SMĚRNICE EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY 2013/54/EU
ze dne 20. listopadu 2013
o některých povinnostech státu vlajky ohledně souladu s Úmluvou o práci na moři z roku 2006 a jejího prosazování
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 100 odst. 2 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
po konzultaci s Výborem regionů,
v souladu s řádným legislativním postupem (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Činnost Unie v oblasti námořní dopravy se mimo jiné zaměřuje na zlepšování životních a pracovních podmínek námořníků, ochrany a bezpečnosti na moři a předcházení znečištění způsobenému námořními nehodami.
(2)
Unie si je vědoma skutečnosti, že většina nehod na moři je způsobená přímo lidským faktorem, zejména únavou.
(3)
Jedním z hlavních cílů politiky námořní bezpečnosti Unie je odstranit nevyhovující námořní dopravu.
(4)
Dne 23. února 2006 přijala Mezinárodní organizace práce Úmluvu o práci na moři z roku 2006 (dále jen „úmluva z roku 2006“), jejímž cílem je vytvořit jednotný, soudržný a aktualizovaný nástroj, který by rovněž zahrnoval základní zásady obsažené v dalších mezinárodních úmluvách o práci.
(5)
Podle článku VIII úmluvy z roku 2006 tato vstoupí v platnost 12 měsíců ode dne, kdy byla zaregistrována ratifikace alespoň 30 členských států Mezinárodní organizace práce s celkovým podílem na světové hrubé prostornosti plavidel ve výši 33 %. Tato podmínka byla splněna dne 20. srpna 2012 a úmluva z roku 2006 tedy vstupuje v platnost dne 20. srpna 2013.
(6)
Rozhodnutí Rady 2007/431/ES (3) zmocnilo členské státy, aby úmluvu z roku 2006 ratifikovaly. Členské státy se naléhavě vyzývají, aby ji ratifikovaly co nejdříve.
(7)
Úmluva z roku 2006 stanoví minimální celosvětové normy s cílem zajistit pro všechny námořníky právo na důstojné životní a pracovní podmínky bez ohledu na jejich státní příslušnost a vlajku lodě, na níž slouží, aby se vytvořily rovné podmínky pro všechny.
(8)
Různé části úmluvy z roku 2006 jsou zapracovány do jednotlivých nástrojů Unie, a to jak ohledně povinností státu vlajky, tak ohledně povinností přístavních států. Cílem této směrnice je zavést některá ustanovení o souladu a prosazování stanovená v hlavě 5 úmluvy z roku 2006 pro účely těch částí úmluvy z roku 2006, pro něž ještě nebyla ustanovení o souladu a prosazování přijata. Tyto části odpovídají prvkům, které jsou stanoveny v příloze směrnice Rady 2009/13/ES (4).
(9)
Směrnicí 2009/13/ES se provádí dohoda k Úmluvě o práci na moři z roku 2006 uzavřená Svazem provozovatelů námořních plavidel Evropského společenství (ECSA) a Evropskou federací pracovníků v dopravě (dále jen „dohoda“) připojená k uvedené směrnici. Směrnice 2009/13/ES by neměla být touto směrnicí dotčena a měla by proto zajistit soulad s příznivějšími ustanoveními práva Unie v souladu s uvedenou směrnicí.
(10)
Ačkoli směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/21/ES (5) upravuje povinnosti státu vlajky začleněním dobrovolného systému auditu členských států Mezinárodní námořní organizace (IMO) do právních předpisů Unie a zavedením certifikace kvality vnitrostátních námořních orgánů, samostatná směrnice zahrnující normy pro práci na moři by byla vhodnější a jasněji by zohlednila jednotlivé cíle a postupy, přičemž by jí nebyla dotčena směrnice 2009/21/ES.
(11)
Směrnice 2009/21/ES se použije na úmluvy IMO. V každém případě by mohly členské státy vypracovat, zavést a udržovat systém řízení kvality týkající se operativních částí činností námořní správy prováděné státem vlajky, na které se vztahuje oblast působnosti této směrnice.
