NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 153/2013
ze dne 19. prosince 2012,
kterým se doplňuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 648/2012 ze dne 4. července 2012, pokud jde o regulační technické normy týkající se požadavků na ústřední protistrany
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na stanovisko Evropské centrální banky (1),
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 648/2012 ze dne 4. července 2012 o OTC derivátech, ústředních protistranách a registrech obchodních údajů (2), a zejména na čl. 25 odst. 8, článek 26 odst. 9, čl. 29 odst. 4, čl. 34 odst. 3, čl. 41 odst. 5, čl. 42 odst. 5, čl. 44 odst. 2, čl. 45 odst. 5, čl. 46 odst. 3, čl. 47 odst. 8 a čl. 49 odst. 4 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Ustanovení tohoto nařízení jsou úzce propojena, protože se týkají organizačních požadavků, včetně vedení záznamů a zachování provozu, a obezřetnostních požadavků, a to i ve vztahu k maržím, fondu pro riziko selhání, kontrolám rizika likvidity, postupné ochraně proti selhání, zajištění, investiční politice, přezkumu modelů a zátěžovému a zpětnému testování. Za účelem zajištění souladu mezi uvedenými ustanoveními, která by měla vstoupit v platnost současně, a usnadnění komplexního pohledu a jednoduchého přístupu k nim osobám, na něž se tyto povinnosti vztahují, je žádoucí zařadit všechny regulační technické normy požadované podle hlavy III a IV nařízení (EU) č. 648/2012 do jediného nařízení.
(2)
Vzhledem ke globálnímu charakteru finančních trhů by toto nařízení mělo zohlednit zásady vydané Výborem pro platební a vypořádací systémy a Mezinárodní organizací komisí pro cenné papíry („zásady CPSS-IOSCO“), které slouží jako celosvětový referenční standard, pokud jde o regulatorní požadavky na ústřední protistrany.
(3)
S cílem zajistit bezpečnost a stabilitu za všech tržních podmínek je důležité, aby ústřední protistrany přijaly postupy obezřetného řízení rizik, které náležitě pokryjí všechna rizika, jimž ústřední protistrany jsou nebo mohou být vystaveny. V této souvislosti by standardy řízení rizik, jež ústřední protistrany skutečně použijí, měly být přísnější než ty, které jsou stanovené v tomto nařízení, pokud se to pro účely řízení rizik považuje za vhodné.
(4)
Aby byl jasně stanoven omezený počet koncepcí vyplývajících z nařízení (EU) č. 648/2012 a rovněž byly upřesněny odborné pojmy nezbytné k vypracování této technické normy, měla by být řada pojmů definována.
(5)
Je důležité zajistit, aby uznané ústřední protistrany z třetích zemí nenarušovaly řádné fungování trhů Unie. Z tohoto důvodu je zásadní, aby bylo zajištěno, že uznané ústřední protistrany nemohou zmírnit své požadavky na řízení rizik pod úroveň uplatňovanou v Unii, což by mohlo vést k regulatorní arbitráži. Informace, které mají být poskytovány Evropskému orgánu pro cenné papíry (dále jen „orgán pro cenné papíry a trhy“), pokud jde o uznání ústřední protistrany z třetí země, by měly orgánu pro cenné papíry a trhy umožnit posoudit, zda tato ústřední protistrana plně dodržuje obezřetnostní požadavky uplatňované v této třetí zemi. Kromě toho by Komise v rámci procesu určení ekvivalence měla zajistit, aby právní a správní předpisy příslušné třetí země byly rovnocenné všem ustanovením hlavy IV nařízení (EU) č. 648/2012 a tohoto nařízení.
(6)
S cílem zajistit náležitou úroveň ochrany investorů si může Evropský orgán pro cenné papíry a trhy při uznávání ústředních protistran z třetích zemí vyžádat další informace nad rámec těch, které jsou nezbytně nutné k posouzení toho, zda podmínky stanovené nařízením (EU) č. 648/2012 jsou splněny.
(7)
Průběžné posuzování toho, zda ústřední protistrana z třetí země plně dodržuje obezřetnostní požadavky dané třetí země, je povinností příslušného orgánu třetí země. Cílem informací, které mají být orgánu pro cenné papíry a trhy poskytnuty žádající ústřední protistranou z třetí země, by nemělo být kopírovat posouzení příslušného orgánu třetí země, ale zajistit, aby ústřední protistrana podléhala účinnému dohledu a kontrole dodržování předpisů v dané třetí zemi, a tak byla zaručena vysoká úroveň ochrany investorů.
(8)
Aby orgán pro cenné papíry a trhy mohl provést úplné posouzení, měly by být informace poskytnuté žádající ústřední protistranou z třetí země doplněny informacemi nezbytnými k posouzení účinnosti průběžného dohledu, pravomocí ke kontrole dodržování předpisů a opatření přijatých příslušným orgánem třetí země. Takové informace by měly být poskytnuty v rámci dohody o spolupráci uzavřené v souladu s nařízením (EU) č. 648/2012. Taková dohoda o spolupráci by měla zajistit, aby byl orgán pro cenné papíry a trhy včas informován o všech opatřeních dohledu nebo kontroly dodržování právních předpisů vůči ústřední protistraně žádající o uznání a veškerých změnách podmínek, za nichž bylo povolení příslušné ústřední protistraně uděleno, a všech příslušných aktualizacích údajů, jež ústřední protistrana původně poskytla v rámci postupu uznávání.
(9)
Požadavky nařízení (EU) č. 648/2012 související s interními hierarchickými vztahy, pokud jde o riziko, potřebují další upřesnění pro účely realizace rámce řízení rizik, který zahrnuje strukturu, práva a povinnosti týkající se interního procesu řízení rizik. Systémy řízení by měly zohlednit různé režimy korporátního práva v Unii, aby ústřední protistrany působily v mezích řádného právního rámce.
(10)
Aby bylo zajištěno, že ústřední protistrana používá odpovídající postupy v zájmu dodržování požadavků tohoto nařízení, nařízení (EU) č. 648/2012 a prováděcího nařízení Komise (EU) č. 1249/2012 (3), měly by být upřesněny role a povinnosti útvaru compliance ústřední protistrany.
(11)
Je nutné jasně definovat povinnosti rady a vrcholného vedení i stanovit minimální požadavky na činnost rady, aby bylo zajištěno, že organizační struktura ústřední protistrany jí umožňuje nepřetržitě a řádně poskytovat služby a provádět činnost. Pro zajištění odpovědnosti je rovněž nezbytné vymezit jasné a přímé hierarchické vztahy.
(12)
Aby bylo zajištěno řádné a obezřetné řízení ústřední protistrany, je důležité, aby její politika odměňování odrazovala od nadměrného podstupování rizika. Rada by měla politiku odměňování náležitě monitorovat a revidovat a měla by zřídit zvláštní výbor, který by náležitě dohlížel na její plnění, aby politika odměňování měla očekávané dopady.
(13)
S cílem zajistit, aby ústřední protistrany měly nezbytný personál k plnění všech svých povinností, byly odpovědné za výkon své činnosti a příslušné orgány měly u ústředních protistran, nad kterými vykonávají dohled, relevantní kontaktní osoby, měly by ústřední protistrany mít přinejmenším ředitele pro rizika, ředitele útvaru compliance a ředitele pro technologie.
(14)
Ústřední protistrany by měly náležitě posuzovat a sledovat, do jaké míry jsou členové rady, kteří zasedají v radách různých subjektů, ve střetu zájmů, ať už v rámci skupiny ústřední protistrany nebo mimo ni. Členům rady by se nemělo bránit, aby zasedali v různých radách, pokud to nevede ke střetu zájmů.
(15)
Má-li útvar auditu fungovat efektivně, měla by ústřední protistrana definovat povinnosti svých interních auditorů a hierarchické vztahy mezi nimi, aby zajistila, že příslušné záležitosti budou předloženy radě ústřední protistrany a příslušným orgánům včas. Při zakládání útvaru interního auditu a zajišťování jeho chodu by měly být jasně vymezeny jeho poslání, nezávislost a objektivita, oblast působnosti a povinnosti, pravomoci, odpovědnost a standardy fungování.
(16)
Má-li relevantní příslušný orgán plnit své úkoly efektivně, měl by mít přístup ke všem nezbytným údajům, aby posoudil, zda ústřední protistrana dodržuje podmínky svého povolení. Tyto údaje by měla ústřední protistrana poskytnout bez zbytečného prodlení.
(17)
Záznamy vedené ústředními protistranami by měly usnadnit důkladný přehled o expozicích ústředních protistran vůči členům clearingového systému a umožnit monitorování vzniklého systémového rizika. Příslušným orgánům, orgánu pro cenné papíry a trhy a příslušným členům Evropského systému centrálních bank (ESCB) by rovněž měly umožnit adekvátně rekonstruovat clearingový proces s cílem posoudit dodržování regulatorních požadavků, včetně požadavků týkajících se podávání zpráv. Poté, co jsou údaje zaznamenány, jsou rovněž užitečné pro ústřední protistrany při plnění regulatorních požadavků a povinností vůči členům clearingového systému a v případě sporů.
(18)
Údaje vykázané ústředními protistranami do registrů obchodních údajů by měly být zaznamenány tak, aby příslušné orgány mohly ověřit, jak ústřední protistrany dodržují povinnost podávat zprávy stanovenou v nařízení (EU) č. 648/2012, a měly snadný přístup k údajům v případech, kdy je nelze nalézt v registrech obchodních údajů.
(19)
Aby bylo zajištěno náležité podávání zpráv ústředními protistranami, měly by požadavky na vedení záznamů v souvislosti s obchody pracovat se stejnými koncepcemi, jaké se používají v rámci povinnosti podávat zprávy stanovené v článku 9 nařízení (EU) č. 648/2012.
(20)
Aby bylo zajištěno zachování provozu v době narušení, mělo by být sekundární místo zpracování ústřední protistrany umístěno dostatečně daleko a v dostatečně geograficky odlišné lokalitě od primární lokality tak, aby zde nedošlo k totožným mimořádným podmínkám, které mohou způsobit nedostupnost primární lokality. Měly by být vytvořeny scénáře, které by analyzovaly dopad krizových událostí na kriticky významné služby, včetně scénářů, které předpokládají nedostupnost systémů v důsledku přírodní katastrofy. Tyto analýzy by měly být pravidelně revidovány.
(21)
Ústřední protistrany jsou systémově relevantními infrastrukturami finančního trhu a měly by obnovit kriticky významné funkce do dvou hodin s tím, že v ideálním případě zahájí záložní systémy zpracování okamžitě po mimořádné události. Ústřední protistrany by měly také s velmi vysokou pravděpodobností zajistit, aby nedošlo ke ztrátě žádných údajů.
(22)
Je důležité, aby selhání člena clearingového systému nezpůsobilo významné ztráty jiným účastníkům trhu. Ústřední protistrany jsou proto povinny z marží složených členem, jenž selhal, pokrýt přinejmenším příslušný podíl na případné ztrátě, kterou by mohla ústřední protistrana utrpět během procesu uzavření. Pravidla by měla stanovit minimální procentní podíl, které by marže měly pokrýt v případě různých kategorií finančních nástrojů. Kromě toho by se ústřední protistrany měly řídit zásadami tak, aby odpovídajícím způsobem přizpůsobily rozpětí svých marží vlastnostem všech finančních nástrojů nebo portfolia, jejichž clearing provádějí.
(23)
Ústřední protistrany by neměly v reakci na výskyt silně konkurenčního prostředí snížit své marže na úroveň, která ohrožuje jejich bezpečnost. Z tohoto důvodu by se výpočty marží měly řídit zvláštními požadavky souvisejícími s jejich základními složkami. V tomto smyslu by marže měly zohledňovat celou řadu tržních podmínek včetně krizových období.
(24)
Měla by být vytvořena pravidla, která upřesní odpovídající procentní podíl a časový horizont pro likvidační období a výpočet historické volatility. Aby však bylo zajištěno, že ústřední protistrany řádně řídí rizika, jimž jsou vystaveny, je žádoucí nespecifikovat přístup, jaký by ústřední protistrana měla pro výpočet maržových požadavků z těchto parametrů zvolit. Ze stejných důvodů by se ústředním protistranám nemělo bránit v tom, aby využívaly různé spolehlivé metodické přístupy pro vypracování postupu stanovení marží ve vztahu k portfoliu, měly by mít možnost využívat metody založené na korelaci mezi cenovým rizikem finančního nástroje nebo souboru finančních nástrojů, u nichž provádějí clearing, i jakékoli další vhodné metody vycházející z rovnocenných statistických parametrů závislosti.
(25)
Aby stanovila dobu, během níž je ústřední protistrana vystavena tržnímu riziku souvisejícímu s řízením pozice člena, který selhal, měla by ústřední protistrana zvážit příslušné charakteristiky finančních nástrojů nebo portfolia, u nichž provádí clearing, jako je jejich úroveň likvidity a velikost dané pozice nebo jejich koncentrace. Ústřední protistrany by měly obezřetně vyhodnotit dobu potřebnou k úplnému uzavření pozice člena, který selhal, s ohledem na poslední výběr marží, velikost pozice a její koncentraci.
(26)
Aby se zamezilo vzniku nebo zhoršení finanční nestability, měly by ústřední protistrany v maximální proveditelné míře přijmout metodiky týkající se budoucích marží, které omezují pravděpodobnost procyklických změn v maržových požadavcích, aniž by přitom byla narušena odolnost ústřední protistrany.
(27)
Obvykle se pro OTC deriváty považuje za oprávněný vyšší interval spolehlivosti, protože pro uvedené produkty může být příznačné méně spolehlivé stanovování cen a menší objem historických údajů, na nichž lze založit odhady expozic. Ústřední protistrany mohou provádět clearing OTC derivátů, které nebudou spojeny s takovými projevy, a mají stejné charakteristiky rizika jako kotované deriváty a měly by být schopny u těchto produktů provádět clearing soustavně, bez ohledu na metodu provedení.
(28)
Stěžejní složkou řízení rizik ústřední protistrany je vhodná definice mimořádných, ale možných tržních podmínek Aby byl rámec pro řízení rizik ústřední protistrany stále aktuální, mimořádné, ale možné tržní podmínky by neměly být pojímány staticky, ale spíše jako podmínky, které se v čase vyvíjejí a liší na jednotlivých trzích. Konkrétní tržní scénář může být mimořádný, ale možný pro jednu ústřední protistranu, ale pro jinou nebude mít valný význam. Ústřední protistrana by měla zavést spolehlivý interní strategický rámec pro identifikaci trhů, jejichž rizikům je vystavena, a využívat společný minimální soubor norem k definici mimořádných, ale možných podmínek na každém identifikovaném trhu. Rovněž by měla objektivně zvážit možnost simultánních tlaků na více trzích.
(29)
Aby bylo zajištěno, že jsou zavedeny vhodné a spolehlivé řídící systémy, měl by být rámec, který ústřední protistrana používá k identifikaci mimořádných, ale možných tržních podmínek, projednán ve výboru pro rizika a schválen radou. Měl by být alespoň jednou ročně revidován, přičemž výsledky by měly být projednány ve výboru pro rizika a poté postoupeny radě. Přezkum by měl zajistit, aby se změny rozsahu a koncentrace expozic ústřední protistrany i vývoj na trzích, na nichž působí, odrážely v definici mimořádných, ale možných tržních podmínek. Uvedený přezkum by však neměl nahradit průběžné posuzování prováděné ústřední protistranou týkající se přiměřenosti jejího fondu pro riziko selhání s ohledem na vývoj tržních podmínek.
(30)
S cílem zajistit účinné řízení svého rizika likvidity by ústřední protistrany měly povinně zavést rámec pro řízení rizika likvidity. Uvedený rámec by měl záviset na povaze jejích povinností a zabývat se nástroji, které má ústřední protistrana k dispozici pro posuzování rizika likvidity, stanovením možnosti výskytu tlaků na likviditu a zajištěním přiměřenosti jejích zdrojů likvidity.
(31)
Při posuzování přiměřenosti zdrojů likvidity by měla ústřední protistrana povinně zohlednit velikost a likviditu zdrojů, které drží, i možné riziko koncentrace plynoucí z uvedených aktiv. Je důležité, aby ústřední protistrany byly schopny identifikovat všechny hlavní druhy koncentrace rizika likvidity ve svých zdrojích tak, aby zdroje likvidity ústřední protistrany byly v případě nutnosti okamžitě k dispozici. Ústřední protistrany by měly rovněž zvážit další rizika vyplývající z vícenásobných vztahů, vzájemných závislostí a koncentrace.
(32)
Protože likvidita musí být k dispozici pro obchody prováděné tentýž den nebo i vnitrodenní obchody, měla by ústřední protistrana mít dokonce i za krizových tržních podmínek hotovost v emisní centrální bance, hotovost v důvěryhodných komerčních bankách, přislíbené úvěrové linky, přislíbené repo, vysoce obchodovatelné zajištění držené v úschově a investice okamžitě dostupné a převoditelné na hotovost v rámci předjednaných a vysoce spolehlivých dohod o financování. Taková hotovost a zajištění by měly být započteny jako součást předjednaných likvidních finančních zdrojů pouze za určitých podmínek.
(33)
S cílem poskytnout ústřední protistraně nezbytnou motivaci, aby stanovila obezřetné požadavky a aby uvedenou částku udržovala na adekvátní úrovni a zároveň se vyhnula regulatorní arbitráži, je třeba vytvořit společnou metodiku výpočtu a zachování konkrétní výše vyčleněných vlastních zdrojů, které by ústřední protistrana měla mít k použití v rámci postupné ochrany proti selhání. Je nutné, aby byly uvedené zdroje pokrývající ztráty ze selhání oddělené a byly výrazně odlišeny od minimálních kapitálových požadavků ústřední protistrany, které kryjí odlišná rizika, jimž může být ústřední protistrana vystavena.
(34)
Aby byly zajištěny rovné podmínky mezi ústředními protistranami, je důležité, aby ústřední protistrany používaly jednotnou metodiku pro výpočet vlastních zdrojů, která se má uplatnit pro postupnou ochranu proti selhání. Pokud by ústředním protistranám bylo umožněno uplatnit metodiku, která není dostatečně jasná, vedlo by to k velmi odlišným výsledkům mezi ústředními protistranami, a tedy podněcovalo k regulatorní arbitráži. Je proto nezbytné, aby metodika nedávala ústředním protistranám možnost volného uvážení. Za tímto účelem by bylo vhodné zavést prostý procentní podíl, jenž by vycházel ze zřetelně identifikovatelného opatření, a jasnou metodiku k zajištění jednotného výpočtu vlastních zdrojů ústředních protistran, které mají být použity pro postupnou ochranu proti selhání.
(35)
Aby bylo zabezpečeno, že odpovídající zajištění je vysoce likvidní a lze ho rychle přeměnit na hotovost a současně cenový dopad je minimální, měl by být stanoven minimální soubor kritérií. Uvedená kritéria by se měla týkat emitenta zajištění, míry, v jaké lze zajištění proměnit na likvidní prostředky na trhu a zda je jeho hodnota v korelaci s úvěrovou bonitou člena, který složil zajištění, aby nedošlo k možnému riziku pozitivní korelace. Ústřední protistrana by měla mít možnost uplatnit další kritéria, pokud je to nutné k dosažení požadované úrovně spolehlivosti.
(36)
Ústřední protistrany by měly přijímat pouze vysoce likvidní zajištění s minimálním úvěrovým a tržním rizikem. Aby bylo zabezpečeno, že zajištění, které ústřední protistrany drží, je za všech okolností stále likvidní, je nutné, aby ústřední protistrany vytvořily transparentní a předvídatelné strategie a postupy k hodnocení a průběžnému monitorování likvidity aktiv, která byla přijata jako zajištění, a používaly odpovídající metodiky oceňování. Za tímto účelem by ústřední protistrany měly rovněž používat limity koncentrace, které se zaměřují na udržení dostatečně diverzifikovaného zajištění, aby ho bylo možno rychle přeměnit na hotovost, aniž by došlo k výraznému tržnímu riziku, jež by ovlivnilo jeho hodnotu. Při určování své strategie týkající se způsobilého zajištění a limitů koncentrace by měly brát v úvahu globální dostupnost takového zajištění s ohledem na potenciální makroekonomické dopady své strategie.
(37)
Členům clearingového systému by nemělo být obecně dovoleno používat jako zajištění své vlastní cenné papíry nebo cenné papíry emitované subjektem, který náleží do jejich stejné skupiny, aby se zamezilo riziku pozitivní korelace. Nicméně ústřední protistrana by měla mít možnost povolit členům clearingového systému, aby složili kryté dluhopisy, které jsou chráněny před úpadkem emitenta. Zajištění podkladového nástroje by však mělo být vhodně odděleno od emitenta a mělo by splňovat minimální kritéria pro přijatelnost zajištění. Člen clearingového systému by neměl emitovat finanční nástroje, které by primárně sloužily jako zajištění jiného člena clearingového systému.
(38)
S cílem zajistit bezpečnost ústředních protistran by měla ústřední protistrana přijímat jako zajištění záruku komerční banky pouze po důkladném posouzení emitenta a právního, smluvního a operačního rámce záruky. Nezajištěné expozice ústředních protistran vůči komerčním bankám by měly být vyloučeny. Proto se záruky komerčních bank mohou přijímat pouze za přísných podmínek. Uvedené podmínky jsou v zásadě splněny na trzích charakterizovaných vysokou koncentrací komerčních bank, které jsou ochotny poskytovat úvěry nefinančním členům clearingového systému. Z tohoto důvodu by měl být v těchto případech povolen vyšší limit koncentrace.
(39)
Aby omezila své tržní riziko, měla by ústřední protistrana povinně oceňovat své zajištění alespoň jednou denně. Měla by uplatnit obezřetné snížení hodnoty, které odráží potenciální snížení hodnoty zajištění v intervalu mezi jejich posledním přeceněním a okamžikem, kdy lze zajištění odůvodněně považovat za realizované za mimořádných tržních podmínek. Výše zajištění by rovněž měla zohlednit potenciální expozice vůči riziku pozitivní korelace.
(40)
Snížení hodnoty by mělo ústřední protistraně umožnit, aby zamezila velkým a neočekávaným korekcím výše požadovaného zajištění, a v maximálně možném rozsahu tak zabránila procyklickým účinkům.
(41)
Ústřední protistrana by neměla zajištění koncentrovat na omezený počet emitentů nebo omezený počet aktiv, aby zabránila významným potenciálním nepříznivým cenovým dopadům cen v případě realizace zajištění ve velmi krátké době. Koncentrované pozice ze zajištění by z tohoto důvodu neměly být považovány za vysoce likvidní.
(42)
Likviditní, úvěrové a tržní riziko je třeba zohlednit na úrovni portfolia i na úrovni jednotlivých finančních nástrojů. Koncentrované portfolio může mít výrazný negativní dopad na likviditu zajištění nebo finančních nástrojů, do kterých může ústřední protistrana investovat své finanční zdroje, protože pravděpodobně nelze dosáhnout prodeje velkého objemu pozic za mimořádných tržních podmínek, aniž by došlo ke snížení tržní ceny. Ze stejného důvodu by zajištění držené ústřední protistranou mělo být sledováno a oceňováno průběžně, aby bylo zajištěno, že zůstane likvidní.
(43)
Trhy s deriváty na energie jsou zvláště silně propojeny se spotovými komoditními trhy a podíl nefinančních členů clearingového systému je na těchto derivátových trzích vysoký. Značný počet účastníků na uvedených trzích rovněž tvoří producenti podkladové komodity. Přístup k dostatečnému zajištění, které by v plné výši krylo záruky komerčních bank, by si mohl vyžádat značný odprodej současných pozic těchto nefinančních členů clearingového systému nebo by mohl bránit dalšímu provádění clearingu jejich pozic jako přímých členů clearingového systému ústřední protistrany. Uvedený postup by mohl způsobit narušení trhu na energetických trzích, co se týče likvidity a různorodosti účastníků trhu. Jeho uplatnění by proto mělo být odloženo na vhodnou dobu.
(44)
S cílem zajistit jednotné uplatňování rámce stanoveného v nařízení (EU) č. 648/2012 by měly být na všechny sektory kladeny podobné požadavky vymezením právních předpisů, která se na ně vztahují. Energetické společnosti v současné době fungují v zavedeném rámci, který bude vyžadovat čas na to, aby se přizpůsobil novým požadavkům vytvořeným s cílem zabránit škodlivým dopadům na reálnou ekonomiku. Proto se považuje za žádoucí stanovit datum, od kterého se nařízení použije pro takové typy trhů, které umožní odpovídající přechod od současné tržní praxe, aniž by to mělo závažný dopad na tržní strukturu a likviditu.
(45)
Investiční politika ústřední protistrany by měla přiřadit nejvyšší prioritu zásadám zachování kapitálu a maximalizace likvidity. Investiční politika by měla rovněž zajistit, aby nevznikaly střety zájmů v důsledku obchodních zájmů ústřední protistrany.
(46)
S cílem zajistit jednotnost na mezinárodní úrovni by kritéria, která by měly finanční nástroje splňovat k tomu, aby mohly být považovány za způsobilé investice pro ústřední protistranu, měla zohlednit zásadu č. 16 zásad CPSS-IOSCO. Ústřední protistrana by zejména měla být povinna uplatňovat omezující normy týkající se emitenta finančního nástroje, převoditelnosti finančního nástroje a úvěrového, tržního, měnového rizika a rizika volatility finančního nástroje. Ústřední protistrana by měla zajistit, že to neohrozí opatření přijatá k omezení expozic jejích investic tím, že vzniknou nadměrné expozice vůči jakýmkoli jednotlivým finančním nástrojům, typům finančních nástrojů, jednotlivým emitentům, typům emitentů nebo jednotlivým uschovatelům.
(47)
Skutečnost, že ústřední protistrana deriváty používá, ji vystavuje dalším úvěrovým a tržním rizikům, a proto je nezbytné definovat restriktivní soubor okolností, za nichž může ústřední protistrana investovat své finanční zdroje do derivátů. Vzhledem k tomu, že cílem ústřední protistrany by měla být neutrální pozice, pokud jde o tržní riziko, jedinými riziky, která by ústřední protistrana měla zajišťovat, jsou ta, která souvisí se zajištěním, jež přijímá, nebo rizika plynoucí ze selhání člena clearingového systému. Riziko týkající se zajištění, jež ústřední protistrana přijímá, může být dostatečně řízeno prostřednictvím snížení hodnoty, a tudíž se nepovažuje za nezbytné, aby ústřední protistrana v tomto ohledu používala deriváty. Deriváty by měla ústřední protistrana používat pouze pro účely řízení rizika likvidity, které vyplývá z expozic vůči různým měnám, a pro účely zajištění portfolia člena clearingového systému, u něhož došlo k selhání, a pouze pokud postupy ústřední protistrany pro řízení rizika selhání takové užití předpokládají.
(48)
Aby byla zajištěna bezpečnost ústředních protistran, mělo by jim být dovoleno držet hotovost v nezajištěných vkladech pouze v minimální míře. V zájmu zabezpečení své hotovosti by ústřední protistrany měly vždy zajistit, že jsou vždy dostatečně chráněny proti riziku likvidity.
(49)
Je nezbytné stanovit přísné požadavky na zátěžové a zpětné testování, aby bylo zabezpečeno, že modely ústředních protistran, jejich metodiky a rámec řízení rizika likvidity řádně fungují, s přihlédnutím ke všem rizikům, jimž je ústřední protistrana vystavena, aby vždy měla adekvátní zdroje k pokrytí uvedených rizik.
(50)
Aby ústřední protistrany uplatňovaly požadavky jednotně, je nezbytné stanovit podrobná ustanovení s ohledem na typy testů, které mají být provedeny, včetně zátěžových a zpětných testů. S cílem reagovat na širokou škálu smluv o cenných papírech a derivátových smluv, u nichž možná v budoucnu bude prováděn clearing, zachytit rozdíly v přístupech, pokud jde o řízení obchodu a řízení rizika ústřední protistrany, umožnit budoucí vývoj a vypořádat se s novými riziky a umožnit dostatečnou flexibilitu, je nezbytný přístup vycházející z kritérií.
(51)
Pro hodnocení modelů ústředních protistran, jejich metodik a rámce řízení rizika likvidity je důležité využít odpovídající nezávislou osobu, aby dříve než budou použity, bylo možné nalézt veškerá nezbytná nápravná opatření a uplatnit je a zabránit veškerým zásadním střetům zájmů. Nezávislá osoba by měla být dostatečně oddělena od činnosti ústřední protistrany, která vypracovává, realizuje a bude provozovat model nebo provádět strategii, jež je předmětem přezkumu, a neměla by být v zásadním střetu zájmů. Uvedené podmínky by mohla splňovat buď interní osoba, která má oddělené hierarchické vztahy, nebo externí osoba.
(52)
Různé aspekty finančních zdrojů ústřední protistrany, zejména rozpětí marží, fondy pro riziko selhání a další finanční zdroje, jsou navrženy tak, aby pokrývaly různé scénáře a cíle. Proto je nezbytné stanovit konkrétní požadavky, které tyto cíle odrážejí, a zajistit jednotné uplatňování ústředními protistranami. Při posuzování nezbytného pokrytí by ústřední protistrana neměla započítávat jakékoli expozice vůči členům clearingového systému, kteří selhali, aby se předešlo snížení případných dopadů, které tyto expozice mohou mít.
(53)
Různé druhy finančních nástrojů, u nichž ústřední protistrana může provádět clearing, jsou spojeny s řadou konkrétních rizik. Ústřední protistrana by proto ve svých modelech, metodikách jejich výpočtu a rámci pro řízení rizika likvidity měla povinně zvážit všechna rizika týkající se trhů, pro něž poskytuje clearingové služby, aby bylo zajištěno, že adekvátně poměřují její potenciální budoucí expozice. Aby byla taková rizika řádně zohledněna, měly by požadavky na zátěžové testování zahrnovat konkrétní rizika související s různými typy finančních nástrojů.
(54)
Aby ústřední protistrana zajistila, že její model pro výpočet počátečních marží adekvátně odráží její potenciální expozice, kromě denního zpětného testování svého maržového pokrytí zaměřeného na to, zda je účtovaná marže adekvátní, by rovněž měla zpětně testovat klíčové parametry a předpoklady modelu. To má zásadní význam pro to, aby modely ústředních protistran počítaly počáteční marži přesně.
(55)
Přísná analýza citlivosti týkající se maržových požadavků může mít ještě větší význam v případě, kdy trhy jsou nelikvidní nebo volatilní, přičemž by měla být použita k určení dopadu různých důležitých parametrů modelu. Analýza citlivosti je účinný nástroj pro zkoumání skrytých slabin, které nelze odhalit zpětným testováním.
(56)
Pokud by nebylo zátěžové a zpětné testování prováděno pravidelně, mohlo by dojít k tomu, že by finanční a likvidní zdroje ústřední protistrany nepostačovaly na pokrytí skutečných rizik, kterým je vystavena. Odpovídající testy také umožní, aby se modely ústředních protistran, jejich metodiky a rámec řízení rizika likvidity bezodkladně zabývaly měnícími se trhy a novými riziky. Výsledky testování by ústřední protistrany měly bezodkladně využít k revizi svých modelů, metodik a rámce pro řízení rizika likvidity.
(57)
Modelování mimořádných tržních podmínek může ústřední protistraně pomoci určit omezení jejích stávajících modelů, rámce pro řízení rizika likvidity a finančních a likvidních zdrojů. To však vyžaduje, aby ústřední protistrana pečlivě zvažovala modely různých trhů a produktů. Reverzní zátěžové testování by se mělo považovat za užitečný nástroj řízení, i když ne hlavní, ke stanovení odpovídající úrovně finančních zdrojů.
(58)
Zapojení členů clearingového systému, klientů a dalších relevantních zainteresovaných stran do testování postupů řízení selhání ústřední protistrany pomocí simulačních cvičení má zásadní význam pro to, aby bylo zajištěno, že situaci porozuměli a mají operační schopnosti, aby se úspěšně zapojili v situaci řízení selhání. Simulační cvičení by měla kopírovat scénář pro případ selhání, aby členům clearingového systému, klientům a dalším zainteresovaným stranám ukázala jejich role a povinnosti. Kromě toho je důležité, aby ústřední protistrana měla odpovídající mechanismy, které jí umožní určit, zda je nezbytné nápravné opatření, a identifikovaly jakékoli nejasnosti v předpisech a postupech nebo volnost uvážení, kterou případně umožňují. Testování postupů řízení ústřední protistrany v případě selhání je obzvláště důležité, pokud spoléhá na členy clearingového systému, kteří neselhali, nebo třetí osoby, aby v rámci postupu uzavření pomáhaly, a pokud postupy pro případ selhání nikdy nebyly prověřeny skutečným selháním.
(59)
Toto nařízení vychází z návrhu regulačních technických norem předložených Komisi Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy (ESMA).
(60)
Před předložením návrhů technických norem, z nichž toto nařízení vychází, vedl Evropský orgán pro cenné papíry a trhy v případech, kde to bylo vhodné, konzultace s Evropským orgánem pro bankovnictví (EBA), Evropskou radou pro systémová rizika a členy ESCB. V souladu s článkem 10 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1095/2010 ze dne 24. listopadu 2010 o zřízení Evropského orgánu dohledu (Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy) (4), vedl Evropský orgán pro cenné papíry a trhy otevřené veřejné konzultace o těchto návrzích regulačních technických norem, provedl analýzu potenciálních souvisejících nákladů a přínosů a vyžádal si stanovisko skupiny subjektů působících v oblasti cenných papírů a trhů zřízené v souladu s článkem 37 nařízení (EU) č. 1095/2010,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Definice
Pro účely tohoto nařízení se použijí tyto definice:
1)
„bazickým rizikem“ se rozumí riziko vyplývající z ne zcela korelovaných pohybů mezi dvěma nebo více aktivy nebo smlouvami, jejichž clearing provádí ústřední protistrana;
2)
„intervalem spolehlivosti“ se rozumí procento pohybů expozic pro jednotlivé finanční nástroje, u nichž byl proveden clearing, s odkazem na konkrétní zpětné období, kdy je ústřední protistrana povinna pokrýt určité likvidační období;
3)
„výnosem z držení“ se rozumí prospěch z přímého vlastnictví fyzické komodity, který je ovlivněn jak tržními podmínkami, tak i faktory jako jsou náklady na fyzické skladování;
4)
„maržemi“ se rozumí marže, jak jsou uvedeny v článku 41 nařízení (EU) č. 648/2012, které mohou zahrnovat počáteční marže a variační marže;
5)
„počáteční marží“ se rozumí marže, které vybírá ústřední protistrana, aby pokryla potenciální budoucí expozice vůči členům clearingového systému platícím marže, a případně interoperabilní ústřední protistrany v intervalu mezi posledním výběrem marží a likvidací pozic v důsledku selhání člena clearingového systému nebo selhání interoperabilní ústřední protistrany;
6)
„variační marží“ se rozumí vybrané marže nebo marže vyplacené, aby odrážely stávající expozice vyplývající ze skutečných změn tržní ceny;
7)
„rizikem pádu do defaultu“ se rozumí riziko, že protistrana nebo emitent náhle selžou, aniž by trh měl čas, aby zohlednil jejich zvýšené riziko selhání;
8)
„likvidačním obdobím“ se rozumí časové období použité pro výpočet marží, které je podle odhadu ústřední protistrany nezbytné za účelem řízení její expozice vůči členu, který selhal, a v jehož průběhu je ústřední protistrana vystavena tržnímu riziku, které souvisí s řízením pozice člena, který selhal;
9)
„zpětným obdobím“ se rozumí časový horizont pro výpočet historické volatility;
10)
„výjimkou z testování“ se rozumí výsledek testu, který ukazuje, že model nebo rámec pro řízení rizika likvidity ústřední protistrany nevedl k předpokládané úrovni pokrytí;
11)
„rizikem pozitivní korelace“ se rozumí riziko vyplývající z expozice vůči protistraně nebo emitentu, pokud zajištění poskytnuté danou protistranou nebo vydané tímto emitentem je vysoce korelováno s jejich úvěrovým rizikem.
KAPITOLA II
UZNÁNÍ ÚSTŘEDNÍCH PROTISTRAN Z TŘETÍ ZEMĚ
(Článek 25 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 2
Informace, které mají být poskytnuty Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy za účelem uznání ústřední protistrany
Žádost o uznání předložená ústřední protistranou usazenou ve třetí zemi obsahuje minimálně tyto informace:
a)
úplný název právnické osoby;
b)
totožnost jejich akcionářů nebo společníků s kvalifikovanou účastí;
c)
seznam členských států, ve kterých hodlá poskytovat služby;
d)
kategorie finančních nástrojů, u nichž provádí clearing;
e)
údaje, které mají být uvedeny na internetových stránkách Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy podle čl. 88 odst. 1 písm. e) nařízení (EU) č. 648/2012;
f)
údaje o jejích finančních zdrojích, formě a způsobech jejich uchovávání a dohodách k jejich zajištění včetně postupů řízení selhání;
g)
údaje týkající metodiky pro marže a výpočtu fondu pro riziko selhání;
h)
seznam způsobilého zajištění;
i)
podrobný rozpis hodnot, v budoucí podobě, jestliže je to třeba, u nichž byl žádající ústřední protistranou proveden clearing v jednotlivých měnách Unie, v nichž se provádí clearing;
j)
výsledky zátěžového a zpětného testování provedeného během roku předcházejícího datu podání žádosti;
k)
její předpisy a interní postupy s důkazy o úplném dodržování požadavků uplatňovaných v dané třetí zemi;
l)
údaje o veškerých dohodách o outsourcingu;
m)
údaje o mechanismech oddělení a příslušné právní spolehlivosti a vymahatelnosti;
n)
údaje o požadavcích ústřední protistrany týkající se přístupu a podmínky pro pozastavení a ukončení členství;
o)
údaje o veškerých dohodách o interoperabilitě, včetně informací poskytnutých příslušnému orgánu třetí země pro účely posouzení dohody.
