PROVÁDĚCÍ ROZHODNUTÍ KOMISE (EU) 2015/253
ze dne 16. února 2015,
kterým se stanoví pravidla pro odběr vzorků a podávání zpráv podle směrnice Rady 1999/32/ES, pokud jde o obsah síry v lodních palivech
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Rady 1999/32/ES ze dne 26. dubna 1999 o snižování obsahu síry v některých kapalných palivech a o změně směrnice 93/12/EHS (1), a zejména na čl. 6 odst. 1b a čl. 7 odst. 1a uvedené směrnice,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Má-li být dosaženo očekávaného přínosu směrnice 1999/32/ES pro zdraví a životní prostředí, který vyplývá ze snížení emisí oxidu siřičitého z lodní dopravy, podpory spravedlivé hospodářské soutěže a větší udržitelnosti námořní dopravy, mělo by mít nákladově efektivní a soudržné provádění a prosazování uvedené směrnice vysokou prioritu.
(2)
Za účelem účinného provedení článků 3a, 4a a 4b směrnice 1999/32/ES je nezbytné, aby členské státy zajistily dostatečně časté a přesné odběry vzorků lodního paliva dodaného lodím nebo používaného na palubách lodí, včetně kontroly lodních deníků a dodacích listů zásobníků.
(3)
Ustanovení čl. 6 odst. 1 směrnice 1999/32/ES vyžaduje, aby členské státy přijaly všechna nezbytná opatření tomu, aby odběrem vzorků kontrolovaly obsah síry v lodních palivech používaných pro spalování na palubě v dotyčných mořských oblastech a přístavech. V této souvislosti by se měl odběr vzorků chápat v širokém slova smyslu tak, že zahrnuje veškeré metody ověřování souladu stanovené v čl. 6 odst. 1a písm. a), b) a c) uvedené směrnice.
(4)
Fyzický odběr vzorků lodního paliva pro účely ověření souladu by měl být prováděn buď získáváním a analýzou místního vzorku paliva z lodního palivového systému, nebo analýzou příslušných zapečetěných vzorků zásobníku na palubě lodí.
(5)
Četnost odběru vzorků by měla být stanovena na základě počtu jednotlivých lodí připlouvajících do členského státu, ověření lodní dokumentace, používání alternativních technologií výběru, jimiž se zajistí spravedlivé rozdělení zátěže mezi členskými státy a nákladová efektivita, jakož i na základě konkrétních záznamů o jednotlivých lodích.
(6)
Odběr vzorků lodních paliv během dodávky na lodě by měl být zaměřen na dodavatele lodního paliva, u nichž bylo opakovaně zjištěno, že dodávají palivo, které neodpovídá tomu, co je uvedeno na dodacím listě zásobníku, s přihlédnutím k objemu lodních paliv uváděnému na trh dodavatelem.
(7)
Za účelem nákladově efektivního provedení směrnice 1999/32/ES by členské státy měly být vybízeny k dodržování četnosti odběru vzorků paliva a měly by lodě určené pro ověření souladu vybírat na základě vnitrostátních mechanismů výběru založených na posouzení rizik nebo využívání inovativních technologií pro ověřování souladu a shromážděné údaje sdílet s ostatními členskými státy.
(8)
Specializovaný informační systém Unie, který vyvinula a provozuje Evropská agentura pro námořní bezpečnost a který budou mít členské státy k dispozici od 1. ledna 2015, má sloužit jako platforma pro zaznamenávání a výměnu informací o výsledcích jednotlivých ověření souladu podle směrnice 1999/32/ES. Členské státy by měly být motivovány k využívání systému, jenž může významně přispět k racionalizaci a optimalizaci posuzování souladu s požadavky uvedené směrnice.
(9)
Aby nebyla ukládána nepřiměřená administrativní zátěž členským státům, které nemají pobřežní pásmo, plavidlům plujícím pod jejich vlajkou nebo jejich dodavatelům lodního paliva, neměla by se na uvedené členské státy vztahovat některá ustanovení.
(10)
Při předkládání zpráv by se mělo zohlednit co nejlepší využití všech dostupných a nejmodernějších technologií tak, aby se administrativní zátěž omezila na minimum, přičemž by se měla ponechat flexibilita těm členským státům, které upřednostňují podávání zpráv tradičnějším způsobem. Členské státy proto mají možnost využít ke splnění svých příslušných povinností podávat výroční zprávy podle směrnice 1999/32/ES informační systém Unie.
