NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 229/2013
ze dne 13. března 2013,
kterým se stanoví zvláštní opatření v oblasti zemědělství ve prospěch menších ostrovů v Egejském moři a zrušuje nařízení Rady (ES) č. 1405/2006
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 42 první pododstavec a čl. 43 odst. 2 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
v souladu s řádným legislativním postupem (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
K nápravě obtíží způsobených mimořádnou zeměpisnou polohou některých menších ostrovů v Egejském moři byla stanovena zvláštní opatření v oblasti zemědělství nařízením Rady (ES) č. 1405/2006 (3). Tato opatření jsou prováděna prostřednictvím programu podpory, který představuje podstatný nástroj pro zásobování těchto ostrovů zemědělskými produkty a pro podporu místní zemědělské produkce. Vzhledem k potřebě aktualizace stávajících opatření, a to i v důsledku vstupu Lisabonské smlouvy v platnost, je třeba nařízení (ES) č. 1405/2006 zrušit a nahradit je novým nařízením.
(2)
Je třeba upřesnit základní cíle, k jejichž dosažení bude režim ve prospěch menších ostrovů v Egejském moři napomáhat.
(3)
Je rovněž třeba upřesnit obsah programu podpory pro menší ostrovy v Egejském moři (dále jen „program podpory“), který by podle zásady subsidiarity mělo vytvořit Řecko na nejvhodnější zeměpisné úrovni a který by Řecko mělo předložit Komisi ke schválení.
(4)
K účinnějšímu dosažení cílů režimu ve prospěch menších ostrovů v Egejském moři by měl program podpory zahrnovat opatření, jež zaručují zásobování zemědělskými produkty a zachování a rozvoj místní zemědělské produkce. Je třeba sblížit úroveň plánování programů a systematizovat partnerský přístup mezi Komisí a Řeckem. Komise by měla přijmout postupy a ukazatele, jejichž pomocí zajistí bezproblémové uplatňování a patřičné sledování programu.
(5)
Podle zásady subsidiarity a s cílem zajistit flexibilitu, což jsou dva principy tvořící základ programování přijatého pro režim ve prospěch menších ostrovů v Egejském moři, mohou orgány určené Řeckem navrhnout změny programu, aby jej přizpůsobily realitě těchto ostrovů. Za tímto účelem by se měla podporovat výraznější spolupráce s příslušnými místními a oblastními orgány a dalšími zúčastněnými stranami. Ve stejném duchu by měl být postup pro změnu programu přizpůsoben míře vhodnosti jednotlivých druhů změn.
(6)
Mimořádná zeměpisná poloha některých menších ostrovů v Egejském moři vede v případě těchto ostrovů k vícenákladům na dopravu v souvislosti se zdroji zásobování základními produkty sloužícími k lidské spotřebě, ke zpracování nebo jako zemědělské vstupy. Objektivní skutečnosti vyplývající z izolace a vzdálenosti od trhů navíc působí hospodářským subjektům a producentům z těchto ostrovů v Egejském moři další obtíže, které jejich činnost velmi ztěžují. V určitých případech hospodářské subjekty a producenti trpí dvojí odloučeností, totiž skutečností, že zásobování probíhá přes jiné ostrovy. Tyto nevýhody lze zmírnit snížením cen uvedených základních produktů. Je tedy vhodné zavést zvláštní režim zásobování, aby se zajistilo zásobování menších ostrovů v Egejském moři a snížily vícenáklady spojené s jejich izolací, malou rozlohou a vzdáleností od trhů,.
(7)
Problémy, se kterými se potýkají menší ostrovy v Egejském moři, dále zhoršuje jejich malá rozloha. Aby bylo možné zajistit účinnost navrhovaných opatření, měla by se tato opatření vztahovat na všechny ostrovy v Egejském moři kromě Kréty a Euboie.
(8)
Aby bylo dosaženo záměru snížit na menších ostrovech v Egejském moři ceny a snížit vícenáklady spojené s jejich izolací, malou rozlohou a vzdáleností od trhů, a přitom zachovat konkurenceschopnost produktů Unie, je třeba na dodávku produktů z Unie na tyto menší ostrovy v Egejském moři poskytnout podporu. Tato podpora by měla přihlížet k vícenákladům na dopravu na menší ostrovy v Egejském moři, a jde-li o zemědělské vstupy nebo o produkty určené ke zpracování, k vícenákladům spojeným s izolací, malou rozlohou a vzdáleností od trhů.
(9)
Aby se zamezilo spekulacím, jež by škodily konečným uživatelům na menších ostrovech, je třeba upřesnit, že zvláštního režimu zásobování lze využívat pouze u produktů řádné a uspokojivé obchodní jakosti.
(10)
Jelikož množství, na které se vztahuje zvláštní režim zásobování, je omezeno potřebami zásobování menších ostrovů v Egejském moři, neměl by tento režim narušit řádné fungování vnitřního trhu. Hospodářské výhody zvláštního režimu zásobování by ani neměly vyvolat odklon obchodu s dotyčnými produkty. Zasílání nebo vývoz těchto produktů z menších ostrovů v Egejském moři je tedy třeba zakázat. Je však třeba povolit zasílání nebo vývoz těchto produktů, pokud se finanční výhoda vyplývající ze zvláštního režimu zásobování nahrazuje.
(11)
Pokud jde o zpracované produkty, je třeba mezi menšími ostrovy v Egejském moři povolit směnu těchto produktů a snížit náklady na jejich přepravu tak, aby byl mezi těmito ostrovy umožněn obchod. Rovněž je třeba zohlednit obchodní toky v rámci regionálního obchodu a tradiční vývoz a zasílání do zbývající části Unie nebo do třetích zemí, a tudíž povolit vývoz zpracovaných produktů odpovídající tradičním obchodním tokům.
(12)
Aby se realizovaly cíle zvláštního režimu zásobování, měly by se hospodářské výhody tohoto režimu odrazit na úrovni nákladů produkce a měly by snížit ceny až na úrovni konečného uživatele. Zvláštní režim zásobování by tedy měl být poskytnut pouze za podmínky, že se jeho účinek skutečně projeví, a měly by být prováděny nezbytné kontroly.
(13)
Je třeba stanovit pravidla pro fungování režimu týkající se zejména vytvoření rejstříku hospodářských subjektů a systému osvědčení podle osvědčení uvedených v článku 161 nařízení Rady (ES) č. 1234/2007 ze dne 22. října 2007, kterým se stanoví společná organizace zemědělských trhů a zvláštní ustanovení pro některé zemědělské produkty („jednotné nařízení o společné organizaci trhů“) (4).
(14)
Politika Unie na podporu místní produkce na menších ostrovech v Egejském moři, stanovená nařízením (ES) č. 1405/2006, se týkala mnoha produktů a opatření pro jejich produkci, uvádění na trh nebo zpracování. Tato opatření se ukázala jako účinná a zajistila trvání a rozvoj zemědělství. Unie by v podpoře těchto produkčních řetězců, které jsou klíčovým činitelem environmentální, sociální a hospodářské rovnováhy menších ostrovů v Egejském moři, měla pokračovat. Zkušenost ukázala, že užší partnerství s místními orgány může stejně jako v případě politiky rozvoje venkova pomoci cíleněji se zaměřit na konkrétní otázky, jež mají pro dané ostrovy význam. Je proto třeba pokračovat v podpoře ve prospěch místní produkce prostřednictvím programu podpory, který byl poprvé vytvořen nařízením (ES) č. 1405/2006. V tomto ohledu by měl být kladen důraz na zachování tradičního zemědělství a na tradiční rysy způsobů produkce, místních produktů a bioproduktů.
(15)
Měly by být stanoveny minimální prvky, jež by program podpory měl obsahovat, aby mohla být vymezena opatření ve prospěch místní zemědělské produkce, zejména popis situace, navržené strategie, cílů a opatření. Je rovněž třeba stanovit zásady soudržnosti těchto opatření s ostatními politikami Unie, aby se vyloučila veškerá neslučitelnost a překrývání podpor.
(16)
Pro účely provádění tohoto nařízení by mělo být rovněž možné, aby program podpory obsahoval opatření pro financování studií, demonstračních projektů, vzdělávání a technické pomoci.
(17)
Zemědělce z menších ostrovů v Egejském moři je třeba přimět k tomu, aby dodávali jakostní produkty, a pomoci jim s uváděním takových produktů na trh.