KAPITOLA III
ORGANIZAČNÍ POŽADAVKY
(Článek 26 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 3
Řídící systémy
1. Hlavní části řídících systémů ústřední protistrany, které určují její organizační strukturu, i jasně specifikované a dobře zdokumentované strategie, postupy a procesy, jimiž se řídí rada a vrcholné vedení, zahrnují:
a)
složení, úlohu a povinnosti rady a všech výborů rady;
b)
role a povinnosti vedení;
c)
strukturu vrcholného vedení;
d)
hierarchické vztahy mezi vrcholným vedením a radou;
e)
postupy pro jmenování členů rady a vrcholného vedení;
f)
koncepce řízení rizik, útvaru compliance a funkcí interní kontroly;
g)
postupy pro zajištění odpovědnosti vůči zainteresovaným stranám.
2. Ústřední protistrana má k dispozici adekvátní personál, aby splnila všechny povinnosti vyplývající z tohoto nařízení a z nařízení (EU) č. 648/2012. Ústřední protistrana nesdílí svůj personál s jinými subjekty skupiny, pokud se tak neděje v rámci dohody o outsourcingu podle článku 35 nařízení (EU) č. 648/2012.
3. Ústřední protistrana musí stanovit vztahy odpovědnosti, které jsou jasné, konzistentní a řádně doložené. Ústřední protistrana zajistí, aby pozice ředitele pro řízení rizika, ředitele útvaru compliance a ředitele pro technologie vykonávaly odlišné osoby, které jsou zaměstnanci ústřední protistrany pověřenými výlučnou povinností vykonávat tyto funkce.
4. Ústřední protistrana, která je součástí skupiny, vezme v úvahu veškerý vliv skupiny na svůj vlastní systém řízení včetně toho, zda dosahuje nezbytné úrovně nezávislosti, aby splnila regulatorní povinnosti jako samostatná právnická osoba, a toho, zda by její nezávislost mohla být ohrožena strukturou skupiny nebo jakýmkoli členem rady, jenž je také členem rady jiných subjektů téže skupiny. Ústřední protistrana zejména zváží konkrétní postupy pro předcházení a zvládání střetů zájmů, a to i s ohledem na dohody o outsourcingu.
5. Pokud má ústřední protistrana dualistický systém řízení, role a povinnosti rady, jak jsou uvedeny v tomto nařízení a v nařízení (EU) č. 648/2012, se odpovídajícím způsobem přidělí řídícím a dozorčím orgánům.
6. Strategie řízení rizik, postupy, systémy a kontroly jsou součástí soudržného a jednotného rámce řízení, který se pravidelně přezkoumává a aktualizuje.
Článek 4
Mechanismy řízení rizika a interní kontroly
1. Ústřední protistrana má spolehlivý rámec pro komplexní řízení veškerých podstatných rizik, kterým je nebo může být vystavena. Ústřední protistrana stanoví zdokumentované strategie, postupy a systémy, které tato rizika identifikují, měří, monitorují a řídí. Při vytváření strategií, postupů a systémů řízení rizik je ústřední protistrana strukturuje tak, aby bylo zajištěno, že členové clearingového systému řádně řídí a omezují rizika, která pro ústřední protistranu představují.
2. Ústřední protistrana zaujímá ucelený a komplexní přístup ke všem příslušným rizikům. Tato rizika zahrnují rizika, které ústřední protistraně vznikají od členů clearingového systému a které ústřední protistrana představuje pro ně, a pokud je to možné, od klientů, jakož i rizika, která ústřední protistraně vznikají od ostatních subjektů a která ústřední protistrana představuje pro ostatní subjekty, jako jsou mimo jiné interoperabilní ústřední protistrany, vypořádací a platební systémy pro obchody s cennými papíry, zúčtovací banky, poskytovatelé likvidity, centrální depozitáře cenných papírů, obchodní systémy, které ústřední protistrana obsluhuje, a další poskytovatelé kriticky významných služeb.
3. Ústřední protistrana vypracuje odpovídající nástroje pro řízení rizik, aby byla schopna zvládat všechna příslušná rizika a podávat o nich zprávy. Nástroje zahrnují identifikaci a řízení systémových, tržních nebo jiných vzájemných závislostí. Pokud ústřední protistrana poskytuje služby související s clearingem, které mají odlišný rizikový profil oproti jejím funkcím, a potenciálně pro ni představují další významná rizika, musí ústřední protistrana adekvátně řídit tato další rizika. To může znamenat právní oddělení dalších služeb, které ústřední protistrana poskytuje, od jejích hlavních funkcí.
4. Systémy řízení zajistí, aby rada ústřední protistrany nesla konečnou odpovědnost za řízení rizik ústřední protistrany. Rada definuje, určí a zdokumentuje odpovídající úroveň tolerance rizika a schopnost ústřední protistrany nést riziko. Rada a vrcholné vedení zajistí, aby strategie, postupy a kontroly ústřední protistrany odpovídaly toleranci rizika ústřední protistrany a její schopnosti nést riziko, aby řešily to, jak ústřední protistrana identifikuje, monitoruje a řídí rizika a podává o nich zprávy.
5. Ústřední protistrana má k dispozici spolehlivé informační systémy a systémy řízení rizika, které ústřední protistraně a případně členům jejího clearingového systému a pokud je to možné, klientům, poskytují včasné informace, a odpovídajícím způsobem uplatňují strategie a postupy řízení rizika. Tyto systémy zajistí přinejmenším to, že úvěrové a likviditní expozice jsou na úrovni ústřední protistrany i členů clearingového systému a, pokud je to možné, na úrovni klienta, nepřetržitě monitorovány.
6. Ústřední protistrana zajistí, aby útvar řízení rizik disponoval nezbytnými pravomocemi, zdroji, odborností a přístupem ke všem potřebným informacím a aby byl dostatečně nezávislý na jiných útvarech ústřední protistrany. Ředitel pro řízení rizika ústřední protistrany zavede rámec pro řízení rizik, včetně strategií a postupů stanovených radou.
7. Ústřední protistrana má adekvátní interní kontrolní mechanismy, které radě pomáhají při monitorování a posuzování adekvátnosti a účinnosti jejích strategií, postupů a systémů řízení rizik. Mezi tyto mechanismy patří řádné správní a účetní postupy, spolehlivý útvar compliance a nezávislý útvar interního auditu a útvar ověřování nebo přezkumu.
8. Účetní závěrka ústřední protistrany se připravuje každoročně a ověřuje se statutárními auditory nebo auditorskými společnostmi ve smyslu směrnice Evropského parlamentu a Rady 2006/43/ES (5).
Článek 5
Strategie a postupy pro výkon činnosti compliance
1. Ústřední protistrana vytvoří, zavede a udržuje přiměřené strategie a postupy ke zjištění jakéhokoli rizika nesplnění povinností ústřední protistrany a jejích zaměstnanců podle tohoto nařízení, nařízení (EU) č. 648/2012 a prováděcího nařízení (EU) č. 1249/2012, jakož i souvisejících rizik a zavede adekvátní opatření a postupy, jejichž cílem je minimalizovat takové riziko a umožnit příslušným orgánům účinně vykonávat své pravomoci podle těchto nařízení.
2. Ústřední protistrana zajistí, aby její předpisy, postupy a smluvní ujednání byly jasné a ucelené a aby bylo zajištěno dodržování tohoto nařízení, nařízení (EU) č. 648/2012 a prováděcího nařízení (EU) č. 1249/2012, jakož i všech dalších platných požadavků na regulaci a dohled.
Předpisy, postupy a smluvní ujednání ústřední protistrany se zaznamenají v písemné formě nebo na jiném trvalém nosiči. Tyto předpisy, postupy a smluvní ujednání a veškeré doprovodné podklady musí být přesné, aktuální a snadno dostupné příslušnému orgánu, členům clearingového systému a případně klientům.
Ústřední protistrana identifikuje a analyzuje spolehlivost předpisů, postupů a smluvních ujednání ústřední protistrany. Je-li to nezbytné, pro účely této analýzy si vyžádá nezávislá právní stanoviska. Ústřední protistrana má postup, kterým navrhuje a provádí změny svých předpisů a postupů, a před provedením jakékoli podstatné změny ji konzultuje se všemi dotčenými členy clearingového systému a navrhované změny předkládá příslušnému orgánu.
3. Při vypracovávání svých předpisů, postupů a smluvních ujednání zohlední ústřední protistrana příslušné regulatorní zásady, standardy odvětví a tržní protokoly a jasně označí, kde byly tyto postupy začleněny do dokumentace, kterou se řídí práva a povinnosti ústřední protistrany, členů jejího clearingového systému a dalších relevantních třetích osob.
4. Ústřední protistrana identifikuje a analyzuje možné právní konflikty a vypracuje předpisy a postupy s cílem zmírnit právní riziko vyplývající z těchto otázek. Je-li to nezbytné, ústřední protistrana si pro účely této analýzy vyžádá nezávislá právní stanoviska.
Předpisy a postupy ústřední protistrany jasně odkazují na právní předpisy, které se použijí na jednotlivé aspekty činností a provozu ústřední protistrany.
Článek 6
Útvar compliance
1. Ústřední protistrana zřídí a udržuje stálý a efektivní útvar compliance, který vykonává činnost nezávisle na ostatních útvarech ústřední protistrany. Zajistí, aby útvar compliance měl nezbytné pravomoci, zdroje, odbornou způsobilost a přístup ke všem relevantním informacím.
Při zřizování svého útvaru compliance zohlední ústřední protistrana povahu, rozsah a složitost svého obchodování i povahu a škálu služeb a činností poskytovaných v rámci tohoto obchodování.
2. Ředitel útvaru compliance má přinejmenším tyto povinnosti:
a)
sledovat a pravidelně vyhodnocovat adekvátnost a účinnost opatření přijatých podle čl. 5 odst. 4 a kroků učiněných za účelem řešení jakýchkoli nedostatků v plnění povinností ústřední protistranou;
b)
provádět strategie a postupy dodržování předpisů stanovené vrcholným vedením a radou;
c)
radit a pomáhat osobám, které odpovídají za výkon služeb a činností ústřední protistrany, aby byly plněny povinnosti ústřední protistrany podle tohoto nařízení, nařízení (EU) č. 648/2012 a prováděcího nařízení (EU) č. 1249/2012 a případně jiných požadavků právních předpisů;
d)
pravidelně radě podávat zprávy o tom, jak ústřední protistrana a její zaměstnanci dodržují povinnosti uvedené v tomto nařízení, nařízení (EU) č. 648/2012 a prováděcím nařízení (EU) č. 1249/2012;
e)
ustavit postupy pro účinnou nápravu v případě nedodržování povinností;
f)
zajistit, aby příslušné osoby pověřené výkonem činnosti compliance nevykonávaly služby či činnosti, jež monitorují, a aby veškeré střety zájmů těchto osob byly řádně identifikovány a odstraněny.
Článek 7
Organizační struktura a oddělení hierarchických vztahů
1. Ústřední protistrana definuje složení, roli a povinnosti rady a vrcholného vedení a všech výborů rady. Tyto mechanismy jsou jasně specifikovány a řádně zdokumentovány. Rada ustaví přinejmenším kontrolní výbor a výbor pro odměňování. Výbor pro rizika zřízený v souladu s článkem 28 nařízení (EU) č. 648/2012 je poradním výborem rady.
2. Rada má přinejmenším tyto povinnosti:
a)
stanovit jasné cíle a strategie ústřední protistrany;
b)
efektivně monitorovat vrcholné vedení;
c)
vytvořit vhodné strategie odměňování;
d)
zřídit útvar řízení rizik a dohlížet na něj;
e)
dohlížet nad útvarem compliance a útvarem interní kontroly;
f)
dohlížet nad dohodami o outsourcingu;
g)
dohlížet nad dodržováním všech ustanovení tohoto nařízení, nařízení (EU) č. 648/2012, prováděcího nařízení (EU) č. 1249/2012 a veškerých dalších právních předpisů a požadavků dohledu;
h)
být odpovědná vůči akcionářům nebo vlastníkům a zaměstnancům, členům clearingového systému a jejich zákazníkům a ostatním relevantním zainteresovaným stranám.
3. Vrcholné vedení má přinejmenším tyto povinnosti:
a)
zajistit, aby činnost ústřední protistrany byla v souladu s cíli a strategií ústřední protistrany stanovenými radou;
b)
navrhnout a ustavit postupy kontroly dodržování předpisů a interní kontroly, které prosazují cíle ústřední protistrany;
c)
podrobit postupy interní kontroly pravidelnému přezkumu a testování;
d)
zajistit, aby na řízení rizik a kontrolu dodržování předpisů byly vyčleněny dostatečné zdroje;
e)
aktivně se zapojit do procesu řízení rizika;
f)
zajistit, aby rizika, která ústřední protistraně vznikají v souvislosti s jejím clearingem a činnostmi s ním spojenými, byl řádně řešena.
4. Pokud rada pověří výkonem úkolů výbory a podvýbory, ponechá si pravomoc schvalovat rozhodnutí, která by mohla mít významný dopad na rizikový profil dané protistrany.
5. Ujednání, v jejichž rámci rada a vrcholné vedení vykonávají svou činnost, obsahují postupy k identifikaci, řešení a řízení potenciálních střetů zájmů členů rady a vrcholného vedení.
6. Ústřední protistrana má jasné a přímé hierarchické vztahy mezi svou radou a vrcholným vedením, aby se zajistilo, že je vrcholné vedení odpovědné za své výsledky. Hierarchické vztahy pro řízení rizik, dodržování předpisů a interní audit musí být jasné a oddělené od těch, které jsou určeny pro jiné operace ústřední protistrany. Ředitel pro rizika je podřízen radě buď přímo, nebo prostřednictvím předsedy výboru pro rizika. Ředitel útvaru compliance a útvar interního auditu jsou podřízeni přímo radě.
Článek 8
Politika odměňování
1. Výbor pro odměňování navrhuje a dále rozvíjí politiku odměňování, dohlíží na její realizaci ze strany vrcholného vedení a pravidelně přehodnocuje její praktické fungování. Samotná politika musí být zdokumentována a alespoň jednou ročně revidována.
2. Politika odměňování je navržena tak, aby úroveň a struktura odměňování odpovídala obezřetnému řízení rizik. Politika počítá s budoucími riziky, jakož i stávajícími riziky a rizikovými výsledky. Plány vyplácení odměn musí citlivě reagovat na časový horizont rizik. Zejména v případě pohyblivé složky odměny musí koncepce náležitě zohlednit případné rozpory mezi výkonem a obdobími rizika a zajistit, aby platby byly případně odloženy. Pevná a pohyblivá složka celkové odměny musí být vyvážené a provázány s riziky.
3. Politika odměňování zajistí, aby personál, který se podílí na řízení rizik, kontrole dodržování předpisů a interním auditu byl odměňován způsobem, který je nezávislý na obchodních výsledcích ústřední protistrany. Výše odměny je odpovídající, pokud jde o odpovědnost, i ve srovnání s úrovní odměňování v odvětví.
4. Politika odměňování podléhá jednou ročně nezávislému auditu. Výsledky těchto auditů se dají k dispozici příslušnému orgánu.
Článek 9
Systémy informačních technologií
1. Ústřední protistrana navrhne systémy informačních technologií a zajistí, aby byly spolehlivé a bezpečné a byly schopny zpracovávat informace nezbytné k tomu, aby ústřední protistrana bezpečně a účinně prováděla svou činnost a operace.
Struktura informačních technologií musí být dobře zdokumentována. Systémy jsou navrženy tak, aby řešily operační potřeby ústřední protistrany a rizika, kterým čelí, včetně krizových tržních podmínek, a musí být nastavitelné, je-li to potřeba, pro zpracování dalších informací. Ústřední protistrana plánuje postupy a kapacitu i pro případ dostatečné nadbytečné kapacity, aby systém mohl zpracovat všechny zbývající obchody před koncem dne, pokud by došlo závažnému narušení. Ústřední protistrana stanoví postupy pro zavádění nových technologií včetně jasných plánů návratu k původním systémům.
2. V zájmu zajištění vysokého stupně bezpečnosti při zpracování informací a s cílem umožnit propojení se členy svého clearingového systému a klienty i se svými poskytovateli služeb musí systémy informačních technologií ústřední protistrany vycházet z mezinárodně uznávaných technických norem a osvědčených postupů v odvětví. Ústřední protistrana své systémy náročně testuje simulací krizových podmínek, před prvním užitím, poté, co byly učiněny výrazné změny, a poté, co došlo k závažnému narušení. Do návrhu a provádění těchto testů se odpovídajícím způsobem zapojí členové clearingového systému a klienti, interoperabilní ústřední protistrany a ostatní zainteresované strany.
3. Ústřední protistrana udržuje spolehlivý rámec pro ochranu informací, který náležitě řídí její riziko týkající se ochrany informací. Tento rámec obsahuje vhodné mechanismy, strategie a postupy k ochraně informací proti neoprávněnému zpřístupnění s cílem zajistit správnost a celistvost údajů a zaručit dostupnost služeb ústřední protistrany.
4. Rámec pro ochranu informací obsahuje přinejmenším tyto prvky:
a)
kontroly přístupu do systému;
b)
adekvátní záruky proti proniknutí a zneužití údajů;
c)
zvláštní zařízení k zachování pravosti a celistvosti údajů, včetně šifrovacích technik;
d)
spolehlivé sítě a postupy pro přesný a rychlý přenos údajů bez významného narušení;
e)
auditní stopy.
5. Systémy informačních technologií a rámec pro ochranu informací se revidují alespoň jednou ročně. Podléhají nezávislému auditu. Výsledky těchto auditů se sdělí radě a poskytnou příslušnému orgánu.
Článek 10
Zveřejnění
1. Ústřední protistrana veřejnosti bezplatně zpřístupní tyto informace:
a)
informace o svých řídících systémech, včetně:
i)
organizační struktury i klíčových cílů a strategií,
ii)
hlavních prvků politiky odměňování,
iii)
klíčových finančních informací, včetně jejího posledního auditu finančních výkazů;
b)
informace o svých předpisech, včetně:
i)
postupů pro řízení selhání, postupů a doplňujících dokumentů,
ii)
příslušných informací o zachování provozu,
iii)
informací o systémech řízení rizik, technikách a výkonu ústřední protistrany v souladu s kapitolou XII,
iv)
veškerých relevantních informací o své struktuře a fungování, jakož i o právech a povinnostech členů clearingového systému a klientů, které jsou nezbytné k tomu, aby jim umožnily jasně identifikovat rizika a náklady spojené s využitím služeb ústřední protistrany a plně jim porozumět,
v)
stávajících clearingových služeb ústřední protistrany, včetně podrobných informací o tom, co poskytuje v rámci každé služby,
vi)
systémů řízení rizik, technik a výsledků ústřední protistrany, včetně informací o finančních zdrojích, investiční politice, zdrojích údajů o cenách a modelech používaných pro výpočet marží,
vii)
právních předpisů a pravidel upravujících:
1)
přístup k ústřední protistraně;
2)
smlouvy, které ústřední protistrana uzavřela s členy clearingového systému a, je-li to možné, s klienty;
3)
smlouvy, které ústřední protistrana přijímá k provedení clearingu;
4)
veškeré dohody o interoperabilitě;
5)
využití zajištění a příspěvků do fondu pro riziko selhání, včetně likvidace pozic a zajištění a toho, do jaké míry je zajištění chráněno proti nárokům třetích osob;
c)
informace o způsobilém zajištění a použitelném snížení hodnoty;
d)
seznam všech stávajících členů clearingového systému, včetně kritérií pro přijetí za člena clearingového systému, pozastavení a ukončení členství.
Pokud se příslušný orgán s ústřední protistranou dohodne, že jakékoli informace podle písmene b) nebo c) tohoto odstavce mohou ohrozit obchodní tajemství nebo bezpečnost a spolehlivost ústřední protistrany, může se ústřední protistrana rozhodnout, že uvedené informace zveřejní v takové podobě, aby se tato rizika snížila nebo k nim nedošlo, nebo že tyto informace nezveřejní.
2. Ústřední protistrana veřejnosti bezplatně zpřístupní informace o veškerých zásadních změnách řídících systémů, cílů, strategií a klíčových postupů, jakož i svých platných pravidel a postupů.
3. Informace, které má ústřední protistrana zpřístupnit veřejnosti, zveřejní na svých internetových stránkách. Informace musí být dostupné alespoň v jazyce obvyklém v oblasti mezinárodních financí.
Článek 11
Interní audit
1. Ústřední protistrana zřídí a udržuje útvar interního auditu, který je samostatný a nezávislý na dalších útvarech a činnostech ústřední protistrany, a je pověřen plněním těchto úkolů:
a)
vytvořit, zavést a udržovat plán auditu zaměřený na posouzení a zhodnocení adekvátnosti a účinnosti systémů ústřední protistrany, jejích mechanismů interní kontroly a řídících systémů;
b)
vydávat doporučení na základě výsledků práce provedené podle písmene a);
c)
ověřit dodržování uvedených doporučení;
d)
podávat zprávy o záležitostech interního auditu radě.
2. Útvar interního auditu musí mít k výkonu svých funkcí nezbytné pravomoci, zdroje, odbornou způsobilost a přístup ke všem relevantním dokumentům. Je dostatečně nezávislý na vedení a podléhá přímo radě.
3. Interní audit vyhodnotí účinnost postupů řízení rizik a kontrolních mechanismů ústřední protistrany způsobem, který je úměrný rizikům ohrožujícím různé obchodní útvary a nezávislý na hodnocených obchodních oblastech. Útvar interního auditu musí mít nezbytný přístup k informacím s cílem přezkoumat všechny činnosti a operace, postupy a systémy ústřední protistrany, včetně externě zajišťovaných činností.
4. Hodnocení interního auditu musí vycházet z komplexního plánu auditu, který je alespoň jednou ročně revidován a vykázán příslušnému orgánu. Ústřední protistrana zajistí, aby na základě událostí, jež mohou nastat, mohly být provedeny během krátké doby zvláštní audity. Plánování a revizi auditů schvaluje rada.
5. Provádění clearingu, postupy pro řízení rizik, mechanismy interní kontroly a účetnictví ústřední protistrany podléhají nezávislému auditu. Nezávislé audity se provádí nejméně jednou ročně.
KAPITOLA IV
VEDENÍ ZÁZNAMŮ
(Článek 29 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 12
Obecné požadavky
1. Ústřední protistrana vede záznamy na trvalém nosiči, který umožňuje, aby údaje byly poskytnuty příslušným orgánům, Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy a příslušným členům Evropského systému centrálních bank (ESCB) v takové formě a takovým způsobem, aby byly splněny tyto podmínky:
a)
je možné rekonstruovat každou klíčovou fázi zpracování, kterou ústřední protistrana provedla;
b)
je možné zaznamenat, zpětně vysledovat a získat původní obsah záznamu před provedením veškerých oprav nebo jiných změn;
c)
jsou zavedena opatření s cílem zabránit neoprávněným úpravám záznamů;
d)
jsou zavedena vhodná opatření zajišťující bezpečnost a důvěrnost zaznamenaných údajů;
e)
systém vedení záznamů obsahuje mechanismus pro odhalování a opravu chyb;
f)
v případě selhání systému je v systému vedení záznamů zajištěna včasná obnova záznamů.
2. Pokud záznamy nebo údaje nejsou starší šesti měsíců, poskytnou se orgánům uvedeným v odstavci 1 co nejdříve a nejpozději do konce následujícího obchodního dne po obdržení žádosti příslušného orgánu.
3. Pokud jsou záznamy nebo údaje starší šesti měsíců, poskytnou se orgánům uvedeným v odstavci 1 co nejdříve a nejpozději do pěti pracovních dnů po obdržení žádosti příslušného orgánu.
4. Pokud záznamy, které ústřední protistrana zpracovává, obsahují osobní údaje, splní ústřední protistrany své povinnosti podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 95/46/ES (6) a nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 45/2001 (7).
5. Pokud ústřední protistrana uchovává záznamy mimo Unii, zajistí, aby příslušný orgán, orgán pro cenné papíry a trhy a příslušní členové ESCB měli přístup k záznamům ve stejném rozsahu a ve stejných lhůtách, jako kdyby byly uchovávány v Unii.
6. Každá ústřední protistrana jmenuje příslušné osoby, které mohou ve lhůtě stanovené v odstavcích 2 a 3 pro poskytování příslušných záznamů vysvětlit obsah svých záznamů příslušným orgánům.
7. Všechny záznamy, které má ústřední protistrana vést podle tohoto nařízení, jsou přístupné příslušnému orgánu k nahlédnutí. Ústřední protistrana poskytne příslušnému orgánu přímý přístup k záznamům požadovaným podle článků 13 a 14, je-li o to požádána.
Článek 13
Záznamy obchodů
1. Ústřední protistrana uchovává záznamy o všech obchodech ve všech smlouvách, u kterých provádí clearing, a zajistí, aby její záznamy obsahovaly všechny údaje nezbytné k provedení úplné a přesné rekonstrukce clearingového procesu u každé smlouvy a že každý záznam o každém obchodu je specificky identifikovatelný a lze ho vyhledat přinejmenším pomocí všech polí týkajících se ústřední protistrany, interoperabilní ústřední protistrany, člena clearingového systému, klienta, pokud ho ústřední protistrana zná, a finančního nástroje.
2. V souvislosti s každým obchodem, u kterého se provádí clearing, ústřední protistrana ihned poté, co získá relevantní údaje, vytvoří a aktualizuje záznam s těmito údaji:
a)
cena, kurz nebo rozpětí a množství;
b)
clearingová kapacita, která označuje, zda obchod z pohledu záznamů ústřední protistrany představoval nákup nebo prodej;
c)
identifikace nástroje;
d)
identifikace člena clearingového systému;
e)
identifikace místa, kde byla smlouva uzavřena;
f)
datum a čas zapojení ústřední protistrany;
g)
datum a čas ukončení smlouvy;
h)
podmínky a způsob vypořádání;
i)
datum a čas vypořádání nebo odkoupení obchodu a v použitelném rozsahu tyto údaje:
i)
den a čas, kdy byla smlouva původně uzavřena,
ii)
původní podmínky a strany smlouvy,
iii)
identifikace interoperabilní ústřední protistrany, která případně provádí clearing jedné fáze obchodu,
iv)
totožnost klienta, včetně veškerých nepřímých klientů, pokud je ústřední protistrana zná, a v případě převedení smlouvy identifikace strany, která smlouvu převedla.
Článek 14
Záznamy pozic
1. Ústřední protistrana uchovává záznamy pozic, které drží každý člen clearingového systému. Samostatné záznamy musí být uchovávány pro každý účet vedený v souladu s článkem 39 nařízení (EU) č. 648/2012 a ústřední protistrana zajistí, aby její záznamy obsahovaly všechny údaje nezbytné k provedení úplné a přesné rekonstrukce obchodů, které daly vzniknout pozici, a aby každý záznam byl identifikovatelný a bylo možno ho vyhledat přinejmenším podle všech polí týkajících se ústřední protistrany, interoperabilní ústřední protistrany, člena clearingového systému, klienta, pokud ho ústřední protistrana zná, a finančního nástroje.
2. Na konci každého obchodního dne ústřední protistrana zaznamená každou pozici včetně následujících údajů v rozsahu, v jakém s předmětnou pozicí souvisí:
a)
identifikace člena clearingového systému, klienta, pokud ho ústřední protistrana zná, a případně jakékoli interoperabilní ústřední protistrany, která takovou pozici drží;
b)
označení pozice;
c)
denního výpočtu hodnoty pozice se záznamy cen, ve kterých byly smlouvy oceněny, a veškerých jiných relevantních údajů.
3. Ústřední protistrana učiní a aktualizuje záznam o výši marží, příspěvků do fondu pro riziko selhání a jiných finančních zdrojů uvedených v článku 43 nařízení (EU) č. 648/2012 účtovaných ústřední protistranou a odpovídající částku skutečně složenou členem clearingového systému na konci dne a změny této částky, které mohou vzniknout během dne, s ohledem na účet každého jednotlivého člena clearingového systému a klienta, pokud ho ústřední protistrana zná.
Článek 15
Záznamy o obchodní činnosti
1. Ústřední protistrana vede adekvátní a řádné záznamy o činnostech týkajících se jejího obchodování a interní organizace.
2. Záznamy uvedené v odstavci 1 se provedou pokaždé, když dojde k významné změně v příslušných dokumentech, a obsahují přinejmenším:
a)
organizační schémata pro radu a příslušné výbory, clearingové oddělení, oddělení řízení rizik a veškeré ostatní relevantní oddělení nebo divize;
b)
údaje o totožnosti akcionářů nebo společníků, ať přímých či nepřímých, kteří jako fyzické nebo právnické osoby drží kvalifikovanou účast, a výši těchto účastí;
c)
podklady pro strategie, postupy a procesy požadované podle kapitoly III a článku 29;
d)
zápisy ze zasedání rady, a případně ze zasedání podvýborů rady a výborů vrcholného vedení;
e)
zápisy z jednání schůzí výboru pro rizika;
f)
zápisy z konzultačních skupin se členy clearingového systému a případně klienty;
g)
zprávy o interním a externím auditu, zprávy o řízení rizik, zprávy o dodržování předpisů a zprávy konzultačních společností, včetně reakcí vedení;
h)
plán zachování provozu a plán obnovy činnosti požadované podle článku 17;
i)
likviditní plán a denní zprávy o likviditě požadované podle článku 32;
j)
záznamy zachycující všechna aktiva a pasiva a kapitálové účty v souladu s článkem 16 nařízení (EU) č. 648/2012;
k)
došlé stížnosti s údaji o jméně stěžovatele, adrese a čísle účtu; datum doručení stížnosti; jména všech osob uvedených ve stížnosti; popis povahy stížnosti a vyřízení stížnosti a datum vyřešení stížnosti;
l)
záznamy o jakémkoli přerušení služeb nebo dysfunkcích, včetně podrobné zprávy o čase, dopadech a nápravných opatřeních;
m)
záznamy výsledků provedených zpětných a zátěžových testů;
n)
písemná komunikace s příslušnými orgány, orgánem pro cenné papíry a trhy a příslušným členy ESCB;
o)
právní stanoviska získaná v souladu s kapitolou III;
p)
případně dokumentace, pokud jde o dohody o interoperabilitě s jinými ústředními protistranami;
q)
informace podle čl. 10 odst. 1 písm. b) bodu vii) a odst. 1 písm. d);
r)
relevantní dokumenty popisující rozvoj nových produktů nebo služeb.
Článek 16
Záznamy údajů vykazovaných do registru obchodních údajů
Ústřední protistrana identifikuje a uchovává všechny informace a údaje, které se povinně vykazují podle článku 9 nařízení (EU) č. 648/2012, spolu s uvedením data a času vykázání obchodu.
KAPITOLA V
ZACHOVÁNÍ PROVOZU
(Článek 34 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 17
Strategie a politika
1. Ústřední protistrana má politiku pro zachování provozu a plán obnovy činnosti, které jsou schváleny radou. Politika pro zachování provozu a plán obnovy činnosti podléhají nezávislým přezkumům, které se oznamují radě.
2. Politika pro zachování provozu identifikuje všechny kritické obchodní funkce a související systémy a obsahuje strategii, politiku a cíle ústřední protistrany k zajištění zachování těchto funkcí a systémů.
3. Politika pro zachování provozu zohlední vnější vazby a vzájemné závislosti v rámci finanční infrastruktury, včetně obchodních systémů, v nichž ústřední protistrana provádí clearing, systémů vypořádání obchodů s cennými papíry a platebních systémů a úvěrových institucí, které ústřední protistrana využívá, nebo propojené ústřední protistrany. Rovněž zohlední kritické funkce nebo služby, které byly svěřeny externím poskytovatelům.
4. Politika pro zachování provozu a plán obnovy činnosti obsahují jasně definovaná a zdokumentovaná opatření, která se použijí pro zachování provozu za mimořádných okolností, v případě havárie nebo krize a která mají zajistit minimální objem služeb zajišťovaných kritickými funkcemi.
5. Plán obnovy činnosti identifikuje a obsahuje cíle, pokud jde o body obnovy a cíle obnovy v rámci časového harmonogramu pro kritické funkce, a určuje nejvhodnější strategii obnovy pro každou z těchto funkcí. Tato opatření jsou navržena tak, aby zajistila, že jsou za mimořádných okolností kritické funkce dokončeny včas a že je dohodnutý objem služeb splněn.
6. Politika pro zachování provozu ústřední protistrany stanoví maximálně přijatelnou dobu, po kterou mohou být kritické funkce a systémy nepoužitelné. Maximální doba obnovy činnosti kritických funkcí ústřední protistrany, která je obsažena v politice pro zachování provozu, nesmí přesáhnout 2 hodiny. Postupy ke konci dne a platby musí být za všech okolností ukončeny v požadovaném čase a dni.
7. Při určování doby obnovy pro každou funkci zohlední ústřední protistrana potenciální celkový vliv na efektivitu trhu.
Článek 18
Analýza dopadů obchodní činnosti
1. Ústřední protistrana provede analýzu dopadů obchodní činnosti, jejímž cílem je určit obchodní funkce, které jsou kritické pro zajištění služeb ústřední protistrany. Součástí analýzy musí být kritičnost těchto funkcí pro ostatní instituce a funkce ve finanční infrastruktuře.
2. Ústřední protistrana použije analýzu rizik, která je založena na scénářích, a má identifikovat, jak různé scénáře ovlivňují rizika s ohledem na její kritické obchodní funkce.
3. Při posuzování rizik zohlední ústřední protistrana závislost na externích poskytovatelích, včetně veřejných služeb. Ústřední protistrana přijme opatření k řízení těchto závislostí prostřednictvím vhodných smluvních i organizačních opatření.
4. Analýzy dopadů obchodní činnosti a analýza scénářů se aktualizují, revidují se nejméně jednou ročně a v případě mimořádné události nebo významných organizačních změn. Analýzy musí zohledňovat celkový relevantní vývoj, včetně vývoje trhu a technologií.
Článek 19
Obnova činnosti
1. Ústřední protistrana má zavedena opatření vycházející z krizových scénářů, aby zajistila kontinuitu svých kritických funkcí. Tato opatření se přinejmenším týkají dostupnosti adekvátního počtu pracovníků, maximální doby odstávky kritických funkcí a automatického přepnutí na zálohu a obnovy na jiném místě.
2. Ústřední protistrana udržuje sekundární místo zpracování tak, aby byla zajištěna kontinuita všech kritických funkcí ústřední protistrany, které jsou totožné jako na primárním místě. Ústřední místo musí mít zeměpisný rizikový profil odlišný od profilu primární lokality.
3. Ústřední protistrana udržuje nebo má okamžitý přístup k sekundárnímu obchodnímu místu, aby přinejmenším umožnila pracovníkům zajistit kontinuitu služeb, není-li primární obchodní místo k dispozici.
4. Ústřední protistrana by měla zvážit, zda jsou zapotřebí další místa zpracování, zejména pokud různorodost rizikových profilů primárního a sekundárního místa neposkytuje dostatečnou jistotu, že cíle zachování provozu ústřední protistrany budou splněny ve všech scénářích.
Článek 20
Testování a monitorování
1. Ústřední protistrana testuje a monitoruje svou politiku pro zachování provozu a plán obnovy činnosti v pravidelných intervalech a po významných úpravách nebo změnách systémů nebo souvisejících funkcí, aby zajistila, že politika pro zachování provozu dosáhne stanovených cílů včetně cíle času obnovy maximálně do 2 hodin. Testování se plánuje a zdokumentuje.
2. Testování politiky pro zachování provozu a plánu obnovy činnosti musí splňovat tyto podmínky:
a)
zahrnuje scénáře krizí ve velkém rozsahu a přechody mezi primárními a sekundárními místy;
b)
zahrnuje zapojení členů clearingového systému, externích poskytovatelů služeb a příslušných institucí v rámci finanční infrastruktury, u nichž politika pro zachování provozu identifikovala vzájemnou závislost.
Článek 21
Udržování
1. Ústřední protistrana pravidelně reviduje a aktualizuje svou politiku pro zachování provozu, aby zahrnovala všechny kritické funkce a jim určené nejvhodnější strategie obnovy.
2. Ústřední protistrana pravidelně reviduje a aktualizuje plán obnovy činnosti, aby zahrnoval nejvhodnější strategii obnovy pro všechny kritické funkce.
3. Aktualizace politiky pro zachování provozu a plánu obnovy činnosti zohlední výsledky testování a doporučení nezávislých přezkumů a jiných revizí a příslušných orgánů. Ústřední protistrany revidují svou politiku pro zachování provozu a plán obnovy činnosti po každé významném narušení, aby identifikovaly příčiny a jakákoli nutná zlepšení týkající se provozu, politiky pro zachování provozu a plánu obnovy činnosti ústřední protistrany.
Článek 22
Krizové řízení
1. Ústřední protistrana má funkci krizového řízení, která se zapojí v případě mimořádných okolností. Postup krizového řízení musí být jasný a písemně zdokumentován. Rada monitoruje funkci krizového řízení a pravidelně dostává a reviduje zprávy, které se jí týkají.
2. Funkce krizového řízení obsahuje dobře strukturované a jasné postupy pro řízení interní a externí krizové komunikace v případě krize.
3. Po odeznění krizové situace ústřední protistrana přezkoumá, jak krizi zvládla. Přezkum případně zahrne hodnocení členy clearingového systému a dalšími externími zainteresovanými stranami.
Článek 23
Komunikace
1. Ústřední protistrana má komunikační plán, kde je zdokumentován způsob, jakým budou vrcholné vedení, rada a příslušné externí zainteresované strany, včetně příslušných orgánů, členů clearingového systému, klientů, zúčtovatelů, systémů vypořádání obchodů s cennými papíry a platebních systémů a obchodních systémů, během krize adekvátně informováni.
