NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 463/2013
ze dne 17. května 2013,
kterým se mění nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 2003/2003 o hnojivech za účelem přizpůsobení příloh I, II a IV technickému pokroku
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 2003/2003 ze dne 13. října 2003 o hnojivech (1), a zejména na čl. 31 odst. 1 a 3 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
V tabulce A.3 v příloze I nařízení (ES) č. 2003/2003 byl použit výraz „kainit“ jako označení typu hnojiv pro surovou draselnou sůl. Výraz „kainit“ se nyní spojuje pouze s jedním specifickým druhem surové draselné soli, což může vést k obchodním omezením pro výrobce, kteří chtějí uvádět na trh jiné zdroje draselných solí. Aby se zamezilo tomuto omezení, a pro zemědělce ze všech členských států se tak usnadnil přístup k širšímu sortimentu draselných solí, mělo by být použito obecnější označení typu u položek vztahujících se k tomuto typu hnojiv a odkazy na kainit by měly být odpovídajícím způsobem změněny. Výrobcům surových draselných solí by mělo být poskytnuto přechodné období na to, aby přizpůsobili označování novým pravidlům.
(2)
Lignosulfonová kyselina je komplexní materiál získávaný z různých zdrojů dřeva. Jelikož se na trhu vyskytuje v různých stupních jakosti, je třeba přizpůsobit technickému pokroku požadavky na jakost, které musí výrobky splňovat, aby mohly být uváděny na trh jako hnojivo ES.
(3)
Materiály k vápnění půd, známé také jako vápenná hnojiva, snižují kyselost půdy a mohou tak rovněž dodávat živiny hořčík či vápník, popř. obě z nich. Výrobci materiálů k vápnění půd se setkávají s rozdílnými vnitrostátními předpisy, což vede k narušení vnitřního trhu. Materiály k vápnění půd by proto měly být zařazeny mezi typy hnojiv popsané v příloze I nařízení (ES) č. 2003/2003, aby se umožnil jejich volný oběh na vnitřním trhu. Kromě toho Evropský výbor pro normalizaci (CEN) vypracoval normy EN pro metody analýzy materiálů k vápnění půd. S cílem zavést jejich povinné dodržování by tyto normy měly být zařazeny do přílohy IV nařízení (ES) č. 2003/2003, která stanoví metody odběru vzorků a analýzy.
(4)
Mělo by být stanoveno přechodné období s cílem poskytnout výrobcům materiálů k vápnění půd dostatek času pro přizpůsobení se novým normám EN.
(5)
Příloha II nařízení (ES) č. 2003/2003 stanoví odchylky od deklarovaného obsahu živin. Příloha II by měla být změněna tak, aby zahrnovala odchylky pro materiály k vápnění půd.
(6)
Nařízení (ES) č. 2003/2003 požaduje kontrolu hnojiv ES metodami odběru vzorků a analýzy popsanými v příloze IV uvedeného nařízení. Některé z těchto metod ale nejsou mezinárodně uznávány a měly by být nahrazeny normami EN, které nedávno vypracoval Evropský výbor pro normalizaci.
(7)
Nařízení (ES) č. 2003/2003 by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno.
(8)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem výboru zřízeného článkem 32 nařízení (ES) č. 2003/2003,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Změny
1. Příloha I nařízení (ES) č. 2003/2003 se mění v souladu s přílohou I tohoto nařízení.
2. Příloha II nařízení (ES) č. 2003/2003 se mění v souladu s přílohou II tohoto nařízení.
3. Příloha IV nařízení (ES) č. 2003/2003 se mění v souladu s přílohou III tohoto nařízení.
Článek 2
Přechodná ustanovení
Odchylně od čl. 3 odst. 2 mohou výrobci používat ustanovení bodu 1 přílohy I před 7. prosincem 2014.