(18)
Může být povolena odchylka od konzistentní politiky Komise nepovolovat státní provozní podpory v odvětví produkce, zpracování a přepravy zemědělských produktů uvedených v příloze I Smlouvy o fungování Evropské unie (dále jen „Smlouva“) a uvádění těchto produktů na trh, aby se tak zmírnily zvláštní obtíže, s nimiž se potýká zemědělská produkce na menších ostrovech v Egejském moři v důsledku jejich izolace, malé rozlohy, hornatosti, podnebí, hospodářské závislosti na malém množství produktů a jejich vzdálenosti od trhů.
(19)
Provádění tohoto nařízení by nemělo ohrozit míru zvláštní podpory, které menší ostrovy v Egejském moři dosud využívaly. K provádění vhodných opatření by tudíž Řecko mělo disponovat částkami odpovídajícími podpoře, kterou již poskytuje Unie na základě nařízení (ES) č. 1405/2006.
(20)
Od roku 2007 se na některých menších ostrovech v Egejském moři zvýšila potřeba základních produktů z důvodu vývoje stáda a demografického tlaku. Měla by být tudíž zvýšena ta část rozpočtu, kterou by Řecko mělo mít možnost používat pro zvláštní režim zásobování menších ostrovů v Egejském moři.
(21)
Aby Řecko mohlo vyhodnotit všechny náležitosti týkající se provádění programu podpory za předchozí rok a předložit Komisi úplnou výroční hodnotící zprávu, je třeba posunout datum pro předložení uvedené zprávy z 30. června na 30. září roku následujícího po roce referenčním.
(22)
Komise by měla Evropskému parlamentu a Radě nejpozději 31. prosince 2016 předložit souhrnnou zprávu o dopadu opatření přijatých v rámci provádění tohoto nařízení, která bude případně doplněna o vhodná doporučení, a tuto zprávu by poté měla předkládat každých pět let.
(23)
S cílem zajistit řádné fungování režimu stanoveného tímto nařízením by měla být na Komisi přenesena pravomoc přijímat akty v souladu s článkem 290 Smlouvy, pokud jde o doplnění nebo změnu jiných než podstatných prvků tohoto nařízení. Je zvláště důležité, aby Komise v rámci příprav vedla odpovídající konzultace, a to i na odborné úrovni. Při přípravě a vypracování aktů v přenesené pravomoci by Komise měla zajistit, aby byly příslušné dokumenty předány současně, včas a vhodným způsobem Evropskému parlamentu a Radě.
(24)
S cílem zajistit jednotné podmínky pro provádění režimu ve prospěch menších ostrovů v Egejském moři ve vztahu k jiným obdobným režimům a zamezit narušování hospodářské soutěže nebo diskriminaci mezi hospodářskými subjekty by měly být Komisi svěřeny prováděcí pravomoci. Tyto pravomoci by měly být vykonávány v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 182/2011 ze dne 16. února 2011, kterým se stanoví pravidla a obecné zásady způsobu, jakým členské státy kontrolují Komisi při výkonu prováděcích pravomocí (5).
(25)
S cílem zajistit bezodkladné uplatňování plánovaných opatření by toto nařízení mělo vstoupit v platnost prvním dnem po jeho vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
PŘEDMĚT A CÍLE
Článek 1
Předmět
1. Toto nařízení stanoví zvláštní opatření v oblasti zemědělství k odstranění obtíží způsobených izolací, malou rozlohou a vzdáleností od trhů menších ostrovů v Egejském moři (dále jen „menší ostrovy“).
2. Pro účely tohoto nařízení se „menšími ostrovy“ rozumějí všechny ostrovy v Egejském moři s výjimkou ostrovů Kréta a Euboia.
Článek 2
Cíle
1. Zvláštní opatření uvedená v článku 1 přispívají k realizaci těchto cílů:
a)
zaručit zásobování menších ostrovů základními produkty sloužícími k lidské spotřebě nebo ke zpracování a jako zemědělské vstupy, a to snížením vícenákladů spojených s jejich izolací, malou rozlohou a vzdáleností od trhů;
b)
zachovávat a rozvíjet zemědělskou činnost na menších ostrovech, včetně produkce, zpracování, uvádění na trh a přepravy místních surovin a zpracovaných produktů.
2. Cílů uvedených v odstavci 1 se dosahuje prostřednictvím opatření uvedených v kapitolách III, IV a V.
KAPITOLA II
PROGRAM PODPORY
Článek 3
Vytvoření programu podpory
1. Opatření uvedená v článku 1 se stanoví prostřednictvím programu podpory, který obsahuje:
a)
zvláštní režim zásobování stanovený v kapitole III a
b)
zvláštní opatření ve prospěch místní zemědělské produkce stanovená v kapitole IV.
2. Podpůrný program se zavádí na územní úrovni, kterou Řecko pokládá za nejvhodnější. Vypracují ho příslušné místní a oblastní orgány určené Řeckem, které jej po konzultaci s příslušnými orgány a organizacemi na odpovídající územní úrovni předloží Komisi ke schválení podle článku 6.
Článek 4
Slučitelnost a soudržnost
1. Opatření přijímaná v rámci programu podpory musí být v souladu s právem Unie. Taková opatření musí být soudržná s ostatními politikami Unie a s opatřeními, která jsou v rámci těchto politik přijímána.
2. Zajištěna musí být soudržnost opatření přijatých v rámci programu podpory s opatřeními prováděnými v rámci jiných nástrojů společné zemědělské politiky, zejména společných organizací trhu, rozvoje venkova, jakosti produktů, dobrých životních podmínek zvířat a ochrany životního prostředí.
Především nesmí být žádné opatření na základě tohoto nařízení financováno jako:
a)
dodatečná podpora na režimy prémií nebo podpory v rámci společné organizace trhu, s výjimkou případů odůvodněných na základě objektivních kritérií;
b)
podpora výzkumných projektů, opatření na podporu výzkumných projektů nebo opatření, které může Unie financovat na základě rozhodnutí Rady 2009/470/ES ze dne 25. května 2009 o některých výdajích ve veterinární oblasti (6);
c)
podpora opatření v oblasti působnosti nařízení Rady (ES) č. 1698/2005 ze dne 20. září 2005 o podpoře pro rozvoj venkova z Evropského zemědělského fondu pro rozvoj venkova (EZFRV) (7).
Článek 5
Obsah programu podpory
Program podpory obsahuje:
a)
rozvrh provádění opatření a obecnou roční orientační tabulku financování uvádějící finanční prostředky, které mají být mobilizovány;
b)
prokázání slučitelnosti a soudržnosti různých opatření v rámci programu s kritérii a kvantitativními ukazateli sloužícími ke sledování a hodnocení;
c)
opatření přijatá k zajištění účinného a náležitého provádění programu, včetně opatření pro propagaci, sledování a hodnocení, a definici kvantifikovaných ukazatelů sloužících k hodnocení;
d)
určení příslušných orgánů a subjektů odpovědných za provádění programu a určení orgánů nebo přidružených subjektů a hospodářských a sociálních partnerů na vhodných úrovních a výsledky provedených konzultací.
Článek 6
Schválení a změny programu
1. Program podpory je vytvořen nařízením (ES) č. 1405/2006 a je financován z finančních prostředků uvedených v čl. 18 odst. 2 a 3.
Program obsahuje předběžný odhad zásobování označující produkty, jejich množství a výši podpory Unie na zásobování a návrh programu podpory ve prospěch místní produkce.
2. V závislosti na ročním hodnocení toho, jak jsou prováděna opatření zařazená do programu podpory, může Řecko předložit Komisi náležitě zdůvodněné návrhy na jejich změnu v rámci finančního příspěvku uvedeného v čl. 18 odst. 2 a 3, aby se tato opatření lépe uzpůsobila požadavkům menších ostrovů a navrhované strategii. Komise přijme prováděcí akty stanovící postupy pro posouzení souladu navrhovaných změn s právem Unie a rozhodnutí o jejich schválení. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 22 odst. 2.
3. Postupy stanovené prováděcími akty uvedenými v odstavci 2 mohou zohlednit následující prvky: význam změn navržených Řeckem ohledně nových opatření, zda jsou změny v rozpočtu přiděleném na opatření značné, změny v množství a v úrovni pomoci pro produkty v předběžném odhadu zásobování nebo úpravy kódů a popisů stanovených v nařízení Rady (EHS) č. 2658/87 ze dne 23. července 1987 o celní a statistické nomenklatuře a o společném celním sazebníku (8).
4. Prováděcí akty uvedené v odstavci 2 rovněž u každého postupu určují četnost žádostí o změny i lhůty, v nichž mají být schválené změny provedeny.
