PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 628/2013
ze dne 28. června 2013
o pracovních postupech Evropské agentury pro bezpečnost letectví pro provádění standardizačních kontrol a pro sledování uplatňování pravidel nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 216/2008 a o zrušení nařízení Komise (ES) č. 736/2006
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 216/2008 ze dne 20. února 2008 o společných pravidlech v oblasti civilního letectví a o zřízení Evropské agentury pro bezpečnost letectví, kterým se ruší směrnice Rady 91/670/EHS, nařízení (ES) č. 1592/2002 a směrnice 2004/36/ES (1), a zejména na čl. 24 odst. 5 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
V čl. 24 odst. 1 a článku 54 nařízení (ES) č. 216/2008 se vyžaduje, aby Evropská agentura pro bezpečnost letectví (dále jen „agentura“) byla Komisi nápomocna při sledování uplatňování ustanovení uvedeného nařízení, jakož i jeho prováděcích pravidel, a to prostřednictvím standardizačních kontrol prováděných příslušnými úřady členských států.
(2)
Ustanovení čl. 54 odst. 4 nařízení (ES) č. 216/2008 stanoví, že vyžaduje-li kontrola v příslušném úřadu členského státu kontrolu podniku nebo sdružení podniků, měla by agentura postupovat podle ustanovení článku 55.
(3)
Nařízení Komise (ES) č. 736/2006 (2) stanoví pracovní postupy agentury pro provádění normalizačních inspekcí (dále jen „stávající pracovní postupy“).
(4)
Od přijetí stávajících pracovních postupů uplynulo šest let. Byly schváleny podstatné změny ve společných pravidlech, byla rovněž přijata řada mezinárodních dohod, agentura a členské státy také získaly cenné zkušenosti, jež je třeba zohlednit.
(5)
Nařízení (ES) č. 736/2006 bylo přijato v době, kdy byla společná pravidla v oblasti civilního letectví omezena na prvotní letovou způsobilost a její zachování. Nařízení Komise (ES) č. 1702/2003 (3) stanovilo prováděcí pravidla pro certifikaci letové způsobilosti letadel a souvisejících výrobků, letadlových částí a zařízení a certifikaci ochrany životního prostředí, jakož i pro certifikaci projekčních a výrobních organizací; nařízení Komise (ES) č. 2042/2003 (4) stanovilo prováděcí pravidla v oblasti zachování letové způsobilosti letadel a leteckých výrobků, letadlových částí a zařízení a schvalování organizací a personálu zapojených do těchto úkolů.
(6)
Od té doby se nařízením (ES) č. 216/2008 nahradilo nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1592/2002 ze dne 15. července 2002 o společných pravidlech v oblasti civilního letectví a o zřízení Evropské agentury pro bezpečnost letectví (5) a společná pravidla byla dvakrát rozšířena: nejprve tak, aby do nich byly zahrnuty letové posádky, letový provoz a prohlídky na odbavovací ploše; následně aby zahrnuly uspořádání letového provozu a letové navigační služby (ATM/ANS), jakož i bezpečnost letišť, v důsledku čehož Komise přijala několik prováděcích pravidel, jež odpovídají těmto novým oblastem působnosti, jako jsou nařízení Komise (EU) č. 805/2011 ze dne 10. srpna 2011, kterým se stanoví prováděcí pravidla k udělování průkazů způsobilosti a některých osvědčení řídících letového provozu (6), prováděcí nařízení Komise (EU) č. 1034/2011 (7), kterým se stanoví správní postupy pro dohled nad provozní bezpečností uspořádání letového provozu a letových navigačních služeb, prováděcí nařízení Komise (EU) č. 1035/2011 ze dne 17. října 2011, kterým se stanoví společné požadavky pro poskytování letových navigačních služeb (8), nařízení Komise (EU) č. 691/2010 ze dne 29. července 2010, kterým se stanoví systém sledování výkonnosti letových navigačních služeb a funkcí sítě a mění nařízení (ES) č. 2096/2005, kterým se stanoví společné požadavky pro poskytování letových navigačních služeb (9), nařízení Rady (EHS) č. 3922/91 ze dne 16. prosince 1991 o harmonizaci technických požadavků a správních postupů v oblasti civilního letectví (10), jež mají zajistit uspokojivé provádění ze strany příslušných úřadů členských států, ve znění nařízení Komise (ES) č. 859/2008 (11), směrnice Evropského parlamentu a Rady 2004/36/ES ze dne 21. dubna 2004 o bezpečnosti letadel třetích zemí, která používají letiště Společenství (12), ve znění směrnice Komise 2008/49/ES ze dne 16. dubna 2008, kterou se mění příloha II směrnice Evropského parlamentu a Rady 2004/36/ES, pokud jde o provádění prohlídek na odbavovací ploše u letadel, která používají letiště Společenství (13), nařízení Komise (EU) č. 965/2012 ze dne 5. října 2012, kterým se stanoví technické požadavky a správní postupy týkající se letového provozu (14), a nařízení Komise (EU) č. 1178/2011 ze dne 3. listopadu 2011, kterým se stanoví technické požadavky a správní postupy týkající se posádek v civilním letectví (15).
(7)
Nařízení (ES) č. 216/2008 rovněž zavedlo řadu nových ustanovení, která by se měla odrazit v pracovních postupech agentury při provádění standardizačních kontrol. Konkrétně jsou v článku 11 stanoveny podmínky pro vzájemné uznávání osvědčení vydaných příslušnými úřady členských států, jakož i podmínky pro pozastavení uznání, pokud standardizační kontroly představují důležitý nástroj pro takové rozhodování. V článku 15 se zřizuje informační síť, která poskytuje užitečné informace, jež mají být vzaty v úvahu při standardizačních kontrolách, přičemž některé výsledky těchto standardizačních kontrol musí být této informační síti neprodleně zpřístupněny. V čl. 27 odst. 3 se stanoví, že agentura má podpořit členské státy při plnění jejich závazků vůči Mezinárodní organizaci pro civilní letectví (ICAO).
(8)
Bez ohledu na další změny společných pravidel, která byla stanovena v nařízení (ES) č. 216/2008 a jeho prováděcích pravidlech, by agentura měla podporovat Komisi při sledování provádění jiných požadavků na bezpečnost letectví vyplývajících například z právních předpisů v oblasti jednotného evropského nebe nebo z právních předpisů týkajících se vyšetřování nehod a hlášení událostí.
(9)
Od roku 2006 rovněž došlo k významnému pokroku ve vnější evropské politice v oblasti letectví, a to jak pokud jde o Mezinárodní organizaci pro civilní letectví (ICAO) a státy v sousedství Evropské unie, tak i některé klíčové partnery na celosvětové úrovni.
(10)
Memorandum o spolupráci s Mezinárodní organizací pro civilní letectví (ICAO) bylo podepsáno v roce 2010 (16) a vytváří rámec pro strukturovanou spolupráci mezi stranami, zejména ohledně výměny informací souvisejících s bezpečností, s cílem vyhnout se - kde je to možné - zdvojování úkolů, v důsledku čehož by měly být více propojeny program standardizačních kontrol agentury a všeobecný program ICAO pro audit dohledu nad bezpečností provozu (Universal Safety Oversight Audit Programme, USOAP). Kontrolní pracovní postupy by měly brát v úvahu rovněž dokument ICAO 9735 - příručku pro průběžné sledování USOAP.
(11)
Pokud jde o státy, které jsou součástí evropské politiky sousedství a politiky rozšiřování EU, zejména včetně států, které jsou stranami dohody o společném evropském leteckém prostoru, standardizační kontroly by zde měly být organizovány v souladu se stejnými pracovními metodami a podle stejných norem jako v případě členských států, s výhradou vhodných dohod nebo pracovních ujednání.
(12)
Pokud jde o státy, jež podepsaly dvoustranné dohody o bezpečnosti v letectví, kterými se stanoví vzájemné uznávání některých zjištění a schválení vyplývajících z certifikace, standardizační kontroly by měly podpořit sledování provádění dohody a zprávy o výsledcích by měly být předávány příslušnému dvoustrannému dozorčímu výboru za účelem možných úprav. Kontroly těch členských států, jejichž zjištění a schválení vyplývající z certifikace jsou přijata v rámci dvoustranných setkání, by měly zahrnovat další ověření s cílem zajistit, aby příslušné úřady náležitě plnily své povinnosti vyplývající z dvoustranných dohod.
(13)
V zájmu účinného sledování uplatňování nařízení (ES) č. 216/2008 a jeho prováděcích pravidel, jakož i dalších pravidel bezpečnosti letectví vyplývajících z platných předpisů a dohod je nezbytné přezkoumat stávající pracovní metody, zejména tak, aby byla zajištěna jejich větší orientace na systém, byl dodržován přístup soustavnějšího sledování více zaměřeného na výkonnost z hlediska bezpečnosti, byly účinněji využívány zdroje s cílem nevytvářet nepatřičnou zátěž pro příslušné úřady a aby zahrnovaly zpětnou vazbu činnosti agentury v oblasti stanovování pravidel. Měly by být zřízeny kontrolní týmy s vhodně vyškoleným a kvalifikovaným personálem a agentura by měla usilovat o vyváženou účast pověřených pracovníků z různých členských států.
(14)
Pracovní postupy by měly odrážet definice a zásady auditu, jak jsou definovány v normě ISO 19011.
(15)
Kromě úrovně kontrol by se v pracovních postupech mělo rozpracovat sledování na úrovni systému a na úrovni zjištění.
(16)
Pracovní postupy by měly zajistit agentuře větší flexibilitu při přijímání opatření, pokud to odpovídá její technické způsobilosti, přičemž by u pracovních postupů měla být zachována právní jistota.
(17)
Nařízení (ES) č. 736/2006 by proto mělo být zrušeno.
(18)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem výboru zřízeného článkem 65 nařízení (ES) č. 216/2008,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Předmět a oblast působnosti
1. Tímto nařízením se stanoví pracovní postupy pro:
a)
sledování uplatňování nařízení (ES) č. 216/2008 a jeho prováděcích pravidel v oblasti působnosti čl. 1 odst. 1 uvedeného nařízení příslušnými úřady členských států;
b)
provádění standardizačních kontrol příslušnými úřady členských států;
c)
ověření, že příslušné úřady členských států vydávají osvědčení v souladu s nařízením (ES) č. 216/2008 a jeho prováděcími pravidly a dohlížejí na ně;
d)
příspěvek k posouzení dopadů provádění nařízení (ES) č. 216/2008 a jeho prováděcích pravidel příslušnými úřady členských států.
