NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 481/2014
ze dne 4. března 2014,
kterým se doplňuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1299/2013, pokud jde o zvláštní pravidla způsobilosti výdajů pro programy spolupráce
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1299/2013 ze dne 17. prosince 2013 o zvláštních ustanoveních týkajících se podpory z Evropského fondu pro regionální rozvoj pro cíl Evropská územní spolupráce (1), a zejména na čl. 18 odst. 1 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Podle čl. 18 odst. 1 nařízení (EU) č. 1299/2013 je nezbytné stanovit zvláštní pravidla týkající se způsobilosti výdajů pro programy spolupráce, pokud jde o náklady na zaměstnance, kancelářské a administrativní výdaje, náklady na cestování a ubytování, náklady na externí odborné poradenství a na služby a výdaje na vybavení (dále jen „kategorie výdajů“).
(2)
S cílem umožnit pružné uplatnění pravidel způsobilosti na programy spolupráce by mělo být členským státům účastnícím se daného programu spolupráce umožněno rozhodnout, že se daná kategorie výdajů nevztahuje na konkrétní prioritní osu daného programu spolupráce.
(3)
Je třeba upřesnit, jak se zvláštní pravidla týkající se způsobilosti výdajů pro programy spolupráce stanovená tímto nařízením slučují s obecným právním rámcem pro pravidla způsobilosti platným pro všechny evropské strukturální a investiční fondy a stanoveným v článcích 65 až 71 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1303/2013 (2).
(4)
Pro každou kategorii výdajů by měl být stanoven seznam různých položek výdajů.
(5)
Mělo by být vyjasněno jako obecné pravidlo, že dary jsou nezpůsobilé. Nicméně distribuce malých položek souvisejících s propagací, komunikací, reklamou nebo informováním by měly být způsobilé.
(6)
Měly by být určeny jednotlivé položky nákladů na zaměstnance a pravidla pro výpočet, účtování a úhradu nákladů na zaměstnance obecně, a zejména pro přiřazení zaměstnanců na částečný úvazek a dohody na hodinovém základě.
(7)
Uvedeny by měly být jednotlivé prvky kancelářských a administrativních výdajů spolu s pravidly pro výpočet, účtování a úhradu těchto nákladových prvků buď jako nákladů přímých, nebo nepřímých, zejména pokud jsou kombinovány s paušálními sazbami podle nařízení (EU) č. 1303/2013.
(8)
Uvedeny by měly být jednotlivé prvky nákladů na cestování a ubytování spolu s pravidly pro výpočet, účtování a úhradu bez ohledu na to, zda tyto výdaje vzniknou příjemci nebo přímo jeho zaměstnancům. Vyjasněny by měly být rovněž podmínky, za kterých by se náklady na cestování a ubytování měly účtovat, jsou-li vynaloženy mimo unijní část programové oblasti podle článku 20 nařízení (EU) č. 1299/2013.
(9)
Uvedeny by měly být jednotlivé prvky nákladů na externí odborné poradenství a na služby.
(10)
Uvedeny by měly být jednotlivé prvky výdajů na vybavení spolu s pravidly pro způsobilost použitého vybavení.
(11)
S cílem umožnit co nejrychlejší použití opatření stanovených tímto nařízením by toto nařízení mělo vstoupit v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Předmět a oblast působnosti
1. Aniž jsou dotčena pravidla způsobilosti stanovená články 65 až 71 nařízení (EU) č. 1303/2013 nebo na jejich základě, toto nařízení stanoví zvláštní pravidla způsobilosti výdajů pro programy spolupráce, pokud jde o tyto kategorie výdajů:
a)
náklady na zaměstnance;
b)
kancelářské a administrativní výdaje;
c)
náklady na cestování a ubytování;
d)
náklady na externí odborné poradenství a služby a
e)
výdaje na vybavení.
2. Zúčastněné členské státy se v rámci monitorovacího výboru programu spolupráce mohou dohodnout, že výdaje spadající do jedné nebo více kategorií uvedených v odstavci 1 nejsou způsobilé v rámci jedné nebo více prioritních os.
Článek 2
Obecná ustanovení
1. Veškeré výdaje způsobilé podle tohoto nařízení vynaložené příjemcem nebo z jeho pověření se vztahují na náklady spojené se zahájením nebo se zahájením a prováděním operace nebo části operace.