Článek 7
Kontroly a sledování
Řecko provádí kontroly prostřednictvím správních kontrol a kontrol na místě. Komise přijme prováděcí akty týkající se minimálních znaků kontrol, které Řecko musí provádět.
Komise také přijme prováděcí akty, pokud jde o postupy a materiální a finanční ukazatele k zajištění účinného následného sledování provádění programů.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 22 odst. 2.
KAPITOLA III
ZVLÁŠTNÍ REŽIM ZÁSOBOVÁNÍ
Článek 8
Předběžný odhad zásobování
1. Ustavuje se zvláštní režim zásobování zemědělskými produkty Unie uvedenými v příloze I Smlouvy (dále jen „zemědělské produkty“), jež jsou na menších ostrovech základními produkty sloužícími k lidské spotřebě, k výrobě jiných produktů nebo jako zemědělské vstupy.
2. Řecko vytvoří na zeměpisné úrovni, kterou pokládá za nejvhodnější, předběžný odhad zásobování k vyčíslení ročních potřeb zásobování menších ostrovů zemědělskými produkty.
Samostatný předběžný odhad lze vyhotovit pro hodnocení potřeb podniků balících a zpracovávajících produkty určené pro místní trh, zasílané do zbývající části Unie nebo vyvážené do třetích zemí v rámci tradičního obchodu podle čl. 13 odst. 2 a 3.
Článek 9
Fungování zvláštního režimu zásobování
1. Na zásobování menších ostrovů zemědělskými produkty se poskytuje podpora.
Částka podpory se stanoví u každého dotyčného produktu s přihlédnutím k vícenákladům spojeným s uváděním produktů na trh na menších ostrovech, vypočteným z přístavů v kontinentálním Řecku, ze kterých je zajišťováno zásobování, a z přístavů ostrovů tranzitu nebo překládky produktů pro ostrovy konečného určení. V případě zemědělských vstupů nebo produktů určených ke zpracování by při stanovení výše podpory měly být zohledněny vícenáklady spojené s izolací, malou rozlohou a vzdáleností od trhů.
2. Zvláštního režimu zásobování lze využívat pouze u zemědělských produktů řádné a uspokojivé obchodní jakosti.
Článek 10
Provádění
Při provádění zvláštního režimu zásobování se přihlíží zejména:
a)
ke specifickým potřebám menších ostrovů a k předepsaným požadavkům na jakost;
b)
k tradičním obchodním tokům mezi přístavy v kontinentálním Řecku a ostrovy v Egejském moři a mezi těmito ostrovy;
c)
k hospodářské stránce navrhovaných podpor;
d)
případně k potřebě nebránit rozvoji místních produkcí.
Článek 11
Osvědčení
1. Podpora stanovená v čl. 9 odst. 1 se přiznává na základě předložení osvědčení.
Osvědčení se vydávají pouze hospodářským subjektům zapsaným do rejstříku, který vedou příslušné orgány.
Tato osvědčení nejsou převoditelná.
2. U žádostí o osvědčení se nevyžaduje složení jistoty. Příslušný orgán může nicméně v míře, která je nezbytná k zajištění řádného uplatňování tohoto nařízení, požadovat složení jistoty, která se rovná částce udělené výhody uvedené v článku 12. V takových případech se uplatňují čl. 34 odst. 1, 4, 5, 6, 7 a 8 nařízení Komise (ES) č. 376/2008 ze dne 23. dubna 2008, kterým se stanoví společná prováděcí pravidla k režimu dovozních a vývozních licencí a osvědčení o stanovení náhrady předem pro zemědělské produkty (9).
Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 21, jimiž stanoví podmínky zápisu hospodářských subjektů do rejstříku a umožní hospodářským subjektům plný výkon jejich práv na účast ve zvláštním režimu zásobování.
3. Komise přijme prováděcí akty týkající se všech opatření nezbytných k zajištění toho, aby Řecko uplatňovalo tento článek jednotně, zejména pokud jde o zavedení režimu osvědčení a závazky, jež na sebe berou hospodářské subjekty při zapsání do rejstříku. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 22 odst. 2.
Článek 12
Dopad výhody
1. Využívání zvláštního režimu zásobování vyplývající z poskytnutí podpory je závislé na skutečném dopadu hospodářské výhody až na konečného uživatele, který v závislosti na jednotlivých případech může být spotřebitelem, pokud se jedná o produkty určené k přímé spotřebě, posledním zpracovatelem nebo balírnou, pokud se jedná o produkty určené pro zpracovatelská odvětví nebo pro balicí odvětví, nebo zemědělcem, pokud se jedná o produkty používané k výživě zvířat nebo jako zemědělské vstupy.
Výhoda uvedená v prvním pododstavci se rovná výši podpory.
2. Aby se zajistilo jednotné uplatňování odstavce 1, přijme Komise prováděcí akty týkající se uplatňování pravidel stanovených v odstavci 1, a zejména podmínek pro sledování skutečného dopadu výhody až na konečného uživatele ze strany členského státu. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 22 odst. 2.
Článek 13
Vývoz do třetích zemí a zasílání do zbývající části Unie
1. Komise přijme prováděcí akty, v nichž stanoví požadavky na vývoz produktů, na které se vztahuje zvláštní režim zásobování, do třetích zemí nebo jejich zasílání do zbývající části Unie. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 22 odst. 2.
Tyto požadavky zahrnují zejména vrácení podpory obdržené v rámci zvláštního režimu zásobování.
Vývoz produktů, na které se vztahuje zvláštní režim zásobování, do třetích zemí nepodléhá předložení osvědčení.
2. Ustanovení odst. 1 prvního pododstavce se nevztahuje na produkty zpracované na menších ostrovech ze zemědělských produktů, na které se vztahuje zvláštní režim zásobování a které jsou:
a)
vyváženy do třetích zemí nebo zasílány do zbývající části Unie v rámci množstevních limitů odpovídajících tradičním zásilkám a tradičnímu vývozu;
b)
vyváženy do třetích zemí v rámci regionálního obchodu v souladu s místy určení a podrobnými požadavky, které stanoví Komise;
c)
zasílány mezi menšími ostrovy.
Vývoz produktů uvedených v prvním pododstavci písm. a) a b) do třetích zemí nepodléhá předložení osvědčení.
Při vývozu produktů uvedených v prvním pododstavci písm. a) a b) se neposkytuje žádná náhrada.
Komise přijme prováděcí akty, jimiž stanoví množstevní limity pro produkty uvedené v písmenu a) a podrobné požadavky uvedené v písmenu b). Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 22 odst. 2.
3. Zpracovatelské úkony, které mohou být podnětem k tradičnímu obchodnímu vývozu nebo tradičním zásilkám, splňují obdobným způsobem podmínky zpracování použitelné pod celním dohledem v souladu s příslušnými právními předpisy Unie, s výjimkou všech obvyklých způsobů manipulace.
Článek 14
Kontroly a sankce
1. Zemědělské produkty spadající do zvláštního režimu zásobování podléhají správním kontrolám při vstupu na menší ostrovy, jakož i při vývozu nebo odeslání z těchto ostrovů.
Komise přijme prováděcí akty týkající se minimálních znaků kontrol, které Řecko musí provádět. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 22 odst. 2.
2. Aniž jsou dotčeny sankce použitelné podle vnitrostátního práva, nedodržuje-li hospodářský subjekt uvedený v článku 11 závazky přijaté na základě tohoto článku, přijme příslušný orgán následující opatření:
a)
odejme hospodářskému subjektu poskytnutou výhodu;
b)
podle závažnosti porušování závazků pozastaví nebo zruší zápis hospodářského subjektu v rejstříku.
3. Pokud hospodářské subjekty neprovedou plánovaný zápis do rejstříku v souladu s článkem 11, pozastaví příslušný orgán poté, co vyprší platnost příslušného osvědčení, jejich oprávnění žádat o osvědčení na dobu šedesáti dnů. Toto ustanovení se nevztahuje na případy vyšší moci nebo mimořádných povětrnostních podmínek. Po této době se vydají další osvědčení, pokud bude složena jistota rovnající se částce výhody, která má být poskytnuta na období určené příslušnými orgány.
Příslušný orgán přijme opatření nezbytná pro opětovné použití jakéhokoli množství produktů, které je k dispozici v důsledku nevyužitých, částečně využitých nebo zrušených osvědčení nebo pro zpětné získání poskytnuté výhody.