2. Pracovní metody ve smyslu tohoto nařízení se rovněž použijí, pokud je to možné, v okamžiku, kdy je agentura pověřena úkolem sledovat uplatňování požadavků na bezpečnost letectví stanovených jinými právními předpisy EU, dohodami uzavřenými Unií nebo pracovními ujednáními uzavřenými agenturou.
Článek 2
Definice
Pro účely tohoto nařízení se použijí tyto definice:
1)
„kontrolou“ se rozumí standardizační kontrola podle čl. 24 odst. 1 a článku 54 nařízení (ES) č. 216/2008, včetně kontroly podniků nebo sdružení podniků uvedené v čl. 54 odst. 4 a článku 55 uvedeného nařízení, prováděná agenturou;
2)
„příslušným úřadem“ se rozumí subjekt určený členským státem jako příslušný pro provádění nařízení (ES) č. 216/2008 a jeho prováděcích pravidel;
3)
„pověřenými pracovníky“ osoby pověřené agenturou k provádění kontrol, včetně vyslaných pracovníků;
4)
„vyslanými pracovníky“ se rozumí úředníci, které poskytnou příslušné úřady členských států, Mezinárodní organizace pro civilní letectví (ICAO), jiné mezinárodní organizace pro letectví nebo příslušné úřady třetích zemí, které mají dohody s Unií nebo pracovní ujednání s agenturou, a kteří jsou jmenováni těmito úřady, aby byli agentuře nápomocni při provádění kontrol;
5)
„důkazem“ se rozumí záznamy, prohlášení o skutkovém stavu nebo jiné informace, které jsou relevantní a ověřitelné;
6)
„zjištěním“ se rozumí výsledek srovnání dostupných důkazů a příslušných požadavků;
7)
„nápravou“ se rozumí opatření k odstranění zjištěného nesouladu s příslušnými požadavky;
8)
„nápravným opatřením“ se rozumí opatření k odstranění příčiny zjištěného nesouladu s příslušnými požadavky, aby bylo zabráněno opakování;
9)
„bezprostředním bezpečnostním problémem“ se rozumí situace, kdy existuje důkaz o tom, že výrobek, služba, systém, složka, vybavení či zařízení je buď v takovém stavu, nebo je provozováno, dodáno nebo udržováno takovým způsobem, že osobám pravděpodobně vznikne újma, pokud nebude situace neprodleně napravena.
Článek 3
Zásady týkající se sledování
1. Agentura sleduje uplatňování požadavků, stanovených v článku 1, příslušnými úřady, jakož i jednotné provádění těchto požadavků podle metodiky stanovené v tomto nařízení a podává o tom zprávy.
2. Sledování je průběžné a vychází z rizik na základě informací, které má agentura k dispozici. Zahrnuje posouzení schopnosti příslušných úřadů vykonávat bezpečnostní dozor, provádění kontrol podle potřeby, jakož i následná opatření vyplývající ze zjištění vyplývajících z kontrol, aby se včas zajistila patřičná náprava a byla včas provedena nápravná opatření.
3. Sledování probíhá na základě systémového přístupu. Týká se všech oblastí a kritických prvků systému bezpečnostního dozoru definovaného ICAO. Zvláštní pozornost je věnována rozhraním mezi oblastmi.
4. Sledování se provádějí transparentním, účinným, efektivním, harmonizovaným a důsledným způsobem.
5. Agentura analyzuje výsledky tohoto sledování s cílem určit potřebu regulačních vylepšení.
Článek 4
Zásady týkající se kontrol a zjištění
1. Kontroly příslušných úřadů zohlední výsledky předchozích kontrol, týkají se zejména změn regulačních požadavků a změn ve schopnosti příslušného úřadu provádět bezpečnostní dozor a jsou úměrné úrovni a složitosti odvětví pod jejich dozorem, přičemž prioritou je zajištění vysoké a jednotné úrovně bezpečnosti pro obchodní leteckou dopravu.
2. Kontroly mohou zahrnovat kontroly podniků nebo sdružení podniků pod dozorem příslušného úřadu, ve kterém se kontrola provádí.
3. Pokud se tak zúčastněné strany dohodnou, mohou kontroly zahrnovat kontroly vojenských zařízení otevřených veřejnosti nebo služeb poskytovaných veřejnosti vojenským personálem za účelem ověření, že jsou splněny požadavky čl. 1 odst. 3 nařízení (ES) č. 216/2008.
4. Kontroly provádí tým skládající se z pracovníků pověřených agenturou, kteří jsou kvalifikováni a vyškoleni v příslušné oblasti nebo oblastech. Pověření pracovníci se řídí zásadami nezávislosti, bezúhonnosti, etického chování, náležité péče, poctivé prezentace a zachování důvěrnosti.
5. Pokud agentura zjistí, že jedno nebo více osvědčení není v souladu s nařízením (ES) č. 216/2008 a jeho prováděcími pravidly, pak toto zjištění nesouladu oznámí dotčenému příslušnému úřadu. Pokud se zjištění nesouladu včas nenapraví, agentura vydá doporučení podle čl. 11 odst. 2 nařízení (ES) č. 216/2008, aby bylo možné rozhodnout o vzájemném uznání uvedeného či uvedených osvědčení.
6. Agentura případy nesouladu zjištěné během kontrol uvedených v odstavcích 1, 2 a 3 klasifikuje podle jejich dopadu na bezpečnost a přijímá k nim následná opatření, přičemž zjištění související s bezpečností musí být upřednostněna. Agentura rovněž neprodleně uvědomí příslušné úřady členských států, pokud bezprostřední bezpečnostní problém nebyl uspokojivě napraven.
7. Tímto nařízením nejsou dotčeny články 15 a 58 nařízení (ES) č. 216/2008, rozhodnutí Komise 2001/844/ES, ESUO, Euratom (17), nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 2111/2005 (18) a nařízení Komise (ES) č. 473/2006 (19).
Článek 5
Výměna informací
1. Příslušné úřady členských států poskytnou agentuře veškeré nezbytné informace týkající se jejich bezpečnostního dozoru se zaměřením na všechny kritické prvky jejich systému bezpečnostního dozoru, včetně podniků nebo sdružení podniků pod jejich dozorem. Informace jsou poskytovány formou a způsobem stanoveným agenturou se zohledněním informací, které byly poskytnuty organizaci ICAO.
2. Agentura může rovněž požádat ad hoc o informace od příslušných úřadů členských států. Při předložení žádosti o informace musí agentura uvést její právní základ a účel, dále musí upřesnit, jaké informace jsou požadovány, a stanovit lhůtu, v níž mají být informace poskytnuty.
3. Agentura poskytne příslušným úřadům členských států relevantní informace na podporu jednotného provádění příslušných požadavků.
Článek 6
Vnitrostátní standardizační koordinátor
1. Členské státy určí vnitrostátního standardizačního koordinátora působícího jako hlavní kontaktní místo pro všechny standardizační činnosti, a zejména s cílem koordinovat výměnu informací stanovených v čl. 5 odst. 1. Vnitrostátní standardizační koordinátor odpovídá za:
a)
uchovávání a aktualizaci informací poskytovaných průběžně agentuře, včetně informací vyžadovaných v souladu s články 3, 4 a 5, náprav a plánů nápravných opatření a důkazů o provádění dohodnutých nápravných opatření;
b)
pomoc agentuře ve všech fázích kontroly a zajištění toho, aby byl kontrolní tým během kontroly na místě doprovázen.
2. Příslušné úřady zajistí jednoznačnou formu komunikace mezi určeným vnitrostátním standardizačním koordinátorem a jejich vnitřní organizací, aby koordinátor mohl řádně plnit své úkoly.
Článek 7
Průběžné sledování
1. Průběžné sledování uvedené v článku 3 musí zahrnovat:
a)
sběr a analýzu údajů a informací poskytnutých příslušnými úřady členských států, Mezinárodní organizací pro civilní letectví (ICAO), Komisí nebo jinými příslušnými zdroji;
b)
posouzení schopnosti příslušného úřadu plnit své povinnosti v oblasti bezpečnostního dozoru;
c)
na základě posouzení uvedeného v písmenu b) stanovení priorit, plánování a stanovení rozsahu kontrol;
d)
provádění těchto kontrol, včetně souvisejícího podávání zpráv;
e)
pokud došlo při kontrole ke zjištění nesouladu, přijetí následných opatření a uzavření případů.
2. Pro posouzení uvedené v odst. 1 písm. b) agentura vytvoří, vypracuje a aktualizuje jednotný vzor s přihlédnutím přinejmenším k těmto prvkům:
a)
rozsah a složitost odvětví letectví;
b)
závažné incidenty, nehody, smrtelné nehody a související úmrtí;
c)
výsledky prohlídek na odbavovací ploše;
d)
výsledky předchozích kontrol;
e)
schopnost příslušných úřadů účinně provádět nápravu a nápravná opatření;
f)
výsledky auditů provedených v rámci mezinárodních úmluv nebo státních programů posuzování bezpečnosti;
g)
existence opatření podle čl. 11 odst. 2 nařízení (ES) č. 216/2008 nebo podle článku 258 Smlouvy.
3. Výsledky modelu stanoveného v odstavci 2 a vstupní údaje a výsledky posouzení se zpřístupní vnitrostátnímu standardizačnímu koordinátorovi dotčeného členského státu.
4. Agentura přizpůsobí program kontrol s ohledem na jeho průběžné sledování, přičemž vezme v úvahu zlepšení nebo zhoršení výkonnosti z hlediska bezpečnosti. Agentura přijme náležitá opatření, pokud existují důkazy, že se výkonnost z hlediska bezpečnosti zhoršila.
Článek 8
Program kontrol
1. Agentura ve spolupráci s Komisí vypracuje víceletý program, který stanoví kontroly uvedené v čl. 10 odst. 1 písm. a), jakož i roční program, který stanoví kontroly uvedené v čl. 10 odst. 1 písm. a) a b).
2. V programech se stanoví dotčený členský stát nebo státy, typ kontroly, oblasti, které mají být zkontrolovány, a předpokládaný časový rámec pro fázi na místě s přihlédnutím k modelu uvedenému v článku 7.
3. Agentura může programy kontrol upravit tak, aby zohlednila nově vznikající rizika plynoucí z průběžného sledování uvedeného v článku 7.
4. Roční plán se sděluje Komisi, členům správní rady agentury v rámci pracovního programu agentury podle čl. 33 odst. 2 písm. c) nařízení (ES) č. 216/2008 a vnitrostátnímu standardizačnímu koordinátorovi dotčeného členského státu.