(12)
Členské státy by měly zajistit účinné plnění svých povinností států vlajky, pokud jde o to, aby lodě plující pod jejich vlajkou prováděly příslušné části úmluvy z roku 2006. Při vytváření účinného systému mechanismů kontroly dodržování předpisů, včetně inspekcí, by členský stát ve vhodných případech mohl udělit oprávnění veřejným orgánům nebo jiným organizacím ve smyslu pravidla 5.1.2 úmluvy z roku 2006 a za podmínek v něm stanovených.
(13)
V čl. 2 odst. 3 písm. c) nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1406/2002 (6) se stanoví, že působnost Evropské agentury pro námořní bezpečnost zahrnuje jako hlavní úkol spolupráci agentury s členskými státy a poskytování na jejich žádost, vhodných informací za účelem podpory kontrol uznaných subjektů jednajících jménem daného členského státu, aniž jsou dotčena práva a povinnosti státu vlajky.
(14)
Jelikož cílů této směrnice nemůže být dosaženo uspokojivě členskými státy, ale spíše jich, z důvodu rozsahu a účinků uvedeného opatření, může být lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje tato směrnice rámec toho, co je nezbytné pro dosažení uvedených cílů.
(15)
Použití této směrnice by za žádných okolností nemělo vést ke snížení stávající úrovně ochrany námořníků podle práva Unie,
PŘIJALY TUTO SMĚRNICI:
Článek 1
Předmět
Tato směrnice stanoví pravidla, která mají zajistit, aby členské státy účinně plnily své povinnosti jakožto státy vlajky, pokud jde o provádění příslušných částí úmluvy z roku 2006. Touto směrnicí nejsou dotčeny směrnice 2009/13/ES a 2009/21/ES ani žádné vyšší standardy pro životní a pracovní podmínky námořníků v nich stanovené.
Článek 2
Definice
Pro účely této směrnice se kromě příslušných definic stanovených v příloze směrnice 2009/13/ES rozumí:
„příslušnými částmi úmluvy z roku 2006“ ty části úmluvy z roku 2006, jejichž obsah se považuje za odpovídající ustanovením v příloze směrnice 2009/13/ES.
Článek 3
Kontrola dodržování
1. Členské státy zajistí zavedení účinných a vhodných mechanismů vymáhání a kontroly dodržování předpisů, včetně inspekcí v intervalech stanovených v úmluvě z roku 2006, s cílem zajistit, aby životní a pracovní podmínky námořníků na lodích plujících pod jejich vlajkou neustále splňovaly požadavky příslušných částí úmluvy z roku 2006.
2. Pokud jde o lodě s nižší hrubou prostorností než 200 nepoužívané k mezinárodní plavbě, mohou členské státy po konzultaci s příslušnými organizacemi provozovatelů námořních plavidel a námořníků podle čl. II odst. 6 úmluvy z roku 2006 rozhodnout o úpravě mechanismů kontroly dodržování předpisů, včetně inspekcí, a zohlednit tak specifické podmínky týkající se takových lodí.
3. Při plnění svých povinností podle tohoto článku mohou členské státy, pokud je to vhodné, povolit veřejným orgánům nebo jiným organizacím (včetně organizací jiných členských států, pokud s tím tyto státy souhlasí), u nichž mají za to, že disponují dostatečnou kapacitou a jsou odpovědné a nezávislé, aby inspekce prováděly. V každém případě zůstává členský stát plně odpovědný za provádění inspekcí životních a pracovních podmínek dotčených námořníků na lodích plujících pod vlajkou daného členského státu. Tímto ustanovením není dotčena směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/15/ES (7).
4. Členské státy stanoví jasné cíle a normy vztahující se na správu jejich systému inspekcí, jakož i vhodné celkové postupy pro posuzování toho, do jaké míry se daří tyto cíle a normy plnit.
