PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 180/2014
ze dne 20. února 2014,
kterým se stanoví prováděcí pravidla k nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 228/2013, kterým se stanoví zvláštní opatření v oblasti zemědělství ve prospěch nejvzdálenějších regionů Unie
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 228/2013 ze dne 13. března 2013, kterým se stanoví zvláštní opatření v oblasti zemědělství ve prospěch nejvzdálenějších regionů Unie a zrušuje nařízení Rady (ES) č. 247/2006 (1), a zejména na čl. 6 odst. 2, článek 8, čl. 12 odst. 3 a čl. 13 odst. 2, článek 14, čl. 18 odst. 1 druhý pododstavec a čl. 19 odst. 3, čl. 21 odst. 4, čl. 27 odst. 1 a čl. 29 odst. 2 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení (EU) č. 228/2013 zrušilo a nahradilo nařízení Rady (ES) č. 247/2006 (2). Nařízením (EU) č. 228/2013 se Komisi svěřuje pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci a prováděcí akty. V zájmu zajištění hladkého fungování režimu v novém právním rámci je třeba prostřednictvím těchto aktů přijmout určitá pravidla. Nová pravidla by měla nahradit prováděcí pravidla stanovená nařízením Komise (ES) č. 793/2006 (3). Uvedené nařízení se zrušuje nařízením Komise v přenesené pravomoci (EU) č. 179/2014 (4).
(2)
Některé zemědělské produkty, na něž se vztahuje osvobození od dovozních cel, podléhají již předložení dovozní licence. Pro zjednodušení administrativy je třeba u uvedených produktů používat dovozní licenci jako podporu systému osvobození od dovozních cel.
(3)
U dalších zemědělských produktů, které nepodléhají předložení dovozní licence, se jeví nutné zavést dokument na podporu systému osvobození od dovozních cel. K tomuto účelu má být používáno osvědčení o osvobození, vystavené na formuláři dovozní licence.
(4)
Měla by se stanovit pravidla pro určení výše podpory pro zásobování produkty, na které se vztahují zvláštní režimy zásobování. Tato pravidla by měla zohlednit vícenáklady na zásobování vyplývající z odlehlosti a ostrovní povahy nejvzdálenějších regionů, které je závažně znevýhodňují. Aby byla zachována konkurenceschopnost produktů Unie, měla by tato podpora přihlížet k vývozním cenám.
(5)
Režim podpory poskytovaný produktům dodávaným z území Unie by měl být spravován prostřednictvím osvědčení nazvaného „osvědčení o podpoře“, přičemž se použije formulář pro dovozní licenci.
(6)
Správa zvláštního režimu zásobování vyžaduje zavedení pravidel pro vydávání osvědčení o podpoře, která se odchylují od běžných pravidel pro dovozní licence podle nařízení Komise (ES) č. 376/2008 (5).
(7)
Správa zvláštního režimu zásobování by měla umožnit sledovat dvojí cíl. Zaprvé by měla podpořit rychlé vydávání licencí a osvědčení, zejména zrušením obecné povinnosti složit jistotu předem, a podpořit rychlé vyplácení podpory v případě zásobování produkty z území Unie. Zadruhé by měla zajistit kontrolu a sledování úkonů a poskytnout správním orgánům nástroje, které potřebují k tomu, aby se ujistily, že je dosahováno cílů tohoto režimu. Uvedené cíle mají zajistit pravidelné zásobování některými zemědělskými produkty a kompenzovat dopady zeměpisné polohy nejvzdálenějších regionů tím, že zajistí, že výhody režimu se skutečně projeví ve fázi, kdy jsou produkty určené pro konečné spotřebitele uváděny na trh.
(8)
Pravidla pro správu zvláštního režimu zásobování by měla zajistit, aby v rámci množství stanovených v předběžných odhadech dodávek získal registrovaný hospodářský subjekt licenci nebo osvědčení na produkty a množství, jež jsou předmětem obchodní operace, kterou uskutečňuje na svůj účet, na základě předložení dokladů potvrzujících, že obchod byl řádně proveden a že žádost o licenci nebo osvědčení je v pořádku.
(9)
Požadavky na sledování činností, na něž se vztahuje zvláštní režim zásobování, vedle dalších pravidel stanoví dobu platnosti licencí a osvědčení upravenou pro potřeby námořní a letecké dopravy, povinnost prokázat splnění dodávky pokryté licencí nebo osvědčením v krátkých termínech, jakož i zákaz postoupení práv a povinností vztahujících se na držitele uvedené licence nebo osvědčení.
(10)
Prospěch poskytnutý ve formě osvobození od dovozních cel a ve formě podpory pro produkty dodávané z území Unie se musí projevit na nákladech produkce a cenách placených konečnými spotřebiteli. Proto je třeba kontrolovat skutečný dopad těchto výhod.
(11)
Měla by být stanovena pravidla pro povolování a sledování vývozu produktů, na něž se vztahuje zvláštní režim zásobování, do třetích zemí a jejich zasílání do zbývající části Unie. Je zejména třeba stanovit maximální množství zpracovaných produktů, jež mohou být předmětem tradičního vývozu a zásilek, jakož i množství produktů a místa určení vývozu místně zpracovaných produktů s cílem povzbudit regionální obchod.
(12)
Za účelem ochrany spotřebitelů a obchodních zájmů hospodářských subjektů je třeba ze zvláštního režimu zásobování vyloučit nejpozději při jejich prvním uvedení na trh ty produkty, které nemají řádnou a uspokojivou obchodní jakost ve smyslu článku 28 nařízení Komise (ES) č. 612/2009 (6), a stanovit příslušná opatření pro případy, kdy tento požadavek nebude splněn.
(13)
V rámci partnerských postupů platných pro nejvzdálenější regiony je třeba, aby příslušné orgány členských států stanovily správní pravidla nezbytná pro správu a sledování zvláštního režimu zásobování.
(14)
Aby byla Komise s to vyhodnotit zavedení těchto režimů, je třeba zavést pravidelné zprávy, které budou příslušné orgány členských států předkládat Komisi.