Článek 9
Oblasti kontroly
1. Agentura provádí kontroly, které jsou zaměřeny na každou oblast definovanou v kapitole II nařízení (ES) č. 216/2008. Tyto oblasti zahrnují:
a)
letovou způsobilost, jak je vymezena v článku 5, a ochranu životního prostředí, jak je vymezena v článku 6 uvedeného nařízení;
b)
letovou posádku, jak je vymezena v článcích 7 a 8 uvedeného nařízení;
c)
letecký provoz, jak je vymezen v článcích 8 a 9 uvedeného nařízení;
d)
prohlídky na odbavovací ploše, jak jsou vymezeny v článku 10 uvedeného nařízení;
e)
letiště, jak jsou vymezena v článku 8a uvedeného nařízení;
f)
ATM/ANS a řídící letového provozu, jak jsou vymezeni v článcích 8b a 8c uvedeného nařízení.
Další oblasti mohou být vymezeny v závislosti na budoucím vývoji nařízení (ES) č. 216/2008 nebo na žádost Komise.
2. Agentura zajistí, aby byly její prostředky vhodným způsobem přiděleny ke sledování a kontrolám různých oblastí v závislosti na výsledcích průběžného sledování uvedeného v článku 7.
Článek 10
Typy kontrol
1. Agentura provádí:
a)
komplexní kontroly za účelem zkontrolování jedné nebo více oblastí; tyto kontroly se provádějí v intervalech určených na základě výsledků průběžného sledování;
b)
účelově zaměřené kontroly, které mají za cíl kontrolu v jedné nebo více konkrétních oblastech a/nebo posouzení stavu provádění dohodnutých náprav a nápravných opatření;
c)
kontroly ad hoc, které mají za cíl prověření konkrétních obav vyplývajících z průběžného sledování prováděného agenturou nebo na žádost Komise.
2. Bez ohledu na kontroly uvedené v odstavci 1 může agentura upozornit na zjištění i mimo místo kontroly, pokud shromáždila dostatečné důkazy o nesouladu.
Článek 11
Kritéria pro odbornou přípravu, kvalifikaci a pověření kontrolních týmů
1. Agentura stanoví kvalifikační kritéria pro pracovníky, kteří se účastní kontrolních týmů.
2. Kvalifikační kritéria musí zahrnovat:
a)
znalost institucionálního a právního rámce, zejména tohoto nařízení, jakož i příslušných mezinárodních dohod;
b)
znalosti a zkušenosti v oblasti auditorských postupů;
c)
technickou způsobilost a praktické zkušenosti v příslušné oblasti nebo oblastech podle článku 9.
3. Vedoucí týmů jsou zaměstnanci agentury. Jejich kvalifikační kritéria zahrnují kromě těch, která jsou uvedena v odstavci 2, schopnost vést tým a komunikovat v mezinárodním prostředí a v náročných situacích.
4. Členové týmů jsou zaměstnanci agentury nebo vyslaní pracovníci.
5. Vedoucí týmů i jejich členové musí absolvovat školení zaměřená na příslušné požadavky a postupy agentury. Agentura zajistí trvalou odbornou způsobilost vedoucích a členů týmu, aby se mohli účastnit kontrol jako pověření pracovníci. Agentura k tomuto účelu stanoví vhodné programy průběžné odborné přípravy.
6. Zaměstnanci, kteří splňují kvalifikační kritéria a absolvovali odpovídající odbornou přípravu, mohou být agenturou pověřeni k účasti v kontrolních týmech.
Článek 12
Sestavování kontrolních týmů
1. Kontroly provádějí týmy sestavené agenturou a složené z pověřených pracovníků podle článku 11.
2. Agentura určí složení týmu s cílem vytvořit minimální velikost týmu nezbytnou k pokrytí požadované technické způsobilosti a ke zvládnutí pracovní zátěže, a to s ohledem na typ kontroly, rozsah a počet posuzovaných oblastí a očekávaný program. Každý tým sestává z vedoucího týmu a minimálně jednoho člena týmu. Ve všech případech agentura zajistí, aby velikost těchto týmů zůstala přiměřená rozsahu úkolů.
3. Agentura zajistí, aby při sestavování týmů nedošlo ke střetu zájmů s příslušnými úřady, ve kterých je prováděna kontrola, nebo s podniky či sdruženími podniků, ve kterých je prováděna kontrola.
4. Agentura včas před kontrolou požádá o informace od vysílajících úřadů nebo organizací, pokud jde o dostupnost členů týmu k účasti na kontrole přímo na místě.
5. Výdaje vzniklé účastí vnitrostátních standardizačních koordinátorů podle čl. 14 odst. 2 a čl. 19 odst. 2 a vyslaných pracovníků na kontrolách prováděných agenturou nese agentura v souladu s předpisy Unie, aniž je tím dotčen roční rozpočtový proces Unie.
Článek 13
Provádění kontrol
1. Kontroly uvedené v čl. 10 odst. 1 písm. a) a b) zahrnují následující fáze:
a)
přípravnou fázi v minimální délce deseti týdnů před kontrolou;
b)
fázi na místě;
c)
fázi vypracování zprávy v maximální délce deseti týdnů po skončení kontroly na místě.
2. Kontroly ad hoc uvedené v čl. 10 odst. 1 písm. c) musí být ohlášeny dotčenému příslušnému úřadu dva týdny předem, nicméně nemusí se řídit lhůtami a postupy uvedenými v článcích 14, 15 a 16 kromě požadavku předložit závěrečnou zprávu.
3. Zjištění nesouladu identifikované během kontrol uvedených v článku 10 se oznamují v souladu s článkem 16, přijímají se k nim následná opatření a uzavírají se v souladu s článkem 17 a klasifikují se v souladu s článkem 18.
Článek 14
Přípravná fáze
1. Během přípravné fáze kontroly agentura:
a)
oznámí kontrolu příslušnému úřadu nejméně deset týdnů předtím, než se má kontrola na místě provést, včetně zamýšleného typu, oblasti či oblastí a okruhů kontroly;
b)
shromáždí informace potřebné k přípravě kontroly, přičemž řádně zohlední informace z průběžného sledování;
c)
definuje oblast působnosti, rozsah a program kontroly, včetně kontroly podniků nebo sdružení podniků, přičemž vezme v úvahu informace z průběžného sledování;
d)
stanoví velikost a složení kontrolního týmu.
2. Po oznámení o kontrole spolupracuje příslušný úřad s agenturou s cílem rychle připravit fázi na místě. Pokud je to považováno za nezbytné, může být zorganizováno předběžné jednání mezi kontrolním týmem a vnitrostátním standardizačním koordinátorem.
3. Agentura poskytne program kontroly a složení týmu příslušnému úřadu alespoň dva týdny předtím, než kontrola na místě proběhne.
Článek 15
Fáze na místě
1. Během fáze na místě kontroly agentura:
a)
zorganizuje úvodní setkání s vnitrostátním standardizačním koordinátorem a příslušným úřadem, ve kterém se kontrola provádí;
b)
dále sleduje zjištění nesouladu, která byla identifikována během předchozích kontrol a zůstala otevřená, a přezkoumá příslušné nápravy a nápravná opatření;
c)
oznámí příslušnému úřadu každý bezprostřední bezpečnostní problém, pokud byl během kontroly zjištěn;
d)
na závěrečném zasedání předloží příslušnému úřadu, ve kterém byla kontrola provedena, seznam předběžných zjištění nesouladu, která byla v rámci kontroly identifikována nebo dále sledována.
2. Kromě toho může agentura:
a)
provádět kontroly hlavních kanceláří a v nezbytném rozsahu všech regionálních kanceláří příslušného úřadu a kvalifikovaných subjektů, kterým příslušný úřad mohl přidělit úkoly;
b)
provádět kontroly podniků nebo sdružení podniků pod dozorem příslušného úřadu v rámci kontroly tohoto příslušného úřadu; v takovém případě může příslušný úřad doprovázet kontrolní tým;
c)
provádět rozhovory s pracovníky kontrolovaného příslušného úřadu a kvalifikovaných subjektů, pokud existují, a navštívených podniků nebo sdružení podniků, pokud existují;
d)
posuzovat právní předpisy, postupy, osvědčení, záznamy, údaje a další příslušné materiály.
Článek 16
Fáze vypracování zprávy
1. Během fáze vypracování zprávy o kontrole agentura do šesti týdnů po závěrečném zasedání v rámci fáze kontroly na místě přezkoumá předběžná zjištění, klasifikuje je a na jejich základě vypracuje návrh zprávy, který zašle příslušnému úřadem, ve kterém byla kontrola provedena.
2. Návrh zprávy musí obsahovat alespoň:
a)
souhrn, ve kterém se uvádějí závěry;
b)
podrobnosti o provádění kontroly, včetně typu kontroly, oblasti, jíž se týkala, jejího rozsahu a složení týmu;
c)
analýzu na základě kritického bodu se zaměřením na hlavní zjištění;
d)
seznam identifikovaných zjištění nesouladu, které byly v rámci kontroly identifikovány nebo dále sledovány, spolu s jejich klasifikací;
e)
doporučení, v případě potřeby včetně doporučení o vzájemném uznávání osvědčení.
3. Zjištění o nesouladu jsou oznámena prostřednictvím návrhu zprávy uvedené v odstavci 2 s výjimkou případů, kdy jsou již agenturou písemně oznámena jinými prostředky.
4. Příslušný úřad může agentuře předložit písemné připomínky do dvou týdnů po oznámení.
5. Agentura do deseti týdnů po závěrečném zasedání vydá závěrečnou zprávu na základě návrhu zprávy uvedeného v odstavci 2, která zohledňuje případné připomínky příslušného úřadu, ve kterém byla kontrola provedena. Agentura může případně upravit popis zjištění nesouladu, jeho právní základ, jeho klasifikaci nebo případně jeho stav, aby se zohlednily připomínky, jakož i nápravy nebo nápravná opatření předložená během fáze vypracování zprávy.
6. Agentura zřídí a udržuje pro každý členský stát stav průběžného sledování, který je na vyžádání poskytnut dotčenému členskému státu a Komisi.
7. Závěrečná zpráva je zaslána příslušnému úřadu, ve kterém byla kontrola provedena, a Komisi, která může následně tuto zprávu předat dotčenému členskému státu a případně jiným příslušným úřadům.
Článek 17
Další sledování a uzavírání zjištění
1. Pro všechna zjištění nesouladu klasifikovaná podle čl. 18 odst. 1 písm. b) a c) příslušný úřad navrhne nápravu a nápravné opatření nejpozději čtyři týdny po obdržení oznámení od agentury.