(11)
Nejdříve 1. ledna 2016 a s výhradou dostupnosti sdílených údajů týkajících se ověřování souladu a odběru vzorků, pokud jde o obsah síry v lodním palivu, mohou členské státy ke stanovování priorit při ověřování lodního paliva nákladově efektivním způsobem používat mechanismus výběru založený na posouzení rizik, který je součástí informačního systému Unie.
(12)
Opatření stanovená tímto rozhodnutím jsou v souladu se stanoviskem výboru zřízeného podle čl. 9 odst. 1 směrnice 1999/32/ES,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Předmět
Tímto rozhodnutím se stanoví pravidla pro metody a četnost odběru vzorků a podávání zpráv podle směrnice 1999/32/ES, pokud jde o obsah síry v lodních palivech.
Článek 2
Definice
Pro účely tohoto rozhodnutí se použijí tyto definice:
1)
„provozní nádrží“ se rozumí nádrž, z níž se odebírá palivo na napájení navazujícího zařízení na spalování topného oleje;
2)
„palivovým systémem“ se rozumí systém podporující rozvod, filtraci, čištění a dodávku paliva z provozních nádrží do zařízení na spalování topného oleje;
3)
„zástupcem lodě“ se rozumí velitel lodě nebo pověřený důstojník, který je odpovědný za používané lodní palivo, dokumentaci a schválení alternativního místa odběru vzorků paliva;
4)
„kontrolorem obsahu síry“ (dále jen „kontrolorem“) se rozumí osoba řádně zmocněná příslušným orgánem členského státu k ověření, zda jsou dodržena ustanovení směrnice 1999/32/ES;
5)
„informačním systémem Unie“ se rozumí systém, který je spravován Evropskou agenturou pro námořní bezpečnost a který využívá údaje jednotlivých lodí o vplutí do přístavů v rámci systému SafeSeaNet, systému pro správu informací zřízeného článkem 22a směrnice Evropského parlamentu a Rady 2002/59/ES (2) (dále jen „systém SafeSeaNet“), s cílem zaznamenávat a předávat informace o výsledcích jednotlivých ověření souladu podle směrnice 1999/32/ES. Na základě uvedených výsledků jednotlivých ověření souladu a souvisejících zjištění podle směrnice 1999/32/ES je vytvářen unijní mechanismus výběru založený na posouzení rizik.
Článek 3
Četnost odběru vzorků lodních paliv používaných na palubě lodí
1. Členské státy provádějí kontroly lodních deníků a dodacích listů zásobníků na palubě u alespoň 10 % z celkového počtu jednotlivých lodí připlouvajících do příslušného členského státu za rok.
Celkový počet jednotlivých lodí připlouvajících do členského státu odpovídá průměrnému počtu lodí za předchozí tři roky oznámenému prostřednictvím systému SafeSeaNet.
2. Od 1. ledna 2016 je obsah síry v lodním palivu používaném na palubách lodí kontrolován také prostřednictvím odběru vzorků a/nebo analýzy u lodí kontrolovaných podle odstavce 1, přičemž se kontroluje alespoň tento procentní podíl lodí:
a)
40 % v členských státech sousedících po celé délce hranic s oblastmi kontroly emisí oxidů síry (SECA);
b)
30 % v členských státech částečně sousedících s oblastmi SECA;
c)
20 % v členských státech, které s oblastmi SECA nesousedí.
Od 1. ledna 2020 je v členských státech, které s oblastmi SECA nesousedí, obsah síry v lodním palivu používaném na palubě kontrolován také prostřednictvím odběru vzorků a/nebo analýzy u 30 % lodí kontrolovaných podle odstavce 1.
Členské státy mohou dodržovat četnost kontrol stanovenou v tomto odstavci výběrem lodí na základě vnitrostátních mechanismů výběru založených na posouzení rizik a zvláštních záznamů o jednotlivých lodích nahlášených v informačním systému Unie.
3. Počet jednotlivých lodí vypočtený podle odstavce 2, který je rovněž třeba kontrolovat prostřednictvím odběru vzorků a/nebo analýzy, může být upraven (přičemž zároveň není povoleno snížení o více než 50 %):
a)
odečtením počtu jednotlivých lodí, pro něž se případné nedodržení požadavků ověřuje pomocí technologií dálkového průzkumu nebo metody analýzy Quick Scan; nebo
b)
stanovením příslušného počtu, pokud se ověřování dokumentů v souladu s odstavcem 1 provádí na palubě u alespoň 40 % jednotlivých lodí připlouvajících do příslušného členského státu za rok.
Úpravy uvedené v písmenech a) a b) musí být vykazovány v informačním systému Unie.
4. Od 1. ledna 2016 může členský stát namísto dodržování roční frekvence stanovené v odstavcích 1, 2 a 3 uplatnit každoroční odběr vzorků na základě unijního mechanismu výběru založeného na posouzení rizik.
