PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 470/2014
ze dne 13. května 2014
o uložení konečného antidumpingového cla a o konečném výběru prozatímního cla uloženého na dovoz solárního skla pocházejícího z Čínské lidové republiky
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (1) (dále jen „základní nařízení“), a zejména na čl. 9 odst. 4 a čl. 14 odst. 1 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
A. POSTUP
1. Prozatímní opatření
(1)
Dne 28. listopadu 2013 uložila Evropská komise (dále jen „Komise“) nařízením (EU) č. 1205/2013 (dále jen „prozatímní nařízení“) (2) prozatímní antidumpingové clo na dovoz solárního skla z Čínské lidové republiky.
(2)
Řízení bylo zahájeno dne 28. února 2013 na základě stížnosti podané jménem výrobců solárního skla, kteří představují více než 25 % celkové výroby v Unii (3).
(3)
Šetření dumpingu a újmy se týkalo období od 1. ledna 2012 do 31. prosince 2012 (dále jen „období šetření“ nebo „OŠ“). Zkoumání trendů významných pro posouzení újmy se týkalo období od 1. ledna 2009 do konce období šetření (dále jen „posuzované období“).
2. Následný postup
(4)
Po zveřejnění nejdůležitějších skutečností a úvah, na jejichž základě bylo uloženo prozatímní antidumpingové clo (dále jen „poskytnutí prozatímních informací“), předložilo několik účastníků řízení k těmto prozatímním zjištěním písemné připomínky. Účastníkům řízení, kteří o to požádali, byla poskytnuta možnost slyšení.
(5)
Komise pokračovala ve vyhledávání a ověřování všech informací, jež považovala za nezbytné ke konečným zjištěním. Byla zvážena ústní a písemná stanoviska účastníků řízení a na jejich základě byla prozatímní zjištění podle potřeby upravena.
(6)
Všem účastníkům řízení Komise následně sdělila základní skutečnosti a úvahy, na nichž založila svůj záměr uložit konečné antidumpingové clo na dovoz solárního skla pocházejícího z Čínské lidové republiky (dále jen „ČLR)“ a provést konečný výběr částek zajištěných prostřednictvím prozatímního cla (dále jen „poskytnutí konečných informací“). Všem účastníkům řízení byla poskytnuta lhůta, během níž mohli k uvedeným konečným informacím předložit svá stanoviska.
(7)
Stanoviska předložená účastníky řízení byla zvážena a případně vzata v úvahu.
3. Výběr vzorku
(8)
Jeden vyvážející výrobce tvrdil, že v 7., 11. a 75. bodě odůvodnění prozatímního nařízení nebyl jasně uveden celkový počet výrobců v Unii. Komise proto potvrzuje, že se přihlásilo osm výrobců v Unii, kteří byli také aktivní během období šetření. Nebyla zveřejněna totožnost žádného výrobce v Unii, s výjimkou jediného. V odpovědi na obecný informační dokument žadatel uvedl, že tři výrobci v Unii (Guardian, AGC a Centrosolar Glass) ukončili činnost a že čtvrtý podnik (Saint Gobain) podstatně omezil výrobu.
(9)
Jelikož nebyla předložena žádná další stanoviska týkající se metody výběru vzorku vyvážejících výrobců v ČLR a výrobců v Unii, potvrzují se prozatímní zjištění v 7. až 24. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
4. Odpovědi na dotazník a inspekce na místě
(10)
Po přijetí prozatímního nařízení byla provedena inspekce v prostorách druhého spolupracujícího uživatele, konkrétně francouzské společnosti Viessmann Faulquemont SAS.
5. Procesní práva
(11)
Jeden vyvážející výrobce tvrdil, že mu nebyly poskytnuty dostatečné prozatímní informace, zejména ohledně dumpingu, cenového podbízení a výpočtu rozpětí újmy. Vzhledem k tomu bylo údajně porušeno jeho základní právo na obhajobu, jež je zaručeno základním nařízením (ES) č. 1225/2009, antidumpingovou dohodou WTO a Listinou základních práv Evropské unie.
(12)
K výpočtu dumpingového rozpětí vyvážející výrobce prohlásil, že při poskytnutí prozatímních informací nebyly uvedeny podrobnosti o výši úpravy uplatňované na náklady na povrchovou úpravu a na výrobu plavením (viz 64. bod odůvodnění prozatímního nařízení) ani o procentu prodejních, správních a režijních nákladů a zisku.
(13)
Toto tvrzení bylo akceptováno a Komise poskytla doplňující informace. Pokud nebylo možno poskytnout přesné údaje z důvodu jejich důvěrnosti, poskytla příslušná rozmezí.
(14)
Po poskytnutí konečných informací vyvážející výrobce uvedl, že poskytnuté údaje stále nejsou dostatečné a zejména že není jasné, zda byly při úpravě nákladů na povrchovou úpravu vzaty v úvahu náklady na jednostrannou povrchovou úpravu, oboustrannou povrchovou úpravu či obojí.
(15)
Jak je vysvětleno v 68. bodě odůvodnění, účastníci řízení nijak neprokázali, že by mezi náklady na výrobu solárního skla s jednostranným povlakem a solárního skla s oboustranným povlakem existoval trvalý rozdíl. Při výpočtu výše úpravy proto Komise mezi solárním sklem s jednostranným povlakem a solárním sklem s oboustranným povlakem nerozlišovala.
(16)
Ohledně újmy tentýž vyvážející výrobce namítl, že v jemu určeném dokumentu specifikujícím újmu byly z důvodu důvěrnosti prodejní i cílové ceny stanovené výrobci v Unii u dvou z celkem pěti typů výrobků označeny stupněm utajení „limited“ nebo bylo uvedeno pouze jejich rozmezí.
(17)
Společnost také tvrdila, že v tomto případě existuje vysoká úroveň důvěrnosti, takže je znám pouze název jednoho výrobce v Unii zařazeného do vzorku. Společnost proto uvedla, že i když se u některých typů výrobku týkaly informace pouze jednoho či dvou výrobců v Unii, nebylo by nijak možné identifikovat tyto společnosti, a poskytnout v důsledku toho vyvážejícímu výrobci významnou konkurenční výhodu vůči jeho konkurentům v Unii, ať už samostatně nebo kolektivně.
(18)
Podle článku 20 základního nařízení je Komise povinna sdělit po zavedení prozatímních opatření podrobné údaje týkající se zásadních skutečností a úvah, na jejichž základě byla opatření uložena. Komise je však rovněž povinna podle článku 19 základního nařízení považovat za důvěrnou jakoukoli informaci, která je ze své povahy důvěrná nebo která byla důvěrně poskytnuta.
(19)
V tomto konkrétním případě byly skutečné prodejní a cílové ceny stanovené výrobci v Unii pro oba typy výrobků buď odstraněny, nebo nahrazeny rozmezím, jelikož informace o jednom typu výrobku pochází pouze od jednoho nebo dvou výrobců v Unii. Navíc je v tomto odvětví obecně známo, že tento konkrétní typ výrobku nevyrábí žádný jiný výrobce v Unii. Komise proto považuje tyto informace za informace důvěrné povahy, neboť jejich prozrazení by znamenalo významnou soutěžní výhodu pro konkurenty a/nebo by nepříznivě ovlivnilo poskytovatele těchto informací. Stejné informace byly navíc odstraněny i u druhého typu výrobku, aby se zabránilo odvození údajů o prvním typu výrobku z celkových údajů, které jsou k dispozici.
(20)
Po poskytnutí konečných informací společnost zopakovala svou námitku, že informace o výpočtu rozpětí újmy byly poskytnuty v nedostatečném a nesprávném rozsahu. Konkrétně si stěžovala, že není jasné, jak byl vybrán druhý typ výrobku, o němž byly odstraněny údaje. Komise proto upřesňuje, že výběr byl proveden čistě náhodně.
(21)
Společnost navrhla vyřešit údajně nedostatečné poskytnutí informací tak, že by se její právníci setkali s útvary Komise a podrobně s nimi projednali dumping a výpočet rozpětí újmy, aniž by si pořídili kopii jakýchkoli důvěrných dokumentů, nebo že by jim byl udělen přístup do datové místnosti v prostorách Komise, kde by si mohli dělat poznámky.
(22)
Komise nemohla této žádosti vyhovět. Aby mohli právní zástupci společnosti ověřit výpočty, musely by být poskytnuty přesné údaje z jedné nebo dvou společností. To nebylo možné, jelikož Komise je povinna zachovat důvěrnost těchto údajů podle článku 19 základního nařízení.
(23)
Komise navíc v konečných informacích výslovně uvedla, že společnost se může v souvislosti s jakýmikoli otázkami týkajícími se práva na obhajobu - jako je přístup ke spisu - obrátit na úředníka pro slyšení v rámci jeho mandátu (4). Ve lhůtě pro předložení stanovisek k poskytnutí konečných informací však společnost žádost o intervenci úředníka pro slyšení nepodala.
(24)
Vzhledem k výše uvedenému Komise zamítá tvrzení, že mohla být porušena procesní práva dotyčného vyvážejícího výrobce.
B. DOTČENÝ VÝROBEK A OBDOBNÝ VÝROBEK
1. Dotčený výrobek
(25)
Podle 26. bodu odůvodnění prozatímního nařízení je dotčeným výrobkem solární sklo složené z tvrzeného plochého sodnovápenatého skla s obsahem železa menším než 300 ppm, solární propustností větší než 88 % (měřeno podle AM1,5 300-2 500 nm), protitepelnou odolností až do 250 °C (měřeno podle EN 12150), odolností proti teplotním šokům Δ 150 K (měřeno podle normy EN 12150) a minimální mechanickou pevností 90 N/mm2 nebo vyšší (měřeno podle normy EN 1288-3) (dále jen „dotčený výrobek“, obecně označovaný jako „solární sklo“). Dotčený výrobek v současnosti spadá pod kód KN ex 7007 19 80.
2. Tvrzení týkající se definice výrobku
(26)
Po poskytnutí prozatímních informací jeden vyvážející výrobce tvrdil, že v rozporu s tím, co bylo uvedeno v 32. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, by z definice výrobku mělo být vyloučeno zahradnické sklo, které má stejné technické vlastnosti jako solární sklo popsané v 26. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Za prvé, podle vývozce jsou fyzické vlastnosti zahradnického skla zcela odlišné od vlastností solárního skla: i) zahradnické sklo má různou velikost podle požadavků zákazníků, zatímco solární sklo se vyrábí v určitých pevně daných velikostech; ii) zahradnické sklo může mít oboustranný povlak, ale solární sklo pro fotovoltaické moduly oboustranný povlak nemá. Za druhé, zahradnické sklo má údajně jiné využití, neboť jej nelze použít pro výrobu fotovoltaických modulů ani fototermických kolektorů.
(27)
Komise toto tvrzení zamítá, a to z následujících důvodů: Zaprvé, skutečnost, že solární sklo používané při výrobě skleníků má jinou velikost než solární sklo používané pro fotovoltaické moduly nebo fototermické kolektory, je irelevantní, protože požadavky na velikost se mohou lišit jak u fotovoltaických modulů, tak v případě skleníků. Jakékoli vyloučení výrobku na tomto základě by navíc mohlo vyvolat obcházení antidumpingových opatření. Za druhé, na trhu se jako zahradnické sklo prodává nejen solární sklo s oboustranným povlakem, ale i sklo bez povlaku nebo sklo s jednostranným povlakem. Kromě toho, jak je objasněno v 68. bodě odůvodnění, sklo s oboustranným povlakem se používá jak pro fotovoltaické moduly, tak pro fototermické kolektory. Tato fyzická vlastnost proto nemůže odlišovat solární sklo používané pro zahradnické účely od jiného použití. Dále nelze vyloučit, že solární sklo určené pro výrobu skleníků bude použito k výrobě fotovoltaických modulů a/nebo fototermických kolektorů.
(28)
Po poskytnutí informací jeden dovozce tvrdil, že skutečnost, že z působnosti šetření nebylo vyňato solární sklo, které lze použít jako nábytkářské sklo, způsobuje společnostem administrativní zátěž a průtahy. Důvodem je fakt, že společnosti musí zasílat protokoly o zkouškách celním orgánům v Unii pokaždé, když tyto orgány rozhodují, zda se na dovážené zboží vztahují určitá opatření.
(29)
Komise se domnívá, že tyto typy skla by neměly být z působnosti šetření vyloučeny, protože solární sklo může mít zahradnické a nábytkářské využití. K zajištění náležité ochrany výrobního odvětví Unie proti škodlivému účinku dumpingového dovozu je třeba zamezit mezerám, které by umožňovaly obcházení opatření. Pozitivní účinek odpovídající ochrany převažuje nad negativním účinkem dodatečné administrativní zátěže, která byla dotčenému dovozci zřejmě způsobena.
(30)
Další vyvážející výrobce tvrdil, že z definice dotčeného výrobku by mělo být vyloučeno plavené sklo, protože jím vyráběné sklo se používá ve stavebnictví a při výrobě skleníků. Dále uvedl, že plavené sklo se nepoužívá k výrobě fotovoltaických modulů. Na základě argumentů, které předložila v 33. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, však Komise potvrzuje, že plavené sklo vykazuje stejné technické vlastnosti jako solární sklo, jak jsou uvedeny v 26. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Dále platí, že plavené sklo vyrábí jak výrobní odvětví Unie, tak vyvážející výrobci. Tuto skutečnost potvrzují informace veřejně dostupné na internetu. (5) Tvrzení se proto zamítá.
3. Závěry
(31)
Jelikož k dotčenému výrobku a obdobnému výrobku nebyla předložena další stanoviska, potvrzují se závěry učiněné v 26. až 33. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
C. DUMPING
1. Zacházení jako v tržním hospodářství
(32)
Po poskytnutí prozatímních a následně konečných informací jeden vyvážející výrobce uvedl, že Komise pochybila zamítnutím jeho žádosti o zacházení jako v tržním hospodářství. Stejná žádost týkající se zacházení jako v tržním hospodářství byla vznesena již v prozatímní fázi, ale Komise ji zamítla ve 43. a 47. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(33)
Vyvážející výrobce tvrdil, že výhody preferenčních daňových režimů a grantů nepředstavují významnou část jeho obratu. V této souvislosti je třeba připomenout, že na tyto a další námitky již Komise reagovala v dopise vývozci ze dne 13. září 2013, v němž k zacházení jako v tržním hospodářství oznámila své stanovisko. Zdůraznila zejména, že vzhledem k povaze tohoto zvýhodnění je absolutní výše výhody získaná v období šetření pro posouzení, zda se jedná o „podstatné“ zkreslení, irelevantní. Toto tvrzení se proto zamítá.
(34)
S ohledem na výše uvedené skutečnosti se potvrzuje zjištění, že všechny žádosti o přiznání zacházení jako v tržním hospodářství je nutno zamítnout, jak je stanoveno v 34. až 47. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Běžná hodnota
2.1 Volba srovnatelné země
(35)
V prozatímním nařízení bylo v souladu s čl. 2 odst. 7 písm. a) základního nařízení jako vhodná srovnatelná země zvoleno Turecko. Jeden vyvážející výrobce namítal, že Turecko není pro účely stanovení běžné hodnoty vhodnou srovnatelnou zemi, protože v této zemi existuje pouze jeden výrobce solárního skla a na turecký trh se prakticky žádné solární sklo nedováží. Tento vyvážející výrobce rovněž tvrdil, že ziskové rozpětí na tureckém domácím trhu solárního skla je obzvlášť vysoké, čímž dochází k umělému zvýšení běžné hodnoty. Stejný vyvážející výrobce navíc podotkl, že se na solární sklo vyráběné v Turecku nepoužívá žádná technologie povrchové úpravy a že se v Turecku nevyrábí žádné solární sklo plavením. V důsledku toho nemohou být z tureckého domácího trhu s obdobným výrobkem získány klíčové prvky nutné pro stanovení běžné hodnoty. Vyvážející výrobce proto namítal, že jako základ pro určení běžné hodnoty by se namísto toho měly použít ceny v Unii.
(36)
Za prvé, Komise připomíná, že v Turecku neexistují žádné významné překážky obchodu s obdobným výrobkem. Nelze tudíž vyvozovat závěr, že je turecký trh solárního skla uzavřen mezinárodnímu obchodu. Trh je naopak otevřený a cena obdobného výrobku na domácím trhu je stanovována volnou interakcí nabídky a poptávky.
(37)
Za druhé, pokud jde o tvrzení o zvláště vysokých ziscích na domácím tureckém trhu, Komise zdůrazňuje, že v období šetření nezaznamenala na tureckém trhu s obdobným výrobkem, že by se ve srovnání se ziskovým rozpětím dosahovaným výrobci v Unii objevovalo během posuzovaného období nadměrné ziskové rozpětí.
(38)
Za třetí, z nedostatku určitých typů výrobku v třetí zemi nelze vyvozovat, že tato země není vhodnou srovnatelnou zemí. Naopak, čl. 2 odst. 3 základního nařízení stanoví, že pokud se na domácím trhu určité druhy výrobku vůbec neprodávají, určí Komise běžnou hodnotu na základě výrobních nákladů v zemi původu s připočtením přiměřené částky pro prodejní, správní a režijní náklady a pro zisk. Podíl povrchové úpravy a výroby plavením na celkových nákladech vycházel z ověřených údajů poskytnutých výrobním odvětvím Unie.
(39)
S ohledem na výše uvedené se tvrzení, že Turecko není vhodnou srovnatelnou zemí, zamítá.
(40)
Komise rovněž nemůže akceptovat tvrzení, že běžná hodnota měla být stanovena na základě cen skutečně zaplacených v Unii. Podle čl. 2 odst. 7 písm. a) základního nařízení může Komise pro určení běžné hodnoty použít ceny v Unii, pouze není-li možné určit tuto hodnotu na základě údajů z vhodné srovnatelné země. Jelikož bylo zjištěno, že vhodná srovnatelná země s dostatečnou spoluprací výrobce existuje, musela Komise určit běžnou hodnotu na základě údajů z této srovnatelné země a nemohla použít ceny v Unii (6).
(41)
Komise potvrzuje výběr Turecka jako srovnatelné země ve smyslu čl. 2 odst. 7 základního nařízení.
2.2 Běžná hodnota
(42)
Jeden vyvážející výrobce tvrdil, že Komise pochybila při stanovení běžné hodnoty, protože vycházela pouze ze ziskového prodeje ve srovnatelné zemi a připočetla hypotetické ziskové rozpětí k neziskovému prodeji.
(43)
Komise potvrzuje, že ke stanovení běžné hodnoty, jak je vysvětlena v 61. a 62. bodě odůvodnění prozatímního nařízení a jak požaduje čl. 2 odst. 4 základního nařízení, ověřila, že nejméně 80 % prodeje všech typů obdobného výrobku na tureckém domácím trhu bylo ziskových. Z tohoto důvodu byl pro stanovení běžné hodnoty vzat v úvahu veškerý prodej na tureckém domácím trhu, tzn. ziskový i neziskový. Toto tvrzení je tudíž neopodstatněné a jako takové bylo zamítnuto.
(44)
Jelikož ke stanovení běžné hodnoty nebyla předložena další stanoviska, potvrzují se zjištění uvedená v 58. až 64. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
2.3 Vývozní cena
(45)
Jelikož nebyla předložena žádná stanoviska ohledně vývozních cen, potvrzuje se 65. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2.4 Srovnání
(46)
Po poskytnutí prozatímních a následně konečných informací jeden vyvážející výrobce tvrdil, že Komise chybně upravila jeho vývozní cenu podle čl. 2 odst. 10 písm. i) základního nařízení. Argumentoval tím, že výrobce a s ním spojený obchodník tvoří jeden hospodářský subjekt a že je taková úprava tedy vyloučena. V každém případě považuje výši úpravy za příliš vysokou, neboť Komise vycházela ze skutečné přirážky, která byla namísto za obvyklých podmínek stanovena na základě dohody o převodních cenách. Namísto toho měla Komise provést případné úpravy na základě odhadu přirážky stanovené za obvyklých podmínek mezi výrobcem a dovozcem, který s ním není ve spojení.
(47)
Šetřením bylo zjištěno, že tento vyvážející výrobce měl plně funkční vývozní oddělení, které sjednávalo prodejní podmínky s odběrateli v Unii, zadávalo objednávky na výrobu, organizovalo a uskutečňovalo dopravu konečného výrobku zákazníkům v Unii, včetně dodacích dokladů, provádělo celní odbavení vyváženého zboží a připravovalo prodejní doklady. Skutečně tedy nedošlo k duplikaci úkolů vyvážejícího výrobce a obchodníka ve spojení, které souvisejí s vývozem. Vyvážející výrobce však vydával prodejní faktury obchodníkovi, který následně vydal prodejní fakturu odběrateli v Unii za smluvní cenu. Obchodník ve spojení inkasoval platbu, odečetl přirážku a zbývající částku vyplatil vyvážejícímu výrobci.
(48)
Komise je proto toho názoru, že obchodníka ve spojení nelze považovat za interní prodejní oddělení ani v případě, že by tyto dvě společnosti byly považovány za jeden hospodářský subjekt, a že je tudíž úprava podle čl. 2 odst. 10 písm. i) plně odůvodněná. Navíc vzhledem k tomu, že provedená úprava odráží přirážku skutečně naúčtovanou mezi společnostmi ve spojení, není důvod nahrazovat ji jinou teoretickou částkou. Tvrzení se proto zamítá.
(49)
Jeden vyvážející výrobce tvrdil, že má mnohem vyšší výrobní kapacitu než výrobní odvětví Unie, a že má tedy výhodu v podobě nižších nákladů při výrobě dotčeného výrobku. Podle výrobce by proto Komise měla přihlédnout k této výhodě plynoucí z jeho nižších výrobních nákladů a provést nezbytnou úpravu.
(50)
Komise nemůže toto tvrzení uznat. Za prvé, vyvážející výrobce neuvádí příslušné právní ustanovení, podle něhož by tuto úpravu bylo možno provést. Za druhé, nebylo prokázáno, že nižší náklady v důsledku vyšších výrobních kapacit by ovlivnily ceny nebo srovnatelnost cen ve smyslu čl. 2 odst. 10 základního nařízení. I kdyby rozdíl v nákladech mohl být prokázán, není zřejmé, jak se to odráží v konečné ceně, ani zda tento rozdíl není kompenzován rozdílem v jiných nákladech.