2. Způsobilé nejsou tyto náklady:
a)
pokuty, finanční sankce a výdaje na právní spory a soudní spory;
b)
náklady na dary, s výjimkou těch, jejichž hodnota nepřesahuje 50 EUR za dar, pokud souvisejí s propagací, komunikací, publicitou nebo informováním;
c)
náklady související s kolísáním směnných kurzů.
Článek 3
Náklady na zaměstnance
1. Výdaje na náklady na zaměstnance se skládají z hrubých mzdových nákladů na zaměstnance zaměstnávané příjemcem jedním z těchto způsobů:
a)
na plný úvazek;
b)
na částečný úvazek s pevně stanoveným procentním podílem odpracované doby za měsíc;
c)
na částečný úvazek s pružným počtem odpracovaných hodin za měsíc, nebo
d)
na hodinovém základě.
2. Výdaje na náklady na zaměstnance jsou omezeny na:
a)
vyplácení platů souvisejících s činnostmi, které by subjekt nevykonával, kdyby příslušná operace nebyla prováděna, stanovenými v pracovní smlouvě/dohodě, rozhodnutí o jmenování (dále jen „doklad o zaměstnání“) nebo zákonem a souvisejícími s odpovědností uvedenou v popisu pracovní náplně příslušného zaměstnance;
b)
jakékoli další náklady přímo spojené s vyplácením platů, vzniklé a vynaložené zaměstnavatelem, jako jsou daně z mezd a příspěvky na sociální zabezpečení, včetně důchodů, na které se vztahuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 883/2004 (3), pokud:
i)
jsou stanoveny v dokladu o zaměstnání nebo zákonem,
ii)
jsou v souladu s právními předpisy, na které odkazuje doklad o zaměstnání, a s obvyklými postupy v zemi a/nebo organizaci, kde příslušný zaměstnanec skutečně pracuje, a
iii)
nemohou být zaměstnavateli nahrazeny.
Pokud jde o písmeno a), na platby fyzickým osobám pracujícím pro příjemce na základě jiné smlouvy než pracovní smlouvy/dohody lze pohlížet jako na vyplácení platu a takovou smlouvu lze považovat za doklad o zaměstnání.
3. Náklady na zaměstnance lze uhradit buď:
i)
na základě skutečných nákladů (prokázaných dokladem o zaměstnání a výplatními páskami), nebo
ii)
na základě zjednodušeného vykazování nákladů podle čl. 67 odst. 1 písm. b) až d) nařízení (EU) č. 1303/2013, nebo
iii)
paušálně v souladu s článkem 19 nařízení (EU) č. 1299/2013.
4. Náklady na zaměstnance vztahující se k jednotlivcům, kteří pracují na dané operaci na částečný úvazek, se vypočítají buď jako:
a)
pevně stanovený procentní podíl hrubých mzdových nákladů v souladu s pevně stanoveným procentním podílem doby odpracované na operaci, bez povinnosti zavést zvláštní systém zaznamenávání pracovní doby, nebo
b)
pružný podíl hrubých mzdových nákladů v souladu s počtem hodin odpracovaných na operaci a měnících se každý měsíc, a to na základě systému zaznamenávání pracovní doby, který pokrývá 100 % pracovní doby zaměstnance.
5. U přiřazení na částečný úvazek podle odst. 4 písm. a) zaměstnavatel vydá pro každého zaměstnance doklad uvádějící procentní podíl pracovní doby, který se má odpracovat na operaci.
6. U přiřazení na částečný úvazek podle odst. 4 písm. b) se úhrada nákladů na zaměstnance vypočítá na základě hodinové sazby, která se stanoví buď:
i)
podílem měsíčních hrubých mzdových nákladů a měsíční pracovní doby stanovené v dokladu o zaměstnání a vyjádřené v hodinách, nebo
ii)
podílem posledních doložených ročních hrubých mzdových nákladů a 1 720 hodin v souladu s čl. 68 odst. 2 nařízení (EU) č. 1303/2013.
Hodinová sazba se vynásobí počtem hodin skutečně odpracovaných na operaci.
7. Pokud jde o náklady na zaměstnance vztahující se na jednotlivce, kteří podle dokladu o zaměstnání pracují na hodinovém základě, tyto náklady jsou způsobilé, když se počet hodin skutečně odpracovaných na operaci vynásobí hodinovou sazbou dohodnutou v dokladu o zaměstnání, a to na základě systému zaznamenávání pracovní doby.