5. Tento článek se nepoužije na Českou republiku, Lucembursko, Maďarsko, Rakousko a Slovensko.
Článek 4
Četnost odběru vzorků lodních paliv během dodávky na lodě
1. V souladu s čl. 6 odst. 1a písm. b) směrnice 1999/32/ES a při zohlednění objemu dodávaných lodních paliv členské státy provádějí odběr a analýzu vzorků lodních paliv během dodávky na lodě takovými dodavateli lodního paliva, kteří jsou registrovaní v daném členském státě a u nichž se alespoň třikrát během daného roku zjistilo, že dodávají palivo, které neodpovídá tomu, co je uvedeno na dodacím listě zásobníku na základě zpráv v informačním systému Unie nebo výroční zprávy uvedené v článku 7.
2. Tento článek se nepoužije na Českou republiku, Lucembursko, Maďarsko, Rakousko a Slovensko.
Článek 5
Metody odběru vzorků pro ověřování obsahu síry v lodních palivech používaných na palubě
1. Pokud se obsah síry v lodních palivech používaných na palubě ověřuje v souladu s článkem 3, použijí členské státy k odběru vzorků a ověření souladu s normami pro obsah síry tento odstupňovaný přístup:
a)
kontrola lodních deníků a dodacích listů zásobníků;
b)
podle potřeby jeden z následujících způsobů odběru vzorků a analýzy nebo oba tyto způsoby:
i)
analýza zapečetěných vzorků zásobníků na palubě lodí připojených k dodacím listům zásobníků, které byly odebrány v souladu s pravidlem 18 odst. 8.1 a 8.2 přílohy VI úmluvy MARPOL;
ii)
odběr místních vzorků lodního paliva pro spalování na palubě v souladu s článkem 6, po němž následuje analýza.
2. Po skončení ověřování a analýzy obsahu síry zaznamená kontrolor údaje o kontrole zaměřené na konkrétní palivo a zjištění v souladu s požadovaným druhem údajů podle čl. 7 písm. a).
Článek 6
Odběr místních vzorků na palubě
1. Členské státy odeberou místní vzorky lodního paliva na palubě prostřednictvím jednoho nebo více vzorků v místě, kde je namontován ventil pro účely odběru vzorku paliva v palivovém systému, jak je uvedeno v plánu lodních palivových potrubních systémů nebo v generálním plánu lodě a jak bylo schváleno správním orgánem státu vlajky nebo uznaným subjektem jednajícím jeho jménem.
2. Pokud se místo uvedené v odstavci 1 na lodi nenachází, je místem odběru vzorků paliva místo, kde je namontován ventil pro účely odběru vzorku a které splňuje všechny tyto podmínky:
a)
je snadno a bezpečně přístupné;
b)
zohledňuje různé druhy paliva používané v prvku na spalování topného oleje spalovacího zařízení;
c)
je zařazeno za vývodem používaného paliva z provozní nádrže;
d)
je co nejblíže k přívodu paliva do prvku na spalování topného oleje spalovacího zařízení, jak je přípustné a bezpečně proveditelné, přičemž se zohlední druh paliva, průtok, teplota a tlak za vybraným místem odběru vzorků;
e)
je navrženo zástupcem lodě a schváleno kontrolorem.
3. V případě, že na lodi nejsou plně oddělené palivové systémy nebo pokud se používá vícero provozních nádrží, mohou členské státy odebrat místní vzorek na více než jednom místě palivového systému, aby se zjistilo, zda nedochází k případné křížové kontaminaci paliv.
4. Členské státy zajistí, aby se místní vzorky sbíraly do vzorkovací nádoby, z níž lze naplnit alespoň tři nádoby na odběr vzorků, které jsou reprezentativní pro používané lodní palivo.
5. Členské státy přijmou opatření s cílem zajistit, aby:
a)
nádoby na odběr vzorků byly zapečetěny kontrolorem pomocí jedinečného prostředku k identifikaci instalovaného za přítomnosti zástupce lodě;
b)
dvě nádoby na odběr vzorků byly dovezeny na pevninu za účelem analýzy;
c)
si zástupce lodě ponechal jednu nádobu na odběr vzorků po dobu nejméně 12 měsíců od data odběru.