2. Analýza scénářů, analýza rizik, revize a výsledky monitorování a testování se předkládají radě.
KAPITOLA VI
MARŽE
(Článek 41 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 24
Procentní podíl
1. Ústřední protistrana vypočte počáteční marže na pokrytí expozic vyplývajících z pohybů na trhu pro jednotlivé finanční nástroje, které jsou zajištěné na základě produktů, za období určené v článku 25 a za předpokladu likvidace v časovém horizontu definovaném v článku 26. Pro výpočet počátečních marží dodržuje ústřední protistrana minimálně tyto intervaly spolehlivosti:
a)
99,5 % pro OTC deriváty;
b)
99 % pro finanční nástroje jiné než OTC deriváty.
2. Pro stanovení odpovídajícího intervalu spolehlivosti u každé kategorie finančních nástrojů, jejichž clearing provádí, zohlední ústřední protistrana minimálně tyto faktory:
a)
komplexnost a úroveň cenové nejistoty kategorie finančních nástrojů, které mohou omezit validaci výpočtu počáteční a variační marže;
b)
charakteristiky rizika kategorie finančních nástrojů, které mohou mimo jiné zahrnovat volatilitu, dobu trvání, likviditu, nelineární cenové charakteristiky, riziko pádu do defaultu a riziko pozitivní korelace;
c)
míru, do jaké jiné kontroly rizik nedostatečně omezují úvěrové expozice;
d)
inherentní pákový efekt kategorie finančních nástrojů, včetně toho, zda kategorie finančního nástroje je výrazně volatilní, je vysoce koncentrovaná mezi několika málo účastníky trhu nebo může být obtížné ji uzavřít.
3. Ústřední protistrana uvědomí svůj příslušný orgán a své členy clearingového systému o kritériích, která byla zohledněna pro stanovení procentního podílu použitého pro výpočet marží u každé kategorie finančních nástrojů.
4. Pokud ústřední protistrana provádí clearing OTC derivátů, které mají stejné charakteristiky rizika jako deriváty vypořádávané na regulovaných trzích nebo na rovnocenném trhu třetí země, může ústřední protistrana na základě posouzení rizikových faktorů uvedených v odstavci 2 použít pro uvedené smlouvy jiný interval spolehlivosti, který činí minimálně 99 %, jestliže rizika OTC derivátových smluv, u kterých provádí clearing, jsou použitím takového intervalu spolehlivosti odpovídajícím způsobem zmírněna a jsou splněny podmínky stanovené v odstavci 2.
Článek 25
Časový horizont pro výpočet historické volatility
1. Ústřední protistrana zajistí, aby podle metodiky svého modelu a svého postupu validace vytvořenými v souladu s kapitolou XII pokrývaly počáteční marže minimálně interval spolehlivosti definovaný v článku 24 a pro likvidační období definované v článku 26 byly expozice vyplývající z historické volatility vypočítány na základě údajů, které se týkají alespoň posledních 12 měsíců.
Ústřední protistrana zajistí, aby údaje použité k výpočtu historické volatility zachycovaly celou řadu tržních podmínek, včetně krizových období.
2. Ústřední protistrana může pro výpočet historické volatility použít jakýkoli jiný časový horizont za předpokladu, že použití takového časového horizontu vede k tomu, že maržové požadavky jsou nejméně stejně vysoké jako ty získané v rámci časového období definovaného v odstavci 1.
3. Parametry marží pro finanční nástroje bez období historického sledování vycházejí z konzervativních předpokladů. Ústřední protistrana bezodkladně přizpůsobí výpočet požadovaných marží analýze cenové historie nových finančních nástrojů.
Článek 26
Časové horizonty pro likvidační období
1. Ústřední protistrana stanoví časové horizonty pro likvidační období s přihlédnutím k charakteristikám finančního nástroje, jehož clearing provádí, trhu, kde je obchodován, a období výpočtu a výběru marží. Tato likvidační období činí alespoň:
a)
pět pracovních dnů pro OTC deriváty;
b)
dva pracovní dny pro finanční nástroje jiné než OTC deriváty.
2. Ve všech případech ústřední protistrana za účelem stanovení odpovídajícího likvidačního období vyhodnotí a započte přinejmenším tyto skutečnosti:
a)
co nejdelší možnou dobu, která může uplynout od posledního výběru marží do prohlášení selhání ústřední protistranou nebo aktivace procesu řízení selhání ústřední protistranou;
b)
odhadovanou dobu potřebnou k přípravě a provedení strategie pro řízení selhání člena clearingového systému podle zvláštností každé kategorie finančních nástrojů, včetně úrovně likvidity a velikosti a koncentrace pozic, a trhů, které ústřední protistrana použije na uzavření nebo úplné zajištění pozice člena clearingového systému;
c)
dobu potřebnou na pokrytí rizika protistrany, jemuž je ústřední protistrana vystavena, je-li to na místě.
3. Při hodnocení období stanovených v odstavci 2 zohlední ústřední protistrana přinejmenším faktory uvedené v čl. 24 odst. 2 a časové období pro výpočet historické volatility, jak je stanoveno v článku 25.
4. Pokud ústřední protistrana provádí clearing OTC derivátů, které mají stejné rizikové charakteristiky jako deriváty uzavírané na regulovaných trzích nebo na rovnocenném trhu třetí země, může použít časový horizont pro likvidační období odlišné od definice uvedené v odstavci 1, za předpokladu, že může svému příslušnému orgánu prokázat, že:
a)
takový časový horizont by byl s ohledem na zvláštnosti příslušných OTC derivátů vhodnější než je ten uvedený v odstavci 1;
b)
takový časový horizont činí alespoň dva pracovní dny.
Článek 27
Marže vztahující se k portfoliu
1. Ústřední protistrana může povolit kompenzaci nebo snížení požadované marže u finančních nástrojů, jejichž clearing provádí, jestliže je cenové riziko jednoho finančního nástroje nebo souboru finančních nástrojů výrazně a spolehlivě korelováno s cenovým rizikem dalších finančních nástrojů nebo vychází z rovnocenného statistického parametru závislosti.
2. Ústřední protistrana zdokumentuje svůj přístup k maržím vztahujícím se k portfoliu a přinejmenším stanoví, že korelace nebo rovnocenný statistický parametr závislosti mezi dvěma nebo více finančními nástroji, jejichž clearing provádí, je prokazatelně spolehlivý ve zpětném období vypočteném podle článku 25 a prokazuje odolnost v zátěžových historických nebo hypotetických scénářích. Ústřední protistrana prokáže, že pro vztah k ceně existuje ekonomické opodstatnění.
3. Všechny finanční nástroje, na které se uplatňují marže vztahující se k portfoliu, jsou kryty ze stejného fondu pro riziko selhání. Avšak pokud ústřední protistrana může předem příslušnému orgánu a svým členům clearingového systému prokázat, jak by potenciální ztráty rozdělila mezi různé fondy pro riziko selhání, a uvede nezbytná ustanovení ve svých předpisech, mohou být marže vztahující se k portfoliu použity na finanční nástroje, které jsou kryty odlišnými fondy pro riziko selhání.
4. Pokud marže vztahující se k portfoliu kryjí různé nástroje, objem snížení marží nesmí být větší než 80 % rozdílu mezi součtem marží pro každý produkt vypočteným individuálně a marží vypočtenou na základě kombinovaného odhadu expozice pro smíšené portfolio. Pokud ústřední protistrana není vystavena žádnému potenciálnímu riziku ze snížení marží, může použít snížení až o 100 % uvedeného rozdílu.
5. Snížení marží, které se týká marží vztahujících se k portfoliu, musí podléhat řádnému programu zátěžového testování v souladu s kapitolou XII.
Článek 28
Procykličnost
1. Ústřední protistrana zajistí, aby její strategie pro výběr a revizi intervalu spolehlivosti, likvidačního období a zpětného období přinášela prospektivní, stabilní a obezřetné maržové požadavky, které omezí procykličnost do té míry, že spolehlivost a finanční zajištění ústřední protistrany nebudou nepříznivě ovlivněny. To znamená pokud možno zabránit rušivým nebo velkým skokovým změnám maržových požadavků a zavést transparentní a předvídatelné postupy pro úpravy maržových požadavků v reakci na měnící se tržní podmínky. Přitom ústřední protistrana zvolí alespoň jednu z těchto možností:
a)
použije maržový polštář, který se rovná nejméně 25 % vypočtených marží, a umožní jeho vyčerpání v obdobích, kdy vypočtené maržové požadavky výrazně rostou;
b)
přiřadí váhu nejméně 25 % zátěžovému pozorování ve zpětném období vypočteném v souladu s článkem 26;
c)
zajistí, aby její maržové požadavky nebyly nižší než ty, které by byly vypočítány pomocí volatility odhadované z desetiletého historického zpětného období.
2. Pokud ústřední protistrana reviduje parametry modelu marží, aby lépe odrážel stávající tržní podmínky, vezme v úvahu veškeré potenciální procyklické účinky takového přepracování.
KAPITOLA VII
FOND PRO RIZIKO SELHÁNÍ
(Článek 42 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 29
Rámec a řízení
1. Pro stanovení minimální velikosti fondu pro riziko selhání a výše jiných finančních zdrojů nezbytných pro splnění požadavků článků 42 a 43 nařízení (EU) č. 648/2012 a s ohledem na propojenost v rámci skupiny uplatní ústřední protistrana rámec interní politiky, ve kterém definuje druhy mimořádných, ale možných tržních podmínek, za nichž by byla vystavena nejvyššímu riziku.
2. Tento rámec obsahuje prohlášení popisující, jak ústřední protistrana definuje mimořádné, ale možné tržní podmínky. Musí být plně zdokumentován a uchován v souladu s článkem 12.
3. Rámec musí být projednán ve výboru pro rizika a schválen radou. Spolehlivost rámce a jeho schopnost odrážet pohyby na trhu jsou předmětem přezkumu nejméně jednou ročně. Přezkum musí být projednán ve výboru pro rizika a předložen radě.
Článek 30
Identifikace mimořádných, ale možných tržních podmínek
1. Rámec popsaný v článku 29 odráží rizikový profil ústřední protistrany, přičemž případně zohlední přeshraniční a křížové měnové expozice. Musí identifikovat všechna tržní rizika, jimž by ústřední protistrana byla vystavena v případě selhání jednoho nebo více členů clearingového systému, včetně nepříznivých pohybů tržních cen nástrojů, u nichž se provádí clearing, nižší tržní likvidity těchto nástrojů a poklesu likvidační hodnoty zajištění. Tento rámec musí rovněž odrážet další rizika, která pro ústřední protistranu vyplývají ze současného selhání subjektů ve skupině člena clearingového systému, jenž selhal.
2. Rámec musí individuálně identifikovat všechny trhy, ze kterých pro ústřední protistranu plyne riziko v souvislosti se scénářem selhání člena clearingového systému. U každého identifikovaného trhu specifikuje ústřední protistrana mimořádné, ale možné podmínky, které vycházejí přinejmenším z:
a)
řady historických scénářů, včetně období extrémních pohybů na trhu zaznamenaných během posledních 30 let, nebo za dobu, kdy byly k dispozici spolehlivé údaje, podle kterých by ústřední protistrana byla vystavena nejvyššímu finančnímu riziku. Pokud ústřední protistrana rozhodne, že není pravděpodobné, že opět dojde k historickému výskytu velkých cenových pohybů, odůvodní jeho vypuštění z rámce příslušnému orgánu;
b)
řady možných budoucích scénářů založených na soustavných předpokladech týkajících se tržní volatility a cenové korelace na trzích a u finančních nástrojů, vycházejících z kvantitativního i kvalitativního posouzení potenciálních tržních podmínek.
3. Tento rámec rovněž zohlední, kvantitativně i kvalitativně, v jakém rozsahu by se mohly extrémní cenové pohyby projevit na více identifikovaných trzích současně. Rámec respektuje, že se historické cenové korelace mohou v mimořádných, ale možných tržních podmínkách rozpadnout.
Článek 31
Revize mimořádných, ale možných scénářů
Postupy podle článku 30 ústřední protistrana pravidelně reviduje s přihlédnutím k veškerému podstatnému vývoji na trhu a rozsahu a koncentraci expozic členů clearingového systému. Soubor historických a hypotetických scénářů, které ústřední protistrana používá k identifikaci mimořádných, ale možných tržních podmínek, ústřední protistrana reviduje, a to v konzultaci s výborem pro rizika, nejméně jednou ročně a častěji, pokud změny na trhu nebo podstatné změny souboru smluv, u kterých ústřední protistrana provádí clearing, ovlivňují předpoklady, jež jsou základem scénářů, a tak vyžadují úpravu scénářů. Podstatné změny rámce se oznamují radě.
KAPITOLA VIII
KONTROLY RIZIKA LIKVIDITY
(Článek 44 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 32
Hodnocení rizika likvidity
1. Ústřední protistrana vytvoří spolehlivý rámec pro řízení rizika likvidity, který obsahuje účinné operační a analytické nástroje, které průběžně a včas identifikují, měří a sledují její vypořádání a finanční toky, včetně jejího využívání vnitrodenní likvidity. Ústřední protistrany pravidelně hodnotí strukturu a fungování svého rámce pro řízení likvidity, včetně zvážení výsledků zátěžových testů.
2. Rámec pro řízení rizika likvidity ústřední protistrany musí být dostatečně spolehlivý, aby zajistil, že ústřední protistrana je schopna dostát platebním závazkům a povinnostem vypořádání ve všech relevantních měnách v okamžiku jejich splatnosti, případně i během dne. Rámec pro řízení rizika likvidity ústřední protistrany rovněž zahrnuje hodnocení možných budoucích potřeb týkajících se likvidity v širokém spektru možných krizových scénářů. Krizový scénář zahrnuje selhání členů clearingového systému podle článku 44 nařízení (EU) č. 648/2012 od data selhání až do konce likvidačního období a riziko likvidity plynoucí z investiční politiky ústřední protistrany a postupů za mimořádných, ale možných tržních podmínek.
3. Rámec pro řízení rizika likvidity obsahuje plán likvidity, který je zaznamenán a uchováván v souladu s článkem 12. Minimální obsah plánu likvidity zahrnuje postupy ústřední protistrany pro:
a)
řízení a monitorování, nejméně jednou denně, potřeb likvidity v celé řadě tržních scénářů;
b)
uchování dostatečně likvidních finančních prostředků k pokrytí potřeb likvidity a rozlišení mezi použitím různých druhů zdrojů likvidity;
c)
denní hodnocení a oceňování likvidních aktiv, které jsou ústřední protistraně k dispozici, a jejích potřeb týkajících se likvidity;
d)
určení zdrojů rizika likvidity;
e)
hodnocení časových lhůt, během nichž by likvidní finanční zdroje měly být ústřední protistraně k dispozici;
f)
posouzení možných potřeb týkajících se likvidity vyplývajících ze schopnosti členů clearingového systému vyměnit hotovostní zajištění za nehotovostní;
g)
postupy v případě deficitů likvidity;
h)
doplnění všech likvidních finančních zdrojů, které může využít v případě krize.
Rada ústřední protistrany plán schválí po konzultaci s výborem pro rizika.
4. Ústřední protistrana vyhodnotí riziko likvidity, kterému čelí, včetně případů, kdy ústřední protistrana nebo její členové clearingového systému nemohou dostát svým platebním závazkům v době splatnosti v rámci procesu clearingu nebo vypořádání, s ohledem rovněž na investiční aktivity ústřední protistrany. Rámec pro řízení rizik musí zohledňovat potřeby likvidity vyplývající ze vztahů ústřední protistrany s jakýmkoli subjektem, vůči kterému má ústřední protistrana likviditní expozici, včetně:
a)
zúčtovacích bank;
b)
platebních systémů;
c)
systémů vypořádání obchodů s cennými papíry;
d)
nostro zprostředkovatelů;
e)
bank provádějících úschovu;
f)
poskytovatelů likvidity;
g)
interoperabilních ústředních protistran;
h)
poskytovatelů služeb.
5. Ústřední protistrana ve svém rámci pro řízení rizika likvidity zohlední veškeré vzájemné závislosti mezi subjekty uvedenými v odstavci 4 a vícečetné vztahy, které subjekt uvedený v odstavci 4 může s ústřední protistranou mít.
6. Ústřední protistrana vypracovává denní zprávu o potřebách a zdrojích podle odst. 3 písm. a), b) a c) a čtvrtletní zprávu o svém plánu likvidity podle odst. 3 písm. d) až h). Zprávy musí být zdokumentovány a uchovány v souladu s ustanoveními kapitoly IV.
Článek 33
Přístup k likviditě
1. Ústřední protistrana uchovává v každé příslušné měně likvidní zdroje, které jsou úměrné požadavkům na likviditu definovaným podle článku 44 nařízení (EU) č. 648/2012 a článku 32 tohoto nařízení. Tyto likvidní zdroje se omezují na:
a)
hotovost uloženou u emisní centrální banky;
b)
hotovost uloženou u povolené úvěrové instituce v souladu s článkem 47;
c)
přislíbené úvěrové linky nebo obdobná ujednání se členy clearingového systému, kteří neselhali;
d)
přislíbené repo;
e)
vysoce obchodovatelné finanční nástroje, které splňují požadavky článku 45 a 46 a u nichž může ústřední protistrana prokázat, že jsou ihned k dispozici a směnitelné na hotovost tentýž den za pomoci předem sjednaných a vysoce spolehlivých ujednání o financování, a to i za krizových tržních podmínek.
2. Ústřední protistrana přihlédne k měnám, ve kterých jsou denominovány její závazky, a zohlední potenciální dopady krizových podmínek na její schopnost přístupu na devizové trhy tak, aby byl v souladu s cykly vypořádání obchodů s cennými papíry v cizí měně a systémů vypořádání obchodů s cennými papíry.
3. Přislíbené úvěrové linky oproti zajištění poskytnutému členy clearingového systému se nesmí jako likvidní zdroje započítat dvakrát. Ústřední protistrana přijme opatření pro monitorování a řízení koncentrace expozic vůči riziku likvidity vzhledem k jednotlivým poskytovatelům likvidity.
4. Ústřední protistrana důkladně prověřuje, zda její poskytovatelé likvidity mají dostatečnou kapacitu ke splnění ujednání o likviditě.
5. Ústřední protistrana pravidelně testuje své postupy, aby měla přístup k předem sjednaným ujednáním o financování. To může zahrnovat čerpání testovacích částek komerčních úvěrových linek, aby se ověřila rychlost přístupu ke zdrojům a spolehlivost postupů.
6. Ústřední protistrana má ve svém plánu likvidity podrobné postupy pro využití svých likvidních finanční zdrojů k tomu, aby během deficitu hotovosti dostála svým platebním závazkům. Likviditní postupy musí jasně uvádět, kdy by měly být určité zdroje použity. Postupy musí také popisovat způsob přístupu k hotovostním vkladům nebo k investicím hotovostních vkladů do příštího dne, jak uskutečňovat tržní obchody během téhož dne nebo jak využít předem sjednané linky likvidity. Tyto postupy musí být pravidelně testovány. Ústřední protistrana rovněž vytvoří odpovídající plán pro obnovu ujednání o financování před jejich vypršením.
Článek 34
Riziko koncentrace
1. Ústřední protistrana pozorně monitoruje a kontroluje koncentraci svých expozic vůči riziku likvidity, včetně svých expozic vůči subjektům uvedeným v čl. 32 odst. 4 a subjektům téže skupiny.
2. Rámec pro řízení rizika likvidity ústřední protistrany zahrnuje použití limitů expozic a koncentrace.
3. Ústřední protistrana stanoví procesy a postupy pro případ porušení limitů koncentrace.
KAPITOLA IX
POSTUPNÁ OCHRANA PROTI SELHÁNÍ
(Článek 45 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 35
Výpočet výše vlastních zdrojů ústřední protistrany, které mají být použity pro postupnou ochranu proti selhání
1. Ústřední protistrana udržuje, a ve své rozvaze samostatně uvádí, výši vlastních zdrojů vyhrazených pro účely stanovené v čl. 45 odst. 4 nařízení (EU) č. 648/2012.
2. Ústřední protistrana vypočítá minimální výši uvedenou v odstavci 1 vynásobením minimálního kapitálu, včetně nerozděleného zisku a rezervních fondů, jenž drží podle článku 16 nařízení (EU) č. 648/2012 a nařízení Komise v přenesené pravomoci (EU) č. 152/2013 (8), 25 %.
Ústřední protistrana tuto minimální výši reviduje jednou ročně.
3. Pokud ústřední protistrana zřídila více než jeden fond pro riziko selhání pro různé kategorie finančních nástrojů, jejichž clearing provádí, celkové vyhrazené vlastní zdroje vypočítané podle odstavce 1 musí být alokovány pro každý fond pro riziko selhání v poměru k velikosti každého fondu pro riziko selhání, musí být samostatně uvedeny v její rozvaze a použity pro selhání, k nimž dochází v různých tržních segmentech, ke kterým se fondy pro riziko selhání vztahují.
4. Ke splnění požadavku podle odstavce 1 se nesmí použít žádné jiné zdroje než kapitál, včetně nerozděleného zisku a rezervních fondů, jak je uvedeno v článku 16 nařízení (EU) č. 648/2012.
Článek 36
Udržování výše vlastních zdrojů ústřední protistrany, které mají být použity pro postupnou ochranu proti selhání
1. Ústřední protistrana bezodkladně informuje příslušný orgán, jestliže se výše držených vyhrazených vlastních zdrojů sníží pod částku požadovanou v článku 35, spolu s důvody pro porušení a podrobným písemným popisem opatření s cílem tuto částku obnovit a časovým harmonogramem pro tato opatření.
2. Pokud dojde k následnému selhání jednoho nebo více členů clearingového systému dříve, než ústřední protistrana obnoví vyhrazené vlastní zdroje, použije se pro účely článku 45 nařízení (EU) č. 648/2012 pouze zbytková výše alokovaných vyhrazených vlastních zdrojů.
3. Ústřední protistrana obnoví vyhrazené vlastní zdroje nejpozději do jednoho měsíce od oznámení podle odstavce 1.
KAPITOLA X
ZAJIŠTĚNÍ
(Článek 46 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 37
Obecné požadavky
Ústřední protistrana stanoví a provádí transparentní a předvídatelné strategie a postupy pro hodnocení a průběžné monitorování likvidity aktiv přijatých jako zajištění a případně přijme nápravná opatření.
Ústřední protistrana reviduje svou strategii a postupy pro způsobilá aktiva nejméně jednou ročně. Stejná revize se rovněž provede, kdykoli dojde k zásadní změně, která má vliv na expozici ústřední protistrany vůči riziku.
Článek 38
Hotovostní zajištění
Pro účely čl. 46 odst. 1 nařízení (EU) č. 648/2012 se za vysoce likvidní zajištění ve formě hotovosti považuje:
a)
měna, u které může ústřední protistrana příslušným orgánům prokázat, že je schopna adekvátně řídit rizika;
b)
měna, ve které ústřední protistrana provádí clearing obchodů, v rámci zajištění požadovaného k pokrytí expozic ústřední protistrany v této měně.
Článek 39
Finanční nástroje
Pro účely čl. 46 odst. 1 nařízení (EU) č. 648/2012 se finanční nástroje, bankovní záruky a zlato, které splňují podmínky stanovené v příloze I, považují za vysoce likvidní zajištění.
Článek 40
Oceňování zajištění
1. Pro účely oceňování vysoce likvidního zajištění, jak je definováno v článku 37, ústřední protistrana stanoví a provádí strategie a postupy ke sledování úvěrové kvality, tržní likvidity a cenové volatility každého aktiva přijatého jako zajištění v téměř reálném čase. Ústřední protistrana pravidelně nejméně jednou ročně monitoruje adekvátnost svých strategií a postupů oceňování. Stejná revize se rovněž provede, kdykoli dojde k podstatné změně, která má vliv na expozici ústřední protistrany vůči riziku.
2. Ústřední protistrana své zajištění ocení podle tržní hodnoty v téměř reálném čase, a pokud to není možné, musí být ústřední protistrana schopna příslušným orgánům prokázat, že je schopna řídit rizika.
Článek 41
Snížení hodnoty
1. Ústřední protistrana stanoví a provádí strategie a postupy, aby určila obezřetné snížení hodnoty, které se použije na hodnotu zajištění.
2. Snížení hodnoty zohlední, že za krizových tržních podmínek může být nutné zajištění likvidovat, a bere v úvahu dobu potřebnou k jeho likvidaci. Ústřední protistrana příslušnému orgánu prokáže, že se snížení hodnoty vypočítává konzervativně, aby se co nejvíce zamezilo procyklickým účinkům. Pro každé aktivum zajištění se snížení hodnoty stanoví s ohledem na relevantní kritéria, včetně:
a)
druhu aktiva a míry úvěrového rizika spojeného s finančním nástrojem na základě interního hodnocení ústřední protistranou. Při provádění tohoto hodnocení použije ústřední protistrana definovanou a objektivní metodiku, jež plně nespoléhá na externí stanoviska, a která zohledňuje riziko vyplývající z usazení emitenta v konkrétní zemi;
b)
splatnosti aktiva,
c)
historické a hypotetické budoucí cenové volatility aktiva za krizových tržních podmínek;
d)
likvidity trhu s podkladovým nástrojem, včetně rozpětí mezi nabídkou a poptávkou;
e)
měnového rizika, pokud existuje;
f)
rizika pozitivní korelace.
3. Ústřední protistrana pravidelně monitoruje adekvátnost snížení hodnoty. Ústřední protistrana reviduje strategie a postupy snížení hodnoty nejméně jednou ročně a po každé zásadní změně, která má vliv na expozici ústřední protistrany vůči riziku, ale měla by pokud možno zabránit rušivým nebo velkým skokovým změnám snížení hodnoty, které by mohly vést k procykličnosti. Strategie a postupy snížení hodnoty se validují nezávisle nejméně jednou ročně.
Článek 42
Limity koncentrace
1. Ústřední protistrana stanoví a provádí strategie a postupy s cílem zajistit, aby zajištění zůstalo v dostatečné míře diverzifikováno, aby jeho likvidace byla možná ve vymezeném období držení bez výrazného tržního dopadu. Strategie a postupy stanoví opatření ke zmírňování rizika, která mají být uplatněna, jestliže jsou překročeny limity koncentrace stanovené v odstavci 2.
2. Ústřední protistrana stanoví limity koncentrace pro:
a)
jednotlivé emitenty;
b)
typ emitenta;
c)
druh aktiva;
d)
každého člena clearingového systému;
e)
všechny členy clearingového systému.
3. Limity koncentrace se stanoví konzervativně s přihlédnutím ke všem relevantním kritériím, včetně:
a)
finančních nástrojů vydaných emitenty stejného typu z hlediska hospodářských odvětví, činnosti, zeměpisné oblasti;
b)
výše úvěrového rizika finančního nástroje nebo emitenta na základě interního hodnocení ústřední protistranou. Při provádění tohoto hodnocení použije ústřední protistrana definovanou a objektivní metodiku, jež plně nespoléhá na externí stanoviska, a která zohledňuje riziko vyplývající z usazení emitenta v konkrétní zemi;
c)
likvidity a cenové volatility finančních nástrojů.
4. Ústřední protistrana zajistí, aby jediná úvěrová instituce nebo rovnocenná finanční instituce z třetí země nebo subjekt, který je součástí téže skupiny jako úvěrová instituce, nebo finanční instituce z třetí země ručila maximálně za 10 % jejího zajištění. Pokud je zajištění, které ústřední protistrana obdržela v podobě záruk komerčních bank, vyšší než 50 % celkového zajištění, může být tento limit stanoven až na 25 %.
5. Při výpočtu limitů stanovených v odstavci 2 zahrnuje ústřední protistrana celkovou expozici ústřední protistrany vůči emitentu, včetně výše kumulovaných úvěrových linek, depozitních certifikátů, termínovaných vkladů, spořících účtů, depozitních účtů, běžných účtů, nástrojů peněžního trhu a reverzního repa, které ústřední protistrana využívá. Tyto limity se nevztahují na zajištění v držení ústřední protistrany, které přesahuje minimální požadavky na marže, fond pro riziko selhání nebo jiné finanční zdroje.
6. Při určování limitu koncentrace pro expozici ústřední protistrany vůči jednotlivým emitentům agreguje ústřední protistrana svou expozici vůči všem finančním nástrojům vydaným emitentem nebo subjektem skupiny, výslovně zaručeným emitentem nebo subjektem skupiny a vůči finančním nástrojům vydaným podniky, jejichž výhradním účelem je vlastnit výrobní prostředky, které jsou zásadní pro podnikání emitenta, a považuje ji za jediné riziko.
7. Ústřední protistrana pravidelně sleduje adekvátnost svých strategií a postupů týkajících se limitu koncentrace. Ústřední protistrana reviduje své strategie a postupy týkající se limitu koncentrace alespoň jednou ročně a po každé zásadní změně, která má vliv na expozici ústřední protistrany.
8. Ústřední protistrana informuje o použitelných limitech koncentrace a veškerých změnách těchto limitů příslušný orgán a členy clearingového systému.
9. Pokud ústřední protistrana podstatně poruší limit koncentrace stanovený ve svých strategiích a postupech, bezodkladně informuje příslušný orgán. Ústřední protistrana zjedná nápravu porušení co nejdříve.
KAPITOLA XI
INVESTIČNÍ POLITIKA
(Článek 47 nařízení (EU) č. 648/2012)
Článek 43
Vysoce likvidní finanční nástroje
1. Pro účely čl. 47 odst. 1 nařízení (EU) č. 648/2012 lze dluhové nástroje považovat za vysoce likvidní, s minimálním úvěrovým a tržním rizikem, pokud se jedná o dluhové nástroje, které splňují každou z podmínek stanovených v příloze II.
Článek 44
Vysoce bezpečná ujednání pro uložení finančních nástrojů
1. Pokud nemůže ústřední protistrana uložit finanční nástroje uvedené v článku 45 nebo ty, které jí byly složeny jako marže, příspěvky do fondu pro riziko selhání nebo příspěvky na jiné finanční zdroje, a to převedením vlastnického práva i práva ze zajištění, u provozovatele systému vypořádání cenných papírů, který zajistí plnou ochranu uvedených nástrojů, potom se takové finanční nástroje uloží u některé z těchto institucí:
a)
u centrální banky, která zajistí plnou ochranu uvedených nástrojů a umožní ústřední protistraně neprodlený přístup k finančním nástrojům, pokud je to třeba;
b)
u povolené úvěrové instituce podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2006/48/ES (9), která zajistí úplné oddělení a ochranu uvedených nástrojů a umožní ústřední protistraně neprodlený přístup k finančním nástrojům, pokud je to třeba, a o které může ústřední protistrana prokázat, že má na základě interního posouzení ústřední protistranou nízké úvěrové riziko. Při provádění takového hodnocení použije ústřední protistrana definovanou a objektivní metodiku, jež plně nespoléhá na externí stanoviska a která zohledňuje riziko vyplývající z usazení emitenta v konkrétní zemi;
c)
u finanční instituce z třetí země, na kterou se vztahují a která splňuje ustanovení o obezřetnostním dohledu považované příslušnými orgány za alespoň tak přísné, jako jsou ta uvedená ve směrnici 2006/48/ES, a která má spolehlivé účetní postupy, bezpečnostní postupy a interní kontroly a jež zajistí úplné oddělení a ochranu uvedených nástrojů, umožní ústřední protistraně neprodlený přístup k finančním nástrojům, pokud je to bude třeba, a o které může ústřední protistrana prokázat, že má na základě interního posouzení ústřední protistranou nízké úvěrové riziko. Při provádění takového hodnocení použije ústřední protistrana definovanou a objektivní metodiku, jež plně nespoléhá na externí stanoviska a která zohledňuje riziko vyplývající z usazení emitenta v konkrétní zemi.
2. Pokud jsou finanční nástroje uloženy podle odst. 1 písm. b) nebo c), musí být drženy v rámci ujednání, která předcházejí veškerým ztrátám ústřední protistrany z důvodu selhání nebo platební neschopnosti povolené finanční instituce.
3. Vysoce bezpečná ujednání pro uložení finančních nástrojů složených jako marže, příspěvků do fondu pro riziko selhání nebo příspěvků na jiné finanční zdroje povolí ústřední protistraně tyto finanční nástroje opětovně využít, pouze pokud jsou splněny podmínky v čl. 39 odst. 8 nařízení (EU) č. 648/2012 a pokud je cílem opětovného použití provedení plateb, řízení selhání člena clearingového systému nebo provedení interoperabilní dohody.
Článek 45
Vysoce bezpečná ujednání pro udržování hotovosti
1. Pro účely čl. 47 odst. 4 nařízení (EU) č. 648/2012 v případě, že je hotovost uložena jinde než u centrální banky, musí takový vklad splňovat každou z těchto podmínek:
a)
vklad je veden v jedné z těchto měn:
i)
měna, o jejíchž rizicích je ústřední protistrana schopna se značnou důvěrou doložit, že je schopna je řídit,
ii)
měna, ve které ústřední protistrana provádí clearing obchodů v rámci zajištění přijatého v této měně;
b)
vklad se uloží u jednoho z těchto subjektů:
i)
povolené úvěrové instituce podle směrnice 2006/48/ES, o které může ústřední protistrana na základě svého interního posouzení doložit, že má nízké úvěrové riziko. Při provádění tohoto hodnocení použije ústřední protistrana definovanou a objektivní metodiku, jež plně nespoléhá na externí stanoviska, a která zohledňuje riziko vyplývající z usazení emitenta v konkrétní zemi,
ii)
finanční instituce z třetí země, na kterou se vztahují a která splňuje ustanovení o obezřetnostním dohledu považované příslušnými orgány za alespoň tak přísné, jako jsou ta uvedená ve směrnici 2006/48/ES, a která má spolehlivé účetní postupy, bezpečnostní postupy a interní kontroly a o které může ústřední protistrana na základě svého interního posouzení doložit, že má nízké úvěrové riziko. Při provádění tohoto hodnocení použije ústřední protistrana definovanou a objektivní metodiku, jež plně nespoléhá na externí stanoviska, a která zohledňuje riziko vyplývající z usazení emitenta v konkrétní zemi.
2. Pokud je hotovost držena do příštího dne v souladu s odstavcem 1, potom ne méně než 95 % takové hotovosti, vypočtených za průměrné období jednoho kalendářního měsíce, se uloží prostřednictvím ujednání, která zabezpečí zajištění hotovosti vysoce likvidními finančními nástroji, které splňují požadavky článku 45, s výjimkou požadavku odst. 1 písm. c) uvedeného článku.
Článek 45
Limity koncentrace
1. Ústřední protistrana vytvoří a provádí strategie a postupy, jež zajistí, že finanční nástroje, do kterých jsou její finanční zdroje investovány, zůstanou dostatečně diverzifikované.
2. Ústřední protistrana stanoví limity koncentrace a monitoruje koncentraci svých finančních zdrojů, pokud jde o:
a)
jednotlivé finanční nástroje;
b)
druhy finančních nástrojů;
c)
jednotlivé emitenty;
d)
typy emitentů;
e)
protistrany, se kterými jsou uzavřena ujednání podle čl. 44 odst. 1 písm. b) a c) nebo čl. 45 odst. 2.
3. Při zvažování typů emitentů zohlední ústřední protistrana tyto skutečnosti:
a)
geografické rozložení;
b)
vzájemné závislosti a vícečetné vztahy, které subjekt může s ústřední protistranou mít;
c)
výši úvěrového rizika;
d)
expozice, které ústřední protistraně vůči emitentu vznikají v souvislosti s produkty, jejichž clearing ústřední protistrana provádí.
4. Strategie a postupy stanoví opatření ke zmírňování rizika, která mají být uplatněna, jestliže jsou limity koncentrace překročeny.
5. Při určování limitu koncentrace pro expozici ústřední protistrany vůči jednotlivým emitentům nebo uschovatelům agreguje ústřední protistrana expozici vůči všem finančním nástrojům vydaným nebo výslovně zaručeným emitentem a veškeré finanční zdroje uložené u uschovatele a považuje ji za jediné riziko.
6. Ústřední protistrana pravidelně sleduje adekvátnost svých strategií a postupů týkajících se limitu koncentrace. Kromě toho ústřední protistrana reviduje své strategie a postupy týkající se limitu koncentrace alespoň jednou ročně a po každé zásadní změně, která má vliv na expozici ústřední protistrany.
7. Pokud ústřední protistrana poruší limit koncentrace stanovený ve svých strategiích a postupech, bezodkladně informuje příslušný orgán. Ústřední protistrana zjedná nápravu porušení co nejdříve.
Článek 46
Nehotovostní zajištění
V případě, že je zajištění přijato v podobě finančních nástrojů v souladu s ustanoveními kapitoly X, použijí se pouze články 44 a 45.
KAPITOLA XII
PŘEZKUM MODELŮ, ZÁTĚŽOVÉ TESTOVÁNÍ A ZPĚTNÉ TESTOVÁNÍ
(Článek 49 nařízení (EU) č. 648/2012)
ODDÍL 1
Modely a programy
Článek 47
Validace modelu
1. Ústřední protistrana provede komplexní validaci svých modelů, jejich metodik a rámce pro řízení rizika likvidity používaných ke kvantifikaci, agregaci a řízení svých rizik. Jakékoli zásadní revize nebo změny modelů, jejich metodik a rámce pro řízení rizika likvidity podléhají před použitím odpovídající úrovni řízení, včetně doporučení předložených výborem pro rizika, a validací kvalifikovanou a nezávislou osobou.
2. Postup validace ústřední protistrany je zdokumentován a přinejmenším uvádí strategie použité k testování metodik týkajících se marží ústřední protistrany, fondu pro riziko selhání a jiných finančních zdrojů, a rámce pro výpočet likvidních finančních zdrojů. Jakékoli zásadní revize nebo úpravy těchto strategií podléhají před použitím odpovídající úrovni řízení, včetně doporučení předložených výborem pro rizika, a validaci kvalifikovanou a nezávislou osobou.