5. Každý členský stát zajistí, aby námořníci na palubách lodí plujících pod vlajkou daného členského státu měli přístup ke kopii dohody. Tento přístup lze zajistit elektronicky.
Článek 4
Pracovníci odpovědní za kontrolu dodržování předpisů
1. Členské státy zajistí, aby pracovníci, včetně pracovníků orgánů nebo jiných organizací („uznané subjekty“ ve smyslu dohody z roku 2006), zmocnění provádět inspekce v souladu s čl. 3 odst. 3 a odpovědní za ověřování řádného provádění příslušných částí úmluvy z roku 2006 měli odbornou přípravu, kvalifikaci, mandát, úplnou pravomoc, statut a nezávislost nezbytné nebo žádoucí k ověřování a zajišťování souladu s příslušnými částmi úmluvy z roku 2006. V souladu s úmluvou z roku 2006 mohou být inspektoři zmocněni přijímat odpovídající kroky zakazující dané lodi opustit přístav až do přijetí nezbytných opatření.
2. Jakékoli zmocnění týkající se inspekcí musí uznaný subjekt opravňovat přinejmenším k tomu, aby mohl vyžadovat nápravu nedostatků, které zjistí v životních a pracovních podmínkách námořníků, a provádět v tomto ohledu inspekce na žádost státu přístavu.
3. Každý členský stát zavede:
a)
systém pro zajištění odpovídající činnosti prováděné uznanými subjekty, který zahrne informace o všech platných vnitrostátních právních a správních předpisech a příslušných mezinárodních nástrojích a
b)
postupy pro komunikaci s těmito subjekty a pro dohled nad nimi.
4. Každý členský stát poskytne Mezinárodnímu úřadu práce aktuální seznam všech uznaných subjektů, které jsou zmocněny jednat jeho jménem, a tento seznam průběžně aktualizuje. V tomto seznamu jsou přesně uvedeny úkoly, k jejichž výkonu jsou uznané subjekty zmocněny.
Článek 5
Postupy projednávání stížností na lodi, řešení stížností a nápravná opatření
1. Každý členský stát zajistí, aby jeho právní či správní předpisy stanovily vhodné postupy projednání stížnosti na lodi.
2. Pokud členský stát obdrží stížnost, kterou nepovažuje za zjevně neopodstatněnou, nebo získá důkaz, že loď, která pluje pod jeho vlajkou, nesplňuje požadavky příslušných částí úmluvy z roku 2006, nebo že opatření, kterými se směrnice provádí, vykazují vážné nedostatky, přijme tento členský stát nezbytná opatření k prošetření dané záležitosti a zajistí, aby byla přijata opatření k nápravě veškerých zjištěných nedostatků.
3. Pracovníci zabývající se stížnostmi, nebo pracovníci, kteří se o stížnostech dozvědí, musí se zdrojem jakékoliv stížnosti poukazující na nebezpečí nebo nedostatky ve vztahu k životním a pracovním podmínkám námořníků nebo na porušení právních a správních předpisů zacházet jako s důvěrným a provozovateli lodě, jeho zástupci či rejdaři nesmí naznačit, že inspekce byla provedena na základě takové stížnosti.
Článek 6
Zprávy
1. Komise zahrne do svých zpráv, které má vypracovávat podle článku 9 směrnice 2009/21/ES, záležitosti spadající do oblasti působnosti této směrnice.
2. Komise předloží Evropskému parlamentu a Radě zprávu o provádění a uplatňování pravidla 5.3 úmluvy z roku 2006 ohledně povinností spojených s poskytováním pracovních sil nejpozději do 31. prosince 2018. Je-li to vhodné, může zpráva zahrnovat návrhy opatření za účelem podpory životních a pracovních podmínek v odvětví námořní dopravy.
Článek 7
Provedení
1. Členské státy uvedou v účinnost právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí do 31. prosince 2015. Neprodleně sdělí Komisi znění těchto předpisů.
Tato opatření přijatá členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsoby odkazu si stanoví členské státy.
2. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních opatření vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 8
Vstup v platnost
Tato směrnice vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 9
Určení
Tato směrnice je určena členským státům.
Ve Štrasburku dne 20. listopadu 2013.
DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2013/54/UE
z dnia 20 listopada 2013 r.
dotycząca pewnych obowiązków państwa bandery w zakresie zgodności z Konwencją o pracy na morzu z 2006 r. oraz jej egzekwowania
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 100 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Działania Unii w dziedzinie transportu morskiego mają na celu, między innymi, polepszenie warunków życia i pracy marynarzy na statkach, polepszenie ich bezpieczeństwa i ochrony na morzu oraz zapobieganie zanieczyszczeniu spowodowanemu przez wypadki na morzu.
(2)
Unia jest świadoma faktu, że większość wypadków na morzu jest bezpośrednio spowodowana przez czynniki ludzkie, zwłaszcza zmęczenie.
(3)
Jednym z głównych celów unijnej polityki bezpieczeństwa na morzu jest wyeliminowanie statków nieodpowiadających normom.
(4)
Dnia 23 lutego 2006 r. Międzynarodowa Organizacja Pracy (MOP) przyjęła Konwencję o pracy na morzu z 2006 r. (zwaną dalej „konwencją”) z zamiarem stworzenia jednego spójnego i aktualnego instrumentu obejmującego również podstawowe zasady, które można znaleźć w innych międzynarodowych konwencjach dotyczących pracy.
(5)
Zgodnie z art. VIII konwencji wchodzi ona w życie po upływie 12 miesięcy od dnia zarejestrowania ratyfikacji przynajmniej 30 członków MOP, których łączny udział w światowym tonażu brutto statków wynosi 33 %. Warunek ten spełniono dnia 20 sierpnia 2012 r., konwencja weszła zatem w życie dnia 20 sierpnia 2013 r.
(6)
Decyzja Rady 2007/431/WE (3) upoważniła państwa członkowskie do ratyfikowania konwencji i wzywa się państwa członkowskie, aby jak najszybciej to uczyniły.
(7)
Konwencja określa minimalne światowe normy, aby zapewnić prawo wszystkich marynarzy do godnych warunków życia i pracy, niezależnie od obywatelstwa marynarzy i bandery statków, na których pracują, oraz by ustanowić równe warunki konkurencji.
(8)
Różne części konwencji, zarówno te dotyczące obowiązków państwa bandery, jak i obowiązków państwa portu, są włączane do różnych aktów prawnych Unii. Celem niniejszej dyrektywy jest wprowadzenie pewnych przepisów dotyczących zgodności i egzekwowania przewidzianych w tytule 5 konwencji w odniesieniu do tych części konwencji, w przypadku których nie przyjęto jeszcze przepisów dotyczących wymaganej zgodności i egzekwowania. Części te odpowiadają elementom przedstawionym w załączniku do dyrektywy Rady 2009/13/WE (4).
(9)
Dyrektywa 2009/13/WE wdraża Umowę zawartą między Stowarzyszeniem Armatorów Wspólnoty Europejskiej (ECSA) a Europejską Federacją Pracowników Transportu (ETF) w sprawie Konwencji o pracy na morzu z 2006 r. (dalej zwaną „umową”), załączoną do tej dyrektywy. Niniejsza dyrektywa nie narusza dyrektywy 2009/13/WE, powinna zatem zapewnić zgodność z korzystniejszymi przepisami prawa Unii zgodnie z tą dyrektywą.
(10)
Mimo że dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/21/WE (5) reguluje kwestie obowiązków państwa bandery poprzez włączenie dobrowolnego systemu audytu państw członkowskich IMO do prawa Unii oraz poprzez wprowadzenie certyfikacji jakości krajowych organów morskich, uznaje się, że oddzielna dyrektywa dotycząca norm pracy na morzu byłaby bardziej odpowiednia i lepiej odzwierciedliłaby różne cele i procedury, bez wywierania wpływu na dyrektywę 2009/21/WE.