(51)
Kromě toho se výhoda uváděná vyvážejícím výrobcem týká toho, že jeho výrobní náklady mají být nižší než náklady výrobního odvětví Unie. V této souvislosti je třeba připomenout, že vyvážejícímu výrobci nebylo přiznáno zacházení jako v tržním hospodářství a jeho náklady tudíž nebyly ověřeny. Podle čl. 2 odst. 7 písm. a) základního nařízení stanovila Komise běžnou hodnotu na základě skutečných cen a/nebo nákladů výrobce ve srovnatelné zemi, protože ceny a náklady v zemích bez tržního hospodářství nejsou výsledkem tržních sil, a proto je nelze považovat za spolehlivý ukazatel tržních cen či nákladů.
(52)
Jeden vyvážející výrobce v ČLR uvedl, že by Komise měla upravit vývozní cenu ze závodu u jednoho z jeho konkurentů tak, že z ní odečte poplatek za služby a licenční poplatek, které měl tento konkurent zaplatit třetí straně.
(53)
Tuto námitku Komise zamítá. Za prvé, vyvážející výrobce neuvádí příslušné ustanovení základního nařízení, podle něhož by tuto úpravu bylo možno provést. Zadruhé, i kdyby se toto tvrzení dalo považovat za spadající do působnosti čl. 2 odst. 10 písm. e) základního nařízení, které stanoví úpravy týkající se nákladů na dopravu, pojištění, manipulaci a nakládku a vedlejších nákladů, uvedené ustanovení nesouvisí s poplatky za služby nebo náklady v souvislosti s licenční dohodou. Tyto náklady představují obchodní náklady, které běžně vznikají výrobci zboží používajícímu licenci na technologie získanou od třetí strany bez ohledu na to, zda se zboží vyváží či prodává na domácím trhu. Náklady by proto měly být promítnuty do konečné ceny jak při vývozu, tak v případě tuzemského prodeje. Náklady tedy nemohou ovlivnit srovnání vývozní ceny a běžné hodnoty. Úprava podle čl. 2 odst. 10 proto není odůvodněná a tvrzení se zamítá.
(54)
Jak je stanoveno v 67. a 68. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, za účelem zajištění spravedlivého porovnání běžné hodnoty a vývozní ceny byly podle čl. 2 odst. 10 základního nařízení provedeny náležité úpravy o rozdíly ovlivňující ceny a srovnatelnost cen.
(55)
Na tomto základě byly u jednotlivých společností provedeny úpravy o náklady na dopravu, námořní dopravu a pojištění, náklady na manipulaci, nakládku a vedlejší náklady, vývozní cla a provize ve všech případech, které prokazatelně ovlivňují srovnatelnost cen. Po uložení prozatímních opatření však Komise zaznamenala administrativní opomenutí týkající se úpravy DPH. Toto opomenutí bylo odpovídajícím způsobem opraveno za účelem výpočtu dumpingu uvedeného v tabulce ve 169. bodě odůvodnění.
(56)
Dva vyvážející výrobci tvrdili, že srovnání vývozní ceny a běžné hodnoty nebylo u jednoho typu výrobku správně provedeno. Tato námitka je řešena v 67. a 68. bodě odůvodnění.
2.5 Dumpingová rozpětí
(57)
Jelikož nebyla předložena žádná stanoviska, potvrzuje se metoda použitá pro výpočet dumpingového rozpětí uvedená v 69. až 73. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(58)
Jeden vyvážející výrobce tvrdil, že v antidumpingovém dotazníku chybně vyplnil nesprávné hodnoty CIF (náklady, pojištění a přepravné) v mnoha případech prodeje dotčeného výrobku na vývoz do EU. Nahlášené hodnoty CIF byly příliš nízké, čímž došlo ke zvýšení dumpingového rozpětí společnosti i jejího rozpětí újmy.
(59)
Komise žádost důkladně posoudila. Platnost tvrzení ověřila tím, že zkontrolovala a na místě ověřila ceny CIF v příslušných transakcích s dovozcem z EU. Tvrzení bylo proto uznáno.
(60)
S ohledem na úpravy provedené v běžné hodnotě a vývozní ceně, a jelikož nebyla předložena žádná další stanoviska, stanoví se tato konečná dumpingová rozpětí vyjádřená v procentech ceny CIF s dodáním na hranice Unie před proclením:
Společnost
Dumpingové rozpětí
Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd
83,1 %
Zhejiang Hehe Photovoltaic Glass Technology Co., Ltd
78,4 %
Zhejiang Jiafu Glass Co., Ltd; Flat Solar Glass Group Co., Ltd; Shanghai Flat Glass Co., Ltd
90,1 %
Henan Yuhua New Material Co., Ltd
41,6 %
Ostatní spolupracující společnosti
84,7 %
Všechny ostatní společnosti
90,1 %
D. ÚJMA
1. Definice výrobního odvětví Unie a výroba v Unii
(61)
Nebyla předložena žádná stanoviska k definici výrobního odvětví Unie a výrobě v Unii. Komise proto potvrzuje závěry učiněné v 75. až 79. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Spotřeba v Unii
(62)
Po poskytnutí prozatímních informací byly údaje o objemu prodeje uskutečněném výrobci v Unii zařazenými do vzorku, které předložil žadatel, aktualizovány s použitím údajů od těchto výrobců. Tabulka 1 byla náležitě opravena (viz níže). Touto opravou se nemění ani neruší trend ani závěry učiněné na základě údajů obsažených v prozatímním nařízení. Vzhledem ke skutečnosti, že ke spotřebě v Unii nebyla předložena žádná stanoviska, se tudíž potvrzuje trend spotřeby v Unii stanovený v 80. až 82. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
Tabulka 1
Spotřeba v Unii (1 000 m2)
2009
2010
2011
OŠ
Celková spotřeba v Unii
16 596
28 239
33 993
27 412
Index
100
170
205
165
Zdroj: Glass for Europe, žadatel, a odpovědi na dotazník zaslané výrobci v Unii zařazenými do vzorku.
3. Objem, cena a podíl dumpingového dovozu z dotčené země na trhu
(63)
Kvůli opravě objemu prodeje výrobního odvětví Unie (viz 62. bod odůvodnění) bylo nutno opravit i podíl dovozu z dotčené země na trhu (viz tabulka 2). Opravou se nemění ani neruší trend ani závěry učiněné na základě údajů, jež obsahovalo prozatímní nařízení.
(64)
Komise proto potvrzuje závěry učiněné v 83. až 87 bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
Tabulka 2
Objem prodeje (1 000 m2) a podíl na trhu
2009
2010
2011
OŠ
Podíl na trhu
7,2 %
7,3 %
18,1 %
30,5 %
Index
100
100
250
421
Zdroj: Glass for Europe, žadatel, a odpovědi na dotazník zaslané výrobci v Unii zařazenými do vzorku.
4. Cenové podbízení
(65)
Způsob, jakým bylo určeno cenové podbízení v období šetření, je uveden v 88. a 89. bodě prozatímního nařízení. Vážené průměrné prodejní ceny jednotlivých typů výrobku prodávaných výrobci v Unii zařazenými do vzorku, účtované odběratelům na trhu Unie, kteří nejsou ve spojení, a upravené na úroveň cen ze závodu, byly porovnány s odpovídajícími váženými průměrnými cenami jednotlivých typů výrobku z dovozu spolupracujících vyvážejících výrobců zařazených do vzorku. Jednalo se o dovozní ceny účtované prvnímu nezávislému odběrateli na trhu Unie, zjištěné na základě cen CIF s příslušnou úpravou směrem nahoru, tj. o náklady na celní odbavení, manipulaci a nakládku. Tyto úpravy zvýšily cenu o 7 % až 15 % v závislosti na kontrolním čísle výrobku.
(66)
Porovnání cen bylo provedeno podle čísla typu výrobku u transakcí na stejné úrovni obchodní činnosti s náležitou úpravou, jak je uvedeno v bodě odůvodnění výše, a po odečtení rabatů a slev. Výsledkem porovnání vyjádřeného v procentech obratu výrobců v Unii zařazených do vzorku v období šetření bylo vážené průměrné rozpětí cenového podbízení mezi 10,6 % a 26,7 % cen výrobců v Unii zařazených do vzorku z dumpingového dovozu.
(67)
Dva vyvážející výrobci tvrdili, že u jednoho typu výrobku nebylo porovnání cen správně provedeno. Namítali zejména, že solární sklo s oboustranným povlakem mělo být porovnáváno odděleně od solárního skla s jednostranným povlakem. Náklady na výrobu solárního skla s oboustranným povlakem a jeho cena jsou údajně mnohem vyšší než u solárního skla. Dále uvedli, že solární sklo s oboustranným povlakem má „obvykle“ mnohem vyšší koeficient solární propustnosti než solární sklo s jednostranným povlakem. A konečně, podle jednoho výrobce se ve fotovoltaických modulech solární sklo s oboustranným povlakem vůbec nepoužívá, protože je mnohem dražší než solární sklo s jednostranným povlakem, ale přitom má stejný koeficient solární propustnosti jako solární sklo s jednostranným povlakem používané pro výrobu těchto modulů. U solárních termických zařízení má být vyšší propustnost dosahovaná solárním sklem s oboustranným povlakem naopak důležitá, protože značně zvyšuje účinnost těchto zařízení.
(68)
Komise zamítá námitky předložené vyvážejícími výrobci z těchto důvodů: Za prvé, kromě obecných argumentů vyvážející výrobce nijak neprokázal, že by mezi náklady na výrobu solárního skla s jednostranným povlakem a solárního skla s oboustranným povlakem existoval trvalý rozdíl. Výrobní odvětví Unie naopak tvrdilo, že se výrobní náklady liší v závislosti na použité technologii povrchové úpravy a že sklo s oboustranným povlakem není nutně dražší než sklo s jednostranným povlakem, což platí i naopak. Za druhé, sklo s oboustranným povlakem může skutečně dosahovat vyšší solární propustnost než solární sklo s jednostranným povlakem (sklo s oboustranným povlakem má maximální solární propustnost 98 %, zatímco sklo s jednostranným povlakem až 95 %) a tato technická vlastnost je důležitá pouze pro solární termická zařízení, ale pro fotovoltaické moduly je irelevantní. Nicméně v rozporu s tím, co tvrdí vyvážející výrobce, se solární sklo s oboustranným povlakem prodává i výrobcům fotovoltaických modulů, které dokonce představují jeho hlavní trh. V období šetření prodalo výrobní odvětví Unie sklo s oboustranným povlakem do fototermických kolektorů v zanedbatelném množství (méně než 1 % veškerého prodeje skla s oboustranným povlakem; všechno ostatní sklo se prodalo do fotovoltaických modulů).
(69)
Co se týče nákladů po dovozu, po poskytnutí prozatímních informací byla obdržena dvě stanoviska. V prvním stanovisku žadatel tvrdil, že úpravy nákladů o náklady na celní odbavení, daně, manipulaci a nakládku by měly být v mnohem nižší sazbě, tj. 0,26 EUR/m2 pro náklady na celní odbavení, manipulaci a nakládku s připočtením 3% daně, namísto použité sazby 0,40 EUR/m2 s připočtením 3% daně.
(70)
Druhé stanovisko předložil vyvážející výrobce, podle nějž nebyly poskytnuty podrobněji rozdělené informace kromě celkové částky 0,40 EUR/m2 pokrývající náklady na manipulaci, poplatky za celní odbavení a náklady na dočasné uskladnění dovážených výrobků v místě dovozu. Rovněž namítal, že nebyla vysvětlena kritéria pro určení toho, zda je úprava považována za přiměřenou, či nikoli.
(71)
Dotčené úpravy uplatněné Komisí vycházejí z ověřených údajů obdržených od dovozců solárního skla vyráběného v ČLR a odrážejí skutečné vážené průměrné náklady vzniklé při dovozu dotčeného výrobku během období šetření. Žadatel ale předložil prohlášení o pravidelných standardních poplatcích účtovaných nezávislým zasílatelem za dovoz z Číny ve standardních námořních kontejnerech. Toto prohlášení není platným důkazem o skutečných poplatcích, které účtovali zasílatelé za dovoz dotčeného výrobku v období šetření. V důsledku toho se námitka předložená žadatelem zamítá.
(72)
Pokud jde o námitku vyvážejícího výrobce, částka 0,40 EUR/m2 nemohla být podrobněji rozdělena, neboť se jedná o vážený průměr vypočtený na základě četných skutečných faktur vystavených v období šetření dovozu čínského solárního skla v různých přístavech EU. Skutečné náklady po dovozu se tedy liší podle vstupního přístavu v EU, typu výrobku, použití dočasného uskladnění v místě dovozu atd.
(73)
A dále, úprava nákladů po dovozu provedená Komisí v prozatímním nařízení se považuje za přiměřenou, neboť vychází z ověřených skutečných faktur za dovoz čínského solárního skla, které platili nezávislí dovozci.
(74)
Jelikož nebyla předložena žádná další stanoviska k metodice použité pro výpočet cenového podbízení, metoda porovnání cen vysvětlená v 89. a 90. bodě odůvodnění prozatímního nařízení se potvrzuje.
5. Makroekonomické ukazatele
(75)
Jak je uvedeno v 92. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, pro účely analýzy újmy rozlišovala Komise mezi makroekonomickými a mikroekonomickými ukazateli újmy. Makroekonomické ukazatele za posuzované období byly analyzovány na základě údajů poskytnutých výrobním odvětvím Unie a vztahujících se na všechny výrobce v Unii, kteří se přihlásili během šetření.
(76)
Podle jednoho vyvážejícího výrobce Komise neprovedla analýzu újmy v souladu s čl. 3 odst. 2 a čl. 3 odst. 5 základního nařízení, protože újmu analyzovala na základě dvou samostatných a údajně nekonzistentních souborů údajů, a sice makroekonomických a mikroekonomických ukazatelů újmy. Vyvážející výrobce dále tvrdil, že nekonzistentnost analýzy založené na dvou souborech údajů vyvolává vážné pochybnosti o vhodnosti, spravedlnosti a objektivitě celkové představy o újmě.
(77)
Po poskytnutí konečných informací tato společnost své tvrzení zopakovala. Dále uvedla řadu předchozích šetření, kdy měly orgány Unie nejednotně zařadit různé soubory údajů buď do makroekonomických, nebo naopak do mikroekonomických údajů.
(78)
Komise nemůže tuto námitku uznat. Tato metodika se používá v případech výběru vzorku, aby se analyzovala situace výrobního odvětví Unie a vyhodnotil nejen vývoj zobrazovaný vzorkem, ale i vývoj výrobního odvětví Unie jako celku. Všechny činitele uvedené v čl. 3 odst. 5 základního nařízení byly při analýze vzaty v úvahu. Závěr ohledně újmy je rovněž vypracován na základě všech těchto činitelů. Analýza újmy byla proto provedena v souladu s čl. 3 odst. 2 a čl. 3 odst. 5 základního nařízení.
(79)
Jelikož nebyla předložena žádná další stanoviska, potvrzuje Komise závěry učiněné v 90. až 94. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(80)
Pokud jde o makroekonomické ukazatele analyzované Komisí v 95. až 103. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, z důvodu opravy prodeje uskutečněného výrobním odvětvím Unie (viz 62. bod odůvodnění) se mírně pozměnil podíl výrobců v Unii na trhu (viz tabulka 5). Touto opravou se však nemění ani neruší trend ani závěry učiněné na základě údajů obsažených v prozatímním nařízení. Komise proto potvrzuje závěry učiněné v 95. až 105. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
Tabulka 5
Objem prodeje a podíl na trhu
2009
2010
2011
OŠ
Objem prodeje (1 000 m2)
14 696
25 303
26 556
18 039
Index
100
172
181
123
Podíl na trhu
88,6 %
89,6 %
78,1 %
65,8 %
Index
100
101
88
74
Zdroj: Glass for Europe, žadatel, a odpovědi na dotazník zaslané výrobci v Unii zařazenými do vzorku.
6. Mikroekonomické ukazatele
(81)
Po poskytnutí prozatímních informací byly aktualizovány jednotkové výrobní náklady výrobců v Unii zařazených do vzorku. Tabulka 7 byla tedy částečně změněna (viz níže). Touto opravou se nemění ani neruší trend ani závěry učiněné na základě údajů obsažených v prozatímním nařízení. Jelikož nebyla předložena žádná další stanoviska, potvrzuje Komise závěry učiněné ve 106. až 123. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
Tabulka 7
Průměrné prodejní ceny v Unii
2009
2010
2011
OŠ
Jednotkové výrobní náklady (EUR/m2)
13,13
8,38
8,44
9,34
Zdroj: odpovědi výrobců v Unii zařazených do vzorku na dotazník.
7. Závěr ohledně újmy
(82)
Jelikož nebyla předložena žádná další stanoviska, potvrzuje Komise závěry učiněné ve 124. až 129. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, tj. že výrobnímu odvětví Unie byla způsobena podstatná újma ve smyslu č. 3 odst. 5 základního nařízení.
E. PŘÍČINNÉ SOUVISLOSTI
1. Účinek dumpingového dovozu
(83)
Ve 131., 132. a 133. bodě odůvodnění prozatímního nařízení dospěla Komise k závěru, že existuje příčinná souvislost mezi podstatnou újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie a dumpingovým dovozem z ČLR. Tento závěr napadlo několik účastníků řízení, kteří tvrdili, že neexistuje žádná rozumná a ucelená časová souvislost mezi újmou a zvýšeným dovozem z dotčené země. Důvodem má být skutečnost, že dovoz z ČLR se mezi rokem 2009 a 2011 výrazně zvýšil. Průměrná cena čínského dovozu v roce 2011 navíc činila 4,96 EUR/m2, což je částka blízká stavu z roku 2012 (4,38 EUR/m2).
(84)
Podle názoru těchto účastníků je závěr, že újma způsobená výrobnímu odvětví Unie by měla být přičtena čínskému dovozu v roce 2012, v rozporu se zjištěními tohoto odvětví, že čínský dovoz neměl žádný negativní dopad v předchozím roce, zejména pokud jde o ziskové rozpětí výrobního odvětví Unie, přestože průměrná dovozní cena byla velmi podobná.
(85)
Od počátku posuzovaného období do konce období šetření vzrostl dovoz o 596 % a jeho podíl na trhu vzrostl o 321 %. Dovozní ceny poklesly v posuzovaném období o 27,2 %.
(86)
Je pravdou, že ziskové rozpětí výrobního odvětví Unie v roce 2011 bylo pouze mírně nižší než v roce 2010, a to navzdory vysokému nárůstu dovozu z ČLR již v roce 2011. V roce 2011 však výrazně vzrostla spotřeba solárního skla v Unii, konkrétně o 20,4 % mezi roky 2010 a 2011, zatímco dovoz z ČLR se během stejného období zvýšil o 150 %. V období šetření se sice spotřeba snížila o něco více než 19 %, ale objem čínského dovozu se oproti roku 2011 dále zvýšil o více než 35 %. To jasně prokazuje časovou souvislost mezi podstatnou újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie v období šetření a silným nárůstem dumpingového čínského dovozu. Logicky trvá nějakou dobu, než výrobci v Unii pocítí některé negativní účinky nárůstu dumpingového dovozu (například ztrátu klientů, finanční ztráty, snížení návratnosti investic a peněžních toků atd.). Tvrzení se proto zamítá.
(87)
Po poskytnutí konečných informací titíž účastníci tvrdili, že časovou souvislost mezi způsobenou podstatnou újmou a dumpingovým čínským dovozem nelze posuzovat na základě celého posuzovaného období, tj. od roku 2009 do konce období šetření, aniž by se zohlednil vývoj zaznamenaný v tomto období.
(88)
Komise také analyzovala vývoj v průběhu posuzovaného období. Skutečnost, že v roce 2011 bylo výrobní odvětví Unie i přes silný nárůst dovozu z ČLR ještě ziskové, nijak neovlivňuje závěr, že v období šetření existovala časová souvislost mezi újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie a čínským dumpingovým dovozem.
(89)
V období šetření se spotřeba snížila o něco více než o 19 %, zatímco čínští vyvážející výrobci:
-
zvýšili svůj podíl na trhu o 12,4 procentního bodu oproti roku 2011, zatímco podíl výrobního odvětví Unie na trhu klesl o 12,3 procentního bodu,
-
zvýšili objem čínského dovozu o více než 35 % v porovnání s 32 % poklesem prodeje výrobního odvětví Unie a
-
dále snížili své již tak velmi nízké vývozní ceny o více než 10 % a jejich ceny se podbízely vůči cenám výrobního odvětví Unie až o 26,7 %, čímž přispěly ke ztrátám způsobeným výrobnímu odvětví Unie v období šetření.
(90)
Na základě výše uvedené analýzy dospěla Komise k závěru, že dumpingový dovoz a značný nárůst jeho podílu na trhu za ceny, které se trvale podbízejí vůči cenám výrobního odvětví Unie, způsobily výrobnímu odvětví Unie podstatnou újmu.
(91)
Jelikož ohledně účinku dumpingového dovozu nebyla předložena žádná další stanoviska, potvrzuje Komise závěry učiněné ve 131., 132. a 133. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Účinek jiných činitelů
2.1 Dovoz z třetích zemí
(92)
Kvůli opravě údajů o objemu prodeje výrobního odvětví Unie (viz 62. bod odůvodnění) se mírně změnil podíl dovozu z třetích zemí na trhu (viz opravená tabulka 11 níže). Touto opravou se však nemění ani neruší trend ani závěry učiněné na základě údajů obsažených v prozatímním nařízení.
(93)
Jelikož nebyla předložena žádná další stanoviska, potvrzuje Komise závěry učiněné ve 134. až 137. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
Tabulka 11
Dovoz z třetích zemí (1 000 m2)
Třetí země
2009
2010
2011
OŠ
Podíl na trhu
4,2 %
3,1 %
3,8 %
3,7 %
Index
100
74
90
88
Zdroj: Glass for Europe, odpovědi žadatele a výrobců v Unii na dotazník.
2.2 Vývozní výkonnost výrobního odvětví Unie
(94)
Jeden účastník řízení zpochybnil zjištění Komise uvedené ve 139. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, že pokles prodeje na vývoz výrobců v Unii zařazených do vzorku během období šetření byl s největší pravděpodobností způsoben velmi nízkými cenami čínského vývozu do zemí, kam především mířil vývoz výrobního odvětví Unie (tj. USA, Kanada). Podle názoru účastníka řízení je takovýto závěr neodůvodněný, protože k čínskému vývozu docházelo i v roce 2011, a tedy neexistuje důvod, proč by měl mít dopad pouze v roce 2012. Dále se účastník řízení domnívá, že skutečným důvodem nízkého prodeje na vývoz je skutečnost, že výrobní odvětví Unie nebylo konkurenceschopné a v okamžiku poklesu cen na světovém trhu si nedokázalo udržet konkurenceschopnost. V důsledku toho účastník řízení tvrdil, že pokles prodeje na vývoz výrobců v Unii v období šetření prohloubil způsobenou újmu.