Článek 7
Údaje, které je třeba zahrnout do výroční zprávy
Výroční zprávy o souladu s normami pro obsah síry v lodních palivech předkládané členskými státy Komisi, musí obsahovat alespoň tyto údaje:
a)
celkový počet a druh nedodržení požadavků na obsah síry naměřený v palivech za rok, včetně rozsahu nesouladu jednotlivých obsahů síry a průměrného obsahu síry určeného po odběru vzorků a analýze;
b)
celkový počet ověření dokumentů, včetně dodacích listů zásobníků, místa čerpání paliva, knih záznamů o manipulaci s ropnými látkami, lodních deníků, postupů změny paliva a záznamů;
c)
tvrzení o nedostupnosti lodních paliv, jak je uvedeno v čl. 4a odst. 5b směrnice 1999/32/ES, včetně údajů o lodi, přístavu pro načerpání paliva a členských států, v nichž k nedostupnosti paliva došlo, počtu případů nahlášených toutéž lodí a druhu nedostupného zásobníku;
d)
oznámení a protestní dopisy proti dodavatelům lodního paliva na jejich území, pokud jde o obsah síry v palivech;
e)
seznam obsahující jména a adresy všech dodavatelů lodního paliva v příslušném členském státě;
f)
popis používání alternativních metod snižování emisí, včetně hodnocení a průběžného monitorování emisí, nebo alternativních paliv a kontrol dodržování s ohledem na nepřetržité snižování emisí oxidů síry (SOx) v souladu s přílohami I a II směrnice 1999/32/ES u lodí plujících pod vlajkou daného členského státu;
g)
podle potřeby popis vnitrostátních mechanismů výběru založených na posouzení rizik, včetně zvláštních záznamů, a využívání výsledků dálkového průzkumu a jiných dostupných technologií pro stanovování priorit při ověřování souladu s požadavky, pokud jde o jednotlivé lodě;
h)
celkový počet a druh zahájených řízení o nesplnění povinnosti a/nebo sankcí, výši pokut, které příslušný orgán uložil provozovatelům lodí a dodavatelům lodního paliva;
i)
v případě každé jednotlivé lodě, po kontrole lodních deníků a dodacích listů zásobníků a/nebo odběru vzorků:
i)
údaje o lodi, včetně čísla IMO, typu a stáří lodě a tonáže;
ii)
zprávy o odběru vzorků a analýze, včetně počtu a druhu vzorků, metody odběru vzorků, místa odběru vzorků, pro účely ověření souladu typu lodě;
iii)
příslušné údaje o dodacích listech zásobníků, místě čerpání paliva, knihách záznamů o manipulaci s ropnými látkami, lodních denících, postupech změny paliva a záznamech;
iv)
donucovací opatření a právní postupy zahájené na vnitrostátní úrovni a/nebo sankce vůči této konkrétní lodi.
Článek 8
Formát zprávy
1. Členské státy mohou využívat informační systém Unie, aby do něj přímo po ověření zaznamenávaly veškeré důležité údaje o konkrétním palivu a zjištění, včetně údajů o odběru vzorků.
2. K plnění oznamovacích povinností stanovených v článku 7 směrnice 1999/32/ES mohou členské státy, které pro záznam, výměnu a sdílení údajů týkajících se ověřování souladu využívají informační systém Unie, používat roční souhrn opatření na prosazování v oblasti práva Unie, jenž poskytuje informační systém Unie.
3. Členské státy, které informační systém Unie nevyužívají, buď usnadní spojení mezi informačním systémem Unie a jejich vnitrostátním systémem, který může podle potřeby alespoň zaznamenávat stejné oblasti jako ty, které jsou zahrnuty v informačním systému Unie, nebo podávají elektronické zprávy o všech položkách uvedených v článku 7.
Článek 9
Vstup v platnost
Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dvacátým dnem po zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie.
V Bruselu dne 16. února 2015.
DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2015/253
z dnia 16 lutego 2015 r.
ustanawiająca zasady dotyczące pobierania próbek i sprawozdawczości na podstawie dyrektywy Rady 1999/32/WE w zakresie zawartości siarki w paliwach żeglugowych
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady 1999/32/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. odnoszącą się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającą dyrektywę 93/12/EWG (1), w szczególności jej art. 6 ust. 1b oraz art. 7 ust. 1a,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Racjonalne pod względem kosztów i spójne wdrażanie i egzekwowanie dyrektywy 1999/32/WE ma znaczenie priorytetowe w osiąganiu przewidywanych korzyści dla zdrowia i środowiska wynikających z redukcji emisji dwutlenku siarki w żegludze, przy jednoczesnym wspieraniu uczciwej konkurencji i bardziej zrównoważonego rozwoju transportu morskiego.