(11)
Dyrektywa 2009/21/WE ma zastosowanie do konwencji IMO. W każdym wypadku państwa członkowskie mogą opracować, wdrożyć i utrzymać system zarządzania jakością w odniesieniu do operacyjnych aspektów działań związanych z państwem bandery prowadzonych przez ich administrację morską, objętych zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.
(12)
Państwa członkowskie powinny zapewnić skuteczne wywiązanie się ze swoich obowiązków jako państwa bandery, w odniesieniu do wdrożenia przez statki pływające pod ich banderą właściwych części konwencji. Tworząc skuteczny system mechanizmów monitorowania, w tym inspekcji, dane państwo członkowskie może, w stosownych przypadkach, upoważnić instytucje publiczne lub inne organizacje w rozumieniu prawidła 5.1.2 konwencji, na warunkach w niej określonych.
(13)
Zgodnie z art. 2 ust. 3 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1406/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (6) zadania podstawowe Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego obejmują współdziałanie agencji z państwami członkowskimi oraz przekazywanie, na wniosek państwa członkowskiego, odpowiednich informacji, aby wspierać monitorowanie uznanych organizacji, które występują w imieniu państw członkowskich, bez uszczerbku dla praw i obowiązków państwa bandery.
(14)
Ponieważ cele niniejszej dyrektywy nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary i skutki działań możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(15)
Stosowanie niniejszej dyrektywy nie może w żadnym przypadku prowadzić do obniżenia poziomu ochrony aktualnie obejmującej marynarzy na mocy prawa Unii,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady, które pozwalają państwom członkowskim skutecznie wywiązywać się ze swoich obowiązków jako państwa bandery dotyczących wdrażania postanowień właściwych części konwencji. Niniejsza dyrektywa nie narusza dyrektyw 2009/13/WE i 2009/21/WE ani też żadnych bardziej rygorystycznych norm regulujących warunki życia i pracy marynarzy zawartych w tych dyrektywach.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy, oprócz odpowiednich definicji zawartych w załączniku do dyrektywy 2009/13/WE, stosuje się następującą definicję:
„właściwe części konwencji” oznaczają części konwencji, których treść uznaje się za odpowiadającą przepisom załącznika do dyrektywy 2009/13/WE.
Artykuł 3
Monitorowanie zgodności
1. Państwa członkowskie zapewniają stworzenie skutecznych i właściwych mechanizmów egzekwowania i monitorowania, w tym przeprowadzanie inspekcji w odstępach czasu przewidzianych w konwencji, tak by warunki życia i pracy marynarzy na statkach pływających pod banderą tych państw członkowskich spełniały obecnie i w przyszłości wymogi właściwych części konwencji.
2. Jeżeli chodzi o statki o tonażu brutto mniejszym niż 200, nieodbywające rejsów międzynarodowych, państwa członkowskie mogą, po konsultacjach z właściwymi organizacjami armatorów i marynarzy, podjąć decyzję o dostosowaniu mechanizmów monitorowania, w tym inspekcji - zgodnie z art. II ust. 6 konwencji - tak by uwzględnić konkretne warunki właściwe dla takich statków.
3. Wypełniając swoje zobowiązania wynikające z niniejszego artykułu, państwa członkowskie mogą w stosownych przypadkach upoważnić do przeprowadzania inspekcji instytucje publiczne lub inne organizacje, w tym należące do innego państwa członkowskiego, jeżeli to państwo wyrazi zgodę, które ich zdaniem posiadają wystarczające zdolności, kompetencje i niezależność. W każdym przypadku państwo członkowskie ponosi pełną odpowiedzialność za inspekcje warunków życia i pracy odnośnych marynarzy na statkach pływających pod jego banderą. Niniejszy przepis nie narusza dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/15/WE (7).
4. Państwa członkowskie ustanawiają jasne cele i normy obejmujące administrowanie ich systemami inspekcji, a także odpowiednie całościowe procedury ich oceny stopnia, w jakim te cele i normy są spełniane.