KAPITOLA IV
OPATŘENÍ VE PROSPĚCH MÍSTNÍ ZEMĚDĚLSKÉ PRODUKCE
Článek 15
Opatření
1. Program podpory zahrnuje opatření nezbytná k zajištění trvání a rozvoje místní zemědělské produkce na menších ostrovech v rámci třetí části hlavy III Smlouvy.
2. Část programu věnovaná opatřením ve prospěch místní zemědělské produkce zahrnuje alespoň tyto základní prvky:
a)
kvantifikovaný popis situace příslušné zemědělské produkce s ohledem na dostupné výsledky hodnocení, který uvádí nerovnosti, rozdíly, možnosti rozvoje a mobilizované finanční zdroje;
b)
popis navrhované strategie, vybraných priorit, kvantifikovaných obecných a provozních cílů a hodnocení očekávaného hospodářského, environmentálního a sociálního dopadu, včetně vlivu na zaměstnanost;
c)
popis zamýšlených opatření, především režimů podpory pro provádění těchto opatření, a případně informace o tom, zda je zapotřebí studií, demonstračních projektů, odborné přípravy nebo činností technické pomoci spojených s přípravou, prováděním nebo úpravou dotyčných opatření;
d)
seznam podpor, jež představují přímé platby ve smyslu čl. 2 písm. d) nařízení Rady (ES) č. 73/2009 ze dne 19. ledna 2009, kterým se stanoví společná pravidla pro režimy přímých podpor v rámci společné zemědělské politiky a kterým se zavádějí některé režimy podpor pro zemědělce (10);
e)
částku podpory stanovenou pro každé opatření a prozatímní částku pro každou akci pro dosažení jednoho nebo více cílů stanovených programem.
3. Komise přijme prováděcí akty týkající se požadavků pro výplatu podpor podle odstavce 2. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 22 odst. 2.
4. Program může zahrnovat opatření na podporu produkce, zpracování, uvádění na trh a přepravy zemědělských surovin a zpracovaných zemědělských produktů z menších ostrovů.
Každé opatření lze členit na akce. Pro každou akci vymezí program alespoň tyto prvky:
a)
příjemce;
b)
podmínky způsobilosti;
c)
jednotkovou výši podpory.
Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 21 týkající se podmínek pro stanovení částky podpory poskytované na podporu uvádění surovin a zpracovaných produktů na trh a jejich přepravy mimo oblast jejich produkce a případně podmínek pro určení množství produktů, na něž se tato podpora vztahuje.
Článek 16
Kontroly a neoprávněné platby
1. Kontroly opatření uvedených v této kapitole se provádějí prostřednictvím správních kontrol a kontrol na místě.
2. V případě neoprávněné platby je dotyčný příjemce povinen příslušné částky vrátit. Obdobně se použije článek 80 nařízení Komise (ES) č. 1122/2009 ze dne 30. listopadu 2009, kterým se stanoví prováděcí pravidla k nařízení Rady (ES) č. 73/2009, pokud jde o podmíněnost, modulaci a integrovaný administrativní a kontrolní systém v rámci režimů přímých podpor pro zemědělce stanovených v uvedeném nařízení, a k nařízení Rady (ES) č. 1234/2007, pokud jde podmíněnost v rámci režimu přímé podpory pro odvětví vína (11).
KAPITOLA V
DOPROVODNÁ OPATŘENÍ
Článek 17
Státní podpora
1. U zemědělských produktů uvedených v příloze I Smlouvy, na něž se vztahují její články 107, 108 a 109, může Komise podle článku 108 Smlouvy v odvětví produkce, zpracování, uvádění těchto produktů na trh a jejich přepravy schválit provozní podporu, aby se tím zmírnily zvláštní obtíže zemědělské produkce na menších ostrovech způsobené jejich izolací, malou rozlohou, hornatostí, podnebím, hospodářskou závislostí na malém množství produktů a jejich vzdáleností od trhů.
2. Řecko může poskytnout dodatečné finanční prostředky na provádění programu podpory. V takovém případě musí Řecko oznámit státní podporu Komisi a ta ji může schválit v souladu s tímto nařízením jako součást tohoto programu. Takto oznámená podpora se považuje za oznámenou ve smyslu čl. 108 odst. 3 první věty Smlouvy.
3. Aniž jsou dotčeny odstavce 1 a 2 tohoto článku, a odchylně od článku 180 nařízení (ES) č. 1234/2007 a článku 3 nařízení Rady (ES) č. 1184/2006 ze dne 24. července 2006 o použití určitých pravidel hospodářské soutěže na produkci zemědělských produktů a obchod s nimi (12), se na platby uskutečněné Řeckem podle kapitol III a IV tohoto nařízení nepoužijí v souladu s tímto nařízením články 107, 108 a 109 Smlouvy.
KAPITOLA VI
FINANČNÍ USTANOVENÍ
Článek 18
Finanční prostředky
1. Opatření stanovená tímto nařízením představují intervenční opatření zaměřená na stabilizaci zemědělských trhů ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. b) nařízení Rady (ES) č. 1290/2005 ze dne 21. června 2005 o financování společné zemědělské politiky (13).
2. Unie financuje opatření stanovená v kapitole III a IV do maximální roční výše 23,93 milionu EUR.
3. Částka přidělovaná ročně na financování zvláštního režimu zásobování uvedeného v kapitole III nepřesáhne 7,11 milionu EUR.
Komise přijme prováděcí akty, v nichž stanoví požadavky, v souladu s nimiž může Řecko měnit určení prostředků přidělených každý rok na různé produkty, na které se vztahuje zvláštní režim zásobování. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 22 odst. 2.
4. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 21, pokud jde o stanovení podmínek pro určení maximální roční částky, již lze rozumně a přiměřeně přidělit na opatření týkající se financování studií, demonstračních projektů, vzdělávání a školení a opatření technické pomoci.
KAPITOLA VII
OBECNÁ A ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 19
Vnitrostátní opatření
Řecko přijme opatření nezbytná k tomu, aby bylo zajištěno dodržování tohoto nařízení, zejména pokud jde o správní kontroly a sankce, a uvědomí o nich Komisi.
Článek 20
Sdělení a zprávy
1. Řecko sdělí Komisi nejpozději do 15. února každého roku částky, které mu byly dány k dispozici a které hodlá během následujícího roku vynaložit na provádění předběžného odhadu zásobování a každého opatření ve prospěch místní zemědělské produkce zahrnutého do programu podpory.
2. Řecko předloží Komisi nejpozději do 30. září každého roku zprávu o provádění opatření stanovených v tomto nařízení v předchozím roce.
3. Nejpozději do 31. prosince 2016 a následně každých pět let předloží Komise Evropskému parlamentu a Radě souhrnnou zprávu o dopadu činností uskutečněných na základě tohoto nařízení a případně k ní připojí vhodné návrhy.
Článek 21
Výkon přenesené pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci je svěřena Komisi za podmínek stanovených v tomto článku.
2. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedená v čl. 11 odst. 2, čl. 15 odst. 4 a čl. 18 odst. 4 se svěřuje Komisi na dobu pěti let od 21. března 2013. Komise vypracuje nejpozději devět měsíců před koncem tohoto pětiletého období zprávu o přenesené pravomoci. Přenesení pravomoci se automaticky prodlužuje o stejně dlouhá období, pokud Evropský parlament nebo Rada nevysloví proti tomuto prodloužení námitku nejpozději tři měsíce před koncem každého z těchto období.
3. Evropský parlament nebo Rada mohou přenesení pravomocí uvedené v čl. 11 odst. 2, čl. 15 odst. 4 a čl. 18 odst. 4 kdykoli zrušit. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomoci v něm blíže určené. Rozhodnutí nabývá účinku dnem následujícím po jeho zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie nebo k pozdějšímu dni, který je v něm upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci.
4. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
5. Akty v přenesené pravomoci přijaté podle čl. 11 odst. 2, čl. 15 odst. 4 a čl. 18 odst. 4 vstoupí v platnost, pouze pokud proti nim Evropský parlament nebo Rada nevysloví námitky ve lhůtě dvou měsíců ode dne, kdy jim byl příslušný akt oznámen, nebo pokud Evropský parlament i Rada před uplynutím této lhůty informují Komisi o tom, že námitky nevysloví. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o dva měsíce.
Článek 22
Postup projednávání ve výboru
1. Komisi je nápomocen Řídící výbor pro přímé platby zřízený článkem 141 nařízení (ES) č. 73/2009. Tento výbor je výborem ve smyslu nařízení (EU) č. 182/2011.