(95)
Prodej na vývoz výrobců v Unii zařazených do vzorku tvořil 20 % objemu jejich celkového prodeje v roce 2009 (v zahajovací fázi), v roce 2010 to bylo 11 % a v nejlepším roce 2011 jen 14 %. V 2012 došlo k dalšímu poklesu, a to na 5 %.
(96)
Komise tato tvrzení zamítá, a to z následujících důvodů: Trh Unie je stále jedním z největších na světě a zůstává na rozdíl od třetích zemí hlavním trhem pro výrobní odvětví Unie. Solární sklo je navíc poměrně těžké a křehké, což se promítá do vícenákladů na dálkovou přepravu (kvůli rozbití a korozi). Z informací, které Komise získala z odpovědí vyvážejících výrobců zařazených do vzorku na dotazník, vyplývá, že ceny čínského vývozu do hlavních exportních destinací výrobního odvětví Unie byly skutečně velmi nízké a v období šetření v porovnání s rokem 2011 ještě klesly. To ukazuje, že snížená vývozní výkonnost výrobního odvětví Unie je způsobena zejména neustále zlevňovaným čínským vývozem, a to i na trzích třetích zemí, jak se potvrdilo během šetření.
(97)
Po poskytnutí konečných informací tento účastník řízení tvrdil, že se šetření týkalo pouze trhu Unie a neposuzovalo žádné nekalé cenové praktiky na trzích třetích zemí.
(98)
I za předpokladu, že by zjištění ze strany orgánů EU byla správná, kromě toho údajně přičítala dumpingovému dovozu do Unie újmu způsobenou jinými činiteli. Levný nebo subvencovaný čínský vývoz do třetích zemí proto nebyl dumpingovým dovozem do EU a jako takový měl být kvalifikován jako jiný činitel, jehož škodlivé účinky se neměly připsat dumpingovému dovozu.
(99)
Tuto námitku Komise zamítá. Neprověřovala totiž, zda jsou ceny dovozu z ČLR do třetích zemí dumpingové a/nebo subvencované. Na základě vývozních cen do třetích zemí předložených vyvážejícími výrobci zařazenými do vzorku pouze stanovila, že se tyto ceny v posledních letech neustále snižují.
(100)
Ve stejném duchu Komise analyzovala pokles cen dovozu z ČLR do třetích zemí jako samostatný činitel a nepřičítala jej dumpingovému dovozu do Unie. Tento fakt byl pouze použit jako možné vysvětlení snižujícího se vývozu výrobního odvětví Unie do hlavních vývozních trhů v třetích zemích v souvislosti se skutečností, že tyto trhy nikdy nebyly hlavní trhy pro výrobní odvětví Unie. Dokonce i v nejlepších letech 2010 a 2011 se více než 85 % prodeje výrobního odvětví Unie uskutečnilo na trhu Unie.
(101)
Proto se potvrzuje závěr uvedený ve 140. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, totiž že horší vývozní výkonnost výrobců v Unii zařazených do vzorku nemůže narušit příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem a újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie.
2.3 Vývoj spotřeby, kapacita a využití kapacity
(102)
Jeden účastník řízení tvrdil, že příčinou újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie byl pokles spotřeby v Unii. To je údajně jediný činitel, který zjevně poprvé poklesl v roce 2012 a s nímž lze přiměřeně spojit újmu, zatímco čínský dovoz byl zahájen již v roce 2011 za ceny srovnatelné s cenami v roce 2012. Po poskytnutí konečných informací tento účastník řízení své tvrzení zopakoval.
(103)
V roce 2012 se spotřeba ve srovnání s předchozími roky skutečně snížila. Komise však provedla analýzu od počátku posuzovaného období v roce 2009 do konce období šetření a v uvedeném období vzrostla spotřeba Unie celkem o 65 %. Během posuzovaného období podíl výrobního odvětví Unie na trhu neustále a značně klesal, tj. celkem o 25,7 %, naproti tomu podíl čínského dovozu na trhu se zvýšil o 321 %. Během posuzovaného období došlo k 596 % nárůstu čínského dovozu.
(104)
Kromě toho se v období šetření spotřeba v Unii stále pohybovala na úrovni srovnatelné s rokem 2010, ale v roce 2010 dosáhlo výrobní odvětví Unie přiměřeného zisku (jak je uvedeno v tabulce 10 prozatímního nařízení). Pokles spotřeby v Unii v období šetření tudíž sám o sobě nemohl vyvolat ztráty způsobené výrobnímu odvětví Unie v tomto období. Podíl výrobního odvětví Unie na trhu se mimoto mezi roky 2010 až 2012 snížil o 26,6 %, zatímco podíl čínského dovozu na trhu vzrostl během téhož období o 318 %. Konečně, pokud by pokles spotřeby v období šetření způsobil újmu, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie, měl by zasáhnout i čínský dovoz. To se zjevně nestalo. V období šetření čínský dovoz naopak významně vzrostl, jak z hlediska objemu, tak i podílu na trhu.
(105)
Komise proto toto tvrzení zamítá a potvrzuje závěry učiněné ve 141. a 142. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(106)
Pokud jde o výrobní kapacitu výrobního odvětví Unie uvedenou v tabulce 4 prozatímního nařízení, Komise zastává názor, že její zvyšování jasně vykazovalo stejnou tendenci jako zvyšování spotřeby v Unii do roku 2011.
(107)
Komise rovněž stanovila, že hlavním důvodem zvýšení výrobní kapacity o 12,5 % mezi rokem 2011 a koncem období šetření byl vstup jedné společnosti na trh solárního skla, ačkoli se výrobní kapacita všech ostatních společností na trhu během stejného období mírně snížila.
(108)
Komise proto zastává názor, že vývoj kapacity výrobního odvětví Unie celkově vykazoval stejný trend jako vývoj spotřeby v Unii. Podle Komise tedy vysoká výrobní kapacita výrobního odvětví Unie, která byla vysoká již na počátku posuzovaného období a udržela se vysoko i během období šetření, nemohla narušit příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem a újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie.
(109)
Po poskytnutí konečných informací několik účastníků tvrdilo, že Komise nezohlednila nadměrnou kapacitu jako důležitou příčinu újmy. Během posuzovaného období nebylo podle jejich názoru zvýšení kapacity odůvodněno zvýšením spotřeby, jelikož výrobní odvětví Unie zaznamenávalo neustálý obrovský rozdíl mezi výrobní kapacitou a spotřebou, jež bránil ekonomické životaschopnosti. Podle jednoho účastníka řízení přispěla ke způsobené újmě také skutečnost, že na trh vstoupil mezi rokem 2011 a koncem období šetření nový subjekt, který zvýšil konkurenci na domácím trhu.
(110)
Účastník řízení rovněž tvrdil, že klesající spotřeba v Unii a zvýšení výrobní kapacity ve spojení s poklesem prodeje na vývoz vedly k nízké míře využití kapacity. Tato nízká míra využití způsobila vysoké fixní náklady, které podle účastníka řízení vážně zasáhly odvětví solárního skla odvětví v Unii.
(111)
Komise podotýká, že úroveň kapacity celého odvětví v Unii převyšovala celkovou spotřebu v Unii během celého posuzovaného období. To však nezabránilo výrobcům Unie zařazeným do vzorku dosahovat zisku během dvou let před obdobím šetření, zatímco jen v období šetření jim vznikla významná ztráta ve výši 14,5 %.
(112)
Kromě toho kapacita výrobců v Unii zařazených do vzorku vzrostla pouze o 4 % mezi lety 2010 a 2011 a o 2,6 % mezi rokem 2011 a obdobím šetření, což vedlo k mírnému celkovému zvýšení o 6,7 % mezi rokem 2010 a obdobím šetření.
(113)
Rozdíl mezi spotřebou a kapacitou tedy existoval během celého posuzovaného období, a přestože byl mírně vyšší v období šetření, nelze jím vysvětlit obrovské ztráty vzniklé během období šetření společnostem zařazeným do vzorku. V důsledku toho Komise odmítá tvrzení, že úroveň kapacity výrobního odvětví Unie není ekonomicky životaschopná.
(114)
K tvrzení, že nový účastník na trhu v roce 2012 přispěl k újmě způsobené výrobnímu odvětví Unie, Komise poznamenává, že tento nový subjekt sice měl instalovanou vysokou kapacitu, ale v období šetření vykazoval velmi malou výrobu a prodej, v rozmezí 2 % celkového prodeje v EU. Jeho vstup tedy neměl téměř žádný dopad na výkonnost výrobního odvětví Unie jako celku, pouze výrazně navýšil údaje o kapacitě a využití kapacity v tomto odvětví. Bez údajů této společnosti totiž kapacita všech ostatních výrobců v Unii mezi lety 2011 a 2012 poklesla.
(115)
Kromě toho šetření neprokázalo, že by fixní náklady měly na odvětví solárního skla silný vliv. Ve skutečnosti se v období šetření pohybovaly průměrné fixní náklady výrobců v Unii zařazených do vzorku v rozmezí 25 % až 35 % celkových výrobních nákladů. V předchozích letech 2010 a 2011 byl procentní podíl fixních nákladů mírně nižší, avšak stále ve stejném rozmezí. To jasně ukazuje, že vysoká kapacita v období šetření měla na výrobní náklady samozřejmě dopad, který však nebyl významný a nevysvětluje vysoké ztráty v období šetření, zejména ve srovnání se ziskem dosaženým v předchozích letech. A dále, míra využití kapacity výrobců v Unii zařazených do vzorku v porovnání s předchozími roky klesla, ale v období šetření stále dosahovala úrovně 65 %.
(116)
V neposlední řadě Komise se ve své analýze rovněž zohlednila, že instalovaná kapacita může být upravena pro výrobu jiných typů skla, na které se toto šetření nevztahuje. I vzhledem k tomuto faktoru Komise proto nesouhlasí s názorem účastníka řízení, že vysoká instalovaná kapacita není ekonomicky životaschopná.
(117)
Vzhledem k výše uvedenému Komise zamítá tvrzení předložená tímto účastníkem řízení a opakuje, že vývoj spotřeby, výrobní kapacity a využití kapacity během posuzovaného období, ať byl analyzován jednotlivě nebo souhrnně, nenarušoval zjištěnou příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem z ČLR a podstatnou újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie.
2.4 Vývoj v oblasti solárních modulů
(118)
Dva účastníci namítli, že příčinou újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie byl kromě vývoje spotřeby dotčeného výrobku také pokles spotřeby solárních modulů a ztráty, které utrpělo toto výrobní odvětví na konci roku 2011 a začátkem roku 2012. Finanční potíže výrobců solárních panelů měly zasáhnout trh solárního skla na přelomu let 2011 a 2012, protože mezi těmito dvěma událostmi byla nutně časová prodleva.
(119)
Stejná tvrzení zopakoval jeden účastník řízení po poskytnutí konečných informací.
(120)
Ve 143. bodě odůvodnění prozatímního nařízení Komise skutečně zjistila, že trendy pozorované v odvětví solárních modulů mají významný dopad na spotřebu solárního skla, protože kolem 80-85 % solárního skla se prodává výrobcům solárních modulů (krystalické křemíkové fotovoltaické moduly a fotovoltaické moduly s tenkým filmem). Nicméně podle 143. a 144. bodu odůvodnění prozatímního nařízení se spotřeba solárních modulů v posuzovaném období, tj. 2009-2012, neustále zvyšovala, a ačkoli v roce 2012 došlo k poklesu, úroveň spotřeby zůstala o 221 % vyšší než v roce 2009 a o 44 % vyšší než v roce 2010. (7) Kromě toho bylo zjištěno, že škrty v zaručených výkupních cenách na konci roku 2011 a na počátku roku 2012 nenarušily příčinnou souvislost mezi dumpingovými dovozy solárních modulů a zjištěnou podstatnou újmou (8), protože poptávka po solárních modulech zůstala v období 2009-2012 relativně vysoká.
(121)
Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem dospěla Komise k závěru, že úroveň spotřeby solárních modulů nemůže být sama o sobě považována za tak silný faktor, aby narušila zjištěnou příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem solárního skla z ČLR a podstatnou újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie.
(122)
Podobně platí, že jelikož poptávka po solárních modulech zůstala v období 2009-2012 poměrně vysoká a poptávka po solárním skle se ve stejném období zvýšila o 65 %, stejně tak nemůže být dopad zhoršení finanční situace výrobců solárních modulů, k němuž došlo koncem roku 2011 a počátkem roku 2012, na spotřebu solárního skla sám o sobě považován za tak silný faktor, aby narušil zjištěnou příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem solárního skla z ČLR a podstatnou újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie.
(123)
Jelikož nebyla předložena žádná další stanoviska, závěr učiněný ve 144. bodě odůvodnění prozatímního nařízení se potvrzuje.
2.5 Závěr ohledně příčinné souvislosti
(124)
Vzhledem k výše uvedenému Komise potvrzuje svá zjištění uvedená ve 130. až 133. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, tedy že v období šetření docházelo k dumpingovému dovozu dotčeného výrobku z dotčené země za ceny, které se podbízely vůči cenám výrobního odvětví Unie. Dále platí, že mezi nárůstem objemu dumpingového dovozu a zhoršením situace výrobního odvětví Unie existuje zjevná časová souvislost. Dumpingový dovoz přímo konkuroval výrobě odvětví Unie a v důsledku toho v posuzovaném období výrobní odvětví Unie ztrácelo ziskovost a podíl na trhu. Další možné příčiny újmy byly analyzovány výše, ale u žádné z nich, ať byla analyzována jednotlivě nebo souhrnně, nebylo shledáno, že by narušovala zjištěnou příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem z ČLR a podstatnou újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie.
(125)
Nebyly předloženy žádné nové důkazy, jež by mohly změnit tento závěr, a jelikož nebyla předložena žádná další stanoviska k závěru ohledně příčinné souvislosti, potvrzuje Komise 145. a 146. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
F. ZÁJEM UNIE
1. Zájem výrobního odvětví Unie
(126)
Jelikož ohledně zájmu výrobního odvětví Unie nebyla předložena žádná stanoviska, potvrzuje Komise závěry učiněné ve 148. až 151. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Zájem dovozců a obchodníků, kteří nejsou ve spojení
(127)
Jelikož ohledně dovozců a obchodníků, kteří nejsou ve spojení, nebyla předložena žádná stanoviska, potvrzuje Komise závěry učiněné ve 152., 153. a 154. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
3. Zájem dodavatelů surovin
(128)
Jelikož ohledně zájmu dodavatelů surovin nebyla předložena žádná stanoviska, potvrzuje Komise závěry učiněné ve 155. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
4. Zájem uživatelů
(129)
Přihlásil se jeden uživatel, který uvedl, že antidumpingová opatření se ho nedotknou, jelikož nepoužívá solární sklo vyráběné v ČLR ani nemá v úmyslu tak učinit.
(130)
Jeden vyvážející výrobce namítl, že uložení antidumpingového cla na dovoz čínského solárního skla sice může mírně prospět unijnímu odvětví solárního skla, ale značně poškodí unijní odvětví fotovoltaických modulů a solárních termických zařízení, která budou muset platit za dotčený výrobek vyšší ceny. Navíc by patrně bylo v rozporu s cílem Unie chránit životní prostředí, jelikož by vedlo ke zvýšení cen pro fotovoltaické moduly a solární termická zařízení a pomohlo by odvětví solárního skla, které vyvážející výrobce považuje za energeticky náročné.
(131)
Jak je uvedeno ve 157. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, na celkové náklady solárních modulů bude mít uložení antidumpingových cel jen velmi omezený dopad (nižší než 1 %). Nebyly předloženy žádné důkazy zpochybňující správnost této analýzy. Tvrzení se proto zamítá.
(132)
Jelikož nebyla předložena žádná další stanoviska ohledně zájmu Unie, potvrzuje Komise závěry učiněné ve 155. až 159. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
5. Aspekty hospodářské soutěže
(133)
Jelikož nebyla předložena žádná stanoviska k aspektům hospodářské soutěže vymezeným ve 160. až 163. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, potvrzuje Komise tyto body.
6. Závěr ohledně zájmu Unie
(134)
Nebyla předložena žádná stanoviska, která by vedla ke změně analýzy zájmu Unie provedené v prozatímním nařízení. Komise proto potvrzuje závěry učiněné ve 164. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
G. KONEČNÁ ANTIDUMPINGOVÁ OPATŘENÍ
1. Úroveň pro odstranění újmy
(135)
Několik účastníků řízení zpochybnilo uplatnění cílového zisku výrobního odvětví Unie ve výši 8,3 % stanoveného ve 167. bodě odůvodnění prozatímního nařízení a uvedlo, že takový zisk je nereálně vysoký. Tvrdily, že ziskové rozpětí ve výši 8,3 % dosažené v roce 2010 bylo během posuzovaného období nejvyšší, protože rok 2010 představoval nejlepší rok pro odvětví fotovoltaických modulů na celém světě. Namítaly rovněž, že ani za neexistence dumpingu by odvětví solárního skla v Unii nemohlo v roce 2012 dosáhnout stejného ziskového rozpětí, protože tehdy zasáhla odvětví fotovoltaických modulů na světě včetně tohoto odvětví v Unii velká recese.
(136)
Tuto námitku Komise zamítá. Komise použila jako cílový zisk průměrný zisk dosažený výrobci v Unii zařazenými do vzorku v roce 2010, kdy dovoz dotčeného výrobku byl ještě malý, a proto zatím nemohl narušit běžné podmínky hospodářské soutěže. Ziskové rozpětí použité pro určení úrovně pro odstranění újmy proto odpovídá období, kdy výrobní odvětví Unie mohlo rozumně očekávat zisk za běžných podmínek hospodářské soutěže, které dosud nebyly ovlivněny dumpingovým dovozem (9).
(137)
A konečně, odvětví solárního skla nedosáhlo svého vrcholu v roce 2010, jak tvrdí účastníci, ale v roce 2011, kdy Unie vykazovala nejsilnější spotřebu a výrobní odvětví Unie zaznamenalo nejvyšší objem prodeje.
(138)
Po poskytnutí konečných informací jeden účastník řízení znovu zpochybnil ziskové rozpětí, jež bylo použito jako cílový zisk. Argumentoval tím, že Komise měla zohlednit všechny ostatní činitele, které ovlivnily ziskovost v období šetření. Podle účastníka řízení nemohl přiměřený cílový zisk převýšit 5 %.
(139)
Komise toto tvrzení zamítá, a to z následujících důvodů: Použitý cílový zisk nebyl odhadnut, ale vychází ze skutečného zisku, jehož dosáhlo výrobní odvětví Unie před narušením hospodářské soutěže čínským dumpingovým dovozem. Komise považuje tento zisk za přiměřený a zohlednila, že bez dopadu čínského dumpingového dovozu se situace na trhu ve srovnání s obdobím šetření výrazně nelišila. Prohlášení účastníka řízení, že spotřeba v roce 2010 značně přesahovala spotřebu v roce 2012, je věcně nesprávné. Jak je uvedeno v oddíle E.2.3, spotřeba v roce 2010 dosáhla podobné úrovně jako v roce 2012. A dále, vzhledem k předpokládanému silnému nárůstu poptávky zvyšovalo výrobní odvětví Unie v roce 2010 kapacitu, což negativně ovlivnilo jeho zisk v daném roce. Navrhovaný cílový zisk ve výši 5 % byl stanoven arbitrárně, jelikož se nezakládá na údajích či skutečných výpočtech, a proto se zamítá.
(140)
Žadatel naopak tvrdil, že ziskové rozpětí je příliš nízké a Komise by je měla zvýšit na 15 %, protože jeho zisk za rok 2010 přesáhl 10 %. Nižší zisková rozpětí, kterých v roce 2010 dosáhli ostatní výrobci v EU zařazení do vzorku, nepředstavují zisky, které lze rozumně očekávat při neexistenci nekalých praktik v dovozech. Důvody, proč tito výrobci dosáhli v uvedeném roce pouze nižších rozpětí a byli jako jedni z prvních poškozeni dumpingovým dovozem, souvisejí s největší pravděpodobností se strategickým řízením těchto společností nebo jinými souvisejícími otázkami, jako může být politika stanovování krátkodobých cen.
(141)
Komise tuto námitku neakceptuje. Jak se vysvětluje v tomto oddíle výše, podle názoru Komise průměrný zisk celého výrobního odvětví Unie v roce 2010 správně odráží průměrný zisk za běžných podmínek hospodářské soutěže. Tento závěr není v rozporu se skutečností, že někteří výrobci v Unii přijali manažerská rozhodnutí, jež vedla k ziskovým rozpětím nižším nebo vyšším u ostatních výrobců ve stejném odvětví. Existence těchto rozdílů je totiž základním rysem chování společností v tržním hospodářství.
(142)
Jelikož nebyla předložena žádná další stanoviska, potvrzuje Komise metodiku popsanou ve 166. až 169. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Konečná opatření
(143)
Vzhledem k závěrům ohledně dumpingu, újmy, příčinných souvislostí a zájmu Unie a v souladu s čl. 9 odst. 4 základního nařízení by mělo být uloženo konečné antidumpingové clo na dovoz dotčeného výrobku a to na úrovni rozpětí újmy podle pravidla nižšího cla. V tomto případě by v souladu s tímto pravidlem měla být celní sazba stanovena na úrovni zjištěných rozpětí újmy.
(144)
Po poskytnutí prozatímních informací žadatel tvrdil, že prozatímní valorická cla nebyla účinná. Proto požádal Komisi o uložení konečných opatření v podobě minimální dovozní ceny. Žadatel tvrdil, že touto minimální dovozní cenou by se opatření zefektivnila, zejména pokud by byly uloženy dvě různé minimální dovozní ceny, jedna pro solární sklo s povlakem a jedna pro solární sklo bez povlaku. Důvody předložené žadatelem byly následující:
(145)
Za prvé, žadatel tvrdil, že po období šetření prodávají vyvážející výrobci solární sklo s povlakem na trh EU za stejnou cenu, za jakou prodávali solární sklo bez povlaku v období šetření. Rovněž tvrdil, že sklo s povlakem má vyšší výrobní náklady než sklo bez povlaku, a proto se obvykle prodává za ceny o 20 % až 25 % vyšší než ceny skla bez povlaku.