Článek 4
Kancelářské a administrativní výdaje
Kancelářské a administrativní výdaje jsou omezeny na tyto prvky:
a)
nájem kancelářských prostorů;
b)
pojištění a daně související s budovami, v nichž se nacházejí zaměstnanci, a s vybavením kanceláře (např. pojištění proti požáru, krádeži);
c)
veřejné služby (např. elektřina, topení, voda);
d)
kancelářské potřeby;
e)
všeobecné účetnictví zajišťované uvnitř organizace, která je příjemcem;
f)
archivy;
g)
údržba, úklid a opravy;
h)
bezpečnost;
i)
systémy informačních technologií;
j)
komunikace (např. telefon, fax, internet, poštovní služby, vizitky);
k)
bankovní poplatky za otevření a správu účtu nebo účtů, jestliže provádění operace vyžaduje otevření zvláštního účtu;
l)
poplatky za nadnárodní finanční transakce.
Článek 5
Náklady na cestování a ubytování
1. Výdaje na náklady na cestování a ubytování jsou omezeny na tyto prvky:
a)
náklady na cestování (např. jízdenky, cestovní pojištění a pojištění motorových vozidel, palivo, počet ujetých kilometrů, dálniční poplatky a parkovací poplatky);
b)
náklady na jídlo;
c)
náklady na ubytování;
d)
náklady na víza;
e)
denní příspěvky.
2. Žádné prvky uvedené v odst. 1 písm. a) až d), na něž se vztahuje denní příspěvek, nesmí být hrazeny nad rámec denního příspěvku.
3. Výdaje na cestování a ubytování externích odborníků a poskytovatelů služeb spadají do nákladů na externí odborné poradenství a služby uvedených v článku 6.
4. Přímá platba výdajů podle tohoto článku prostřednictvím zaměstnance příjemce musí být doložena dokladem prokazujícím, že příjemce uhradil výdaje zaměstnanci.
5. U operací, které se týkají technické pomoci nebo propagačních činností a budování kapacit, jsou výdaje vzniklé mimo unijní část programové oblasti způsobilé, pokud vznikly v souladu s čl. 20 odst. 3 nařízení (EU) č. 1299/2013.
6. Řídící orgán může uznat náklady na ubytování a jídlo poskytnuté v zařízeních nacházejících se mimo unijní část programové oblasti za způsobilé, pokud vznikly v souladu s čl. 20 odst. 2 nařízení (EU) č. 1299/2013. To platí také pro místní náklady na cestování v místě události nebo akce mimo unijní část programové oblasti.
7. U zaměstnanců příjemců nacházejících se mimo unijní část programové oblasti může řídící orgán uznat náklady uvedené v odstavci 1, včetně nákladů na cestování do a z místa události nebo akce uvnitř unijní části programové oblasti nebo mimo ni, za způsobilé, pokud vznikly v souladu s čl. 20 odst. 2 nařízení (EU) č. 1299/2013.
8. U zaměstnanců příjemců nacházejících se uvnitř unijní části programové oblasti jsou náklady uvedené v odstavci 1, včetně nákladů na cestování do a z místa události nebo akce uvnitř unijní části programové oblasti nebo mimo ni, způsobilé, pokud vznikly v souladu s čl. 20 odst. 1 nařízení (EU) č. 1299/2013.
Článek 6
Náklady na externí odborné poradenství a služby
Výdaje na externí odborné poradenství a služby jsou omezeny na následující služby a poradenství poskytované subjektem veřejného nebo soukromého práva nebo fyzickou osobou jinou než příjemce operace:
a)
studie nebo šetření (např. hodnocení, strategie, koncepční poznámky, konstrukční výkresy, příručky);
b)
odborná příprava;
c)
překlady;
d)
vývoj, úpravy a aktualizace systémů informačních technologií a internetových stránek;
e)
podpora, komunikace, propagace nebo informování související s operací nebo programem spolupráce jako takovým;
f)
finanční řízení;
g)
služby související s pořádáním a prováděním událostí nebo zasedání (včetně nájmu, stravování nebo tlumočení);
h)
účast na událostech (např. registrační poplatky);
i)
právní poradenství a notářské služby, technické a finanční odborné poradenství, jiné poradenské a účetní služby;
j)
práva duševního vlastnictví;
k)
ověření podle čl. 125 odst. 4 písm. a) nařízení (EU) č. 1303/2013 a čl. 23 odst. 4 nařízení (EU) č. 1299/2013;
l)
náklady na certifikaci a audit výdajů na úrovni programu podle článků 126 a 127 nařízení (EU) č. 1303/2013;
m)
poskytnutí záruk bankou nebo jinou finanční institucí, pokud to vyžadují unijní nebo vnitrostátní právní předpisy nebo programový dokument přijatý monitorovacím výborem;
n)
cestování a ubytování externích odborníků, přednášejících, osob předsedajících zasedáním a poskytovatelů služeb;
o)
jiné specifické odborné poradenství a služby potřebné pro operace.