5. Każde państwo członkowskie zapewnia marynarzom na statkach pływających pod jego banderą dostęp do kopii umowy. Dostęp ten może być elektroniczny.
Artykuł 4
Personel odpowiedzialny za monitorowanie zgodności
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby członkowie personelu, w tym pracownicy instytucji lub innych organizacji („uznanych organizacji” w rozumieniu konwencji), upoważnieni do wykonywania inspekcji zgodnie z art. 3 ust. 3 oraz odpowiedzialni za weryfikację odpowiedniego wdrożenia właściwych części konwencji mieli wykształcenie, kompetencje, zakres zadań, pełne umocowanie prawne, status i niezależność niezbędne lub pożądane do tego, by móc przeprowadzać weryfikacje i zapewniać zgodność z właściwymi częściami konwencji. Zgodnie z konwencją inspektorzy muszą być umocowani do podejmowania stosownych czynności, aby zapobiec opuszczeniu portu przez statek do momentu podjęcia niezbędnych działań.
2. Każde upoważnienie udzielone w zakresie inspekcji obejmuje co najmniej prawo uznanej organizacji do żądania usunięcia braków, które ta organizacja stwierdzi w warunkach życia i pracy marynarzy, oraz do wykonywania w tym zakresie inspekcji na wniosek państwa portu.
3. Każde państwo członkowskie ustanawia:
a)
system zapewniający, aby praca wykonywana przez uznane organizacje była odpowiednia, co obejmuje przekazywanie informacji na temat wszystkich mających zastosowanie krajowych przepisów ustawowych i wykonawczych oraz odpowiednich instrumentów międzynarodowych; oraz
b)
procedury komunikowania się z tymi organizacjami oraz nadzoru nad nimi.
4. Każde państwo członkowskie przedkłada w Międzynarodowym Biurze Pracy aktualny wykaz wszelkich uznanych organizacji upoważnionych do występowania w jego imieniu i zapewnia jego aktualizację. W wykazie określone są zadania, do których wypełniania upoważniono uznane organizacje.
Artykuł 5
Procedury składania skarg na statkach, rozpatrywanie skarg i działania naprawcze
1. Każde państwo członkowskie zapewnia wprowadzenie odpowiednich procedur składania skarg na statkach w swoich przepisach ustawowych lub wykonawczych.
2. Jeżeli państwo członkowskie otrzyma skargę, której nie uważa za w sposób oczywisty bezzasadną, lub uzyska dowód zaświadczający, że statek, który pływa pod jego banderą, nie spełnia wymogów właściwych części konwencji, lub że istnieją poważne nieprawidłowości w odniesieniu do jego środków wykonawczych, to państwo członkowskie podejmuje kroki niezbędne do zbadania tej sprawy i zapewnienia, aby zostały podjęte działania mające na celu usunięcie wszelkich stwierdzonych nieprawidłowości.
3. Personel rozpatrujący skargi lub powiadamiany o nich zapewnia poufność źródła wszelkich zażaleń lub skarg zawierających zarzut zagrożenia lub nieprawidłowości w odniesieniu do warunków życia i pracy marynarzy lub naruszenia przepisów ustawowych i wykonawczych oraz nie informuje armatora, przedstawiciela armatora lub operatora statku o fakcie, że dana inspekcja została przeprowadzona w wyniku takich zażaleń lub skarg.
Artykuł 6
Sprawozdania
1. Sprawozdania Komisji, które mają być przygotowywane zgodnie z art. 9 dyrektywy 2009/21/WE, zawierają kwestie objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.
2. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wykonania i stosowania prawidła 5.3 konwencji w odniesieniu do obowiązków zapewnienia pracy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2018 r. W stosownych przypadkach sprawozdanie to może zawierać wnioski dotyczące środków mających na celu poprawę warunków życia i pracy w sektorze morskim.
Artykuł 7
Transpozycja
1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 31 marca 2015 r. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2. Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 9
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 20 listopada 2013 r.