(146)
Za druhé, podle žadatele se po období šetření poptávka v Unii přesunula od solárního skla bez povlaku k solárnímu sklu s povlakem. Uživatelé při nákupu stále více upřednostňují sklo s povlakem před sklem bez povlaku. V důsledku toho se v druhé polovině roku 2013 dováželo z ČLR do EU téměř výlučně solární sklo s povlakem, zatímco během období šetření byla situace opačná.
(147)
Antidumpingová opatření mohou skutečně mít různou podobu. I když má Komise při volbě podoby opatření širokou diskreční pravomoc, zůstává účelem odstranění účinků dumpingu způsobujícího újmu.
(148)
Šetření potvrdilo, že mezi solárním sklem bez povlaku a solárním sklem s povlakem existuje v důsledku rozdílných technických vlastností těchto dvou výrobků významný rozdíl jak v nákladech, tak v cenách. Solární sklo s povlakem, které může mít v závislosti na použité technologii jednostranný nebo oboustranný povlak, zvyšuje ve srovnání se solárním sklem bez povlaku propustnost a může mít přidané samočisticí nebo protišpinivé vlastnosti nebo vyšší tvrdost. Vysoce kvalitní solární sklo bez povlaku může dosahovat až 92 % solární propustnost. Povrchová úprava může snížit odrážení přibližně o 3 % (na každé straně), a zvýšit tak propustnost solárního skla s jednostranným povlakem až na 95 % a solárního skla s oboustranným povlakem až na 98 %.
(149)
Solární sklo dovezené z ČLR, které se v období šetření prodalo v EU, bylo z 81 % bez povlaku a pouze z 19 % s povlakem. Rozdíl v cenách a nákladech zjištěný v období šetření mezi solárním sklem bez povlaku a s povlakem činil asi 30 %.
(150)
Komise se však domnívá, že důkazy předložené žadatelem nebyly dostatečně odůvodněny. Komise navíc nemá k dispozici dostatečné důkazy ani údaje z jiných zdrojů, které by jí umožňovaly dojít k závěru, že vzhledem k uložení prozatímních antidumpingových opatření se poptávka přesunula od solárního skla bez povlaku k solárnímu sklu s povlakem a že výrazně klesly zejména ceny skla s povlakem, jak tvrdí žadatel.
(151)
Komise proto nemůže tuto námitku přijmout a považuje za vhodné uložit valorická cla namísto minimálních dovozních cen. V zájmu vyřešení výše popsaných výhrad však budou vytvořeny dva zvláštní kódy integrovaného sazebníku Společenství (kódy TARIC) - jeden pro solární sklo s povlakem a jeden pro solární sklo bez povlaku. Ty umožní Komisi pozorně sledovat vývoj trhu a včas rozhodnout, zda jsou třeba další opatření.
(152)
Komise rovněž připomíná, že v minulosti použila minimální dovozní ceny pouze za zvláštních okolností, zejména v těchto situacích:
-
Obzvlášť vysoká vývozní cena jednoho typu výrobku, která u něj vylučovala existenci dumpingu (10).
-
Ohledy na tržní sílu a podíl výrobců v Unii na trhu, kvůli nimž bylo nezbytné zajistit z důvodů zájmu Unie, aby ceny dovozu nepřekročily určitou úroveň (11).
(153)
Minimální dovozní ceny byly navíc použity hlavně u homogenních výrobků, a nikoli u výrobků jako dotčený výrobek, který se vyskytuje v různých typech.
(154)
I z těchto důvodů zastává Komise názor, že minimální dovozní ceny nejsou v tomto případě vhodné.
(155)
Po poskytnutí konečných informací žadatel zopakoval žádost o uložení minimální dovozní ceny a ke 152. až 156. bodu odůvodnění se vyjádřil takto:
(156)
Za prvé namítal, že se uvedené body odůvodnění nezabývají účinností formy opatření na odstranění škodlivých účinků dumpingu a subvencování, což je také pádným důvodem k použití minimálních dovozních cen.
(157)
Za druhé, Komise nevysvětlila, proč jsou v daném případě uvedené úvahy relevantní a jak převažují nad zájmem výrobního odvětví Unie.
(158)
Za třetí tvrdil, že dotčený výrobek je dostatečně homogenní, aby umožnil správu minimální dovozní ceny v praxi, neboť oba hlavní typy výrobků mají jasně odlišné znaky dovolující řádné rozlišení cen a snadnou správu a sledování, zejména s ohledem na skutečnost, že v současnosti tvoří téměř veškerý dovoz solární sklo s povlakem.
(159)
Pokud jde o první tvrzení, je zřejmé, že se poptávka skutečně mohla přesunout od solárního skla bez povlaku k solárnímu sklu s povlakem. Jelikož však nebyly poskytnuty žádné další důkazy, nemůže Komise učinit závěr, že by se zejména ceny solárního skla s povlakem výrazně snížily. V důsledku toho nemá žádný důvod měnit svůj předchozí závěr, že valorická cla jsou pro odstranění účinků dumpingu a subvencování působících újmu vhodnější.
(160)
Pokud jde o druhé stanovisko, účelem dotčených bodů odůvodnění bylo doložit, že podle názoru Komise není uložení minimální dovozní ceny v tomto případě vhodné, ledaže by žadatel svá tvrzení důkladněji zdůvodnil. Jelikož tak neučinil, Komise nepovažuje za nutné dále analyzovat přínos případné minimální dovozní ceny pro zájem výrobního odvětví Unie.
(161)
Co se týče třetího stanoviska, žadatel nezpochybnil různé typy výrobku definované Komisí v rámci šetření ani neprokázal, že by neexistoval cenový rozdíl. Nabídka závazku ze strany vyvážejících výrobců navrhujících různé minimální dovozní ceny také potvrzuje, že tyto rozdíly jsou skutečné. Tvrzení se proto zamítá. V každém případě, i kdyby Komise akceptovala, že dotčený výrobek je spíše homogenní, považuje tuto otázku za nerelevantní, neboť žádost o zavedení minimální dovozní ceny zamítá i z dvou dalších výše uvedených důvodů. Komise rovněž připomíná, že k informacím týkajícím se období následujícího po období šetření může přihlížet pouze ve výjimečných případech (viz čl. 6 odst. 1 základního nařízení). Žadatelé neprokázali, že se jedná o výjimečnou situaci a že by k odstranění újmy nepostačovala jiná dostupná opatření, jako je sledování pomocí vytvoření doplňkového kódu TARIC.
(162)
Komise proto tato tvrzení zamítá.
(163)
Po poskytnutí konečných informací několik výrobců solárních modulů také požadovalo zavedení minimální dovozní ceny. V této souvislosti vyslovili tyto hlavní obavy:
-
Po období šetření se výrobní kapacita odvětví solárního skla značně snížila a mnoho výrobců v Unii muselo odejít z trhu. Jediní tři výrobci, kteří se v Unii udrželi na trhu, nyní dokážou pokrýt nejvýše 50 % evropské poptávky. Výrobci solárních modulů musí tedy své potřeby pokrývat dodávkami z ČLR. Jeden uživatel tvrdil, že by byl nucen odebírat zboží pouze od jednoho či dvou výrobců v Unii, kteří by jako jediní dokázali splnit požadované technické specifikace výrobku.
-
Cla v podobě, v jaké jsou nyní navrhována, by podstatně zvýšila náklady na výrobu solárních modulů přibližně o 3 centy za watt, což je pět procent minimální dovozní ceny stanovené v případu solárních panelů.
-
Minimální dovozní cena by měla být navržena tak, aby nezpůsobovala vyšší náklady na solární moduly v EU.
(164)
Pokud jde o první tvrzení, Komise nemá žádné důvody se domnívat, že výrobci v Unii, kteří snížili či dočasně ukončili výrobu, neobnoví své podnikání v plné kapacitě, jakmile se bude opět dovážet za spravedlivé ceny. Jak je uvedeno ve 106. až 112. bodě odůvodnění, výrobní odvětví Unie disponuje dostatečnou kapacitou pro uspokojení celkové spotřeby v Unii. Toto tvrzení se proto zamítá. Komise zamítá i tvrzení jednoho uživatele, že by byl nucen odebírat zboží pouze od jednoho či dvou výrobců v Unii. Čínští vyvážející výrobci by totiž stále mohli dodávat na trh Unie. Antidumpingová opatření by bez ohledu na svou formu měla zajistit, že se bude dovážet za spravedlivé ceny; jejich účelem není úplně pozastavit dovoz z ČLR.
(165)
Co se týká druhého tvrzení, uživatelé neposkytli žádné důkazy prokazující toto tvrzení. Naproti tomu Komise ve 157. bodě odůvodnění prozatímního nařízení stanovila, že dopad opatření na celkové náklady u solárních modulů vyráběných společnostmi, které při šetření spolupracovaly, by byl nižší než 1 %. Toto tvrzení se proto zamítá.
(166)
Není tudíž nutné vyjádřit se k třetímu bodu vznesenému výrobci solárních modulů.
(167)
Souběžně s antidumpingovým šetřením probíhalo antisubvenční šetření. Vzhledem k použití pravidla nižšího cla a skutečnosti, že konečná subvenční rozpětí jsou nižší než úroveň pro odstranění újmy, by Komise měla uložit konečné vyrovnávací clo na úrovni stanovených konečných subvenčních rozpětí a poté uložit konečné antidumpingové clo do příslušné úrovně pro odstranění újmy. Na základě výše uvedeného je sazba cel, která budou uložena, stanovena takto:
Společnost
Subvenční rozpětí
Dumpingové rozpětí
Úroveň pro odstranění újmy
Vyrovnávací clo
Antidumpingové clo
Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd
3,2 %
83,1 %
39,3 %
3,2 %
36,1 %
Zhejiang Hehe Photovoltaic Glass Technology Co., Ltd
17,1 %
78,4 %
26,2 %
17,1 %
9,1 %
Zhejiang Jiafu Glass Co., Ltd; Flat Solar Glass Group Co., Ltd; Shanghai Flat Glass Co., Ltd
12,8 %
90,1 %
42,1 %
12,8 %
29,3 %
Henan Yuhua New Material Co., Ltd
16,7 %
41,6 %
17,1 %
16,7 %
0,4 %
Ostatní spolupracující společnosti
12,4 %
84,7 %
36,5 %
12,4 %
24,1 %
Všechny ostatní společnosti
17,1 %
90,1 %
42,1 %
17,1 %
25,0 %
(168)
Individuální sazby antidumpingového cla pro společnosti uvedené v tomto nařízení byly stanoveny na základě zjištění současného šetření. Odrážejí proto situaci zjištěnou během tohoto šetření, pokud jde o tyto společnosti. Tyto celní sazby (na rozdíl od celostátního cla použitelného na „všechny ostatní společnosti“) jsou proto použitelné výlučně na dovoz dotčeného výrobku pocházejícího z dotčené země a vyráběného uvedenými společnostmi, tedy konkrétními uvedenými právnickými osobami. Na dovážený dotčený výrobek vyrobený jakoukoli jinou společností, jejíž název není výslovně uveden v normativní části tohoto nařízení, včetně subjektů ve spojení se společnostmi konkrétně uvedenými, by se neměly tyto sazby vztahovat a takový výrobek podléhá celní sazbě použitelné pro „všechny ostatní společnosti“. Vzhledem k tomu, že ze strany vyvážejících výrobců byla zaznamenána vysoká úroveň spolupráce (více než 80 %, viz 15. bod odůvodnění prozatímního nařízení), je tato celní sazba založena na nejvyšším individuálním rozpětí újmy stanoveným pro vyvážející výrobce zařazené do vzorku. Sazba cla, která se vztahuje na „ostatní spolupracující společnosti“, je založena na váženém průměru vývozců zařazených do vzorku a použije se na všechny spolupracující společnosti nezařazené do vzorku (s výjimkou společnosti Henan Yuhua, která podléhá individuálnímu clu na základě své žádosti o individuální zjišťování (viz 48. bod odůvodnění prozatímního nařízení)).
(169)
S případnými žádostmi o použití těchto antidumpingových celních sazeb pro jednotlivé společnosti (např. po změně názvu subjektu nebo po vzniku nových výrobních či prodejních subjektů) je třeba se obrátit na Komisi (12) a připojit veškeré příslušné informace, zejména pak o jakékoli změně v činnostech společnosti souvisejících s výrobou či domácím prodejem a prodejem na vývoz, která je spojena například s takovou změnou názvu nebo takovou změnou výrobních či prodejních subjektů. Bude-li to vhodné, bude nařízení odpovídajícím způsobem změněno formou aktualizace seznamu společností, na něž se vztahují individuální celní sazby.
3. Závazky
(170)
Po poskytnutí konečných informací tři vyvážející výrobci zařazení do vzorku a společnost Henan Yuhua nabídli cenové závazky podle čl. 8 odst. 1 základního nařízení. Navrhují různé minimální dovozní ceny, které by odpovídaly různým skupinám typů výrobku.
(171)
Komise poznamenává, že minimální dovozní ceny navrhované všemi společnostmi jsou mnohem nižší než ceny nepůsobící újmu, jež stanovila v rámci šetření. Proto je nepovažuje za stanovené na úrovni pro odstranění újmy v souladu s čl. 8 odst. 1 základního nařízení.
(172)
I v případě, že by byly na úrovni pro odstranění újmy stanoveny, společnosti zařazené do vzorku navrhují pouze čtvrtletní úpravu ceny solárního skla s povlakem na bázi změny cen na trhu solárních modulů. Komise nemůže přijmout uvedený způsob indexace z těchto důvodů:
(173)
Za prvé, ceny všechny typů výrobku by měly být pravidelně upravovány, jinak se brzy může vytvořit umělý rozdíl mezi úrovní cen solárního skla s povlakem a bez povlaku. Za druhé, Komise nepovažuje za vhodné upravovat ceny solárního skla na základě cen konečných uživatelů (tj. cen solárních modulů). To by mohlo vést k neoprávněnému zmenšování ziskových rozpětí odvětví solárního skla, pokud by se například snížily ceny solárních modulů kvůli poklesu cen jiných komponentů těchto modulů.
(174)
Obecně Komise považuje za vhodné, aby se minimální dovozní ceny indexovaly cenami surovin. V tomto případě však nemá žádná surovina výrazně velký podíl na celkových výrobních nákladech.
(175)
Komise rovněž zjistila, že v období šetření vykazovaly ceny solárního skla v ČLR a v Turecku značnou nestabilitu.
(176)
Mimoto existuje vysoké riziko křížové kompenzace, jelikož některé šetřené společnosti prodávají dotčený výrobek i další výrobky stejným odběratelům. V neposlední řadě se zdá, že se minimální dovozní ceny navrhované společnostmi zařazenými do vzorku nevztahují na všechny typy výrobku vyráběné příslušnými vyvážejícími výrobci. Tyto faktory prakticky znemožňují účinné plnění závazků a ztěžují jejich sledování.
(177)
Z výše uvedených důvodů proto Komise nabídky závazků odmítá.
4. Konečný výběr prozatímních cel
(178)
Vzhledem ke zjištěným dumpingovým rozpětím a k úrovni újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie by částky zajištěné v podobě prozatímního antidumpingového cla uloženého prozatímním nařízením měly být s konečnou platností vybrány. Částky zajištěné nad rámec kombinované konečné sazby antidumpingového a vyrovnávacího cla by měly být uvolněny.
5. Vymahatelnost opatření
(179)
Pokud by se po uložení konečných opatření podstatně změnily podmínky na trhu, může Komise ze své iniciativy formu opatření podrobit přezkumu s cílem posoudit, zda mají opatření předpokládaný účinek a odstraňují újmu a zda by změna formy opatření byla opodstatněná.
(180)
Kvůli co nejlepší ochraně proti případnému tlumení účinků opatření hodlá Komise neprodleně zahájit přezkum podle čl. 12 odst. 1 základního nařízení a v případě předložení důkazu o takovém chování může zavést celní evidenci dovozu podle čl. 14 odst. 5 základního nařízení. Podle čl. 12 odst. 3 základního nařízení může být výše uloženého cla zvýšena až na dvojnásobek původně uložené výše cla.
(181)
Komise se bude opírat mimo jiné o informace z dozoru nad dovozem poskytované vnitrostátními celními orgány i o informace poskytované členskými státy podle čl. 14 odst. 6 základního nařízení.
(182)
Výbor zřízený podle čl. 15 odst. 1 základního nařízení nevydal žádné stanovisko,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
1. Ukládá se konečné antidumpingové clo na dovoz solárního skla složeného z tvrzeného plochého sodnovápenatého skla s obsahem železa menším než 300 ppm, solární propustností větší než 88 % (měřeno podle AM1,5 300-2 500 nm), protitepelnou odolností až do 250 °C (měřeno podle EN 12150), odolností proti teplotním šokům Δ 150 K (měřeno podle normy EN 12150) a minimální mechanickou pevností 90 N/mm2 nebo vyšší (měřeno podle normy EN 1288-3) v současnosti kódu KN ex 7007 19 80 pocházejícího z Čínské lidové republiky. Solární sklo s povlakem (jednostranným či oboustranným) spadá pod kód TARIC 7007198019 a solární sklo bez povlaku spadá pod kód TARIC 7007198011.
2. Sazba konečného antidumpingového cla použitelná na čistou cenu s dodáním na hranice Unie před proclením je pro výrobek popsaný v odstavci 1 a vyrobený společnostmi uvedenými v tabulce stanovena takto:
Společnost
Antidumpingové clo
Doplňkový kód TARIC
Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd
36,1 %
B943
Zhejiang Hehe Photovoltaic Glass Technology Co., Ltd
9,1 %
B944
Zhejiang Jiafu Glass Co., Ltd; Flat Solar Glass Group Co., Ltd; Shanghai Flat Glass Co., Ltd
29,3 %
B945
Henan Yuhua New Material Co., Ltd
0,4 %
B946
Ostatní spolupracující společnosti uvedené v příloze I
24,1 %
Všechny ostatní společnosti
25,0 %
B999
3. Uplatnění individuálních sazeb antidumpingového cla stanovených pro společnosti uvedené v odstavci 2 je podmíněno předložením platné obchodní faktury, která splňuje požadavky stanovené v příloze II, celním orgánům členských států. Není-li taková faktura předložena, použije se celní sazba platná pro „všechny ostatní společnosti“.
4. Není-li stanoveno jinak, použijí se platné celní předpisy.
Článek 2
Částky zajištěné prostřednictvím prozatímního antidumpingového cla podle nařízení Komise (EU) č. 1205/2013 (13) se vyberou s konečnou platností. Částky zajištěné nad rámec kombinované sazby antidumpingových cel uvedených v čl. 1 odst. 2 výše a vyrovnávacích cel přijatých prováděcím nařízením Komise (EU) č. 471/2014 (14) se uvolňují.
Článek 3
Pokud případný nový vyvážející výrobce v Čínské lidové republice poskytne Komisi dostatečné důkazy o tom, že:
-
v období šetření (tj. od 1. ledna 2012 do 31. prosince 2012) nevyvážel do Unie výrobek popsaný v čl. 1 odst. 1,
-
není ve spojení s žádným vývozcem nebo výrobcem v Čínské lidové republice, na které se vztahují opatření uložená tímto nařízením,
-
skutečně vyvezl do Unie dotčený výrobek po skončení období šetření, na kterém jsou založena příslušná opatření, nebo uzavřel neodvolatelný smluvní závazek vyvézt významné množství do Unie,
ustanovení čl. 1 odst. 2 mohou být změněna zařazením nového vyvážejícího výrobce mezi spolupracující společnosti nezařazené do vzorku, na něž se tudíž vztahuje vážená průměrná sazba cla ve výši 24,1 %.
Článek 4
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 13. května 2014.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 470/2014
z dnia 13 maja 2014 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz szkła solarnego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1), w szczególności jego art. 9 ust. 4 i art. 14 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1. Środki tymczasowe
(1)
W dniu 28 listopada 2013 r. Komisja Europejska („Komisja”) nałożyła rozporządzeniem (UE) nr 1205/2013 („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) (2) tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz szkła solarnego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
(2)
Postępowanie wszczęto w dniu 28 lutego 2013 r. w wyniku skargi złożonej w imieniu producentów reprezentujących ponad 25 % całkowitej unijnej produkcji szkła solarnego (3).
(3)
Dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).
2. Dalsze postępowanie
(4)
Po ujawnieniu istotnych faktów i ustaleń, na podstawie których nałożono tymczasowe cło antydumpingowe („ujawnienie tymczasowych ustaleń”) szereg zainteresowanych stron przedłożyło oświadczenia w formie pisemnej, przedstawiające ich opinie w sprawie tymczasowych ustaleń. Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, umożliwiono wypowiedzenie się w formie ustnej.
(5)
Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń. Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały uwzględnione, a w stosownych przypadkach tymczasowe ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
(6)
Następnie Komisja poinformowała wszystkie strony o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzała nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na przywóz szkła solarnego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”), a także ostatecznie pobrać kwoty zabezpieczone w postaci cła tymczasowego („ujawnienie ostatecznych ustaleń”). Wszystkim stronom wyznaczono okres, w którym mogły zgłaszać uwagi na temat ostatecznych ustaleń.
(7)
Uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone i w stosownych przypadkach uwzględnione.
3. Kontrola wyrywkowa
(8)
Jeden z producentów eksportujących twierdził, że w motywach 7, 11 i 75 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych nie podano wyraźnie łącznej liczby producentów unijnych. W tym względzie Komisja potwierdza niniejszym, że zgłosiło się ośmiu producentów unijnych, którzy prowadzili działalność w OD. Tylko jeden z nich zgodził się na ujawnienie swojej tożsamości. W swojej odpowiedzi na dokument zawierający ogólne ustalenia skarżący wymienił trzech producentów unijnych, którzy zaprzestali prowadzenia działalności gospodarczej (Guardian, AGC i Centrosolar Glass), oraz czwarte przedsiębiorstwo, które znacznie ograniczyło produkcję (Saint Gobain).
(9)
Wobec braku innych uwag dotyczących metody kontroli wyrywkowej producentów eksportujących w ChRL i producentów unijnych niniejszym potwierdza się ustalenia tymczasowe zawarte w motywach 7-24 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
4. Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i wizyty weryfikacyjne
(10)
Po przyjęciu rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych przeprowadzono wizytę weryfikacyjną w lokalach drugiego współpracującego użytkownika, mianowicie Viessmann Faulquemont S.A.S. (Francja).
5. Prawa procesowe
(11)
Jeden z producentów eksportujących twierdził, że przedstawione mu tymczasowe ustalenia były niewystarczające, w szczególności w odniesieniu do obliczenia dumpingu, podcięcia cenowego i marginesu szkody. Z powodu braku odpowiedniego ujawnienia faktów przedsiębiorstwo to zostało pozbawione podstawowego prawa do obrony zagwarantowanego w rozporządzeniu (WE) nr 1225/2009 („rozporządzeniu podstawowym”), Porozumieniu antydumpingowym WTO oraz Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.