(2)
W celu skutecznego wdrażania art. 3a, 4a i 4b dyrektywy 1999/32/WE konieczne jest, aby państwa członkowskie zapewniły odpowiednio częste i dokładne pobieranie próbek paliw żeglugowych dostarczanych na statki lub używanych na statkach, w tym kontrole dzienników okrętowych statków i kwitów bunkrowych.
(3)
Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 1999/32/WE zobowiązuje państwa członkowskie do podejmowania wszystkich koniecznych środków, aby sprawdzić zawartość siarki w paliwie żeglugowym przeznaczonym do spalenia na statku przez pobieranie próbek, w danych obszarach morskich i w danych portach. W związku z tym dobór próbek musi obejmować wszystkie metody weryfikacji zgodności określone w art. 6 ust. 1a lit. a), b) i c) tej dyrektywy.
(4)
Praktyczne pobranie próbek paliwa żeglugowego przeznaczonego do celów weryfikacji zgodności powinno być przeprowadzane poprzez pobranie próbki pierwotnej z paliwa systemu paliwowego statku i jej analizę albo przez analizę odpowiednich zaplombowanych próbek paliwa bunkrowego znajdującego się na statku.
(5)
Częstotliwość pobierania próbek powinna być określona na podstawie liczby statków zawijających do portów danego państwa członkowskiego, weryfikacji dokumentacji statku, wykorzystywania innych technologii ukierunkowanych na zapewnienie sprawiedliwego podziału obciążeń między państwa członkowskie i efektywności pod względem kosztów, jak również na podstawie konkretnych ostrzeżeń dotyczących poszczególnych statków.
(6)
Pobieranie próbek paliwa żeglugowego w trakcie jego dostawy na statek powinno być ukierunkowane na dostawców paliwa żeglugowego, co do których wielokrotnie stwierdzono, że nie przestrzegali specyfikacji zawartej w kwitach bunkrowych, z uwzględnieniem ilości paliw żeglugowych wprowadzonych do obrotu przez dostawcę.
(7)
W celu wdrożenia dyrektywy 1999/32/WE w sposób racjonalny kosztowo państwa członkowskie należy zachęcać do przestrzegania częstotliwości pobierania próbek w odniesieniu do statków wybranych do sprawdzenia zgodności paliwa na podstawie krajowych ukierunkowanych mechanizmów opartych na analizie ryzyka lub w oparciu o innowacyjne technologie sprawdzania zgodności, jak również zachęcać do dzielenia się zebranymi informacjami z innymi państwami członkowskimi.
(8)
Specjalny unijny system informacji, opracowany i obsługiwany przez Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu, dostępny dla państw członkowskich od dnia 1 stycznia 2015 r., ma za zadanie służyć jako platforma do wymiany informacji na temat wyników poszczególnych weryfikacji zgodności na podstawie dyrektywy 1999/32/WE. Państwa członkowskie należy zachęcać do korzystania z tego systemu, który może znacząco przyczynić się do racjonalizacji i optymalizacji oceny zgodności z wymogami tej dyrektywy.
(9)
Aby nie nakładać nieproporcjonalnych obciążeń administracyjnych na państwa członkowskie nieposiadające wybrzeża, statki pływające pod ich banderą lub ich dostawców paliwa żeglugowego, niektóre przepisy nie powinny mieć zastosowania do tych państw członkowskich.
(10)
W sprawozdaniach należy wziąć pod uwagę najlepsze wykorzystanie wszelkich dostępnych i nowoczesnych technologii, tak by obciążenia administracyjne były ograniczone do minimum, pozostawiając przy tym elastyczność tym państwom członkowskim, które mogą preferować sporządzanie sprawozdań w bardziej tradycyjny sposób. W związku z tym państwa członkowskie mają możliwość wykorzystywania unijnego systemu informacji w celu spełnienia odpowiednich wymogów rocznej sprawozdawczości na podstawie dyrektywy 1999/32/WE.
(11)
Nie wcześniej niż od dnia 1 stycznia 2016 r. oraz z zastrzeżeniem dostępności wspólnych danych dotyczących weryfikacji zgodności i pobierania próbek w zakresie zawartości siarki, państwa członkowskie mogą stosować ukierunkowany mechanizm oparty na analizie ryzyka, zintegrowany z unijnym systemem informacji, w celu określenia priorytetowej kolejności przy sprawdzaniu zgodności paliwa żeglugowego w sposób racjonalny pod względem kosztów.
