PROVÁDĚCÍ ROZHODNUTÍ KOMISE
ze dne 26. září 2012
o mimořádných opatřeních proti šíření háďátka Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et al. (háďátka borovicového) na území Unie
(oznámeno pod číslem C(2012) 6543)
(2012/535/EU)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Rady 2000/29/ES ze dne 8. května 2000 o ochranných opatřeních proti zavlékání organismů škodlivých rostlinám nebo rostlinným produktům do Společenství a proti jejich rozšiřování na území Společenství (1), a zejména na čl. 16 odst. 3 čtvrtou větu uvedené směrnice,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Rozhodnutím Komise 2006/133/ES (2) se po členských státech žádá dočasné přijetí doplňujících opatření proti šíření háďátka borovicového z oblastí Portugalska, mimo oblastí, ve kterých se nevyskytuje. Ohniska výskytu háďátka borovicového ve Španělsku a opakující se případy, kdy jiné členské státy zadržely borové dřevo, dřevěný obalový materiál a kůru napadené háďátkem borovicovým dodané z Portugalska, ukazují, že vzrostlo riziko možného šíření háďátka borovicového z oblastí v Portugalsku, ve kterých se vyskytuje. Hospodářský, sociální a environmentální dopad rozšíření háďátka borovicového v Unii by byl nepřijatelně velký. Je proto žádoucí rozšířit oblast působnosti opatření týkajících se háďátka borovicového na všechny členské státy.
(2)
Aby se zabránilo zavlékání a šíření háďátka borovicového, měly by členské státy provádět každoroční průzkumy výskytu háďátka borovicového v oblastech, v nichž jeho výskyt není znám, a měly by přijmout pohotovostní plány pro případ, že bude výskyt háďátka borovicového zjištěn.
(3)
V případě zjištění výskytu háďátka borovicového v oblasti, kde jeho výskyt dříve nebyl znám, by členské státy měly vymezit oblasti, v nichž je třeba provést eradikační opatření. Tato opatření by měla zahrnovat preventivní kácení náchylných rostlin v zamořené zóně a v zóně o poloměru 500 m obklopující rostliny napadené háďátkem borovicovým a posílení úředního dozoru zaměřeného na výskyt háďátka borovicového v celé vymezené oblasti.
(4)
Pokud členský stát dojde k závěru, že by vykácení náchylných rostlin v okruhu až do 500 m od rostlin napadených háďátkem borovicovým bylo nepřiměřené, například v případě, že součástí postižené zóny jsou oblasti chráněné v souladu se směrnicí Rady 92/43/EHS ze dne 21. května 1992 o ochraně přírodních stanovišť, volně žijících živočichů a planě rostoucích rostlin (3) a směrnicí Evropského parlamentu a Rady 2009/147/ES ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně volně žijících ptáků (4), měly by být k dispozici alternativní možnosti řízení rizika, zahrnující omezení kácení náchylných rostlin. V takovém případě by měla být přijata alternativní ochranná opatření, jež zajistí obdobnou míru snížení rizika šíření háďátka borovicového.
(5)
Hlavním cílem opatření proti háďátku borovicovému by měla být jeho eradikace, přičemž izolace výskytu háďátka borovicového je povolena pouze v oblastech, kde eradikace není proveditelná. Aby bylo zajištěno dosažení eradikace všude tam, kde je to možné, měly by členské státy provádět eradikační opatření nejméně po dobu čtyř let. Pokud však eradikace možná není, mělo by být členským státům v určitých případech povoleno uplatňovat opatření k izolaci výskytu háďátka borovicového ještě před uplynutím tohoto čtyřletého období.
(6)
O eradikačních opatřeních nebo opatřeních k izolaci výskytu háďátka borovicového, která členské státy přijaly nebo se rozhodly přijmout, by měly informovat Komisi a ostatní členské státy.
(7)
O přijatých eradikačních opatřeních a opatřeních k izolaci výskytu háďátka borovicového by měly být informovány příslušné hospodářské subjekty a veřejnost.
(8)
Přemísťování náchylných rostlin a náchylného dřeva a kůry v rámci vymezených oblastí a mimo tyto oblasti by mělo podléhat určitým omezením. Členské státy by měly kontrolovat, zda jsou tyto zákazy a omezení dodržovány, a v případě potřeby přijímat opatření k nápravě.
(9)
Pokud omezení týkající se přemísťování náchylného dřeva a kůry zahrnují požadavky na jejich ošetření, měly by členské státy oprávnit zařízení, jež jsou dostatečně vybavená k provádění takového ošetření a vydávání rostlinolékařských pasů nebo označování ošetřeného náchylného dřeva nebo kůry, a provádět nad nimi dohled. Měla by být stanovena pravidla pro opravňování takových zařízení a dohled nad nimi. Měla by také být stanovena pravidla pro opravňování výrobců dřevěného obalového materiálu provádějících takové označování a pro dohled nad nimi.
(10)
Informace o těchto oprávněných zařízeních by měly být zpřístupněny členským státům a hospodářským subjektům. Komise by proto měla sestavit a vést seznam oprávněných zpracovatelských zařízení a oprávněných výrobců dřevěného obalového materiálu.
(11)
Rozhodnutí 2006/133/ES by proto mělo být zrušeno.
(12)
Toto rozhodnutí by mělo být po třech letech přezkoumáno s ohledem na odborný a vědecký pokrok.
(13)
Opatření stanovená tímto rozhodnutím jsou v souladu se stanoviskem Stálého rostlinolékařského výboru,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Definice
Pro účely tohoto rozhodnutí se použijí tyto definice:
a)
„náchylnými rostlinami“ se rozumí rostliny (kromě plodů a semen) Abies Mill., Cedrus Trew, Larix Mill., Picea A. Dietr., Pinus L., Pseudotsuga Carr. a Tsuga Carr.;
b)
„náchylným dřevem“ se rozumí dřevo jehličnanů (Coniferales), s výjimkou řeziva a kulatiny Taxus L. a Thuja L.;
c)
„náchylnou kůrou“ se rozumí kůra jehličnanů (Coniferales);
d)
„místem produkce“ se rozumí jakékoli prostory provozované/provozy fungující jako jedna produkční jednotka. Mohou zahrnovat stanoviště produkce, v nichž se z fytosanitárních důvodů hospodaří odděleně;
e)
„přenašečem“ se rozumí brouci náležející k rodu Monochamus Megerle in Dejean, 1821;
f)
„letovým obdobím přenašeče“ se rozumí období od 1. dubna do 31. října, vyjma případů, kdy je odborně či vědecky zdůvodněna odlišná doba trvání letového období přenašeče, se zohledněním bezpečnostního hraničního období čtyř týdnů navíc na začátku a na konci předpokládaného letového období;
g)
„dřevěným obalovým materiálem“ se rozumí dřevo nebo dřevěné produkty používané na podporu, ochranu nebo přepravu komodit, ve formě obalových beden, bedniček, přepravek, bubnů a podobných obalů, palet, skříňových palet a jiných přepravních podložek, nástavných rámů palet a prokladů, ať už jsou nebo nejsou právě používány při přepravě předmětů. Toto ustanovení se nevztahuje na zpracované dřevo vyrobené pomocí lepidla, tepla nebo tlaku či jejich kombinace a obalový materiál sestávající pouze ze dřeva o tloušťce nepřesahující 6 mm.
Článek 2
Průzkumy v oblastech, ve kterých není znám výskyt háďátka borovicového
1. Členské státy každoročně provádějí průzkumy výskytu háďátka borovicového Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et al. (dále jen „háďátko“) v náchylných rostlinách, náchylném dřevu a kůře a v přenašeči a zjišťují, zda existuje jakýkoliv důkaz o výskytu háďátka na jejich území v oblastech, ve kterých dříve výskyt háďátka nebyl znám.
Tyto průzkumy sestávají z odběru vzorků náchylných rostlin, náchylného dřeva a kůry a přenašečů a jejich laboratorního testování. Počet vzorků se stanoví podle uznávaných vědeckých a odborných zásad.