3. Komplexní validace zahrnuje přinejmenším:
a)
hodnocení koncepční spolehlivosti modelů a rámce, včetně podpůrných důkazů vzniklých v průběhu vypracování;
b)
přezkum probíhajících postupů monitorování, včetně ověření postupů a referenčních hodnot;
c)
přezkum parametrů a předpokladů použitých při vypracování modelů, jejich metodik a rámce;
d)
přezkum adekvátnosti a vhodnosti modelů, jejich metodik a rámce přijatých s ohledem na druhy smluv, na které se vztahují;
e)
přezkum přiměřenosti scénářů zátěžového testování v souladu s kapitolou VII a článkem 52;
f)
analýzu výsledků testování.
4. Ústřední protistrana stanoví kritéria, na jejichž základě vyhodnocuje, zda její modely, metodiky a rámec pro řízení rizika likvidity mohou být úspěšně validovány. Tato kritéria zahrnují úspěšné výsledky testování.
5. Pokud nejsou údaje o cenách ihned k dispozici nebo nejsou spolehlivé, ústřední protistrana taková cenová omezení řeší a přinejmenším přijme konzervativní předpoklady na základě pozorovaných korelovaných nebo souvisejících trhů a aktuálního chování trhu.
6. Pokud nejsou údaje o cenách ihned k dispozici nebo nejsou spolehlivé, systémy a modely oceňování použité za tímto účelem podléhají odpovídající úrovni řízení, včetně doporučení předložených výborem pro rizika, a validaci a testování. Ústřední protistrana zadá validaci svých modelů oceňování na základě řady tržních scénářů kvalifikované a nezávislé osobě, aby bylo zajištěno, že její modely přesně produkují odpovídající ceny, a v případě potřeby upraví svůj výpočet počátečních marží, aby odrážel jakékoli riziko zjištěné modelem.
7. Ústřední protistrana pravidelně provádí hodnocení teoretických i empirických vlastností svého modelu marží pro všechny finanční nástroje, jejichž clearing provádí.
Článek 48
Programy testování
1. Ústřední protistrana má zavedeny strategie a postupy, které upřesňují programy zátěžového a zpětného testování, které používá k hodnocení vhodnosti, přesnosti, spolehlivosti a odolnosti modelů a jejich metodik používaných k výpočtu svých mechanismů kontroly rizik, včetně marže, příspěvků do fondu pro riziko selhání a jiných finančních zdrojů za nejrůznějších tržních podmínek.
2. Strategie a postupy ústřední protistrany uvádějí rovněž podrobnosti o programu zátěžového testování, který ústřední protistrana používá k posouzení vhodnosti, přesnosti, spolehlivosti a odolnosti rámce pro řízení rizika likvidity.
3. Tyto strategie a postupy zahrnují přinejmenším metodiky pro zahrnutí výběru a vypracování vhodného testování, včetně portfolia a výběru údajů o trhu, periodicity testování, zvláštních charakteristik rizika spojených s finančními nástroji, u nichž je prováděn clearing, analýzu výsledků testování a výjimky a příslušná potřebná nápravná opatření.
4. Ústřední protistrana do všech testů zahrne veškeré pozice klienta.
ODDÍL 2
Zpětné testování
Článek 49
Postup zpětného testování
1. Ústřední protistrana posoudí své krytí maržemi prostřednictvím následného porovnání zjištěných a očekávaných výsledků získaných použitím modelů marží. Taková analýza zpětného testování se provádí každý den s cílem vyhodnotit, zda existují nějaké testovací výjimky z krytí maržemi. Pokrytí se posuzuje s ohledem na stávající pozice finančních nástrojů a členů clearingového systému a bere v úvahu potenciální dopady vyplývající ze zajištění portfolia a případně související s interoperabilní ústřední protistranou.
2. Ústřední protistrana v rámci svého programu zpětného testování zváží příslušné historické časové horizonty s cílem zajistit, aby použitý rozsah pozorování byl dostatečný ke zmírnění jakéhokoli nepříznivého dopadu na statistickou významnost.
3. Ústřední protistrana ve svém programu zpětného testování zohlední přinejmenším jasné statistické testování a kritéria výkonnosti, které ústřední protistrana určí pro posouzení výsledků zpětného testování.
4. Ústřední protistrana pravidelně podává zprávy o výsledcích a analýze zpětného testování v podobě, která neporušuje obchodní tajemství, výboru pro rizika a žádá jej o doporučení při přezkumu svého modelu marží.
5. Výsledky a analýza zpětného testování jsou k dispozici všem členům clearingového systému a klientům, pokud je ústřední protistrana zná. Pro všechny ostatní klienty jsou výsledky a analýza zpětného testování k dispozici na vyžádání u příslušných členů clearingového systému. Tyto informace jsou shrnuty v podobě, která neporušuje obchodní tajemství, a členové clearingového systému a klienti mají přístup pouze k podrobným výsledkům a analýze zpětného testování, které se týkají jejich vlastních portfolií.
6. Ústřední protistrana vymezí postupy, aby upřesnila opatření, která by mohla přijmout, pokud jde o výsledky analýzy zpětného testování.
ODDÍL 3
Testování a analýza citlivosti
Článek 50
Postup testování a analýzy citlivosti
1. Ústřední protistrana provádí testování a analýzu citlivosti, aby posoudila pokrytí svých modelů marží za různých tržních podmínek, s využitím historických údajů z období realizovaných krizových tržních podmínek a hypotetických údajů za období nerealizovaných krizových tržních podmínek.
2. Ústřední protistrana použije celou řadu parametrů a předpokladů, aby zachytila různé historické a hypotetické podmínky, včetně nejvolatilnějších období, ke kterým došlo na trzích, jež obsluhuje, a extrémních změn korelací mezi cenami smluv, u nichž ústřední protistrana provádí clearing, aby porozuměla, jak by výše krytí maržemi mohla být ovlivněna vysoce krizovými tržními podmínkami a změnami důležitých parametrů modelu.
3. Analýza citlivosti se provádí pro řadu skutečných a reprezentativních portfolií členů clearingového systému. Tato reprezentativní portfolia se vybírají na základě citlivosti vůči faktorům významného rizika a korelacím, kterým je ústřední protistrana vystavena. Toto testování a analýza citlivosti jsou navrženy tak, aby byly testovány klíčové parametry a předpoklady modelu počáteční marže v řadě intervalů spolehlivosti s cílem určit citlivost systému na chyby při kalibraci těchto parametrů a předpokladů. Patřičnou pozornost je třeba věnovat časové struktuře rizikových faktorů a předpokládané korelaci mezi rizikovými faktory.
4. Ústřední protistrana vyhodnotí potenciální ztráty pozic členů clearingového systému.
5. Ústřední protistrana vezme případně v úvahu parametry odrážející souběžné selhání členů clearingového systému, kteří vydávají finanční nástroje, jejichž clearing ústřední protistrana provádí, nebo podkladový nástroj derivátů, jejichž clearing ústřední protistrana provádí. Případně je třeba rovněž zohlednit dopady selhání klienta, který emituje finanční nástroje, jejichž clearing ústřední protistrana provádí, nebo podkladový nástroj derivátů, jejichž clearing ústřední protistrana provádí.
6. Ústřední protistrana pravidelně podává zprávy o výsledcích testování a analýze citlivosti v podobě, která neporušuje obchodní tajemství, výboru pro rizika a žádá jej o doporučení při přezkumu svého modelu marží.
7. Ústřední protistrana vymezí postupy, aby upřesnila opatření, která by mohla přijmout, pokud jde o výsledky analýzy testování citlivosti.
ODDÍL 4
Zátěžové testování
Článek 51
Postup zátěžového testování
1. Při zátěžovém testování ústřední protistrany se použijí zátěžové parametry, předpoklady a scénáře pro modely používané k odhadu expozic, aby se zajistilo, že její finanční zdroje jsou za mimořádných, ale možných tržních podmínek dostatečné k pokrytí těchto expozic.
2. V rámci programu zátěžového testování ústřední protistrany se požaduje, aby ústřední protistrana pravidelně prováděla řadu zátěžových testů a zohlednila produktový mix ústřední protistrany a všechny prvky svých modelů a jejich metodik a svůj rámec pro řízení rizika likvidity.
3. Program zátěžového testování ústřední protistrany stanoví, že zátěžové testy se provádí s využitím definovaných scénářů zátěžového testování, které se týkají jak realizovaných, tak hypotetických mimořádných, ale možných tržních podmínek podle kapitoly VII. Realizované podmínky, které se mají použít, se případně přezkoumají a upraví. Ústřední protistrana rovněž zváží jiné formy vhodných scénářů zátěžového testování, včetně mimo jiné technického nebo finančního selhání svých zúčtovacích bank, nostro zprostředkovatelů, bank provádějících úschovu, poskytovatelů likvidity nebo interoperabilních ústředních protistran.
4. Ústřední protistrana musí být schopna rychle upravit své zátěžové testy tak, aby obsáhly nová nebo nově se objevující rizika.
5. Ústřední protistrana zohlední potenciální ztráty vyplývající ze selhání klienta, pokud je znám, jenž provádí clearing přes více členů clearingového systému.
6. Ústřední protistrana pravidelně podává zprávy o výsledcích a analýze zátěžového testování v podobě, která neporušuje obchodní tajemství, výboru pro rizika a žádá jej o doporučení při přezkumu svých modelů, jejich metodik a svého rámce pro řízení rizika likvidity.
7. Výsledky a analýza zátěžového testování se zpřístupní všem členům clearingového systému a klientům, pokud je ústřední protistrana zná. Pro všechny ostatní klienty jsou výsledky a analýza testování k dispozici na vyžádání u příslušných členů clearingového systému. Tyto informace jsou shrnuty v podobě, která neporušuje obchodní tajemství, a členové clearingového systému a klienti mají přístup pouze k podrobným výsledkům a analýze zátěžového testování, které se týkají jejich vlastních portfolií.
8. Ústřední protistrana vymezí postupy, aby upřesnila opatření, která by mohla přijmout, pokud jde o výsledky analýzy zátěžového testování.
Článek 52
Rizikové faktory zátěžového testování
1. Ústřední protistrana stanoví relevantní rizikové faktory, které jsou specifické pro smlouvy, jejichž clearing provádí, jež by mohly ovlivnit její ztráty, a má k dispozici vhodnou metodu k měření. Zátěžové testování ústřední protistrany případně zohlední přinejmenším rizikové faktory specifické pro tyto druhy finančních nástrojů:
a)
smlouvy související s úrokovými sazbami: Rizikové faktory týkající se úrokových sazeb v každé měně, ve které ústřední protistrana provádí clearing finančních nástrojů. Modelování výnosové křivky se rozdělí do různých segmentů splatnosti s cílem zachytit změny volatility úrokových sazeb na výnosové křivce. Počet souvisejících rizikových faktorů závisí na komplexnosti smluv o úrokových sazbách, jejichž clearing ústřední protistrana provádí. Bazické riziko, které vyplývá z ne zcela korelovaných pohybů mezi vládními a ostatními úrokovými sazbami s pevným výnosem, se zaznamená odděleně;
b)
smlouvy související se směnnými kurzy: Rizikové faktory týkající se každé cizí měny, ve které ústřední protistrana provádí clearing finančních nástrojů, a směnného kurzu mezi měnou, v níž jsou realizovány výzvy k doplnění zajištění a měnou, ve které ústřední protistrana provádí clearing finančních nástrojů;
c)
smlouvy související s akciemi: Rizikové faktory týkající se volatility jednotlivých emisí akcií na všech trzích, kde ústřední protistrana provádí clearing, a volatility různých sektorů celkového akciového trhu. Propracovanost a povaha techniky modelování pro daný trh musí odpovídat expozici ústřední protistrany vůči celkovému trhu, jakož i její koncentraci při jednotlivých emisích akcií na daném trhu;
d)
komoditní smlouvy: Rizikové faktory, které zohledňují různé kategorie a podkategorie komoditních smluv a souvisejících derivátů, jejichž clearing ústřední protistrana provádí, případně včetně změn výnosu z držení mezi derivátovými pozicemi a hotovostními pozicemi pro danou komoditu;
e)
smlouvy související s úvěry: Rizikové faktory, které zohledňují riziko pádu do defaultu, včetně kumulovaného rizika vyplývajícího z vícenásobných selhání, bazického rizika a volatility míry výtěžnosti.
2. Ve svém zátěžovém testování se ústřední protistrana rovněž patřičně zaměří přinejmenším na tyto skutečnosti:
a)
korelace, včetně korelací mezi identifikovanými rizikovými faktory a podobnými smlouvami, jejichž clearing ústřední protistrana provádí;
b)
faktory týkající se implicitní a historické volatility smlouvy, u níž se provádí clearing;
c)
specifické charakteristiky všech nových smluv, u nichž má ústřední protistrana provést clearing;
d)
riziko koncentrace, a to včetně vůči členovi clearingového systému a subjektům v rámci skupiny členů clearingového systému;
e)
vzájemné závislosti a vícečetné vztahy;
f)
relevantní rizika včetně měnového rizika;
g)
stanovené limity expozic;
h)
riziko pozitivní korelace.
Článek 53
Zátěžové testování celkových finančních zdrojů
1. Program zátěžového testování ústřední protistrany zajistí, aby její kombinace marží, příspěvků do fondu pro riziko selhání a jiných finančních zdrojů byla dostačující k pokrytí selhání nejméně dvou členů clearingového systému, vůči kterým má největší expozice, za mimořádných, ale možných tržních podmínek. Program zátěžového testování se také zaměří na případné ztráty vyplývající ze selhání subjektů téže skupiny jako dva členové clearingového systému, vůči nimž má největší expozice, za mimořádných, ale možných tržních podmínek.
2. Program zátěžového testování ústřední protistrany zajistí, aby její marže a fond pro riziko selhání byly dostačující přinejmenším k pokrytí selhání člena clearingového systému, vůči kterému má největší expozice, nebo druhého a třetího největšího člena clearingového systému, jestliže je podle článku 42 nařízení (EU) č. 648/2012 součet jejich expozic větší.
3. Ústřední protistrana provede pečlivou analýzu případných ztrát, které by mohla utrpět, a vyhodnotí potenciální ztráty pozic členů clearingového systému, včetně rizika, že likvidace takových pozic by mohla mít dopad na trh a na výši pokrytí maržemi ústřední protistrany.
4. Ústřední protistrana musí ve svých zátěžových testech případně vzít v úvahu dopady selhání člena clearingového systému, který emituje finanční nástroje, jejichž clearing ústřední protistrana provádí, nebo podkladový nástroj derivátů, jejichž clearing ústřední protistrana provádí. Případně je rovněž třeba zohlednit dopady selhání klienta, který emituje finanční nástroje, jejichž clearing ústřední protistrana provádí, nebo podkladový nástroj derivátů, jejichž clearing ústřední protistrana provádí.
5. Zátěžové testy ústřední protistrany zohlední likvidační období podle článku 26.
Článek 54
Zátěžové testování likvidních finančních zdrojů
1. Program zátěžového testování ústřední protistrany zajistí, že její likvidní finanční zdroje jsou dostatečné v souladu s požadavky stanovenými v kapitole VIII.
2. Ústřední protistrana má jasná a transparentní pravidla a postupy pro řešení nedostatku likvidních finančních zdrojů zdůrazněného v jejích zátěžových testech, aby zajistila vypořádání platebních povinností.
Ústřední protistrana má rovněž jasné postupy pro využívání výsledků a analýzy svých zátěžových testů, aby vyhodnotila a přizpůsobila adekvátnost svého rámce pro řízení rizik likvidity a poskytovatele likvidity.
3. Scénáře zátěžových testů používané pro zátěžové testování likvidních finančních zdrojů zohlední strukturu a provoz ústřední protistrany a obsáhnou všechny subjekty, které by pro ni mohly představovat významné riziko likvidity. Tyto zátěžové testy rovněž vezmou v úvahu všechny silné vazby nebo podobné expozice mezi členy jejího clearingového systému, včetně jiných subjektů, které jsou součástí téže skupiny, a posoudí pravděpodobnost vícenásobných selhání a šíření nákazy mezi členy jejího clearingového systému, kterou mohou tato selhání způsobit.
ODDÍL 5
Pokrytí a využití výsledků testování
Článek 55
Udržování dostatečného pokrytí
1. Ústřední protistrana vytvoří a udržuje postupy pro zachycení změn tržních podmínek, včetně nárůstu volatility či snížení likvidity finančních nástrojů, jejichž clearing provádí, s cílem rychle přizpůsobit výpočet svých maržových požadavků, aby odpovídajícím způsobem zohlednily nové podmínky na trhu.
2. Ústřední protistrana provádí testování svého snížení hodnoty, aby zabezpečila, že zajištění lze proměnit na likvidní prostředky ve výši alespoň jeho snížené hodnoty za zjištěných, mimořádných, ale možných tržních podmínek.
3. Pokud ústřední protistrana vybírá marže ve vztahu k portfoliu a nikoli k produktům, musí průběžně přezkoumávat a testovat kompenzace mezi produkty. Ústřední protistrana založí tyto kompenzace na obezřetné a ekonomicky smysluplné metodice, která odráží míru cenové závislosti mezi produkty. Ústřední protistrana zejména testuje, jak se korelace chovají během období skutečných a hypotetických krizových podmínek na trhu.
Článek 56
Přezkum modelů s použitím výsledků testování
1. Ústřední protistrana má jasné postupy pro určení výše dodatečných marží, které možná bude muset vybrat, a to i vnitrodenně, a pro opětovné nastavení svého modelu marží, pokud zpětné testování naznačuje, že se model nechoval tak, jak se očekávalo, s tím výsledkem, že nestanoví příslušnou výši počáteční marže nezbytnou pro dosažení zamýšlené úrovně spolehlivosti. Pokud ústřední protistrana zjistila, že je nutné účtovat dodatečnou marži, učiní tak v rámci účtování příštích marží.
2. Ústřední protistrana vyhodnotí zdroje výjimek z testování, na které upozornily její zpětné testy. V závislosti na zdroji výjimek rozhodne ústřední protistrana, zda je nutná zásadní změna modelu marží nebo modelů, které tvoří jeho vstupy, a zda je nutné nové nastavení stávajících parametrů.
3. Ústřední protistrana vyhodnotí zdroje výjimek z testování, na které upozornily její zátěžové testy. Podle zdrojů výjimek rozhodne ústřední protistrana, zda je nutná zásadní změna jejích modelů, jejich metodik nebo rámce pro řízení rizika likvidity nebo zda je nutné opětovné nastavení stávajících parametrů a předpokladů.
4. Pokud z výsledků testů vyplývá nedostatečné pokrytí marže, fondu pro riziko selhání nebo jiných finančních zdrojů, ústřední protistrana zvýší celkové pokrytí svých finančních zdrojů na přijatelnou úroveň při dalším účtování marží. Pokud z výsledků testů vyplývá nedostatek likvidních finančních zdrojů, ústřední protistrana zvýší své likvidní finanční zdroje na přijatelnou úroveň, jak nejdříve je to možné.
5. Ústřední protistrana při přezkumu svých modelů, jejich metodik a rámce pro řízení rizika likvidity sleduje frekvenci opětovného výskytu výjimek z testování, aby řádně a bez zbytečného odkladu identifikovala a vyřešila problémy.
ODDÍL 6
Reverzní zátěžové testování
Článek 57
Reverzní zátěžové testování
1. Ústřední protistrana provede reverzní zátěžové testy, které jsou navrženy tak, aby zjistily, za jakých tržních podmínek může kombinace jejích marží, fondu pro riziko selhání a jiných finančních zdrojů vést k nedostatečnému pokrytí úvěrových expozic, a kdy mohou být její likvidní finanční zdroje nedostatečné. Při provádění těchto testů modeluje ústřední protistrana mimořádné tržní podmínky, které přesahují rámec toho, co je považováno za možné tržní podmínky, aby pomohla určit omezení svých modelů, svého rámce pro řízení rizika likvidity, svých finančních zdrojů a svých likvidních finančních zdrojů.
2. Ústřední protistrana vypracuje reverzní zátěžové testy přizpůsobené specifickým rizikům trhů a smlouvám, pro které poskytuje clearingové služby.
3. Ústřední protistrana použije podmínky vymezené v odstavci 1 a výsledky a analýzu svého reverzního zátěžového testování, aby usnadnila identifikaci mimořádných, ale možných scénářů v souladu s kapitolou VII.
4. Ústřední protistrana pravidelně podává zprávy o svých výsledcích a své analýze reverzního zátěžového testování v podobě, která neporušuje důvěrnost, aby výbor pro rizika mohl ve svém přezkumu vydat doporučení.
ODDÍL 7
Postupy pro případ selhání
Článek 58
Testování postupů pro případ selhání
1. Ústřední protistrana testuje a reviduje své postupy pro případ selhání s cílem zajistit, aby byly účelné i účinné. Ústřední protistrana provádí jako součást testování svých postupů v případě selhání simulační cvičení.
2. Ústřední protistrana po testování svých postupů pro případ selhání identifikuje veškeré nejistoty a vhodně své postupy přizpůsobí, aby tyto nejistoty zmírnila.
3. Ústřední protistrana realizací simulačních cvičení ověří, zda všichni členové clearingového systému a případně klienti a jiné relevantní osoby, včetně interoperabilních ústředních protistran a případných poskytovatelů souvisejících služeb, jsou řádně informováni a jsou si vědomi postupů obsažených ve scénáři pro případ selhání.
ODDÍL 8
Četnost validace a testování
Článek 59
Četnost
1. Ústřední protistrana provádí komplexní validaci svých modelů a jejich metodik nejméně jednou ročně.
2. Ústřední protistrana provádí komplexní validaci svého rámce pro řízení rizika likvidity nejméně jednou ročně.
3. Ústřední protistrana provádí plnou validaci svých modelů pro oceňování nejméně jednou ročně.
4. Ústřední protistrana přezkoumá vhodnost postupů specifikovaných v článku 51 nejméně jednou ročně.
5. Ústřední protistrana analyzuje a sleduje výkonnost svého modelu a pokrytí finančními zdroji v případě selhání zpětným testováním pokrytí maržemi nejméně jednou denně a prováděním zátěžových testů za použití standardních a předem stanovených parametrů a předpokladů nejméně jednou denně.
6. Ústřední protistrana analyzuje a sleduje svůj rámec pro řízení rizika likvidity prováděním zátěžových testů svých likvidních finančních zdrojů nejméně jednou denně.
7. Ústřední protistrana provádí podrobnou důkladnou analýzu výsledků testování nejméně jednou měsíčně, aby zajistila, že scénáře zátěžových testů, modely a rámec pro řízení rizika likvidity, základní parametry a předpoklady jsou správné. Tato analýza se provádí častěji za krizových tržních podmínek, a to včetně situace, kdy finanční nástroje, u nichž je prováděn clearing, nebo trhy, kde se poskytují služby, obecně vykazují vysokou volatilitu, stávají se méně likvidními nebo, pokud se velikost nebo koncentrace pozic držených jejími členy clearingového systému výrazně zvýší nebo pokud se očekává, že ústřední protistrana bude čelit krizovým tržním podmínkám.
8. Analýza citlivosti se provádí nejméně jednou měsíčně, přičemž se použijí výsledky testů citlivosti. Tato analýza by měla být prováděna častěji, pokud jsou trhy nezvykle volatilní nebo méně likvidní nebo pokud se velikost nebo koncentrace pozic držených členy clearingového systému výrazně zvýší.
9. Ústřední protistrana testuje nejméně jednou ročně kompenzace mezi finančními nástroji a způsob, jak se korelace chovají během období skutečných a hypotetických krizových tržních podmínek.
10. Snížení hodnoty ústřední protistrany se testuje nejméně jednou měsíčně.
11. Ústřední protistrana provádí reverzní zátěžové testy nejméně jednou za čtvrt roku.
12. Ústřední protistrana své postupy pro případ selhání testuje a reviduje minimálně čtvrtletně a nejméně jednou ročně provádí simulační cvičení v souladu s článkem 61. Ústřední protistrana rovněž provádí simulační cvičení poté, co došlo k jakékoli zásadní změně jejích postupů pro případ selhání.
ODDÍL 9
Časové horizonty použité pro provádění testů
Článek 60
Časové horizonty
1. Časové horizonty použité pro zátěžové testy jsou vymezeny v souladu s kapitolou VII a zahrnují budoucí mimořádné, ale možné tržní podmínky.
2. Historické časové horizonty použité pro zpětné testy zahrnují údaje minimálně z posledního roku nebo dobu, po kterou provádí ústřední protistrana clearing relevantních finančních nástrojů, pokud je to méně než jeden rok.
ODDÍL 10
Zveřejňování informací
Článek 61
Informace, které mají být zveřejněny
1. Ústřední protistrana zveřejní všeobecné zásady, které jsou základem pro její modely a jejich metodiky, povahu prováděných testů s obecným souhrnem výsledků testů a všechna přijatá nápravná opatření.
2. Ústřední protistrana zveřejní klíčové aspekty svých postupů pro případ selhání, včetně:
a)
okolností, za nichž mohou být opatření přijata;
b)
toho, kdo může tato opatření učinit;
c)
rozsahu opatření, která mohou být přijata, včetně zacházení jak s vlastními pozicemi, tak s pozicemi klientů, finančními prostředky a aktivy;
d)
mechanismů pro řešení závazků ústřední protistrany vůči členům clearingového systému, kteří neselhali;
e)
mechanismů, jejichž cílem je pomoci řešit závazky člena clearingového systému, který selhal, vůči jeho klientům.
Článek 62
Vstup v platnost a použitelnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Příloha I oddíl 2 písm. h) se použije po uplynutí tří let od data vstupu tohoto nařízení v platnost, pokud jde o obchody týkající se derivátů uvedených v čl. 2 odst. 4 písm. b) a d) nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1227/2011 (10).
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 19. prosince 2012.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 153/2013
z dnia 19 grudnia 2012 r.
uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów obowiązujących kontrahentów centralnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (1),
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (2), w szczególności jego art. 25 ust. 8, art. 26 ust. 9, art. 29 ust. 4, art. 34 ust. 3, art. 41 ust. 5, art. 42 ust. 5, art. 44 ust. 2, art. 45 ust. 5, art. 46 ust. 3, art. 47 ust. 8 i art. 49 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Przepisy ustanowione w niniejszym rozporządzeniu są ze sobą ściśle powiązane, ponieważ dotyczą wymogów organizacyjnych, w tym prowadzenia dokumentacji i zapewnienia ciągłości działania, oraz wymogów ostrożnościowych, w tym dotyczących depozytów zabezpieczających, funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania, środków kontroli ryzyka utraty płynności, kaskadowego pokrywania strat w przypadku niewykonania zobowiązania, zabezpieczenia, polityki inwestycyjnej, przeglądu modeli, przeprowadzania testów warunków skrajnych oraz weryfikacji historycznej. W celu zapewnienia spójności między tymi przepisami, które powinny wejść w życie jednocześnie, oraz ułatwienia uzyskania ich kompleksowego obrazu oraz zapewnienia sprawnego dostępu do nich osobom podlegającym wspomnianym obowiązkom pożądane jest umieszczenie wszystkich regulacyjnych standardów technicznych wymaganych na podstawie tytułów III i IV rozporządzenia (UE) nr 648/2012 w jednym rozporządzeniu.
(2)
Zważywszy na globalny charakter rynków finansowych, w niniejszym rozporządzeniu należy uwzględnić zasady dotyczące infrastruktury rynku finansowego wydane przez Komitet ds. Systemów Płatności i Rozrachunku i Międzynarodową Organizację Komisji Papierów Wartościowych (zasady CPSS-IOSCO), które służą za ogólnoświatowy punkt odniesienia dla wymogów regulacyjnych dotyczących kontrahentów centralnych (CCP).
(3)
Aby zapewnić bezpieczeństwo i należytą kondycję CCP w każdych warunkach rynkowych, ważne jest przyjęcie przez CCP procedur z zakresu ostrożnego zarządzania ryzykiem, które należycie uwzględniają wszystkie rodzaje ryzyka, na które CCP są lub mogą być narażeni. W tym względzie standardy zarządzania ryzykiem faktycznie wdrożone przez CCP powinny być bardziej rygorystyczne niż standardy ustanowione w niniejszym rozporządzeniu, jeżeli zostanie to uznane za właściwe do celów zarządzania ryzykiem.
(4)
W celu doprecyzowania pewnej liczby pojęć wynikających z rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oraz określenia terminów technicznych koniecznych do opracowania niniejszego standardu technicznego należy zdefiniować szereg terminów.
(5)
Należy zapewnić, aby uznani CCP z państw trzecich nie zakłócali prawidłowego funkcjonowania unijnych rynków. Z tego względu należy zapewnić, aby uznani CCP nie mogli obniżać swoich wymogów w zakresie zarządzania ryzykiem do poziomu poniżej unijnych standardów, co mogłoby prowadzić do arbitrażu regulacyjnego. Przekazywane EUNGiPW informacje dotyczące uznania CCP z państwa trzeciego powinny umożliwiać EUNGiPW ocenę tego, czy dany CCP całkowicie spełnia wymogi ostrożnościowe mające zastosowanie w danym państwie trzecim. Ponadto dokonując stwierdzenia równoważności, Komisja powinna zapewnić, aby przepisy ustawowe i wykonawcze państwa trzeciego były równoważne całości przepisów ustanowionych w tytule IV rozporządzenia (UE) nr 648/2012 i w niniejszym rozporządzeniu.
(6)
Aby zapewnić odpowiedni poziom ochrony inwestorów, przy uznawaniu CCP z państw trzecich Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (EUNGiPW), oprócz informacji, które są bezwzględnie konieczne do oceny spełnienia warunków ustanowionych w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012, może domagać się dodatkowych informacji.
(7)
Ciągła ocena pełnego spełnienia przez CCP z państwa trzeciego wymogów ostrożnościowych obowiązujących w tym państwie trzecim jest obowiązkiem właściwego organu tego państwa trzeciego. Informacje przekazywane EUNGiPW przez wnioskodawcę CCP z państwa trzeciego nie powinny służyć powieleniu oceny właściwego organu państwa trzeciego, tylko upewnieniu się, że CCP podlega skutecznemu nadzorowi i skutecznemu egzekwowaniu przepisów w rzeczonym państwie trzecim, zapewniając tym samym wysoki poziom ochrony inwestorów.
(8)
Aby umożliwić EUNGiPW przeprowadzenie pełnej oceny, informacje przekazywane przez wnioskodawcę CCP z państwa trzeciego powinny być uzupełniane informacjami niezbędnymi do oceny skuteczności bieżącego nadzoru, uprawnień w zakresie egzekwowania przepisów i działań podejmowanych przez właściwy organ państwa trzeciego. Informacje te powinny być przekazywane w ramach uzgodnień dotyczących współpracy dokonanych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 648/2012. Te uzgodnienia dotyczące współpracy powinny zapewniać odpowiednio szybkie powiadamianie EUNGiPW o wszelkich działaniach nadzorczych oraz działaniach służących egzekwowaniu przepisów podejmowanych wobec CCP występującego z wnioskiem o uznanie oraz o wszelkich zmianach warunków, w oparciu o które danemu CCP udzielono zezwolenia, a także o wszelkich istotnych uaktualnieniach informacji pierwotnie przekazanych przez CCP w ramach procedury uznawania.
(9)
Wymogi zawarte w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012 dotyczące wewnętrznej podległości służbowej w odniesieniu do ryzyka powinny zostać doprecyzowane w celu wdrożenia ram zarządzania ryzykiem, które obejmują strukturę, prawa i obowiązki w ramach wewnętrznego procesu zarządzania ryzykiem. Zasady zarządzania powinny uwzględniać różne systemy prawa spółek w Unii, aby zapewnić funkcjonowanie CCP na solidnych podstawach prawnych.
(10)
Aby zapewnić wdrożenie przez CCP odpowiednich procedur mających na celu spełnienie wymogów niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (UE) nr 648/2012 i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1249/2012 (3), należy określić rolę i obowiązki istniejącej w CCP funkcji zapewnienia zgodności z przepisami.
(11)
Należy jednoznacznie określić zakres odpowiedzialności zarządu oraz kierownictwa wyższego szczebla, a także określić minimalne wymogi dotyczące funkcjonowania zarządu, aby zapewnić istnienie takiej struktury organizacyjnej CCP, która umożliwia CCP świadczenie usług i prowadzenie działalności w ciągły i dobrze zorganizowany sposób. Ważne jest również określenie wyraźnej i bezpośredniej podległości służbowej, aby zapewnić rozliczalność.
(12)
W celu zapewnienia prawidłowego i ostrożnego zarządzania CCP ważne jest, by polityka wynagrodzeń CCP zniechęcała do podejmowania nadmiernego ryzyka. Aby polityka wynagrodzeń przynosiła zamierzone skutki, powinna być odpowiednio monitorowana i weryfikowana przez zarząd, który powinien ustanowić specjalną komisję mającą za zadanie należyty nadzór nad jej realizacją.
(13)
Aby zapewnić, by CCP prowadzili działalność, utrzymując odpowiednie zasoby ludzkie, niezbędne do wykonywania wszystkich spoczywających na CCP obowiązków, ponosili odpowiedzialność za wykonanie swojej działalności, a właściwe organy posiadały odpowiednie punkty kontaktowe w strukturach CCP, których nadzorują, w CCP powinno przynajmniej istnieć stanowisko dyrektora ds. ryzyka, dyrektora ds. zgodności z przepisami i dyrektora ds. technicznych.
(14)
CCP powinni należycie oceniać i monitorować to, w jakim zakresie fakt zasiadania przez członków zarządu w zarządach innych podmiotów stanowi dla nich źródło konfliktu interesów czy to wewnątrz grupy, do której należy dany CCP, czy też poza tą grupą. Członkom zarządu nie należy uniemożliwiać zasiadania w zarządach innych podmiotów, chyba że stanowi to źródło konfliktu interesów.
(15)
W celu zapewnienia istnienia skutecznej funkcji audytu CCP powinien określić zakres odpowiedzialności i podległość służbową swoich audytorów wewnętrznych, aby zapewnić odpowiednio szybkie informowanie zarządu CCP oraz właściwych organów o istotnych kwestiach. Ustanawiając i utrzymując funkcję audytu wewnętrznego, należy wyraźnie określić jej misję, niezależność i obiektywność, zakres i obowiązki, uprawnienia, odpowiedzialność oraz standardy działania.
(16)
W celu skutecznego wykonywania swoich obowiązków właściwy organ powinien uzyskać dostęp do wszystkich niezbędnych informacji pozwalających stwierdzić, czy CCP przestrzega wszystkich warunków udzielonego mu zezwolenia. Informacje te CCP powinien udostępniać bez zbędnej zwłoki.
(17)
Dokumentacja prowadzona przez CCP powinna ułatwiać uzyskanie dogłębnej wiedzy na temat ekspozycji kredytowej CCP wobec członków rozliczających oraz umożliwiać monitorowanie zakładanego ryzyka systemowego. Powinna również umożliwiać właściwym organom, EUNGiPW oraz zainteresowanym członkom Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESCB) odpowiednią rekonstrukcję procesu rozliczeniowego w celu oceny spełnienia wymogów regulacyjnych, w tym wymogów sprawozdawczych. Dane te, z chwilą ich utrwalenia, są również użyteczne dla CCP przy spełnianiu wymogów regulacyjnych oraz obowiązków wobec członków rozliczających oraz w przypadku sporów.
(18)
Dane przekazywane przez CCP do repozytoriów transakcji powinny być dokumentowane, aby umożliwić właściwym organom kontrolę spełniania przez CCP obowiązków sprawozdawczych określonych w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012 oraz zapewnić im łatwy dostęp do informacji, w przypadku gdy danych informacji nie można znaleźć w repozytoriach transakcji.
(19)
Aby zapewnić prowadzenie przez CCP odpowiedniej sprawozdawczości, przy formułowaniu wymogów w zakresie prowadzenia dokumentacji dotyczącej transakcji należy stosować te same pojęcia, co w przypadku obowiązków sprawozdawczych określonych w art. 9 rozporządzenia (UE) nr 648/2012.
(20)
W celu zapewnienia ciągłości działania w przypadkach zakłócenia pracy systemów zapasowe systemy przetwarzania danych powinny znajdować się w miejscu wystarczająco odległym i geograficznie odmiennym od głównej lokalizacji, aby nie były narażone na tę samą klęskę żywiołową, która mogła spowodować niedostępność systemów znajdujących się w głównej lokalizacji. Należy stworzyć odpowiednie scenariusze w celu przeanalizowania wpływu sytuacji kryzysowych na usługi o krytycznym znaczeniu, w tym scenariusze zakładające niedostępność systemów w wyniku klęski żywiołowej. Analizy te należy okresowo weryfikować.
(21)
CCP stanowią infrastrukturę rynków finansowych o znaczeniu systemowym, dlatego też powinni przywracać funkcje krytyczne w przeciągu dwóch godzin, przy czym idealnie systemy rezerwowe powinny podjąć przetwarzanie danych tuż po wystąpieniu incydentu. CCP powinni również zagwarantować z bardzo wysokim prawdopodobieństwem, że nie dojdzie do utraty jakichkolwiek danych.
(22)
Ważne jest, by niewykonanie zobowiązania przez członka rozliczającego nie powodowało znacznych strat po stronie innych uczestników rynku. Dlatego też CCP mają obowiązek pokrywania, przy użyciu depozytów zabezpieczających złożonych przez członka rozliczającego, który nie wykonał zobowiązania, przynajmniej odpowiedniej części ewentualnej straty, jaką CCP może ponieść w trakcie procesu likwidacji. Przepisy powinny określać minimalny, wyrażony w procentach poziom, który depozyty zabezpieczające powinny pokrywać w odniesieniu do poszczególnych klas instrumentów finansowych. Ponadto CCP powinni stosować zasady mające na celu odpowiednie dostosowanie wysokości wymaganych przez nich depozytów zabezpieczających do charakterystyki każdego instrumentu finansowego lub portfela, które rozliczają.