(12)
Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu powołanego zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy 1999/32/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza decyzja ustanawia zasady dotyczące metod i częstotliwości pobierania próbek, jak również sprawozdawczości, na podstawie dyrektywy 1999/32/WE w odniesieniu do zawartości siarki w paliwach żeglugowych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
1)
„zbiornik magazynowy” oznacza zbiornik, z którego pobiera się paliwo do zasilania dalszych urządzeń spalania paliwa;
2)
„system obiegu paliwa” oznacza system dystrybucji, filtracji, oczyszczania i dostarczania paliwa ze zbiorników magazynowych do urządzeń spalania paliwa;
3)
„przedstawiciel statku” oznacza kapitana statku lub oficera odpowiedzialnego za stosowane paliwa żeglugowe, dokumentację oraz zatwierdzenie lokalizacji alternatywnego punktu poboru próbek paliwa;
4)
„inspektor ds. siarki” oznacza osobę upoważnioną przez właściwe organy państwa członkowskiego do sprawdzenia zgodności z przepisami dyrektywy 1999/32/WE;
5)
„unijny system informacji” oznacza system wykorzystujący dane portu zawinięcia dotyczące poszczególnych statków w ramach SafeSeaNet - systemu zarządzania informacjami wprowadzonego art. 22a dyrektywy 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2) (zwanego dalej „SafeSeaNet”) w celu gromadzenia i wymiany informacji dotyczących wyników zgodności poszczególnych kontroli przeprowadzanych na podstawie dyrektywy 1999/32/WE - i zarządzany przez Europejską Agencję ds. Bezpieczeństwa na Morzu. Unijny ukierunkowany mechanizm oparty na analizie ryzyka opiera się na tych wynikach indywidualnych weryfikacji zgodności i powiązanych ustaleniach zgodnie z dyrektywą 1999/32/WE.
Artykuł 3
Częstotliwość pobierania próbek paliw żeglugowych stosowanych na statkach
1. Państwa członkowskie przeprowadzają kontrole dzienników okrętowych oraz kwitów bunkrowych na statku w odniesieniu do co najmniej 10 % łącznej liczby statków zawijających rocznie do portów danego państwa członkowskiego.
Całkowita liczba statków zawijających do portów danego państwa członkowskiego odpowiada średniej liczbie statków z trzech poprzednich lat zapisanych w SafeSeaNet.
2. Począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r., zawartość siarki w paliwie żeglugowym stosowanym na statku należy również sprawdzić za pomocą pobierania próbek lub ich analizy, bądź obydwu tych operacji, w odniesieniu do co najmniej następującego procentu skontrolowanych statków, o których mowa w ust. 1:
a)
40 % w państwach członkowskich, których granice morskie całkowicie odpowiadają obszarom kontroli emisji tlenku siarki (SECA);
b)
30 % w państwach członkowskich, których granice morskie częściowo odpowiadają obszarom SECA;
c)
20 % w państwach członkowskich nieposiadających granic morskich odpowiadających obszarom SECA.
Począwszy od dnia 1 stycznia 2020 r., w państwach członkowskich nieposiadających granic morskich odpowiadających obszarom SECA zawartość siarki w paliwie żeglugowym stosowanym na statku należy również sprawdzić za pomocą pobierania próbek lub ich analizy, bądź obydwu tych operacji, w odniesieniu do 30 % skontrolowanych statków, o których mowa w ust. 1.
Państwa członkowskie mogą przestrzegać częstotliwości określonej w tym ustępie, wybierając statki w oparciu o krajowe ukierunkowane mechanizmy oparte na ocenie ryzyka oraz na podstawie konkretnych ostrzeżeń dotyczących poszczególnych statków zgłoszonych w unijnym systemie informacji.
3. Liczba statków obliczona zgodnie z ust. 2, które mają być kontrolowane za pomocą pobierania próbek lub analizy, bądź obu tych operacji, może być dostosowana (ale nie może być zmniejszona o więcej niż 50 %) w jeden z następujących sposobów:
a)
przez odjęcie liczby statków, wobec których sprawdza się ewentualną niezgodność przy użyciu technologii teledetekcji lub metodami analizy „szybkiego przeglądu”; albo
b)
przez określenie odpowiedniej liczby, w przypadku gdy weryfikacje dokumentów przeprowadzone zgodnie z ust. 1 są wykonywane na statkach w odniesieniu do co najmniej 40 % statków zawijających do portów danego państwa członkowskiego rocznie.
Wyniki dostosowania, o którym mowa w lit. a) i b), wprowadza się do unijnego systemu informacji.
4. Począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r., zamiast przestrzegania rocznej częstotliwości określonej w ust. 1, 2 i 3, państwo członkowskie może stosować roczną częstotliwość pobierania próbek określoną na podstawie unijnego ukierunkowanego mechanizmu opartego na analizie ryzyka.
5. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do Republiki Czeskiej, Luksemburga, Węgier, Austrii i Słowacji.