(15)
Pro každý režim podpory ve prospěch místní produkce je třeba stanovit obsah žádosti a dokumenty, jež je třeba přiložit k žádosti pro posouzení její důvodnosti.
(16)
Pokud budou tyto žádosti o podporu obsahovat zjevné omyly, mělo by být možné je kdykoliv změnit.
(17)
Aby mohly vnitrostátní orgány naplánovat a následně uskutečnit účinné kontroly správnosti žádostí o podporu ve prospěch místní produkce, je nezbytné dodržovat lhůty pro předložení žádostí o podporu a pro změnu žádostí o podporu. Je tudíž třeba stanovit lhůty, po jejichž uplynutí nebudou již žádosti přípustné. Aby byli žadatelé o podporu podněcováni tyto termíny dodržovat, je navíc třeba používat snížení.
(18)
Žadatelům by mělo být umožněno kdykoliv vzít v plném rozsahu nebo částečně zpět žádost o podporu ve prospěch místní produkce, pokud příslušný orgán ještě žadatele neinformoval o chybách obsažených v žádosti o podporu ani mu neoznámil kontrolu na místě, která odhalí chyby v části, jíž se zpětvzetí týká.
(19)
Mělo by se účinně kontrolovat dodržování ustanovení týkajících se režimů podpor spravovaných v rámci integrovaného administrativního a kontrolního systému. K tomuto účelu a s cílem harmonizovat úroveň kontroly ve všech členských státech je třeba stanovit přesná kritéria a technické postupy pro provádění správních kontrol a kontrol na místě. Členské státy by se případně měly snažit, aby sladily provádění jednotlivých kontrol stanovených tímto nařízením s kontrolami požadovanými na základě jiných předpisů Unie.
(20)
Měl by být stanoven minimální počet žadatelů, kteří se mají podrobit kontrolám na místě v rámci různých režimů podpor.
(21)
Vzorek odpovídající minimální míře kontrol na místě by měl být vybrán částečně na základě analýzy rizik a částečně namátkou. Je třeba stanovit hlavní faktory, které mají být při analýze rizik zohledněny.
(22)
Při shledání významných nesrovnalostí je třeba během stávajícího i následujícího roku navýšit míru kontrol na místě s cílem získat dostatečné záruky, pokud jde o správnost příslušných žádostí o podporu.
(23)
Aby byla zajištěna účinnost kontrol na místě, je důležité, aby byly osoby pověřené těmito kontrolami informovány o důvodech, na základě kterých byli daní žadatelé vybráni pro kontrolu na místě. Členské státy by měly záznamy o takových informacích uchovávat.
(24)
S cílem umožnit vnitrostátním orgánům, jakož i jakémukoliv příslušnému orgánu Unie sledovat provedené kontroly na místě by měly být údaje o kontrolách zapsány do kontrolní zprávy. Žadatelé o podporu nebo jejich zástupci by měli dostat možnost tuto zprávu podepsat. Nicméně v případě kontrol na základě dálkového průzkumu Země je třeba tento způsob členským státům umožnit pouze v případech, kdy kontrola objeví nesrovnalosti. Nezávisle na typu kontroly provedené na místě by měl navíc žadatel v případě shledání nesrovnalostí obdržet kopii zprávy.
(25)
Aby byly účinně chráněny finanční zájmy Unie, je třeba přijmout přiměřená opatření pro boj proti nesrovnalostem a podvodům.
(26)
Je třeba stanovit snížení a vyloučení na základě zásady proporcionality a zároveň zohlednit zvláštní problémy spojené s případy vyšší moci, jakož i s mimořádnými okolnostmi a přírodními katastrofami. Tato snížení a vyloučení by měla odrážet závažnost nesrovnalosti a sahat až po úplné vyloučení z jednoho nebo více režimů podpor ve prospěch místních produkcí po stanovené období.
(27)
Obecně by nemělo být uplatněno žádné snížení nebo vyloučení, pokud žadatelé o podporu předložili věcně správné informace nebo pokud mohou jinak prokázat, že nepochybili.
(28)
Na žadatele, který příslušnému vnitrostátnímu orgánu kdykoli oznámí, že jeho žádosti o podporu jsou nesprávné, by se nemělo uplatnit snížení ani vyloučení, ať už je důvod nesprávnosti jakýkoliv, pokud nebyl žadatel informován o úmyslu příslušného orgánu provést kontrolu na místě a pokud tento orgán žadatele již neinformoval o nesrovnalostech zjištěných v žádosti. To by rovněž mělo platit pro nesprávné údaje obsažené v počítačové databázi.
(29)
Pokud se vůči jednomu žadateli o podporu použije více snížení, měla by být použita nezávisle na sobě. Navíc je třeba, aby se snížení a vyloučení stanovená v tomto nařízení použila, aniž jsou dotčeny jiné sankce stanovené jinými předpisy Unie či vnitrostátními právními předpisy.
(30)
Pokud žadatelé o podporu z důvodu případu vyšší moci nebo mimořádných okolností nejsou schopni splnit povinnosti stanovené v prováděcích předpisech k programům, neměli by ztratit nárok na podporu. Je třeba blíže určit, jaké okolnosti mohou příslušné orgány považovat za mimořádné.
(31)
S cílem zajistit jednotné uplatňování zásady dobré víry v celé Unii, pokud jsou neoprávněně vyplacené částky navráceny, měly by být stanoveny podmínky, za nichž se lze na tuto zásadu odvolat, aniž je dotčeno zacházení s dotyčnými výdaji v souvislosti s účetní závěrkou.
(32)
Aby se zlepšilo povědomí o jakostních zemědělských produktech, nezpracovaných i zpracovaných, typických pro nejvzdálenější regiony Unie, a pro zvýšení jejich spotřeby, je třeba určit pravidla pro zavedení loga.