2. Členské státy sdělí Komisi popis průzkumů uvedených v odstavci 1, kde uvedou počet míst průzkumu, oblasti, ve kterých má být průzkum proveden, a počet vzorků, jež budou každoročně podrobeny laboratornímu testování. V popisu se uvede, na jakých vědeckých a odborných zásadách jsou tyto průzkumy založeny.
Tento popis se sdělí Komisi do 1. března roku, v němž mají být průzkumy provedeny.
3. Výsledky průzkumů uvedených v odstavci 1 sdělí každý členský stát Komisi a ostatním členským státům do 1. března roku následujícího po roce, ve kterém byly průzkumy provedeny.
Článek 3
Laboratorní testování
Laboratorní testování náchylných rostlin, náchylného dřeva a kůry a přenašečů na přítomnost háďátka se provádí podle diagnostického protokolu pro háďátko Bursaphelenchus xylophilus uvedeného ve standardu EPPO PM7/4(2) (5). Metody uvedené v tomto standardu mohou být doplněny nebo nahrazeny vědecky ověřenými metodami molekulární diagnostiky, jež jsou prokazatelně přinejmenším stejně citlivé a spolehlivé jako metody uvedené ve standardu EPPO.
Článek 4
Pohotovostní plány
1. Každý členský stát do 31. prosince 2013 stanoví plán činností, jež mají být provedeny na jeho území v souladu s články 5 až 16 v případě potvrzeného výskytu háďátka nebo podezření na jeho výskyt (dále jen „pohotovostní plán“).
2. Pohotovostní plán stanoví:
a)
úkoly a odpovědnosti zapojených subjektů a ústředního orgánu při těchto činnostech;
b)
pravidla komunikace o těchto činnostech mezi zapojenými subjekty, ústředním orgánem, příslušným soukromým sektorem a veřejností;
c)
pravidla laboratorního testování a
d)
pravidla školení pracovníků subjektů zapojených do těchto činností.
3. Členské státy zajistí hodnocení a přezkoumání svých pohotovostních plánů.
4. Členské státy informují o svých pohotovostních plánech Komisi, jestliže o to požádá.
Článek 5
Vymezené oblasti
1. Pokud výsledky každoročního průzkumu stanoveného v čl. 2 odst. 1 prokážou výskyt háďátka v náchylné rostlině v části území členského státu, ve které dříve nebyl znám, nebo pokud je výskyt háďátka prokázán jiným způsobem, vymezí členský stát bezodkladně oblast v souladu s odstavcem 2 (dále jen „vymezená oblast“).
Pokud je zjištěn výskyt háďátka v přenašeči nebo v dodávce náchylného dřeva, náchylné kůry nebo v dřevěném obalovém materiálu, provede příslušný členský stát šetření v blízkosti místa, kde byl přenašeč odchycen nebo kde se náchylné dřevo, náchylná kůra nebo dřevěný obalový materiál v době zjištění nacházely. Pokud výsledky šetření prokážou výskyt háďátka v náchylné rostlině, použije se rovněž ustanovení prvního pododstavce.
2. Vymezená oblast sestává ze zóny, ve které byl zjištěn výskyt háďátka (dále jen „zamořená zóna“), a ze zóny obklopující zamořenou zónu (dále jen „nárazníková zóna“). Nárazníková zóna je široká nejméně 20 km.
Jsou-li použita eradikační opatření v souladu s článkem 6, může příslušný členský stát rozhodnout, že nárazníkovou zónu zúží, a to pod podmínkou, že toto zúžení nenaruší eradikaci, přičemž šířka zúžené zóny nesmí být menší než 6 km.
3. Pokud je zjištěn výskyt háďátka v nárazníkové zóně, bezodkladně se s ohledem na toto zjištění stanoví v souladu s odstavcem 1 nová vymezená oblast.
Pokud stávající vymezená oblast podléhá eradikačním opatřením podle článku 6, může být s ohledem na toto zjištění upravena, místo co by se stanovila nová vymezená oblast.
Jakýkoli důkaz o výskytu háďátka v nárazníkové zóně se okamžitě oznámí Komisi a ostatním členským státům.
4. Je-li na území členského státu zjištěn výskyt háďátka a vymezená oblast by zasahovala na území jednoho nebo více dalších členských států, stanoví tento další členský stát nebo tyto další členské státy v souladu s odstavcem 1 vymezenou oblast nebo vymezené oblasti, jež doplní nárazníkovou zónu o nárazníkovou zónu nebo nárazníkové zóny, jejichž šíře odpovídá šíři nárazníkové zóny v členském státě, ve kterém byl výskyt zjištěn.
5. Členské státy uvědomí Komisi a ostatní členské státy o vymezené oblasti na svém území do jednoho měsíce ode dne, kdy byl v příslušné oblasti zjištěn výskyt háďátka.
Toto sdělení obsahuje popis vymezených oblastí, jejich polohu a názvy správních jednotek, jichž se vymezení týká, spolu s mapou, na které je vyznačena poloha každé vymezené oblasti, každé zamořené zóny a nárazníkové zóny.
Členské státy uvědomí Komisi a ostatní členské státy o úpravách vymezených oblastí na svém území do jednoho měsíce od takové úpravy.
6. Pokud každoroční průzkumy náchylných rostlin a přenašeče stanovené v příloze I bodě 6 prokážou, že v příslušné vymezené oblasti nebyl po předchozí čtyři roky zjištěn výskyt háďátka, může příslušný členský stát rozhodnout, že tato oblast přestává být vymezenou oblastí. Členský stát může v situaci uvedené v příloze I bodě 5 rozhodnout, že daná oblast přestává být vymezenou oblastí, je-li nepřítomnost háďátka potvrzena odběrem vzorků a testováním uvedenými v bodě 7 uvedené přílohy.
O tomto rozhodnutí informuje členský stát Komisi a ostatní členské státy do jednoho měsíce od jeho přijetí.
7. Komise vypracuje seznam vymezených oblastí a předá ho členským státům.
Seznam je aktualizován na základě sdělení obdržených Komisí podle odstavců 5 a 6.
Článek 6
Eradikace
1. Členské státy přijmou opatření k eradikaci háďátka ve vymezených oblastech na svém území stanovená v příloze I.
Háďátko je považováno za eradikované, pokud každoroční průzkumy náchylných rostlin a přenašeče stanovené v příloze I bodě 6 prokážou, že v příslušné vymezené oblasti nebyl za předchozí čtyři roky zjištěn výskyt háďátka, nebo je-li nepřítomnost háďátka potvrzena odběrem vzorků a testováním uvedenými v příloze I bodě 7 třetím pododstavci.
2. Členské státy zajistí, že opatření uvedená v odstavci 1 budou prováděna odborně kvalifikovanými pracovníky příslušných úředních subjektů nebo kterýmikoli jinými odborně kvalifikovanými osobami pod dohledem příslušných úředních subjektů.
Článek 7
Izolace výskytu
1. Pokud každoroční průzkumy náchylných rostlin a přenašeče stanovené v příloze I bodě 6 prokážou výskyt háďátka ve vymezené oblasti po dobu nejméně čtyř po sobě jdoucích let a získané zkušenosti ukazují, že v dané situaci není možné háďátko eradikovat, může příslušný členský stát namísto toho rozhodnout, že zajistí izolaci výskytu háďátka v této oblasti.
Příslušný členský stát však může o izolaci výskytu namísto eradikace háďátka rozhodnout před uplynutím tohoto období v případech, kdy průměr zamořené zóny přesahuje 20 km, výskyt háďátka je prokázán v celé zamořené zóně a dosavadní zkušenosti ukazují, že jeho eradikace není v této oblasti v dané situaci možná.
Přijmou se opatření k izolaci výskytu stanovená v příloze II.
2. Pokud se členský stát v souladu s odstavcem 1 rozhodne použít opatření k izolaci výskytu namísto eradikačních opatření, informuje o tomto rozhodnutí Komisi s vysvětlením důvodů rozhodnutí.