2. Pro všechna zjištění nesouladu klasifikovaná podle čl. 18 odst. 1 písm. a) příslušný úřad navrhne nápravu a nápravné opatření nejpozději deset týdnů po obdržení oznámení od agentury.
3. Příslušný úřad musí agentuře ve stanovené lhůtě ohlásit provedení nápravných opatření a poskytnout k tomu příslušné důkazy.
4. Agentura:
a)
vyhodnotí nápravy a nápravná opatření předložená příslušným úřadem nebo si včas vyžádá další vysvětlení;
b)
odsouhlasí nebo zamítne nápravu a/nebo nápravná opatření do šestnácti týdnů po oznámení;
c)
sleduje uspokojivé provádění nápravných opatření;
d)
určí všechny potřebné doplňující činnosti v souladu s článkem 22;
e)
pravidelně podává zprávy příslušnému úřadu a Komisi o stavu zjištění nesouladu a příslušných náprav/nápravných opatření prostřednictvím zpráv o stavu;
f)
poté, co jsou ke spokojenosti agentury provedena nápravná opatření a je o tom poskytnut důkaz, zjištění nesouladu uzavře, vytvoří o něm záznam a informuje o tom příslušný úřad.
5. Pro účely písmene c) může agentura od příslušného úřadu vyžádat důkaz nebo vysvětlení. Agentura se může rovněž rozhodnout ověřit provádění na místě prostřednictvím kontroly.
6. Pokud je zjištění nesouladu předmětem postupu v případě protiprávního jednání podle čl. 11 odst. 2 nařízení (ES) č. 216/2008 nebo podle Smluv, agentura zajistí po konzultaci s Komisí vhodná následná opatření a nesmí toto zjištění uzavřít bez předchozí koordinace s Komisí.
Článek 18
Klasifikace zjištění
1. Všechna zjištění nesouladu identifikovaná agenturou v rámci kontrol uvedených v článku 10 musí agentura klasifikovat do jedné z následujících kategorií a podat o nich zprávu, a to bez ohledu na to, zda se týkají administrativních nebo technických požadavků:
a)
Třída C: nesoulad s příslušnými požadavky, který vyvolává zejména problémy týkající se standardizace;
b)
Třída D: nesoulad s příslušnými požadavky, který vyvolává problémy týkající se standardizace a obavy ohledně bezpečnosti, pokud nejsou včas napraveny;
c)
Třída G: bezprostřední bezpečnostní problém.
2. Priorita podávání zpráv, následných kontrol a uzavírání zjištění je závislá na jejich klasifikaci.
Článek 19
Bezprostřední bezpečnostní problém
1. Pokud agentura oznámila bezprostřední bezpečnostní problém:
a)
agentura požádá příslušný úřad, aby přijal odpovídající nápravná opatření, včetně okamžité nápravy;
b)
příslušný úřad provede účinnou nápravu k odstranění zjištěných nedostatků a poskytne o tom agentuře příslušné důkazy.
2. Agentura může ve lhůtě dvou týdnů od oznámení o bezprostředním bezpečnostním problému požádat příslušný úřad o účast na zasedání k posouzení toho, jak byla okamžitá náprava provedena.
3. Pokud agentura není spokojena s provedením nápravy, vypracuje doporučení Komisi, včetně případné žádosti o vzájemné uznání osvědčení vydaného nebo vydaných příslušným úřadem. Agentura rovněž okamžitě informuje příslušné úřady členských států.
Článek 20
Záznamy
1. Agentura zavede systém vedení záznamů s patřičnými možnostmi ukládání, zpřístupnění a spolehlivého zpětného sledování změn pro:
a)
odbornou přípravu, kvalifikaci a pověření vedoucích a členů týmu;
b)
programy kontrol;
c)
zprávy;
d)
zjištění a související důkazy;
e)
schválené nápravy a nápravná opatření;
f)
uzavření zjištění nesouladu a související důkazy;
g)
doporučení týkající se vzájemného uznávání osvědčení;
h)
posouzení uvedené v čl. 7 odst. 1 písm. b).
2. Všechny záznamy musí být uchovávány po dobu nejméně patnácti let v souladu s platnými právními předpisy o ochraně údajů.
Článek 21
Přístup k informacím obsaženým ve zprávách o kontrole
1. Pokud se informace obsažené ve zprávě o kontrole týkají podniku nebo sdružení podniků pod bezpečnostním dozorem třetí země a pokud spadají do oblasti působnosti dohody Unie uzavřené podle článku 12 nařízení (ES) č. 216/2008, poskytnou se tyto informace třetí zemi jako jedné ze stran této dohody podle jejích příslušných ustanovení.
2. Pokud informace obsažené ve zprávě o kontrole spadají do oblasti působnosti memoranda o spolupráci mezi Unií a ICAO, poskytnou se tyto informace ICAO v souladu s ustanoveními tohoto memoranda o spolupráci a příslušnou bezpečnostní přílohou.
3. Pokud se informace obsažené ve zprávě o kontrole týkají probíhajících šetření prováděných v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 996/2010 (20), poskytnou se tyto informace úřadu odpovědnému za šetření.
4. Pro účely nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1049/2001 (21) se rozhodovací proces, který se týká zprávy o kontrole, nepovažuje za završený, dokud se neuzavřou související zjištění o nesouladu.
Článek 22
Doplňující opatření
1. Agentura eviduje každý případ, kdy nebyla přijata následná opatření týkající se zjištění nesouladu, jako jsou:
a)
nápravná opatření, která nebyla podána ve lhůtě uvedené v čl. 17 odst. 1;
b)
nápravná opatření neschválená agenturou ve lhůtě uvedené v čl. 17 odst. 4 písm. b);
c)
nápravná opatření, která nebyla řádně provedena.
2. V případech uvedených v odstavci 1 agentura požádá příslušný úřad, aby jí poskytl vysvětlení ohledně nesplnění povinnosti a předložil doplňující opatření, a stanoví lhůtu pro odpověď.
3. Agentura posoudí důsledek nesplnění povinnosti spolu s odpovědí, kterou ve stanovené lhůtě příslušný úřad předloží. Na základě výsledků tohoto posouzení agentura může:
a)
souhlasit s předloženými doplňujícími opatřeními nebo
b)
vydat doplňující zprávu pro dotčený příslušný úřad a Komisi. Tato zpráva musí obsahovat posouzení agentury a její doporučení agentury Komisi, v případě nutnosti včetně doporučení o vzájemném uznávání osvědčení vydaného nebo vydaných dotčeným příslušným úřadem.
4. Aniž je dotčeno nařízení (ES) č. 2111/2005, po obdržení doplňující zprávy uvedené v odst. 3 písm. b) může Komise podniknout některý z následujících kroků:
a)
zaslat dotčenému členskému státu připomínky nebo si vyžádat další vysvětlení k objasnění všech nebo některých zjištění nesouladu;
b)
požádat agenturu o provedení kontroly ad hoc za účelem ověření uspokojivého provedení nápravy a nápravných opatření;
c)
zahájit postup podle čl. 11 odst. 2 nařízení (ES) č. 216/2008 s cílem rozhodnout, zda je osvědčení vydané příslušným úřadem v souladu s příslušnými požadavky;
d)
zahájit postup podle článku 258 Smlouvy.
Článek 23
Výroční zpráva
Agentura předloží Komisi nejpozději do 31. března každého roku výroční zprávu o činnostech průběžného sledování a kontrolách provedených v předchozím roce. Zpráva obsahuje analýzu výsledků činností a kontrol a odráží schopnost příslušných úřadů vykonávat bezpečnostní dozor; zároveň obsahuje doporučení týkající se možných zlepšení. Doporučení zejména určí ta technická pravidla, která by musela být stanovena nebo změněna v souladu s čl. 17 odst. 2 písm. b) nařízení (ES) č. 216/2008, jakož i ta opatření agentury, která by musela být stanovena nebo změněna podle čl. 18 písm. c) nařízení (ES) č. 216/2008.
Článek 24
Pracovní postupy
Agentura přezkoumá své pracovní postupy pro provádění úkolů jí svěřených podle článků 3 až 23 ve lhůtě šesti měsíců po vstupu tohoto nařízení v platnost.
Článek 25
Přechodná ustanovení
1. Zjištění nesouladu identifikovaná agenturou podle nařízení (ES) č. 736/2006, pro které nebyly agentuře v době vstupu tohoto nařízení v platnost předloženy důkazy o uzavření, se považují za uskutečněná v souladu s tímto nařízením a musí být s nimi odpovídajícím způsobem nakládáno.
2. Plány nápravných opatření schválené agenturou podle nařízení (ES) č. 736/2006 se považují za schválené v souladu s tímto nařízením.
3. Členové týmu a vedoucí týmů pověření agenturou podle nařízení (ES) č. 736/2006 se považují za pověřené pracovníky podle tohoto nařízení.
Článek 26
Zrušení
Nařízení (ES) č. 736/2006 se zrušuje.
Článek 27
Vstup v platnost a použitelnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 1. ledna 2014.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 28. června 2013.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 628/2013
z dnia 28 czerwca 2013 r.
w sprawie metod pracy stosowanych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego przy prowadzeniu inspekcji standaryzacyjnych i monitorowaniu stosowania przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 oraz uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 736/2006
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008 z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylające dyrektywę Rady 91/670/EWG, rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 i dyrektywę 2004/36/WE (1), w szczególności jego art. 24 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Art. 24 ust. 1 i art. 54 rozporządzenia (WE) nr 216/2008 zobowiązują Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego (zwaną dalej „Agencją”) do udzielania pomocy Komisji w kontroli stosowania tego rozporządzenia, jak również przepisów wykonawczych do niego przez właściwe organy państw członkowskich, poprzez prowadzenie inspekcji standaryzacyjnych.
(2)
Art. 54 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 216/2008 stanowi, że jeśli inspekcja właściwego organu państwa członkowskiego pociąga za sobą konieczność inspekcji przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw, Agencja stosuje przepisy art. 55 tego rozporządzenia.
(3)
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 736/2006 (2) określa metody pracy Agencji na potrzeby prowadzenia inspekcji standaryzacyjnych (zwane dalej „obecnymi metodami pracy”).
(4)
Od przyjęcia obecnych metod pracy upłynęło sześć lat. Wprowadzono istotne zmiany we wspólnych zasadach i przyjęto wiele umów międzynarodowych; ponadto Agencja i państwa członkowskie zgromadziły wiele cennych doświadczeń, które należy uwzględnić.