Článek 7
Výdaje na vybavení
1. Výdaje na financování koupě, pronájmu nebo leasingu vybavení příjemcem operace, a to s výjimkou výdajů, na které se vztahuje článek 4, jsou omezeny na:
a)
kancelářské vybavení;
b)
hardware a software informačních technologií;
c)
nábytek a vybavení;
d)
laboratorní vybavení;
e)
stroje a přístroje;
f)
nástroje nebo zařízení;
g)
vozidla;
h)
jiné specifické vybavení potřebné pro operace.
2. Náklady na nákup použitého vybavení mohou být způsobilé za těchto podmínek:
a)
nebyla na ně obdržena žádná jiná pomoc z evropských strukturálních a investičních fondů;
b)
jeho cena nepřevyšuje obecně přijímanou cenu na daném trhu;
c)
má technické vlastnosti nezbytné pro operaci a splňuje použitelné normy a standardy.
Článek 8
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 4. března 2014.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 481/2014
z dnia 4 marca 2014 r.
uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1299/2013 w odniesieniu do przepisów szczególnych dotyczących kwalifikowalności wydatków w ramach programów EWT
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1299/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie przepisów szczegółowych dotyczących wsparcia z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna” (1), w szczególności jego art. 18 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1299/2013 konieczne jest ustanowienie przepisów szczególnych dotyczących kwalifikowalności wydatków w ramach programów EWT w odniesieniu do kosztów personelu, wydatków biurowych i administracyjnych, kosztów podróży i zakwaterowania, kosztów ekspertów zewnętrznych i kosztów usług zewnętrznych oraz wydatków na wyposażenie (zwanych dalej „kategoriami wydatków”).
(2)
Aby pozwolić na pewną elastyczność w stosowaniu zasad kwalifikowalności do programów EWT, należy umożliwić państwom członkowskim uczestniczącym w danym programie EWT podejmowanie decyzji, czy dana kategoria wydatków ma zastosowanie do określonej osi priorytetowej danego programu EWT.
(3)
Należy określić, w jaki sposób przepisy szczególne dotyczące kwalifikowalności wydatków w ramach programów EWT ustanowione w niniejszym rozporządzeniu przystają do ogólnych ram prawnych dotyczących zasad kwalifikowalności mających zastosowanie do wszystkich europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (EFSI), określonych w art. 65-71 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 (2).
(4)
W przypadku każdej kategorii wydatków należy określić wykaz różnych pozycji wydatków.
(5)
Należy jasno określić, że co do zasady darowizny nie są kwalifikowalne. Niemniej jednak kwalifikowalne powinno być rozpowszechnianie niewielkich artykułów związanych z promocją, komunikacją, reklamą lub informacją.
(6)
Należy określić różne elementy kosztów personelu wraz z zasadami obliczania, księgowania i zwrotu kosztów personelu w ogólności oraz zleceń w niepełnym wymiarze czasu pracy lub zamówień na usługi na podstawie stawki godzinowej w szczególności.
(7)
Należy sporządzić wykaz różnych elementów wydatków biurowych i administracyjnych wraz z zasadami obliczania, księgowania i zwrotu tych elementów kosztów, zarówno jako kosztów bezpośrednich, jak i kosztów pośrednich, w szczególności w przypadkach łączenia ich ze stawkami ryczałtowymi na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1303/2013.