Použije-li se ustanovení odstavce 1 druhého pododstavce, provede Komise v tomto členském státě šetření, aby bylo ověřeno, zda jsou podmínky stanovené v uvedeném pododstavci splněny.
3. Vymezená oblast podléhající opatřením k izolaci výskytu v souladu s odstavcem 1 se jako taková označí v seznamu uvedeném v čl. 5 odst. 7. Členské státy mohou použít opatření k izolaci výskytu pouze ve vymezených oblastech, jež byly v tomto seznamu vyznačeny jako oblasti podléhající opatřením k izolaci výskytu háďátka.
4. Členské státy zajistí, aby opatření uvedená v odstavci 1 byla prováděna odborně kvalifikovanými pracovníky příslušných úředních subjektů nebo kterýmikoli jinými odborně kvalifikovanými osobami pod dohledem příslušných úředních subjektů.
Článek 8
Informování hospodářských subjektů a veřejnosti
Jsou-li použita eradikační opatření v souladu s článkem 6 nebo opatření k izolaci výskytu háďátka v souladu s článkem 7, informují příslušné členské státy o těchto opatřeních příslušné hospodářské subjekty a veřejnost.
Článek 9
Informování o vnitrostátních opatřeních
1. Do jednoho měsíce od oznámení výskytu háďátka v části svého území, ve které jeho výskyt nebyl dříve znám, poskytnutého podle čl. 16 odst. 1 prvního pododstavce směrnice 2000/29/ES, sdělí členské státy Komisi a ostatním členským státům, jaká opatření přijaly a jaká opatření se rozhodly přijmout k eradikaci háďátka v souladu s článkem 6.
2. Přijme-li členský stát opatření k eradikaci háďátka podle článku 6, sdělení o opatřeních uvedené v odstavci 1 bude obsahovat opatření týkající se kácení, odběru vzorků, testování, odstranění a likvidace náchylných rostlin, stanovená v příloze I bodech 2, 3, 4, 5, 7, 8 a 9 a plán a organizaci průzkumů včetně počtu prohlídek, vzorků, jež mají být odebrány, a laboratorních testů, jež mají být provedeny, jak stanoví příloha I bod 6.
Přijme-li členský stát opatření k izolaci výskytu háďátka podle článku 7, sdělení o opatřeních uvedené v odstavci 1 bude obsahovat opatření týkající se kácení, odběru vzorků, testování, odstranění a likvidace náchylných rostlin a plán a organizaci průzkumů včetně počtu prohlídek, vzorků, jež mají být odebrány, a laboratorních testů, jež mají být provedeny, jak stanoví příloha II body 2 a 3.
Toto sdělení o opatřeních zahrnuje také popis opatření k informování příslušných hospodářských subjektů a veřejnosti podle článku 8 a kontrol, jež mají být provedeny podle čl. 11 odst. 1.
3. Členské státy každoročně do 1. března podají Komisi a ostatním členským státům zprávu o výsledcích opatření za předchozí rok, přijatých podle článků 6 a 7.
Tato zpráva obsahuje počet nálezů výskytu háďátka a jejich polohu včetně map, počet rostlin ve špatném zdravotním stavu a rostlin odumřelých, jež byly identifikovány, skáceny a podrobeny odběru vzorků a testování, a výsledky těchto testů.
4. Členské státy do 1. března každého roku následujícího po oznámení uvedeném v odstavci 1 sdělí Komisi a ostatním členským státům, jaká opatření se rozhodly přijmout v tomto roce k eradikaci háďátka podle článku 6.
5. Pokud se členský stát rozhodne izolovat výskyt háďátka ve vymezené oblasti podle čl. 7 odst. 1, okamžitě předá Komisi a ostatním členským státům příslušným způsobem přepracovanou verzi sdělení o opatřeních, poskytnutého podle odstavce 1.
Podléhá-li vymezená oblast opatřením k izolaci výskytu háďátka podle článku 7, může toto sdělení o opatřeních zahrnovat období až 5 let. Pokud sdělení zahrnuje období delší než jeden rok, předloží příslušné členské státy Komisi a ostatním členským státům přepracovanou verzi tohoto sdělení do 31. října roku, ve kterém platnost sdělení vyprší.
Pokud bylo rozhodnuto o významných změnách opatření k izolaci výskytu, uvedené sdělení o opatřeních se přepracuje a bezodkladně předloží Komisi a ostatním členským státům.
Článek 10
Přemísťování náchylných rostlin a náchylného dřeva a kůry v rámci Unie
1. Náchylné rostliny a náchylné dřevo a kůra mohou být přemísťovány z vymezených oblastí do jiných než vymezených oblastí a ze zamořených zón do nárazníkových zón, pouze pokud jsou splněny podmínky stanovené v příloze III oddíle 1.
2. Náchylné rostliny a náchylné dřevo a kůra mohou být přemísťovány v rámci zamořených zón podléhajících eradikačním opatřením, pouze pokud jsou splněny podmínky stanovené v příloze III oddíle 2.
3. Členské státy mohou omezit přemísťování náchylných rostlin a náchylného dřeva a kůry v rámci zamořených zón podléhajících opatřením k izolaci výskytu háďátka.
Článek 11
Kontroly při přemísťování z vymezených oblastí do jiných než vymezených oblastí a ze zamořených zón do nárazníkových zón
1. Členské státy provádějí časté namátkové kontroly náchylných rostlin a náchylného dřeva a kůry přemísťovaných z vymezených oblastí, jež se nacházejí na jejich území, do jiných než vymezených oblastí a ze zamořených zón, jež se nacházejí na jejich území, do nárazníkových zón.
Při konkrétním rozhodování o tom, kde mají být kontroly prováděny, vycházejí členské státy z rizika, že rostliny nebo dřevo a kůra, jež mají být kontrolovány, obsahují živá háďátka, přičemž berou v úvahu původ dodávek, stupeň náchylnosti příslušných rostlin a dřeva a kůry a to, nakolik hospodářský subjekt odpovědný za přemísťování v minulosti dodržoval toto rozhodnutí a rozhodnutí 2006/133/ES.
Kontroly náchylných rostlin a náchylného dřeva a kůry se provádějí na následujících místech:
a)
v místech, kde přecházejí ze zamořených zón do nárazníkových zón;
b)
v místech, kde přecházejí z nárazníkových zón do nevymezených oblastí;
c)
v místě určení v nárazníkové zóně a
d)
v místě původu v zamořené zóně, jako jsou pily, odkud jsou přemísťovány mimo zamořenou zónu.
Členské státy mohou rozhodnout, že budou provádět i další kontroly v jiných místech, než která jsou uvedena v písmenech a) až d).
Tyto kontroly zahrnují kontrolu dokumentace z hlediska dodržení požadavků stanovených v příloze III oddíle 1, kontrolu totožnosti a v případě nedodržení nebo podezření na nedodržení těchto požadavků i rostlinolékařskou kontrolu, jež zahrnuje testování na přítomnost háďátka.
2. Členské státy provádějí namátkové kontroly náchylných rostlin a náchylného dřeva a kůry přemísťovaných z vymezených oblastí, jež se nacházejí mimo jejich území, do jiných než vymezených oblastí na svém území.
Tyto kontroly zahrnují kontrolu dokumentace z hlediska dodržení požadavků stanovených v příloze III oddíle 1, kontrolu totožnosti i rostlinolékařskou kontrolu, jež zahrnuje testování na přítomnost háďátka.
3. Výsledky kontrol uvedených v odstavci 1 se oznámí Komisi a ostatním členským státům každý měsíc a výsledky kontrol uvedených v odstavci 2 se jim oznámí jednou ročně do 1. března.
Pokud tyto kontroly prokážou přítomnost háďátka v náchylných rostlinách nebo v náchylném dřevu nebo kůře, dotyčný členský stát tento nález okamžitě oznámí Komisi a ostatním členským státům.