(33)
Přijetí dalších správních ustanovení nezbytných pro zajištění řádného fungování zavedených mechanismů pro kontrolu a sledování používání loga a pro zaručení dodržování zmíněných povinností by mělo být na příslušných orgánech v dotčených regionech.
(34)
Za účelem osvobození dovozu tabáku na Kanárské ostrovy od cla by se mělo stanovit roční období pro výpočet maximálního množství tabákových výrobků stanoveného v článku 29 nařízení (EU) č. 228/2013. Aby byla zajištěna co největší pružnost, je třeba rovněž umožnit, aby celkové množství surového odřapíkovaného tabáku mohlo být využito pro dovoz jiných produktů na základě koeficientu ekvivalence a v závislosti na potřebách místního průmyslu.
(35)
Postupy pro změnu programů je třeba zjednodušit s cílem zajistit pružnější a hladší přizpůsobování programů skutečným podmínkám režimu zásobování a místní zemědělské produkce. Z tohoto důvodu je nezbytné odložit o dva měsíce termín pro předložení ročních změn tak, aby byl sladěn s termínem stanoveným v čl. 32 odst. 2 nařízení (EU) č. 228/2013 pro předkládání výročních zpráv o provádění. Významné změny je však třeba předložit včas Komisi, aby je Komise mohla důkladně vyhodnotit a aby rozhodnutí o schválení mohlo být učiněno do dne použitelnosti těchto změn.
(36)
Členské státy by měly Komisi předložit všechny informace o provádění programů, jež jsou nezbytné pro zajištění jejich řádného sledování v průběhu času. Z tohoto důvodu by se měl stanovit minimální soubor společných ukazatelů výkonnosti a obsah a lhůty pro pravidelná sdělení a statistiku týkající se zvláštního režimu zásobování a opatření na podporu místní produkce, jakož i pro výroční zprávy o provádění. S cílem umožnit oznamování spolehlivějších údajů o žádostech o podporu místní produkce by termín pro uvedené oznámení měl být odložen o jeden měsíc.
(37)
Všechna oznámení, která předkládají členské státy Komisi a která jsou nezbytná pro dobré fungování režimu, by měla být činěna v souladu s ustanoveními nařízení Komise (ES) č. 792/2009 (7).
(38)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem Řídícího výboru pro přímé platby,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
ZVLÁŠTNÍ REŽIM ZÁSOBOVÁNÍ
ODDÍL 1
Předběžné odhady dodávek
Článek 1
Předmět a změny předběžných odhadů dodávek
Předběžné odhady dodávek, které mají sestavit členské státy podle čl. 9 odst. 2 nařízení (EU) č. 228/2013, stanoví množství základních produktů potřebná ke splnění požadavků na zásobování každého nejvzdálenějšího regionu na každý kalendářní rok.
Členské státy mohou svůj předběžný odhad dodávek změnit. Pro tyto změny se použije článek 40 tohoto nařízení.
ODDÍL 2
Zásobování prostřednictvím dovozu ze třetích zemí
Článek 2
Dovozní licence
1. Pro účely čl. 12 odst. 1 nařízení (EU) č. 228/2013 se produkty podléhající předložení dovozní licence osvobozují od dovozních cel na základě předložení této licence.
2. Dovozní licence se vyhotoví podle vzoru uvedeného v příloze I nařízení (ES) č. 376/2008.
Ustanovení čl. 7 odst. 5, článků 12, 14, 16, 17, 18, 20, 22, 25, 26, 28, 32 a 35 až 40 nařízení (ES) č. 376/2008 se použijí obdobně, aniž je dotčeno toto nařízení.
3. Žádost o dovozní licenci a dovozní licence obsahují v kolonce 20 jednu z poznámek uvedených v příloze I části A, jakož i jednu z poznámek uvedených v příloze I části B.
4. Dovozní licence obsahuje v kolonce 12 údaj o posledním dni platnosti.
5. Dovozní licence vydávají v mezích předběžných odhadů dodávek příslušné orgány na žádost zúčastněných stran.
6. Dovozní cla jsou vybírána za množství překračující množství uvedená v dovozní licenci. Za podmínky zaplacení příslušných dovozních cel se povoluje tolerance ve výši 5 % stanovená v čl. 7 odst. 4 nařízení (ES) č. 376/2008.
Článek 3
Osvědčení o osvobození
1. Pro účely čl. 12 odst. 1 nařízení (EU) č. 228/2013 se produkty nepodléhající předložení dovozní licence osvobozují od dovozních cel na základě předložení osvědčení o osvobození.
2. Osvědčení o osvobození se vyhotoví na základě vzoru dovozní licence uvedeného v příloze I nařízení (ES) č. 376/2008.
Ustanovení čl. 7 odst. 5, článků 12, 14, 16, 17, 18, 20, 22, 25, 26, 28, 32 a 35 až 40 nařízení (ES) č. 376/2008 se použijí obdobně, aniž je dotčeno toto nařízení.
3. V levé horní části osvědčení je vytištěna či natištěna razítkem jedna z poznámek uvedených v příloze I části C.
4. Žádost o osvědčení o osvobození a osvědčení o osvobození obsahují v kolonce 20 jednu z poznámek uvedených v příloze I části D, jakož i jednu z poznámek uvedených v příloze I části B.
5. Osvědčení o osvobození obsahuje v kolonce 12 údaj o posledním dni platnosti.
6. Osvědčení o osvobození vydávají na žádost dotyčných účastníků příslušné orgány v rámci předběžných odhadů dodávek.
ODDÍL 3
Zásobování z unie
Článek 4
Stanovení a poskytnutí podpory
1. Pro účely čl. 10 odst. 2 nařízení (EU) č. 228/2013 stanoví členské státy v rámci programu výši podpory na zmírnění odlehlosti, ostrovní povahy a vzdálené polohy, přičemž zohlední:
a)
pokud jde o zvláštní vícenáklady spojené s dopravou, překládku při přepravě zboží do dotčených nejvzdálenějších regionů;
b)
pokud jde o zvláštní vícenáklady související s místním zpracováním, malý rozsah trhu, potřebu zajistit bezpečnost zásobování a zvláštní požadavky na jakost zboží v dotčených nejvzdálenějších regionech.