2. Odkazuje-li se na tento odstavec, použije se článek 5 nařízení (EU) č. 182/2011.
Článek 23
Zrušení
Nařízení (ES) č. 1405/2006 se zrušuje.
Odkazy na zrušené nařízení se považují za odkazy na toto nařízení v souladu se srovnávací tabulkou obsaženou v příloze.
Článek 24
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
Ve Štrasburku dne 13. března 2013.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 229/2013
z dnia 13 marca 2013 r.
ustanawiające szczególne środki dotyczące rolnictwa dla mniejszych wysp Morza Egejskiego i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1405/2006
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 akapit pierwszy i art. 43 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Szczególne środki w dziedzinie rolnictwa, mające na celu zaradzenie trudnościom spowodowanym wyjątkowym położeniem geograficznym mniejszych wysp Morza Egejskiego, zostały ustanowione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1405/ (3). Środki te uzyskały konkretną formę w programie wsparcia, stanowiąc zasadnicze narzędzie służące zaopatrzeniu tych wysp w produkty rolne oraz wspieraniu lokalnej produkcji rolnej. W związku z potrzebą uaktualnienia istniejących środków, między innymi w wyniku wejścia w życie Traktatu z Lizbony, należy uchylić rozporządzenie (WE) nr 1405/2006 i zastąpić je nowym rozporządzeniem.
(2)
Należy określić podstawowe cele, do których realizacji przyczynia się system na rzecz mniejszych wysp Morza Egejskiego.
(3)
Należy również określić treść programu wsparcia na rzecz mniejszych wysp Morza Egejskiego (zwanego dalej „programem wsparcia”), który zgodnie z zasadą pomocniczości Grecja powinna ustanowić na najwłaściwszym szczeblu geograficznym i przedstawić do zatwierdzenia Komisji.
(4)
Aby zapewnić lepszą realizację celów systemu na rzecz mniejszych wysp Morza Egejskiego, program wsparcia powinien obejmować środki zapewniające dostawy produktów rolnych oraz ochronę i rozwój lokalnej produkcji rolnej. Należy zbliżyć poziom programowania oraz stosować systematycznie w stosunkach między Komisją a Grecją podejście oparte na partnerstwie. Komisja powinna przyjąć procedury i wskaźniki, aby zapewnić sprawną realizację i odpowiednie monitorowanie programu.
(5)
Zgodnie z zasadą pomocniczości i w celu zapewnienia elastyczności, które to dwie zasady stanowią podstawę podejścia do programowania przyjętego w przypadku systemu na rzecz mniejszych wysp Morza Egejskiego, organy wyznaczone przez Grecję mogą proponować zmiany programu w celu dostosowania go do sytuacji tych wysp. W tym celu należy zachęcać do większego zaangażowania ze strony właściwych organów lokalnych i regionalnych oraz innych zainteresowanych. W tym samym duchu procedurę zmiany programu należy dostosować pod względem przydatności każdego rodzaju zmian.
(6)
Szczególne położenie geograficzne niektórych mniejszych wysp Morza Egejskiego powoduje zwiększenie kosztów transportu w zakresie zaopatrzenia w podstawowe produkty żywnościowe przeznaczone dla ludzi, do celów przetworzenia lub stanowiących środki produkcji rolnej. Ponadto obiektywne czynniki wynikające z wyspiarskiego charakteru i oddalenia od rynków stanowią dodatkowe ograniczenia dla podmiotów gospodarczych i producentów z tych wysp Morza Egejskiego, poważnie utrudniając ich działalność. W niektórych przypadkach sytuacja geograficzna, w jakiej działają podmioty gospodarcze i producenci, ma charakter podwójnie wyspiarski, polegający na tym, że dostaw dokonuje się za pośrednictwem innych wysp. Wspomniane trudności mogą być złagodzone przez obniżenie cen tych podstawowych produktów. Dlatego, aby zagwarantować dostawy na mniejsze wyspy Morza Egejskiego i wyrównać wysokie koszty dodatkowe wynikające z wyspiarskiego charakteru, małej powierzchni tych wysp oraz oddalenia od rynków, należy wprowadzić szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw.
(7)
Wszystkie problemy mniejszych wysp Morza Egejskiego pogłębia ich mała powierzchnia. Aby zapewnić skuteczność planowanych środków, należy je stosować do wszystkich wysp Morza Egejskiego z wyjątkiem Krety i Eubei.
(8)
Aby osiągnąć cel polegający na obniżeniu cen na mniejszych wyspach Morza Egejskiego, wyrównaniu dodatkowych kosztów wynikających z ich wyspiarskiego charakteru, małej powierzchni i oddalenia od rynków, przy jednoczesnym utrzymaniu konkurencyjności produktów unijnych, należy przyznać pomoc na dostawy produktów pochodzących z Unii na mniejsze wyspy Morza Egejskiego. Pomoc ta powinna uwzględniać dodatkowe koszty transportu na mniejsze wyspy Morza Egejskiego oraz, w przypadku środków produkcji rolnej i produktów przeznaczonych do przetworzenia, dodatkowe koszty wynikające z ich wyspiarskiego charakteru, małej powierzchni i oddalenia od rynków.
(9)
W celu uniknięcia spekulacji, które mogłyby zaszkodzić odbiorcom końcowym na mniejszych wyspach Morza Egejskiego, należy sprecyzować, że jedynie produkty o należytej i uczciwej jakości handlowej mogą zostać objęte szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw.
(10)
Ponieważ ilości, których dotyczą szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw, są ograniczone do zapotrzebowania na dostawy na mniejsze wyspy Morza Egejskiego, uzgodnienia te nie powinny zakłócać właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Korzyści gospodarcze wynikające ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw nie powinny jednak prowadzić do zakłóceń w handlu przedmiotowymi produktami. Należy w związku z tym zakazać wysyłania lub wywozu tych produktów z mniejszych wysp Morza Egejskiego. Należy jednak zezwolić na wysyłanie lub wywóz tych produktów pod warunkiem zwrotu korzyści finansowych uzyskanych w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
(11)
W przypadku produktów przetworzonych należy zezwolić na wymianę handlową między mniejszymi wyspami Morza Egejskiego i obniżyć koszty transportu tych produktów, by umożliwić handel między tymi wyspami. Należy również wziąć pod uwagę przepływy handlowe w ramach tradycyjnego handlu regionalnego oraz wywozu i wysyłania prowadzonych tradycyjnie w relacjach z pozostałą częścią Unii lub z państwami trzecimi i zezwolić na wywóz produktów przetworzonych odpowiadający tradycyjnym przepływom wymiany handlowej.
(12)
Aby osiągnąć cele proponowanych szczególnych uzgodnień dotyczących dostaw, korzyści gospodarcze wynikające z tych uzgodnień powinny się znajdować odzwierciedlenie w kosztach produkcji i powodować obniżenie cen aż do etapu odbiorcy końcowego. W związku z tym ich przyznawanie należy uzależnić jedynie od ich faktycznego przeniesienia na użytkownika końcowego i wdrożyć niezbędne kontrole.
(13)
Należy przewidzieć przepisy regulujące funkcjonowanie systemu, w szczególności w zakresie tworzenia rejestru podmiotów gospodarczych i systemu pozwoleń podobnych do pozwoleń, o których mowa w art. 161 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (4).
(14)
Polityka Unii na rzecz produkcji lokalnej na mniejszych wyspach Morza Egejskiego, ustanowiona rozporządzeniem (WE) nr 1405/2006, dotyczyła wielu produktów i obejmowała wiele środków wspierających ich wytwarzanie, wprowadzanie do obrotu lub przetwarzanie. Środki te okazały się skuteczne i zapewniły utrzymanie i rozwój działalności rolniczej. Unia powinna nadal wspierać te kierunki produkcji, gdyż stanowią one zasadniczy czynnik równowagi ekologicznej, społecznej i gospodarczej na mniejszych wyspach Morza Egejskiego. Doświadczenie pokazało, że, tak jak w przypadku polityki rozwoju obszarów wiejskich, zacieśnienie współpracy z władzami lokalnymi może pomóc w rozwiązywaniu szczególnych problemów tych wysp w bardziej ukierunkowany sposób. Należy zatem nadal wspierać produkcję lokalną za pośrednictwem ogólnego programu wsparcia ustanowionego po raz pierwszy rozporządzeniem (WE) nr 1405/2006. W związku z tym należy położyć nacisk na zachowanie dziedzictwa, na które składają się tradycyjne rolnictwo oraz tradycyjne cechy metod produkcji i produktów lokalnych i ekologicznych.