Článek 12
Opatření v případě nedodržení článku 10
Pokud kontroly uvedené v článku 11 prokážou, že ustanovení přílohy III oddílu 1 nebo oddílu 2 nebyla dodržena, členský stát, který tyto kontroly provedl, okamžitě podrobí materiál, který nesplňuje požadavky, některému z těchto opatření:
a)
zničení;
b)
přemístění pod úředním dohledem do zpracovatelského zařízení výslovně k tomu oprávněného, kde jsou náchylné dřevo a kůra podrobeny tepelnému ošetření tak, aby se v kterékoliv jejich části dosáhlo minimální teploty 56 °C po dobu alespoň 30 minut, a aby bylo zajištěno, že budou prosté živých háďátek a živých přenašečů;
c)
pokud materiál, který nesplňuje požadavky, je dřevěným obalovým materiálem právě používaným při přepravě předmětů, a aniž jsou dotčena ustanovení přílohy III, vrácení pod úředním dohledem do místa odeslání nebo do místa poblíž místa, kde byl materiál zadržen, k přebalení těchto předmětů a zničení tohoto dřevěného obalového materiálu, přičemž je nutno vyloučit jakékoli riziko šíření háďátka.
Článek 13
Opravňování zpracovatelských zařízení
1. Členské státy, na jejichž území se nachází vymezená oblast, oprávní dostatečně vybavená zpracovatelská zařízení k provádění jednoho nebo více z následujících úkolů stanovených v příloze III:
a)
ošetřování náchylného dřeva a kůry, jak je stanoveno v oddíle 1 bodě 2 písm. a) a oddíle 2 bodě 2 prvním pododstavci písm. c) uvedené přílohy;
b)
vydávání rostlinolékařských pasů podle směrnice Komise 92/105/EHS (6) pro náchylné dřevo a kůru ošetřené příslušným zpracovatelským zařízením v souladu s písmenem a) tohoto odstavce, jak je stanoveno v oddíle 1 bodě 2 písm. b) přílohy III a oddíle 2 bodě 2 druhém pododstavci písm. b) uvedené přílohy;
c)
ošetřování dřevěného obalového materiálu, jak je stanoveno v oddíle 1 bodě 3 písm. a) uvedené přílohy a oddíle 2 bodě 3 uvedené přílohy a
d)
označování dřevěného obalového materiálu ošetřeného příslušným zpracovatelským zařízením v souladu s písmenem c) způsobem stanoveným v oddíle 1 bodě 3 písm. b) přílohy III a v oddíle 2 bodě 3 uvedené přílohy, v souladu s přílohou II mezinárodního standardu FAO pro fytosanitární opatření č. 15.
Tato zařízení jsou dále uváděna jako „oprávněná zpracovatelská zařízení“.
2. Oprávněná zpracovatelská zařízení zajistí dohledatelnost ošetřeného náchylného dřeva, kůry a dřevěného obalového materiálu.
Článek 14
Opravňování k označování
1. Členské státy, na jejichž území se nachází vymezená oblast, pověří dostatečně vybavené výrobce dřevěného obalového materiálu, aby v souladu s přílohou II mezinárodního standardu FAO pro fytosanitární opatření č. 15 označovali dřevěný obalový materiál, jejž vyrábějí ze dřeva ošetřeného oprávněným zpracovatelským zařízením a opatřeného rostlinolékařským pasem podle směrnice 92/105/EHS.
Tito výrobci jsou dále uváděni jako „oprávnění výrobci dřevěného obalového materiálu“.
2. Jedině oprávnění výrobci dřevěného obalového materiálu mohou používat k výrobě dřevěného obalového materiálu dřevo ze zpracovatelských zařízení, výslovně pro tento účel oprávněných, opatřené rostlinolékařským pasem podle směrnice 92/105/EHS, a zajistí, aby bylo možné zpětně dohledat, ze kterého oprávněného zpracovatelského zařízení takto použité dřevo pochází.
Článek 15
Dohled nad oprávněnými zpracovatelskými zařízeními a oprávněnými výrobci dřevěného obalového materiálu
Členské státy provádějí dohled nad oprávněnými zpracovatelskými zařízeními a oprávněnými výrobci dřevěného obalového materiálu, aby se zajistilo, že správně plní úkoly stanovené v jejich oprávnění.
Členské státy zajistí, aby byl tento dohled prováděn odborně kvalifikovanými pracovníky příslušných úředních subjektů nebo kterýmikoli jinými odborně kvalifikovanými osobami pod dohledem příslušných úředních subjektů.
Článek 16
Zrušení oprávnění oprávněných zpracovatelských zařízení a oprávněných výrobců dřevěného obalového materiálu
1. Pokud členský stát, který udělil oprávnění, zjistí, že se v náchylném dřevu, kůře nebo dřevěném obalovém materiálu ošetřeném oprávněným zpracovatelským zařízením vyskytuje háďátko, okamžitě toto oprávnění zruší.
Pokud členský stát, který udělil oprávnění, zjistí, že se v náchylném dřevěném obalovém materiálu označeném oprávněným výrobcem dřevěného obalového materiálu vyskytuje háďátko, okamžitě toto oprávnění zruší.
2. Aniž jsou dotčena ustanovení odstavce 1, pokud členský stát, který udělil oprávnění, zjistí, že oprávněné zpracovatelské zařízení nebo oprávněný výrobce dřevěného obalového materiálu neplní správně své úkoly stanovené v příslušném oprávnění, přijme nezbytná opatření, jež zajistí dodržování ustanovení článků 13 a 14.
Článek 17
Seznam oprávněných zpracovatelských zařízení a oprávněných výrobců dřevěného obalového materiálu
1. Členské státy informují Komisi o vydání oprávnění zpracovatelskému zařízení v souladu s článkem 13 nebo výrobci dřevěného obalového materiálu v souladu s článkem 14 a o zrušení takových oprávnění.
2. Komise sestaví seznam oprávněných zpracovatelských zařízení a oprávněných výrobců dřevěného obalového materiálu a předá tento seznam členským státům. Část A tohoto seznamu obsahuje oprávněná zpracovatelská zařízení. Část B tohoto seznamu obsahuje oprávněné výrobce dřevěného obalového materiálu. Seznam je aktualizován na základě informací obdržených od členských států.
Článek 18
Zrušení
Rozhodnutí 2006/133/ES se zrušuje.
Článek 19
Přezkum
Toto rozhodnutí bude přezkoumáno nejpozději do 31. července 2015.
Článek 20
Použitelnost
Ustanovení přílohy III oddílu 1 bodu 2 písm. a) druhé věty a přílohy III oddílu 2 bodu 2 písm. c) druhé věty se použijí od 1. ledna 2013.
Článek 21
Určení
Toto rozhodnutí je určeno členským státům.
V Bruselu dne 26. září 2012.
DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI
z dnia 26 września 2012 r.
w sprawie środków nadzwyczajnych zapobiegających rozprzestrzenianiu się w Unii organizmu Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et al. (węgorek sosnowiec)
(notyfikowana jako dokument nr C(2012) 6543)
(2012/535/UE)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie (1), w szczególności jej art. 16 ust. 3 zdanie czwarte,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Decyzją Komisji 2006/133/WE (2) zobowiązano państwa członkowskie do tymczasowego wprowadzenia dodatkowych środków przeciwko rozprzestrzenianiu się węgorka sosnowca w odniesieniu do obszarów w Portugalii innych niż te, na których nie obserwuje się jego występowania. Ogniska węgorka sosnowca w Hiszpanii i powtarzające się przypadki wykrywania przez inne państwa członkowskie drewna sosnowego, drewnianych materiałów opakowaniowych i kory z Portugalii, zainfekowanych przez węgorka sosnowca, wskazują na wzrost ryzyka rozprzestrzenienia się węgorka sosnowca poza obszary w Portugalii, na których obserwuje się jego występowanie. Gospodarcze, społeczne i środowiskowe skutki rozprzestrzenienia się węgorka sosnowca w Unii byłyby niedopuszczalnie wysokie. Właściwe jest zatem rozszerzenie zakresu środków dotyczących węgorka sosnowca na wszystkie państwa członkowskie.