Článek 3
Vstup v platnost
1. Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
2. Bod 1 přílohy I se použije ode dne 7. prosince 2014.
3. Bod 3 přílohy I, bod 2 přílohy II a bod 4 přílohy III se použijí ode dne 7. června 2014.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 17. května 2013.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 463/2013
z dnia 17 maja 2013 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2003/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie nawozów w celu dostosowania jego załączników I, II i IV do postępu technicznego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 2003/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. w sprawie nawozów (1), w szczególności jego art. 31 ust. 1 i 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W tabeli A.3 w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 użyto słowa „kainit” jako nazwy typu w odniesieniu do soli potasowej surowej. Obecnie słowo to kojarzone jest z określonym rodzajem surowej soli potasowej, co może prowadzić do ograniczeń w handlu dla producentów chcących wprowadzać do obrotu sól potasową z innych źródeł. W celu eliminacji tego ograniczenia i ułatwienia rolnikom we wszystkich państwach członkowskich dostępu do szerszego asortymentu soli potasowych należy zastosować ogólniejszą nazwę typu w odniesieniu do tego rodzaju nawozów, a odniesienia do kainitu należy odpowiednio dostosować. Aby umożliwić producentom surowych soli potasowych dostosowanie etykiet do nowych przepisów, należy zapewnić im okres przejściowy.
(2)
Kwas lignosulfonowy jest złożonym materiałem uzyskiwanym z drewna różnego pochodzenia. Ponieważ w obrocie handlowym produkt ten dostępny jest w formach różniących się od siebie jakością, należy dostosować do postępu technicznego wymagania jakościowe, jakie produkt ten musi spełniać, by mógł być wprowadzany do obrotu jako nawóz WE.
(3)
Środki wapnujące, znane również jako wapno nawozowe, zmniejszają kwasowość gleby, przez co mogą również dostarczać składników pokarmowych: magnezu lub wapnia lub obu. Producenci środków wapnujących mają do czynienia z różnymi przepisami krajowymi, co powoduje zakłócenia na rynku wewnętrznym. Aby zapewnić swobodny przepływ środków wapnujących na rynku wewnętrznym należy dodać je do typów nawozów opisanych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2003/2003. Ponadto Europejski Komitet Normalizacyjny (CEN) opracował normy EN w zakresie metod analizy środków wapnujących. Aby zgodność z tymi normami stała się obowiązkowa, należy je włączyć do załącznika IV do rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 określającego metody pobierania próbek i przeprowadzania analiz.
(4)
Aby umożliwić producentom środków wapnujących dostosowanie się do nowych norm EN, należy zapewnić im okres przejściowy.
(5)
W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 określono tolerancje w odniesieniu do deklarowanej zawartości składników pokarmowych. Należy zmienić załącznik II w celu wpisania tolerancji w odniesieniu do środków wapnujących.
(6)
Przepisy rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 zawierają wymóg poddawania nawozów WE kontroli zgodnie z metodami pobierania próbek i analizy określonymi w załączniku IV do tego rozporządzenia. Niektóre z tych metod nie są jednak uznawane na poziomie międzynarodowym i należy zastąpić je normami EN, opracowanymi ostatnio przez Europejski Komitet Normalizacyjny.
(7)
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2003/2003.
(8)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 32 rozporządzenia (WE) nr 2003/2003,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zmiany
1. W załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia.
2. W załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem II do niniejszego rozporządzenia.
3. W załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 2003/2003 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Przepisy przejściowe
Na zasadzie odstępstwa od art. 3 ust. 2 producenci mogą stosować przepisy określone w załączniku I pkt 1) przed dniem 7 grudnia 2014 r.
Artykuł 3
Wejście w życie
1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2. Załącznik I pkt 1) stosuje się od dnia 7 grudnia 2014 r.
3. Załącznik I pkt 3), załącznik II pkt 2) i załącznik III pkt 4) stosuje się od dnia 7 czerwca 2014 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 17 maja 2013 r.