(15)
Należy określić minimalne elementy, które powinny być zawarte w programie wparcia, w celu określenia środków na rzecz lokalnej produkcji rolnej, w szczególności opis sytuacji, proponowanej strategii, celów i środków. Należy również określić zasady spójności tych środków z innymi obszarami polityki Unii w celu uniknięcia wszelkiej niezgodności i pokrywania się pomocy.
(16)
Na użytek stosowania niniejszego rozporządzenia program wsparcia może zawierać również środki w zakresie finansowania badań, projektów demonstracyjnych, szkoleń i pomocy technicznej.
(17)
Należy zachęcać rolników na mniejszych wyspach Morza Egejskiego do dostarczania produktów wysokiej jakości oraz wspierać obrót takimi produktami.
(18)
Aby złagodzić szczególne ograniczenia produkcji rolnej na mniejszych wyspach Morza Egejskiego, wynikające z ich wyspiarskiego charakteru, małej powierzchni, górzystego ukształtowania terenu i górskiego klimatu, zależności gospodarczej od niewielkiej liczby produktów i ich oddalenia od rynków, możliwe jest odstępstwo od konsekwentnej polityki Komisji zakazującej operacyjnej pomocy państwa w sektorze produkcji, przetwórstwa, sprzedaży i transportu produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („Traktat”).
(19)
Wprowadzenie w życie niniejszego rozporządzenia nie powinno powodować zagrożenia dla poziomu szczególnego wsparcia, z którego dotychczas korzystały mniejsze wyspy Morza Egejskiego. Dlatego, w celu wdrożenia właściwych środków, Grecja powinna dysponować kwotami odpowiadającymi wsparciu, które już zostało przyznane przez Unię na mocy rozporządzenia (WE) nr 1405/2006.
(20)
Od roku 2007 popyt na produkty podstawowe na mniejszych wyspach Morza Egejskiego wzrósł z powodu wzrostu pogłowia zwierząt gospodarskich i presji demograficznej. Należy zatem zwiększyć część budżetu, którą Grecja powinna móc wykorzystać na potrzeby szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw na mniejsze wyspy Morza Egejskiego.
(21)
Aby umożliwić Grecji ocenę wszystkich elementów dotyczących wdrożenia programu wsparcia w roku poprzedzającym oraz przedstawienie Komisji wyczerpującego rocznego sprawozdania z oceny, należy przełożyć termin przedłożenia tego sprawozdania z dnia 30 czerwca na dzień 30 września roku następującego po roku odniesienia.
(22)
Komisja powinna być zobowiązana do przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2016 r., a następnie co pięć lat, ogólnego sprawozdania z oceny skutków wywieranych przez środki przyjęte w celu wdrożenia niniejszego rozporządzenia, w stosownych przypadkach wraz z odpowiednimi zaleceniami.
(23)
W celu zapewnienia właściwego funkcjonowania systemu określonego w niniejszym rozporządzeniu należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu, w odniesieniu do uzupełniania lub zmiany niektórych, innych niż istotne, elementów niniejszego rozporządzenia. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(24)
W celu zapewnienia wdrożenia programu na mniejszych wyspach Morza Egejskiego w sposób jednolity z innymi, podobnymi systemami oraz w celu uniknięcia zakłóceń konkurencji lub nierównego traktowania podmiotów gospodarczych należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów wykonawczych. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (5).
(25)
W celu umożliwienia niezwłocznego stosowania przewidywanych środków niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT I CELE
Artykuł 1
Przedmiot
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia szczególne środki dotyczące rolnictwa rekompensujące trudności wynikające z wyspiarskiego charakteru, małej powierzchni oraz oddalenia od mniejszych wysp Morza Egejskiego („mniejsze wyspy”).
2. Na użytek niniejszego rozporządzenia określenie „mniejsze wyspy” oznacza wszystkie wyspy Morza Egejskiego z wyjątkiem Krety i Eubei.
Artykuł 2
Cele
1. Szczególne środki, o których mowa w art. 1, przyczyniają się do realizacji następujących celów:
a)
zagwarantowania zaopatrzenia mniejszych wysp w podstawowe produkty przeznaczone do spożycia przez ludzi lub do przetwórstwa i stanowiące środki produkcji rolnej przez zmniejszenie dodatkowych kosztów poniesionych w związku z ich wyspiarskim charakterem, małą powierzchnią oraz oddaleniem od rynków;
b)
utrzymanie i rozwijanie działalności rolniczej na mniejszych wyspach, w tym produkcji, przetwórstwa, wprowadzania do obrotu i transportu nieprzetworzonych i przetworzonych produktów lokalnych.
2. Cele wymienione w ust. 1 realizuje się za pomocą środków wskazanych w rozdziałach III, IV i V.
ROZDZIAŁ II
PROGRAM WSPARCIA
Artykuł 3
Ustanowienie programu wsparcia
1. Środki, o których mowa w art. 1, są określone w ramach programu wsparcia, który obejmuje:
a)
szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw przewidziane w rozdziale III; oraz
b)
szczególne środki na rzecz lokalnej produkcji rolnej przewidziane w rozdziale IV.
2. Program wsparcia ustanawia się na takim szczeblu geograficznym, jaki Grecja uzna za najwłaściwszy. Program ten opracowują właściwe organy lokalne i regionalne wyznaczone przez Grecję, które po konsultacji z właściwymi organami i organizacjami na odpowiednim szczeblu regionalnym przedstawiają go Komisji w celu zatwierdzenia, zgodnie z art. 6.
Artykuł 4
Zgodność i spójność
1. Środki przyjmowane w ramach programu wsparcia są zgodne z prawem Unii. Środki te są spójne z innymi obszarami polityki Unii oraz ze środkami przyjmowanymi w ramach innych polityk.
2. Zapewnia się spójność pomiędzy środkami przyjmowanymi w ramach programu wsparcia a środkami wdrażanymi na mocy innych instrumentów wspólnej polityki rolnej, w szczególności w zakresie wspólnych organizacji rynku, rozwoju obszarów wiejskich, jakości produktów, dobrostanu zwierząt oraz ochrony środowiska.
W szczególności żaden środek przyjmowany na mocy niniejszego rozporządzenia nie może być finansowany jako:
a)
dodatkowe wsparcie na rzecz systemów premii lub wsparcia ustanowionych w ramach wspólnej organizacji rynku, o ile nie zajdą wyjątkowe okoliczności, uzasadnione na podstawie obiektywnych kryteriów;
b)
wsparcie na rzecz projektów badawczych, działań wspierających te projekty lub działań podlegających finansowaniu unijnemu na mocy decyzji Rady 2009/470/WE z dnia 25 maja 1990 r. w sprawie wydatków w dziedzinie weterynarii (6);
c)
wsparcie na rzecz środków, do których ma zastosowanie rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (7).
Artykuł 5
Treść programu wsparcia
Program wsparcia zawiera:
a)
harmonogram wdrażania środków oraz ogólne orientacyjne roczne zestawienie środków finansowych, które mają zostać wykorzystane;
b)
dowód na zgodność i spójność pomiędzy poszczególnymi środkami objętymi programem oraz kryteriami i wskaźnikami ilościowymi służącymi monitorowaniu i ocenie;
c)
ustalenia poczynione w celu zapewnienia skutecznego i odpowiedniego wdrażania programu, m.in. w zakresie informowania, monitorowania i oceny, oraz określenie wskaźników ilościowych służących ocenie;
d)
wskazanie właściwych organów i jednostek odpowiedzialnych za wprowadzenie w życie programu, jak również wskazanie odnośnych, wyznaczonych na odpowiednich szczeblach, organów i powiązanych z nimi jednostek, a także partnerów społeczno-ekonomicznych, wraz z wynikami przeprowadzonych konsultacji.
Artykuł 6
Zatwierdzanie i zmiany programu
1. Program wsparcia został ustanowiony na mocy rozporządzenia (WE) nr 1405/2006 i jest finansowany ze środków finansowych, o których mowa w art. 18 ust. 2 i 3.
Program obejmuje przewidywany bilans dostaw z wyszczególnieniem produktów, ich ilości i kwot pomocy na rzecz zaopatrzenia pochodzącego z Unii oraz projekt programu wspierania produkcji lokalnej.
2. W zależności od rocznej oceny wdrażania środków zawartych w programie wsparcia Grecja może przedstawić Komisji należycie uzasadnione wnioski dotyczące zmian tych środków w ramach przyznanych środków finansowych, o których mowa w art. 18 ust. 2 i 3, w celu lepszego dostosowania ich do wymogów mniejszych wysp i do proponowanej strategii. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające procedury dokonywania oceny zgodności proponowanych zmian z prawem Unii i podejmowania decyzji w sprawie ich zatwierdzenia. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22 ust. 2.