(12)
W odniesieniu do obliczania marginesu dumpingu wspomniany producent eksportujący twierdził, że w ramach tymczasowych ustaleń nie przedstawiono szczegółowych informacji dotyczących wysokości dostosowania w odniesieniu do kosztów powlekania oraz kosztów procesu produkcyjnego typu „float” (zob. motyw 64 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych) ani odsetka kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku.
(13)
Wniosek ten przyjęto i Komisja ujawniła dodatkowe informacje. W przypadkach gdy nie można było przedstawić dokładnych danych ze względów poufności, przedstawiono je w formie przedziałów.
(14)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń wspomniany producent eksportujący twierdził, że ujawnione dane nadal nie były wystarczające, podnosząc w szczególności, że nie było jasne, czy przy dostosowaniu w odniesieniu do kosztu powlekania wzięto pod uwagę koszt powlekania jednostronnego, obustronnego, czy też obu tych rodzajów.
(15)
Jak wyjaśniono poniżej w motywie 68, zainteresowane strony nie przedstawiły żadnych dowodów wykazujących, że istnieje stała różnica kosztów produkcji szkła solarnego powlekanego jednostronnie i obustronnie. Z tego względu Komisja przy obliczaniu poziomu dostosowania nie dokonała rozróżnienia szkła solarnego powlekanego jednostronnie i obustronnie.
(16)
W odniesieniu do szkody ten sam producent eksportujący skarżył się, że - w skierowanym do niego specjalnym dokumencie ujawniającym ustalenia - ceny sprzedaży i ceny docelowe producentów unijnych w odniesieniu do dwóch z pięciu rodzajów produktu zostały oznaczone jako niejawne lub zostały podane w postaci przedziałów ze względów poufności.
(17)
Przedsiębiorstwo to twierdziło także, że sprawie tej nadano charakter wysoce poufny, w wyniku czego znana jest nazwa tylko jednego z producentów unijnych objętych próbą. W związku z tym przedsiębiorstwo wyraziło opinię, że nawet gdyby w odniesieniu do niektórych rodzajów produktu informacje odnosiły się tylko do danych jednego lub dwóch producentów unijnych, w żadnym razie nie byłoby możliwości identyfikacji tych przedsiębiorstw, a przez to zapewnienia wspomnianemu producentowi eksportującemu znaczącej przewagi konkurencyjnej w stosunku do jego konkurentów w Unii - indywidualnie lub zbiorowo.
(18)
Zgodnie z art. 20 rozporządzenia podstawowego Komisja jest istotnie zobowiązana do ujawnienia, po wprowadzeniu środków tymczasowych, szczegółów dotyczących najważniejszych faktów i ustaleń, na podstawie których wprowadzono środki. Komisja jest jednak również zobowiązana na mocy art. 19 rozporządzenia podstawowego do traktowania jako poufne wszelkich informacji mających charakter poufny lub dostarczonych na zasadzie poufności.
(19)
W tym konkretnym przypadku rzeczywiste ceny sprzedaży i ceny docelowe producentów unijnych w odniesieniu do dwóch rodzajów produktu usunięto lub przedstawiono w postaci przedziałów, gdyż informacje dotyczące jednego z tych rodzajów produktu pochodzą wyłącznie od jednego lub dwóch producentów unijnych. Ponadto w branży wiadomo powszechnie, że tego konkretnego rodzaju produktu nie wytwarza żaden inny producent unijny. W związku z tym Komisja uważa, że wspomniane dane są z natury poufne, ponieważ ich ujawnienie zapewniłoby znaczącą przewagę konkurentom przedsiębiorstwa dostarczającego informacje lub miałoby dla niego znacząco negatywne konsekwencje. Informacje tego samego typu w odniesieniu do drugiego rodzaju produktu również usunięto, ponieważ w przeciwnym wypadku dane dotyczące pierwszego rodzaju produktu można byłoby wyliczyć z dostępnych wartości łącznych.
(20)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń przedsiębiorstwo podtrzymało twierdzenie, że obliczenia marginesu szkody ujawniono w niewystarczającym stopniu i w niewłaściwy sposób. Producent zarzucał konkretnie, że nie było jasne, w jaki sposób wybrano drugi rodzaj produktu, w odniesieniu do którego usunięto dane. Komisja wyjaśnia, że dokonano tego w sposób całkowicie losowy.
(21)
Jako rozwiązanie rzekomo niewystarczającego ujawnienia informacji przedsiębiorstwo zaproponowało spotkanie jego prawników z pracownikami Komisji, podczas którego omówiliby oni szczegółowo kwestię obliczenia marginesu dumpingu i szkody, nie zabierając ze sobą kopii żadnych poufnych dokumentów, względnie uzyskaliby dostęp do biura danych w siedzibie Komisji, gdzie mogliby sporządzić notatki.
(22)
Komisja nie mogła przychylić się do tej propozycji. Aby prawnicy przedsiębiorstwa mogli zweryfikować obliczenia, konieczne byłoby ujawnienie dokładnych danych uzyskanych od jednego lub dwóch przedsiębiorstw. Jest to niemożliwe, ponieważ Komisja jest zobowiązana do zachowania poufności tych danych zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego.
(23)
Ponadto Komisja, ujawniając ostateczne ustalenia, wyraźnie zaznaczyła że w odniesieniu do wszelkich kwestii związanych z prawem przedsiębiorstwa do obrony - takich jak dostęp do akt - przedsiębiorstwo może zwrócić się do rzecznika praw stron w ramach zakresu jego uprawnień (4). Przedsiębiorstwo nie zwróciło się jednak o interwencję rzecznika praw stron w terminie składania uwag na temat ujawnienia ostatecznych ustaleń.
(24)
W związku z powyższym Komisja odrzuca wysunięte stwierdzenia dotyczące rzekomego naruszenia praw proceduralnych wspomnianego producenta eksportującego.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1. Produkt objęty postępowaniem
(25)
Jak określono w motywie 26 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, produktem objętym postępowaniem jest szkło solarne zawierające płaskie hartowane szkło sodowo-wapniowe o zawartości żelaza mniejszej niż 300 ppm, współczynniku przepuszczalności promieniowania słonecznego ponad 88 % (pomiar dokonany przy zakładanych parametrach AM 1,5 300-2 500 nm), odporności na działanie wysokich temperatur do 250 °C (pomiar dokonany zgodnie z normą EN 12150), odporności na szok termiczny Δ 150 K (pomiar dokonany zgodnie z normą EN 12150) i o wytrzymałości mechanicznej 90 N/mm2 lub większej (pomiar dokonany zgodnie z normą EN 1288-3) („produkt objęty postępowaniem”, zwyczajowo nazywany „szkłem solarnym”). Produkt objęty postępowaniem jest obecnie objęty kodem CN ex 7007 19 80.
2. Uwagi dotyczące zakresu definicji produktu
(26)
Jeden producent eksportujący stwierdził po ujawnieniu tymczasowych ustaleń, że wbrew temu, co stwierdzono w motywie 32 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, z zakresu produktu należy wyłączyć szkło ogrodnicze zgodne z warunkami technicznymi szkła solarnego, zdefiniowanymi w motywie 26 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Po pierwsze, zdaniem tego eksportera, fizyczne właściwości szkła ogrodniczego są znacząco różne od właściwości szkła solarnego: (i) szkło ogrodnicze może mieć różne rozmiary w zależności od wymagań klientów, natomiast szkło solarne jest oferowane w ustalonych rozmiarach; (ii) szkło ogrodnicze może być powlekane obustronnie, natomiast szkło solarne do modułów fotowoltaicznych nie jest powlekane obustronnie. Po drugie, szkło ogrodnicze ma rzekomo odmienne przeznaczenie - nie może być wykorzystywane do produkcji modułów fotowoltaicznych ani kolektorów słonecznych.
(27)
Komisja odrzuca powyższe twierdzenie z następujących względów. Po pierwsze, fakt, że szkło solarne wykorzystywane do produkcji szklarni ma inne rozmiary niż szkło używane do modułów fotowoltaicznych lub kolektorów słonecznych, nie ma znaczenia, ponieważ wymagania dotyczące rozmiarów mogą się zmieniać zarówno w odniesieniu do modułów fotowoltaicznych jak i do szklarń. Ponadto wszelkie wyłączenia produktów na takiej podstawie mogłyby prowadzić do obchodzenia środków antydumpingowych. Po drugie, jako szkło ogrodnicze sprzedawane jest na rynku nie tylko szkło solarne powlekane obustronnie, ale również niepowlekane i powlekane jednostronnie. Ponadto, jak wyjaśniono poniżej w motywie 68, szkło powlekane obustronnie jest wykorzystywane również w modułach fotowoltaicznych i kolektorach słonecznych. W związku z tym na podstawie tej właściwości fizycznej nie można rozróżnić szkła solarnego stosowanego jako szkło ogrodnicze i szkła solarnego wykorzystywanego w inny sposób. Nie można wreszcie wykluczyć, że szkło solarne przeznaczone do produkcji szklarni zostanie wykorzystane do produkcji modułów fotowoltaicznych lub kolektorów słonecznych.
(28)
Po ujawnieniu ustaleń jeden z importerów stwierdził, że ponieważ z zakresu produktu nie wyłączono szkła solarnego, które może być również wykorzystywane do produkcji mebli, prowadzi to do obciążeń administracyjnych i opóźnień dla przedsiębiorstw. Wynika to rzekomo z faktu, że przedsiębiorstwa są zobowiązane do przesyłania sprawozdania z testów do organów celnych w Unii za każdym razem, kiedy organy celne mają wątpliwości, czy przywożone towary są objęte środkami.
(29)
Komisja uważa, że wspomniane rodzaje szkła nie powinny być wyłączone z zakresu dochodzenia z tego względu, że szkło solarne może być wykorzystywane w ogrodnictwie i produkcji mebli. Aby zapewnić odpowiednią ochronę przemysłu unijnego przed szkodliwymi skutkami przywozu towarów po cenach dumpingowych, należy unikać luk prawnych, które mogą umożliwiać obejście środków. Korzystne konsekwencje odpowiedniej ochrony przeważają nad negatywnym wpływem dodatkowych obciążeń administracyjnych, jakie może ponosić wspomniany importer.
(30)
Inny producent eksportujący twierdził, że szkło typu „float” należy wyłączyć z zakresu produktu, ponieważ szkło produkowane przez to przedsiębiorstwo jest wykorzystywane w budownictwie i do produkcji szklarni. Ponadto twierdził, że szkło typu „float” nie jest wykorzystywane do produkcji modułów fotowoltaicznych. Na podstawie argumentów przedstawionych przez Komisję w motywie 33 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja przypomina jednak, że szkło typu „float” wyraźnie odpowiada warunkom technicznym szkła solarnego, określonym w motywie 26 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ponadto szkło typu „float” jest wytwarzane zarówno przez przemysł unijny, jak i przez producentów eksportujących. Znajduje to potwierdzenie w informacjach ogólnie dostępnych w internecie (5). Argument ten zostaje zatem odrzucony.
3. Podsumowanie
(31)
Wobec braku innych uwag dotyczących produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego niniejszym potwierdza się wnioski przedstawione w motywach 26-33 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
C. DUMPING
1. Traktowanie na zasadach rynkowych („MET”)
(32)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń, a następnie po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden z producentów eksportujących utrzymywał, że Komisja popełniła błąd, odrzucając jego wniosek o MET. Ten sam zarzut odnoszący się do rozstrzygnięcia w sprawie MET został już wysunięty na etapie środków tymczasowych i odrzucony przez Komisję w motywach 43 i 47 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(33)
Wspomniany producent eksportujący twierdził, że korzyści uzyskane dzięki preferencyjnym rozwiązaniom podatkowym i dotacjom nie reprezentują znacznej części jego obrotów. W tym względzie należy przypomnieć, że argument ten, wraz z innymi, został już omówiony w piśmie Komisji do tego eksportera z dnia 13 września 2013 r., w którym Komisja powiadomiła tę stronę o ustaleniach dotyczących jej wniosku o MET. Podkreślono w szczególności, że z uwagi na charakter przedmiotowych korzyści całkowita korzyść uzyskana w OD nie na znaczenia dla oceny kwestii, czy zakłócenie jest „znaczące”. Zarzut zostaje zatem odrzucony.
(34)
Uwzględniając powyższe, niniejszym potwierdza się ustalenie, że wszystkie wnioski o MET należy odrzucić zgodnie z ustaleniami z motywów 34-47 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2. Wartość normalna
2.1. Wybór państwa analogicznego
(35)
W rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych wybrano Turcję jako odpowiednie państwo analogiczne zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Jeden producent eksportujący twierdził, że Turcja nie jest odpowiednim państwem analogicznym na potrzeby ustalenia wartości normalnej ze względu na fakt, że w Turcji jest tylko jeden producent szkła solarnego i praktycznie nie istnieje przywóz szkła solarnego na rynek turecki. Wspomniany producent eksportujący twierdził również, że marża zysku na krajowym rynku szkła solarnego w Turcji jest wyjątkowo wysoka, co powoduje sztuczne zawyżenie poziomu wartości normalnej. Ponadto ten sam producent eksportujący przypomniał, że w odniesieniu do szkła solarnego produkowanego w Turcji nie stosuje się żadnej technologii powlekania ani procesu produkcji typu „float”. W rezultacie turecki rynek krajowy produktu podobnego nie może być źródłem podstawowych elementów potrzebnych dla ustalenia wartości normalnej. Wspomniany producent eksportujący twierdził zatem, że jako podstawę dla ustalenia wartości normalnej należało wykorzystać ceny w Unii.
(36)
Komisja pragnie po pierwsze przypomnieć, że w Turcji nie istnieją znaczące bariery handlowe dotyczące produktu podobnego. Nie można zatem stwierdzić, że turecki rynek szkła solarnego jest zamknięty dla handlu międzynarodowego. Przeciwnie, rynek jest otwarty, a cena na tym rynku krajowym produktu podobnego kształtuje się swobodnie poprzez interakcję podaży i popytu.
(37)
Po drugie - w odniesieniu do stwierdzenia o szczególnie wysokich zyskach na rynku krajowym w Turcji - Komisja podkreśla, że w OD nie zaobserwowała szczególnie wysokiej marży zysku na rynku produktu podobnego w Turcji w porównaniu z marżami zysku uzyskiwanymi przez producentów unijnych w okresie badanym.
(38)
Po trzecie, brak niektórych rodzajów produktu w państwie trzecim nie przesądza o tym, że nie jest ono odpowiednie jako państwo analogiczne. Przeciwnie, art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego stanowi, że w przypadku braku sprzedaży krajowej niektórych rodzajów produktu Komisja konstruuje wartość normalną na podstawie kosztów produkcji w kraju pochodzenia, powiększonych o uzasadnioną kwotę kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku. Wielkość udziału kosztów powlekania oraz kosztów procesu produkcji „float” oparto na zweryfikowanych danych uzyskanych od przemysłu unijnego.
(39)
W związku z powyższym zarzut, że Turcja nie jest odpowiednim państwem analogicznym, zostaje odrzucony.
(40)
Komisja nie może również zaakceptować argumentu, że wartość normalna powinna była zostać ustalona na podstawie cen faktycznie płaconych w Unii. Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego Komisja może posłużyć się cenami unijnymi do określenia wartości normalnej jedynie w przypadku, gdy nie jest możliwe ustalenie tej wartości w oparciu o dane pochodzące z kraju analogicznego. Ponieważ stwierdzono, że istnieje odpowiednie państwo analogiczne, w którym producent jest wystarczająco skłonny do współpracy, Komisja była zobowiązana do określenia wartości normalnej na podstawie danych ze wspomnianego państwa analogicznego, nie zaś na podstawie cen w Unii (6).
(41)
Komisja potwierdza zatem wybór Turcji jako państwa analogicznego w rozumieniu art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
2.2. Wartość normalna
(42)
Jeden producent eksportujący twierdził, że Komisja popełniła błąd przy określaniu wartości normalnej, ustalając ją jedynie na podstawie sprzedaży z zyskiem w państwie analogicznym oraz dodając hipotetyczną marżę zysku do sprzedaży, która nie była dokonana z zyskiem.
(43)
Komisja potwierdza, że na potrzeby określenia wartości normalnej, jak wyjaśniono w motywach 61 i 62 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i zgodnie z wymogiem w art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, ustaliła, że co najmniej 80 % sprzedaży wszystkich rodzajów produktu podobnego na tureckim rynku krajowym dokonano z zyskiem. W związku z tym przy ustalaniu wartości normalnej wzięto pod uwagę całość sprzedaży na rynku krajowym w Turcji, niezależnie od tego, czy przyniosła ona zysk czy nie. Zarzut jest zatem bezpodstawny i zostaje odrzucony.
(44)
Ze względu na brak dalszych uwag dotyczących określenia wartości normalnej niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 58-64 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2.3. Cena eksportowa
(45)
Wobec braku jakichkolwiek uwag dotyczących cen eksportowych potwierdza się motyw 65 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2.4. Porównanie
(46)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń, a następnie po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden producent eksportujący twierdził, że Komisja błędnie dostosowała jego cenę eksportową na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego. Argumentował on, że producent i powiązane przedsiębiorstwo handlowe stanowią jeden podmiot gospodarczy i w związku z tym takie dostosowanie jest wykluczone. Niezależnie od tego poziom dostosowania jest zbyt wysoki, ponieważ Komisja ustaliła go na podstawie rzeczywistej marży, która nie została ustalona w warunkach pełnej konkurencji, lecz była wynikiem umowy dotyczącej cen transferowych. Jeśli więc Komisja miałaby dokonać dostosowania, powinno ono raczej opierać się na szacowanej marży między producentem a niepowiązanym importerem na zasadzie pełnej konkurencji.
(47)
W dochodzeniu wykazano, że producent eksportujący sam posiadał w pełni funkcjonujący dział eksportu, który zajmował się negocjowaniem warunków sprzedaży z klientami unijnymi, składaniem zamówień produkcyjnych, organizowaniem i przeprowadzaniem wysyłki produktu końcowego do klientów w Unii, w tym zapewnianiem wszystkich dokumentów przewozowych, obsługą odprawy celnej wywozowej oraz sporządzaniem dokumentów sprzedaży. W istocie zadania związane z wywozem nie były powielane pomiędzy producentem eksportującym a powiązanym przedsiębiorstwem handlowym. Jednak producent eksportujący wystawiał faktury sprzedaży przedsiębiorstwu handlowemu, które z kolei wystawiało faktury sprzedaży klientowi unijnemu po cenie umownej. Powiązane przedsiębiorstwo handlowe pobierało zapłatę, odliczało marżę i przekazywało pozostałą kwotę producentowi eksportującemu.
(48)
Komisja uznaje zatem, że powiązanego przedsiębiorstwa handlowego nie można uznać za wewnętrzny dział sprzedaży, nawet jeżeli oba przedsiębiorstwa zostałyby uznane za jeden podmiot gospodarczy, i że dostosowanie zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) jest w pełni uzasadnione. Ponadto ponieważ dokonane dostosowanie odzwierciedla marżę rzeczywiście pobraną między przedsiębiorstwami powiązanymi, nie ma powodu, aby zastąpić ją inną hipotetyczną kwotą. Zarzut zostaje zatem odrzucony.
(49)
Jeden producent eksportujący twierdził, że jego moce produkcyjne były znacznie wyższe niż moce produkcyjne przemysłu unijnego i że w związku z tym miał przewagę w postaci niższych kosztów swojego procesu produkcji produktu objętego postępowaniem. Komisja powinna zatem wziąć pod uwagę tę rzekomą przewagę wynikającą z niższego kosztu produkcji i dokonać niezbędnego dostosowania.
(50)
Komisja nie może przyjąć tego stwierdzenia. Po pierwsze, wspomniany producent eksportujący nie zaproponował odpowiedniego przepisu prawnego, który mógłby być podstawą takiego dostosowania. Po drugie, nie wykazano, że niższe koszty wynikające z wyższych mocy produkcyjnych mają wpływ na ceny lub porównywalność cen w rozumieniu art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego. W istocie, nawet jeśli możliwe byłoby wykazanie różnicy kosztów, to nie jest jasne, jaki ma ona wpływ na cenę końcową i czy nie jest równoważona przez różnice innych kosztów.
(51)
Ponadto ewentualna korzyść deklarowana przez producenta eksportującego dotyczy kosztów produkcji rzekomo niższych od kosztów ponoszonych przez przemysł unijny. W tym względzie należy przypomnieć, że wspomnianemu producentowi eksportującemu nie przyznano MET i w związku z tym nie weryfikowano jego kosztów. Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego Komisja ustaliła wartość normalną na podstawie rzeczywistych cen lub kosztów producenta z państwa analogicznego, ponieważ ceny i koszty w krajach o gospodarce nierynkowej nie są wynikiem działania sił rynkowych i jako takie nie są wiarygodnym wskaźnikiem zastępczym cen lub kosztów rynkowych.
(52)
Jeden producent eksportujący z ChRL twierdził, że Komisja powinna dostosować cenę eksportową ex-factory jednego z konkurencyjnych przedsiębiorstw poprzez odjęcie od niej opłaty za usługę i opłaty licencyjnej, rzekomo wypłaconych przez to przedsiębiorstwo osobie trzeciej.
(53)
Komisja odrzuca to twierdzenie. Po pierwsze, wspomniany producent eksportujący nie zaproponował odpowiedniego przepisu rozporządzenia podstawowego, który mógłby być podstawą takiego dostosowania. Po drugie, nawet gdyby przyjąć interpretację, zgodnie z którą podstawą tego wniosku byłby art. 2 ust. 10 lit. e) rozporządzenia podstawowego, w którym przewiduje się dostosowania z tytułu kosztów transportu, ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i kosztów dodatkowych, to przepis ten nie odnosi się do opłat za usługi ani kosztów związanych z umową licencyjną. Takie koszty stanowią koszty prowadzenia działalności gospodarczej, ponoszone zazwyczaj przez producenta korzystającego z licencji na korzystanie z technologii, uzyskanej od podmiotu trzeciego, niezależnie od tego, czy jego produkty są wywożone czy sprzedawane na rynku krajowym. Koszty te powinny zatem być uwzględnione w ostatecznej cenie sprzedaży, zarówno eksportowej, jak i krajowej. Nie mogą one więc mieć wpływu na porównywalność ceny eksportowej z wartością normalną. W związku z tym dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 10 nie jest uzasadnione i wniosek zostaje odrzucony.