Článek 5
Osvědčení o podpoře a platba
1. Podpora se poskytne po předložení zcela využitého osvědčení (dále nazvaného „osvědčení o podpoře“).
Předložení osvědčení o podpoře orgánům příslušným pro provádění plateb platí jako žádost o podporu. Kromě případů vyšší moci nebo mimořádných povětrnostních podmínek musí být osvědčení předloženo do třiceti dnů ode dne, kdy bylo započteno. V případě překročení této lhůty je výše podpory snížena o 5 % za každý den překročení.
Podpora je vyplácena příslušnými orgány ve lhůtě devadesáti dnů počínaje dnem podání využitého osvědčení s výjimkou následujících případů:
a)
vyšší moci nebo mimořádných povětrnostních podmínek;
b)
pokud bylo zahájeno správní šetření týkající se existence nároku na podporu; v takovém případě se platba uskuteční až po uznání nároku na podporu.
2. Osvědčení o podpoře se vyhotoví na základě vzoru dovozní licence uvedeného v příloze I nařízení (ES) č. 376/2008.
Ustanovení čl. 7 odst. 5, článků 12, 14, 16, 17, 18, 20, 22, 25, 26, 28, 32 a 35 až 40 nařízení (ES) č. 376/2008 se použijí obdobně, aniž je dotčeno toto nařízení.
3. V levé horní části osvědčení je vytištěna či natištěna razítkem jedna z poznámek uvedených v příloze I části E.
Kolonky 7 a 8 osvědčení se zcela přeškrtnou.
4. Žádost o osvědčení o podpoře a osvědčení o podpoře obsahují v kolonce 20 jednu z poznámek uvedených v příloze I části F, jakož i jednu z poznámek uvedených v příloze I části G.
5. Do kolonky 12 osvědčení o podpoře se uvede poslední den platnosti.
6. Výše použitelné podpory odpovídá částce platné v den podání žádosti o osvědčení o podpoře.
7. Osvědčení o podpoře vydávají příslušné orgány v mezích předběžných odhadů dodávek na žádost zúčastněných stran.
ODDÍL 4
Obecná ustanovení
Článek 6
Převedení prospěchu na konečného uživatele
Pro účely čl. 13 odst. 1 nařízení (EU) č. 228/2013 přijmou příslušné orgány veškerá opatření vhodná pro kontrolu, že prospěch byl skutečně převeden na koncového uživatele. Za tímto účelem mohou posoudit obchodní marže a ceny užívané různými zúčastněnými hospodářskými subjekty.
Opatření uvedená v prvním pododstavci, a zejména kontrolní body pro posouzení dopadu podpory, jakož i jejich případné změny se sdělují Komisi v rámci výroční zprávy o provádění uvedené v čl. 32 odst. 2 nařízení (EU) č. 228/2013.
Článek 7
Rejstřík hospodářských subjektů
1. Aby byly způsobilé pro zápis do rejstříku uvedeného v čl. 12 odst. 1 druhém pododstavci nařízení (EU) č. 228/2013, zavážou se hospodářské subjekty:
a)
sdělovat příslušným orgánům na jejich žádost veškeré relevantní informace o vykonávaných obchodních činnostech, zejména v oblasti cen a stanovených ziskových marží;
b)
jednat pouze svým jménem a na svůj účet;
c)
předkládat žádosti o licence a o osvědčení odpovídající jejich skutečným kapacitám odbytu příslušných produktů, přičemž tyto kapacity je nutno doložit odkazem na objektivní skutečnosti;
d)
zdržet se jakéhokoliv jednání, které by mohlo vyvolat umělý nedostatek produktů, nebo uvádění dostupných produktů na trh za uměle nízké ceny;
e)
zajistit ke spokojenosti příslušných orgánů a u příležitosti odbytu zemědělských produktů v dotčeném nejvzdálenějším regionu, že se výhoda přenese až na konečného uživatele.
2. Hospodářský subjekt, který má v úmyslu zasílat či vyvážet nezpracované, zpracované či balené produkty za podmínek stanovených v článku 13, musí při předkládání své žádosti o zápis do rejstříku či následně tento svůj záměr oznámit a případně uvést umístění balicího závodu.
3. Zpracovatel, který má v úmyslu vyvážet či zasílat zpracované produkty za podmínek stanovených v článcích 13 nebo 15, musí při předkládání své žádosti o zápis do rejstříku či následně tento svůj záměr oznámit, uvést umístění zpracovatelských zařízení a případně poskytnout analytické seznamy zpracovaných produktů.
Článek 8
Doklady předkládané hospodářskými subjekty a platnost licencí a osvědčení
1. S výhradou čl. 2 odst. 5, čl. 3 odst. 6, čl. 5 odst. 7 a článků 11 a 12 přijímají příslušné orgány žádost o dovozní licenci, o osvědčení o osvobození či o osvědčení o podpoře předloženou hospodářským subjektem a týkající se každé zásilky, pokud je doplněna originálem nebo ověřenou kopií nákupní faktury, jakož i originálem či ověřenou kopií následujících dokumentů:
a)
Pokud jde o dovozní licenci nebo osvědčení o osvobození:
i)
námořní konosament nebo letecký nákladní list nebo dokument o multimodální dopravě;
ii)
osvědčení o původu u produktů pocházejících ze třetích zemí;
b)
Pokud jde o osvědčení o podpoře:
i)
doklad T2L, nebo doklad T2LF za podmínek stanovených v čl. 315 odst. 1 a 2 nařízení Komise (EHS) č. 2454/93 (8); nebo
ii)
prohlášení typu CO stanovené v čl. 786 odst. 2 písm. a) a v příloze 38 hlavě II kolonce 1 uvedeného nařízení.
Výše uvedené doklady mohou mít formu elektronické zprávy. V případě, že ověřující příslušný orgán nemá přístup do informačního systému, který spravuje a produkuje takový elektronický dokument, nahradí se řádně ověřeným výtiskem dokumentu.