3. Procedury określone w aktach wykonawczych, o których mowa w ust. 2, mogą uwzględniać następujące elementy: znaczenie proponowanych przez Grecję zmian w odniesieniu do wprowadzenia nowych środków, czy zmiany w budżecie przeznaczonym na te środki są zmianami istotnymi, zmiany wielkości i poziomu pomocy dotyczącej produktów w szacunkowych bilansach dostaw, a także wszelkie zmiany kodów i opisów określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (8).
4. Akty wykonawcze, o których mowa w ust. 2, określają również, dla każdej procedury, częstotliwość, z jaką mają być składane wnioski o wprowadzenie zmian, jak również terminy wprowadzenia w życie zatwierdzonych zmian.
Artykuł 7
Kontrole i monitorowanie
Grecja dokonuje weryfikacji w drodze kontroli administracyjnych oraz kontroli na miejscu. Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące minimalnych wymogów w zakresie kontroli, które Grecja jest obowiązana stosować.
Komisja przyjmuje również akty wykonawcze dotyczące procedur oraz wskaźników fizycznych i finansowych w celu zapewnienia skutecznego monitorowania realizacji programu.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22 ust. 2.
ROZDZIAŁ III
SZCZEGÓLNE UZGODNIENIA W SPRAWIE DOSTAW
Artykuł 8
Prognozowany bilans dostaw
1. Niniejszym wprowadza się szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw produktów rolnych Unii, wymienionych w załączniku I do Traktatu („produkty rolne”), mających zasadnicze znaczenie na mniejszych wyspach i przeznaczonych do spożycia przez ludzi, do produkcji innych produktów lub wykorzystywanych jako środki produkcji rolnej.
2. Grecja ustanawia, na szczeblu geograficznym, jaki uważa za najwłaściwszy, prognozowany bilans dostaw w celu ilościowego określenia rocznego zapotrzebowania mniejszych wysp na produkty rolne.
Ocena zapotrzebowania przedsiębiorstw zajmujących się pakowaniem lub przetwórstwem produktów przeznaczonych na rynek lokalny, wysyłanych do pozostałej części Unii lub wywożonych do państw trzecich w ramach tradycyjnej wymiany handlowej zgodnie z art. 13 ust. 2 lub 3, może być przedmiotem oddzielnego prognozowanego bilansu.
Artykuł 9
Funkcjonowanie szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw
1. Przyznaje się pomoc na zaopatrzenie mniejszych wysp w produkty rolne.
Kwotę pomocy ustala się dla każdego produktu, biorąc pod uwagę dodatkowe koszty związane z wprowadzeniem do obrotu produktów na mniejszych wyspach, liczone ze zwyczajowych portów załadunku w kontynentalnej części Grecji oraz z portów na wyspach tranzytowych lub wyspach, na których odbywa się załadunek produktów dla wysp docelowych. W przypadku środków produkcji rolnej lub produktów przeznaczonych do przetworzenia kwota pomocy musi uwzględniać dodatkowe koszty wynikające z ich wyspiarskiego charakteru, małej powierzchni i oddalenia od rynków.
2. Szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw mają zastosowanie tylko do produktów rolnych o należytej i uczciwej jakości handlowej.
Artykuł 10
Wprowadzenie w życie
Szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw wdraża się w sposób uwzględniający w szczególności:
a)
szczególne potrzeby mniejszych wysp oraz określone wymogi jakościowe;
b)
tradycyjną wymianę handlową z portami w kontynentalnej części Grecji i między wyspami na Morzu Egejskim;
c)
gospodarczy aspekt planowanej pomocy;
d)
w stosownych przypadkach - potrzebę nieutrudniania rozwoju produkcji lokalnej.
Artykuł 11
Świadectwa
1. Pomoc przewidziana w art. 9 ust. 1 jest przyznawana po przedłożeniu świadectwa.
Świadectwa wydaje się jedynie podmiotom gospodarczym wpisanym do rejestru prowadzonego przez właściwe organy.
Świadectwa te są niezbywalne.
2. Przy składaniu wniosku o wydanie świadectwa nie wymaga się żadnego zabezpieczenia. Jednakże w zakresie niezbędnym dla właściwego stosowania niniejszego rozporządzenia właściwy organ może zażądać wniesienia zabezpieczenia równego kwocie przyznanej korzyści, o której mowa w art. 12. W takich przypadkach zastosowanie ma art. 34 ust. 1, 4, 5, 6, 7 i 8 rozporządzenia Komisji (WE) nr 376/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu pozwoleń na wywóz i przywóz oraz świadectw o wcześniejszym ustaleniu refundacji dla produktów rolnych (9).
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych, zgodnie z art. 21, określających warunki wpisywania podmiotów gospodarczych do rejestru i zapewniających pełne wykonywanie uprawnień podmiotów gospodarczych do korzystania ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
3. Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące środków koniecznych do zapewnienia jednolitego stosowania przez Grecję niniejszego artykułu, w szczególności w zakresie wprowadzenia systemu świadectw oraz zobowiązań podjętych przez podmioty gospodarcze przy rejestracji. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22 ust. 2.
Artykuł 12
Przeniesienie korzyści
1. Korzystanie ze szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw wynikających z przyznania pomocy uwarunkowane jest faktycznym przeniesieniem korzyści gospodarczej na odbiorcę końcowego, którym może być odpowiednio konsument w przypadku produktów przeznaczonych do bezpośredniego spożycia, końcowy zakład przetwórczy lub pakujący w przypadku produktów przeznaczonych do przetwórstwa lub do pakowania lub rolnik w przypadku produktów stosowanych w żywieniu zwierząt lub wykorzystywanych jako środki produkcji rolnej.
Korzyść, o której mowa w akapicie pierwszym, jest równa kwocie pomocy.
2. W celu zapewnienia jednolitego stosowania ust. 1 Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące stosowania przepisów określonych w ust. 1, w szczególności warunków kontrolowania przez państwo członkowskie, czy przeniesienie korzyści na odbiorcę końcowego rzeczywiście nastąpiło. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22 ust. 2.
Artykuł 13
Wywóz do państw trzecich oraz wysyłka do pozostałej części Unii
1. Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu ustanowienia wymogów, zgodnie z którymi produkty objęte szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw mogą być wywożone do państw trzecich lub wysyłane do pozostałej części Unii. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22 ust. 2.
Wymogi te obejmują w szczególności zwrot pomocy otrzymanej z tytułu szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw.
Wywóz do państw trzecich produktów objętych szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw nie podlega obowiązkowi przedkładania świadectwa.
2. Akapit pierwszy ust. 1 nie stosuje się do produktów, które zostały przetworzone na mniejszych wyspach z wykorzystaniem produktów objętych pomocą w ramach szczególnych uzgodnień w sprawie dostaw i które są:
a)
wywożone do państw trzecich lub wysyłane do pozostałej części Unii w granicach limitów ilościowych odpowiadających tradycyjnym wysyłkom i tradycyjnemu wywozowi;
b)
wywożone do państw trzecich w ramach handlu regionalnego z zachowaniem miejsc przeznaczenia i zgodnie z przepisami szczegółowymi, które zostaną określone przez Komisję;
c)
wysyłane między mniejszymi wyspami.
Wywóz produktów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) i b), do państw trzecich nie podlega obowiązkowi przedkładania świadectwa.
Wywóz produktów, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) i b), nie podlega żadnej refundacji.
Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające limity ilościowe produktów, o których mowa w lit. a), oraz przepisy szczegółowe, o których mowa w lit. b). Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22 ust. 2.
3. Procesy przetwórcze mogące prowadzić do tradycyjnego wywozu handlowego lub tradycyjnej wysyłki spełniają odpowiednio warunki przetwarzania mające zastosowanie w ramach kontroli celnej przewidzianej w odpowiednich przepisach Unii, z wyjątkiem wszystkich form zwyczajowych zabiegów.
Artykuł 14
Kontrole i kary
1. Produkty rolne objęte szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw podlegają kontrolom administracyjnym przy ich przywozie lub wprowadzaniu na terytorium mniejszych wysp oraz przy ich wywozie lub wysyłce z tych wysp.
Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące minimalnych wymogów w zakresie kontroli, które Grecja jest obowiązana stosować. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22 ust. 2.
2. Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej lub nadzwyczajnych warunków klimatycznych, jeżeli dany podmiot, o którym mowa w art. 11, nie dotrzymuje zobowiązań podjętych zgodnie z tym artykułem, to bez uszczerbku dla wszelkich kar mających zastosowanie na mocy przepisów krajowych właściwy organ:
a)
odbiera korzyści przyznane danemu podmiotowi;
b)
tymczasowo zawiesza lub unieważnia wpis do rejestru zależnie od wagi niedotrzymania zobowiązań.
3. Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej lub nadzwyczajnych warunków klimatycznych, jeżeli podmioty, o których mowa w art. 11, nie dokonają planowanego wpisu, właściwy organ zawiesza ich prawo do ubiegania się o świadectwa na okres 60 dni, licząc od daty wygaśnięcia danego świadectwa. Po upływie okresu zawieszenia wydawanie kolejnych świadectw jest uzależnione od wniesienia zabezpieczenia w wysokości równej kwocie korzyści, które mają być przyznane w okresie do ustalenia przez właściwy organ.
Właściwy organ przyjmuje środki niezbędne do ponownego wykorzystania dowolnych ilości produktów, które stały się dostępne na skutek niezrealizowania, zrealizowania częściowego lub unieważnienia wydanych świadectw albo odzyskania korzyści.
ROZDZIAŁ IV
DZIAŁANIA WSPIERAJĄCE LOKALNE PRODUKTY ROLNE
Artykuł 15
Środki
1. Program wsparcia obejmuje środki konieczne do zapewnienia ciągłości i rozwoju lokalnej produkcji rolnej na mniejszych wyspach, do których ma zastosowanie część trzecia tytuł III Traktatu.
2. Część programu poświęcona środkom na rzecz lokalnej produkcji rolnej zawiera co najmniej następujące elementy:
a)
ilościowy opis aktualnego stanu produkcji rolnej, uwzględniający dostępne wyniki oceny oraz wskazujący na rozbieżności, braki i możliwości rozwoju, a także uruchomione środki finansowe;
b)
opis proponowanej strategii, przyjęte priorytety, cele ogólne i operacyjne w ujęciu ilościowym, jak również ocenę spodziewanych skutków gospodarczych, środowiskowych i społecznych, w tym w dziedzinie zatrudnienia;
c)
opis planowanych środków, w szczególności programów pomocy służących wprowadzeniu ich w życie, i, w odpowiednich przypadkach, informacje o potrzebach w zakresie badań, projektów demonstracyjnych, szkoleń lub pomocy technicznej w związku z przygotowywaniem, wdrażaniem lub dostosowywaniem przedmiotowych środków;
d)
wykaz środków pomocy stanowiących płatności bezpośrednie w rozumieniu art. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (10);
e)
kwotę pomocy ustaloną dla każdego środka i przewidywaną kwotę dla każdego działania w celu osiągnięcia jednego lub większej liczby celów programu.
3. Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące wymogów odnoszących się do świadczenia pomocy, o której mowa w ust. 2. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22 ust. 2.
4. Program może obejmować środki wsparcia produkcji, przetwórstwa, wprowadzania do obrotu i transportu nieprzetworzonych i przetworzonych produktów rolnych pochodzących z mniejszych wysp.
Każdy środek może składać się z wielu działań. W przypadku każdego działania program określa co najmniej następujące elementy:
a)
beneficjentów;
b)
warunki kwalifikowalności;
c)
jednostkową kwotę pomocy.
Komisja przyjmuje akty delegowane, zgodnie z art. 21, dotyczące warunków ustalania kwoty pomocy przyznawanej z tytułu wprowadzania do obrotu i transportu nieprzetworzonych i przetworzonych produktów poza region ich produkcji oraz, w stosownych przypadkach, warunków określania ilości produktów objętych tą pomocą.
Artykuł 16
Kontrole i nienależne płatności
1. Kontrole środków, o których mowa w niniejszym rozdziale, przeprowadza się w formie kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu.
2. W przypadku nienależnych płatności beneficjent, którego to dotyczy, ma obowiązek zwrócić przedmiotowe kwoty. Artykuł 80 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (11) stosuje się odpowiednio.
ROZDZIAŁ V
ŚRODKI TOWARZYSZĄCE
Artykuł 17
Pomoc państwa
1. W odniesieniu do produktów rolnych wymienionych w załączniku I do Traktatu, do których stosuje się jego art. 107, 108 i 109, Komisja może zezwolić, zgodnie z art. 108 Traktatu, na udzielanie pomocy operacyjnej w sektorach produkcji, przetwórstwa, wprowadzania do obrotu i transportu tych produktów w celu złagodzenia ograniczeń produkcji rolnej charakterystycznych dla mniejszych wysp, związanych z ich wyspiarskim charakterem, małą powierzchnią, górzystym ukształtowaniem terenu i górskim klimatem, zależnością gospodarczą od niewielkiej liczby produktów oraz ich oddaleniem od rynków.
2. Grecja może przyznać dodatkowe środki finansowe na realizację programu wsparcia. W takim przypadku Grecja zgłasza Komisji pomoc państwa, którą Komisja może zatwierdzić zgodnie z niniejszym rozporządzeniem jako część programu wsparcia. Tak zgłoszona pomoc uznawana jest za zgłoszoną w rozumieniu art. 108 ust. 3 zdanie pierwsze Traktatu.
3. Bez uszczerbku dla ust. 1 i 2 niniejszego artykułu oraz w drodze odstępstwa od art. 180 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 i art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1184/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. dotyczącego stosowania niektórych reguł konkurencji w odniesieniu do produkcji rolnej i handlu produktami rolnymi (12), art. 107, 108 ani 109 Traktatu nie stosuje się do płatności dokonywanych przez Grecję zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w zastosowaniu rozdziału III i IV niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY FINANSOWE
Artykuł 18
Środki finansowe
1. Środki określone w niniejszym rozporządzeniu stanowią interwencję mającą na celu stabilizację rynków rolnych w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (13).
2. Unia finansuje działania przewidziane w rozdziałach III i IV do wysokości kwoty rocznej równej maksymalnie 23,93 mln EUR.
3. Kwota przyznawana rocznie na szczególne uzgodnienia w sprawie dostaw, o których mowa w rozdziale III, nie powinna przekroczyć 7,11 mln EUR.
Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające wymogi, zgodnie z którymi Grecja może zmieniać przeznaczenie środków przyznawanych co roku na różne produkty objęte szczególnymi uzgodnieniami w sprawie dostaw. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 22 ust. 2.
4. Komisja przyjmuje akty delegowane, zgodnie z art. 21, dotyczące warunków określania maksymalnej kwoty rocznej, którą można przydzielić na środki finansowania badań, projektów demonstracyjnych, szkoleń i pomocy technicznej, pod warunkiem że są one uzasadnione i proporcjonalne.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 19
Środki krajowe
Grecja podejmuje niezbędne środki zapewniające przestrzeganie niniejszego rozporządzenia, w szczególności w kwestiach dotyczących kontroli i kar administracyjnych, oraz informuje o nich Komisję.
Artykuł 20
Powiadomienia i sprawozdania
1. Corocznie w terminie do dnia 15 lutego Grecja powiadamia Komisję o udostępnionych jej środkach finansowych, które zamierza przeznaczyć w kolejnym roku na realizację prognozowanego bilansu dostaw i każdego środka na rzecz lokalnej produkcji rolnej zawartego w programie wsparcia.
2. Najpóźniej do dnia 30 września każdego roku Grecja przekazuje Komisji sprawozdanie za rok poprzedni dotyczące realizacji środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
3. Do dnia 31 grudnia 2016 r., a następnie co pięć lat Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie ogólne przedstawiające wpływ działań podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia, uzupełnione w razie konieczności o odpowiednie wnioski.
Artykuł 21
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 11 ust. 2, art. 15 ust. 4 i w art. 18 ust. 4, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 21 marca 2013 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
3. Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 11 ust. 2, art. 15 ust. 4 i w art. 18 ust. 4, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 11 ust. 2, art. 15 ust. 4 i art. 18 ust. 4 wchodzi w życie tylko, jeśli Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub jeśli przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 22
Procedura komitetowa
1. Komisję wspomaga Komitet Zarządzający ds. Płatności Bezpośrednich ustanowiony na mocy art. 141 rozporządzenia (WE) nr 73/2009. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Artykuł 23
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 1405/2006 traci moc.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia zgodnie z tabelą korelacji przedstawioną w załączniku.
Artykuł 24
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 13 marca 2013 r.