Artykuł 4
Częstotliwość pobierania próbek paliw żeglugowych dostarczanych na statki
1. Zgodnie z art. 6 ust. 1a lit. b) dyrektywy 1999/32/WE i biorąc pod uwagę ilość dostarczonych paliw żeglugowych, państwa członkowskie przeprowadzają pobieranie próbek i analizę paliw żeglugowych w trakcie ich dostawy na statek w odniesieniu do tych dostawców paliw żeglugowych zarejestrowanych w danym państwie członkowskim, u których co najmniej trzy razy w danym roku stwierdzono, że dostarczyli paliwo niezgodne ze specyfikacją zawartą w kwicie bunkrowym, na podstawie sprawozdań zapisanych w unijnym systemie informacji lub w sprawozdaniu rocznym, o którym mowa w art. 7.
2. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do Republiki Czeskiej, Luksemburga, Węgier, Austrii i Słowacji.
Artykuł 5
Metody pobierania próbek do celów weryfikacji zawartości siarki w paliwie żeglugowym stosowanym na statku
1. Zgodnie z art. 3 przy weryfikacji zawartości siarki w paliwach żeglugowych stosowanych na statku państwa członkowskie stosują następujące etapy pobierania próbek i weryfikacji zgodności z normami emisji siarki:
a)
kontrola dzienników okrętowych oraz kwitów bunkrowych;
b)
w stosownych przypadkach, jedna lub obie następujące metody pobierania próbek i analizy:
(i)
analiza zaplombowanych próbek paliwa bunkrowego na statku towarzyszących kwitowi bunkrowemu, które zostały pobrane zgodnie z prawidłem 18 ust. 8.1 i 8.2 załącznika VI do konwencji MARPOL;
(ii)
pobranie na statku próbek pierwotnych paliwa żeglugowego przeznaczonego do spalenia na statku zgodnie z art. 6, a następnie przeprowadzenie jego analizy.
2. Po zakończeniu weryfikacji i analizy zawartości siarki, inspektor ds. siarki zapisuje informacje dotyczące inspekcji i jej wyników dla danego paliwa zgodnie z wnioskowanym rodzajem informacji, o których mowa w art. 7 lit. a).
Artykuł 6
Pobranie próbek pierwotnych na statku
1. Państwa członkowskie pobierają na statku próbki pierwotne paliwa żeglugowego za pomocą jednego lub wielu pobrań próbek pierwotnych, na poziomie zaworu przeznaczonego do pobierania próbek w systemie obiegu paliwa, w miejscu zgodnym z rysunkiem schematycznym rur paliwa lub planem oraz zatwierdzonym przez administrację państwa bandery lub uznaną organizację działającą w jego imieniu.
2. W przypadku braku miejsca, o którym mowa w ust. 1, punktem poboru próbek paliwa jest miejsce, w którym zawór nadaje się do pobrania próbki i spełnia wszystkie następujące warunki:
a)
jest łatwo dostępny i bezpieczny;
b)
uwzględnia różne gatunki paliwa używanego do każdego urządzenia spalania paliwa;
c)
jest zamocowany za zbiornikiem magazynowym, skąd płynie wykorzystywane paliwo;
d)
znajduje się możliwie jak najbliżej, uwzględniając względy bezpieczeństwa, wlotu paliwa w urządzeniu do spalania paliwa, biorąc pod uwagę rodzaj paliwa, natężenie przepływu, temperaturę i ciśnienie za wybranym punktem poboru próbek;
e)
jest zaproponowany przez przedstawiciela statku i zaakceptowany przez inspektora ds. siarki.
3. Państwa członkowskie mogą pobrać próbki pierwotne w więcej niż jednym miejscu w systemie obiegu paliwa, aby ustalić, czy istnieje możliwość krzyżowego zanieczyszczenia z powodu braku w pełni odrębnych systemów paliwowych lub w przypadku wielu kombinacji zbiorników roboczych.
4. Państwa członkowskie zapewniają, aby pobrane próbki pierwotne były zbierane w pojemniku, z którego co najmniej trzy butelki do próbek mogą być napełnione próbkami reprezentatywnymi dla stosowanego paliwa żeglugowego.
5. Państwa członkowskie podejmują środki mające na celu zapewnienie, by:
a)
butelki z próbkami zostały zaplombowane przez inspektora ds. siarki przy pomocy niepowtarzalnych środków identyfikacji założonych w obecności przedstawiciela statku;
b)
dwie butelki z próbkami wzięto na ląd w celu przeprowadzenia analizy;
c)
jedną butelkę z próbką zatrzymał przedstawiciel statku przez okres nie krótszy niż 12 miesięcy od daty pobrania.