(2)
W celu zapobieżenia wprowadzania i rozprzestrzenienia się węgorka sosnowca państwa członkowskie powinny przeprowadzać coroczne badania na obecność węgorka sosnowca na obszarach, na których nie obserwuje się jego występowania, i przyjąć plany awaryjne, które należy przygotować na wypadek stwierdzenia obecności węgorka sosnowca.
(3)
W przypadku stwierdzenia obecności węgorka sosnowca na obszarze, na którym nie obserwowano jego obecności, państwa członkowskie powinny wyznaczyć obszary, na których należy zastosować środki zwalczania. Środki te powinny obejmować zapobiegawczą wycinkę roślin podatnych w strefie porażenia i w strefie o promieniu 500 m wokół roślin porażonych przez węgorka sosnowca, a także wzmożony nadzór pod kątem obecności węgorka sosnowca na całym obszarze wyznaczonym.
(4)
Jeżeli państwo członkowskie stwierdza, że wycinka roślin podatnych na obszarze o promieniu 500 m od rośliny porażonej przez węgorka sosnowca byłaby nieproporcjonalna, na przykład gdy obszar porażony obejmuje obszary chronione zgodnie z dyrektywą Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (3) i dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (4), powinny być dostępne alternatywne warianty zarządzania ryzykiem, zakładające wycinkę roślin podatnych na mniejszą skalę. W takim przypadku należy zapewnić zabezpieczenia alternatywne, gwarantujące równoważny poziom zmniejszenia ryzyka rozprzestrzenienia się węgorka sosnowca.
(5)
Głównym celem środków dotyczących węgorka sosnowca powinno być zwalczanie, natomiast powstrzymywanie rozprzestrzeniania jest dozwolone tylko na obszarach, na których zwalczanie nie jest wykonalne. Aby zapewnić osiągnięcie celu zwalczania tam, gdzie jest to możliwe, państwa członkowskie powinny wdrożyć środki zwalczania na co najmniej cztery lata. Jednakże jeśli zwalczenie jest niemożliwe, państwom członkowskim należy, w niektórych przypadkach, zezwolić na stosowanie środków powstrzymujących rozprzestrzenianie nawet przed upływem tego czteroletniego okresu.
(6)
Państwa członkowskie powinny informować Komisję i pozostałe państwa członkowskie o środkach zwalczania i środkach powstrzymujących rozprzestrzenianie, które wprowadziły lub postanowiły wprowadzić.
(7)
Zainteresowane podmioty gospodarcze i obywatele powinni być informowani o wprowadzonych środkach zwalczania i środkach powstrzymujących rozprzestrzenianie.
(8)
Przemieszczanie roślin podatnych, drewna podatnego i kory podatnej wewnątrz obszarów wyznaczonych i z tych obszarów powinno podlegać pewnym ograniczeniom. Państwa członkowskie powinny przeprowadzać kontrole przestrzegania tych zakazów i ograniczeń oraz, w stosownych przypadkach, wprowadzać środki naprawcze.
(9)
Jeżeli ograniczenia dotyczące przemieszczania drewna podatnego i kory podatnej obejmują wymóg poddania takiego drewna i kory obróbce, państwa członkowskie powinny uprawnić zakłady, które są odpowiednio wyposażone do przeprowadzenia takiej obróbki, do wydawania paszportów roślin lub do znakowania poddanych obróbce drewna podatnego i kory podatnej, oraz zakłady te nadzorować. Należy ustanowić przepisy dotyczące uprawniania i nadzorowania takich zakładów. Należy także ustanowić przepisy dla uprawniania i nadzorowania producentów drewnianych materiałów opakowaniowych, którzy stosują takie oznakowania.
(10)
Państwa członkowskie i podmioty gospodarcze powinny mieć dostęp do informacji dotyczących tych uprawnionych zakładów. W związku z tym Komisja powinna ustanowić i utrzymywać wykaz uprawnionych zakładów obróbki i uprawnionych producentów drewnianych materiałów opakowaniowych.
(11)
W związku z powyższym należy uchylić decyzję 2006/133/WE.
(12)
Niniejsza decyzja powinna zostać poddana przeglądowi po trzech latach w celu uwzględnienia postępu technicznego i naukowego.
(13)
Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Zdrowia Roślin,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
a)
„rośliny podatne” oznaczają rośliny (inne niż owoce i nasiona) Abies Mill., Cedrus Trew, Larix Mill., Picea A. Dietr., Pinus L., Pseudotsuga Carr. i Tsuga Carr.;
b)
„drewno podatne” oznacza drewno drzew iglastych (Coniferales), z wyjątkiem tarcicy i dłużycy z drzew Taxus L. i Thuja L.;
c)
„kora podatna” oznacza korę drzew iglastych (Coniferales);
d)
„miejsce produkcji” oznacza wszelkie pomieszczenia działające jako jedna jednostka produkcyjna. Może to obejmować miejsca produkcji, które są zarządzane odrębnie z powodów fitosanitarnych;
e)
„wektor” oznacza chrząszcze należące do rodzaju Monochamus Megerle in Dejean, 1821;
f)
„sezon lotów wektora” oznacza okres od dnia 1 kwietnia do dnia 31 października, chyba że istnieje techniczno-naukowe uzasadnienie dla innego okresu sezonu lotów wektora, biorąc pod uwagę margines bezpieczeństwa wynoszący cztery dodatkowe tygodnie na początku i na końcu przypuszczanego sezonu lotów;
g)
„drewniany materiał opakowaniowy” oznacza drewno lub produkty z drewna stosowane do podpierania, ochrony lub przenoszenia towarów, w postaci skrzyń, pudeł, klatek, bębnów i opakowań podobnych, palet, palet skrzyniowych oraz innych płyt ładunkowych, nadstawek paletowych i drewna sztauerskiego, niezależnie od tego, czy są one faktycznie używane w transporcie. Nie obejmuje to drewna przetworzonego uzyskanego przy zastosowaniu klejów, wysokiej temperatury lub ciśnienia, lub przy ich dowolnej kombinacji, oraz materiałów opakowaniowych w całości złożonych z drewna o grubości 6 mm lub mniejszej.
Artykuł 2
Badania na obszarach, na których nie obserwuje się obecności węgorka sosnowca
1. Państwa członkowskie co roku przeprowadzają badania pod kątem występowania Bursaphelenchus xylophilus (Steiner et Buhrer) Nickle et al. (węgorek sosnowiec) w roślinach podatnych, drewnie podatnym i korze podatnej oraz w wektorze i określają, czy istnieją dowody obecności węgorka sosnowca na ich terytorium na obszarach, na których nie obserwowano wcześniej obecności węgorka sosnowca.
Badania te obejmują pobieranie i analizę próbek podatnych roślin, drewna i kory oraz wektorów. Liczbę próbek określa się w oparciu o solidne podstawy naukowe i techniczne.
2. Państwa członkowskie przekazują Komisji opis badań, o których mowa w ust. 1, określając liczbę miejsc badania, obszary, na których zostanie przeprowadzone badanie, oraz liczbę próbek, które zostaną poddane analizie laboratoryjnej każdego roku. Opis ten zawiera podstawy naukowe i techniczne, na których badania są oparte.
Opis ten jest przekazywany Komisji do dnia 1 marca roku, w którym badania mają być prowadzone.
3. Każde państwo członkowskie przekazuje wyniki badań, o których mowa w ust. 1, Komisji i pozostałym państwom członkowskim do dnia 1 marca roku następującego po roku, w którym badania zostały przeprowadzone.
Artykuł 3
Analizy laboratoryjne
Analizy laboratoryjne na obecność węgorka sosnowca w podatnych roślinach, drewnie i korze oraz wektorach przeprowadza się zgodnie z protokołem diagnostycznym dla Bursaphelenchus xylophilus przewidzianym w normie EPPO PM7/4(2) (5). Metody zawarte w tej normie mogą zostać uzupełnione lub zastąpione przez naukowo potwierdzone metody diagnostyki molekularnej, których czułość i wiarygodność są co najmniej równe wartościom podanym w normie EPPO.