(8)
Należy sporządzić wykaz różnych elementów kosztów podróży i zakwaterowania wraz z zasadami obliczania, księgowania i zwrotu, bez względu na to, czy wydatki te są ponoszone przez beneficjenta czy też bezpośrednio przez jego personel. Należy również sprecyzować warunki, na jakich koszty podróży i zakwaterowania powinny być rozliczane, w przypadku gdy są one ponoszone poza unijną częścią obszaru objętego programem, o czym mowa w art. 20 rozporządzenia (UE) nr 1299/2013.
(9)
Należy sporządzić wykaz różnych elementów kosztów ekspertów zewnętrznych i kosztów usług zewnętrznych.
(10)
Należy sporządzić wykaz różnych elementów wydatków na wyposażenie wraz z zasadami kwalifikowalności wyposażenia używanego.
(11)
W celu umożliwienia szybkiego stosowania środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1. Bez uszczerbku dla zasad kwalifikowalności ustanowionych w art. 65-71 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 w niniejszym rozporządzeniu określono przepisy szczególne dotyczące kwalifikowalności wydatków w ramach programów EWT w odniesieniu do następujących kategorii wydatków:
a)
koszty personelu;
b)
wydatki biurowe i administracyjne;
c)
koszty podróży i zakwaterowania;
d)
koszty ekspertów zewnętrznych i koszty usług zewnętrznych; oraz
e)
wydatki na wyposażenie.
2. Państwa członkowskie uczestniczące w komitecie monitorującym programu EWT mogą uzgodnić, że wydatki zaliczone do jednej lub kilku kategorii, o których mowa w ust. 1, nie są kwalifikowalne w ramach jednej lub kilku osi priorytetowych.
Artykuł 2
Przepisy ogólne
1. Wszelkie wydatki kwalifikowalne zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, pokryte przez beneficjenta lub w jego imieniu, dotyczą kosztów inicjowania lub inicjowania i wdrażania operacji lub części operacji.
2. Następujące koszty nie są kwalifikowalne:
a)
grzywny, kary pieniężne oraz wydatki związane ze sporami sądowymi;
b)
koszty darowizn, z wyjątkiem darowizn o wartości nieprzekraczającej 50 EUR, jeśli mają związek z promocją, komunikacją, reklamą lub informacją;
c)
koszty związane z wahaniami kursów wymiany walut obcych.
Artykuł 3
Koszty personelu
1. Wydatki na koszty personelu składają się z kosztów zatrudnienia brutto personelu zatrudnionego przez beneficjenta w jeden z następujących sposobów:
a)
w pełnym wymiarze czasu pracy;
b)
w niepełnym wymiarze czasu pracy przy stałej liczbie godzin pracy w miesiącu;
c)
w niepełnym wymiarze czasu pracy z elastyczną liczbą godzin pracy w miesiącu; lub
d)
na zasadzie pracy liczonej na godziny.
2. Wydatki na koszty personelu są ograniczone do następujących elementów:
a)
wypłaty wynagrodzeń związanych z działaniami, których podmiot nie wykonywałby, gdyby nie realizowano danej operacji, określonych w umowie o pracę, decyzji o mianowaniu (zwanych dalej „dokumentami zatrudnienia”) lub przepisach prawa, odnoszących się do obowiązków określonych w opisie stanowiska pracy danego członka personelu;
b)
wszelkie inne koszty bezpośrednio związane z wypłatą wynagrodzeń, ponoszone i pokrywane przez pracodawcę, takie jak podatki od zatrudnienia i składki na zabezpieczenie społeczne, w tym emerytury i renty, objęte zakresem rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (3), pod warunkiem że:
(i)
są określone w dokumencie zatrudnienia lub przepisach prawa;
(ii)
są zgodne z prawodawstwem, na które powołuje się dokument zatrudnienia, oraz ze standardowymi praktykami w państwie lub organizacji, w której dany członek personelu rzeczywiście pracuje; oraz
(iii)
nie podlegają odzyskaniu przez pracodawcę.
W odniesieniu do lit. a) płatności na rzecz osób fizycznych pracujących dla beneficjenta na podstawie umowy innej niż umowa o pracę mogą być włączone do wypłaty wynagrodzeń, a taka umowa może być uznana za dokument zatrudnienia.