(23)
CCP nie powinni obniżać wysokości depozytów zabezpieczających do poziomu, który zagraża ich bezpieczeństwu, pomimo silnej presji konkurencyjnej. Z tego względu podstawowe składowe wykorzystywane do obliczania depozytów zabezpieczających powinny spełniać szczegółowe wymogi. Depozyty zabezpieczające powinny zatem uwzględniać cały przekrój warunków rynkowych, w tym okresy występowania warunków skrajnych.
(24)
Należy ustanowić przepisy w celu określenia odpowiednich wskaźników procentowych i horyzontów czasowych w odniesieniu do okresu likwidacji oraz obliczania historycznej zmienności. Aby zapewnić należyte zarządzanie przez CCP ryzykiem, na które są narażeni, nie należy jednak określać podejścia, które CCP powinni stosować przy obliczaniu wymogów dotyczących depozytu zabezpieczającego na podstawie tych parametrów. Z tych samych względów CCP nie należy uniemożliwiać opierania się na różnych wiarygodnych podejściach metodycznych na potrzeby opracowania mechanizmu określania wysokości depozytu zabezpieczającego na poziomie portfela; należy im zezwolić na posiłkowanie się metodami opartymi na korelacji między ryzykiem cenowym instrumentu finansowego lub pakietu instrumentów finansowych, które rozliczają, a także wszelkimi odpowiednimi metodami opartymi na równoważnym statystycznym parametrze określającym zależność.
(25)
W celu określenia okresu, przez jaki CCP jest narażony na ryzyko rynkowe związane z zarządzaniem pozycją członka rozliczającego, który nie wykonał zobowiązania, CCP powinien przeanalizować istotne cechy charakterystyczne instrumentów finansowych lub portfela, które rozlicza, takie jak ich poziom płynności oraz wielkość pozycji lub jej koncentrację. CCP powinni ostrożnie szacować czas wymagany do całkowitego zamknięcia pozycji członka rozliczającego niewykonującego zobowiązania od momentu ostatniego pobrania depozytów zabezpieczających, wielkość pozycji oraz jej koncentrację.
(26)
Aby nie powodować ani nie pogłębiać zaburzeń równowagi finansowej, CCP powinni, w maksymalnym stopniu, w jakim jest to praktycznie uzasadnione, przyjmować metody określania wysokości depozytu zabezpieczającego uwzględniające prognozy dotycząc przyszłych warunków rynkowych, które ograniczają prawdopodobieństwo procyklicznych zmian wymogów dotyczących depozytu zabezpieczającego, nie upośledzając jednocześnie odporności CCP.
(27)
Wyższy przedział ufności dla instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym jest zwykle uzasadniony, ponieważ wycena tych produktów może być mniej wiarygodna, a dotyczące ich dane historyczne stanowiące podstawę do szacowania ekspozycji mogą obejmować krótsze okresy. CCP mogliby rozliczać instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, których nie dotyczą te zjawiska i które mają taką samą charakterystykę ryzyka jak instrumenty pochodne notowane na rynku regulowanym, przy czym powinni być w stanie rozliczać te produkty w jednolity sposób, bez względu na sposób wykonania transakcji.
(28)
Zasadniczy element polityki CCP w zakresie zarządzania ryzykiem stanowi odpowiednia definicja skrajnych, ale prawdopodobnych warunków rynkowych. Na potrzeby aktualizacji stosowanych przez CCP ram zarządzania ryzykiem skrajnych, ale prawdopodobnych warunków rynkowych nie należy traktować jako pojęcia statycznego, ale jako warunki, które zmieniają się wraz z upływem czasu oraz kształtują się w różny sposób na różnych rynkach. Pewien scenariusz rynkowy może być skrajny, ale prawdopodobny dla jednego CCP i jednocześnie nie mieć wielkiego znaczenia dla innego CCP. CCP powinien ustanowić solidne ramy polityki wewnętrznej na potrzeby identyfikowania rynków, wobec których posiada ekspozycję, oraz stosować wspólny minimalny zbiór standardów służących identyfikowaniu skrajnych, ale prawdopodobnych warunków na każdym zidentyfikowanym rynku. CCP powinien również obiektywnie rozważyć możliwość wystąpienia presji jednocześnie na kilku rynkach.
(29)
Aby zapewnić funkcjonowanie odpowiednich i solidnych mechanizmów zarządzania, ramy stosowane przez CCP do identyfikowania skrajnych, ale prawdopodobnych warunków rynkowych powinny być poddane pod dyskusję na forum komisji ds. ryzyka oraz powinny zostać zatwierdzone przez zarząd. Ramy te powinny podlegać przeglądowi przynajmniej raz do roku, a wyniki przeglądu powinny być przedmiotem dyskusji na forum komisji ds. ryzyka i zostać podane do wiadomości zarządu. Przegląd powinien zapewniać uwzględnienie w definicji „skrajnych, ale prawdopodobnych warunków rynkowych” zmian skali i koncentracji ekspozycji CCP, a także zmian na rynkach, na których CCP działa. Przegląd ten nie powinien natomiast zastępować prowadzonej przez CCP stałej oceny adekwatności swojego funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania w świetle zmieniających się warunków rynkowych.
(30)
Aby zapewnić skuteczne zarządzanie swoim ryzykiem utraty płynności, CCP powinni być zobowiązani do ustanowienia ram zarządzania ryzykiem utraty płynności. Ramy te powinny być uzależnione od charakteru obowiązków CCP oraz powinny uwzględniać posiadane przez CCP narzędzia służące ocenie ryzyka utraty płynności, na które CCP jest narażony, określaniu możliwej presji na płynność oraz zapewnieniu adekwatności jego płynnych środków.
(31)
Przy ocenie adekwatności swoich płynnych środków CCP powinien mieć obowiązek uwzględniania wielkości i płynności posiadanych środków oraz możliwe ryzyko związane z koncentracją tych aktywów. Ważne jest, by CCP byli w stanie identyfikować wszystkie głównie rodzaje koncentracji ryzyka utraty płynności w puli swoich środków, tak aby środki CCP na potrzeby utrzymania płynności były w razie potrzeby natychmiast dostępne. CCP powinni również brać pod uwagę dodatkowe ryzyko wynikające z wielorakich relacji, współzależności i koncentracji.
(32)
Ponieważ płynność musi być łatwo dostępna na potrzeby transakcji zawieranych i rozliczanych w trakcie tego samego dnia, a nawet transakcji śróddziennych, CCP mógłby wykorzystywać środki pieniężne w banku centralnym pełniącym funkcję emisyjną, środki pieniężne w bankach komercyjnych o wysokiej wiarygodności kredytowej, zatwierdzone linie kredytowe, zatwierdzone umowy repo, przechowywane łatwo zbywalne zabezpieczenie oraz inwestycje, które są łatwo dostępne i wymienialne na środki pieniężne, objęte wcześniej uzgodnionymi i wysoce wiarygodnymi mechanizmami finansowania, nawet w skrajnych warunkach rynkowych. Tego rodzaju środki pieniężne i zabezpieczenia mogą być traktowane jako wcześniej uzgodnione płynne środki finansowe wyłącznie pod pewnymi warunkami.
(33)
W celu zapewnienia CCP koniecznej zachęty do ustalania wymogów ostrożnościowych oraz utrzymywania ich wysokości na odpowiednim poziomie, a jednocześnie zapobiegania arbitrażowi regulacyjnemu, należy ustanowić jednolitą metodę obliczania i utrzymywania określonej wysokości własnych zasobów celowych, którą CCP powinien utrzymywać na potrzeby kaskadowego pokrywania strat w przypadku niewykonania zobowiązania. Środki pokrywające straty z tytułu niewykonania zobowiązania koniecznie powinny być utrzymywane odrębnie - oraz z odrębnym przeznaczeniem - od środków z tytułu minimalnych wymogów kapitałowych CCP, które pokrywają różne rodzaje ryzyka, na które CCP może być narażony.
(34)
Ważne jest, by CCP stosowali spójną metodę obliczania kwoty środków własnych do wykorzystania w sytuacji kaskadowego pokrywania strat w przypadku niewykonania zobowiązania, aby zapewnić wszystkim CCP równoważne warunki działania. Pozostawienie CCP swobody wdrożenia metody, która byłaby niewystarczająco jednoznaczna, doprowadziłoby do bardzo zróżnicowanych wyników wśród CCP, stwarzając tym samym zachęty do arbitrażu regulacyjnego. Istotne jest zatem, aby metoda ta nie pozostawiała CCP dowolności. W tym celu właściwe byłoby posiadanie prostego wskaźnika procentowego opierającego się na wyraźnie określonej mierzalnej wartości oraz jednoznacznej metody pozwalającej zapewnić spójne obliczanie środków własnych CCP przeznaczonych do wykorzystania w sytuacji kaskadowego pokrywania strat w przypadku niewykonania zobowiązania.
(35)
Należy określić minimalny zbiór kryteriów zapewniających wysoką płynność dopuszczalnego zabezpieczenia oraz możliwość jego szybkiej wymiany na środki pieniężne, przy minimalnym wypływie na jego cenę. Kryteria te powinny dotyczyć emitenta zabezpieczenia, zakresu, w jakim zabezpieczenie może zostać upłynnione na rynku, oraz tego, czy wartość zabezpieczenia pozostaje w korelacji ze zdolnością kredytową członka wnoszącego zabezpieczenie, aby uwzględnić ewentualne ryzyko korelacji. CCP powinien mieć możliwość stosowania dodatkowych kryteriów, o ile jest to konieczne, aby osiągnąć pożądany poziom wiarygodności zabezpieczenia.
(36)
CCP powinni przyjmować wyłącznie wysoce płynne zabezpieczenia obarczone minimalnym ryzykiem kredytowym i rynkowym. Aby zapewnić w każdym czasie wysoką płynność zabezpieczenia posiadanego przez CCP, CCP muszą ustanowić przejrzyste i przewidywalne polityki i procedury na potrzeby oceny i stałego monitorowania płynności aktywów przyjętych jako zabezpieczenie oraz wdrożyć odpowiednie metody wyceny. W tym celu CCP powinni również wdrożyć limity koncentracji, dzięki którym będzie utrzymywana wystarczająca dywersyfikacja zabezpieczenia, aby zapewnić możliwość jego szybkiego upłynnienia bez generowania znacznego ryzyka rynkowego wpływającego na jego wartość. Przy formułowaniu swojej polityki w zakresie dopuszczalnych zabezpieczeń i limitów koncentracji CCP powinni uwzględniać globalną dostępność danego zabezpieczenia, mając na względzie potencjalne makroekonomiczne skutki ich polityki.
(37)
W celu uniknięcia ryzyka korelacji członkom rozliczającym nie należy zasadniczo zezwalać na wykorzystywanie jako zabezpieczenie swoich własnych papierów wartościowych lub papierów wartościowych wyemitowanych przez podmiot należący do tej samej grupy. CCP powinien jednak móc zezwalać członkom rozliczającym na wykorzystywanie w tym celu obligacji zabezpieczonych, na które nie ma wpływu niewypłacalność emitenta. Zabezpieczenie bazowe powinno jednak być należycie odizolowane od emitenta oraz powinno spełniać minimalne kryteria dopuszczalności zabezpieczenia. Członek rozliczający nie powinien emitować instrumentów finansowych, gdy głównym celem emisji jest umożliwienie innemu członkowi rozliczającemu wykorzystania tych instrumentów jako zabezpieczenia.
(38)
Aby zapewnić bezpieczeństwo CCP, CCP powinien przyjmować jako zabezpieczenie gwarancję banku komercyjnego wyłącznie po przeprowadzeniu dokładnej oceny emitenta oraz prawnych, umownych i operacyjnych uwarunkowań gwarancji. Należy unikać niezabezpieczonych ekspozycji CCP wobec banków komercyjnych. Dlatego też gwarancje banków komercyjnych mogą być przyjmowane wyłącznie po spełnieniu rygorystycznych warunków. Warunki te są zasadniczo spełnione na rynkach charakteryzujących się wysoką koncentracją banków komercyjnych gotowych udzielić kredytu niefinansowym członkom rozliczającym. Z tego względu w tych przypadkach należy dopuścić wyższe limity koncentracji.
(39)
W celu ograniczenia swojego ryzyka rynkowego CCP powinien mieć obowiązek wyceny swoich zabezpieczeń przynajmniej raz dziennie. CCP powinien stosować ostrożną redukcję wartości zabezpieczenia odzwierciedlającą potencjalny spadek wartości zabezpieczenia w okresie między jego ostatnią aktualizacją wyceny a terminem, w jakim można zasadnie oczekiwać upłynnienia zabezpieczenia w skrajnych warunkach rynkowych. Poziom zabezpieczenia powinien również uwzględniać potencjalną ekspozycję na ryzyko korelacji.
(40)
Wdrożenie mechanizmu redukcji wartości zabezpieczenia powinno umożliwić CCP uniknięcie znacznych i nieoczekiwanych korekt wysokości wymaganego zabezpieczenia, pozwalając tym samym zapobiec, w miarę możliwości, skutkom procyklicznym.
(41)
CCP nie powinien dopuszczać do koncentracji zabezpieczenia wobec ograniczonej liczby emitentów lub ograniczonej liczby aktywów, aby uniknąć potencjalnego znacznego niekorzystnego wpływu na wycenę w przypadku jego upłynnienia w krótkim okresie czasu. Z tego względu skoncentrowane pozycje zabezpieczenia nie powinny być traktowane jako wysoce płynne.
(42)
Ryzyko utraty płynności, ryzyko kredytowe i ryzyko rynkowe powinny być rozpatrywane na poziomie portfela oraz na poziomie poszczególnych instrumentów finansowych. Skoncentrowany portfel może mieć znaczny niekorzystny wpływ na płynność zabezpieczenia lub instrumentów finansowych, w które CCP może inwestować swoje środki finansowe, gdyż mało prawdopodobne jest, by sprzedaż dużych pozycji w skrajnych warunkach rynkowych była możliwa bez spadku ceny rynkowej. Z tego samego powodu zabezpieczenia utrzymywane przez CCP powinny być monitorowane i wyceniane w sposób ciągły, aby zapewnić ich stałą płynność.
(43)
Rynki instrumentów pochodnych dotyczących energii wykazują szczególnie silne powiązanie z kasowymi rynkami towarowymi, a udział niefinansowych członków rozliczających w tych rynkach instrumentów pochodnych jest wysoki. Wielu uczestników tych rynków jest jednocześnie producentami towaru bazowego. Uzyskanie dostępu do zabezpieczenia w odpowiedniej wysokości w celu zapewnienia pełnego pokrycia gwarancji banku komercyjnego mogłoby wymagać od tych niefinansowych członków rozliczających zbycia ich bieżących pozycji lub mogłoby utrudnić im dalsze rozliczanie swoich pozycji jako bezpośrednich członków rozliczających danego CCP. Proces ten mógłby spowodować zakłócenia na rynkach energii pod względem płynności, a także pod względem różnorodności uczestników tych rynków. Dlatego też jego stosowanie należy przesunąć w czasie w oparciu o precyzyjnie ustalony harmonogram.
(44)
W celu zapewnienia spójnego stosowania ram ustanowionych w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012 wszystkie sektory powinny podlegać podobnym wymogom wynikającym z ostatecznego kształtu przepisów mających do nich zastosowanie. Przedsiębiorstwa energetyczne działają obecnie w dobrze ugruntowanych ramach, których dostosowanie do ustanowionych nowych wymogów wymagać będzie czasu, aby uniknąć szkodliwych skutków dla gospodarki realnej. Dlatego też za właściwe uznano ustalenie daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do rynków tego typu, co umożliwi odpowiednie przejście od obecnych praktyk rynkowych do nowych uregulowań bez niepożądanych skutków dla struktury rynku i jego płynności.
(45)
W polityce inwestycyjnej CCP najwyższy priorytet należy przypisywać zasadzie zachowania kapitału i maksymalizacji płynności. Polityka inwestycyjna powinna również zapewniać zapobieganie powstawaniu konfliktu interesów w związku z handlowymi interesami CCP.
(46)
Kryteria, które spełniać powinny instrumenty finansowe, aby można je uznać za dopuszczalne inwestycje dla CCP, powinny uwzględniać zasadę nr 16 ze zbioru zasad CPSS-IOSCO celem zapewnienia ich międzynarodowej spójności. CCP powinien w szczególności mieć obowiązek stosowania restrykcyjnych standardów dotyczących emitenta instrumentu finansowego, możliwości przenoszenia instrumentu finansowego oraz ryzyka kredytowego, ryzyka rynkowego, ryzyka zmienności i ryzyka walutowego związanego z danym instrumentem finansowym. CCP nie powinien dopuszczać do osłabienia skuteczności środków podejmowanych w celu ograniczenia ekspozycji swoich inwestycji na ryzyko poprzez utrzymywanie nadmiernych ekspozycji wobec pojedynczego instrumentu finansowego, rodzaju instrumentów finansowych, pojedynczego emitenta, rodzaju emitentów lub pojedynczego depozytariusza.
(47)
Korzystając z instrumentów pochodnych, CCP naraża się na dodatkowe ryzyko kredytowe i rynkowe, dlatego też należy określić ściśle ograniczony zbiór okoliczności, w których CCP może inwestować swoje środki w instrumenty pochodne. Zważywszy, że celem CCP powinno być utrzymywanie zerowej pozycji w odniesieniu do ryzyka rynkowego, jedynym rodzajem ryzyka, które CCP powinien mieć potrzebę zabezpieczenia, jest ryzyko związane z zabezpieczeniami, które przyjmuje, lub ryzyko wynikające z niewykonania zobowiązania przez członka rozliczającego. Ryzykiem związanym z zabezpieczeniami, które CCP przyjmuje, można w wystarczającym stopniu zarządzać za pośrednictwem mechanizmu redukcji wartości zabezpieczenia, i nie jest konieczne korzystanie przez CCP w tym celu z instrumentów pochodnych. Instrumenty pochodne powinny być wyłącznie wykorzystywane przez CCP do zarządzania ryzykiem utraty płynności powstającym w związku z ekspozycjami wobec różnych walut oraz do celów zabezpieczenia portfela członka rozliczającego, który nie wykonał zobowiązania, i to tylko wówczas, gdy wykorzystanie instrumentów pochodnych w tym celu przewidują procedury CCP w zakresie zarządzania przypadkami niewykonania zobowiązania.
(48)
Aby zapewnić bezpieczeństwo CCP, należy im zezwolić na utrzymywanie wyłącznie minimalnego stanu środków pieniężnych w formie niezabezpieczonych depozytów. Zabezpieczając swoje środki pieniężne, CCP powinien stale zapewniać odpowiednią ochronę przed ryzykiem utraty płynności.
(49)
Należy określić rygorystyczne wymogi przeprowadzania testów warunków skrajnych i weryfikacji historycznej celem zapewnienia należytego funkcjonowania modeli CCP, metodyk ich opracowywania oraz ram zarządzania ryzykiem utraty płynności, uwzględniające wszystkie rodzaje ryzyka, na jakie narażony jest CCP, tak aby CCP zawsze posiadał odpowiednie środki do pokrycia tego ryzyka.
(50)
W celu zapewnienia spójnego stosowania wymogów w odniesieniu do CCP należy określić szczegółowe przepisy dotyczące rodzajów testów, które należy przeprowadzać, w tym m.in. testów warunków skrajnych i weryfikacji historycznej. Aby uwzględnić szeroki wachlarz papierów wartościowych i kontraktów pochodnych, które mogą być rozliczane w przyszłości, odzwierciedlić różnice w sposobach prowadzenia działalności przez CCP oraz ich systemach zarządzania ryzykiem, a także umożliwić reagowanie na przyszłe zmiany i nowe rodzaje ryzyka oraz zapewnić odpowiednią elastyczność, konieczne jest wprowadzenie podejścia opartego na kryteriach.
(51)
Przeprowadzając walidację modeli CCP, metodyk ich opracowywania oraz ram zarządzania ryzykiem utraty płynności, ważne jest, by korzystać z usług odpowiedniego niezależnego podmiotu, aby możliwe było określenie i podjęcie koniecznych środków naprawczych jeszcze przed wdrożeniem wspomnianych modeli, metodyk i ram oraz aby uniknąć wszelkich istotnych konfliktów interesu. Niezależny podmiot powinien być wystarczająco odrębny od tej części przedsiębiorstwa CCP, która jest odpowiedzialna za opracowanie, wdrożenie i przyszłe stosowanie modelu lub polityki będących przedmiotem weryfikacji, oraz nie powinien podlegać istotnemu konfliktowi interesów. Warunki te mogłaby spełniać albo wewnętrzna jednostka z odrębną podległością służbową, albo jednostka zewnętrzna.
(52)
Różne aspekty środków finansowych CCP, a zwłaszcza pokrycie depozytów zabezpieczających, fundusze na wypadek niewykonania zobowiązania oraz inne środki finansowe, mają za zadanie uwzględnienie różnych scenariuszy i celów. Konieczne jest zatem wprowadzenie szczegółowych wymogów odzwierciedlających te cele i zapewniających ich spójne stosowanie we wszystkich CCP. Przy ocenie wymaganego pokrycia CCP nie powinien kompensować ekspozycji między członkami rozliczającymi niewykonującymi zobowiązania, aby uniknąć ograniczenia potencjalnych skutków, jakie mogą wywierać te ekspozycje.
(53)
Różne rodzaje instrumentów finansowych, które CCP może rozliczać, narażone są na cały szereg szczególnych rodzajów ryzyka. CCP powinien zatem mieć obowiązek uwzględniania w swoich modelach, metodykach ich opracowywania i ramach zarządzania ryzykiem utraty płynności wszystkich rodzajów ryzyka istotnych w kontekście rynków, na których świadczy usługi rozliczania, aby zapewnić odpowiedni pomiar swojej potencjalnej przyszłej ekspozycji. W celu należytego uwzględnienia tych rodzajów ryzyka w wymogach dotyczących testów warunków skrajnych należy uwzględnić charakterystyczne dla danych instrumentów ryzyko związane z różnymi rodzajami instrumentów finansowych.
(54)
Aby zapewnić należyte uwzględnienie potencjalnych ekspozycji CCP w stosowanym przez niego modelu obliczania wysokości wstępnego depozytu zabezpieczającego, CCP powinien przeprowadzać - oprócz codziennej weryfikacji historycznej pokrycia depozytu zabezpieczającego, w ramach której badana jest adekwatność depozytu zabezpieczającego, do którego uzupełnienia wezwano - weryfikację historyczną kluczowych parametrów i założeń modelu. Jest to konieczne, aby zapewnić dokładne obliczanie wysokości wstępnego depozytu zabezpieczającego przez modele CCP.
(55)
Wnikliwa analiza wrażliwości wymogów dotyczących depozytu zabezpieczającego może szczególnie zyskiwać na znaczeniu w sytuacji, gdy rynki są niepłynne lub panuje na nich zmienność, i powinna być stosowana do określania wpływu zmiennych ważnych parametrów modelu. Analiza wrażliwości stanowi skuteczne narzędzie pozwalające ujawnić ukryte uchybienia, których nie można wykryć za pomocą weryfikacji historycznej.
(56)
Brak regularnych testów warunków skrajnych i regularnej weryfikacji historycznej może prowadzić do sytuacji, w której środki finansowe i płynne środki CCP będą niewystarczające do pokrycia faktycznego ryzyka, na które CCP jest narażony. Odpowiednie testy umożliwią również modelom CCP, metodykom opracowywania tych modeli i ramom zarządzania ryzykiem utraty płynności niezwłoczne reagowanie na zmiany na rynkach i nowe rodzaje ryzyka. Wyniki testów powinny być zatem niezwłocznie wykorzystywane przez CCP do przeglądu swoich modeli, metod oraz ram zarządzania ryzykiem utraty płynności.
(57)
Modelowanie skrajnych warunków rynkowych może pomóc CCP w określeniu ograniczeń swoich obecnych modeli, ram zarządzania ryzykiem utraty płynności oraz środków finansowych i płynnych środków. Wymaga to jednak od CCP stosowania osądu przy modelowaniu różnych rynków i produktów. Odwrotne testy warunków skrajnych należy uznać za pomocne - acz nie główne - narzędzie z zakresu zarządzania pozwalające określić stosowny poziom środków finansowych.
(58)
Zaangażowanie członków rozliczających, klientów i innych zainteresowanych stron w proces testowania obowiązujących w CCP procedur zarządzania przypadkami niewykonania zobowiązania ma zasadnicze znaczenie, aby zapewnić posiadanie przez nich wiedzy i zdolności operacyjnych potrzebnych do odegrania skutecznej roli w procesie zarządzania przypadkiem niewykonania zobowiązania. Symulacje powinny odtwarzać scenariusz niewykonania zobowiązania, aby przybliżyć role i obowiązki członków rozliczających, klientów i innych zainteresowanych stron. Ponadto ważne jest, aby CCP posiadał odpowiedni mechanizm umożliwiający mu stwierdzenie konieczności podjęcia działań naprawczych oraz identyfikację wszelkich niejasnych lub wieloznacznych zasad i procedur. Testowanie obowiązujących w CCP procedur zarządzania przypadkami niewykonania zobowiązania jest szczególnie ważne w przypadku, gdy CCP korzysta w procesie likwidacji z pomocy członków rozliczających wykonujących zobowiązanie lub osób trzecich oraz gdy procedury na wypadek niewykonania zobowiązania nie zostały nigdy przetestowanie w rzeczywistej sytuacji niewykonania zobowiązania.
(59)
Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt regulacyjnych standardów technicznych przedłożony Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów wartościowych (EUNGiPW).
(60)
Przed przedłożeniem projektu standardów technicznych stanowiącego podstawę niniejszego rozporządzenia EUNGiPW odbył, w stosownych przypadkach, konsultacje z Europejskim Urzędem Nadzoru Bankowego (EUNB), Europejską Radą ds. Ryzyka Systemowego oraz członkami ESBC. Zgodnie z art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (4) EUNGiPW przeprowadził otwarte konsultacje społeczne poświecone projektowi tych regulacyjnych standardów technicznych, przeanalizował potencjalne koszty i korzyści oraz wystąpił o ich zaopiniowanie do Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych ustanowionej zgodnie z art. 37 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
INFORMACJE OGÓLNE
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1)
„ryzyko bazowe” oznacza ryzyko wynikające z niedoskonale skorelowanych zmian wartości dwóch lub większej liczby aktywów lub kontraktów rozliczanych przez kontrahenta centralnego (CCP);
2)
„przedział ufności” oznacza odsetek zmian ekspozycji dla każdego instrumentu finansowego rozliczanego w odniesieniu do określonego okresu retrospekcji, które CCP ma obowiązek pokryć w określonym okresie likwidacji;
3)
„premia z tytułu fizycznego posiadania” oznacza korzyści wynikające z faktu bezpośredniego posiadania fizycznego towaru i zależy zarówno od warunków rynkowych, jak i od kosztów składowania fizycznego towaru;
4)
„depozyty zabezpieczające” oznaczają depozyty, o których mowa w art. 41 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, które mogą obejmować wstępne i zmienne depozyty zabezpieczające;
5)
„wstępny depozyt zabezpieczający” oznacza depozyty pobrane przez CCP w celu pokrycia potencjalnej przyszłej ekspozycji wobec członków rozliczających wnoszących depozyt oraz, w stosownych przypadkach, wobec interoperacyjnych CCP w okresie między ostatnim pobraniem depozytu zabezpieczającego a likwidacją pozycji w następstwie niewykonania zobowiązania przez członka rozliczającego lub interoperacyjnego CCP;
6)
„zmienny depozyt zabezpieczający” oznacza depozyty zabezpieczające pobrane lub wypłacone w celu odzwierciedlenia aktualnych ekspozycji wynikających z faktycznych zmian cen rynkowych;
7)
„ryzyko niespodziewanego niewykonania zobowiązania” oznacza ryzyko niewykonania zobowiązania przez kontrahenta lub emitenta, do którego dochodzi nagle, zanim rynek zdąży uwzględnić zwiększone ryzyko niewykonania zobowiązania przez tego kontrahenta lub emitenta;
8)
„okres likwidacji” oznacza okres stosowany na potrzeby wyliczenia wysokości depozytów zabezpieczających, które w ocenie CCP są konieczne, aby umożliwić zarządzanie ekspozycją CCP wobec członka rozliczającego niewykonującego zobowiązania, i przez który to okres CCP jest narażony na ryzyko rynkowe związane z zarządzaniem pozycjami członka rozliczającego niewykonującego zobowiązania;
9)
„okres retrospekcji” oznacza horyzont czasowy stosowany do obliczania zmienności historycznej;
10)
„odchylenie od oczekiwanego wyniku testu” oznacza wynik testu, który wskazuje, że model lub ramy zarządzania ryzykiem utraty płynności, które CCP stosuje, nie zapewniły zamierzonego poziomu pokrycia;
11)
„ryzyko korelacji” oznacza ryzyko wynikające z ekspozycji wobec kontrahenta lub emitenta, w przypadku gdy zabezpieczenie złożone przez danego kontrahenta lub wyemitowane przez danego emitenta charakteryzuje wysoki stopień korelacji z ryzykiem kredytowym tego kontrahenta lub emitenta.
ROZDZIAŁ II
UZNAWANIE CCP Z PAŃSTW TRZECICH
(art. 25 rozporządzenia (UE) nr 648/2012)
Artykuł 2
Informacje podlegające przekazaniu EUNGiPW do celów uznania CCP
Wniosek o uznanie składany przez CCP mającego siedzibę w państwie trzecim musi zawierać przynajmniej następujące informacje:
a)
pełną nazwę podmiotu prawnego;
b)
dane osobowe akcjonariuszy lub udziałowców posiadających znaczne pakiety akcji;
c)
wykaz państw członkowskich, w których CCP zamierza świadczyć usługi;
d)
klasy rozliczanych instrumentów finansowych;
e)
szczegółowe informacje, które mają zostać opublikowane na stronach internetowych EUNGiPW zgodnie z art. 88 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 648/2012;
f)
szczegółowe informacje na temat środków finansowych CCP, formy i sposobów ich utrzymywania oraz rozwiązań służących ich zabezpieczeniu, w tym na temat procedur zarządzania przypadkami niewykonania zobowiązania;
g)
szczegółowe informacje na temat metodyki obliczania wysokości depozytu zabezpieczającego oraz metodyki obliczania wysokości funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania;
h)
wykaz dopuszczalnych zabezpieczeń;
i)
zestawienie (w razie konieczności przyszłych) wartości transakcji rozliczanych przez wnioskującego CCP w podziale na każdą rozliczaną walutę Unii;
j)
wyniki testów warunków skrajnych i weryfikacji historycznych przeprowadzonych w okresie roku poprzedzającego dzień złożenia wniosku;
k)
regulaminy i procedury wewnętrzne CCP wraz z dowodami potwierdzającymi pełne spełnienie wymogów obowiązujących w danym państwie trzecim;
l)
szczegółowe informacje na temat wszelkich ustaleń dotyczących outsourcingu;
m)
szczegółowe informacje na temat uzgodnień dotyczących wyodrębnienia środków oraz solidnej podstawy prawnej tych uzgodnień i możliwości ich egzekwowania;
n)
szczegółowe informacje na temat wymogów CCP w zakresie dostępu do systemu oraz warunków zawieszania i anulowania członkostwa w tym systemie;
o)
szczegółowe informacje na temat wszelkich uzgodnień interoperacyjnych, w tym informacje przekazane właściwym organom państwa trzeciego do celów oceny tych uzgodnień.
ROZDZIAŁ III
WYMOGI ORGANIZACYJNE
(art. 26 rozporządzenia (UE) nr 648/2012)
Artykuł 3
Zasady zarządzania
1. Kluczowe elementy zasad zarządzania CCP, które określają jego strukturę organizacyjną, a także wyraźnie określone i dobrze udokumentowane polityki, procedury i procesy, zgodnie z którymi działają zarząd i kierownictwo wyższego szczebla CCP, obejmują:
a)
skład, rolę i zakres odpowiedzialności zarządu oraz wszelkich komisji zarządu;
b)
role i zakres odpowiedzialności kierownictwa;
c)
strukturę kierownictwa wyższego szczebla;
d)
podległość służbową między kierownictwem wyższego szczebla a zarządem;
e)
procedury powoływania członków zarządu i kierownictwa wyższego szczebla;
f)
strukturę funkcji zarządzania ryzykiem, funkcji zapewnienia zgodności z przepisami i funkcji kontroli wewnętrznej;
g)
procesy służące zapewnieniu rozliczalności wobec zainteresowanych stron.
2. CCP posiada odpowiedni personel pozwalający mu wykonywać wszystkie obowiązki wynikające z niniejszego rozporządzenia i rozporządzenia (UE) nr 648/2012. CCP nie może współdzielić swojego personelu z innymi podmiotami z grupy, chyba że na warunkach zawartych w ustaleniach dotyczących outsourcingu zgodnie z art. 35 rozporządzenia (UE) nr 648/2012.
3. CCP ustanawia obszary odpowiedzialności, które są przejrzyste, spójne i dobrze udokumentowane. CCP zapewnia, aby funkcje dyrektora ds. ryzyka, dyrektora ds. zgodności z przepisami i dyrektora ds. technicznych pełnione były przez różne osoby, będące pracownikami CCP, którym powierzono wyłączną odpowiedzialność za sprawowanie tych funkcji.
4. CCP wchodzący w skład grupy uwzględnia wszelki wpływ grupy na swoje własne zasady zarządzania, w tym to, czy posiada niezbędny poziom niezależności, aby wywiązywać się ze swoich obowiązków regulacyjnych jako odrębna osoba prawna, oraz czy do osłabienia jego niezależność może przyczynić się struktura grupy lub dowolny członek zarządu, który jest jednocześnie członkiem zarządu innego podmiotu należącego do tej samej grupy. W szczególności taki CCP rozważa wprowadzenie szczegółowych procedur zapobiegania konfliktom interesów i zarządzania nimi, w tym w odniesieniu do ustaleń dotyczących outsourcingu.
5. Jeżeli w CCP funkcjonuje dualistyczny model zarządzania spółką, rolę zarządu i zakres jego obowiązków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu i w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012 przypisuje się, odpowiednio, radzie nadzorczej i zarządowi.
6. Polityka, procedury, systemy i mechanizmy kontroli w obszarze zarządzania ryzykiem stanowią część spójnych i konsekwentnie stosowanych ram zarządzania, które podlegają regularnym przeglądom i regularnej aktualizacji.
Artykuł 4
Mechanizmy zarządzania ryzykiem i kontroli wewnętrznej
1. CCP posiada solidne ramy kompleksowego zarządzania wszystkimi rodzajami istotnego ryzyka, na które jest lub może być narażony. CCP ustanawia udokumentowane polityki, procedury i systemy służące identyfikowaniu ryzyka tego rodzaju, jego pomiarowi, monitorowaniu i zarządzaniu nim. Ustanawiając politykę, procedury i systemy zarządzania ryzykiem, CCP kształtuje je w taki sposób, aby zapewnić należyte zarządzanie przez członków rozliczających ryzykiem, na które narażają CCP, oraz ograniczanie przez nich tego ryzyka.
2. CCP rozpatruje wszystkie istotne rodzaje ryzyka w zintegrowany i kompleksowy sposób. Zalicza się do nich ryzyko, na jakie CCP narażają jego członkowie rozliczający oraz - w możliwym do ustalenia zakresie - klienci, oraz ryzyko, na jakie sam ich naraża, a także ryzyko, na jakie narażają go inne podmioty, w tym m.in. interoperacyjne CCP, systemy rozrachunku papierów wartościowych i systemy płatnicze, banki rozrachunkowe, dostawcy płynności, centralne depozyty papierów wartościowych, systemy obrotu obsługiwane przez CCP oraz inni dostawcy usług o krytycznym znaczeniu, oraz ryzyko, na jakie CCP sam naraża te podmioty.
3. CCP opracowuje odpowiednie narzędzia służące do zarządzania ryzykiem, aby być w stanie zarządzać wszystkimi istotnymi rodzajami ryzyka oraz składać na ich temat sprawozdania. Narzędzia te pozwalają m.in. na identyfikowanie zależności systemowych, rynkowych lub innych oraz zarządzanie tymi zależnościami. Jeżeli CCP świadczy usługi związane z rozliczaniem, które charakteryzuje profil ryzyka odmienny od profilu typowego dla jego funkcji oraz które potencjalnie narażają go na znaczne dodatkowe ryzyko, CCP należycie zarządza tymi dodatkowymi rodzajami ryzyka. Może to polegać na prawnym rozdzieleniu dodatkowych usług świadczonych przez CCP od jego podstawowych funkcji.
4. Zasady zarządzania zapewniają przyjęcie przez zarząd CCP ostatecznej odpowiedzialności za zarządzanie ryzykiem, na które CCP jest narażony. Zarząd definiuje, ustala i dokumentuje stosowny poziom tolerancji CCP na ryzyko oraz zdolności CCP do ponoszenia ryzyka. Zarząd i kierownictwo wyższego szczebla zapewniają, aby polityka, procedury i mechanizmy kontroli CCP były zgodne z jego poziomem tolerancji na ryzyko i zdolnością do ponoszenia ryzyka oraz regulowały sposób, w jaki CCP identyfikuje, zgłasza, monitoruje ryzyko i nim zarządza.
5. CCP stosuje solidne systemy informacyjne i systemy kontroli ryzyka zapewniające CCP i, w stosownych przypadkach, jego członkom rozliczającym oraz, o ile to możliwe, klientom możliwość uzyskania aktualnych informacji, a także umożliwiające właściwe stosowanie polityki i procedur zarządzania ryzykiem. Systemy te zapewniają ciągłe monitorowania na poziomie CCP i na poziomie członka rozliczającego oraz, o ile to możliwe, na poziomie klienta przynajmniej ekspozycji na ryzyko kredytowe i ekspozycji na ryzyko utraty płynności.
6. CCP zapewnia, aby funkcja zarządzania ryzykiem posiadała niezbędne uprawnienia, środki, fachową wiedzę oraz dostęp do wszelkich istotnych informacji oraz aby była wystarczająco niezależna od innych funkcji CCP. Dyrektor ds. ryzyka CCP wdraża ramy zarządzania ryzykiem, w tym politykę i procedury ustanowione przez zarząd.