Artykuł 4
Plany awaryjne
1. Do dnia 31 grudnia 2013 r. każde państwo członkowskie opracowuje plan określający działania, które należy podjąć na ich terytorium zgodnie z art. 5-16 w przypadku potwierdzenia lub podejrzenia obecności węgorka sosnowca, zwany dalej „planem awaryjnym”.
2. Plan awaryjny określa, co następuje:
a)
role i zakres odpowiedzialności podmiotów zaangażowanych w te działania i organ uprawniony;
b)
zasady dotyczące informowania się o tych działaniach przez podmioty zaangażowane, organ uprawniony oraz zainteresowane podmioty sektora prywatnego i publicznego;
c)
zasady analiz laboratoryjnych; oraz
d)
zasady dotyczące szkolenia personelu podmiotów zaangażowanych w te działania.
3. Państwa członkowskie przewidują ocenę i przegląd planów awaryjnych.
4. Państwa członkowskie informują Komisję o swoich planach awaryjnych na jej wniosek.
Artykuł 5
Obszary wyznaczone
1. Jeżeli wyniki rocznego badania, przewidzianego w art. 2 ust. 1, wskazują na obecność węgorka sosnowca w roślinach podatnych na części terytorium państwa członkowskiego, na którym wcześniej nie obserwowano jego obecności, albo jeżeli istnieją innego rodzaju dowody świadczące o obecności tego organizmu, dane państwo członkowskie niezwłocznie wyznacza obszar zgodnie z ust. 2, zwany dalej „obszarem wyznaczonym”.
Jeżeli obecność węgorka sosnowca zostanie wykryta w wektorze lub w przesyłce drewna podatnego, kory podatnej lub drewnianych materiałów opakowaniowych, dane państwo członkowskie przeprowadza dochodzenie w pobliżu miejsca złowienia wektora lub miejsca, w którym znajdowały się podatne drewno, podatna kora lub drewniane materiały opakowaniowe w momencie wykrycia. Jeżeli wyniki tego dochodzenia wskazują na obecność węgorka sosnowca w roślinach podatnych, akapit pierwszy również ma zastosowanie.
2. Obszar wyznaczony obejmuje obszar, na którym wykryto obecność węgorka sosnowca, zwany dalej „strefą porażenia”, oraz obszar wokół strefy porażenia, zwany dalej „strefą buforową”. Strefa buforowa ma szerokość co najmniej 20 km.
Jeżeli stosowane są środki zwalczania zgodnie z art. 6, dane państwo członkowskie może zadecydować o zmniejszeniu szerokości strefy buforowej do nie mniej niż 6 km, pod warunkiem że nie utrudnia to zwalczania.
3. Jeżeli w strefie buforowej zostanie zaobserwowana obecność węgorka sosnowca, niezwłocznie określa się nowy obszar wyznaczony zgodnie z ust. 1, biorąc pod uwagę obecność tego organizmu.
Możliwa jest też zmiana granic istniejącego obszaru wyznaczonego, biorąc pod uwagę obecność tego organizmu, pod warunkiem że obszar ten jest objęty środkami zwalczania zgodnie z art. 6.
Wszelkie dowody na obecność węgorka sosnowca w strefie buforowej są niezwłocznie zgłaszane Komisji i pozostałym państwom członkowskim.
4. Jeżeli obecność węgorka sosnowca zostanie zaobserwowana na terytorium państwa członkowskiego, a obszar wyznaczony wkraczałby na terytorium co najmniej jednego innego państwa członkowskiego, wówczas to inne państwo członkowskie lub państwa członkowskie ustanawiają, zgodnie z ust. 1, obszar wyznaczony lub obszary wyznaczone, które uzupełniają strefę buforową strefą buforową lub strefami buforowymi, których szerokość odpowiada szerokości strefy buforowej w państwie członkowskim, w którym zaobserwowano obecność organizmu.
5. Państwa członkowskie informują Komisję i pozostałe państwa członkowskie o obszarach wyznaczonych na swoim terytorium w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym zaobserwowano obecność węgorka sosnowca na danym obszarze.
Komunikat ten zawiera opis obszarów wyznaczonych, ich położenie i nazwy jednostek administracyjnych, których dotyczy obszar wyznaczony, a także mapę wskazującą położenie każdego obszaru wyznaczonego, strefy porażenia i strefy buforowej.
Państwa członkowskie informują Komisję i pozostałe państwa członkowskie o zmianach w granicach obszarów wyznaczonych na swoim terytorium w terminie jednego miesiąca od wspomnianej zmiany.
6. Jeżeli coroczne badania roślin podatnych i wektora, jak określono w pkt 6 załącznika I, wskazują, że nie zaobserwowano obecności węgorka sosnowca na obszarze wyznaczonym w ciągu poprzednich czterech lat, dane państwo członkowskie może podjąć decyzję, że dany obszar nie jest już obszarem wyznaczonym. Państwo członkowskie znajdujące się w sytuacji, o której mowa w pkt 5 załącznika I, może podjąć decyzję, że dany obszar nie jest już obszarem wyznaczonym, jeżeli nieobecność węgorka sosnowca jest potwierdzona w drodze pobierania i analizy próbek, o czym mowa w pkt 7 wspomnianego załącznika.
Informuje ono Komisję i pozostałe państwa członkowskie o tej decyzji w terminie jednego miesiąca.
7. Komisja ustanawia wykaz obszarów wyznaczonych i przekazuje ten wykaz państwom członkowskim.
Wspomniany wykaz jest aktualizowany zgodnie z informacjami otrzymanymi przez Komisję na podstawie ust. 5 i 6.
Artykuł 6
Zwalczanie
1. Państwa członkowskie podejmują środki, jak określono w załączniku I, w celu zwalczenia węgorka sosnowca występującego na obszarach wyznaczonych na ich terytorium.
Uznaje się, że węgorek sosnowiec został zwalczony, jeżeli coroczne badania roślin podatnych i wektora, jak określono w pkt 6 załącznika I, wskazują, iż na danym wyznaczonym obszarze w okresie poprzednich czterech lat nie zaobserwowano obecności węgorka sosnowca lub jeżeli nieobecność węgorka sosnowca jest potwierdzona w drodze pobierania i analizy próbek, o czym mowa w pkt 7 akapit trzeci załącznika I.
2. Państwa członkowskie dopilnowują, aby środki, o których mowa w ust. 1, przeprowadzane były przez technicznie wykwalifikowanych pracowników urzędowych organów odpowiedzialnych lub przez inne technicznie wykwalifikowane osoby działające pod nadzorem urzędowych organów odpowiedzialnych.
Artykuł 7
Powstrzymywanie rozprzestrzeniania
1. Jeżeli coroczne badania roślin podatnych i wektora, jak określono w pkt 6 załącznika I, wskazują na obecność węgorka sosnowca na obszarze wyznaczonym w okresie co najmniej czterech kolejnych lat, a ze zgromadzonych doświadczeń wynika, że w danej sytuacji zwalczenie węgorka sosnowca jest niemożliwe, dane państwo członkowskie może zamiast tego podjąć decyzję o powstrzymywaniu rozprzestrzeniania się węgorka sosnowca poza ten obszar.
Dane państwo członkowskie może jednak przed upływem tego okresu podjąć decyzję o powstrzymywaniu rozprzestrzeniania się węgorka sosnowca, zamiast jego zwalczaniu, jeżeli średnica strefy porażenia przekracza 20 km, istnieją dowody występowania węgorka sosnowca w całej strefie porażenia, a ze zgromadzonych doświadczeń wynika, że w danej sytuacji zwalczenie węgorka sosnowca na tym obszarze nie jest możliwe.
Środki powstrzymujące rozprzestrzenianie podejmuje się, jak określono w załączniku II.
2. Jeżeli państwo członkowskie podejmuje decyzję zgodnie z ust. 1 o zastosowania środków powstrzymujących rozprzestrzenianie zamiast środków zwalczania, powiadamia Komisję o tej decyzji, podając uzasadnienie.