3. Koszty personelu mogą być refundowane:
(i)
na podstawie rzeczywistych kosztów (poświadczonych dokumentem zatrudnienia i paskiem płacowym); lub
(ii)
na podstawie uproszczonych kosztów zgodnie z art. 67 ust. 1 lit. b)-d) rozporządzenia (UE) nr 1303/2013; lub
(iii)
według stawki ryczałtowej zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1299/2013.
4. Koszty personelu dotyczące osób, które wykonują zlecenia dotyczące operacji w niepełnym wymiarze czasu pracy są obliczane jako:
a)
stały odsetek kosztów zatrudnienia brutto proporcjonalny do stałego odsetka godzin przepracowanych przy danej operacji, bez obowiązku ustanawiania oddzielnego systemu rejestracji czasu pracy; lub
b)
zmienny odsetek kosztów zatrudnienia brutto proporcjonalny do zmieniającej się z miesiąca na miesiąc liczby godzin przepracowanych przy danej operacji, na podstawie systemu rejestrowania pracy obejmującego 100 % czasu pracy danego pracownika.
5. W przypadku zleceń w niepełnym wymiarze czasu pracy, o których mowa w ust. 4 lit. a), pracodawca wydaje dla każdego pracownika dokument, w którym określa odsetek czasu przeznaczonego na pracę nad daną operacją.
6. W przypadku zleceń w niepełnym wymiarze czasu pracy, o których mowa w ust. 4 lit. b), zwrot kosztów personelu jest obliczany na podstawie stawki godzinowej ustalonej:
(i)
w wyniku podzielenia miesięcznych kosztów zatrudnienia brutto przez przewidziany w dokumencie zatrudnienia miesięczny czas pracy wyrażony w godzinach; lub
(ii)
w wyniku podzielenia ostatnich udokumentowanych rocznych kosztów zatrudnienia brutto przez 1 720 godzin zgodnie z art. 68 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013.
Stawkę godzinową mnoży się przez liczbę godzin rzeczywiście przepracowanych przy danej operacji.
7. W przypadku kosztów personelu dotyczących osób, które zgodnie z dokumentem zatrudnienia pracują na godziny, koszty te są kwalifikowalne przez zastosowanie liczby godzin rzeczywiście przepracowanych przy danej operacji do stawki godzinowej uzgodnionej w dokumencie zatrudnienia, na podstawie systemu rejestracji czasu pracy.
Artykuł 4
Wydatki biurowe i administracyjne
Wydatki biurowe i administracyjne są ograniczone do następujących elementów:
a)
czynsz za biuro;
b)
ubezpieczenie i podatki związane z budynkami, w których znajduje się personel, oraz z wyposażeniem biura (np. ubezpieczenie od pożaru, kradzieży);
c)
rachunki (np. za elektryczność, ogrzewanie, wodę);
d)
materiały biurowe;
e)
ogólna księgowość prowadzona w obrębie organizacji będącej beneficjentem;
f)
archiwa;
g)
konserwacja, sprzątanie i naprawy;
h)
ochrona;
i)
systemy informatyczne;
j)
komunikacja (np. telefon, faks, internet, usługi pocztowe, wizytówki);
k)
opłaty bankowe za otwarcie konta i zarządzanie nim, jeśli wdrażanie operacji wymaga otwarcia osobnego rachunku bankowego;
l)
opłaty z tytułu transnarodowych transakcji finansowych.
Artykuł 5
Koszty podróży i zakwaterowania
1. Wydatki na koszty podróży i zakwaterowania są ograniczone do następujących elementów:
a)
koszty podróży (np. bilety, ubezpieczenie na podróż i ubezpieczenie samochodu, paliwo, przebieg, opłaty za przejazd i opłaty parkingowe);
b)
koszty posiłków;
c)
koszty zakwaterowania;
d)
koszty wiz;
e)
diety dzienne.
2. Żaden element wymieniony w ust. 1 lit. a)-d) i pokrywany z diety dziennej nie jest refundowany dodatkowo oprócz diety dziennej.
3. Wydatki na podróż i zakwaterowanie zewnętrznych ekspertów i dostawców usług są zaliczane do kosztów ekspertów zewnętrznych i kosztów usług zewnętrznych wymienionych w art. 6.
4. Bezpośrednie pokrycie wydatków, o których mowa w niniejszym artykule, przez pracownika beneficjenta jest poświadczone dowodem zwrotu tej kwoty przez beneficjenta temu pracownikowi.