Nákupní faktura, konosament či letecký nákladní list musí být vystaveny na jméno žadatele o licenci nebo o osvědčení.
2. Doba platnosti licencí a osvědčení se stanoví na základě přepravní doby. Tuto dobu může příslušný orgán ve zvláštních případech prodloužit z důvodu závažných a nepředvídatelných obtíží ovlivňujících dobu přepravy, aniž by však byla překročena lhůta dvou měsíců od data vydání licence nebo osvědčení.
Článek 9
Předkládání licencí, osvědčení a zboží
1. U produktů, na něž se vztahuje zvláštní režim zásobování, musí být pro splnění formalit celním orgánům předloženy dovozní licence, osvědčení o osvobození a osvědčení o podpoře v maximální lhůtě patnácti pracovních dnů ode dne povolení k vykládce zboží. Příslušné orgány mohou tuto maximální lhůtu zkrátit.
U produktů, které byly předmětem aktivního zušlechťovacího styku nebo uskladnění v celním skladu na Azorách, Madeiře nebo Kanárských ostrovech a které zde byly následně propuštěny do volného oběhu, začíná maximální patnáctidenní lhůta běžet ode dne podání žádosti o licenci nebo osvědčení uvedeného v prvním pododstavci.
2. Zboží se předkládá volně ložené nebo v oddělených šaržích v souladu s předloženou licencí nebo osvědčením.
Licence a osvědčení se používají během plnění celních formalit pouze pro jedinou operaci.
Článek 10
Jakost produktů
Soulad produktů s požadavky uvedenými v nařízení (EU) č. 228/2013 čl. 10 odst. 4 musí být prověřen podle stávajících norem a zvyklostí Unie nejpozději při jejich prvním uvedení na trh.
Pokud se shledá, že produkt nesplňuje požadavky uvedené v nařízení (EU) č. 228/2013 čl. 10 odst. 4, odebere se výhoda zvláštního režimu zásobování a odpovídající množství se znovu připíše do předběžného odhadu dodávek. Podpora poskytnutá v souladu s článkem 5 tohoto nařízení bude vrácena. V případech, kdy se dovoz uskutečnil v souladu s článkem 2 nebo 3 tohoto nařízení, se zaplatí dovozní clo, pokud zúčastněná strana nepředloží důkaz o tom, že produkty byly zpětně vyvezeny či zničeny.
Článek 11
Významné navýšení žádostí o licence a osvědčení
1. V případě, kdy se při výkonu předběžného odhadu dodávek u daného produktu významně navýší počet žádostí o dovozní licence, o osvědčení o osvobození či o osvědčení o podpoře a kdy by toto navýšení mohlo ohrozit realizaci jednoho nebo více cílů zvláštního režimu dodávek, přijme členský stát s ohledem na dostupnost a požadavky prioritních odvětví po poradě s dotyčnými orgány veškerá potřebná opatření pro zajištění zásobování dotčeného nejvzdálenějšího regionu základními produkty.
2. Pokud se po konzultaci s dotyčnými orgány členské státy rozhodnou uplatňovat omezení na vydávání licencí a osvědčení, uplatní příslušné orgány jednotné procento snížení na všechny dosud projednávané žádosti.
Článek 12
Stanovení maximálního množství na žádost o licenci nebo osvědčení
Pokud je to nezbytně nutné pro zabránění narušením trhu dotčených nejvzdálenějších regionů nebo spekulativním opatřením, která by mohla vážně narušit řádné fungování zvláštního režimu zásobování, mohou příslušné orgány stanovit maximální množství na žádost o licenci nebo osvědčení.
O případech použití tohoto článku příslušné orgány neprodleně informují Komisi.
Oznamování podle tohoto článku se provádí v souladu s nařízením (ES) č. 792/2009.
ODDÍL 5
Vývoz a zasílání
Článek 13
Podmínky vývozu a zasílání
1. Vývoz nebo zasílání nezpracovaných produktů zvýhodněných zvláštním režimem zásobování nebo balených či zpracovaných produktů obsahujících produkty zvýhodněné zvláštním režimem zásobování podléhá požadavkům stanoveným v odstavcích 2 až 6.
2. U vyvážených produktů bude v kolonce 44 vývozního prohlášení uvedena jedna z poznámek uvedených v příloze I části H.
3. Množství produktů, která byla osvobozena od dovozního cla a která byla vyvezena, budou znovu zapsána do předběžného odhadu dodávek.
U těchto produktů nelze poskytnout vývozní náhradu.
4. Množství produktů, která byla osvobozena od dovozního cla a která byla zaslána, budou znovu zapsána do předběžného odhadu dodávek a dovozní clo platné erga omnes ke dni dovozu zaplatí zasilatel nejpozději při zaslání.
Tyto produkty nesmí být zaslány, pokud se neuskutečnila platba uvedená v prvním pododstavci.
V případě, kdy není možné stanovit den dovozu, jsou produkty považovány za dovezené dnem, kdy je platné erga omnes nejvyšší dovozní clo za období posledních šesti měsíců přede dnem zaslání.
5. Množství produktů, na která byla použita podpora a která byla vyvezena či zaslána, budou znovu zapsána do předběžného odhadu dodávek a poskytnutá podpora bude vrácena vývozcem či zasilatelem nejpozději při vývozu či zaslání.
Tyto produkty nesmí být zaslány či vyvezeny, pokud se neuskutečnilo vrácení uvedené v prvním pododstavci.
V případě, kdy není možné stanovit výši poskytnuté podpory, budou se produkty považovat za produkty, které obdržely nejvyšší podporu stanovenou Unií pro tyto produkty za období posledních šesti měsíců předcházejících dni předložení žádosti o vývoz či zaslání.
Na tyto produkty se může vztahovat vývozní náhrada, pokud budou splněny podmínky stanovené pro poskytnutí takové podpory.