(54)
Jak stwierdzono w motywach 67 i 68 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, aby zapewnić rzetelne porównanie między wartością normalną a ceną eksportową, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego wzięto pod uwagę, w formie dostosowania, różnice wpływające na ceny i porównywalność cen.
(55)
Na tej podstawie dokonano w odniesieniu do poszczególnych przedsiębiorstw dostosowań z tytułu kosztów transportu, przewozu drogą morską i ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i kosztów dodatkowych, ceł i prowizji wywozowych we wszystkich przypadkach, w których wykazano, że elementy te mają wpływ na porównywalność cen. Po wprowadzeniu środków tymczasowych Komisja zauważyła jednak przeoczenie dotyczące dostosowania z tytułu podatku VAT. Zostało ono sprostowane w odniesieniu do obliczenia dumpingu przedstawionego w odpowiedniej tabeli w motywie 169 poniżej.
(56)
Dwóch producentów eksportujących twierdziło, że porównanie cen pomiędzy ceną eksportową a wartością normalną nie zostało dokonane prawidłowo w odniesieniu do jednego rodzaju produktu. Do twierdzenia tego odniesiono się w motywach 67-68 poniżej.
2.5. Marginesy dumpingu
(57)
Wobec braku uwag niniejszym potwierdza się metodykę stosowaną przy obliczaniu marginesów dumpingu, określoną w motywach 69-73 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(58)
Jeden z producentów eksportujących stwierdził, że w kwestionariuszu antydumpingowym omyłkowo wprowadził błędne wartości kosztu, ubezpieczenia i frachtu („wartości CIF”) w odniesieniu do niektórych dokonanych transakcji sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem do UE. Zgłoszone wartości CIF były zbyt niskie, zawyżając tym samym margines dumpingu i margines szkody tego przedsiębiorstwa.
(59)
Komisja wnikliwie zbadała to stwierdzenie. Dokonawszy weryfikacji i sprawdzenia na miejscu u importera w UE cen CIF poszczególnych transakcji, Komisja potwierdziła zasadność tego stwierdzenia. Zostaje ono zatem przyjęte.
(60)
Uwzględniając dostosowania wartości normalnej i ceny eksportowej, w związku z brakiem dalszych uwag ostateczne marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, są następujące:
Przedsiębiorstwo
Margines dumpingu
Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd
83,1 %
Zhejiang Hehe Photovoltaic Glass Technology Co., Ltd
78,4 %
Zhejiang Jiafu Glass Co., Ltd; Flat Solar Glass Group Co., Ltd; Shanghai Flat Glass Co., Ltd
90,1 %
Henan Yuhua New Material Co., Ltd
41,6 %
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące
84,7 %
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
90,1 %
D. SZKODA
1. Definicja przemysłu unijnego i produkcji unijnej
(61)
Nie otrzymano żadnych uwag w odniesieniu do definicji przemysłu unijnego i produkcji unijnej. Komisja potwierdza zatem motywy 75-79 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2. Konsumpcja w Unii
(62)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń zaktualizowano dane o wielkości sprzedaży producentów unijnych objętych próbą, przedstawione przez skarżącego, uwzględniając dane przekazane przez samych tych producentów. W związku z tym skorygowano tabelę 1 (zob. poniżej). Korekta ta nie spowodowała zmiany tendencji ani podważenia wniosków ustalonych na podstawie danych zawartych w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych. Wobec braku uwag dotyczących konsumpcji w Unii tendencja w tym zakresie, ustalona w motywach 80-82 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zostaje zatem potwierdzona.
Tabela 1
Konsumpcja w Unii (1 000 m2)
2009
2010
2011
OD
Konsumpcja w Unii ogółem
16 596
28 239
33 993
27 412
Indeks
100
170
205
165
Źródło:
Glass for Europe, informacje od skarżącego i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez producentów unijnych objętych próbą.
3. Wielkość, cena i udział w rynku przywozu po cenach dumpingowych z państwa, którego dotyczy postępowanie
(63)
W wyniku korekty danych o sprzedaży przemysłu unijnego (zob. motyw 62 powyżej) konieczna była również korekta danych o udziale w rynku przywozu z kraju, którego dotyczy postępowanie (zob. tabela 2). Korekta ta nie spowodowała zmiany tendencji ani wniosków ustalonych na podstawie danych zawartych w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.
(64)
Komisja potwierdza zatem motywy 83-87 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
Tabela 2
Wielkość przywozu (1 000 m2) i udział w rynku
2009
2010
2011
OD
Udział w rynku
7,2 %
7,3 %
18,1 %
30,5 %
Indeks
100
100
250
421
Źródło:
Glass for Europe, informacje od skarżącego i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez producentów unijnych objętych próbą.
4. Podcięcie cenowe
(65)
W motywach 88-89 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych określono sposób ustalenia podcięcia cenowego w OD. Średnie ważone ceny sprzedaży poszczególnych rodzajów produktu uzyskiwane przez objętych próbą producentów unijnych od klientów niepowiązanych na rynku unijnym i dostosowane do poziomu ex-works porównano ze średnimi ważonymi cenami odpowiednich rodzajów produktu będących przedmiotem przywozu pochodzącego od objętych próbą współpracujących producentów eksportujących. Ceny te ustalono na podstawie cen CIF przywożonych produktów sprzedawanych pierwszemu niezależnemu klientowi na rynku unijnym z uwzględnieniem dostosowań w górę, tj. z tytułu kosztów odprawy celnej, ceł, przeładunku i załadunku. Dostosowania te doprowadziły do wzrostu cen, który wyniósł w zależności od numeru kontrolnego produktu od 7 % do 15 %.
(66)
Porównania cen dokonano w odniesieniu do poszczególnych numerów rodzajów produktów w ramach transakcji na tym samym poziomie handlu, odpowiednio dostosowanych w sposób określony w powyższym motywie oraz po odliczeniu bonifikat i rabatów. Wynik porównania, wyrażony jako wartość procentowa obrotów producentów unijnych objętych próbą w OD, wykazał średni ważony margines podcięcia cenowego przez przywóz po cenach dumpingowych wynoszący od 10,6 % do 26,7 % poziomu cen producentów unijnych objętych próbą.
(67)
Dwóch producentów eksportujących twierdziło, że porównanie cen nie zostało dokonane prawidłowo w odniesieniu do jednego rodzaju produktu. Twierdzono w szczególności, że szkło solarne powlekane obustronnie i szkło solarne powlekane jednostronnie należało porównywać osobno. Utrzymywano, że koszt i cena szkła solarnego powlekanego obustronnie są znacznie wyższe niż koszt i cena szkła solarnego powlekanego jednostronnie. Argumentowano również, że współczynnik przepuszczalności promieniowania słonecznego szkła solarnego powlekanego obustronnie jest „zazwyczaj” znacznie wyższy niż w przypadku szkła solarnego powlekanego jednostronnie. Jeden z eksporterów twierdził wreszcie, że w modułach fotowoltaicznych nigdy nie stosuje się szkła solarnego powlekanego obustronnie, ponieważ jego cena jest znacznie wyższa od ceny szkła solarnego powlekanego jednostronnie, podczas gdy w przypadku stosowania szkła solarnego do produkcji modułów fotowoltaicznych współczynnik przepuszczalności promieniowania słonecznego szkła solarnego powlekanego obustronnie jest taki sam, jak szkła solarnego powlekanego jednostronnie. W przypadku natomiast urządzeń wykorzystujących energię słoneczną termiczną wyższa przepuszczalność szkła solarnego powlekanego obustronnie jest rzekomo istotna, ponieważ dzięki niej można osiągnąć znacznie większą wydajność tych urządzeń.
(68)
Komisja odrzuca argumenty przestawione przez producentów eksportujących z następujących względów. Po pierwsze nie przedstawiono - poza ogólnymi twierdzeniami - żadnych dowodów wykazujących, że istnieje stała różnica kosztów produkcji szkła solarnego powlekanego jednostronnie i obustronnie. Przemysł unijny przedstawił przeciwną opinię, twierdząc, że w zależności od stosowanej technologii powlekania koszty produkcji mogą kształtować się różnie, przez co szkło solarne powlekane obustronnie niekoniecznie jest droższe niż powlekane jednostronnie i odwrotnie. Po drugie - prawdą jest, że szkło solarne powlekane obustronnie może osiągać wyższą przepuszczalność promieniowania słonecznego (maksymalnie do 98 %) niż powlekane jednostronnie (do 95 %), a także, że ta właściwość techniczna ma znaczenie tylko w przypadku urządzeń wykorzystujących energię słoneczną termiczną, natomiast jest nieistotna w przypadku modułów fotowoltaicznych. Wbrew temu, co twierdzi wspomniany producent eksportujący, producenci modułów fotowoltaicznych są jednak również odbiorcami szkła solarnego powlekanego obustronnie, a nawet stanowią główny rynek zbytu dla tego produktu. W istocie w OD wielkość dokonywanej przez przemysł unijny sprzedaży szkła solarnego powlekanego obustronnie na potrzeby produkcji kolektorów słonecznych była znikoma (mniej niż 1 % całości sprzedaży szkła solarnego powlekanego obustronnie; cała pozostała sprzedaż była przeznaczona do produkcji modułów fotowoltaicznych).
(69)
Co się tyczy kosztów poniesionych po przywozie, po ujawnieniu tymczasowych ustaleń otrzymano dwie uwagi. W pierwszej z nich skarżący twierdził, że dostosowania kosztów z tytułu kosztów odprawy celnej, cła, przeładunku i załadunku powinny być na znacznie niższym poziomie, mianowicie 0,26 EUR/m2 w odniesieniu do kosztów odprawy celnej, przeładunku i załadunku plus 3 % cła zamiast zastosowanej stawki 0,40 EUR/m2 plus 3 % cła.
(70)
Drugą uwagę otrzymano od producenta eksportującego, który twierdził, że nie ujawniono szczegółowych informacji dotyczących podziału oprócz ogólnej stawki 0,40 EUR/m2 obejmującej koszty przeładunku, opłat za odprawę celną i tymczasowego przechowywania przywiezionych produktów w punkcie przywozu. Zarzucano również, że nie wyjaśniono kryteriów przyjętych w celu ustalenia, czy dostosowanie uznano za uzasadnione.
(71)
Wprowadzone przez Komisję dostosowania, o których mowa, opierają się na zweryfikowanych danych uzyskanych od importerów szkła solarnego produkowanego w ChRL i odzwierciedlają rzeczywistą średnią ważoną kosztów poniesionych przy przywozie produktu objętego postępowaniem w OD. Skarżący przedstawił tymczasem informację o regularnych standardowych opłatach pobieranych przez niezależnego spedytora w odniesieniu do przywozu z Chin w znormalizowanych kontenerach do transportu morskiego. Informacje takie nie stanowią miarodajnego dowodu wysokości rzeczywistych opłat stosowanych przez spedytorów w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem w OD. Twierdzenie przedstawione przez skarżącego zostaje zatem odrzucone.
(72)
Jeśli chodzi o twierdzenie producenta eksportującego, niemożliwe było przedstawienie dalszego podziału kwoty 0,40 EUR/m2, ponieważ kwota ta jest średnią ważoną obliczoną na podstawie licznych rzeczywistych faktur wystawionych w OD z tytułu przywozu szkła solarnego z ChRL w różnych portach UE. Rzeczywiste koszty ponoszone po przywozie różnią się zatem w zależności od portu wprowadzenia do UE, rodzaju produktu, ewentualnego tymczasowego przechowywania w punkcie przywozu itp.
(73)
Ponadto dostosowanie kosztów ponoszonych po przywozie, dokonane przez Komisję w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, uznaje się za uzasadnione, ponieważ opiera się ono na zweryfikowanych rzeczywistych fakturach przywozu chińskiego szkła solarnego, wystawionych niezależnym importerom.
(74)
Wobec braku innych uwag dotyczących metodyki obliczenia podcięcia potwierdza się metodę porównania cen opisaną w motywach 89 i 90 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
5. Wskaźniki makroekonomiczne
(75)
Jak określono w motywie 92 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, do celów analizy szkody Komisja dokonała rozróżnienia makroekonomicznych i mikroekonomicznych wskaźników szkody. Wskaźniki makroekonomiczne w okresie badanym zostały przeanalizowane na podstawie danych przekazanych przez przemysł unijny, dotyczących wszystkich producentów unijnych, którzy zgłosili się w toku dochodzenia.
(76)
Jeden producent eksportujący twierdził, że Komisja nie przeprowadziła analizy szkody w sposób zgodny z art. 3 ust. 2 i 5 rozporządzenia podstawowego, ponieważ przeprowadziła analizę szkody w oparciu o dwa oddzielne i rzekomo niespójne zestawy danych, tj. makro- i mikroekonomicznych wskaźników szkody. Przedsiębiorstwo to utrzymywało ponadto, że rzekoma niespójność analizy na podstawie tych dwóch zestawów danych budzi poważne wątpliwości co do stosowności, uczciwości i obiektywności ogólnego obrazu szkody.
(77)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń wspomniane przedsiębiorstwo ponownie zgłosiło przytoczone zarzuty. Przywołało również wcześniejsze dochodzenia, w których rzekomo instytucje Unii w niespójny sposób określały różne zestawy danych jako dane makro- lub mikroekonomiczne.
(78)
Komisja nie może przyjąć tego stwierdzenia. Taka metodyka stosowana jest w przypadkach kontroli wyrywkowej w celu analizy sytuacji przemysłu unijnego i uwzględnienia nie tylko tendencji wykazywanych przez przedsiębiorstwa objęte próbą, ale również przez przemysł unijny jako całość. W analizie uwzględniono wszystkie czynniki określone w art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Wnioski na temat szkody również sformułowano na podstawie wszystkich tych czynników. Wynika z tego, że analizę szkody przeprowadzono zgodnie z art. 3 ust. 2 i 5 rozporządzenia podstawowego.
(79)
Wobec braku dalszych uwag Komisja potwierdza motywy 90-94 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(80)
Jeśli chodzi o wskaźniki makroekonomiczne poddane analizie przez Komisję w motywach 95-103 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, ze względu na dokonaną korektę sprzedaży przemysłu unijnego (zob. motyw 62 powyżej) nieznacznej zmianie uległ udział w rynku producentów unijnych (zob. tabela 5). Korekta ta nie spowodowała jednak zmiany tendencji ani wniosków ustalonych na podstawie danych zawartych w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych. Komisja potwierdza zatem motywy 95-105 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
Tabela 5
Wielkość przywozu i udział w rynku
2009
2010
2011
OD
Wielkość sprzedaży (1 000 m2)
14 696
25 303
26 556
18 039
Indeks
100
172
181
123
Udział w rynku
88,6 %
89,6 %
78,1 %
65,8 %
Indeks
100
101
88
74
Źródło:
Glass for Europe, informacje od skarżącego i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez producentów unijnych objętych próbą.
6. Wskaźniki mikroekonomiczne
(81)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń zaktualizowano jednostkowy koszt produkcji producentów unijnych objętych próbą. W związku z tym dokonano niewielkiej modyfikacji tabeli 7 (zob. poniżej). Korekta ta nie spowodowała zmiany tendencji ani podważenia wniosków ustalonych na podstawie danych zawartych w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych. W związku z tym, wobec braku dalszych uwag, Komisja potwierdza motywy 106-123 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
Tabela 7
Średnie ceny sprzedaży w Unii
2009
2010
2011
OD
Jednostkowy koszt produkcji (EUR/m2)
13,13
8,38
8,44
9,34
Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez producentów unijnych objętych próbą.
7. Wnioski dotyczące szkody
(82)
Wobec braku dalszych uwag Komisja potwierdza wniosek zawarty w motywach 124-129 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którym przemysł unijny poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
E. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1. Wpływ przywozu towarów po cenach dumpingowych
(83)
W motywach 131, 132 i 133 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja stwierdziła, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny a przywozem z ChRL po cenach dumpingowych. Wniosek ten został zakwestionowany przez kilka zainteresowanych stron, które twierdziły, że nie istnieje racjonalna i spójna zbieżność czasowa pomiędzy szkodą a wzrostem przywozu z kraju, którego dotyczy postępowanie. Wynika to z faktu, że między 2009 r. a 2011 r. przywóz z ChRL znacznie wzrósł. Ponadto średnia cena przywozu z Chin w 2011 r. wynosiła 4,96 EUR/m2, a więc była zbliżona do ceny z 2012 r. (4,38 EUR/m2).
(84)
Te same strony utrzymywały, że wniosek, jakoby szkoda poniesiona przez przemysł unijny wynikała z przywozu z ChRL w 2012 r., jest sprzeczny z ustaleniami, że przywóz z ChRL nie wywarł rzekomo żadnych negatywnych skutków w roku poprzedzającym, zwłaszcza w odniesieniu do marży zysku przemysłu unijnego, mimo że średnia cena importowa była bardzo zbliżona.
(85)
Od początku okresu badanego do końca OD przywóz wzrósł o 596 %, a jego udział w rynku zwiększył się o 321 %. Ceny importowe spadły w okresie badanym o 27,2 %.
(86)
Prawdą jest, że marża zysku przemysłu unijnego w 2011 r. była tylko nieznacznie niższa niż w 2010 r. mimo znaczącego wzrostu przywozu z ChRL już w 2011 r. Jednakże w 2011 r. unijna konsumpcja szkła solarnego znacznie wzrosła - o 20,4 % między 2010 r. a 2011 r., a przywóz z ChRL zwiększył się w tym samym okresie o 150 %. W OD, podczas gdy konsumpcja spadła o nieco ponad 19 %, wielkość przywozu z Chin nadal się zwiększała - o ponad 35 % w porównaniu z rokiem 2011. Wyraźnie wskazuje to na zbieżność w czasie pomiędzy istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny w OD a znacznym wzrostem przywozu z ChRL po cenach dumpingowych. Ponadto logicznie rzecz biorąc, niektóre negatywne skutki wzrostu przywozu po cenach dumpingowych (np. utrata klientów, straty, zmniejszenie zwrotu z inwestycji i przepływu środków pieniężnych itp.) są odczuwane przez producentów unijnych dopiero po pewnym czasie. Przytoczone stwierdzenie zostaje zatem odrzucone.
(87)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń te same strony utrzymywały, że nie można ocenić zbieżności w czasie pomiędzy istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny a przywozem po cenach dumpingowych z ChRL na podstawie całego badanego okresu - od 2009 r. do końca OD - bez uwzględnienia wpływu innych tendencji zaobserwowanych w tym okresie.
(88)
Komisja przeanalizowała również wspomniane inne tendencje w okresie badanym. Fakt, że w 2011 r. przemysł unijny istotnie był wciąż rentowny mimo znacznego wzrostu przywozu z ChRL już w owym roku, nie ma wpływu na wniosek, że w OD zaistniała zbieżność w czasie między szkodą poniesioną przez przemysł unijny a przywozem z ChRL po cenach dumpingowych.
(89)
W OD, podczas gdy konsumpcja spadła o nieco ponad 19 %, chińscy producenci eksportujący:
-
zwiększyli udział w rynku o 12,4 punktów procentowych w porównaniu z rokiem 2011, podczas gdy udział w rynku przemysłu unijnego zmniejszył się o 12,3 punktów procentowych,
-
zwiększyli wielkość przywozu z ChRL o ponad 35 %, podczas gdy sprzedaż przemysłu unijnego spadła o 32 %, oraz
-
obniżyli i tak już bardzo niską cenę eksportową o ponad 10 %, co spowodowało podcięcie cen przemysłu unijnego o 26,7 %, przyczyniając się do szkody, jaką poniósł przemysł unijny w OD.
(90)
Na podstawie powyższej analizy Komisja stwierdza, że obecność przywozu po cenach dumpingowych oraz znaczny wzrost jego udziału w rynku po cenach stale podcinających ceny przemysłu unijnego spowodowały istotną szkodę poniesioną przez przemysł unijny.
(91)
Ze względu na brak innych uwag dotyczących wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych Komisja potwierdza ustalenia przedstawione w motywach 131, 132 i 133 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2. Wpływ innych czynników
2.1. Przywóz z państw trzecich
(92)
W wyniku korekty danych o sprzedaży przemysłu unijnego (zob. motyw 62 powyżej) niewielkiej zmianie uległy dane o udziale w rynku przywozu z państw trzecich (zob. skorygowana tabela 11 poniżej). Korekta ta nie spowodowała jednak zmiany tendencji ani wniosków ustalonych na podstawie danych zawartych w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.
(93)
Wobec braku innych uwag Komisja potwierdza motywy 134-137 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
Tabela 11
Przywóz z państw trzecich (1 000 m2)
Państwa trzecie
2009
2010
2011
OD
Udział w rynku
4,2 %
3,1 %
3,8 %
3,7 %
Indeks
100
74
90
88
Źródło:
Glass for Europe, informacje od skarżącego i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez producentów unijnych.
2.2. Wyniki eksportowe przemysłu unijnego
(94)
Jedna ze stron zakwestionowała ustalenia Komisji przedstawione w motywie 139 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którymi spadek sprzedaży eksportowej producentów unijnych objętych próbą w OD wynikał najprawdopodobniej z bardzo niskich cen wywozu z ChRL do państw stanowiących główne rynki eksportowe przemysłu unijnego (tj. USA i Kanady). Wspomniana strona stwierdziła, że wniosek ten jest nieuzasadniony, ponieważ wywóz z ChRL miał miejsce już w 2011 r., a więc nie ma powodu, dla którego skutki tego wywozu miałyby być odczuwalne dopiero w 2012 r. Strona ta jest również zdania, że rzeczywistą przyczyną niskiej sprzedaży eksportowej producentów unijnych była ich niska konkurencyjność i niezdolność do utrzymania konkurencyjności w sytuacji spadku cen na rynku światowym. Zdaniem tej strony spadek sprzedaży eksportowej dokonywanej przez przemysł unijny w OD przyczynił się w konsekwencji do poniesienia przezeń szkody.
(95)
Sprzedaż eksportowa producentów unijnych objętych próbą stanowiła 20 % ich całkowitej wielkości sprzedaży w 2009 r. (w fazie rozruchu), 11 % - w 2010 r., natomiast w szczytowym okresie w 2011 r. odsetek ten wyniósł jedynie 14 %. W 2012 r. zaobserwowano znów spadek do poziomu 5 %.