Jeżeli zastosowanie ma ust. 1 akapit drugi, Komisja przeprowadza dochodzenie w tym państwie członkowskim w celu sprawdzenia, czy spełnione są warunki przewidziane w tym akapicie.
3. Obszary wyznaczone objęte środkami powstrzymującymi rozprzestrzenianie zgodnie z ust. 1 są oznaczone jako takie na wykazie, o którym mowa w art. 5 ust. 7. Państwa członkowskie mogą stosować te środki na obszarach wyznaczonych, które zostały oznaczone na tym wykazie jako objęte środkami powstrzymującymi rozprzestrzenianie się węgorka sosnowca.
4. Państwa członkowskie dopilnowują, aby środki, o których mowa w ust. 1, przeprowadzane były przez technicznie wykwalifikowanych pracowników urzędowych organów odpowiedzialnych lub przez inne technicznie wykwalifikowane osoby działające pod nadzorem urzędowych organów odpowiedzialnych.
Artykuł 8
Informowanie podmiotów gospodarczych i obywateli
Jeżeli stosowane są środki zwalczania zgodnie z art. 6 lub środki powstrzymujące rozprzestrzenianie zgodnie z art. 7, dane państwa członkowskie przewidują środki informowania zainteresowanych podmiotów gospodarczych i obywateli.
Artykuł 9
Komunikat o środkach krajowych
1. Państwa członkowskie, w terminie jednego miesiąca od daty powiadomienia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2000/29/WE, o pojawieniu się węgorka sosnowca na części ich terytorium, na którym nie obserwowano wcześniej występowania tego organizmu, powiadamiają Komisję i pozostałe państwa członkowskie o środkach, które wprowadziły i które zdecydowały się wprowadzić w celu zwalczenia węgorka sosnowca zgodnie z art. 6.
2. Jeżeli państwo członkowskie podejmuje środki zwalczania węgorka sosnowca zgodnie z art. 6, komunikat o środkach, o których mowa w ust. 1, obejmuje informacje o środkach dotyczących wycinki, pobierania i analizy próbek, usuwania i unieszkodliwiania roślin podatnych, jak określono w pkt 2, 3, 4, 5, 7, 8 i 9 załącznika I, a także informacje o projekcie i organizacji badań, w tym liczbie inspekcji, liczbie próbek do pobrania i analiz laboratoryjnych, które należy przeprowadzić, jak określono w pkt 6 załącznika I.
Jeżeli państwo członkowskie podejmuje środki powstrzymujące rozprzestrzenianie się węgorka sosnowca zgodnie z art. 7, komunikat o środkach, o których mowa w ust. 1, obejmuje informacje o środkach dotyczących wycinki, pobierania i analizy próbek, usuwania i unieszkodliwiania roślin podatnych, a także informacje o projekcie i organizacji badań, w tym liczbie inspekcji, liczbie próbek do pobrania i analiz laboratoryjnych, które należy przeprowadzić, jak określono w pkt 2 i 3 załącznika II.
Komunikat o tych środkach obejmuje również opis środków informowania zainteresowanych podmiotów gospodarczych i obywateli na podstawie art. 8, a także kontroli, które mają być prowadzone na podstawie art. 11 ust. 1.
3. Państwa członkowskie przekazują Komisji i pozostałym państwom członkowskim, do dnia 1 marca każdego roku, sprawozdanie z wyników środków wprowadzonych na podstawie art. 6 i 7 w poprzednim roku.
Sprawozdanie to zawiera liczbę i rozmieszczenie przypadków występowania węgorka sosnowca, w tym mapy, liczbę roślin w słabej kondycji zdrowotnej i roślin martwych, które zostały zidentyfikowane, poddane wycince i z których pobrano i przeanalizowano próbki, a także wyniki tych analiz.
4. Państwa członkowskie informują Komisję i pozostałe państwa członkowskie, do dnia 1 marca każdego roku następującego po powiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, o środkach, które zdecydowały się wprowadzić w danym roku w celu zwalczenia węgorka sosnowca zgodnie z art. 6.
5. Jeżeli państwo członkowskie podejmuje decyzję o powstrzymywaniu rozprzestrzeniania się węgorka sosnowca poza obszar wyznaczony zgodnie z art. 7 ust. 1, niezwłocznie przekazuje Komisji i pozostałym państwom członkowskim odpowiednio zmienioną wersję komunikatu o środkach, o których mowa w ust. 1.
Komunikat o tych środkach może obejmować okres do 5 lat w przypadku obszaru wyznaczonego objętego środkami powstrzymującymi rozprzestrzenianie zgodnie z art. 7. Jeżeli ten komunikat obejmuje więcej niż jeden rok, dane państwa członkowskie przekazują Komisji i pozostałym państwom członkowskim zmienioną wersję komunikatu o środkach do dnia 31 października roku jego wygaśnięcia.
Jeżeli podejmuje się decyzję o znaczącej zmianie środków powstrzymujących rozprzestrzenianie, komunikat o środkach jest zmieniany i niezwłocznie przekazywany Komisji i pozostałym państwom członkowskim.
Artykuł 10
Przemieszczanie roślin podatnych, drewna podatnego i kory podatnej w Unii
1. Podatne rośliny, drewno i kora są przemieszczane z obszarów wyznaczonych na obszary inne niż obszary wyznaczone oraz ze stref porażenia do stref buforowych, jeżeli spełnione są warunki określone w sekcji 1 załącznika III.
2. Podatne rośliny, drewno i kora są przemieszczane wyłącznie w strefach porażenia objętych środkami zwalczania, jeżeli spełnione są warunki określone w sekcji 2 załącznika III.
3. Państwa członkowskie mogą ograniczyć przemieszczanie podatnych roślin, drewna i kory w strefach porażenia objętych środkami powstrzymującymi rozprzestrzenianie.
Artykuł 11
Kontrole przemieszczania z obszarów wyznaczonych na obszary inne niż obszary wyznaczone oraz ze stref porażonych do stref buforowych
1. Państwa członkowskie przeprowadzają częste kontrole wyrywkowe podatnych roślin, drewna i kory, które są przemieszczane z obszarów wyznaczonych znajdujących się na ich terytorium na obszary inne niż obszary wyznaczone oraz ze stref porażenia znajdujących się na ich terytorium do stref buforowych.
Podejmując decyzję w konkretnym przypadku, gdzie przeprowadzić kontrole, państwa członkowskie opierają swoją decyzję na ocenie ryzyka, że rośliny, drewno lub kora, które mają być poddane kontroli, zawierają żywego węgorka sosnowca, uwzględniając pochodzenie przesyłki, stopień podatności danych roślin, drewna i kory oraz przestrzeganie niniejszej decyzji i decyzji 2006/133/WE w przeszłości przez podmiot gospodarczy odpowiedzialny za przemieszczanie.
Kontrole podatnych rośliny, drewna i kory przeprowadza się w następujących miejscach:
a)
w miejscach, w których są przemieszczane ze stref porażonych do stref buforowych;
b)
w miejscach, w których są przemieszczane ze stref buforowych poza obszary wyznaczone;
c)
w miejscu przeznaczenia w strefie buforowej; oraz
d)
w miejscu pochodzenia w strefie porażenia, np. w tartaku, z którego są przemieszczane poza strefę porażenia.
Państwa członkowskie mogą zadecydować o przeprowadzaniu kontroli dodatkowo w miejscach innych niż te, o których mowa w lit. a)-d).
Kontrole te obejmują kontrole dokumentów pod kątem wymagań określonych w sekcji 1 załącznika III, kontrole tożsamości oraz, w przypadku niezgodności lub podejrzenia niezgodności z tymi wymogami, kontrole zdrowia roślin, w tym testy na obecność węgorka sosnowca.
2. Państwa członkowskie przeprowadzają kontrole wyrywkowe podatnych roślin, drewna i kory, które są przemieszczane z obszarów wyznaczonych znajdujących się poza ich terytorium na obszary znajdujące się na ich terytorium inne niż obszary wyznaczone.