6. Příslušné orgány povolí vývoz nebo zaslání množství zpracovaných produktů jiných než produktů stanovených v odstavcích 3, 4 a 5 tohoto článku a v článku 15 pouze tehdy, pokud vývozce prokáže, že se na tyto produkty nevztahoval zvláštní režim zásobování.
Příslušné orgány povolí zpětný vývoz nebo zpětné zaslání nezpracovaných produktů nebo balených produktů jiných než produktů stanovených v odstavcích 3, 4 a 5 tohoto článku pouze tehdy, pokud vývozce prokáže, že se na tyto produkty nevztahoval zvláštní režim zásobování.
Příslušné orgány vykonávají náležité kontroly, aby ověřily správnost osvědčení uvedených v prvním a druhém pododstavci, a případně odeberou výhodu.
Článek 14
Vývozní licence a významné navýšení vývozu
1. Vývoz následujících produktů nepodléhá předložení vývozní licence:
a)
produktů uvedených v čl. 13 odst. 3;
b)
produktů uvedených v čl. 13 odst. 5, které nesplňují podmínky pro přiznání vývozní náhrady.
2. Pokud by pravidelné zásobování nejvzdálenějších regionů mohlo být ohroženo významným nárůstem vývozu produktů uvedených v čl. 13 odst. 1, mohou příslušné orgány pro zajištění uspokojení prioritních potřeb v dotčených odvětvích stanovit množstevní omezení. Toto množstevní omezení se provádí nediskriminačním způsobem.
Článek 15
Tradiční vývoz, vývoz v rámci regionálního obchodu a tradiční zasílání zpracovaných produktů
1. Zpracovatel, který v souladu s čl. 7 odst. 3 projevil svůj záměr vyvážet v rámci tradičních obchodních toků nebo regionálního obchodu nebo zasílat v rámci tradičních obchodních toků podle čl. 14 odst. 2 nařízení (EU) č. 228/2013 zpracované produkty obsahující suroviny, na které se vztahoval zvláštní režim zásobování, tak může učinit v rámci ročních množstevních limitů uvedených v přílohách II až V tohoto nařízení. Aby příslušné orgány zajistily, že operace nepřekročí uvedená roční množství, vystavují potřebná povolení.
Seznam zemí podle čl. 14 odst. 3 nařízení (EU) č. 228/2013 je uveden v příloze VI tohoto nařízení.
U vývozů v rámci regionálního obchodu předkládá vývozce příslušným orgánům doklady uvedené v článku 17 nařízení (ES) č. 612/2009 ve lhůtách stanovených článkem 46 uvedeného nařízení. V případě nepředložení těchto dokumentů v uvedených lhůtách odeberou příslušné orgány výhodu poskytnutou na základě zvláštního režimu zásobování.
2. Vývoz produktů uvedených v tomto článku nepodléhá předložení vývozní licence.
3. U vyvážených produktů uvedených v tomto článku bude v kolonce 44 vývozního prohlášení uvedena jedna z poznámek uvedených v příloze I části I.
ODDÍL 6
Správa, kontrola a sledování
Článek 16
Kontroly
1. Správní kontroly při dovozu, vstupu, vývozu a zasílání zemědělských produktů jsou úplné a skládají se z křížových kontrol s dokumenty uvedenými v čl. 8 odst. 1.
2. Fyzické kontroly při dovozu, vstupu, vývozu a zasílání zemědělských produktů, které se provádějí v dotčeném nejvzdálenějším regionu, musí zahrnovat reprezentativní vzorek představující nejméně 5 % licencí a osvědčení předložených v souladu s článkem 9.
Na tyto fyzické kontroly se nařízení Komise (ES) č. 1276/2008 (9) použije obdobně.
Ve zvláštních případech může Komise požádat o použití jiné procentuální výše fyzické kontroly.
Článek 17
Vnitrostátní předpisy pro správu a kontrolu
Příslušné orgány přijmou doplňující předpisy pro správu a okamžitou kontrolu zvláštních režimů zásobování.
Na žádost Komise musí informovat Komisi o všech opatřeních, která provádějí podle prvního odstavce.
KAPITOLA II
OPATŘENÍ NA PODPORU MÍSTNÍ ZEMĚDĚLSKÉ PRODUKCE
ODDÍL 1
Žádosti o podporu
Článek 18
Předkládání žádostí
Žádosti o podporu na jeden kalendářní rok se předkládají útvarům určeným příslušnými orgány členského státu v souladu se vzory, které tyto orgány stanovily, a ve lhůtách, které určily. Tyto lhůty se určí tak, aby umožňovaly provést nezbytné kontroly na místě, a nemohou přesáhnout 28. únor následujícího kalendářního roku.
Článek 19
Oprava zjevných chyb
Při zjevné chybě uznané příslušným orgánem lze žádost o podporu opravit kdykoliv po jejím předložení.
Článek 20
Pozdní podání žádostí
Vyjma případů vyšší moci nebo mimořádných okolností vede podání žádosti po konečném datu stanoveném v souladu s článkem 18 ke snížení za každý pracovní den o 1 % částek, na které by měl žadatel o podporu nárok, kdyby byla žádost podána ve stanovené lhůtě. Žádost předložená více než 25 dnů po termínu se považuje za nepřípustnou.
Článek 21
Zpětvzetí žádostí o podporu
1. Žádost o podporu může být kdykoli zcela nebo částečně vzata zpět.
Pokud však již příslušný orgán informoval žadatele o podporu o nesrovnalostech, které jsou v žádosti obsaženy, nebo pokud jej upozornil na svůj záměr provést kontrolu na místě a pokud tato kontrola odhalí nesprávnosti, není zpětvzetí povoleno pro části žádosti o podporu, jichž se uvedené nesrovnalosti týkají.
2. Zpětvzetí provedená na základě odstavce 1 vrací žadatele do postavení, v němž se nacházel před podáním žádosti o podporu nebo části dotyčné žádosti o podporu.
ODDÍL 2
Kontroly
Článek 22
Obecné zásady
Ověřování se provádí prostřednictvím správních kontrol a kontrol na místě.