(5)
W chwili przyjmowania rozporządzenia (WE) nr 736/2006 wspólne zasady w zakresie lotnictwa cywilnego ograniczały się do początkowej i ciągłej zdatności do lotu. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1702/2003 (3) ustanawia przepisy wykonawcze w zakresie certyfikacji statków powietrznych i związanych z nimi wyrobów, części i wyposażenia w zakresie zdatności do lotu i ochrony środowiska oraz certyfikacji organizacji projektujących i produkujących; rozporządzenie Komisji (WE) nr 2042/2003 (4) ustanawia przepisy wykonawcze dotyczące ciągłej zdatności do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia, a także w sprawie zezwoleń udzielanych instytucjom i personelowi zaangażowanym w takie zadania.
(6)
Od tamtej pory rozporządzenie (WE) nr 1592/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lipca 2002 r. w sprawie wspólnych zasad w zakresie lotnictwa cywilnego i utworzenia Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (5) zastąpiono rozporządzeniem (WE) nr 216/2008, a wspólne zasady dwukrotnie rozszerzono: za pierwszym razem w celu włączenia do nich załóg lotniczych, operacji lotniczych i inspekcji na płycie; za drugim razem w celu włączenia do nich służb zarządzania ruchem lotniczym i służb żeglugi powietrznej (ATM/ANS), jak również bezpieczeństwa portów lotniczych, w wyniku czego Komisja przyjęła szereg przepisów wykonawczych odpowiadających tym nowym dziedzinom kompetencji, takich jak: rozporządzenie Komisji (UE) nr 805/2011 z dnia 10 sierpnia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady licencjonowania kontrolerów ruchu lotniczego oraz wydawania określonych certyfikatów (6), rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1034/2011 (7) ustanawiające procedury administracyjne dotyczące nadzoru nad bezpieczeństwem w zarządzaniu ruchem lotniczym i służbach żeglugi powietrznej, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1035/2011 z dnia 17 października 2011 r. ustanawiające wspólne wymogi dotyczące zapewniania służb żeglugi powietrznej (8), rozporządzenie Komisji (UE) nr 691/2010 z dnia 29 lipca 2010 r. ustanawiające system skuteczności działania dla służb żeglugi powietrznej i funkcji sieciowych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2096/2005 ustanawiające wspólne wymogi dotyczące zapewniania służb żeglugi powietrznej (9), rozporządzenie Rady (EWG) nr 3922/91 z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie harmonizacji wymagań technicznych i procedur administracyjnych w dziedzinie lotnictwa cywilnego (10), zmienione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 859/2008 (11), dyrektywę 2004/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa statków powietrznych państwa trzeciego korzystających z portów lotniczych Wspólnoty (12), zmienioną dyrektywą Komisji 2008/49/WE z dnia 16 kwietnia 2008 r. zmieniającą załącznik II do dyrektywy 2004/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do kryteriów przeprowadzania kontroli na ziemi statków powietrznych korzystających z portów lotniczych Wspólnoty (13), rozporządzenie Komisji (UE) nr 965/2012 z dnia 5 października 2012 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do operacji lotniczych (14) i rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do operacji lotniczych (15).
(7)
Rozporządzenie (WE) nr 216/2008 wprowadziło również szereg nowych przepisów, które muszą znaleźć odzwierciedlenie w metodach pracy stosowanych przez Agencję przy prowadzeniu inspekcji standaryzacyjnych. W szczególności art. 11 określa warunki wzajemnego uznawania certyfikatów wydanych przez właściwe organy państw członkowskich, a także warunki zawieszania takiego uznania; inspekcje standaryzacyjne stanowią ważny instrument w tego rodzaju procesie decyzyjnym. Art. 15 ustanawia sieć informacyjną służącą rozpowszechnianiu przydatnych informacji, które należy uwzględniać przy inspekcjach standaryzacyjnych, przy czym wyniki takich inspekcji standaryzacyjnych należy bezzwłocznie udostępniać w ramach tej sieci informacyjnej. Art. 27 ust. 3 stanowi, że Agencja ma wspierać państwa członkowskie w wypełnianiu ich zobowiązań względem ICAO.
(8)
Bez uszczerbku dla dalszych zmian wspólnych reguł, które zostały ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 216/2008 i przepisach wykonawczych do niego, Agencja powinna wspierać Komisję w monitorowaniu wdrażania innych wymogów w zakresie bezpieczeństwa lotniczego, na przykład wynikających z przepisów dotyczących jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej lub przepisów w sprawie dochodzenia przyczyn wypadków i zgłaszania zdarzeń.
(9)
Od 2006 r. dokonano również znacznego postępu w zakresie zewnętrznej polityki europejskiej w dziedzinie lotnictwa, zarówno w odniesieniu do Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO), jak i państw sąsiadujących z Unią Europejską i niektórych kluczowych partnerów na poziomie globalnym.
(10)
W 2010 r. podpisano Porozumienie o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) (16), stwarzające ramy ustrukturyzowanej współpracy między umawiającymi się stronami, w szczególności w odniesieniu do wymiany informacji dotyczących bezpieczeństwa, w celu unikania w miarę możliwości powielania zadań, w wyniku czego powinny zostać rozwinięte wzajemne powiązania między programem inspekcji standaryzacyjnych Agencji a globalnym programem kontroli nadzoru nad bezpieczeństwem ICAO (USOAP). Metody pracy wykorzystywane przy inspekcjach powinny również uwzględniać dokument ICAO nr 9735 - podręcznik stałego monitorowania prowadzonego w ramach USOAP.
(11)
W odniesieniu do państw stanowiących przedmiot polityki sąsiedztwa i rozszerzenia UE, w tym w szczególności państw będących stronami umowy w sprawie ustanowienia Wspólnego Europejskiego Obszaru Lotniczego, inspekcje standaryzacyjne powinny być organizowane zgodnie z tymi samymi metodami pracy i zgodnie z takimi samymi normami jak w przypadku państw członkowskich, w ramach odpowiednich umów lub uzgodnień roboczych.
(12)
W odniesieniu do państw, które podpisały dwustronne umowy w sprawie bezpieczeństwa lotniczego dotyczące wzajemnego uznawania pewnych certyfikatów i zatwierdzeń, inspekcje standaryzacyjne powinny wspierać monitorowanie wykonania umowy i przedstawiać jego wyniki odpowiednim dwustronnym radom ds. nadzoru na potrzeby możliwych dostosowań. Inspekcje tych państw członkowskich, których ustalenia z certyfikacji i zatwierdzenia zostały przyjęte w ramach spotkań dwustronnych, powinny obejmować dodatkowe weryfikacje w celu zagwarantowania, że właściwe organy poprawnie wykonują swe obowiązki wynikające z umów dwustronnych.
(13)
W celu monitorowania stosowania przez państwa członkowskie rozporządzenia (WE) nr 216/2008 i przepisów wykonawczych do niego, jak również innych przepisów w dziedzinie bezpieczeństwa lotniczego wynikających z obowiązujących rozporządzeń i porozumień, konieczne jest dokonanie przeglądu obecnych metod pracy, w szczególności w celu zapewnienia bardziej systemowego podejścia, nastawionego na stałe monitorowanie i bardziej skoncentrowanego na skuteczności działania w zakresie bezpieczeństwa, określenie bardziej efektywnego wykorzystywania zasobów, w celu uniknięcia generowania nieuzasadnionego obciążenia właściwych organów oraz uwzględnienia sprzężenia zwrotnego w zakresie regulacyjnej działalności Agencji. W skład zespołów inspekcyjnych powinni wchodzić odpowiednio przeszkoleni i wykwalifikowani pracownicy, a Agencja powinna dbać o równowagę w zakresie udziału upoważnionego personelu z różnych państw członkowskich.
(14)
Metody pracy powinny odzwierciedlać definicje i zasady audytu określone w normie ISO 19011.
(15)
Metody pracy powinny określać sposoby monitorowania nie tylko na poziomie inspekcji, ale też na poziomie systemu oraz ustaleń.
(16)
Metody pracy powinny dać Agencji większą swobodę w podejmowaniu działań w przypadkach, gdy leżą one w zakresie jej kompetencji technicznych, przy jednoczesnym zachowaniu pewności prawa w odniesieniu do metod pracy.
(17)
Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 736/2006.
(18)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 65 rozporządzenia (WE) nr 216/2008,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia metody pracy w odniesieniu do:
a)
monitorowania stosowania przez właściwe organy państw członkowskich rozporządzenia (WE) nr 216/2008 i przepisów wykonawczych do niego w dziedzinach objętych art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia;
b)
prowadzenie inspekcji standaryzacyjnych właściwych organów państw członkowskich;
c)
sprawdzania, czy właściwe organy państw członkowskich wydają i nadzorują certyfikaty zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 216/2008 i przepisami wykonawczymi do niego;
d)
opracowywania oceny wpływu wdrożenia przez właściwe organy państw członkowskich rozporządzenia (WE) nr 216/2008 i przepisów wykonawczych do niego.
2. Metody pracy ustanowione w niniejszym rozporządzeniu stosuje się również, w stopniu, w jakim jest to możliwe, w przypadku, gdy Agencja jest odpowiedzialna za monitorowanie stosowania wymogów w zakresie bezpieczeństwa lotniczego ustanowionych na mocy innych przepisów unijnych, umów zawartych przez Unię lub uzgodnieniach roboczych zawartych przez Agencję.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1)
„inspekcja” oznacza inspekcję standaryzacyjną, o której mowa w art. 24 ust. 1 i art. 54 rozporządzenia (WE) nr 216/2008, w tym inspekcję przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw, o których mowa w art. 54 ust. 4 i art. 55 tego rozporządzenia, przeprowadzoną przez Agencję;
2)
„właściwy organ” oznacza podmiot wyznaczony przez państwo członkowskie jako właściwy do celów wykonania rozporządzenia (WE) nr 216/2008 i przepisów wykonawczych do niego;
3)
„upoważniony personel” oznacza osoby upoważnione przez Agencję do przeprowadzania inspekcji, w tym personel oddelegowany;
4)
„personel oddelegowany” oznacza urzędników przekazanych do dyspozycji przez właściwe organy państw członkowskich Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO), inne międzynarodowe organizacje lotnicze lub właściwe organy państw trzecich, które zawarły umowy z Unią lub dokonały uzgodnień roboczych z Agencją, mianowanych przez te organy do pomocy Agencji w przeprowadzaniu inspekcji;
5)
„dowody” oznaczają dokumentację, oświadczenia o stanie faktycznym lub inne istotne i możliwe do zweryfikowania informacje;
6)
„ustalenia” oznaczają wynik porównania dostępnych dowodów i obowiązujących wymogów;
7)
„korekta” oznacza działanie mające na celu wyeliminowanie stwierdzonej niezgodności z obowiązującymi wymogami;
8)
„działanie naprawcze” oznacza działanie mające na celu wyeliminowanie przyczyny ustalenia dotyczącego niezgodności z obowiązującymi wymogami w celu zapobieżenia powtarzaniu się podobnych sytuacji;
9)
„bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa” oznacza sytuację, w której istnieją dowody, że produkt, usługi, system, jego część składowa, urządzenie lub instalacja jest w takim stanie, lub jest używana, dostarczana lub utrzymywana w taki sposób, że prawdopodobne jest wystąpienie szkody dla osób, chyba że sytuacja zostanie natychmiastowo skorygowana.