(96)
Komisja odrzuca powyższe twierdzenia z następujących względów. Rynek unijny jest jednym z największych na świecie i dla przemysłu unijnego to on, a nie rynki państw trzecich, zawsze był i pozostaje głównym rynkiem zbytu. Ponadto fakt, że szkło solarne jest stosunkowo ciężkie i kruche, przekłada się na dodatkowe koszty przy jego transporcie na duże odległości (ze względu na stłuczenia i korozję). Na podstawie informacji, którymi dysponuje Komisja, pochodzących z odpowiedzi udzielonych w kwestionariuszu przez producentów eksportujących objętych próbą, ceny wywozu z ChRL do państw będących głównymi rynkami eksportowymi przemysłu unijnego były bardzo niskie, a w OD jeszcze spadły w porównaniu z 2011 r. Świadczy to o tym, że obniżone wyniki eksportowe przemysłu unijnego wynikają głównie ze spadku cen wywozu z ChRL, również na rynkach państw trzecich, co zostało potwierdzone w toku dochodzenia.
(97)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń ta sama strona twierdziła, że dochodzenie dotyczyło rynku unijnego i nie obejmowało oceny domniemanych nieuczciwych praktyk w zakresie ustalania cen na rynkach państw trzecich.
(98)
Ponadto w ramach ustaleń dokonanych przez instytucje UE - nawet przy założeniu, że były one prawidłowe - rzekomo uznano, że szkody spowodowane w istocie przez inne czynniki wynikały z przywozu po cenach dumpingowych do Unii. Domniemany wywóz z ChRL do państw trzecich, odbywający się po niskich cenach lub subsydiowany, nie stanowił mianowicie przywozu po cenach dumpingowych do UE i jako taki powinien był być zakwalifikowany jako inny czynnik, którego szkodliwych skutków nie można było przypisać przywozowi po cenach dumpingowych.
(99)
Komisja odrzuca to twierdzenie. Nie badała ona, czy przywóz z ChRL do państw trzecich odbywał się po cenach dumpingowych ani czy był subsydiowany. Komisja ustaliła jedynie - na podstawie cen eksportowych stosowanych w wywozie do państw trzecich, które to ceny zostały przekazane przez producentów eksportujących objętych próbą - że ceny te w ostatnich latach stale spadały.
(100)
W tym samym duchu Komisja przeanalizowała spadek cen przywozu z ChRL do państw trzecich jako oddzielny czynnik i nie wiązała go z przywozem po cenach dumpingowych do Unii. Fakt ten został w istocie wykorzystany jedynie jako możliwe wyjaśnienie spadku wywozu dokonywanego przez przemysł unijny do państw trzecich stanowiących jego największe rynki eksportowe w kontekście faktu, że rynki te ani w rozpatrywanym okresie, ani nigdy wcześniej nie były głównymi rynkami zbytu przemysłu unijnego. Nawet w szczytowych latach 2010 i 2011 ponad 85 % sprzedaży przemysłu unijnego dokonywano na rynku unijnym.
(101)
W związku z tym potwierdzony zostaje wniosek sformułowany w motywie 140 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którym pogarszające się wyniki eksportowe producentów unijnych objętych próbą nie naruszają związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł unijny.
2.3. Kształtowanie się konsumpcji, mocy produkcyjnych i wykorzystania mocy produkcyjnych
(102)
Jedna ze stron twierdziła, że szkoda poniesiona przez przemysł UE była spowodowana spadkiem konsumpcji w Unii. Miałby to być jedyny czynnik, którego spadek zanotowano po raz pierwszy w 2012 r. i z którym można racjonalnie powiązać szkodę, podczas gdy przywóz z ChRL rozpoczął się już w 2011 r. po cenach porównywalnych z cenami z 2012 r. Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń wspomniana strona ponownie zgłosiła to twierdzenie.
(103)
Istotnie, w 2012 r. konsumpcja obniżyła się w porównaniu z latami poprzednimi. Niemniej jednak analiza Komisji dotyczy ram czasowych od początku okresu badanego w 2009 r. do końca OD, a w tym okresie konsumpcja w Unii wzrosła ogółem o 65 %. W okresie badanym udział przemysłu unijnego w rynku stale się zmniejszał i ogólnie spadek ten był znaczny - o 25,7 %, a jednocześnie udział w rynku przywozu z Chin wzrósł o 321 %. Przywóz z ChRL wzrósł w okresie badanym o 596 %.
(104)
Ponadto w OD konsumpcja w Unii była nadal na poziomie podobnym jak w 2010 r., a jednocześnie, jak wskazano w tabeli 10 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, właśnie w 2010 r. przemysł unijny osiągnął rozsądny zysk. W związku z tym spadek konsumpcji w Unii podczas OD nie mógł sam doprowadzić do strat poniesionych przez przemysł unijny w OD. Ponadto udział w rynku przemysłu unijnego spadł między 2010 r. a 2012 r. o 26,6 %, podczas gdy udział w rynku przywozu z ChRL wzrósł w tym samym okresie o 318 %. Wreszcie gdyby spadek konsumpcji podczas OD miał przyczynić się do szkody poniesionej przez przemysł unijny, to powinien wywrzeć również wpływ na przywóz z ChRL. To jednak zdecydowanie nie miało miejsca. Wręcz przeciwnie, w OD przywóz z ChRL znacznie wzrósł zarówno pod względem wielkości, jak i udziału w rynku.
(105)
W związku z tym Komisja odrzuca powyższe twierdzenie i potwierdza wnioski zawarte w motywach 141 i 142 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(106)
Co się tyczy mocy produkcyjnych przemysłu unijnego przedstawionych w tabeli 4 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, Komisja jest zdania, że wzrost ten wyraźnie odpowiadał tendencjom w zakresie wzrostu konsumpcji w Unii do 2011 r.
(107)
Komisja ustaliła również, że główną przyczyną wzrostu o 12,5 % mocy produkcyjnych pomiędzy 2011 r. a końcem OD było wejście na rynek szkła solarnego jednego przedsiębiorstwa, podczas gdy moce produkcyjne wszystkich pozostałych przedsiębiorstw obecnych na rynku nieznacznie spadły w tym samym okresie.
(108)
W związku z powyższym Komisja jest zdania, że ogólnie rzecz biorąc, tendencja zmian mocy produkcyjnych przemysłu unijnego była zgodna ze zmianami konsumpcji w Unii. Komisja uważa zatem, że wysoki poziom mocy produkcyjnych przemysłu unijnego - które były wysokie już na początku okresu badanego i utrzymywały się na tym poziomie w OD - nie narusza związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł unijny.
(109)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń kilka stron twierdziło, że Komisja nie uwzględniła rzekomej nadwyżki mocy produkcyjnych jako istotnej przyczyny szkody. W okresie badanym wzrost mocy produkcyjnych rzekomo nie był uzasadniony wzrostem konsumpcji, ponieważ w całym okresie istniała ogromna dysproporcja pomiędzy mocami produkcyjnymi przemysłu unijnego a konsumpcją, co w opinii wspomnianych stron nie pozwala na osiągnięcie rentowności. Jedna ze stron twierdziła ponadto, że pojawienie się na rynku nowego podmiotu między 2011 r. a końcem OD przyczyniło się do poniesionej szkody, ponieważ spowodowało wzrost konkurencji na rynku wewnętrznym.
(110)
Twierdzono również, że spadek konsumpcji w Unii i wzrost mocy produkcyjnych w połączeniu ze spadkiem sprzedaży eksportowej skutkował niskim stopniem wykorzystania mocy produkcyjnych. To z kolei spowodowało wysokie koszty stałe, które w opinii wspomnianej strony miały dotkliwy wpływ na przemysł szkła solarnego w Unii.
(111)
Komisja pragnie zauważyć, że poziom mocy produkcyjnych całego przemysłu unijnego był stale wyższy niż całkowita konsumpcja w Unii w całym okresie badanym. To jednak dla przedsiębiorstw unijnych objętych próbą nie stanowiło przeszkody w osiąganiu zysków w ciągu dwóch lat poprzedzających OD, natomiast przedsiębiorstwa te poniosły poważne straty w wysokości 14,5 % dopiero w OD.
(112)
Ponadto moce produkcyjne producentów unijnych objętych próbą wzrosły między 2010 r. a 2011 r. jedynie o 4 %, a między 2011 r. a OD - o 2,6 %, co oznacza łącznie nieznaczny wzrost o 6,7 % między 2010 r. a OD.
(113)
W związku z tym różnica pomiędzy konsumpcją a mocami produkcyjnymi istniała w trakcie całego okresu badanego i jakkolwiek była ona nieco wyższa w OD, nie wyjaśnia to ogromnych strat poniesionych przez przedsiębiorstwa objęte próbą w OD. W związku z tym Komisja odrzuca twierdzenie, że poziom mocy produkcyjnych przemysłu unijnego nie pozwala na osiągnięcie rentowności.
(114)
W odniesieniu do argumentu, że pojawienie się nowego podmiotu na rynku w 2012 r. przyczyniło się do szkody poniesionej przez przemysł unijny, Komisja zauważa, że podmiot ten, pomimo dysponowania dużymi mocami produkcyjnymi, miał bardzo ograniczoną wielkość produkcji i sprzedaży - w granicach 2 % całkowitej sprzedaży w UE w OD. W rezultacie jego wejście na rynek miało bardzo znikomy wpływ na wyniki przemysłu unijnego jako całości, jeśli nie liczyć znacznego zawyżenia mocy produkcyjnych i wykorzystania mocy produkcyjnych przemysłu unijnego. Gdyby nie uwzględniać danych tego przedsiębiorstwa, moc produkcyjna wszystkich pozostałych producentów unijnych w istocie zmniejszyła się między 2011 r. a 2012 r.
(115)
Ponadto dochodzenie nie potwierdziło, jakoby znaczący wpływ na przemysł szkła solarnego miały koszty stałe. W rzeczywistości średnie koszty stałe producentów unijnych objętych próbą kształtowały się w przedziale 25-35 % łącznych kosztów produkcji w OD. W poprzednich latach 2010 i 2011 udział kosztów stałych był nieco niższy, ale nadal utrzymywał się w tym samym przedziale. Wyraźnie pokazuje to, że wysokie moce produkcyjne w OD miały oczywiście wpływ na koszty produkcji, jednak wpływ ten nie był znaczący i nie może stanowić przyczyny wysokich strat poniesionych w OD, w szczególności w porównaniu z zyskami osiągniętymi w latach poprzednich. Ponadto stopień wykorzystania mocy produkcyjnych producentów unijnych objętych próbą zmniejszył się w porównaniu z poprzednimi latami, ale w OD wciąż pozostawał na poziomie 65 %.
(116)
Wreszcie w swojej analizie Komisja wzięła również pod uwagę fakt, że zainstalowane moce produkcyjne można dostosować do produkcji innych rodzajów szkła, które nie wchodzą w zakres niniejszego dochodzenia. Również z tego względu Komisja nie zgadza się zatem z opinią zainteresowanej strony, że wysoka moc zainstalowana nie pozwala na osiągnięcie rentowności.
(117)
W świetle powyższego Komisja odrzuca zastrzeżenia wysunięte przez wspomnianą stronę i ponownie stwierdza, że zmiany konsumpcji, mocy produkcyjnych i wykorzystania mocy produkcyjnych w okresie badanym, analizowane zarówno oddzielnie, jak i łącznie, nie są tak istotne, by naruszyć stwierdzony związek przyczynowy między istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny a przywozem po cenach dumpingowych.
2.4. Tendencje w segmencie modułów fotowoltaicznych
(118)
Dwie strony twierdziły, że przyczyną szkody poniesionej przez przemysł unijny, oprócz kształtowania się konsumpcji produktu objętego postępowaniem, był spadek konsumpcji modułów fotowoltaicznych i straty poniesione przez przemysł unijny na przełomie 2011 i 2012 r. Wpływ trudnej sytuacji finansowej producentów paneli słonecznych rzekomo zaczął być odczuwalny na rynku szkła solarnego pod koniec 2011 r. i w 2012 r. ze względu na typowe dla tego rodzaju wydarzenia opóźnienie jego oddziaływania.
(119)
Te same argumenty zostały ponownie wysunięte przez jedną ze stron po ujawnieniu ostatecznych ustaleń.
(120)
W motywie 143 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja rzeczywiście stwierdziła, że tendencje obserwowane na rynku modułów fotowoltaicznych mają istotny wpływ na konsumpcję szkła solarnego z uwagi na fakt, że nabywcami 80-85 % szkła solarnego są producenci modułów fotowoltaicznych (modułów z krzemu krystalicznego i modułów cienkowarstwowych). Jak stwierdzono jednak w motywach 143 i 144 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, konsumpcja modułów fotowoltaicznych wzrastała w sposób ciągły w okresie badanym, tj. w latach 2009-2012, i jakkolwiek zmniejszyła się w 2012 r., to poziom konsumpcji i tak był wówczas o 221 % wyższy niż w 2009 r. i o 44 % wyższy niż w 2010 r. (7). Ponadto ustalono, że obniżenia taryf gwarantowanych na przełomie 2011 i 2012 r. nie naruszyły związku przyczynowego między przywozem modułów fotowoltaicznych po cenach dumpingowych a stwierdzoną istotną szkodą (8), jako że popyt na moduły fotowoltaiczne utrzymywał się w latach 2009-2012 na stosunkowo wysokim poziomie.
(121)
W świetle powyższego Komisja stwierdza, że nie można uznać, jakoby spadek poziomu konsumpcji modułów fotowoltaicznych w 2012 r. był sam w sobie czynnikiem wystarczającym do naruszenia związku przyczynowego między przywozem szkła solarnego po cenach dumpingowych z ChRL a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny.
(122)
Podobnie, jako że popyt na moduły fotowoltaiczne utrzymywał się na stosunkowo wysokim poziomie w latach 2009-2012, a popyt na szkło solarne w tym samym okresie wzrósł o 65 %, wpływ pogorszenia się sytuacji finansowej producentów modułów fotowoltaicznych na przełomie 2011 i 2012 r. na konsumpcję szkła solarnego nie może być uznany sam w sobie za czynnik wystarczający do naruszenia ustalonego związku przyczynowego między przywozem szkła solarnego po cenach dumpingowych z ChRL a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny.
(123)
Wobec braku innych uwag wniosek przedstawiony w motywie 144 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje potwierdzony.
2.5. Wnioski w sprawie związku przyczynowego
(124)
W świetle powyższego Komisja potwierdza swoje ustalenia przedstawione w motywach 130-133 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którymi przywóz produktu objętego postępowaniem z kraju, którego dotyczy postępowanie, odbywał się w OD po cenach dumpingowych, które podcinały ceny sprzedaży przemysłu unijnego. Ponadto istnieje wyraźna zbieżność w czasie między wzrostem wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych a pogorszeniem się sytuacji przemysłu unijnego. Przywóz towarów po cenach dumpingowych konkurował bezpośrednio z produkcją przemysłu unijnego, przez co przemysł unijny tracił rentowność i udział w rynku w okresie badanym. Powyżej przeanalizowano inne możliwe przyczyny powstania szkody i ustalono, że żadna z tych przyczyn, czy to badanych indywidualnie, czy łącznie, nie jest wystarczająca, aby naruszyć związek przyczynowy stwierdzony między przywozem towarów po cenach dumpingowych z ChRL a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny.
(125)
Nie dostarczono nowych dowodów pozwalających na zmianę tego ustalenia, zatem wobec braku innych uwag co do wniosków dotyczących związku przyczynowego Komisja potwierdza motywy 145 i 146 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
F. INTERES UNII
1. Interes przemysłu unijnego
(126)
Ze względu na brak uwag dotyczących interesu przemysłu unijnego Komisja potwierdza motywy 148-151 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2. Interes niepowiązanych importerów i przedsiębiorstw handlowych
(127)
Ze względu na brak uwag dotyczących interesu niepowiązanych importerów i przedsiębiorstw handlowych Komisja potwierdza motywy 152, 153 i 154 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3. Interes dostawców surowców
(128)
Ze względu na brak uwag dotyczących interesu dostawców surowców Komisja potwierdza motyw 155 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
4. Interes użytkowników
(129)
Zgłosił się jeden użytkownik, który stwierdził, że środki antydumpingowe nie będą miały wpływu na jego działalność, ponieważ dotąd nie wykorzystywał i nie zamierza wykorzystywać szkła solarnego produkowanego w ChRL.
(130)
Jeden producent eksportujący stwierdził, że nałożenie cła antydumpingowego na przywóz szkła solarnego z ChRL może przynieść niewielką korzyść unijnemu przemysłowi szkła solarnego, ale jednocześnie wyrządzić dużą szkodę unijnemu przemysłowi modułów fotowoltaicznych i urządzeń wykorzystujących energię słoneczną termiczną, ponieważ podmioty te będą musiały płacić więcej za produkt objęty postępowaniem. Ponadto w opinii tego producenta byłoby to szkodliwe z punktu widzenia przyjętego przez Unię celu ochrony środowiska, ponieważ spowodowałoby wzrost cen modułów fotowoltaicznych i urządzeń wykorzystujących energię słoneczną termiczną, natomiast byłoby korzystne dla przemysłu szkła solarnego, który zdaniem tego producenta jest wysoce energochłonny.
(131)
Jak stwierdzono w motywie 157 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, nałożenie ceł antydumpingowych będzie miało bardzo ograniczony wpływ (poniżej 1 %) na całkowity koszt modułów fotowoltaicznych. Nie otrzymano żadnych dowodów, które podawałyby w wątpliwość trafność tej analizy. Przytoczone twierdzenie zostaje zatem odrzucone.
(132)
Ponieważ nie otrzymano innych uwag dotyczących interesu Unii, Komisja potwierdza motywy 155-159 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
5. Konkurencja
(133)
Ze względu na brak uwag dotyczących aspektów konkurencji, o których mowa w motywach 160-163 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, Komisja potwierdza wspomniane motywy.
6. Wnioski dotyczące interesu Unii
(134)
Nie wpłynęły żadne uwagi, które spowodowałyby zmianę analizy interesu Unii przedstawioną w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych. Komisja potwierdza zatem motyw 164 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
G. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1. Poziom usuwający szkodę
(135)
Niektóre zainteresowane strony zakwestionowały przyjęcie docelowego zysku dla przemysłu unijnego na poziomie 8,3 %, jak ustalono w motywie 167 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, twierdząc, że jest on nierealistycznie wysoki. Strony te utrzymywały, że marża zysku wynosząca 8,3 % w 2010 r. była najwyższa w okresie badanym, ponieważ rok 2010 był najbardziej rentownym rokiem dla światowego przemysłu modułów fotowoltaicznych. Twierdziły one również, że unijny przemysł szkła solarnego nie byłby w stanie uzyskać tej samej marży zysku w 2012 r. w przypadku braku dumpingu, jako że globalny - w tym i unijny - przemysł modułów fotowoltaicznych rzekomo popadł w 2012 r. w głęboką recesję.
(136)
Komisja odrzuca to twierdzenie. Jako zysk docelowy Komisja przyjęła średni zysk osiągnięty przez producentów unijnych objętych próbą w 2010 r., kiedy przywóz produktu objętego postępowaniem nadal był niewielki, a więc nie mógł jeszcze zakłócić normalnych warunków konkurencji. W związku z tym marża zysku zastosowana w celu określenia poziomu usuwającego szkodę odpowiada marży w okresie, w którym przemysł unijny mógł racjonalnie oczekiwać zysku w normalnych warunkach konkurencji, nienaruszonych jeszcze przez przywóz po cenach dumpingowych (9).
(137)
Wreszcie dla przemysłu szkła solarnego okresem szczytowych wyników nie był rok 2010, jak twierdzą wspomniane strony, lecz 2011, kiedy to odnotowano największą konsumpcję w Unii i najwyższą wielkość sprzedaży przemysłu unijnego.
(138)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna ze stron ponownie zakwestionowała marżę zysku przyjętą jako zysk docelowy. Twierdziła ona, że Komisja powinna wziąć pod uwagę wszystkie pozostałe czynniki, które miały wpływ na rentowność w OD. Utrzymywała ona, że rozsądny zysk docelowy nie powinien przekraczać 5 %.
(139)
Komisja odrzuca powyższe twierdzenie z następujących względów. Przyjęty zysk docelowy nie opiera się na oszacowaniu, lecz na rzeczywistym poziomie zysku osiągniętego przez przemysł unijny przed zakłóceniem konkurencji spowodowanym przez przywóz z ChRL po cenach dumpingowych. Zdaniem Komisji jest to rozsądny zysk, biorąc również pod uwagę, że sytuacja rynkowa nie była znacząco inna niż w OD, jeśli nie liczyć wpływu przywozu z ChRL po cenach dumpingowych. Stwierdzenie wspomnianej strony w tym kontekście, że konsumpcja w 2010 r. była znacznie wyższa niż w 2012 r., jest niezgodne z rzeczywistą sytuacją. Jak wskazano w sekcji E.2.3 powyżej, konsumpcja w 2010 r. była podobna jak w 2012 r. Ponadto w 2010 r. przedsiębiorstwa przemysłu unijnego zwiększały moce produkcyjne z uwagi na spodziewany znaczny wzrost popytu, co miało negatywny wpływ na ich zysk w owym roku. Należy wreszcie stwierdzić, że zaproponowany docelowy zysk na poziomie 5 % jest arbitralny, ponieważ nie opiera się na żadnych danych ani rzeczywistych obliczeniach; z tego też względu zostaje on odrzucony.
(140)
Skarżący twierdził z kolei, że przyjęta marża zysku jest zbyt niska i Komisja powinna zwiększyć ją do 15 %, ponieważ zysk skarżącego za 2010 r. był wyższy niż 10 %. Utrzymywał on, że niższe marże zysku najwyraźniej osiągnięte w 2010 r. przez pozostałych producentów unijnych objętych próbą rzekomo nie odzwierciedlają w reprezentatywny sposób zysku, którego można zasadnie oczekiwać przy braku nieuczciwego przywozu. Skarżący domyśla się istnienia przyczyn związanych z polityką zarządzania lub innymi kwestiami dotyczącymi tych przedsiębiorstw - np. krótkoterminowej polityki cenowej nastawionej na zyskanie udziału w rynku - wskutek których uzyskały one w owym roku niższą marżę i jako jedne z pierwszych doznały szkody spowodowanej przywozem po cenach dumpingowych.
(141)
Komisja nie przyjmuje tego stwierdzenia. Jak wyjaśniono powyżej w niniejszej sekcji, zdaniem Komisji średni zysk w 2010 r. w odniesieniu do całego przemysłu unijnego właściwie odzwierciedla średni zysk w normalnych warunkach konkurencji. Wnioskowi temu nie przeczy fakt, że niektóre przedsiębiorstwa przemysłu unijnego podjęły decyzje dotyczące zarządzania, których wynikiem były marże zysku niższe lub wyższe niż w przypadku innych przedsiębiorstw tej samej branży. Istnienie takich różnic jest w istocie nieodłączną cechą zachowań przedsiębiorstw w gospodarce rynkowej.