Wspomniane kontrole obejmują kontrole dokumentów pod kątem wymagań ustanowionych w sekcji 1 załącznika III, kontrole tożsamości i kontrole zdrowia roślin, w tym testy na obecność węgorka sosnowca.
3. Wyniki kontroli, o których mowa w ust. 1, są przekazywane Komisji i pozostałym państwom członkowskim co miesiąc, a te, o których mowa w ust. 2, co roku do dnia 1 marca.
Jeżeli kontrole te wykazują obecność węgorka sosnowca w podatnych roślinach, drewnie lub korze, państwo członkowskie niezwłocznie powiadamia Komisję i pozostałe państwa członkowskie o tym fakcie.
Artykuł 12
Środki w przypadku niezgodności z wymogami art. 10
Jeżeli kontrole, o których mowa w art. 11, wykazują niezgodność z wymogami sekcji 1 lub 2 załącznika III, państwo członkowskie, które przeprowadziło te kontrole, niezwłocznie poddaje materiał niezgodny z wymogami jednemu z następujących środków:
a)
zniszczeniu;
b)
przemieszczeniu pod nadzorem urzędowym do zakładu obróbki, specjalnie uprawnionego do tego celu, gdzie materiał ten jest poddawany obróbce cieplnej, aby temperatura rdzenia podatnego drewna i podatnej kory wynosiła minimum 56 °C przez co najmniej 30 minut, co gwarantuje, że są one wolne od żywego węgorka sosnowca i żywych wektorów;
c)
jeżeli materiał niezgodny z wymogami składa się z drewnianych materiałów opakowaniowych faktycznie używanych w transporcie towarów oraz bez uszczerbku dla załącznika III - zwrotowi pod nadzorem urzędowym do miejsca wysyłki lub miejsca w pobliżu miejsca zatrzymania, w celu przepakowania tych towarów i zniszczenia wspomnianych drewnianych materiałów opakowaniowych, unikając ryzyka rozprzestrzenienia się węgorka sosnowca.
Artykuł 13
Uprawnione zakłady obróbki
1. Państwa członkowskie, na których terytorium znajduje się obszar wyznaczony, uprawniają zakłady obróbki odpowiednio wyposażone do wykonywania co najmniej jednego z następujących zadań, jak określono w załączniku III:
a)
obróbka drewna podatnego i kory podatnej, jak określono w sekcji 1 pkt 2 lit. a) tego załącznika oraz w sekcji 2 pkt 2 lit. c) akapit pierwszy tego załącznika;
b)
wydawanie paszportów roślin, o których mowa w dyrektywie Komisji 92/105/EWG (6), dla drewna podatnego i kory podatnej, poddanych obróbce w danym zakładzie obróbki zgodnie z lit. a) niniejszego ustępu, jak określono w sekcji 1 pkt 2 lit. b) załącznika III i w sekcji 2 pkt 2 akapit drugi lit. b) tego załącznika;
c)
obróbka drewnianych materiałów opakowaniowych, jak określono w sekcji 1 pkt 3 lit. a) tego załącznika i w sekcji 2 pkt 3 tego załącznika; oraz
d)
znakowanie drewnianych materiałów opakowaniowych poddanych obróbce w danym zakładzie obróbki zgodnie z lit. c), jak określono w sekcji 1 pkt 3 lit. b) załącznika III i w sekcji 2 pkt 3 tego załącznika, zgodnie z załącznikiem II do Międzynarodowej Standardu dla Środków Fitosanitarnych FAO nr 15.
Zakłady te zwane są dalej „uprawnionymi zakładami obróbki”.
2. Uprawnione zakłady obróbki zapewniają identyfikowalność drewna podatnego, kory podatnej i drewnianych materiałów opakowaniowych, które zostały poddane obróbce.
Artykuł 14
Uprawnienie do znakowania
1. Państwa członkowskie, na których terytorium znajduje się obszar wyznaczony, uprawniają producentów drewnianych materiałów opakowaniowych odpowiednio wyposażonych do znakowania, zgodnie z załącznikiem II do Międzynarodowego Standardu dla Środków Fitosanitarnych FAO nr 15, drewnianych materiałów opakowaniowych, które są produkowane z drewna poddanego obróbce w uprawnionym zakładzie obróbki i któremu towarzyszy paszport roślin, o którym mowa w dyrektywie 92/105/EWG.
Producenci ci zwani są dalej „uprawnionymi producentami drewnianych materiałów opakowaniowych”.
2. Uprawnieni producenci drewnianych materiałów opakowaniowych stosują do ich produkcji wyłącznie drewno pochodzące z zakładów obróbki uprawnionych do tego celu i któremu towarzyszy paszport roślin, o którym mowa w dyrektywie 92/105/EWG, i dopilnowują, aby drewno użyte do tego celu można było prześledzić do tych zakładów obróbki.
Artykuł 15
Nadzór uprawnionych zakładów obróbki i uprawnionych producentów drewnianych materiałów opakowaniowych
Państwo członkowskie nadzoruje uprawnione zakłady obróbki i uprawnionych producentów drewnianych materiałów opakowaniowych, aby mieć pewność, że prawidłowo wykonują oni swoje zadania, zgodnie z uprawnieniami.
Państwa członkowskie dopilnowują, aby nadzór ten przeprowadzony był przez technicznie wykwalifikowanych pracowników urzędowych organów odpowiedzialnych lub przez inne technicznie wykwalifikowane osoby działające pod nadzorem urzędowych organów odpowiedzialnych.
Artykuł 16
Wycofanie uprawnienia uprawnionych zakładów obróbki i uprawnionych producentów drewnianych materiałów opakowaniowych
1. Jeżeli państwo członkowskie, które udzieliło uprawnienia, dowie się o występowaniu węgorka sosnowca w drewnie podatnym, korze podatnej lub w drewnianych materiałach opakowaniowych poddanych obróbce przez uprawniony zakład obróbki, niezwłocznie wycofuje to uprawnienie.
Jeżeli państwo członkowskie, które udzieliło uprawnienia, dowie się o występowaniu węgorka sosnowca w podatnych drewnianych materiałach opakowaniowych oznakowanych przez uprawnionego producenta drewnianych materiałów opakowaniowych, niezwłocznie wycofuje to uprawnienie.
2. Bez uszczerbku dla ust. 1, jeżeli państwo członkowskie, które udzieliło uprawnienia, dowie się, że uprawniony zakład obróbki lub uprawniony producent drewnianych materiałów opakowaniowych nie wykonują swoich zadań prawidłowo, jak określono w uprawnieniach, podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia zgodności z art. 13 i 14.
Artykuł 17
Wykaz uprawnionych zakładów obróbki i uprawnionych producentów drewnianych materiałów opakowaniowych
1. Państwa członkowskie informują Komisję w przypadku uprawnienia zakładu obróbki zgodnie z art. 13 lub producenta drewnianych materiałów opakowaniowych zgodnie z art. 14 oraz w przypadku wycofania takiego uprawnienia.
2. Komisja ustanawia wykaz uprawnionych zakładów obróbki i uprawnionych producentów drewnianych materiałów opakowaniowych i przekazują ten wykaz państwom członkowskim. Część A tego wykazu określa uprawnione zakłady obróbki. Część B tego wykazu określa uprawnionych producentów drewnianych materiałów opakowaniowych. Wykaz ten jest aktualizowany na podstawie informacji otrzymanych od państw członkowskich.
Artykuł 18
Uchylenie
Decyzja 2006/133/WE traci moc.
Artykuł 19
Przegląd
Niniejsza decyzja zostanie poddana przeglądowi najpóźniej do dnia 31 lipca 2015 r.
Artykuł 20
Data stosowania
Sekcja 1 pkt 2 lit. a) zdanie drugie załącznika III oraz sekcja 2 pkt 2 lit. c) zdanie drugie tego załącznika stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.
Artykuł 21
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 26 września 2012 r.