Artykuł 3
Zasady dotyczące monitorowania
1. Agencja monitoruje stosowanie przez właściwe organy wymogów, o których mowa w art. 1, a także ich jednolite wdrożenie zgodnie z metodą określoną w niniejszym rozporządzeniu oraz składa sprawozdanie z tej oceny.
2. Monitorowanie prowadzi się w sposób ciągły i w oparciu o analizę ryzyka, na podstawie dostępnych dla Agencji informacji. Obejmuje ono ocenę zdolności właściwych organów do wywiązania się z ich obowiązków w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem, należytego przeprowadzania inspekcji, jak również monitorowania ustaleń wynikających z inspekcji, w celu zapewnienia, że odpowiednie korekty i działania naprawcze są realizowane terminowo.
3. Monitorowanie prowadzi się w oparciu o podejście systemowe. Uwzględnia ono wszystkie dziedziny i zasadnicze elementy systemu nadzoru nad bezpieczeństwem określone przez ICAO. Szczególną uwagę zwraca się na powiązania między dziedzinami.
4. Monitorowanie prowadzone jest w sposób przejrzysty, efektywny, skuteczny, zharmonizowany i spójny.
5. Agencja dokonuje analizy wyników swoich działań monitorujących w celu określenia zapotrzebowania na zmiany w przepisach.
Artykuł 4
Zasady mające zastosowanie do inspekcji oraz ustaleń
1. Inspekcje właściwych organów powinny uwzględniać wyniki poprzednich inspekcji, a w szczególności zmiany w wymogach prawnych w stosunku do możliwości nadzoru nad bezpieczeństwem właściwego organu, oraz być proporcjonalne do poziomu i złożoności branży podlegającej ich nadzorowi, gwarantując przede wszystkim wysoki i jednolity poziom bezpieczeństwa w zarobkowym transporcie lotniczym.
2. Inspekcje mogą obejmować inspekcje przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw podlegających nadzorowi właściwego organu kontroli, będącego przedmiotem inspekcji.
3. Jeśli zainteresowane strony przyjmą odpowiednie uzgodnienia, inspekcje mogą obejmować kontrole instalacji wojskowych dostępnych do użytku publicznego lub usług świadczonych przez personel wojskowy na powszechny użytek, do celów sprawdzenia, czy wymogi art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 216/2008 są przestrzegane.
4. Inspekcje są przeprowadzane przez zespół złożony z personelu upoważnionego przez Agencję, wykwalifikowanego i przeszkolonego w zakresie odpowiednich dziedzin. Upoważniony personel stosuje zasady niezależności, uczciwości, etycznego postępowania, należytej staranności, rzetelnej prezentacji i poufności.
5. W przypadku gdy Agencja ustali, że jeden lub większa liczba certyfikatów nie są zgodne z rozporządzeniem (WE) nr 216/2008 i przepisami wykonawczymi do niego, informuje odpowiedni właściwy organ o stwierdzonej niezgodności. W przypadku gdy ustalona niezgodność nie zostanie usunięta w stosownym czasie, Agencja wydaje zalecenia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 216/2008 w celu umożliwienia podjęcia decyzji w sprawie wzajemnego uznawania odnośnych(-ego) certyfikatów(-u).
6. Agencja klasyfikuje ustalenia niezgodności wykryte podczas inspekcji, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, oraz podejmuje działania następcze w zależności od wpływu tych ustaleń na bezpieczeństwo, traktując priorytetowo ustalenia związane z bezpieczeństwem. W przypadku gdy bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa nie zostanie skorygowane w satysfakcjonujący sposób, Agencja informuje o tym także niezwłocznie właściwe organy państw członkowskich.
7. Niniejsze rozporządzenie nie narusza przepisów art. 15 i 58 rozporządzenia (WE) nr 216/2008, decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom (17), rozporządzenia (WE) nr 2111/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady (18) ani rozporządzenia Komisji (WE) nr 473/2006 (19).
Artykuł 5
Wymiana informacji
1. Właściwe organy państw członkowskich dostarczają Agencji wszelkie niezbędne informacje dotyczące nadzoru nad bezpieczeństwem w odniesieniu do wszystkich kluczowych elementów systemu nadzoru nad bezpieczeństwem, w tym przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw podlegających ich nadzorowi. Informacje przekazuje się w formie i w sposób określony przez Agencję, z uwzględnieniem informacji, które udostępniono ICAO.
2. Agencja może również żądać okazjonalnych informacji od właściwych organów państw członkowskich. Przedkładając prośbę o informacje, Agencja wskazuje podstawę prawną oraz cel takiego wniosku, rodzaj żądanych informacji i ustala termin, w którym należy je dostarczyć.
3. Agencja przekazuje właściwym organom państw członkowskich odpowiednie informacje w celu wspierania jednolitego wdrażania obowiązujących wymogów.
Artykuł 6
Krajowy koordynator normalizacji
1. Każde państwo członkowskie wyznacza krajowego koordynatora, który pełni funkcję podstawowego punktu kontaktowego w zakresie wszelkich działań związanych z normalizacją, a w szczególności koordynacji wymiany informacji określonych w art. 5 ust. 1. Krajowy koordynator normalizacji jest odpowiedzialny za:
a)
przechowywanie i aktualizację informacji dostarczanych Agencji na bieżąco, w tym informacji, o które wystąpiono zgodnie z art. 3, 4 i 5, informacji dotyczących korekt i planów działań naprawczych oraz dowodów realizacji uzgodnionych działań naprawczych;
b)
wspomaganie Agencji na wszystkich etapach inspekcji i zapewnienie wsparcia zespołowi przeprowadzającemu inspekcje na miejscu przez cały czas ich realizacji.
2. Właściwe organy dopilnowują, by istniały jasne wytyczne dotyczące komunikacji między wyznaczonymi krajowymi koordynatorami normalizacji i odpowiednimi strukturami wewnętrznymi, umożliwiające koordynatorom właściwe wykonywanie ich obowiązków.
Artykuł 7
Stałe monitorowanie
1. Stałe monitorowanie, o którym mowa w art. 3, obejmuje:
a)
gromadzenie i analizę danych oraz informacji przekazanych przez właściwe władze państw członkowskich, Organizację Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO), Komisję lub inne odpowiednie źródła;
b)
ocenę zdolności właściwego organu do wypełnienia jego obowiązków w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem;
c)
w zależności od wyniku oceny, o której mowa w lit. b), ustalanie priorytetów, planowanie i określanie zakresu inspekcji;
d)
prowadzenie przedmiotowych inspekcji, łącznie z powiązaną sprawozdawczością;
e)
działania następcze i zakończenie działań związanych z ustaleniami w sprawie niezgodności, stwierdzonych na podstawie inspekcji.
2. W odniesieniu do oceny, o której mowa w ust. 1 lit. b), Agencja ustanawia, opracowuje i stosuje jednolity wzór, uwzględniający przynajmniej następujące elementy:
a)
rozmiar i złożoność przemysłu lotniczego;
b)
poważne incydenty, wypadki, wypadki śmiertelne i powiązane z nimi ofiary śmiertelne;
c)
wyniki inspekcji na płycie lotniska;
d)
wyniki poprzednich inspekcji;
e)
zdolność właściwych organów do skutecznego wdrażania korekt i działań naprawczych;
f)
wyniki audytów przeprowadzonych zgodnie z konwencjami międzynarodowymi lub krajowymi programami oceny bezpieczeństwa;
g)
istnienie środków zgodnych z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 216/2008 lub art. 258 Traktatu.
3. Wyniki modelu określonego w ust. 2 oraz zastosowane parametry początkowe i wyniki oceny udostępnia się krajowemu koordynatorowi normalizacji danego państwa członkowskiego.
4. Agencja dostosowuje program kontroli w oparciu o wyniki stałego monitorowania, tak by odzwierciedlał on zarówno poprawę, jak i pogorszenie wyników w zakresie bezpieczeństwa. W przypadku pojawienia się dowodów na pogorszenie stanu bezpieczeństwa Agencja podejmuje stosowne działania.
Artykuł 8
Program inspekcji
1. W porozumieniu z Komisją Agencja określa wieloletni program, ze wskazaniem inspekcji, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. a), jak również roczny program ze wskazaniem inspekcji, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. a) i b).
2. Programy inspekcji określają państwa członkowskie, których dotyczą, rodzaj inspekcji, dziedziny, które mają być poddane inspekcji, i przewidywane ramy czasowe etapu inspekcji na miejscu, z uwzględnieniem wzoru, o którym mowa w art. 7.
3. Agencja może dostosowywać programy inspekcji, aby uwzględnić istniejące ryzyko wykryte w wyniku stałego monitorowania, o którym mowa w art. 7.
4. Roczny program przekazywany jest Komisji, członkom zarządu Agencji jako część programu prac Agencji na podstawie art. 33 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 216/2008, a także krajowemu koordynatorowi normalizacji danego państwa członkowskiego.
Artykuł 9
Dziedziny objęte inspekcjami
1. Agencja przeprowadza inspekcje w odniesieniu do każdej dziedziny określonej w rozdziale II rozporządzenia (WE) nr 216/2008. Dziedziny te obejmują:
a)
zdatność do lotu, jak określono w art. 5, oraz ochronę środowiska, jak określono w art. 6 wymienionego rozporządzenia;
b)
załogę lotniczą, jak określono w art. 7 i 8 wymienionego rozporządzenia;
c)
operacje lotnicze, jak określono w art. 8 i 9 wymienionego rozporządzenia;
d)
inspekcje na płycie lotniska, jak określono w art. 10 wymienionego rozporządzenia;
e)
lotniska, jak określono w art. 8a wymienionego rozporządzenia;
f)
ATM/ANS oraz kontrolerów ruchu lotniczego, jak określono w art. 8b i 8c wymienionego rozporządzenia.