7. CCP posiada odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej służące zarządowi pomocą w monitorowaniu i ocenianiu adekwatności i skuteczności jego polityk, procedur i systemów zarządzania ryzykiem. Mechanizmy te obejmują skuteczne procedury administracyjne i rachunkowe, sprawnie działającą funkcję zapewniania zgodności z przepisami oraz niezależną funkcję audytu wewnętrznego oraz walidacji lub przeglądu.
8. Sprawozdania finansowe CCP są sporządzane co roku i badane przez biegłych rewidentów lub firmy audytorskie w rozumieniu dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5).
Artykuł 5
Polityka i procedury zapewniania zgodności z przepisami
1. CCP ustanawia, wdraża i utrzymuje odpowiednią politykę i procedury mające na celu wykrywanie każdego ryzyka niewykonania przez CCP lub jego pracowników obowiązków CCP na mocy niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oraz rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1249/2012, a także związanych z nim innych rodzajów ryzyka oraz wprowadza odpowiednie środki i procedury mające na celu minimalizację tego ryzyka oraz umożliwienie właściwym organom skutecznego wykonywania ich uprawnień wynikających z wyżej wymienionych rozporządzeń.
2. CCP zapewnia, aby jego regulaminy, procedury i uzgodnienia umowne były jasne i kompleksowe oraz aby gwarantowały przestrzeganie przepisów niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (UE) nr 648/2012 i rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1249/2012, a także wszelkich innych mających zastosowanie wymogów regulacyjnych i nadzorczych.
Regulaminy, procedury i uzgodnienia umowne CCP muszą być utrwalone na piśmie lub na innym trwałym nośniku. Regulaminy, procedury i uzgodnienia umowne oraz wszelkie towarzyszące im materiały muszą być dokładne, aktualne oraz łatwo dostępne właściwym organom, członkom rozliczającym oraz, w stosownych przypadkach, klientom.
CCP określa i analizuje rzetelność regulaminów, procedur i uzgodnień umownych CCP. W razie konieczności na potrzeby tej analizy CCP zasięga niezależnej opinii prawnej. CCP posiada procedurę zgłaszania i wdrażania zmian swoich regulaminów i procedur, która przewiduje - przed wdrożeniem jakichkolwiek istotnych zmian - wymóg odbycia konsultacji ze wszystkimi członkami rozliczającymi, których te zmiany dotyczą, oraz przedłożenia proponowanych zmian właściwemu organowi.
3. Przy opracowywaniu swoich regulaminów, procedur i uzgodnień umownych, CCP uwzględnia istotne zasady regulacyjne i standardy branżowe oraz protokoły rynkowe, a także wyraźnie wskazuje, w którym miejscu zostały one uwzględnione w dokumentach regulujących prawa i obowiązki CCP, jego członków rozliczających i innych istotnych osób trzecich.
4. CCP identyfikuje i analizuje potencjalne problemy związane z kolizją przepisów i opracowuje regulaminy i procedury mające na celu minimalizację ryzyka prawnego wynikającego z tych problemów. W razie konieczności na potrzeby tej analizy CCP zasięga niezależnej opinii prawnej.
Regulaminy i procedury CCP wyraźnie wskazują przepisy, które mają mieć zastosowanie do każdego aspektu działalności i operacji CCP.
Artykuł 6
Funkcja zapewnienia zgodności z przepisami
1. CCP ustanawia i utrzymuje stałą i skuteczną funkcję zapewnienia zgodności z przepisami, która działa niezależnie od innych funkcji CCP. CCP dopilnowuje, aby funkcja zapewnienia zgodności z przepisami dysponowała koniecznymi uprawnieniami, zasobami, fachową wiedzą i dostępem do wszelkich istotnych informacji.
Ustanawiając swoją funkcję zapewnienia zgodności z przepisami, CCP bierze pod uwagę charakter, skalę i stopień złożoności prowadzonej przez siebie działalności, a także charakter i zakres usług oraz działań wykonywanych w jej ramach.
2. Dyrektor ds. zgodności z przepisami ma przynajmniej następujący zakres odpowiedzialności:
a)
monitorowanie i regularna ocena adekwatności i skuteczności środków wprowadzonych zgodnie z art. 5 ust. 4 oraz działań podejmowanych w celu zaradzenia wszelkim uchybieniom w wypełnianiu przez CCP swoich obowiązków;
b)
administrowanie polityką i procedurami zapewniania zgodności z przepisami ustanowionymi przez kierownictwo wyższego szczebla i zarząd;
c)
udzielanie porad i wsparcia osobom odpowiedzialnym za wykonywanie usług i prowadzenie działalności CCP w zakresie wypełniania obowiązków CCP na mocy niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (UE) nr 648/2012 i rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1249/2012, a także, w stosownych przypadkach, innych wymogów regulacyjnych;
d)
składanie zarządowi regularnych sprawozdań z przestrzegania przez CCP i jego pracowników wymogów niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (UE) nr 648/2012 i rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1249/2012;
e)
ustanawianie procedur w zakresie skutecznego eliminowania przypadków braku zgodności z przepisami;
f)
zapewnianie, aby osoby zaangażowane w realizację funkcji zapewnienia zgodności z przepisami nie były zaangażowane w świadczenie usług lub prowadzenie działalności, które monitorują, oraz aby wszelkie konflikty interesów tych osób były należycie identyfikowane i eliminowane.
Artykuł 7
Struktura organizacyjna i rozgraniczenie podległości służbowej w poszczególnych obszarach
1. CCP określa skład, rolę i zakres odpowiedzialności zarządu, kierownictwa wyższego szczebla i wszelkich komisji zarządu. Ustalenia te są wyraźnie określone i dobrze udokumentowane. Zarząd ustanawia przynajmniej komisję ds. audytu i komisję ds. wynagrodzeń. Komisja ds. ryzyka ustanowiona zgodnie z art. 28 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 jest komisją doradczą zarządu.
2. Zakres odpowiedzialności zarządu obejmuje przynajmniej:
a)
formułowanie jasnych celów i strategii CCP;
b)
skuteczne monitorowanie kierownictwa wyższego szczebla;
c)
ustanowienie odpowiedniej polityki wynagrodzeń;
d)
ustanowienie funkcji zarządzania ryzykiem i nadzór nad nią;
e)
nadzór nad funkcją zapewnienia zgodności z przepisami i funkcją kontroli wewnętrznej;
f)
nadzór nad ustaleniami dotyczącymi outsourcingu;
g)
nadzór nad przestrzeganiem wszystkich przepisów niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (UE) nr 648/2012, rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1249/2012 oraz wszystkich innych wymogów regulacyjnych i nadzorczych;
h)
przekazywanie akcjonariuszom lub właścicielom i pracownikom, członkom rozliczającym i ich klientom oraz innym zainteresowanym stronom stosownych informacji pozwalających na rozliczenie zarządu z wykonania przez nich obowiązków.
3. Zakres odpowiedzialności kierownictwa wyższego szczebla obejmuje przynajmniej:
a)
zapewnianie zgodności działalności CCP z określonymi przez zarząd celami i strategią CCP;
b)
formułowanie i ustanawianie procedur zapewniania zgodności z przepisami i procedur kontroli wewnętrznej, które wspierają realizację celów CCP;
c)
poddawanie procedur kontroli wewnętrznej regularnym przeglądom i testom;
d)
dopilnowywanie, aby na potrzeby zarządzania ryzykiem i zapewniania zgodności z przepisami przeznaczano odpowiednie zasoby;
e)
aktywne uczestnictwo w procesie kontroli ryzyka;
f)
dbanie o to, by należycie przeciwdziałano ryzyku, na które narażają CCP prowadzone przez niego rozliczanie transakcji i czynności związane z rozliczaniem.
4. W przypadku gdy zarząd przekazuje komisji lub podkomisji wykonywanie określonych zadań, w gestii zarządu pozostaje zatwierdzanie decyzji, które mogą mieć znaczny wpływ na profil ryzyka CCP.
5. Rozwiązania regulujące działalność zarządu i kierownictwa wyższego szczebla obejmują procedury służące identyfikowaniu i eliminowaniu potencjalnych konfliktów interesów członków zarządu i kierownictwa wyższego szczebla oraz zarządzaniu tymi konfliktami.
6. W CCP funkcjonuje wyraźna i bezpośrednia podległość służbowa między jego zarządem a kierownictwem wyższego szczebla w celu zapewnienia możliwości rozliczania kierownictwa wyższego szczebla z jego wyników. Podległość służbowa w obszarze zarządzania ryzykiem, zapewniania zgodności z przepisami i audytu wewnętrznego jest wyraźnie określona i rozgraniczona od podległości służbowej w innych obszarach działalności CCP. Dyrektor ds. ryzyka podlega zarządowi albo bezpośrednio, albo poprzez przewodniczącego komisji ds. ryzyka. Dyrektor ds. zgodności z przepisami oraz funkcja audytu wewnętrznego podlegają bezpośrednio zarządowi.
Artykuł 8
Polityka wynagrodzeń
1. Komisja ds. wynagrodzeń określa, a następnie rozwija politykę wynagrodzeń, nadzoruje jej wdrożenie przez kierownictwo wyższego szczebla oraz dokonuje regularnego przeglądu jej funkcjonowania w praktyce. Polityka ta jest udokumentowana i podlega przeglądowi przynajmniej raz do roku.
2. Politykę wynagrodzeń formułuje się w taki sposób, aby dopasować poziom i strukturę wynagrodzeń do wymagań ostrożnego zarządzania ryzykiem. W polityce tej uwzględnia się przyszłe, jak również obecne ryzyko oraz konsekwencje materializacji danego ryzyka. Harmonogram wypłat wynagrodzeń musi uwzględniać horyzont czasowy ryzyka. W szczególności w przypadku zmiennego wynagrodzenia polityka musi należycie uwzględniać możliwe niedopasowanie wyników i okresów ryzyka oraz zapewniać, w stosownych przypadkach, odraczanie wypłat wynagrodzenia. Proporcja stałych i zmiennych składników całkowitego wynagrodzenia jest wyważona i dostosowana do ryzyka.
3. Polityka wynagrodzeń stanowi, że wynagrodzenie pracowników zajmujących się zarządzaniem ryzykiem, zapewnieniem zgodności z przepisami i audytem wewnętrznym jest niezależne od wyników działalności CCP. Wysokość wynagrodzenia jest adekwatna do poziomu odpowiedzialności oraz do wysokości wynagrodzeń w danych obszarach działalności.
4. Polityka wynagrodzeń podlega niezależnemu corocznemu audytowi. Wyniki tych audytów udostępnia się właściwemu organowi.
Artykuł 9
Systemy informatyczne
1. CCP projektuje swoje systemy informatyczne i zapewnia ich niezawodność i bezpieczeństwo oraz zdolność przetwarzania informacji, których CCP wymaga do prowadzenia swojej działalności i wykonywania swoich operacji w bezpieczny i wydajny sposób.
Architektura informatyczna musi być dobrze udokumentowana. System musi być zaprojektowany w taki sposób, aby sprostać potrzebom operacyjnym CCP i ryzyku, na jakie narażony jest CCP, musi być odporny, także w skrajnych warunkach rynkowych, oraz musi zapewniać, w razie konieczności, możliwość rozbudowy na potrzeby przetwarzania dodatkowych informacji. CCP przewiduje procedury i zapewnia planowanie wydajności oraz odpowiednią nadmiarową wydajność systemu, tak aby po wystąpieniu poważnego zakłócenia w pracy systemu możliwe było przetworzenie wszystkich nieprzetworzonych transakcji przed końcem dnia. CCP przewiduje procedury regulujące wprowadzanie nowych technologii, w tym jasno określone plany przywrócenia funkcjonowania poprzednich systemów.
2. W celu zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa przy przetwarzaniu informacji oraz umożliwienia łączności z członkami rozliczającymi i klientami oraz usługodawcami CCP opiera swoje systemy informatyczne na uznanych międzynarodowych normach technicznych i najlepszych praktykach branżowych. CCP poddaje swoje systemy rygorystycznym testom, symulującym warunki skrajne, przed ich pierwszym zastosowaniem, po wprowadzeniu istotnych zmian oraz po wystąpieniu poważnych zakłóceń w ich funkcjonowaniu. Członkowie rozliczający i klienci, interoperacyjni CCP oraz inne zainteresowane strony uczestniczą, w stosownych przypadkach, w projektowaniu i przeprowadzaniu tych testów.
3. CCP posiada solidne ramy chroniące bezpieczeństwo informacji, które zapewniają odpowiednie zarządzanie ryzykiem naruszenia bezpieczeństwa informacji, na które jest narażony. Ramy te obejmują odpowiednie mechanizmy, politykę i procedury służące ochronie informacji przed nieuprawnionym ujawnieniem, zapewnieniu prawidłowości i integralności danych oraz zagwarantowaniu dostępności usług CCP.
4. Ramy chroniące bezpieczeństwo informacji obejmują przynajmniej następujące elementy:
a)
kontrolę dostępu do systemu;
b)
odpowiednie zabezpieczenia przed włamaniami do systemu i nieprawidłowym użyciem danych;
c)
specjalne urządzenia służące zachowaniu autentyczności i integralności danych, w tym techniki kryptograficzne;
d)
niezawodne sieci i procedury umożliwiające dokładną i szybką transmisję danych bez poważnych zakłóceń;
e)
ścieżki audytu.
5. Systemy informatyczne oraz ramy chroniące bezpieczeństwo informacji podlegają przeglądowi przynajmniej raz do roku. Są one przedmiotem niezależnych ocen audytorskich. Wyniki tych ocen przekazywane są zarządowi i udostępniane właściwemu organowi.
Artykuł 10
Ujawnianie informacji
1. CCP nieodpłatnie podaje do publicznej wiadomości następujące informacje:
a)
informacje dotyczące swoich zasad zarządzania, w tym:
(i)
informacje na temat swojej struktury organizacyjnej oraz kluczowych celów i strategii;
(ii)
informacje na temat kluczowych elementów polityki wynagrodzeń;
(iii)
kluczowe informacje finansowe, w tym swoje ostatnie zbadane sprawozdanie finansowe;
b)
informacje dotyczące swoich regulaminów, w tym:
(i)
procedury zarządzania przypadkami niewykonania zobowiązania, procedury i teksty uzupełniające;
(ii)
istotne informacje na temat ciągłości działania;
(iii)
informacje na temat funkcjonujących w CCP systemów i technik zarządzania ryzykiem oraz wyników w obszarze zarządzania ryzykiem zgodnie z rozdziałem XII;
(iv)
wszelkie istotne informacje na temat swojej struktury i operacji oraz na temat praw i obowiązków członków rozliczających i klientów, które to informacje są niezbędne, aby umożliwić im jednoznaczne zidentyfikowanie i pełne zrozumienie rodzajów ryzyka i kosztów związanych z korzystaniem z usług CCP;
(v)
informacje na temat aktualnie oferowanych usług rozliczeniowych CCP, w tym szczegółowe informacje na temat zakresu każdej świadczonej usługi;
(vi)
informacje na temat funkcjonujących w CCP systemów i technik zarządzania ryzykiem oraz wyników w obszarze zarządzania ryzykiem, w tym informacje na temat środków finansowych, polityki inwestycyjnej, źródeł danych o cenach oraz modeli stosowanych do obliczania wysokości depozytu zabezpieczającego;
(vii)
przepisy i zasady regulujące:
1)
dostęp do CCP;
2)
umowy zawierane przez CCP z członkami rozliczającymi oraz, w miarę możliwości, z klientami;
3)
kontrakty przyjmowane przez CCP do rozliczania;
4)
wszelkie uzgodnienia interoperacyjne;
5)
wykorzystanie zabezpieczenia i składek na fundusz na wypadek niewykonania zobowiązania, w tym likwidację pozycji i upłynnianie zabezpieczenia oraz zakres, w jakim zabezpieczenie jest chronione przez roszczeniami osób trzecich;
c)
informacje na temat dopuszczalnego zabezpieczenia i stosowanych redukcji wartości zabezpieczenia;
d)
aktualny wykaz wszystkich członków rozliczających, w tym kryteria dopuszczenia do uczestnictwa w systemie rozliczeń, zawieszenia uczestnictwa i rezygnacji z uczestnictwa w tym systemie.
W przypadku gdy właściwy organ zgodzi się ze stanowiskiem CCP, że którekolwiek z informacji, o których mowa w lit. b) lub c) niniejszego ustępu, mogą narazić na szwank tajemnicę przedsiębiorstwa czy też bezpieczeństwo lub wiarygodność CCP, CCP może postanowić o ujawnieniu tych informacji w taki sposób, aby zapobiec temu zagrożeniu lub je ograniczyć, lub też o ich nieujawnianiu.
2. CCP nieodpłatnie podaje do publicznej wiadomości informacje na temat wszelkich istotnych zmian swoich zasad zarządzania, celów, strategii i polityki w kluczowych obszarach, jak również mających zastosowanie regulaminów i procedur.
3. Informacje podlegające przekazaniu przez CCP do publicznej wiadomości udostępniane są na stronach internetowych CCP. Informacje muszą być dostępne co najmniej w języku przyjętym w sferze finansów międzynarodowych.
Artykuł 11
Audyt wewnętrzny
1. CCP ustanawia i utrzymuje funkcję audytu wewnętrznego, która jest odrębna i niezależna od innych funkcji i obszarów działalności CCP i która ma za zadanie:
a)
ustanowienie, wdrażanie i utrzymywanie planu audytu przewidującego badanie i ocenę adekwatności i skuteczności funkcjonujących w CCP systemów, mechanizmów kontroli wewnętrznej i zasad zarządzania;
b)
wydawanie zaleceń na podstawie wyników prac przeprowadzonych zgodnie z lit. a);
c)
weryfikację wykonania tych zaleceń;
d)
zgłaszanie spraw związanych z audytem wewnętrznym zarządowi.
2. Funkcja audytu wewnętrznego dysponuje koniecznymi uprawnieniami, zasobami, fachową wiedzą i dostępem do wszystkich istotnych dokumentów niezbędnymi do wykonywania swoich zadań. Funkcja ta jest odpowiednio niezależna od kierownictwa i podlega bezpośrednio zarządowi.
3. W ramach audytu wewnętrznego ocenia się skuteczność istniejących w CCP procesów zarządzania ryzykiem i mechanizmów kontroli w sposób proporcjonalny do poziomu ryzyka, na które narażone są poszczególne linie biznesowe, i w sposób niezależny od ocenianych obszarów działalności. Funkcja audytu wewnętrznego posiada niezbędny dostęp do informacji wymaganych do oceny całokształtu działalności CCP i wszystkich jego operacji, procesów i systemów, w tym czynności zlecanych na zasadzie outsourcingu.
4. Audyty wewnętrzne przeprowadzane są w oparciu o kompleksowy plan audytu, który podlega przeglądowi i jest przekazywany właściwemu organowi przynajmniej raz do roku. CCP zapewnia możliwość przeprowadzania doraźnych audytów specjalnych w trybie pilnym. Plany audytów i ich przeglądy zatwierdza zarząd.
5. Operacje rozliczania, procesy zarządzania ryzykiem, mechanizmy kontroli wewnętrznej i księgi rachunkowe CCP podlegają niezależnemu audytowi. Niezależne audyty przeprowadza się przynajmniej raz do roku.
ROZDZIAŁ IV
PROWADZENIE DOKUMENTACJI
(art. 29 rozporządzenia (UE) nr 648/2012)
Artykuł 12
Wymogi ogólne
1. CCP przechowuje dokumentację na trwałym nośniku, który umożliwia przekazanie informacji właściwym organom, EUNGiPW i zainteresowanym członkom ESBC, oraz w takiej formie i w taki sposób, aby spełnione były następujące warunki:
a)
możliwe jest odtworzenie każdego kluczowego etapu przetwarzania przez CCP;
b)
możliwe jest utrwalenie, prześledzenie i odczytanie pierwotnej treści dokumentacji w stanie, w jakim znajdowała się przed wprowadzeniem jakichkolwiek poprawek lub zmian;
c)
istnieją środki uniemożliwiające nieuprawnioną zmianę dokumentacji;
d)
zapewniono bezpieczeństwo i poufność dokumentowanych danych za pomocą odpowiednich środków;
e)
w system dokumentowania danych wbudowany jest mechanizm pozwalający na wykrywanie i poprawianie błędów;
f)
w systemie dokumentowania danych zapewniono możliwość odpowiednio szybkiego odzyskania dokumentacji w przypadku awarii systemu.
2. W przypadku dokumentacji lub informacji, które mają mniej niż sześć miesięcy, taka dokumentacja lub takie informacje przekazywane są organom wymienionym w ust. 1 jak najszybciej, a najpóźniej do końca dnia roboczego następującego po dniu, w którym odpowiedni organ wystąpił o ich udostępnienie.
3. W przypadku dokumentacji lub informacji, które mają więcej niż sześć miesięcy, taka dokumentacja lub takie informacje są przekazywane organom wymienionym w ust. 1 jak najszybciej, a najpóźniej w ciągu pięciu dni roboczych od dnia, w którym odpowiedni organ wystąpił o ich udostępnienie.
4. W przypadku gdy dokumentacja przetwarzana przez CCP zawiera dane osobowe, CCP uwzględnia swoje obowiązki określone w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6) oraz rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (7).
5. Jeżeli CCP przechowuje dokumentację poza terenem Unii, CCP zapewnia właściwym organom, EUNGiPW i zainteresowanym członkom ESBC możliwość dostępu do dokumentacji w takim samym zakresie i w takim samym czasie, jak gdyby dokumentacja była przechowywana na terenie Unii.
6. Każdy CCP wyznacza odpowiednią osobę, która jest w stanie - w terminie określonym w ust. 2 i 3 na potrzeby przekazywania odpowiedniej dokumentacji - wyjaśnić treść dokumentacji właściwym organom.
7. Cała dokumentacja, którą CCP zobowiązany jest prowadzić na podstawie niniejszego rozporządzenia, dostępna jest do wglądu właściwego organu. CCP zapewnia właściwemu organowi, na jego żądanie, kanał bezpośredniego dostępu do dokumentacji wymaganej na mocy art. 13 i 14.
Artykuł 13
Dokumentacja transakcji
1. CCP przechowuje dokumentację wszystkich transakcji w ramach wszystkich kontraktów, które rozlicza, oraz zapewnia, aby dokumentacja ta obejmowała wszystkie informacje niezbędne do dokonania kompleksowej i wiernej rekonstrukcji procesu rozliczania każdego kontraktu oraz aby możliwe było zidentyfikowanie każdego zapisu dotyczącego każdej transakcji i przeszukiwanie dokumentacji przynajmniej według każdego z następujących kryteriów: CCP, interoperacyjny CCP, członek rozliczający, klient (jeśli znany jest CCP) i instrument finansowy.
2. Dla każdej transakcji otrzymanej do rozliczenia CCP - niezwłocznie po otrzymaniu stosownych informacji - dokonuje zapisu zawierającego następujące informacje i go aktualizuje:
a)
cenę, stopę lub spread i ilość;
b)
charakter rozliczenia, który wskazuje, czy z punktu widzenia dokumentacji CCP transakcja stanowiła transakcję kupna czy sprzedaży;
c)
oznaczenie instrumentu;
d)
oznaczenie członka rozliczającego;
e)
oznaczenie platformy, na której zawarto dany kontrakt;
f)
datę i godzinę wstąpienia CCP w prawa i obowiązki;
g)
datę i godzinę zamknięcia kontraktu;
h)
warunki i sposób rozrachunku;
i)
datę i godzinę rozrachunku transakcji lub zakupu instrumentu na otwartym rynku oraz następujące informacje, o ile mają zastosowanie:
(i)
datę i godzinę pierwotnego zawarcia kontraktu;
(ii)
pierwotne warunki i strony kontraktu;
(iii)
oznaczenie interoperacyjnego CCP rozliczającego jedną „nogę” transakcji;
(iv)
tożsamość klienta, w tym każdego klienta pośredniego, o ile jest znana CCP, a w przypadku transferu typu „give-up” - oznaczenie strony, która dokonała transferu kontraktu.
Artykuł 14
Dokumentacja pozycji
1. CCP przechowuje dokumentację pozycji posiadanych przez każdego członka rozliczającego. Dla każdego rachunku prowadzonego zgodnie z art. 39 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 prowadzona jest odrębna dokumentacja i CCP zapewnia, aby prowadzona przez niego dokumentacja obejmowała wszystkie informacje niezbędne do dokonania kompleksowej i wiernej rekonstrukcji transakcji prowadzących do powstania danej pozycji oraz aby możliwe było zidentyfikowanie każdego wpisu i przeszukiwanie dokumentacji przynajmniej według każdego z następujących kryteriów: CCP, interoperacyjny CCP, członek rozliczający, klient (jeśli znany jest CCP) i instrument finansowy.
2. Na koniec każdego dnia roboczego CCP dokonuje zapisu w odniesieniu do każdej pozycji zawierającego następujące informacje, o ile są związane z daną pozycją:
a)
oznaczenie członka rozliczającego, klienta (jeśli znany jest CCP) oraz, w stosownych przypadkach, każdego interoperacyjnego CCP utrzymującego daną pozycję;
b)
znak pozycji;
c)
dzienne wyliczenie wartości pozycji wraz z danymi na temat cen, które stanowią podstawę wyceny kontraktów, oraz wszelkie inne istotne informacje.
3. CCP prowadzi i aktualizuje dokumentację kwot depozytów zabezpieczających, składek na fundusz na wypadek niewykonania zobowiązania oraz innych zasobów finansowych, o których mowa w art. 43 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, do których uiszczenia CCP wezwał, oraz odnośnych kwot faktycznie wniesionych przez członka rozliczającego na koniec dnia, a także dokumentację zmian wysokości tych kwot, które mogą mieć miejsce w ciągu dnia, w odniesieniu do każdego poszczególnego rachunku członka rozliczającego i klienta (jeżeli jest znany CCP).
Artykuł 15
Dokumentacja dotycząca działalności
1. CCP prowadzi odpowiednią i uporządkowaną dokumentację dotyczącą swojej działalności gospodarczej oraz organizacji wewnętrznej.
2. Dokumentacja, o której mowa w ust. 1, uzupełniana jest każdorazowo w przypadku istotnej zmiany stosownych dokumentów i zawiera przynajmniej:
a)
schematy organizacyjne zarządu i stosownych komisji, działu rozliczeń, działu zarządzania ryzykiem oraz wszystkich innych istotnych działów lub pionów;
b)
dane identyfikujące bezpośrednich lub pośrednich wspólników lub akcjonariuszy, będących osobami fizycznymi lub prawnymi i posiadających znaczne pakiety akcji, oraz informacje o wartości tych pakietów akcji;
c)
dokumenty potwierdzające istnienie polityki procedur i procesów wymaganych na podstawie rozdziału III i art. 29;
d)
protokoły posiedzeń zarządu oraz, w stosownych przypadkach, posiedzeń podkomisji zarządu oraz komisji tworzonych przez kierownictwo wyższego szczebla;
e)
protokoły posiedzeń komisji ds. ryzyka;
f)
protokoły posiedzeń grup konsultacyjnych z udziałem członków rozliczających i ewentualnie klientów;
g)
sprawozdania z audytu wewnętrznego i zewnętrznego, sprawozdania z zarządzania ryzykiem, sprawozdania dotyczące zgodności z przepisami oraz sprawozdania przygotowane przez firmy konsultingowe, w tym odpowiedzi kierownictwa;
h)
politykę ciągłości działania oraz plan przywrócenia gotowości do pracy po wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej, wymagane na mocy art. 17;
i)
plan zachowania płynności oraz dzienne sprawozdania ze stanu płynności, wymagane na mocy art. 32;
j)
dokumentację zawierającą zestawienia wszystkich aktywów i zobowiązań oraz rachunków kapitałowych, wymaganą na mocy art. 16 rozporządzenia (UE) nr 648/2012;
k)
otrzymane skargi, w tym imię i nazwisko lub nazwę skarżącego, jego adres i numer rachunku; datę otrzymania skargi; imiona i nazwiska wszystkich osób wskazanych w skardze; opis charakteru skargi; wynik rozpatrzenia skargi oraz datę jej rozpatrzenia;
l)
dokumentację wszelkich przerw lub zaburzeń w świadczeniu usług, w tym szczegółowe sprawozdania z przebiegu czasowego incydentu, jego skutków oraz działań naprawczych;
m)
dokumentację wyników przeprowadzonych weryfikacji historycznych i testów warunków skrajnych;
n)
pisemną korespondencję prowadzoną z właściwymi organami, EUNGiPW i zainteresowanymi członkami ESBC;
o)
opinie prawne otrzymane zgodnie z rozdziałem III;
p)
w stosownych przypadkach - dokumentację uzgodnień interoperacyjnych z innymi CCP;
q)
informacje, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. b) ppkt (vii) i art. 10 ust. 1 lit. d);
r)
istotne dokumenty opisujące rozwój nowych inicjatywy biznesowych.
Artykuł 16
Dokumentacja danych zgłaszanych do repozytorium transakcji
CCP identyfikuje i zachowuje wszelkie informacje i dane, które podlegają zgłoszeniu zgodnie z art. 9 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, wraz z zapisem daty i godziny dokonania zgłoszenia transakcji.
ROZDZIAŁ V
CIĄGŁOŚĆ DZIAŁANIA
(art. 34 rozporządzenia (UE) nr 648/2012)
Artykuł 17
Strategia i polityka
1. CCP posiada politykę ciągłości działania oraz plan przywrócenia gotowości do pracy po wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej, które zostały zatwierdzone przez zarząd. Polityka ciągłości działania oraz plan przywrócenia gotowości do pracy po wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej podlegają niezależnym przeglądom, których wyniki przekazywane są zarządowi.
2. Polityka ciągłości działania określa wszystkie krytyczne funkcje biznesowe oraz związane z nimi systemy oraz uwzględnia strategię, politykę i cele CCP służące zapewnieniu ciągłości działania tych funkcji i systemów.
3. Polityka ciągłości działania uwzględnia zewnętrzne powiązania i zależności w ramach infrastruktury finansowej, w tym systemy obrotu, którym CCP zapewnia rozliczenia, systemy rozrachunku papierów wartościowych i systemy płatnicze oraz instytucje kredytowe, z których usług korzysta CCP lub powiązany CCP. Polityka ta uwzględnia również krytyczne funkcje lub usługi, które zostały zlecone na zasadzie outsourcingu usługodawcy będącemu osobą trzecią.
4. Polityka ciągłości działania oraz plan przywrócenia gotowości do pracy po wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej zawierają jasno określone i udokumentowane mechanizmy do zastosowania w przypadku sytuacji nadzwyczajnej, klęski żywiołowej lub kryzysu zakłócających ciągłość działania, których celem jest zapewnienie minimalnego gwarantowanego poziomu świadczenia funkcji krytycznych.
5. Plan przywrócenia gotowości do pracy po wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej określa i uwzględnia - w odniesieniu do funkcji krytycznych - akceptowalny poziom utraty danych (RPO) oraz zakładany czas wznowienia funkcji (RTO), oraz określa najwłaściwszą strategię przywrócenia działania każdej z tych funkcji. Tworzone są stosowne rozwiązania, aby zapewnić terminową realizację funkcji krytycznych oraz osiągnięcie uzgodnionego poziomu świadczenia usług w scenariuszach zakładających wystąpienie warunków skrajnych.
6. Polityka ciągłości działania CCP określa maksymalny dopuszczalny czas, przez jaki krytyczne funkcje i systemy mogą być nieużyteczne. Maksymalny czas wznowienia krytycznych funkcji CCP, który uwzględniany jest w polityce ciągłości działania, nie może być dłuższy niż 2 godziny. Procedury i płatności realizowane na koniec dnia muszą zostać sfinalizowane w wymaganym czasie i dniu w każdych okolicznościach.
7. Przy określaniu czasu wznowienia każdej funkcji CCP uwzględnia potencjalny ogólny wpływ braku ciągłości funkcji na wydajne funkcjonowanie rynku.
Artykuł 18
Analiza wpływu na działalność
1. CCP przeprowadza analizę wpływu na działalność, która ma na celu wyszczególnienie funkcji biznesowych, które mają krytyczne znaczenie dla zapewnienia świadczenia usług CCP. W ramach tej analizy uwzględnia się krytyczne znaczenie tych funkcji dla innych instytucji i funkcji w ramach infrastruktury finansowej.
2. CCP stosuje scenariuszową analizę ryzyka, która ma na celu określenie wpływu różnych scenariuszy na ryzyko, na które narażone są jego krytyczne funkcje biznesowe.
3. Przy ocenie ryzyka CCP uwzględnia uzależnienie od zewnętrznych dostawców, w tym dostawców mediów. CCP podejmuje działania mające na celu zarządzanie tymi zależnościami poprzez odpowiednie uzgodnienia umowne i rozwiązania organizacyjne.
4. Analiza wpływu na działalność oraz analiza scenariuszowa podlegają aktualizacji, a ich przegląd przeprowadza się przynajmniej raz do roku oraz po wystąpieniu incydentu lub istotnych zmian organizacyjnych. Analizy te uwzględniają wszystkie istotne wydarzenia, w tym zmiany na rynku i postęp techniczny.
Artykuł 19
Przywrócenie gotowości do pracy po wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej
1. CCP dysponuje rozwiązaniami zapewniającymi ciągłość jego funkcji krytycznych w oparciu o scenariusze zakładające wystąpienie sytuacji nadzwyczajnych. Rozwiązania te uwzględniają co najmniej dostępność odpowiednich zasobów ludzkich, maksymalny przestój funkcji krytycznych oraz pracę awaryjną i przywrócenie realizacji funkcji przez systemy znajdujące się w lokalizacji zapasowej.
2. CCP utrzymuje zapasową lokalizację z systemami przetwarzania danych, które są w stanie zapewnić ciągłość wszystkich krytycznych funkcji CCP w takim samym stopniu jak główna lokalizacja. Zapasowa lokalizacja musi mieć profil ryzyka geograficznego różny od profilu tego ryzyka dla głównej lokalizacji.
3. CCP utrzymuje zapasowe miejsce prowadzenia działalności lub posiada natychmiastowy dostęp do takiego miejsca przynajmniej w celu umożliwienia pracownikom zapewnienia ciągłości świadczenia usług w przypadku, gdy główne miejsce prowadzenia działalności stanie się niedostępne.
4. CCP rozważa konieczność posiadania dodatkowych lokalizacji mieszczących systemy przetwarzania danych, zwłaszcza jeżeli profile ryzyka głównej i zapasowej lokalizacji nie są na tyle zróżnicowane, aby z wystarczającą pewnością zagwarantować, że wszystkie cele CCP z zakresu ciągłości działania zostaną zrealizowane we wszystkich scenariuszach.
Artykuł 20
Testy i monitorowanie
1. CCP poddaje testom i monitoruje swoją politykę ciągłości działania oraz swój plan przywrócenia gotowości do pracy po wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej w regularnych odstępach czasu oraz po dokonaniu istotnych modyfikacji lub zmian systemów lub związanych z nimi funkcji w celu zapewnienia, aby polityka ciągłości działania pozwalała osiągnąć ustalone cele, w tym zakładany czas wznowienia funkcji wynoszący maksymalnie 2 godziny. Testy muszą być planowane i dokumentowane.
2. Testy polityki ciągłości działania oraz planu przywrócenia gotowości do pracy po wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej spełniają następujące warunki:
a)
uwzględniają scenariusze zakładające wystąpienie klęsk żywiołowych o dużym zasięgu oraz przełączanie systemów między główną i zapasową lokalizacją;
b)
przewidują uczestnictwo członków rozliczających, zewnętrznych usługodawców i zainteresowanych instytucji w ramach infrastruktury finansowej, co do których w polityce ciągłości działania stwierdzono istnienie współzależności.
Artykuł 21
Przegląd i aktualizacja
1. CCP dokonuje regularnego przeglądu i aktualizacji swojej polityki ciągłości działania, aby uwzględnić wszystkie funkcje krytyczne i najwłaściwszą strategię przywrócenia ich działania.
2. CCP dokonuje regularnego przeglądu i aktualizacji swojego planu przywrócenia gotowości do pracy po wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej, aby uwzględnić najwłaściwszą strategię wznowienia wszystkich funkcji krytycznych.
3. Aktualizując politykę ciągłości działania i plan przywrócenia gotowości do pracy po wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej, uwzględnia się wyniki testów i zaleceń wynikających z niezależnych przeglądów i innych przeglądów oraz zaleceń właściwych organów. CCP dokonuje przeglądu swojej polityki ciągłości działania i planu przywrócenia gotowości do pracy po wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej każdorazowo po wystąpieniu poważnego zakłócenia w pracy systemów celem ustalenia przyczyn i określenia wszelkich wymaganych usprawnień operacji CCP oraz jego polityki ciągłości działania i planu przywrócenia gotowości do pracy po wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej.
Artykuł 22
Zarządzanie w sytuacji kryzysowej
1. CCP posiada funkcję zarządzania w sytuacji kryzysowej, która podejmuje działania w przypadku wystąpienia sytuacji nadzwyczajnej. Procedury zarządzania w sytuacji kryzysowej są jasno określone i udokumentowane na piśmie. Zarząd monitoruje funkcję zarządzania w sytuacji kryzysowej oraz regularnie otrzymuje i weryfikuje sprawozdania z jej działalności.
2. Funkcja zarządzania w sytuacji kryzysowej zawiera usystematyzowane i jasno określone procedury zarządzania w sytuacji kryzysowej wewnętrznym i zewnętrznym przepływem informacji na temat kryzysu.
3. Po ustaniu sytuacji kryzysowej CCP dokonuje analizy swojego postępowania w sytuacji kryzysowej. W ramach tej analizy uwzględnia, w stosownych przypadkach, uwagi członków rozliczających oraz innych zewnętrznych zainteresowanych stron.