Správní kontroly jsou úplné a zahrnují mimo jiné křížové kontroly údajů z integrovaného administrativního a kontrolního systému stanoveného v hlavě V kapitole II, hlavě VI kapitole II a článcích 47, 61 a čl. 102 odst. 3 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1306/2013 (10).
Na základě analýzy rizik podle čl. 24 odst. 1 tohoto nařízení provádějí příslušné orgány kontroly na místě minimálně u 5 % žádostí o podporu. Vzorek musí zároveň představovat minimálně 5 % z množství, na něž se vztahuje podpora.
Ve všech vhodných případech členské státy použijí integrovaný administrativní a kontrolní systém.
Článek 23
Kontroly na místě
1. Kontroly na místě se provádějí bez ohlášení. Pokud to nepoškodí cíl kontroly, lze provést předchozí ohlášení omezené na nejnutnější minimum. Toto předchozí ohlášení nelze s výjimkou řádně odůvodněných případů provést dříve než 48 hodin před zahájením kontroly.
2. Kontroly na místě stanovené v tomto oddíle se případně provádějí společně s ostatními kontrolami stanovenými právními předpisy Unie.
3. Dotyčná žádost nebo žádosti o podporu jsou zamítnuty, pokud žadatelé o podporu nebo jejich zástupci brání provedení kontroly na místě.
Článek 24
Výběr žadatelů o podporu, na které se mají vztahovat kontroly na místě
1. Žadatelé o podporu podrobení kontrolám na místě jsou vybíráni příslušným orgánem na základě analýzy rizik, jakož i reprezentativnosti podaných žádostí o podporu. Analýza rizik zohledňuje:
a)
výši podpory;
b)
počet zemědělských pozemků, rozlohu a počet zvířat, která jsou předmětem žádosti o podporu, nebo produkované, přepravované a zpracovávané množství či množství uváděné na trh;
c)
změny ve srovnání s předchozím rokem;
d)
výsledky kontrol uskutečněných v průběhu předchozích let;
e)
další parametry, které stanoví členské státy.
Pro zajištění reprezentativnosti vyberou členské státy namátkou 20 až 25 % z minimálního počtu žadatelů o podporu, kteří mají být podrobeni kontrole na místě.
2. Příslušný orgán vede záznamy o důvodech, proč byli ke kontrole na místě vybráni konkrétní žadatelé o podporu. Osoba pověřená provedením kontroly na místě je o uvedených důvodech informována před zahájením kontroly.
Článek 25
Kontrolní zpráva
1. Každá kontrola na místě je předmětem kontrolní zprávy, kde jsou přesně popsány jednotlivé prvky kontroly. Tato zpráva obsahuje zejména:
a)
kontrolované režimy podpor a žádosti;
b)
přítomné osoby;
c)
kontrolované zemědělské pozemky, měřené zemědělské pozemky a výsledky měření každého měřeného pozemku, jakož i použité techniky měření;
d)
počet zvířat každého zjištěného druhu a případně čísla ušních značek, zápisy do rejstříku a počítačové databáze skotu a ověřené průkazné doklady, jakož i výsledky kontrol a případně zvláštních pozorování zvířat či jejich identifikačního kódu;
e)
kontrolovaná produkovaná, dopravená a zpracovaná množství či množství uvedená na trh;
f)
zda byl žadatel o podporu zpraven o kontrole předem, a pokud ano, jaká byla lhůta pro předběžné upozornění;
g)
jakékoli další kontrolní opatření, které bylo provedeno.
2. Žadatelé o podporu nebo jejich zástupci mají možnost zprávu podepsat, aby prokázali svoji přítomnost během kontroly, a připojit své připomínky. Při shledání nesrovnalostí obdrží žadatel o podporu kopii kontrolní zprávy.
Pokud je kontrola na místě provedena pomocí dálkového průzkumu Země, mohou členské státy rozhodnout v případě, že kontrola pomocí dálkového průzkumu Země neobjevila žádnou nesrovnalost, neposkytnout žadatelům o podporu či jejich zástupcům možnost kontrolní zprávu podepsat.
ODDÍL 3
Snížení a vyloučení a neoprávněně vyplacené částky
Článek 26
Snížení a vyloučení
V případě rozdílu mezi informacemi uvedenými v žádostech o podporu a zjištěními shledanými kontrolami stanovenými v oddíle 2 použije dotyčný členský stát snížení a vyloučení z podpory. Tato snížení a vyloučení musejí být účinná, přiměřená a odrazující.
Článek 27
Výjimky z používání snížení a vyloučení
1. Snížení a vyloučení stanovená v článku 26 se nepoužijí, pokud žadatel o podporu předložil správné faktické údaje nebo může jakýmkoliv dalším způsobem prokázat, že nepochybil.
2. Snížení a vyloučení se nepoužijí, pokud jde o ty části žádosti o podporu, které žadatel o podporu písemně příslušnému orgánu označil za nesprávné nebo které se nesprávnými staly po podání žádosti, za podmínky, že žadatel o podporu nebyl zpraven o úmyslu příslušného orgánu vykonat kontrolu na místě a nebyl příslušným orgánem informován o nesrovnalostech zjištěných v jeho žádosti.
Na základě informací poskytnutých žadatelem o podporu tak, jak je uvedeno v prvním pododstavci, je žádost opravena, aby odrážela skutečný stav věci.
Článek 28
Odebrání neoprávněně vyplacených částek a sankce
1. V případě neoprávněné platby se přiměřeně použije článek 80 nařízení Komise (ES) č. 1122/2009 (11).
2. Pokud neoprávněná platba vyplývá z nepravdivých prohlášení, nepravdivých dokladů nebo hrubé nedbalosti na straně žadatele o podporu, uloží se pokuta ve výši neoprávněně vyplacené částky zvýšené o úrok vypočítaný podle čl. 80 odst. 2 nařízení (ES) č. 1122/2009.