W zależności od zmian rozporządzenia (WE) nr 216/2008 lub na wniosek Komisji mogą zostać określone dodatkowe dziedziny.
2. Agencja zapewnia, że jej zasoby są odpowiednio przydzielane do monitorowania i kontrolowania różnych dziedzin w zależności od wyników stałego monitorowania, o którym mowa w art. 7.
Artykuł 10
Rodzaje inspekcji
1. Agencja prowadzi:
a)
inspekcje kompleksowe, w celu przeprowadzenia kontroli jednej lub więcej dziedzin; inspekcje te są przeprowadzane regularnie, w odstępach czasu ustalonych na podstawie wyników stałego monitorowania;
b)
inspekcje ukierunkowane, w celu przeprowadzenia kontroli konkretnych obszarów w ramach jednej lub więcej dziedzin, lub do celów oceny stanu wdrożenia uzgodnionych korekt i działań naprawczych;
c)
inspekcje ad hoc, w celu zbadania szczególnych obaw wynikłych w ramach stałego monitorowania Agencji lub na wniosek Komisji.
2. Bez uszczerbku dla inspekcji, o których mowa w ust. 1, Agencja może zgłaszać ustalenia poza opisanymi formami, w przypadkach gdy zbierze wystarczające dowody niezgodności.
Artykuł 11
Szkolenia, kwalifikacje i kryteria udzielania zezwoleń dla zespołów inspekcyjnych
1. Agencja ustanawia kryteria kwalifikacji dla pracowników, którzy pracują w zespołach inspekcyjnych.
2. Kryteria kwalifikacji obejmują:
a)
znajomość ram instytucjonalnych i prawnych, w szczególności niniejszego rozporządzenia, jak również odpowiednich umów międzynarodowych;
b)
wiedzę i doświadczenie w zakresie technik audytu;
c)
kompetencje techniczne i doświadczenie praktyczne w zakresie dziedzin, o których mowa w art. 9.
3. Zespołami kierują pracownicy zatrudnieni przez Agencję. Kryteria, którym podlegają oni w zakresie kwalifikacji, obejmują oprócz tych, o których mowa w ust. 2, zarządzanie zespołem i umiejętności komunikowania w środowisku międzynarodowym oraz trudnych sytuacjach.
4. Członkami zespołów są pracownicy zatrudnieni przez Agencję lub oddelegowany personel.
5. Zarówno kierownik zespołu, jak i jego członkowie są przeszkalani w zakresie obowiązujących wymogów i stosowanych przez Agencję procedur. Agencja zapewnia zachowanie kompetencji kierowników i członków zespołów na potrzeby ich udziału w inspekcjach jako upoważnionego personelu. Agencja określa właściwe w tym celu programy kształcenia ustawicznego.
6. Agencja może dopuścić do udziału w zespołach inspekcyjnych pracowników, którzy spełniają kryteria kwalifikacji oraz którzy przeszli odpowiednie szkolenia.
Artykuł 12
Organizacja zespołów inspekcyjnych
1. Inspekcje przeprowadzają utworzone przez Agencję zespoły, w skład których wchodzi upoważniony personel, zgodnie z art. 11.
2. Agencja określa skład zespołu w celu ustalenia minimalnej wielkości zespołu niezbędnej do pokrycia wymaganych kompetencji technicznych i nakładu pracy, uwzględniając rodzaj kontroli, ich zakres, liczbę badanych dziedzin i spodziewany program pracy. Każdy zespół składa się z kierownika zespołu i co najmniej jednego członka. W każdym przypadku Agencja zapewnia dopasowanie rozmiaru zespołu do zakresu jego zadań.
3. Organizując zespoły inspekcyjne, Agencja dopilnowuje, by nie istniały żadne konflikty interesów ani w odniesieniu do właściwych organów będących przedmiotem inspekcji, ani przedsiębiorstw, względnie grup przedsiębiorstw będących przedmiotem inspekcji.
4. Z odpowiednim wyprzedzeniem przed inspekcją Agencja występuje do delegujących organów lub organizacji o informację w odniesieniu do dostępności członków zespołu do udziału w etapie inspekcji na miejscu.
5. Koszty wynikające z udziału krajowych koordynatorów normalizacji, określone w art. 14 ust. 2 i art. 19 ust. 2, oraz udziału oddelegowanego personelu w przeprowadzanych przez Agencję inspekcjach pokrywa Agencja, zgodnie z unijnymi przepisami i bez uszczerbku dla rocznej procedury budżetowej Unii.
Artykuł 13
Przeprowadzanie inspekcji
1. Inspekcje, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. a) i b), obejmują następujące etapy:
a)
etap przygotowań, trwający przynajmniej 10 tygodni przed inspekcją;
b)
etap inspekcji na miejscu;
c)
etap opracowania sprawozdania, trwający maksymalnie 10 tygodni po zakończeniu etapu inspekcji na miejscu.
2. O inspekcjach ad hoc, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. c), zainteresowane właściwe organy informowane są z dwutygodniowym wyprzedzeniem, ale w ich przypadku nie obowiązują terminy i procedury przewidziane w art. 14, 15 i 16, z wyjątkiem obowiązku sporządzenia sprawozdania końcowego.
3. Ustalenia niezgodności wykryte podczas inspekcji, o których mowa w art. 10, zgłaszane są właściwym organom zgodnie z art. 16, działania następcze przeprowadza się i sprawę zamyka zgodnie z art. 17, a klasyfikacji dokonuje się zgodnie z art. 18.
Artykuł 14
Etap przygotowawczy
1. Podczas etapu przygotowań do inspekcji Agencja:
a)
co najmniej 10 tygodni przed etapem inspekcji na miejscu przesyła właściwemu organowi powiadomienie o inspekcji obejmujące informację o planowanym rodzaju inspekcji, objętych nią dziedzinach(-nie) i obszarach;
b)
gromadzi informacje niezbędne do przygotowania inspekcji, należycie uwzględniając informacje dostępne w ramach stałego monitorowania;
c)
określa zakres, przedmiot i program inspekcji, w tym inspekcji przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw, uwzględniając informacje zebrane w ramach stałego monitorowania;
d)
ustala wielkość i skład zespołu przeprowadzającego inspekcję.
2. Po otrzymaniu powiadomienia o inspekcji właściwe organy współpracują z Agencją w celu sprawnego przygotowania etapu inspekcji na miejscu. Jeżeli zostanie to uznane za konieczne, można zorganizować spotkanie wstępne zespołu przeprowadzającego inspekcję z krajowym koordynatorem normalizacji.
3. Agencja przedstawia program inspekcji i skład zespołu właściwemu organowi co najmniej 2 tygodnie przed etapem inspekcji na miejscu.
Artykuł 15
Etap inspekcji na miejscu
1. Podczas etapu inspekcji na miejscu Agencja:
a)
organizuje spotkanie otwierające z udziałem krajowego koordynatora normalizacji i przedstawicieli właściwego organu poddanego inspekcji;
b)
prowadzi działania następcze w związku z ustaleniami niezgodności wykrytymi w wyniku wcześniejszych inspekcji, których sprawy nie zostały jeszcze zamknięte, dokonując przeglądu odpowiednich korekt i działań naprawczych;
c)
powiadamia właściwy organ o wszelkich bezpośrednich zagrożeniach bezpieczeństwa, jeśli takowe wykryto w trakcie inspekcji;
d)
podczas zebrania zamykającego przedstawia właściwemu organowi wykaz wstępnych ustaleń i niezgodności wykrytych w trakcie przeprowadzania inspekcji lub objętych działaniami następczymi.
2. Ponadto Agencja może:
a)
przeprowadzać inspekcje siedziby właściwego organu i uprawnionych podmiotów, którym właściwy organ może powierzać zadania, oraz, w zakresie w jakim uzna to za konieczne, wszelkich regionalnych biur tychże;
b)
przeprowadzać inspekcje przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw podlegających nadzorowi właściwego organu, traktując je jako część kontroli przedmiotowego właściwego organu; w takim przypadku przedstawiciele właściwego organu mogą towarzyszyć zespołowi kontrolnemu;
c)
przeprowadzać rozmowy z pracownikami właściwego organu objętego inspekcją i kwalifikowanych jednostek, o ile takowe istnieją, oraz przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw, w których przeprowadzono wizyty, jeśli miały one miejsce;
d)
analizować prawodawstwo, procedury, certyfikaty, dokumentację, dane i wszelkie inne istotne materiały.
Artykuł 16
Etap opracowania sprawozdania
1. Podczas etapu opracowywania sprawozdania z inspekcji w ciągu 6 tygodni od zebrania zamykającego etap inspekcji na miejscu Agencja dokonuje przeglądu wstępnych ustaleń z kontroli i ich klasyfikacji, sporządzając na tej podstawie projekt sprawozdania adresowany do właściwych władz, które zostały poddane inspekcji.
2. Projekt sprawozdania zawiera co najmniej:
a)
streszczenie zawierające prezentację wniosków;
b)
szczegóły dotyczące przeprowadzonej inspekcji, w tym jej rodzaj, objęte nią dziedziny, jej zakres i skład zespołu;
c)
analizę zasadniczych elementów, skoncentrowaną wokół najważniejszych ustaleń;
d)
wykaz ustaleń niezgodności wykrytych w trakcie inspekcji lub objętych działaniami następczymi podczas inspekcji wraz z ich klasyfikacją;
e)
zalecenia, obejmujące w stosownych przypadkach wzajemne uznawanie certyfikatów.
3. Ustalenia niezgodności zgłasza się za pomocą projektu sprawozdania, o którym mowa w ust. 2, o ile Agencja nie poinformowała o nich wcześniej w formie pisemnej za pomocą innych środków.
4. Właściwy organ może przedłożyć Agencji swoje uwagi na piśmie w terminie dwóch tygodni od notyfikacji.
5. W ciągu 10 tygodni po zebraniu zamykającym inspekcję Agencja wydaje sprawozdanie końcowe sporządzone na podstawie projektu sprawozdania, o którym mowa w ust. 2, uwzględniając uwagi właściwego organu poddanego kontroli, jeśli takowe wpłynęły. Agencja może odpowiednio dostosować opis ustaleń niezgodności, jego podstawy prawnej, jego klasyfikację lub aktualny stan rzeczy, uwzględniając przedstawione uwagi, jak również korekty i działania naprawcze zgłoszone podczas etapu opracowywania sprawozdania.
6. Agencja określa i stale monitoruje aktualny stan rzeczy w odniesieniu do każdego z państw członkowskich, udostępniając odnośne informacje na żądanie zainteresowanego państwa członkowskiego i Komisji.