Artykuł 23
Komunikacja
1. CCP posiada plan komunikacji, który dokumentuje sposób przekazywania kierownictwu wyższego szczebla, zarządowi i zewnętrznym zainteresowanym stronom - w tym właściwym organom, członkom rozliczającym, klientom, agentom rozrachunkowym, systemom rozrachunku papierów wartościowych i systemom płatniczym oraz systemom obrotu - stosownych informacji w trakcie sytuacji kryzysowej.
2. Wyniki analizy scenariuszowej, analizy ryzyka, przeglądów oraz wyniki monitorowania i testów przekazywane są zarządowi.
ROZDZIAŁ VI
DEPOZYTY ZABEZPIECZAJĄCE
(art. 41 rozporządzenia (UE) nr 648/2012)
Artykuł 24
Wskaźnik procentowy
1. CCP wylicza wstępne depozyty zabezpieczające celem pokrycia ekspozycji wynikających ze zmian rynkowych dla każdego instrumentu zabezpieczanego na poziomie produktu, przez czas określony w art. 25 i przy założeniu horyzontu czasowego likwidacji pozycji określonego w art. 26. Przy obliczaniu wysokości wstępnych depozytów zabezpieczających CCP przestrzega przynajmniej następujących przedziałów ufności:
a)
w przypadku instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym - 99,5 %;
b)
w przypadku instrumentów finansowych innych niż instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym - 99 %.
2. Przy ustalaniu odpowiedniego przedziału ufności dla każdej klasy instrumentów finansowych, które CCP rozlicza, CCP uwzględnia dodatkowo przynajmniej następujące czynniki:
a)
złożoność i poziom niepewności cen klasy instrumentów finansowych, które mogą ograniczać możliwość walidacji obliczeń wstępnego i zmiennego depozytu zabezpieczającego;
b)
charakterystykę ryzyka dla danej klasy instrumentów finansowych, która może obejmować m.in. czynniki takie jak zmienność, płynność, nieliniową charakterystykę cen, ryzyko niespodziewanego niewykonania zobowiązania i ryzyko korelacji;
c)
zakres, w jakim inne mechanizmy kontroli ryzyka nie pozwalają w należytym stopniu ograniczyć ekspozycji kredytowej;
d)
dźwignię nierozłącznie związaną z klasą instrumentów finansowych, w tym to, czy dana klasa instrumentów finansowych charakteryzuje się znaczną zmiennością, wysoką koncentracją wobec kilku uczestników rynku czy też utrudnioną możliwością likwidacji.
3. CCP informuje właściwy organ oraz swoich członków rozliczających o kryteriach uwzględnianych przy ustalaniu wskaźnika procentowego stosowanego do wyliczeń wysokości depozytów zabezpieczających dla każdej klasy instrumentów finansowych.
4. Jeżeli CCP rozlicza instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które mają taką samą charakterystykę ryzyka jak instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu na rynkach regulowanych lub na równorzędnym rynku państwa trzeciego, CCP może - w oparciu o ocenę czynników ryzyka określonych w ust. 2 - stosować w odniesieniu do tych instrumentów inny przedział ufności wynoszący przynajmniej 99 %, jeżeli ryzyko związane z rozliczanymi przez niego instrumentami pochodnymi będącymi przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym jest należycie ograniczone przy zastosowaniu tego innego przedziału ufności oraz jeżeli spełnione są warunki określone w ust. 2.
Artykuł 25
Horyzont czasowy stosowany przy obliczaniu zmienności historycznej
1. CCP zapewnia, aby zgodnie ze swoją metodyką tworzenia modeli oraz swoim procesem walidacji ustanowionymi zgodnie z rozdziałem XII wstępne depozyty zabezpieczające pokrywały - przynajmniej z poziomem ufności określonym w art. 24 i przez okres likwidacji określony w art. 26 - ekspozycje wynikające ze zmienności historycznej obliczonej w oparciu o dane obejmujące okres co najmniej ostatnich 12 miesięcy.
CCP zapewnia, aby dane wykorzystywane do obliczania zmienności historycznej odzwierciedlały cały zakres warunków rynkowych, w tym okresy występowania warunków skrajnych.
2. CCP może stosować dowolny inny horyzont czasowy na potrzeby obliczania zmienności historycznej, pod warunkiem że wymogi dotyczące depozytu zabezpieczającego będące wynikiem przyjęcia tych ram czasowych będą przynajmniej tak samo wysokie jak te, które uzyskano przy zastosowaniu okresów określonych w ust. 1.
3. Parametry depozytu zabezpieczającego dla instrumentów finansowych, dla których nie istnieje okres obserwacji historycznej, określa się w oparciu o ostrożne założenia. CCP niezwłocznie dostosowuje wyliczenia wymaganych depozytów zabezpieczających w oparciu o analizę historii cen nowych instrumentów finansowych.
Artykuł 26
Horyzont czasowy okresu likwidacji
1. CCP określa horyzont czasowy okresu likwidacji, uwzględniając charakterystykę rozliczanego instrumentu finansowego, rynek, na którym prowadzony jest obrót danym instrumentem, oraz okres stosowany na potrzeby obliczania i pobierania depozytów zabezpieczających. Okresy likwidacji wynoszą przynajmniej:
a)
pięć dni roboczych - w przypadku instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym;
b)
dwa dni robocze - w przypadku instrumentów finansowych innych niż instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym.
2. We wszystkich przypadkach przy ustalaniu odpowiedniego okresu likwidacji, CCP szacuje i sumuje przynajmniej następujące okresy:
a)
najdłuższy możliwy okres, który może upłynąć od momentu ostatniego pobrania depozytów zabezpieczających do czasu ogłoszenia niewykonania zobowiązania przez CCP lub uruchomienia przez CCP procedury zarządzania przypadkiem niewykonania zobowiązania;
b)
szacowany okres konieczny do opracowania i wdrożenia strategii służącej zarządzaniu przypadkiem niewykonania zobowiązania przez członka rozliczającego w zależności od szczególnej charakterystyki każdej klasy instrumentu finansowego, w tym jego poziomu płynności oraz wielkości i koncentracji pozycji, a także rynków, na których CCP dokona likwidacji lub całkowitego zabezpieczenia pozycji członka rozliczającego;
c)
w stosownych przypadkach, okres konieczny do pokrycia ryzyka kontrahenta, na które CCP jest narażony.
3. Dokonując oszacowania okresów określonych w ust. 2, CCP uwzględnia przynajmniej czynniki wskazane w art. 24 ust. 2 oraz okres stosowany na potrzeby obliczenia zmienności historycznej określony w art. 25.
4. Jeżeli CCP rozlicza instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które mają taką samą charakterystykę ryzyka jak instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu na rynkach regulowanych lub na równorzędnym rynku państwa trzeciego, CCP może stosować horyzont czasowy okresu likwidacji inny niż określono w ust. 1, pod warunkiem że potrafi wykazać właściwemu organowi, że ten horyzont czasowy:
a)
byłyby bardziej odpowiedni niż horyzont określony w ust. 1 ze względu na szczególne cechy danych instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym;
b)
obejmuje przynajmniej dwa dni robocze.
Artykuł 27
Ustalanie wysokości depozytu zabezpieczającego na poziomie portfela
1. CCP może zezwolić na kompensowanie lub obniżenie kwoty wymaganego depozytu zabezpieczającego dla instrumentów finansowych, które rozlicza, jeżeli ryzyko cenowe jednego instrumentu finansowego lub grupy instrumentów finansowych charakteryzuje istotna i wiarygodna korelacja (lub też równorzędny statystyczny parametr określający zależność) z ryzykiem cenowym innych instrumentów finansowych.
2. CCP dokumentuje swoje podejście do ustalania wysokości depozytu zabezpieczającego na poziomie portfela, przy czym podejście to pozwala przynajmniej wykazać, że korelacja - lub równorzędny statystyczny parametr określający zależność - między dwoma rozliczanymi instrumentami finansowymi lub większą ich liczbą jest wiarygodna w okresie retrospekcji obliczonym zgodnie z art. 25 i wykazuje odporność w hipotetycznych lub historycznych scenariuszach warunków skrajnych. CCP wykazuje istnienie ekonomicznego uzasadnienia tego powiązania cen.
3. Wszystkie instrumenty finansowe, dla których wysokość depozytu zabezpieczającego ustalana jest na poziomie portfela, objęte są tym samym funduszem na wypadek niewykonania zobowiązania. Na zasadzie odstępstwa, jeżeli CCP potrafi z wyprzedzeniem wykazać właściwemu organowi oraz swoim członkom rozliczającym sposób podziału potencjalnych strat między różne fundusze na wypadek niewykonania zobowiązania oraz ustanowi wymagane przepisy w swoim regulaminie, wysokość depozytu zabezpieczającego może być ustalana na poziomie portfela w odniesieniu do instrumentów finansowych objętych różnymi funduszami na wypadek niewykonania zobowiązania.
4. W przypadku gdy mechanizmem ustalania wysokości depozytu zabezpieczającego na poziomie portfela objętych jest wiele instrumentów, wysokość depozytów może zostać obniżona o nie więcej niż 80 % różnicy między sumą depozytów zabezpieczających dla każdego produktu obliczanych indywidualnie a depozytem wyliczonym w oparciu o łączny szacunek ekspozycji dla skonsolidowanego portfela. Jeżeli CCP nie jest narażony na żadne potencjalne ryzyko związane z obniżeniem wysokości depozytu zabezpieczającego, może zastosować redukcję wynoszącą maksymalnie 100 % tej różnicy.
5. Redukcja depozytów zabezpieczających związana z ustalaniem wysokości depozytów zabezpieczających na poziomie portfela podlega solidnemu programowi testów warunków skrajnych zgodnie z rozdziałem XII.
Artykuł 28
Procykliczność
1. CCP zapewnia, aby jego polityka w zakresie wyboru i weryfikacji przedziału ufności, okresu likwidacji i okresu retrospekcji generowała stabilne i ostrożne wymogi dotyczące depozytu zabezpieczającego, uwzględniające prognozy dotyczące przyszłych warunków rynkowych, które ograniczają procykliczność, tak aby zapobiec niekorzystnym wpływom na kondycję i bezpieczeństwo finansowe CCP. Oznacza to m.in. unikanie, w miarę możliwości, destabilizujących lub dużych zmian wymogów dotyczących depozytu zabezpieczającego oraz ustanawianie przejrzystych i przewidywalnych procedur korygowania tych wymogów w odpowiedzi na zmieniające się warunki rynkowe. Realizując ten cel, CCP stosuje przynajmniej jedno z poniższych alternatywnych rozwiązań:
a)
stosowanie bufora depozytowego wynoszącego co najmniej 25 % kwoty wyliczonych depozytów zabezpieczających, do którego czasowego wyczerpania CCP dopuszcza w okresach, w których wysokość wyliczonych wymogów dotyczących depozytu zabezpieczającego znacznie wzrasta;
b)
przypisanie przynajmniej 25 % wagi obserwacjom w warunkach skrajnych w okresie retrospekcji obliczonym zgodnie z art. 26;
c)
zapewnienie wysokości swoich wymogów dotyczących depozytu zabezpieczającego na poziomie nie niższym niż poziom, który wynikałby z obliczeń dokonanych w oparciu o zmienność oszacowaną w historycznym okresie retrospekcji wynoszącym 10 lat.
2. W przypadku zmiany parametrów modelu obliczania wysokości depozytów zabezpieczających w celu lepszego odzwierciedlenia bieżących warunków rynkowych CCP bierze pod uwagę wszelkie potencjalne skutki procykliczne takiej zmiany.
ROZDZIAŁ VII
FUNDUSZ NA WYPADEK NIEWYKONANIA ZOBOWIĄZANIA
(art. 42 rozporządzenia (UE) nr 648/2012)
Artykuł 29
Ramy i zarządzanie
1. W celu ustalenia minimalnej wysokości funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania oraz kwoty innych środków finansowych koniecznych do spełnienia wymogów art. 42 i 43 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, uwzględniając przy tym zależności istniejące w ramach grupy, CCP wdraża ramy polityki wewnętrznej regulujące określanie rodzajów skrajnych, ale prawdopodobnych warunków rynkowych, których wystąpienie mogłoby narazić CCP na największe ryzyko.
2. Ramy te obejmują deklarację wskazującą, w jaki sposób CCP definiuje skrajne, ale prawdopodobne warunki rynkowe. Są one w pełni udokumentowane i przechowywane zgodnie z art. 12.
3. Ramy te są przedmiotem obrad komisji ds. ryzyka i podlegają zatwierdzeniu przez zarząd. Rzetelność ram i ich zdolność do odzwierciedlania zmian na rynku podlega przynajmniej jednemu przeglądowi w roku. Wyniki przeglądu są przedmiotem obrad komisji ds. ryzyka i przekazywane są do wiadomości zarządu.
Artykuł 30
Identyfikacja skrajnych, ale prawdopodobnych warunków rynkowych
1. Ramy opisane w art. 29 odzwierciedlają profil ryzyka CCP, uwzględniając, w stosownych przypadkach, transgraniczne i wielowalutowe ekspozycje. Ramy te pozwalają na identyfikację wszystkich rodzajów ryzyka rynkowego, na które CCP byłby narażony w wyniku niewykonania zobowiązania przez jednego członka rozliczającego lub większą ich liczbę, w tym ryzyka w postaci niekorzystnych zmian cen rynkowych rozliczanych instrumentów, ograniczonej płynności rynkowej tych instrumentów oraz spadków wartości likwidacyjnej zabezpieczenia. Ramy odzwierciedlają również dodatkowe ryzyko ponoszone przez CCP, a wynikające z jednoczesnej upadłości podmiotów z grupy, do której należy członek rozliczający niewykonujący zobowiązania.
2. Ramy te umożliwiają indywidualną identyfikację wszystkich rynków, wobec których CCP posiadałby ekspozycję w przypadku urzeczywistnienia się scenariusza niewykonania zobowiązania przez członka rozliczającego. Dla każdego zidentyfikowanego rynku CCP określa skrajne, ale prawdopodobne warunki w oparciu o przynajmniej następujące uwarunkowania:
a)
szereg scenariuszy historycznych, w tym obejmujących okresy skrajnych zmian rynkowych zaobserwowanych w okresie ostatnich 30 lat lub w okresie, dla którego dostępne są wiarygodne dane, których wystąpienie naraziłoby CCP na największe ryzyko finansowe. Jeżeli CCP uzna za nieprawdopodobne ponowne wystąpienie zaobserwowanego w przeszłości przypadku znacznych zmian cen, przedstawia właściwemu organowi uzasadnienie nieuwzględnienia tego przypadku w swoich ramach;
b)
szereg potencjalnych przyszłych scenariuszy opartych na spójnych założeniach dotyczących zmienności rynku i korelacji cen na poszczególnych rynkach i dla poszczególnych instrumentów, wykorzystujących wyniki jakościowej i ilościowej oceny potencjalnych warunków rynkowych.
3. Przedmiotowe ramy uwzględniają również, w ujęciu ilościowym i jakościowym, prawdopodobieństwo wystąpienia skrajnych zmian cen jednocześnie na kilku zidentyfikowanych rynkach. W rzeczonych ramach uwzględnia się fakt, że historyczne korelacje cen mogą przestać istnieć w skrajnych, ale prawdopodobnych warunkach rynkowych.
Artykuł 31
Weryfikacja skrajnych, ale prawdopodobnych scenariuszy
Procedury opisane w art. 30 podlegają regularnym przeglądom ze strony CCP, z uwzględnieniem wszelkich istotnych zmian na rynkach oraz rozmiaru i koncentracji ekspozycji wobec członków rozliczających. Zbiór historycznych i hipotetycznych scenariuszy wykorzystywanych przez CCP do identyfikowania skrajnych, ale prawdopodobnych warunków rynkowych podlega przeglądowi ze strony CCP, w porozumieniu z komisją ds. ryzyka, przynajmniej raz do roku lub częściej, jeżeli zmiany na rynku lub istotne zmiany palety kontraktów rozliczanych przez CCP wpływają na założenia leżące u podstaw tych scenariuszy i powodują tym samym konieczność korekty tych scenariuszy. O istotnych zmianach przedmiotowych ram powiadamia się zarząd.
ROZDZIAŁ VIII
ŚRODKI KONTROLI RYZYKA UTRATY PŁYNNOŚCI
(art. 44 rozporządzenia (UE) nr 648/2012)
Artykuł 32
Ocena ryzyka utraty płynności
1. CCP ustanawia solidne ramy zarządzania ryzykiem utraty płynności, które obejmują skuteczne narzędzia operacyjne i analityczne służące do bieżącej i terminowej identyfikacji, pomiaru i monitorowania przepływu rozrachunków i środków CCP, w tym wykorzystania przez CCP śróddziennej płynności. CCP poddają regularnej ocenie strukturę i funkcjonowanie swoich ram zarządzania ryzykiem utraty płynności, uwzględniając przy tym wyniki testów warunków skrajnych.
2. Ramy zarządzania ryzykiem utraty płynności CCP muszą być na tyle skuteczne, aby zapewniać możliwość realizacji przez CCP zobowiązań płatniczych i rozrachunkowych we wszystkich obsługiwanych walutach w miarę ich wymagalności, w tym, w stosownych przypadkach, śróddziennie. Ramy zarządzania ryzykiem utraty płynności CCP obejmują również ocenę potencjalnych przyszłych potrzeb CCP w zakresie płynności przy założeniu wielu różnorodnych scenariuszy przewidujących wystąpienie warunków skrajnych. Scenariusze przewidujące wystąpienie warunków skrajnych obejmują m.in. przebieg przypadku niewykonania zobowiązania przez członka rozliczającego zgodnie z art. 44 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 od daty niewykonania zobowiązania do końca okresu likwidacji, a także ryzyko utraty płynności, którego źródłem są polityki i procedury inwestycyjne CCP w skrajnych, ale prawdopodobnych warunkach rynkowych.
3. Ramy zarządzania ryzykiem utraty płynności obejmują plan zachowania płynności, który podlega udokumentowaniu i jest przechowywany zgodnie z art. 12. W planie zachowania płynności uwzględnia się co najmniej procedury CCP w zakresie:
a)
zarządzania i monitorowania, nie rzadziej niż codziennie, zapotrzebowaniem CCP na płynność w kontekście szeregu scenariuszy sytuacji rynkowej;
b)
utrzymywania wystarczającego poziomu płynnych środków finansowych celem pokrycia zapotrzebowania CCP na płynność oraz rozróżnienia przeznaczenia różnych rodzajów płynnych środków;
c)
codziennej oceny i wyceny płynnych aktywów dostępnych CCP oraz jego zapotrzebowania na płynność;
d)
identyfikowania źródeł ryzyka utraty płynności;
e)
oszacowania okresów, przez które płynne środki finansowe CCP powinny być dostępne;
f)
uwzględniania potencjalnego zapotrzebowania na płynność wynikającego z przysługującej członkom rozliczającym możliwości wymiany środków pieniężnych na zabezpieczenie niepieniężne;
g)
procedur stosowanych w przypadku niedoborów płynności;
h)
uzupełniania stanu wszelkich płynnych środków finansowych, które CCP może wykorzystać w przypadku wystąpienia warunków skrajnych.
Zarząd CCP zatwierdza plan zachowania płynności po konsultacji z komisją ds. ryzyka.
4. CCP ocenia ryzyko utraty płynności, na jakie jest narażony, w tym w sytuacji, gdy CCP lub jego członkowie rozliczający nie są stanie uregulować swoich zobowiązań płatniczych w terminie ich wymagalności w ramach procesu rozliczania lub rozrachunku, uwzględniając przy tym również działalność inwestycyjną CCP. Ramy zarządzania ryzykiem uwzględniają zapotrzebowanie na płynność wynikające z relacji łączących CCP z jakimikolwiek podmiotami, które stanowią dla CCP źródło ryzyka utraty płynności, w tym:
a)
bankami rozrachunkowymi;
b)
systemami płatniczymi;
c)
systemami rozrachunku papierów wartościowych;
d)
agentami nostro;
e)
bankami powierniczymi;
f)
dostawcami płynności;
g)
interoperacyjnymi CCP;
h)
usługodawcami.
5. CCP uwzględnia wszelkie współzależności istniejące między podmiotami wymienionymi w ust. 4 oraz równoległe wielorakie relacje, jakie pojedynczy podmiot wymieniony w ust. 4 może mieć z CCP w kontekście ram zarządzania ryzykiem utraty płynności CCP.
6. CCP sporządza dzienne sprawozdanie z zapotrzebowania i środków stosownie do ust. 3 lit. a), b) i c) oraz sprawozdanie kwartalne dotyczące swojego planu zachowania płynności stosownie do ust. 3 lit. d)-h). Sprawozdania te są dokumentowane i przechowywane zgodnie z rozdziałem IV.
Artykuł 33
Dostęp do płynności
1. CCP utrzymuje, w każdej odpowiedniej walucie, płynne środki adekwatne do wymogów w zakresie płynności obowiązujących CCP, określonych zgodnie z art. 44 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 i art. 32 niniejszego rozporządzenia. Te płynne środki ograniczone są do:
a)
środków pieniężnych zdeponowanych w banku centralnym pełniącym funkcję emisyjną;
b)
środków pieniężnych zdeponowanych w instytucjach kredytowych posiadających zezwolenie zgodnie z art. 47;
c)
zatwierdzonych linii kredytowych lub równorzędnych uzgodnień z członkami rozliczającymi wykonującymi zobowiązania;
d)
zatwierdzonych umów z udzielonym przyrzeczeniem odkupu;
e)
łatwo zbywalnych instrumentów finansowych, które spełniają wymogi art. 45 i art. 46 i które - co CCP jest w stanie wykazać - są łatwo dostępne i wymienialne na środki pieniężne tego samego dnia z zastosowaniem wcześniej uzgodnionych i wysoce wiarygodnych mechanizmów finansowania, w tym w skrajnych warunkach rynkowych.
2. CCP bierze pod uwagę waluty, w których wyrażone są jego zobowiązania, oraz uwzględnia potencjalny wpływ warunków skrajnych na możliwość uzyskania przez niego dostępu do rynków walutowych w sposób dopasowany do cykli rozrachunku papierów wartościowych obowiązujących w systemach wymiany walut oraz systemach rozrachunku papierów wartościowych.
3. Zatwierdzonych linii kredytowych, które udzielane są pod zabezpieczenie wniesione przez członków rozliczających, nie liczy się podwójnie jako płynnych środków. CCP podejmuje działania mające na celu monitorowanie i kontrolowanie koncentracji ekspozycji na ryzyko utraty płynności wobec pojedynczych dostawców płynności.
4. CCP przeprowadza rygorystyczne badania due diligence w celu stwierdzenia, czy jego dostawcy płynności mają wystarczającą zdolność, aby spełnić wymagania wynikające z uzgodnień dotyczących płynności.
5. CCP przeprowadza okresowe testy swoich procedur dostępu do wcześniej uzgodnionych mechanizmów finansowania. Mogą one polegać m.in. na dokonaniu próbnego ciągnięcia środków z komercyjnych linii kredytowych, sprawdzeniu szybkości dostępu do środków oraz niezawodności procedur.
6. CCP posiada w ramach swojego planu zachowania płynności szczegółowe procedury korzystania ze swoich płynnych środków finansowych na potrzeby wykonania swoich zobowiązań płatniczych w okresie niedoboru płynności. Procedury w zakresie płynności wyraźnie wskazują, kiedy dane środki powinny być wykorzystane. Procedury opisują również sposoby uzyskania dostępu do depozytów pieniężnych lub środków pieniężnych zdeponowanych na lokatach overnight, sposoby wykonywania transakcji rynkowych w trakcie tego samego dnia oraz sposoby ciągnięcia środków z wcześniej uzgodnionych instrumentów płynnościowych. Procedury te są regularnie testowane. CCP ustanawia również odpowiedni plan odnawiania mechanizmów finansowania przed upływem terminu, na jaki zostały uzgodnione.
Artykuł 34
Ryzyko koncentracji
1. CCP uważnie monitoruje i kontroluje koncentrację swojej ekspozycji na ryzyko utraty płynności, w tym swoich ekspozycji wobec podmiotów wymienionych w art. 32 ust. 4 oraz podmiotów z tej samej grupy.
2. Ramy zarządzania ryzykiem utraty płynności CCP przewidują stosowanie limitów ekspozycji i limitów koncentracji.
3. CCP określa procesy i procedury stosowane w przypadku przekroczenia limitów koncentracji.
ROZDZIAŁ IX
KASKADOWE POKRYWANIE STRAT W PRZYPADKU NIEWYKONANIA ZOBOWIĄZANIA
(art. 45 rozporządzenia (UE) nr 648/2012)
Artykuł 35
Obliczanie kwoty środków własnych CCP do wykorzystania w sytuacji kaskadowego pokrywania strat w przypadku niewykonania zobowiązania
1. CCP utrzymuje - oraz wykazuje odrębnie w swoim bilansie - kwotę własnych zasobów celowych przeznaczonych do celu określonego w art. 45 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 648/2012.
2. CCP oblicza minimalną kwotę, o której mowa w ust. 1, mnożąc kwotę minimalnego kapitału, uwzględniającego zysk niepodzielony i rezerwy, utrzymywanego zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 i rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 152/2013 (8) przez 25 %.
CCP dokonuje weryfikacji tej minimalnej kwoty co roku.
3. Jeżeli CCP ustanowił co najmniej dwa fundusze na wypadek niewykonania zobowiązania dla różnych klas instrumentów finansowych, które rozlicza, łączna kwota własnych zasobów celowych obliczona zgodnie z ust. 1 dzielona jest między każdy z tych funduszy proporcjonalnie do wielkości każdego z nich, a przypisane w ten sposób kwoty CCP wykazuje odrębnie w swoim bilansie i wykorzystuje w przypadkach niewykonania zobowiązania powstałych w danym segmencie rynku, którego dotyczy konkretny fundusz.
4. Do spełnienia wymogu określonego w ust. 1 wykorzystuje się wyłącznie kapitał, uwzględniający zysk niepodzielony i rezerwy, o którym mowa w art. 16 rozporządzenia (UE) nr 648/2012.
Artykuł 36
Utrzymywanie kwoty środków własnych CCP do wykorzystania w sytuacji kaskadowego pokrywania strat w przypadku niewykonania zobowiązania
1. CCP niezwłocznie powiadamia właściwy organ, jeżeli kwota posiadanych własnych zasobów celowych spadnie poniżej poziomu wymaganego w art. 35, przekazując jednocześnie powody tego naruszenia oraz szczegółowy pisemny opis środków mających na celu uzupełnienie tej kwoty oraz harmonogram jej uzupełnienia.
2. Jeżeli przed przywróceniem przez CCP stanu własnych zasobów celowych do wymaganego poziomu nastąpi niewykonanie zobowiązania przez jednego członka rozliczającego lub większą liczbę członków, do celów art. 45 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 wykorzystuje się wyłącznie pozostałą kwotę przypisanych własnych zasobów celowych.
3. CCP przywraca stan własnych zasobów celowych do wymaganego poziomu najpóźniej w terminie jednego miesiąca od daty powiadomienia dokonanego zgodnie z ust. 1.
ROZDZIAŁ X
ZABEZPIECZENIE
(art. 46 rozporządzenia (UE) nr 648/2012)
Artykuł 37
Wymogi ogólne
CCP ustanawia i wdraża przejrzyste i przewidywalne procedury i politykę dotyczące dostępu do aktywów przyjętych jako zabezpieczenie i stałego monitorowania płynności tych aktywów oraz podejmuje w stosownych przypadkach działania naprawcze.
CCP dokonuje przeglądu swojej polityki i procedur w zakresie dopuszczalnych aktywów przynajmniej raz do roku. Przegląd taki przeprowadza się również każdorazowo w przypadku wystąpienia istotnej zmiany, która wpływa na poziom ekspozycji CCP na ryzyko.
Artykuł 38
Zabezpieczenie gotówkowe
Do celów art. 46 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 wysoce płynne zabezpieczenie w postaci środków pieniężnych musi być denominowane w jednej z następujących walut:
a)
w walucie, co do której CCP potrafi wykazać właściwym organom, że jest w stanie należycie zarządzać ryzykiem;
b)
w walucie, w której CCP rozlicza transakcje, do wysokości zabezpieczenia wymaganego do pokrycia ekspozycji CCP w tej walucie.
Artykuł 39
Instrumenty finansowe
Do celów art. 46 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 za wysoce płynne zabezpieczenie uznaje się instrumenty finansowe, gwarancje bankowe i złoto, które spełniają warunki określone w załączniku I.
Artykuł 40
Wycena zabezpieczenia
1. Do celów wyceny wysoce płynnego zabezpieczenia zdefiniowanego w art. 37 CCP ustanawia i wdraża politykę i procedury służące monitorowaniu w czasie niemal rzeczywistym jakości kredytowej, płynności rynkowej i zmienności cen każdego składnika aktywów przyjętego jako zabezpieczenie. CCP monitoruje regularnie, przy czym nie rzadziej niż raz do roku, adekwatność swoich procedur i polityki wyceny. Przegląd taki przeprowadza się również każdorazowo w przypadku wystąpienia istotnej zmiany, która wpływa na poziom ekspozycji CCP na ryzyko.
2. CCP wycenia swoje zabezpieczenia według wartości rynkowej w czasie niemal rzeczywistym, a w przypadku gdy jest to niemożliwe, CCP musi być w stanie wykazać właściwym organom, że potrafi zarządzać związanym z tym ryzykiem.
Artykuł 41
Redukcja wartości
1. CCP ustanawia i wdraża politykę i procedury mające na celu wyznaczanie ostrożnego wskaźnika redukcji wartości zabezpieczenia.
2. Wskaźnik redukcji wartości musi uwzględniać fakt, że może istnieć konieczność upłynnienia zabezpieczenia w skrajnych warunkach rynkowych, a także czas wymagany do jego upłynnienia. CCP wykazuje właściwemu organowi, że wskaźniki redukcji wartości są obliczane w sposób ostrożny, tak aby możliwie jak najbardziej ograniczyć efekty procykliczności. Dla każdego składnika aktywów stanowiącego zabezpieczenie wskaźnik redukcji wartości ustala się z uwzględnieniem istotnych kryteriów, w tym:
a)
rodzaju składnika aktywów i poziomu ryzyka kredytowego związanego z instrumentem finansowym, stwierdzonego na podstawie wewnętrznej oceny przeprowadzonej przez CCP. Dokonując takiej oceny, CCP stosuje zdefiniowane i obiektywne metody, które nie polegają wyłącznie na zewnętrznych opiniach i które uwzględniają ryzyko wynikające z faktu posiadania przez instytucję kredytową siedziby w danym państwie;
b)
terminu zapadalności składnika aktywów;
c)
historycznej i hipotetycznej przyszłej zmienności cen danego składnika aktywów w skrajnych warunkach rynkowych;
d)
płynności rynku bazowego, w tym różnic pomiędzy ceną kupna a ceną sprzedaży;
e)
ewentualnego ryzyka walutowego;
f)
ryzyka korelacji.
3. CCP regularnie monitoruje adekwatność wskaźników redukcji wartości. CCP dokonuje przeglądu polityki i procedur redukcji wartości przynajmniej raz do roku oraz każdorazowo w przypadku wystąpienia istotnej zmiany, która wpływa na ekspozycję CCP na ryzyko, przy czym jednak CCP powinien unikać, o ile możliwe, destabilizujących lub dużych zmian wskaźników redukcji wartości, które mogłyby generować procykliczność. Polityka i procedury redukcji wartości podlegają niezależnej walidacji przynajmniej raz do roku.
Artykuł 42
Limity koncentracji
1. CCP ustanawia i wdraża politykę i procedury zapewniające odpowiednią dywersyfikację zabezpieczeń, aby umożliwić ich upłynnienie w trakcie określonego okresu utrzymywania bez wywierania znacznego wpływu na rynek. W tej polityce i tych procedurach określa się środki służące ograniczaniu ryzyka, które stosuje się w przypadku przekroczenia limitów koncentracji określonych w ust. 2.
2. CCP wyznacza limity koncentracji na poziomie:
a)
poszczególnych emitentów;
b)
kategorii emitenta;
c)
kategorii aktywów;
d)
każdego członka rozliczającego;
e)
wszystkich członków rozliczających.
3. Limity koncentracji wyznacza się w sposób ostrożny, z uwzględnieniem wszystkich istotnych kryteriów, w tym:
a)
instrumentów finansowych emitowanych przez emitentów należących do tej samej kategorii pod względem sektora gospodarki, rodzaju działalności i regionu geograficznego;
b)
poziomu ryzyka kredytowego, którego źródłem jest dany instrument finansowy lub dany emitent, określonego w oparciu o ocenę wewnętrzną przeprowadzoną przez CCP. Dokonując takiej oceny, CCP stosuje zdefiniowane i obiektywne metody, które nie polegają wyłącznie na zewnętrznych opiniach i które uwzględniają ryzyko wynikające z faktu posiadania przez instytucję kredytową siedziby w danym państwie;
c)
płynności i zmienności cen danych instrumentów finansowych.
4. CCP zapewnia, aby nie więcej niż 10 % jego zabezpieczenia było gwarantowane przez pojedynczą instytucję kredytową lub równorzędną instytucję finansową z państwa trzeciego lub przez podmiot, który należy do tej samej grupy co instytucja kredytowa lub instytucja finansowa z państwa trzeciego. Jeżeli wartość zabezpieczenia otrzymanego przez CCP w postaci gwarancji banków komercyjnych stanowi ponad 50 % łącznej wartości zabezpieczenia, limit ten może zostać zwiększony do 25 %.
5. Przy obliczaniu limitów przewidzianych w ust. 2 CCP uwzględnia całkowitą ekspozycję CCP wobec emitenta, w tym łączną kwotę linii kredytowych, certyfikatów depozytowych, lokat terminowych, rachunków oszczędnościowych, rachunków depozytowych, rachunków bieżących, instrumentów rynku pieniężnego oraz umów z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu wykorzystywanych przez CCP. Limitów tych nie stosuje się do utrzymywanego przez CCP zabezpieczenia w części, w jakiej jego wartość przekracza minimalną wymaganą kwotę depozytów zabezpieczających, funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania lub innych środków finansowych.
6. Przy wyznaczaniu limitu koncentracji ekspozycji CCP z tytułu pojedynczego emitenta CCP agreguje i traktuje jako pojedyncze ryzyko swoją ekspozycję z tytułu wszystkich instrumentów finansowych wyemitowanych przez danego emitenta lub podmiot z tej samej grupy lub też wyraźnie gwarantowanych przez emitenta lub podmiot z tej samej grupy oraz z tytułu instrumentów finansowych wyemitowanych przez przedsiębiorstwa, których wyłącznym celem jest funkcjonowanie jako właściciel środków produkcji niezbędnych dla działalności emitenta.
7. CCP regularnie monitoruje adekwatność swojej polityki i swoich procedur w zakresie limitów koncentracji. CCP dokonuje przeglądu swojej polityki i swoich procedur w zakresie limitów koncentracji przynajmniej raz do roku oraz każdorazowo w przypadku wystąpienia istotnej zmiany, która wpływa na ekspozycję CCP na ryzyko.
8. CCP informuje właściwy organ oraz członków rozliczających o obowiązujących limitach koncentracji oraz o wszelkich zmianach tych limitów.
9. W przypadku istotnego przekroczenia limitu koncentracji określonego w polityce i procedurach CCP, CCP niezwłocznie informuje właściwy organ o tym fakcie. CCP usuwa to naruszenie w możliwie najkrótszym terminie.
ROZDZIAŁ XI
POLITYKA INWESTYCYJNA
(art. 47 rozporządzenia (UE) nr 648/2012)
Artykuł 43
Wysoce płynne instrumenty finansowe
Do celów art. 47 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 za wysoce płynne instrumenty o minimalnym ryzyku kredytowym i ryzyku rynkowym można uznać instrumenty dłużne, jeżeli są instrumentami dłużnymi, które spełniają każdy z warunków określonych w załączniku II.
Artykuł 44
Zapewniające wysoki poziom bezpieczeństwa uzgodnienia w zakresie deponowania instrumentów finansowych
1. Jeżeli CCP nie może zdeponować instrumentów finansowych, o których mowa w art. 45, lub instrumentów finansowych wniesionych jako depozyty zabezpieczające lub składki na fundusz na wypadek niewykonania zobowiązania lub wkład na poczet innych środków finansowych - zarówno w drodze przeniesienia prawa własności, jak i ustanowienia zabezpieczenia - u operatora systemu rozrachunku papierów wartościowych, który zapewnia pełną ochronę tych instrumentów, te instrumenty finansowe deponuje się w którejkolwiek z poniższych instytucji:
a)
banku centralnym, który zapewnia pełną ochronę tych instrumentów oraz umożliwia CCP, w razie potrzeby, szybki dostęp do nich;
b)
posiadającej zezwolenie instytucji kredytowej w rozumieniu dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (9), która zapewnia pełne wyodrębnienie i ochronę tych instrumentów, umożliwia CCP, w razie potrzeby, szybki dostęp do nich oraz charakteryzuje się niskim ryzykiem kredytowym stwierdzonym w oparciu o ocenę wewnętrzną przeprowadzoną przez CCP, co CCP jest w stanie wykazać. Dokonując takiej oceny, CCP stosuje zdefiniowane i obiektywne metody, które nie polegają wyłącznie na zewnętrznych opiniach i które uwzględniają ryzyko wynikające z faktu posiadania przez instytucję kredytową siedziby w danym państwie;
c)
instytucji kredytowej z państwa trzeciego, która podlega normom ostrożnościowym uznanym przez właściwe organy za przynajmniej tak samo rygorystyczne jak normy określone w dyrektywie 2006/48/WE i przestrzega tych norm oraz która stosuje rzetelne praktyki rachunkowe, posiada solidne procedury w zakresie przechowywania oraz mechanizmy kontroli wewnętrznej i która zapewnia pełne wyodrębnienie i ochronę tych instrumentów, umożliwia CCP, w razie potrzeby, szybki dostęp do nich oraz charakteryzuje się niskim ryzykiem kredytowym stwierdzonym w oparciu o ocenę wewnętrzną przeprowadzoną przez CCP, co CCP jest w stanie wykazać. Dokonując takiej oceny, CCP stosuje zdefiniowane i obiektywne metody, które nie polegają wyłącznie na zewnętrznych opiniach i które uwzględniają ryzyko wynikające z faktu posiadania przez instytucję kredytową siedziby w danym państwie.