Artykuł 7
Informacje, które mają być zawarte w sprawozdaniu rocznym
Roczne sprawozdania, przekazywane przez państwa członkowskie Komisji, dotyczące zgodności z normami zawartości siarki w paliwach żeglugowych, zawierają co najmniej następujące informacje:
a)
całkowita roczna liczba i rodzaj niezgodności poddanej pomiarowi zawartości siarki w przebadanym paliwie, w tym zakres indywidualnej niezgodności w zawartości siarki oraz średnia zawartość siarki określona w wyniku pobierania próbek i analizy;
b)
całkowita roczna liczba weryfikacji dokumentów, w tym kwity bunkrowe, lokalizacja paliwa bunkrowego, książki zapisów olejowych, dzienniki okrętowe, procedury wymiany paliwa oraz zapisy;
c)
oświadczenia w sprawie braku dostępności paliw żeglugowych, o których mowa w art. 4a ust. 5b dyrektywy 1999/32/WE, w tym szczegóły dotyczące statku, portu bunkrowania i państw członkowskich, w których miał miejsce brak dostępności paliwa, liczba oświadczeń złożonych przez ten sam statek i rodzaj niedostępnego bunkra;
d)
zgłoszenia i listy protestacyjne dotyczące zawartości siarki w paliwach, skierowane do dostawców paliwa żeglugowego na obsługiwanym przez nich terytorium;
e)
wykaz zawierający nazwy i adresy wszystkich dostawców paliwa żeglugowego w danym państwie członkowskim;
f)
opis stosowania alternatywnych metod redukcji emisji, w tym prób doświadczalnych i stałego monitorowania emisji, lub paliw alternatywnych i kontroli zgodności co do ciągłego osiągania redukcji emisji tlenku siarki zgodnie z załącznikami I i II do dyrektywy 1999/32/WE na statkach pływających pod banderą danego państwa członkowskiego;
g)
tam gdzie ma to zastosowanie, opis krajowych ukierunkowanych mechanizmów opartych na analizie ryzyka, w tym konkretnych ostrzeżeń, oraz wykorzystanie i wyniki teledetekcji i innych dostępnych technologii służących ustalaniu kolejności priorytetowej poszczególnych statków w poddawaniu ich weryfikacji zgodności;
h)
liczba i rodzaj wszczętych postępowań w sprawie naruszenia i/lub kar, kwota grzywien nałożonych przez właściwe organy, zarówno na operatorów statków, jak i dostawców paliwa żeglugowego;
i)
dla każdego statku, w następstwie kontroli ich dzienników okrętowych oraz kwitów bunkrowych lub pobierania próbek lub obu tych operacji:
(i)
dane statku, w tym numer IMO, rodzaj, wiek statku i jego pojemność;
(ii)
sprawozdania z pobierania próbek i analizy, w tym liczba i rodzaj próbek, stosowane metody pobierania próbek i miejsca pobierania próbek, na potrzeby weryfikacji zgodności w odniesieniu do tego rodzaju statku;
(iii)
istotne informacje na temat kwitów bunkrowych, lokalizacji paliwa bunkrowego, książek zapisów olejowych, dzienników okrętowych, procedur wymiany paliwa oraz zapisów;
(iv)
działania w zakresie egzekwowania przepisów i procedur prawnych wszczętych na szczeblu krajowym i/lub kar w odniesieniu do tych poszczególnych statków.
Artykuł 8
Format sprawozdania
1. Państwa członkowskie mogą korzystać z unijnego systemu informacji do celów rejestrowania w systemie bezpośrednio po weryfikacji wszystkich właściwych dla danego paliwa szczegółowych informacji na temat inspekcji i ustaleń, w tym informacji dotyczących pobierania próbek.
2. Państwo członkowskie korzystające z unijnego systemu informacji do celów rejestrowania, wymiany informacji oraz dzielenia się danymi na temat weryfikacji zgodności może zastosować roczne sumaryczne zestawienie działań w zakresie egzekwowania prawa przewidzianych przez unijny system informacji w celu wypełnienia swoich obowiązków sprawozdawczych określonych w art. 7 dyrektywy 1999/32/WE.
3. Państwa członkowskie, które nie korzystają z unijnego systemu informacji, powinny ułatwiać połączenie unijnego systemu informacji z ich krajowym systemem, który jest w stanie zapewnić co najmniej rejestrowanie, stosownie do sytuacji, elementów odpowiadających rejestrowanym w unijnym systemie informacji, lub powinny zgłaszać w formie elektronicznej wszystkie elementy, o których mowa w art. 7.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 16 lutego 2015 r.