7. Sprawozdanie końcowe adresowane jest do właściwego organu i do Komisji, która może następnie przekazać je odpowiednio zainteresowanemu państwu członkowskiemu i innym właściwym organom.
Artykuł 17
Działania następcze w wyniku ustaleń i zakańczanie działań
1. W odniesieniu do wszystkich ustaleń niezgodności sklasyfikowanych zgodnie z art. 18 ust. 1 lit. b) i c) właściwy organ proponuje korekty i działania naprawcze nie później niż cztery tygodnie od dnia otrzymania powiadomienia od Agencji.
2. W odniesieniu do wszystkich ustaleń niezgodności sklasyfikowanych zgodnie z art. 18 ust. 1 lit. a) właściwy organ proponuje działania naprawcze nie później niż 10 tygodni od dnia otrzymania powiadomienia od Agencji.
3. Właściwy organ zgłasza Agencji w odpowiednim czasie zakończenie działań naprawczych i przedstawia dowody potwierdzające ich realizację.
4. Agencja:
a)
ocenia korekty i działania naprawcze przedstawione przez właściwy organ lub zażąda przedstawienia w wyznaczonym czasie dalszych wyjaśnień;
b)
akceptuje lub odrzuca poprawki lub działania naprawcze przedstawione w ciągu 16 tygodni od powiadomienia;
c)
monitoruje zadowalające wdrożenie działań naprawczych;
d)
określa wszelkie potrzeby w zakresie działań uzupełniających zgodnie z art. 22;
e)
regularnie sporządza dla właściwego organu i Komisji sprawozdania dotyczące aktualnego stanu rzeczy w zakresie ustaleń niezgodności i związanych z nimi korekt/działań naprawczych za pomocą sprawozdań dotyczących aktualnego stanu rzeczy;
f)
zakańcza działania związane z ustaleniami niezgodności po zadawalającym zakończeniu działań naprawczych i przedstawieniu odnośnych dowodów, rejestruje zamknięcie postępowania w sprawie niezgodności i informuje o tym właściwy organ.
5. Do celów lit. c) Agencja może wystąpić do właściwego organu o przedstawienie dowodów lub wyjaśnień. Agencja może również podjąć decyzję o sprawdzeniu wdrożenia na miejscu w formie inspekcji.
6. Jeżeli ustalenia niezgodności są przedmiotem postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego na mocy art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 216/2008 lub traktatów, Agencja zapewnia odpowiednie działania następcze w porozumieniu z Komisją i nie zamyka żadnej tego typu sprawy bez uprzedniej konsultacji z Komisją.
Artykuł 18
Klasyfikacja ustaleń
1. Agencja zgłasza wszystkie ustalenia niezgodności stwierdzone w ramach inspekcji, o których mowa w art. 10, bez względu na to, czy dotyczą one wymogów administracyjnych czy technicznych, klasyfikując je do jednego z następujących rodzajów:
a)
klasa C: niezgodność z obowiązującymi wymogami, problematyczna głównie z punktu widzenia normalizacji;
b)
klasa D: niezgodność z obowiązującymi wymogami, problematyczna z punktu widzenia normalizacji i mogąca powodować zagrożenie bezpieczeństwa, jeśli nie zostanie na czas skorygowana;
c)
klasa G: bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa.
2. Sprawozdawczość, działania następcze i zakończenie działań należy uszeregować w zależności od klasyfikacji ustaleń.
Artykuł 19
Bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa
1. W przypadku ogłoszenia przez Agencję bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa:
a)
Agencja zwraca się do właściwego organu o podjęcie odpowiednich działań naprawczych, w tym natychmiastowych korekt;
b)
właściwy organ stosuje skuteczne korekty w celu usunięcia ustalonej niezgodności i przedstawia Agencji potwierdzające to dowody.
2. W ciągu dwóch tygodni od zawiadomienia o bezpośrednim zagrożeniu bezpieczeństwa Agencja może wystąpić do właściwego organu o udział w spotkaniu, którego celem jest dokonanie oceny wdrożenia natychmiastowych korekt.
3. Jeżeli korekty nie spełniają oczekiwań Agencji, przedstawia ona Komisji zalecenia obejmujące w stosownych przypadkach wniosek w zakresie wzajemnego uznawania certyfikatu(-ów) wydawanego(-ych) przez właściwy organ. Agencja informuje również natychmiast właściwe organy pozostałych państw członkowskich.
Artykuł 20
Prowadzenie dokumentacji
1. Agencja ustanawia system prowadzenia dokumentacji, który umożliwia odpowiednie przechowywanie informacji, ich dostępność i wiarygodne śledzenie zmian w zakresie:
a)
szkoleń, kwalifikacji i zezwoleń dla kierowników i członków zespołów;
b)
programów inspekcji;
c)
sprawozdań;
d)
ustaleń oraz związanych z nimi materiałów dowodowych;
e)
uzgodnionych korekt i działań naprawczych;
f)
zakończenia działań związanych z ustaleniami niezgodności i związanych z nimi materiałów dowodowych;
g)
zaleceń dotyczących wzajemnego uznawania certyfikatów;
h)
ocen, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. b).
2. Wszystkie elementy dokumentacji przechowywane są przez okres co najmniej 15 lat, z zastrzeżeniem obowiązujących przepisów o ochronie danych.
Artykuł 21
Dostęp do informacji zawartych w sprawozdaniach z inspekcji
1. W przypadku gdy informacje zawarte w sprawozdaniu z inspekcji dotyczą przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw podlegających w zakresie bezpieczeństwa nadzorowi państwa trzeciego i wchodzą w zakres zastosowania umowy zawartej przez Unię zgodnie z art. 12 rozporządzenia (WE) nr 216/2008, informacje te są udostępniane państwu trzeciemu jako stronie takiej umowy zgodnie z jej odpowiednimi przepisami.
2. W przypadkach gdy informacje zawarte w sprawozdaniu z inspekcji wchodzą w zakres zastosowania Porozumienia o współpracy między Unią Europejską a Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO), informacje te są udostępniane do ICAO zgodnie z postanowieniami przedmiotowego porozumienia o współpracy oraz odpowiedniego załącznika w sprawie bezpieczeństwa.
3. W przypadkach gdy informacje zawarte w sprawozdaniu z inspekcji dotyczą trwających badań zdarzeń lotniczych prowadzonych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 996/2010 (20), informacje te bezzwłocznie udostępnia się organowi odpowiedzialnemu za dane badanie zdarzenia lotniczego.
4. Do celów rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (21) procesu decyzyjnego odnoszącego się do sprawozdania z inspekcji nie uznaje się za zakończony do zakończenia działań związanych z odnośnymi ustaleniami niezgodności.
Artykuł 22
Działania uzupełniające
1. Agencja wskazuje wszelkie trudności w realizacji działań następczych związanych z ustaleniem niezgodności, takie jak:
a)
brak zgłoszenia działań naprawczych w terminie, o którym mowa w art. 17 ust. 1;
b)
brak akceptacji działań naprawczych przez Agencję w terminie, o którym mowa w art. 17 ust. 4 lit. b);
c)
niepoprawne wdrożenie działań naprawczych.
2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, Agencja zwraca się do właściwego organu o przedstawienie wyjaśnień w sprawie trudności i o zaproponowanie dodatkowych działań, określając termin na udzielenie odpowiedzi.
3. Agencja ocenia skutki zaistniałych trudności wraz z odpowiedzią przekazaną przez właściwy organ w wyznaczonym terminie. Na podstawie wyników omawianej oceny Agencja może:
a)
wyrazić zgodę na proponowane działania uzupełniające; lub
b)
przekazać zainteresowanemu właściwemu organowi oraz Komisji sprawozdanie uzupełniające. Sprawozdanie to zawiera przeprowadzoną przez Agencję ocenę i zalecenia dla Komisji, w tym, jeżeli zostanie to uznane za konieczne, zalecenia w sprawie wzajemnego uznawania certyfikatu(-ów) wydanego(-ych) przez właściwy organ.
4. Nie naruszając przepisów rozporządzenia (WE) nr 2111/2005, po otrzymaniu dodatkowego sprawozdania, o którym mowa w ust. 3 lit. b), Komisja może podjąć następujące kroki:
a)
przekazać swoje uwagi przedmiotowemu państwu członkowskiemu lub poprosić je o dalsze wyjaśnienia dotyczące wszystkich ustaleń niezgodności bądź ich części;
b)
wystąpić do Agencji o przeprowadzenie inspekcji ad hoc w celu sprawdzenia zadowalającego wdrożenia korekt i działań naprawczych;
c)
wszcząć procedurę, o której mowa w art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 216/2008, w celu podjęcia decyzji, czy certyfikaty wydane przez właściwy organ są zgodne z obowiązującymi wymogami;
d)
wszcząć procedurę na mocy art. 258 Traktatu.
Artykuł 23
Sprawozdanie roczne
Nie później niż do dnia 31 marca każdego roku Agencja przedkłada Komisji roczne sprawozdanie w sprawie stałego monitorowania i inspekcji przeprowadzonych w poprzednim roku. Sprawozdanie to obejmuje analizę wyników działań i inspekcji, odzwierciedlającą zdolność właściwych organów do wypełniania ich obowiązków w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem, jak również zalecenia dotyczące możliwych ulepszeń. Zalecenia określają w szczególności, jakie przepisy techniczne wymagają określenia lub zmiany zgodnie z art. 17 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 216/2008 oraz jakie ze stosowanych przez Agencję środków wymagają określenia lub zmiany zgodnie z art. 18 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 216/2008.
Artykuł 24
Procedury robocze
Agencja dokonuje przeglądu swych procedur roboczych w celu wykonania zadań nałożonych na nią na mocy art. 3-23 najpóźniej w terminie sześciu miesięcy od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 25
Przepisy przejściowe
1. Stwierdzone przez Agencję na podstawie rozporządzenia (WE) nr 736/2006 ustalenia niezgodności, w odniesieniu do których do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia nie został przedstawiony Agencji dowód zakończenia działań, uznaje się za dokonane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i traktuje w taki sposób.
2. Plany działań naprawczych, zatwierdzone przez Agencję na podstawie rozporządzenia (WE) nr 736/2006, uznaje się za zatwierdzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
3. Członków zespołów i kierowników zespołów zatwierdzonych przez Agencję na podstawie rozporządzenia (WE) nr 736/2006 uznaje się za uprawniony personel zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 26
Uchylenie
Rozporządzenie Komisji (WE) nr 736/2006 traci moc.
Artykuł 27
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 28 czerwca 2013 r.