2. Jeżeli instrumenty finansowe deponowane są zgodnie z ust. 1 lit. b) lub c), muszą być przechowywane na mocy uzgodnień, które chronią CCP przed poniesieniem jakichkolwiek strat w przypadku niewykonania zobowiązania przez posiadającą zezwolenie instytucję finansową lub w przypadku jej niewypłacalności.
3. Zapewniające wysoki poziom bezpieczeństwa uzgodnienia dotyczące deponowania instrumentów finansowych wniesionych jako depozyty zabezpieczające lub składki na fundusz na wypadek niewykonania zobowiązania lub wkład na poczet innych środków finansowych dopuszczają ponowne wykorzystanie tych instrumentów finansowych przez CCP wyłącznie w przypadku, gdy spełnione są warunki określone w art. 39 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oraz gdy celem ich ponownego wykorzystania jest dokonanie płatności, zarządzanie przypadkiem niewykonania zobowiązania przez członka rozliczającego lub wykonanie uzgodnienia interoperacyjnego.
Artykuł 45
Zapewniające wysoki poziom bezpieczeństwa uzgodnienia w zakresie deponowania środków pieniężnych
1. Do celów art. 47 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, w przypadku deponowania środków pieniężnych w instytucji innej niż bank centralny depozyty tego rodzaju muszą spełniać każdy z poniższych warunków:
a)
depozyt jest denominowany w jednej z następujących walut:
(i)
w walucie generującej ryzyko, którym CCP jest w stanie zarządzać, co jest w stanie z dużą pewnością wykazać;
(ii)
w walucie, w której CCP rozlicza transakcje, do wysokości zabezpieczenia otrzymanego w tej walucie;
b)
depozyt składany jest w jednej z poniższych instytucji:
(i)
posiadającej zezwolenie instytucji kredytowej w rozumieniu dyrektywy 2006/48/WE, która charakteryzuje się niskim ryzykiem kredytowym stwierdzonym w oparciu o ocenę wewnętrzną przeprowadzoną przez CCP, co CCP jest w stanie wykazać. Dokonując takiej oceny, CCP stosuje zdefiniowane i obiektywne metody, które nie polegają wyłącznie na zewnętrznych opiniach i które uwzględniają ryzyko wynikające z faktu posiadania przez instytucję kredytową siedziby w danym państwie;
(ii)
instytucji kredytowej z państwa trzeciego, która podlega normom ostrożnościowym uznanym przez właściwe organy za przynajmniej tak samo rygorystyczne, jak normy określone w dyrektywie 2006/48/WE, i przestrzega tych norm oraz która stosuje rzetelne praktyki rachunkowe, posiada solidne procedury w zakresie przechowywania oraz mechanizmy kontroli wewnętrznej i która charakteryzuje się niskim ryzykiem kredytowym stwierdzonym w oparciu o ocenę wewnętrzną przeprowadzoną przez CCP, co CCP jest w stanie wykazać. Dokonując takiej oceny, CCP stosuje zdefiniowane i obiektywne metody, które nie polegają wyłącznie na zewnętrznych opiniach i które uwzględniają ryzyko wynikające z faktu posiadania przez instytucję kredytową siedziby w danym państwie.
2. Jeżeli środki pieniężne utrzymywane są na lokacie overnight zgodnie z ust. 1, co najmniej 95 % tych środków pieniężnych, liczonych w średnim okresie wynoszącym jeden miesiąc kalendarzowy, deponowanych jest na mocy uzgodnień, które zapewniają zabezpieczenie tych środków pieniężnych wysoce płynnymi instrumentami finansowymi spełniającymi wymagania określone w art. 45, z wyjątkiem wymagania określonego w ust. 1 lit. c) tego artykułu.
Artykuł 45
Limity koncentracji
1. CCP ustanawia i wdraża politykę i procedury zapewniające odpowiednią dywersyfikację instrumentów finansowych, w które zainwestowane są jego środki finansowe.
2. CCP wyznacza limity koncentracji oraz monitoruje koncentracje swoich środków finansowych na poziomie:
a)
poszczególnych instrumentów finansowych;
b)
kategorii instrumentów finansowych;
c)
poszczególnych emitentów;
d)
kategorii emitentów;
e)
kontrahentów, z którymi dokonano uzgodnień przewidzianych w art. 44 ust. 1 lit. b) i c) lub w art. 45 ust. 2.
3. Uwzględniając kategorie emitentów, CCP bierze pod uwagę następujące czynniki:
a)
rozkład geograficzny;
b)
współzależność i wielorakie równoległe relacje, jakie dany podmiot może mieć z CCP;
c)
poziom ryzyka kredytowego;
d)
ekspozycje CCP wobec emitenta z tytułu produktów rozliczanych przez CCP.
4. W tej polityce i tych procedurach określa się środki służące ograniczaniu ryzyka, które stosuje się w przypadku przekroczenia limitów koncentracji.
5. Wyznaczając limity koncentracji ekspozycji CCP wobec pojedynczego emitenta lub depozytariusza, CCP agreguje i traktuje jako pojedyncze ryzyko ekspozycję z tytułu wszystkich instrumentów finansowych wyemitowanych lub wyraźnie gwarantowanych przez danego emitenta oraz wszystkich środków finansowych zdeponowanych u danego depozytariusza.
6. CCP regularnie monitoruje adekwatność swojej polityki i swoich procedur w zakresie limitów koncentracji. CCP dokonuje ponadto przeglądu swojej polityki i swoich procedur w zakresie limitów koncentracji przynajmniej raz do roku oraz każdorazowo w przypadku wystąpienia istotnej zmiany, która wpływa na ekspozycję CCP na ryzyko.
7. W przypadku przekroczenia limitu koncentracji określonego w polityce i procedurach CCP, CCP niezwłocznie informuje właściwy organ o tym fakcie. CCP usuwa to naruszenie w możliwie najkrótszym terminie.
Artykuł 46
Zabezpieczenie niegotówkowe
W przypadku otrzymania zabezpieczenia w postaci instrumentów finansowych zgodnie z przepisami rozdziału X stosuje się wyłącznie art. 44 i 45.
ROZDZIAŁ XII
PRZEGLĄD MODELI, PRZEPROWADZENIE TESTÓW WARUNKÓW SKRAJNYCH I WERYFIKACJA HISTORYCZNA
(art. 49 rozporządzenia (UE) nr 648/2012)
SEKCJA 1
Modele i programy
Artykuł 47
Walidacja modeli
1. CCP przeprowadza kompleksową walidację swoich modeli, metodyki opracowywania tych modeli oraz ram zarządzania ryzykiem utraty płynności stosowanych do kwantyfikacji i agregacji swojego ryzyka oraz zarządzania nim. Wszelkie istotne zmiany lub korekty modeli CCP, metodyk opracowywania tych modeli oraz ram zarządzania ryzykiem utraty płynności podlegają odpowiedniemu zarządzaniu, w tym poprzez zasięganie porad komisji ds. ryzyka, oraz walidacji przez wykwalifikowany i niezależny podmiot przed ich zastosowaniem.
2. Funkcjonujący w CCP proces walidacji jest udokumentowany i określa przynajmniej politykę stosowaną przy przeprowadzaniu testów metodyki CCP w zakresie obliczania depozytu zabezpieczającego, funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania i innych środków finansowych oraz zasad obliczania wysokości płynnych środków finansowych. Wszelkie istotne zmiany lub korekty tej polityki podlegają odpowiedniemu zarządzaniu, w tym poprzez zasięganie porad komisji ds. ryzyka, oraz walidacji przez wykwalifikowany i niezależny podmiot przed ich zastosowaniem.
3. Kompleksowa walidacja obejmuje przynajmniej:
a)
ocenę koncepcyjnej prawidłowości modeli i ram, w tym dowodów dokumentujących opracowanie danego modelu;
b)
przegląd procedur bieżącego monitorowania, w tym weryfikację procesów i analizy porównawczej;
c)
przegląd parametrów i założeń przyjętych na potrzeby opracowania modeli, ich metodyk i ram;
d)
przegląd adekwatności i odpowiedniości modeli, metodyk ich opracowywania i ram przyjętych w odniesieniu do kategorii instrumentów, których dotyczą;
e)
przegląd odpowiedniości scenariuszy testów warunków skrajnych zgodnie z rozdziałem VII i art. 52;
f)
analizę wyników testów.
4. CCP ustanawia kryteria, w oparciu o które ocenia możliwość przeprowadzenia skutecznej walidacji swoich modeli, metodyk opracowywania tych modeli oraz ram zarządzania ryzykiem utraty płynności. Kryteria te uwzględniają pozytywne wyniki testów.
5. Jeżeli dane na temat cen nie są łatwo dostępne lub nie są wiarygodne, CCP podejmuje środki w związku z tymi ograniczeniami w wycenie i, jako minimum, przyjmuje ostrożne założenia oparte na obserwacjach skorelowanych lub powiązanych rynków i bieżących zachowań rynku.
6. Jeżeli dane na temat cen nie są łatwo dostępne lub nie są wiarygodne, systemy i modele wyceny wykorzystywane w tym celu podlegają odpowiedniemu zarządzaniu, w tym poprzez zasięganie porad komisji ds. ryzyka, oraz walidacji i testom. CCP zapewnia walidację swoich modeli wyceny przy założeniu różnorodnych scenariuszy rynkowych przez wykwalifikowany i niezależny podmiot, tak aby jego modele prawidłowo generowały odpowiednie ceny oraz, w stosownych przypadkach, dostosowuje swoje wyliczenia wstępnych depozytów zabezpieczających, aby uwzględnić wszelkie stwierdzone ryzyko związane z modelem.
7. CCP regularnie przeprowadza ocenę teoretycznych i empirycznych właściwości swojego modelu obliczania depozytu zabezpieczającego dla wszystkich instrumentów finansowych, które rozlicza.
Artykuł 48
Programy testów
1. CCP posiada politykę i procedury szczegółowo określające programy testów warunków skrajnych i weryfikacji historycznej, które realizuje w celu oceny odpowiedniości, dokładności, wiarygodności i odporności modeli i metodyk opracowywania tych modeli stosowanych do obliczania skali swoich mechanizmów kontroli ryzyka, w tym wysokości depozytu zabezpieczającego, składek na fundusz na wypadek niewykonania zobowiązania oraz innych środków finansowych w szerokim spektrum warunków rynkowych.
2. Polityka i procedury CCP określają również szczegółowo program testów warunków skrajnych, który CCP realizuje w celu oceny odpowiedniości, dokładności, wiarygodności i odporności ram zarządzania ryzykiem utraty płynności.
3. Polityka i procedury w tym obszarze uwzględniają co najmniej metody wyboru i opracowywania odpowiednich testów, w tym wyboru portfeli i danych rynkowych, regularność testów, szczególną charakterystykę ryzyka rozliczanych instrumentów finansowych, analizę wyników testów i odchyleń od oczekiwanych wyników testów oraz konieczne stosowne środki naprawcze.
4. Przy przeprowadzaniu wszystkich testów CCP uwzględnia wszelkie pozycje klientów.
SEKCJA 2
Weryfikacja historyczna
Artykuł 49
Procedura przeprowadzania weryfikacji historycznej
1. CCP ocenia swoje pokrycie depozytu zabezpieczającego, porównując ex post zaobserwowane wyniki z oczekiwanymi wynikami pochodzącymi z zastosowania modeli obliczania depozytu zabezpieczającego. Tę analizę historyczną przeprowadza się codziennie celem oceny, czy wystąpiły jakiekolwiek odchylenia od oczekiwanego wyniku testu w zakresie poziomu pokrycia depozytu zabezpieczającego. Poziom pokrycia ocenia się w odniesieniu do bieżących pozycji z tytułu instrumentów finansowych i członków rozliczających, przy czym uwzględnia on możliwe skutki ustalania wysokości depozytu zabezpieczającego na poziomie portfela oraz, w stosownych przypadkach, możliwy wpływ interoperacyjnych CCP.
2. W swoim programie weryfikacji historycznej CCP uwzględnia odpowiednie historyczne horyzonty czasowe, aby zapewnić wystarczająco długi okres przebiegu obserwacji, pozwalający zminimalizować ewentualny niekorzystny wpływ na istotność statystyczną.
3. W swoim programie weryfikacji historycznej CCP uwzględnia przynajmniej jasno określone testy statystyczne i kryteria skuteczności zdefiniowane przez CCP na potrzeby oceny wyników weryfikacji historycznej.
4. CCP okresowo przekazuje komisji ds. ryzyka wyniki weryfikacji historycznej i ich analizę w formie nienaruszającej poufności w celu zasięgnięcia jego porady przy przeglądzie swojego modelu obliczania depozytu zabezpieczającego.
5. Wyniki weryfikacji historycznej i ich analizę udostępnia się wszystkim członkom rozliczającym, a także klientom, o ile są znani CCP. Wyniki weryfikacji historycznej i ich analizę udostępniają wszystkim pozostałym klientom, na ich żądanie, odpowiedni członkowie rozliczający. Informacje te udostępniane są w zbiorczej postaci, która nie narusza poufności, a dostęp do szczegółowych wyników weryfikacji historycznej i ich analizy przysługuje członkom rozliczającym i klientom wyłącznie w odniesieniu do ich własnych portfeli.
6. CCP określa procedury precyzujące działania, które może podjąć w świetle wyników weryfikacji historycznej.
SEKCJA 3
Testy i analiza wrażliwości
Artykuł 50
Procedura przeprowadzania testów i analizy wrażliwości
1. CCP przeprowadza testy i analizę wrażliwości celem oceny poziomu pokrycia depozytu zabezpieczającego wynikającego z modelu w różnorodnych warunkach rynkowych, z wykorzystaniem danych historycznych dotyczących skrajnych warunków rynkowych, które faktycznie wystąpiły, oraz hipotetycznych danych dotyczących skrajnych warunków rynkowych, które się nie zmaterializowały.
2. CCP stosuje szeroką gamę parametrów i założeń, aby uwzględnić cały wachlarz historycznych i hipotetycznych warunków, w tym okresy o największej zmienności, których doświadczyły obsługiwane przez CCP rynki oraz skrajne zmiany korelacji cen kontraktów rozliczanych przez CCP, aby zrozumieć wpływ, jaki na poziom pokrycia depozytu zabezpieczającego mogą mieć maksymalnie skrajne warunki rynkowe oraz zmiany istotnych parametrów modelu.
3. Analizę wrażliwości przeprowadza się w stosunku do pewnej liczby rzeczywistych i reprezentatywnych portfeli członków rozliczających. Te reprezentatywne portfele wybiera się na podstawie stopnia ich wrażliwości na istotne czynniki ryzyka oraz korelacje, na jakie narażony jest CCP. Takie testy i analiza wrażliwości mają na celu zbadanie kluczowych parametrów i założeń modelu obliczania wstępnego depozytu zabezpieczającego w pewnej liczbie przedziałów ufności, aby stwierdzić poziom wrażliwości systemu na błędy w kalibracji tych parametrów i założeń. Należycie uwzględnia się strukturę ram czasowych czynników ryzyka oraz założoną korelację między czynnikami ryzyka.
4. CCP dokonuje oszacowania potencjalnych strat na pozycjach członków rozliczających.
5. W stosownych przypadkach CCP bierze pod uwagę parametry charakterystyczne dla sytuacji niewykonania zobowiązania jednocześnie przez kilku członków rozliczających, którzy emitują instrumenty finansowe rozliczane przez CCP lub instrumenty bazowe stanowiące podstawę instrumentów pochodnych rozliczanych przez CCP. W stosownych przypadkach uwzględnia się również skutki niewykonania zobowiązania przez klienta, który emituje instrumenty finansowe rozliczane przez CCP lub instrumenty bazowe stanowiące podstawę instrumentów pochodnych rozliczanych przez CCP.
6. CCP okresowo przekazuje komisji ds. ryzyka wyniki testów wrażliwości i analizę wrażliwości w formie nienaruszającej poufności w celu zasięgnięcia jego porady przy przeglądzie swojego modelu obliczania depozytu zabezpieczającego.
7. CCP określa procedury precyzujące działania, które może podjąć w świetle wyników analizy testów wrażliwości.
SEKCJA 4
Testy warunków skrajnych
Artykuł 51
Procedura przeprowadzania testów warunków skrajnych
1. W ramach swoich testów warunków skrajnych CCP bada modele stosowane do szacowania ekspozycji na ryzyko przy zastosowaniu skrajnych parametrów, założeń i scenariuszy, aby upewnić się, że jego środki finansowe są wystarczające do pokrycia tych ekspozycji w skrajnych, ale prawdopodobnych warunkach rynkowych.
2. Program testów warunków skrajnych CCP przewiduje konieczność regularnego wykonywania przez CCP szeregu testów warunków skrajnych, które uwzględniają całą gamę produktów CCP oraz wszystkie elementy jego modeli oraz metodyk ich opracowywania oraz jego ramy zarządzania ryzykiem utraty płynności.
3. Program testów warunków skrajnych CCP stanowi, że testy warunków skrajnych przeprowadzane są - stosując zdefiniowane scenariusze testów warunków skrajnych - w odniesieniu do zarówno historycznych, jak i hipotetycznych skrajnych, ale prawdopodobnych warunków rynkowych zgodnie z rozdziałem VII. Historyczne warunki, które mają być wykorzystane, podlegają, w stosownych przypadkach, weryfikacji i dostosowaniu. CCP bierze również pod uwagę inne formy stosownych scenariuszy testów warunków skrajnych, w tym m.in. niewydolność techniczną lub niewypłacalność swoich banków rozrachunkowych, agentów nostro, banków powierniczych, dostawców płynności lub interoperacyjnych CCP.
4. CCP posiada zdolność szybkiego dostosowania swoich testów warunków skrajnych, tak aby uwzględnić nowe lub pojawiające się rodzaje ryzyka.
5. CCP bierze pod uwagę potencjalne straty wynikające z niewykonania zobowiązania przez klienta, o ile jest on znany, który dokonuje rozliczeń za pośrednictwem wielu członków rozliczających.
6. CCP okresowo przekazuje komisji ds. ryzyka wyniki testów warunków skrajnych i ich analizę w formie nienaruszającej poufności w celu zasięgnięcia jego porady przy przeglądzie swoich modeli, metodyk ich opracowywania i ram zarządzania ryzykiem utraty płynności.
7. Wyniki testów warunków skrajnych i ich analizę udostępnia się wszystkim członkom rozliczającym, a także klientom, o ile są znani CCP. Wyniki weryfikacji historycznej i ich analizę udostępniają wszystkim pozostałym klientom, na ich żądanie, odpowiedni członkowie rozliczający. Informacje te udostępniane są w zbiorczej postaci, która nie narusza poufności, a dostęp do szczegółowych wyników testów warunków skrajnych i ich analizy przysługuje członkom rozliczającym i klientom wyłącznie w odniesieniu do ich własnych portfeli.
8. CCP określa procedury precyzujące działania, które może podjąć w świetle wyników testów warunków skrajnych.
Artykuł 52
Czynniki ryzyka badane w testach warunków skrajnych
1. CCP identyfikuje istotne czynniki ryzyka charakterystyczne dla rozliczanych przez siebie kontraktów, które mogą mieć wpływ na jego straty, oraz dysponuje odpowiednią metodą pomiaru tych czynników ryzyka. Przeprowadzane przez CCP testy warunków skrajnych uwzględniają, stosownie do przypadku, co najmniej czynniki ryzyka określone dla poniższych rodzajów instrumentów finansowych:
a)
kontrakty powiązane ze stopą procentową: czynniki ryzyka związane ze stopami procentowymi w każdej walucie, w której CCP rozlicza instrumenty finansowe. Modelowanie krzywej rentowności przebiega w podziale na różne segmenty terminów zapadalności w celu ujęcia wahań zmienności stóp wzdłuż krzywej rentowności. Liczba odpowiadających im czynników ryzyka zależy od złożoności kontraktów na stopę procentową rozliczanych przez CCP. Ryzyko bazowe wynikające z niedoskonale skorelowanych zmian stóp procentowych instrumentów skarbowych i stóp procentowych innych instrumentów o stałym oprocentowaniu uwzględnia się osobno;
b)
kontrakty powiązane z kursem walutowym: czynniki ryzyka związane z każdą walutą obcą, w której CCP rozlicza instrumenty finansowe, oraz z kursem wymiany między walutą, w której dokonywane jest wezwanie do uzupełnienia depozytu zabezpieczającego, a walutą, w której CCP rozlicza instrumenty finansowe;
c)
kontrakty powiązane z akcjami: czynniki ryzyka związane ze zmiennością cen akcji poszczególnych emisji na każdym z rynków rozliczanych przez CCP oraz ze zmiennością różnych sektorów całego rynku akcji. Złożoność i charakter techniki modelowania dla danego rynku uzależnione są od ekspozycji CCP wobec całego rynku oraz od jego koncentracji wobec akcji poszczególnych emisji na tym rynku;
d)
kontrakty towarowe: czynniki ryzyka uwzględniające różne kategorie i podkategorie kontraktów towarowych i związanych z nimi instrumentów pochodnych rozliczanych przez CCP, w tym, w stosownych przypadkach, zróżnicowanie premii z tytułu fizycznego posiadania między pozycjami w instrumentach pochodnych na dany towar a pozycjami kasowymi w danym towarze;
e)
kontrakty powiązane z kredytami: czynniki ryzyka uwzględniające ryzyko niespodziewanego niewykonania zobowiązania, w tym łączne ryzyko wynikające z niewykonania zobowiązania przez wiele podmiotów, ryzyko bazowe oraz zmienność stopy odzysku.
2. W kontekście swoich testów warunków skrajnych CCP odpowiednio uwzględnia również przynajmniej następujące aspekty:
a)
korelacje, w tym między stwierdzonymi czynnikami ryzyka oraz między podobnymi kontraktami rozliczanymi przez CCP;
b)
czynniki odpowiadające implikowanej i historycznej zmienności rozliczanego kontraktu;
c)
szczególną charakterystykę wszelkich nowych kontraktów, które CCP ma rozliczać;
d)
ryzyko koncentracji, w tym wobec członka rozliczającego i podmiotów należących do tej samej grupy co członkowie rozliczający;
e)
współzależności i wielorakie równoległe relacje;
f)
stosowne ryzyko, w tym ryzyko walutowe;
g)
wyznaczone limity ekspozycji;
h)
ryzyko korelacji.
Artykuł 53
Testy łącznej kwoty środków finansowych w warunkach skrajnych
1. Realizowany przez CCP program testów warunków skrajnych zapewnia odpowiednią łączną wysokość depozytu zabezpieczającego, składek na fundusz na wypadek niewykonania zobowiązania oraz innych środków finansowych, tak aby pokrywała ona zobowiązania wynikające z niewykonania zobowiązania przez co najmniej dwóch członków rozliczających, wobec których CCP posiada największe ekspozycje w skrajnych, ale prawdopodobnych warunkach rynkowych. W ramach programu testów warunków skrajnych bada się również potencjalne straty wynikające z niewykonania zobowiązania przez podmioty należące do tej samej grupy co dwóch członków rozliczających, wobec których CCP posiada największe ekspozycje w skrajnych, ale prawdopodobnych warunkach rynkowych.
2. Program testów warunków skrajnych CCP zapewnia odpowiednią wysokość jego depozytów zabezpieczających oraz funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania, tak aby pokrywały one przynajmniej zobowiązania powstałe w wyniku niewykonania zobowiązania przez członka rozliczającego, wobec którego CCP posiada największe ekspozycje, lub przez drugiego i trzeciego największego członka rozliczającego, jeżeli suma ekspozycji wobec nich jest większa, zgodnie z art. 42 rozporządzenia (UE) nr 648/2012.
3. CCP przeprowadza dokładną analizę potencjalnych strat, które mógłby ponieść, oraz szacuje potencjalne straty na pozycjach członków rozliczających, w tym ryzyko, że likwidacja tych pozycji mogłaby wywrzeć wpływ na rynek oraz poziom pokrycia depozytu zabezpieczającego CCP.
4. W swoich testach warunków skrajnych CCP uwzględnia, w stosownych przypadkach, skutki niewykonania zobowiązania przez członka rozliczającego, który emituje instrumenty finansowe rozliczane przez CCP lub instrumenty bazowe stanowiące podstawę instrumentów pochodnych rozliczanych przez CCP. W stosownych przypadkach uwzględnia się również skutki niewykonania zobowiązania przez klienta, który emituje instrumenty finansowe rozliczane przez CCP lub instrumenty bazowe stanowiące podstawę instrumentów pochodnych rozliczanych przez CCP.
5. Przeprowadzane przez CCP testy warunków skrajnych uwzględniają okres likwidacji przewidziany w art. 26.
Artykuł 54
Testy płynnych środków finansowych w warunkach skrajnych
1. Realizowany przez CCP program testów warunków skrajnych, którym poddawane są jego płynne środki finansowe, zapewnia dostępność tych środków w odpowiedniej wysokości zgodnie z wymogami określonymi w rozdziale VIII.
2. CCP posiada jasne i przejrzyste zasady i procedury regulujące uzupełnianie niewystarczającego poziomu płynnych środków finansowych stwierdzonego w wyniku przeprowadzenia testów warunków skrajnych, aby zapewnić możliwość regulowania zobowiązań płatniczych.
CCP posiada również jasne procedury wykorzystywania wyników i analizy testów warunków skrajnych na potrzeby oceniania i korygowania adekwatności swoich ram zarządzania ryzykiem utraty płynności oraz swoich dostawców płynności.
3. Scenariusze testów warunków skrajnych stosowane na potrzeby testowania płynnych środków finansowych w warunkach skrajnych uwzględniają strukturę i sposób funkcjonowania CCP i obejmują wszystkie podmioty, które mogą wystawiać CCP na istotne ryzyko utraty płynności. W tych testach warunków skrajnych uwzględnia się również wszelkie silne powiązania oraz podobne ekspozycje między członkami rozliczającymi CCP, w tym między innymi podmiotami, które należą do tej samej grupy, oraz ocenia się prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania przez wielu członków rozliczających oraz efekt domina wśród członków rozliczających, który takie przypadki niewykonania zobowiązania mogłyby wywołać.
SEKCJA 5
Pokrycie i korzystanie z wyników testów
Artykuł 55
Utrzymywanie odpowiedniego pokrycia
1. CCP ustanawia i utrzymuje procedury pozwalające identyfikować zmiany warunków rynkowych, w tym nasilanie się zmienności lub spadki płynności instrumentów finansowych, które rozlicza, aby umożliwić szybkie dostosowanie mechanizmu obliczania swoich wymogów dotyczących depozytu zabezpieczającego celem należytego uwzględnienia nowych warunków rynkowych.
2. CCP przeprowadza testy swoich redukcji wartości zabezpieczeń w celu zapewnienia możliwości upłynnienia zabezpieczenia przynajmniej według jego zredukowanej wartości w zaobserwowanych i skrajnych, ale prawdopodobnych warunkach rynkowych.
3. Jeżeli CCP pobiera depozyty zabezpieczające na poziomie portfela, a nie na poziomie produktu, CCP stale weryfikuje i bada kompensowanie między produktami. CCP dokonuje takiego kompensowania w oparciu o ostrożną i ekonomicznie uzasadnioną metodykę, która odzwierciedla poziom zależności cen między poszczególnymi produktami. CCP bada w szczególności zachowanie się korelacji w okresach faktycznych i hipotetycznych niekorzystnych warunków rynkowych.
Artykuł 56
Przegląd modeli z wykorzystaniem wyników testów
1. CCP posiada jasne procedury służące ustalaniu wysokości dodatkowego depozytu zabezpieczającego, który CCP może musieć pobrać, w tym w ujęciu śróddziennym, oraz rekalibracji swojego modelu obliczania depozytu zabezpieczającego, w przypadku gdy weryfikacja historyczna wskazuje, że model ten nie zachował się zgodnie z oczekiwaniami i w konsekwencji nie wskazał odpowiedniej wysokości wstępnego depozytu zabezpieczającego koniecznego do osiągnięcia zamierzonego poziomu ufności. Jeżeli CCP stwierdzi, że konieczne jest wezwanie do wniesienia dodatkowego depozytu zabezpieczającego, dokonuje tego przed kolejnym wezwaniem do uzupełnienia depozytu zabezpieczającego.
2. CCP ocenia źródło odchyleń od oczekiwanego wyniku testu wykazanych przez swoją weryfikację historyczną. W zależności od źródła odchyleń CCP ustala, czy konieczna jest istotna zmiana modelu obliczania depozytu zabezpieczającego lub modeli, które zapewniają dane wejściowe do tego modelu, oraz czy konieczna jest rekalibracja dotychczasowych parametrów
3. CCP ocenia źródła odchyleń od oczekiwanego wyniku testu wykazanych przez swoje testy warunków skrajnych. W zależności od źródeł odchyleń CCP ustala, czy konieczna jest istotna zmiana jego modeli, metodyk ich opracowywania lub jego ram zarządzania ryzykiem utraty płynności, czy też konieczna jest rekalibracja dotychczasowych parametrów lub założeń.
4. Jeżeli wyniki testów wskazują na niewystarczające pokrycie depozytu zabezpieczającego, funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania lub innych środków finansowych, CCP zwiększa ogólne pokrycie swoich środków finansowych do akceptowalnego poziomu przed kolejnym wezwaniem do uzupełnienia depozytu zabezpieczającego. Jeżeli wyniki testów wskazują na niewystarczający poziom płynnych środków finansowych, CCP zwiększa stan swoich płynnych środków finansowych do akceptowalnego poziomu możliwie jak najszybciej.
5. Prowadząc przegląd swoich modeli, metodyk ich opracowywania oraz ram zarządzania ryzykiem utraty płynności, CCP monitoruje częstotliwość występowania odchyleń od oczekiwanego wyniku testu celem wykrycia i rozwiązania problemów w należyty sposób i bez zbędnej zwłoki.
SEKCJA 6
Odwrotne testy warunków skrajnych
Artykuł 57
Odwrotne testy warunków skrajnych
1. CCP przeprowadza odwrotne testy warunków skrajnych, które mają na celu stwierdzenie, w jakich warunkach rynkowych łączna wysokość jego depozytu zabezpieczającego, funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania oraz innych środków finansowych może nie zapewniać wystarczającego pokrycia ekspozycji kredytowych oraz w jakich warunkach stan jego płynnych środków finansowych może być niewystarczający. Przeprowadzając te testy, CCP modeluje skrajne warunki rynkowe, które wykraczają poza warunki, które uznaje się za prawdopodobne warunki rynkowe, aby umożliwić określenie limitów swoich modeli, ram zarządzania ryzykiem utraty płynności, środków finansowych oraz płynnych środków finansowych.
2. CCP opracowuje odwrotne testy warunków skrajnych dostosowane do szczególnych rodzajów ryzyka charakterystycznych dla rynków i kontraktów, dla których świadczy usługi rozliczania.
3. CCP wykorzystuje warunki ustalone na podstawie ust. 1 oraz wyniki i analizę swoich odwrotnych testów warunków skrajnych jako pomoc w określeniu skrajnych, ale prawdopodobnych scenariuszy zgodnie z rozdziałem VII.
4. CCP okresowo przekazuje komisji ds. ryzyka wyniki swoich odwrotnych testów warunków skrajnych i ich analizę w formie nienaruszającej poufności w celu zasięgnięcia jego porady przy ich przeglądzie.
SEKCJA 7
Procedury na wypadek niewykonania zobowiązania
Artykuł 58
Testy procedur na wypadek niewykonania zobowiązania
1. CCP przeprowadza testy i dokonuje przeglądu swoich procedur na wypadek niewykonania zobowiązania, aby zapewnić ich praktyczność i skuteczność. W ramach testów swoich procedur na wypadek niewykonania zobowiązania CCP przeprowadza symulacje.
2. Po przeprowadzeniu testów swoich procedur na wypadek niewykonania zobowiązania CCP identyfikuje wszelkie niepewności i odpowiednio dostosowuje swoje procedury w celu ich ograniczenia.
3. Poprzez przeprowadzanie symulacji CCP weryfikuje, czy wszyscy członkowie rozliczający oraz, w stosownych przypadkach, klienci i inne zainteresowane strony, w tym interoperacyjni CCP oraz wszyscy usługodawcy, których to dotyczy, są należycie poinformowani o procedurach stosowanych w przypadku niewykonania zobowiązania i je znają.
SEKCJA 8
Walidacja i częstotliwość przeprowadzania testów
Artykuł 59
Częstotliwość
1. CCP przeprowadza kompleksową walidację swoich modeli oraz metodyk ich opracowywania przynajmniej raz do roku.
2. CCP przeprowadza kompleksową walidację swoich ram zarządzania ryzykiem utraty płynności przynajmniej raz do roku.
3. CCP przeprowadza pełną walidację swoich modeli wyceny przynajmniej raz do roku.
4. CCP dokonuje przeglądu odpowiedniości polityk określonych w art. 51 przynajmniej raz do roku.
5. CCP analizuje i monitoruje zachowanie swoich modeli oraz pokrycie środków finansowych w przypadku niewykonania zobowiązania w drodze historycznej weryfikacji pokrycia depozytu zabezpieczającego przynajmniej raz dziennie i testów warunków skrajnych z wykorzystaniem standardowych i przyjętych parametrów i założeń przeprowadzanych również przynajmniej raz dziennie.
6. CCP analizuje i monitoruje swoje ramy zarządzania ryzykiem utraty płynności, poddając, przynajmniej raz dziennie, swoje płynne środki finansowe testom warunków skrajnych.
7. CCP przeprowadza szczegółową dogłębną analizę wyników testów przynajmniej raz w miesiącu w celu zapewnienia prawidłowości swoich scenariuszy testów warunków skrajnych, modeli i ram zarządzania ryzykiem utraty płynności, a także przyjętych dla nich parametrów i założeń. Analizę tę przeprowadza się częściej w skrajnych warunkach rynkowych, w tym także wtedy, gdy rozliczane instrumenty finansowe lub obsługiwane rynki wykazują ogółem większą zmienność, staną się mniej płynne lub gdy wielkość lub koncentracje pozycji posiadanych przez jego członków rozliczających znacznie wzrosną, lub gdy przewiduje się, że CCP stanie w obliczu skrajnych warunków rynkowych.
8. Analizę wrażliwości przeprowadza się przynajmniej raz w miesiącu z wykorzystaniem wyników testów wrażliwości. Analizę tę należy przeprowadzać częściej, w przypadku gdy rynki są nadzwyczaj zmienne lub mniej płynne lub gdy wielkość lub koncentracje pozycji posiadanych przez jego członków rozliczających znacznie wzrosną.
9. CCP przeprowadza testy kompensacji między instrumentami finansowymi oraz bada zachowanie się korelacji w okresach faktycznych i hipotetycznych niekorzystnych warunków rynkowych przynajmniej raz do roku.
10. Wskaźniki redukcji wartości stosowane przez CCP bada się przynajmniej raz w miesiącu.
11. CCP przeprowadza odwrotne testy warunków skrajnych przynajmniej raz na kwartał.
12. CCP przeprowadza testy i dokonuje przeglądu swoich procedur na wypadek niewykonania zobowiązania przynajmniej raz na kwartał oraz przeprowadza symulacje przynajmniej raz do roku, zgodnie z art. 61. CCP przeprowadza również symulacje po dokonaniu jakiejkolwiek istotnej zmiany swoich procedur na wypadek niewykonania zobowiązania.
SEKCJA 9
Horyzonty czasowe stosowane przy przeprowadzaniu testów
Artykuł 60
Horyzonty czasowe
1. Horyzonty czasowe stosowane na potrzeby testów warunków skrajnych określa się zgodnie z rozdziałem VII, przy czym obejmują one skrajne, ale prawdopodobne warunki rynkowe określone z uwzględnieniem prognoz dotyczących przyszłych warunków rynkowych.
2. Horyzonty czasowe stosowane na potrzeby weryfikacji historycznej uwzględniają dane przynajmniej z okresu ostatniego roku lub z okresu, przez jaki CCP rozliczał dany instrument finansowy, jeżeli jest on krótszy niż rok.
SEKCJA 10
Podawanie informacji do wiadomości publicznej
Artykuł 61
Informacje podawane do publicznej wiadomości
1. CCP podaje do wiadomości publicznej ogólne zasady leżące u podstaw jego modeli oraz metodyk ich opracowywania, charakter przeprowadzanych testów oraz syntetyczne streszczenie wyników testów oraz wszelkich podjętych działań naprawczych.
2. CCP podaje do publicznej wiadomości informacje na temat kluczowych aspektów swoich procedur na wypadek niewykonania zobowiązania, w tym na temat:
a)
okoliczności, w jakich podjęte mogą zostać działania;
b)
tego, kto może podjąć te działania;
c)
zakresu działań, które mogą zostać podjęte, w tym sposobu postępowania z pozycjami, funduszami i aktywami tak własnymi, jak i należącymi do klientów;
d)
mechanizmów służących wykonaniu obowiązków, jakie CCP ma wobec członków rozliczających wykonujących zobowiązania;
e)
mechanizmów ułatwiających wykonanie obowiązków, jakie członek rozliczający niewykonujący zobowiązania ma wobec swoich klientów.
Artykuł 62
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Załącznik I sekcja 2 lit. h) stosuje się od dnia przypadającego trzy lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do transakcji, których przedmiotem są instrumenty pochodne, o których mowa w art. 2 pkt 4) lit. b) i d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1227/2011 (10).
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 19 grudnia 2012 r.