(142)
Wobec braku innych uwag Komisja potwierdza metodykę opisaną w motywach 166-169 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2. Środki ostateczne
(143)
W świetle wniosków dotyczących dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Unii oraz zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego należy wprowadzić ostateczne środki antydumpingowe w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem na poziomie marginesów szkody, zgodnie z zasadą niższego cła. W związku z tym w niniejszym przypadku należy ustalić stawkę należności celnej na poziomie stwierdzonych marginesów szkody.
(144)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń skarżący stwierdził, że tymczasowe cła ad valorem nie były skuteczne. Zwrócił się zatem do Komisji o wprowadzenie ostatecznych środków w formie minimalnej ceny importowej („MCI”). Skarżący twierdził, że dzięki MCI środki zyskałyby na skuteczności, zwłaszcza gdyby wprowadzono dwie różne MCI w odniesieniu do szkła solarnego powlekanego i niepowlekanego. Skarżący przedstawił następujące argumenty.
(145)
Po pierwsze skarżący twierdził, że po OD producenci eksportujący sprzedawali szkło powlekane na rynek UE po tej samej cenie, po której wcześniej w OD sprzedawali szkło solarne niepowlekane Utrzymywał ponadto, że szkło powlekane charakteryzuje się wyższymi kosztami produkcji niż szkło niepowlekane i w związku z tym zazwyczaj jest sprzedawane po cenach o 20 %-25 % wyższych niż szkło niepowlekane.
(146)
Po drugie skarżący twierdził, że po OD spadł w Unii popyt na szkło solarne niepowlekane, a wzrósł popyt na szkło powlekane. Użytkownicy coraz częściej kupowali szkło solarne powlekane zamiast niepowlekanego. W konsekwencji powlekane szkło solarne stanowiło prawie całość przywozu z ChRL do UE w drugim półroczu 2013 r., podczas gdy w OD miała miejsce sytuacja odwrotna.
(147)
Środki antydumpingowe mogą istotnie przybierać rozmaite formy. Komisja ma dużą swobodę w wyborze formy danego środka, jednakże jej celem pozostaje usunięcie skutków dumpingu wyrządzającego szkodę.
(148)
W toku dochodzenia potwierdzono, że pomiędzy szkłem solarnym niepowlekanym a powlekanym istnieje znaczna różnica kosztów i cen, wynikająca z różnic w charakterystyce technicznej obu produktów. Szkło solarne powlekane, które w zależności od zastosowanej technologii może być powlekane jednostronnie lub obustronnie, charakteryzuje się większą przepuszczalnością niż szkło solarne niepowlekane i może mieć dodatkowe właściwości pod względem samooczyszczania, odporności na zabrudzenia lub twardości. Szkło solarne niepowlekane o wysokiej jakości może osiągać przepuszczalność promieniowania słonecznego do 92 %. Powlekanie może zmniejszyć odbicie o około 3 % na każdą powleczoną stronę, dzięki czemu przepuszczalność szkła solarnego powlekanego jednostronnie wzrasta maksymalnie do 95 %, a powlekanego obustronnie - maksymalnie do 98 %.
(149)
W OD 81 % szkła solarnego przywożonego z ChRL i sprzedawanego w UE stanowiło szkło niepowlekane, a zaledwie 19 % - szkło powlekane. Stwierdzona różnica zarówno ceny, jak i kosztu między szkłem solarnym niepowlekanym a powlekanym w OD wynosiła ok. 30 %.
(150)
Komisja uważa jednak, że dowody przedstawione przez skarżącego nie miały wystarczającego potwierdzenia. Ponadto Komisja nie dysponuje wystarczającymi dowodami ani danymi z innych źródeł, aby móc stwierdzić, że od czasu wprowadzenia tymczasowych środków antydumpingowych nastąpiło przesunięcie popytu ze szkła solarnego niepowlekanego na szkło powlekane i że ceny, w szczególności szkła powlekanego, znacznie spadły, jak twierdzi skarżący.
(151)
W związku z tym Komisja nie może zaakceptować przytoczonego stwierdzenia i uważa za właściwe nałożenie cła ad valorem, nie zaś wprowadzenie MCI. Niemniej jednak, aby uwzględnić przedstawione powyżej zastrzeżenia, stworzone zostaną dwa osobne kody Zintegrowanej Taryfy Wspólnot Europejskich („kody TARIC”) dla szkła solarnego powlekanego i niepowlekanego. Umożliwi to Komisji wnikliwe monitorowanie rozwoju sytuacji na rynku i podjęcie w odpowiednim czasie decyzji, czy konieczne są dodatkowe środki.
(152)
Komisja przypomina również, że w przeszłości wykorzystywała MCI w szczególnych okolicznościach, zwłaszcza w następujących sytuacjach:
-
szczególnie wysoka cena eksportowa jednego rodzaju produktu, co oznaczało, że nie miał miejsca dumping w odniesieniu do tego rodzaju produktu (10),
-
względy związane z siłą rynkową producentów unijnych i ich udziałem w rynku, które powodowały konieczność zapewnienia - ze względów związanych z interesem Unii - aby ceny przywozu nie przekraczały pewnego poziomu (11).
(153)
Ponadto minimalne ceny importowe stosowano głównie dla produktów jednorodnych, nie zaś dla takich produktów jak obecnie rozpatrywany, występujących w różnych rodzajach.
(154)
Również z tych powodów Komisja uważa, że wprowadzanie minimalnych cen importowych nie jest właściwe w przedmiotowej sprawie.
(155)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń skarżący ponowił swój wniosek o wprowadzenie minimalnej ceny importowej i odniósł się do treści powyższych motywów 152-156 następująco.
(156)
Po pierwsze, w treści tych motywów rzekomo nie odniesiono się do kwestii skuteczności formy zastosowanych środków pod względem usunięcia szkodliwego wpływu dumpingu i subsydiów, co również stanowi ważną przesłankę na rzecz zastosowania MCI.
(157)
Po drugie, Komisja rzekomo nie wyjaśniła, dlaczego te kwestie są istotne w przedmiotowej sprawie oraz w jaki sposób przeważają nad interesem przemysłu unijnego.
(158)
Po trzecie, skarżący utrzymuje, że produkt jest wystarczająco jednorodny, aby umożliwić praktyczne administrowanie MCI, ponieważ dwa główne rodzaje produktu mają wyraźne cechy charakterystyczne, które umożliwiają należyte zróżnicowanie cen oraz łatwe administrowanie i monitorowanie, szczególnie że prawie całość przywozu szkła solarnego stanowi obecnie szkło powlekane.
(159)
W odniesieniu do pierwszego twierdzenia wydaje się, że istotnie nastąpiło przesunięcie popytu ze szkła solarnego niepowlekanego na szkło powlekane. Ponieważ jednak nie przedstawiono żadnych dodatkowych dowodów, Komisja nie może stwierdzić, że ceny, w szczególności szkła solarnego powlekanego, znacznie spadły. W związku z tym Komisja nie ma żadnych powodów, aby zmienić swój poprzedni wniosek, zgodnie z którym cła ad valorem są bardziej odpowiednie do usunięcia szkodliwego wpływu dumpingu i subsydiowania.
(160)
W odniesieniu do drugiej uwagi - przytoczone motywy służyły wykazaniu, że zdaniem Komisji w bieżącej sprawie nie byłoby właściwe wprowadzenie minimalnej ceny importowej, o ile twierdzenia przedstawione przez skarżącego nie zostałyby poparte dalszymi argumentami. Ponieważ tego nie dokonano, Komisja nie widzi konieczności dalszego analizowania korzyści wynikających dla przemysłu UE z ewentualnego wprowadzenia MCI.
(161)
Jeśli chodzi o trzecią uwagę, skarżący nie zakwestionował wyróżnienia przez Komisję w ramach dochodzenia różnych rodzajów produktów i nie wykazał, że nie zaistniałaby różnica cenowa. Złożona przez producentów eksportujących propozycja zobowiązania, przewidująca różne MCI, również wskazuje, że różnice te są realne. Przytoczone stwierdzenie zostaje zatem odrzucone. Nawet jeżeli Komisja przyjęłaby stwierdzenie, że produkt objęty postępowaniem jest zasadniczo jednorodny, to jej zdaniem ta kwestia jest bez znaczenia, ponieważ wniosek dotyczący MCI zostaje odrzucony również z dwóch pozostałych powodów przedstawionych powyżej. Komisja przypomina również, że informacje odnoszące się do okresu następującego po okresie dochodzenia mogą być uwzględniane jedynie w wyjątkowych przypadkach (zob. art. 6 ust. 1 rozporządzenia podstawowego). Skarżący nie wykazali, że obecna sytuacja ma tak wyjątkowy charakter oraz że inne dostępne środki zaradcze, jak monitorowanie poprzez utworzenie dodatkowego kodu TARIC, nie byłoby wystarczające.
(162)
Podsumowując, Komisja niniejszym odrzuca przytoczone twierdzenia.
(163)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń kilku producentów modułów fotowoltaicznych również zwróciło się o wprowadzenie MCI. Ich główne argumenty były następujące:
-
po OD moce produkcyjne w odniesieniu do szkła solarnego znacznie spadły i wielu producentów unijnych ostatecznie wycofało się z rynku. Pozostało na nim jedynie trzech unijnych producentów, którzy nie są już w stanie pokryć więcej niż 50 % popytu europejskiego. Producenci modułów fotowoltaicznych muszą więc dla zaspokojenia swojego zapotrzebowania korzystać z dostaw z ChRL. Jeden z użytkowników twierdził, że byłby zmuszony do korzystania z dostaw wyłącznie od jednego lub dwóch producentów unijnych, którzy byliby w stanie spełnić wymagania co do specyfikacji technicznej produktów,
-
wprowadzenie ceł w obecnie proponowanej formie zwiększyłoby znacznie koszty produktów w przypadku modułów fotowoltaicznych (o ok. 3 centy na jeden wat mocy, co rzekomo stanowi pięć procent MCI ustalonej w sprawie dotyczącej paneli słonecznych),
-
należy przyjąć taką MCI, która nie doprowadziłaby do wzrostu kosztów modułów fotowoltaicznych w UE.
(164)
Co się tyczy pierwszego argumentu, Komisja nie ma żadnych powodów, aby sądzić, że producenci unijni, którzy ograniczyli lub tymczasowo wstrzymali produkcję, nie wznowią działalności przy pełnym wykorzystaniu mocy produkcyjnych w sytuacji, gdy przywóz będzie ponownie odbywał się po uczciwych cenach. Jak opisano w motywach 106-112 powyżej, przemysł unijny dysponuje wystarczającymi mocami produkcyjnymi, aby zaspokoić całkowitą konsumpcję w Unii. Argument ten zostaje zatem odrzucony. Komisja odrzuca również twierdzenie jednego z użytkowników, że byłby on zmuszony do korzystania z dostaw wyłącznie od jednego lub dwóch producentów unijnych. W rzeczywistości chińscy producenci eksportujący byliby w stanie w dalszym ciągu zapewniać dostawy na rynek unijny. Środki antydumpingowe, niezależnie od ich formy, mają zapewnić dokonywanie przywozu po uczciwych cenach; ich celem nie jest całkowite wyeliminowanie przywozu z ChRL.
(165)
Odnośnie do drugiego argumentu użytkownicy nie przedstawili żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Komisja natomiast ustaliła w motywie 157 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że wpływ proponowanych środków wyniósłby mniej niż 1 % całkowitych kosztów modułów fotowoltaicznych wytwarzanych przez przedsiębiorstwa, które współpracowały w ramach dochodzenia. Przytoczone twierdzenie zostaje zatem odrzucone.
(166)
Nie jest zatem konieczne zajęcie stanowiska co do trzeciego argumentu podanego przez producentów modułów fotowoltaicznych.
(167)
Równolegle z dochodzeniem antydumpingowym przeprowadzono dochodzenie antysubsydyjne. W związku ze stosowaniem zasady mniejszego cła i faktem, że ostateczne marginesy subsydiowania są niższe od poziomu usuwającego szkodę, Komisja powinna nałożyć ostateczne cło wyrównawcze na poziomie ustalonych ostatecznych marginesów subsydiowania, a następnie nałożyć ostateczne cło antydumpingowe do odpowiedniego poziomu usuwającego szkodę. Na podstawie powyższego ustala się następujące stawki nakładanych ceł:
Przedsiębiorstwo
Margines subsydiowania
Margines dumpingu
Poziom usuwający szkodę
Cło wyrównawcze
Cło antydumpingowe
Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd
3,2 %
83,1 %
39,3 %
3,2 %
36,1 %
Zhejiang Hehe Photovoltaic Glass Technology Co., Ltd
17,1 %
78,4 %
26,2 %
17,1 %
9,1 %
Zhejiang Jiafu Glass Co., Ltd; Flat Solar Glass Group Co., Ltd; Shanghai Flat Glass Co., Ltd
12,8 %
90,1 %
42,1 %
12,8 %
29,3 %
Henan Yuhua New Material Co., Ltd
16,7 %
41,6 %
17,1 %
16,7 %
0,4 %
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące
12,4 %
84,7 %
36,5 %
12,4 %
24,1 %
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
17,1 %
90,1 %
42,1 %
17,1 %
25,0 %
(168)
Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu zostały ustanowione na podstawie ustaleń bieżącego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem sytuację ustaloną podczas dochodzenia, dotyczącą tych przedsiębiorstw. Wspomniane stawki celne (w odróżnieniu od ogólnokrajowego cła stosowanego do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”) mają więc zastosowanie wyłączne do przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z państwa, którego dotyczy postępowanie, i wyprodukowanego przez dane przedsiębiorstwa, tj. przez konkretne wymienione podmioty. Przywożony produkt objęty postępowaniem wyprodukowany przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo, którego nazwa nie została wyraźnie wymieniona w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, w tym przez podmioty powiązane z przedsiębiorstwami wyraźnie wymienionymi, nie może korzystać z tych stawek i podlega stawce celnej mającej zastosowanie do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”. Z uwagi na fakt, że współpraca ze strony producentów eksportujących kształtowała się na wysokim poziomie (ponad 80 %, zob. motyw 15 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych), ta stawka celna opiera się na najwyższym indywidualnym marginesie szkody ustalonym dla producentów eksportujących objętych próbą. Stawka celna stosowana do „pozostałych przedsiębiorstw współpracujących” opiera się na ważonej średniej dla eksporterów objętych próbą i ma zastosowanie do wszystkich współpracujących przedsiębiorstw nieobjętych próbą (oprócz Henan Yuhua, które podlega indywidualnie ustalonej stawce celnej, ponieważ zwróciło się ono z wnioskiem o przyznanie indywidualnego badania; zob. motyw 48 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych).
(169)
Wszelkie wnioski o zastosowanie wspomnianych indywidualnych stawek cła antydumpingowego dla przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) należy kierować do Komisji (12) wraz z wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą krajową i eksportową, wynikających np. z wyżej wspomnianej zmiany nazwy lub zmiany podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą. W stosownych przypadkach rozporządzenie może zostać odpowiednio zmienione poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła.
3. Zobowiązania cenowe
(170)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń trzech objętych próbą producentów eksportujących oraz przedsiębiorstwo Henan Yuhua zaoferowało zobowiązania cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Przewidują one różne MCI odpowiadające różnym grupom rodzajów produktu.
(171)
Komisja zwraca uwagę, że MCI zaproponowane przez wszystkie przedsiębiorstwa są znacznie niższe od poziomów cen niewyrządzających szkody, które ustalono w toku dochodzenia. W związku z powyższym w opinii Komisji nie są one ustalone na poziomie usuwającym szkodę zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(172)
Nawet gdyby były one ustalone na poziomie usuwającym szkodę, wspomniane przedsiębiorstwa objęte próbą proponują kwartalne dostosowanie jedynie ceny szkła solarnego powlekanego na podstawie zmian cen na rynku modułów fotowoltaicznych. Komisja nie może przyjąć tej metody indeksacji z następujących względów.
(173)
Po pierwsze ceny wszystkich rodzajów produktu powinny być regularnie dostosowywane, w przeciwnym razie może wkrótce powstać sztucznie stworzona dysproporcja pomiędzy poziomami cen szkła solarnego powlekanego i niepowlekanego. Po drugie zdaniem Komisji nie jest właściwe dostosowanie cen szkła solarnego na podstawie cen, które płacą użytkownicy końcowi (tj. cen modułów fotowoltaicznych). Mogłoby to prowadzić do nieuzasadnionego zawężania marż zysku przemysłu szkła solarnego, gdyby np. ceny modułów fotowoltaicznych obniżyły się w wyniku spadku cen innych składników tych modułów.
(174)
Ogólnie rzecz biorąc, Komisja uznaje za stosowną indeksację MCI na podstawie cen surowców. W tym przypadku stwierdzono jednak, że żaden surowiec nie odpowiada za znacząco wysoką część całkowitych kosztów produkcji.
(175)
Komisja stwierdziła również, że w OD ceny szkła solarnego w ChRL i Turcji podlegały znacznym wahaniom.
(176)
Ponadto istnieje wysokie ryzyko wzajemnej kompensacji cen, gdyż niektóre spośród wspomnianych przedsiębiorstw sprzedają tym samym klientom produkt objęty postępowaniem oraz inne produkty. Wreszcie wydaje się, że MCI proponowane przez przedsiębiorstwa objęte próbą nie obejmują wszystkich rodzajów produktu wytwarzanych przez danych producentów eksportujących. Czynniki te sprawiają, że skuteczna realizacja zobowiązań jest nierealna i byłaby trudna do monitorowania.
(177)
W związku z tym z powodów określonych powyżej Komisja odrzuca wspomniane oferty zobowiązań.
4. Ostateczne pobranie cła tymczasowego
(178)
Ze względu na ustaloną wysokość marginesów dumpingu oraz zważywszy na poziom szkody, jaką poniósł przemysł unijny, należy dokonać ostatecznego poboru kwot zabezpieczonych w formie tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych. Zabezpieczone kwoty przekraczające sumę ostatecznych stawek ceł antydumpingowych i wyrównawczych należy zwolnić.
5. Egzekwowanie środków
(179)
Jeśli warunki rynkowe ulegną znacznej zmianie po wprowadzeniu środków ostatecznych, Komisja może z własnej inicjatywy dokonać przeglądu formy środków, aby ocenić, czy przynoszą one zamierzone skutki w zakresie usuwania szkody i czy uzasadniona jest zmiana formy środków.
(180)
W celu jak najlepszej ochrony przed możliwą absorpcją środków Komisja zamierza w przypadku otrzymania dowodów takich praktyk natychmiast wszcząć przegląd na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i może poddać przywóz wymogowi rejestracji zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z art. 12 ust. 3 rozporządzenia podstawowego kwota nałożonego cła może zostać zwiększona maksymalnie do dwukrotności pierwotnej kwoty.
(181)
Komisja będzie opierać się między innymi na informacjach uzyskanych w ramach nadzoru nad przywozem, przekazywanych przez krajowe organy celne, oraz na informacjach dostarczanych przez państwa członkowskie na podstawie art. 14 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
(182)
Komitet ustanowiony na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego nie wydał opinii,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz szkła solarnego zawierającego płaskie hartowane szkło sodowo-wapniowe, o zawartości żelaza mniejszej niż 300 ppm, współczynniku przepuszczalności promieniowania słonecznego wyższej niż 88 % (pomiar dokonany przy zakładanych parametrach AM 1,5 300-2 500 nm), odporności na działanie wysokich temperatur do 250 °C (pomiar dokonany zgodnie z normą EN 12150), odporności na szok termiczny Δ 150 K (pomiar dokonany zgodnie z normą EN 12150) i o wytrzymałości mechanicznej 90 N/mm2 lub większej (pomiar dokonany zgodnie z normą EN 1288-3), obecnie objętego kodem CN ex 7007 19 80 i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej. Szkło solarne powlekane (jednostronnie lub obustronnie) obejmuje się kodem TARIC 7007198019, a szkło solarne niepowlekane obejmuje się kodem TARIC 7007198011.
2. Stawki ostatecznego cła antydumpingowego mające zastosowanie do ceny netto na granicy Unii przed ocleniem są następujące dla produktu opisanego w ust. 1 i wyprodukowanego przez przedsiębiorstwa wymienione w poniższej tabeli:
Przedsiębiorstwo
Cło antydumpingowe
Dodatkowy kod TARIC
Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd
36,1 %
B943
Zhejiang Hehe Photovoltaic Glass Technology Co., Ltd
9,1 %
B944
Zhejiang Jiafu Glass Co., Ltd; Flat Solar Glass Group Co., Ltd; Shanghai Flat Glass Co., Ltd
29,3 %
B945
Henan Yuhua New Material Co., Ltd
0,4 %
B946
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące wymienione w załączniku I
24,1 %
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
25,0 %
B999
3. Stosowanie indywidualnych stawek cła antydumpingowego ustalonych dla przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2 uwarunkowane jest przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która musi być zgodna z wymogami określonymi w załączniku II. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje stawka cła mająca zastosowanie do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”.
4. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone w postaci tymczasowych ceł antydumpingowych na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 1205/2013 (13) zostają ostatecznie pobrane. Kwoty zabezpieczone przekraczające sumę stawek ceł antydumpingowych określonych w art. 1 ust. 2 i ceł wyrównawczych przyjętych rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 471/2014 (14) zostają zwolnione.
Artykuł 3
W przypadku gdy jakikolwiek nowy producent eksportujący w Chińskiej Republice Ludowej dostarczy Komisji wystarczające dowody potwierdzające, że:
-
nie prowadził wywozu do Unii produktu, o którym mowa w art. 1 ust. 1, w okresie objętym dochodzeniem (od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r.),
-
nie jest powiązany z żadnym eksporterem lub producentem w Chińskiej Republice Ludowej, który podlega środkom wprowadzonym na mocy niniejszego rozporządzenia,
-
rzeczywiście dokonywał wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii po upływie okresu objętego dochodzeniem, na podstawie którego wprowadzono środki, lub zaciągnął nieodwołalne zobowiązanie umowne na wywóz znaczących ilości do Unii,
art. 1 ust. 2 może zostać zmieniony poprzez dodanie nowego producenta eksportującego do współpracujących przedsiębiorstw nieobjętych próbą, w stosunku do których zastosowanie ma średnia ważona stawka cła w wysokości 24,1 %.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 13 maja 2014 r.