5. W przypadku operacji dotyczących pomocy technicznej lub działalności promocyjnej i budowania potencjału wydatki poniesione poza unijną częścią obszaru objętego programem są kwalifikowalne, jeśli zostały poniesione zgodnie z art. 20 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1299/2013.
6. Instytucja zarządzająca może uznać za kwalifikowalne koszty zakwaterowania i posiłków w placówkach znajdujących się poza unijną częścią obszaru objętego programem, jeśli zostały poniesione zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1299/2013. To samo dotyczy kosztów podróży lokalnych w miejscu, w którym odbywa się dane wydarzenie lub działanie poza unijną częścią obszaru objętego programem.
7. W przypadku personelu beneficjentów zlokalizowanych poza unijną częścią obszaru objętego programem instytucja zarządzająca może uznać za kwalifikowalne koszty, o których mowa w ust. 1, w tym koszty podróży do miejsca danego wydarzenia lub działania w unijnej części obszaru objętego programem lub poza nią oraz koszty podróży powrotnej, jeśli zostały poniesione zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1299/2013.
8. W przypadku personelu beneficjentów zlokalizowanych w unijnej części obszaru objętego programem koszty, o których mowa w ust. 1, w tym koszty podróży do miejsca danego wydarzenia lub działania w unijnej części obszaru objętego programem lub poza nią oraz koszty podróży powrotnej, są uznane za kwalifikowalne zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1299/2013.
Artykuł 6
Koszty ekspertów zewnętrznych i koszty usług zewnętrznych
Wydatki na pokrycie kosztów ekspertów zewnętrznych i kosztów usług zewnętrznych są ograniczone do następujących usług i ekspertyz dostarczanych przez podmioty prawa publicznego lub prywatnego bądź osoby fizyczne, inne niż beneficjent danej operacji:
a)
opracowania lub badania (np. ewaluacje, strategie, dokumenty koncepcyjne, projekty, podręczniki);
b)
szkolenia;
c)
tłumaczenia;
d)
systemy informatyczne, opracowywanie, modyfikacja i aktualizacja stron internetowych;
e)
działania promocyjne i komunikacyjne, reklama i informacja związane z daną operacją lub programem EWT;
f)
zarządzanie finansowe;
g)
usługi związane z organizacją i realizacją imprez lub spotkań (w tym wynajem, catering lub tłumaczenie);
h)
uczestnictwo w wydarzeniach (np. opłaty rejestracyjne);
i)
opłaty za doradztwo prawne, opłaty notarialne, koszty ekspertów technicznych i finansowych, pozostałe opłaty za usługi doradcze i księgowe;
j)
prawa własności intelektualnej;
k)
kontrole na mocy art. 125 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 oraz art. 23 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1299/2013;
l)
koszty certyfikacji i audytu na szczeblu programu na mocy art. 126 i 127 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013;
m)
gwarancje udzielone przez banki lub inne instytucje finansowe, w przypadku gdy takie gwarancje są wymagane na podstawie prawa unijnego lub krajowego bądź dokumentu programowego przyjętego przez komitet monitorujący;
n)
podróż i zakwaterowanie ekspertów zewnętrznych, prelegentów, przewodniczących posiedzeń i dostawców usług;
o)
inne specyficzne ekspertyzy i usługi niezbędne dla operacji.
Artykuł 7
Wydatki na wyposażenie
1. Wydatki na sfinansowanie wyposażenia zakupionego, wynajmowanego lub dzierżawionego przez beneficjenta danej operacji, inne niż objęte art. 4, są ograniczone do następujących pozycji:
a)
sprzęt biurowy;
b)
sprzęt komputerowy i oprogramowanie;
c)
meble i instalacje;
d)
sprzęt laboratoryjny;
e)
maszyny i urządzenia elektryczne;
f)
narzędzia lub przyrządy;
g)
pojazdy;
h)
inny sprzęt niezbędny dla operacji.
2. Koszty zakupu sprzętu używanego mogą być kwalifikowalne pod następującymi warunkami:
a)
nie otrzymano na ten cel żadnej innej pomocy z EFSI;
b)
jego cena nie przekracza ceny ogólnie przyjętej na rynku tych produktów;
c)
sprzęt posiada właściwości techniczne niezbędne dla operacji oraz odpowiada obowiązującym normom i standardom.
Artykuł 8
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 4 marca 2014 r.