Článek 29
Vyšší moc a mimořádné okolnosti
V případech vyšší moci nebo mimořádných okolností ve smyslu čl. 2 odst. 2 nařízení (EU) č. 1306/2013 se přiměřeně použije článek 75 nařízení (ES) č. 1122/2009.
KAPITOLA III
DOPROVODNÁ OPATŘENÍ
ODDÍL 1
Logo
Článek 30
Kontrola podmínek používání loga
Příslušné orgány pravidelně ověřují, zda schválené hospodářské subjekty splňují podmínky pro používání loga podle článku 5 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 179/2014 a zda plní závazky stanovené v čl. 6 odst. 4 uvedeného nařízení v přenesené pravomoci.
Pověřené orgány mohou pověřit výkonem těchto kontrol k tomuto účelu zmocněné subjekty, které splňují veškeré odborné předpoklady a požadavky na nestrannost. V takovém případě tyto subjekty pravidelně vypracovávají zprávu o provádění svých kontrol.
Článek 31
Zneužití a zveřejnění loga
Členské státy použijí příslušná stávající vnitrostátní ustanovení, aby zabránily zneužití loga a případně za něj uvalily sankce, nebo přijmou k tomuto účelu nezbytná opatření. Na žádost Komise uvědomí Komisi o použitelných opatřeních.
Členské státy zajistí vhodné zveřejnění loga, jakož i produktů, pro něž může být použito.
Článek 32
Vnitrostátní opatření
1. Příslušné orgány přijmou případná další správní opatření nezbytná pro správu režimu loga. Uvedená opatření mohou stanovit zejména vybírání příspěvků od schválených hospodářských subjektů za vytištění loga nebo na pokrytí nákladů na správní řízení, jakož i nákladů plynoucích z kontrolních činností.
2. Na žádost Komise oznámí příslušné orgán Komisi útvary nebo případně subjekty příslušné pro udělování souhlasu stanoveného v čl. 6 odst. 3 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 179/2014 a provádění kontrol požadovaných podle tohoto oddílu, jakož i další opatření uvedená v odstavci 1 tohoto článku.
3. Příslušné orgány oznámí Komisi každé schválení práva používat logo a uvedou název a sídlo producenta, produkty a období, na které bylo toto právo přiznáno.
Oznámení uvedené v tomto odstavci se provádí v souladu s nařízením (ES) č. 792/2009.
ODDÍL 2
Živočišná výroba
Článek 33
Chov hospodářských zvířat
1. Dovoz býčků kódu KN 0102 29 05, 0102 29 29 nebo 0102 29 49 pocházejících ze třetích zemí a určených k výkrmu a spotřebě ve francouzských zámořských departementech nebo na Madeiře nepodléhá dovozním clům, dokud místní stav býčků nedosáhne dostatečně vysoké úrovně, aby bylo zajištěno zachování a rozvoj místní produkce hovězího a telecího masa.
2. Aby bylo možné využít výjimky podle odstavce 1, dovozce nebo žadatel musí prokázat, že splňuje podmínky stanovené v článku 8 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 179/2014 a to tak, že předloží:
a)
písemné prohlášení vydané při dovozu skotu do francouzských zámořských departementů nebo na Madeiru, že skot je určen k výkrmu po alespoň 120 dní od skutečného data jeho dovozu a k následnému spotřebování tamtéž;
b)
písemný závazek učiněný při dovozu skotu, že bude informovat příslušné orgány do jednoho měsíce od data jeho dovozu o hospodářství či hospodářstvích, ve kterých mají být zvířata vykrmována.
ODDÍL 3
Dovoz tabáku na kanárské ostrovy
Článek 34
Pravidla pro osvobození tabáku od cla
1. Roční období pro výpočet maximálního ročního množství tabáku, které má být osvobozeno od dovozního cla při přímém dovozu na Kanárské ostrovy, jak je uvedeno v čl. 29 odst. 1 třetím pododstavci nařízení (EU) č. 228/2013, trvá od 1. ledna kteréhokoli roku do 31. prosince téhož roku.
2. Množství surového a polozpracovaného tabáku podle čl. 29 odst. 1 nařízení (EU) č. 228/2013 se převádí na množství nezpracovaného odřapíkovaného tabáku pomocí koeficientů ekvivalence stanovených pro uvedené produkty v příloze VII tohoto nařízení.
Článek 35
Podmínky osvobození
1. Dovoz produktů uvedených v příloze VII podléhá předložení osvědčení o osvobození. Žádost o osvědčení a osvědčení obsahují v kolonce 20 jednu z poznámek uvedených v příloze I části J.
Pokud není v tomto nařízení stanoveno jinak, články 3, 7 až 10, 12 a 16 tohoto nařízení, článek 1 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 179/2014 a čl. 12 odst. 2 a článek 18 nařízení (EU) č. 228/2013 se použijí obdobně.
2. Příslušné orgány se ujistí o používání produktů uvedených v příloze VII v souladu s příslušnými předpisy Unie, zejména s články 291 až 300 nařízení (EHS) č. 2454/93.
KAPITOLA IV
OBECNÁ A ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 36
Výplata podpor
Po ověření žádostí o podporu a průkazných dokladů a stanovení výše podpor podle programů POSEI uvedených v kapitole II nařízení (EU) č. 228/2013 vyplácejí příslušné orgány podporu za jeden kalendářní rok:
a)
v případě zvláštního režimu zásobování, opatření pro dovoz a dodávku živých zvířat a opatření podle článku 9 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 179/2014 v průběhu celého roku;
b)
v případě přímých plateb v souladu s článkem 75 nařízení (EU) č. 1306/2013;
c)
v případě ostatních plateb během období od 16. října běžného roku do 30. června roku následujícího.
Článek 37
Ukazatele výkonnosti
Každý rok oznámí členské státy Komisi alespoň údaje týkající se ukazatelů výkonnosti podle přílohy VIII pro každý ze svých nejvzdálenějších regionů.
Uvedené údaje se oznamují v rámci výroční zprávy o provádění podle čl. 32 odst. 2 nařízení (EU) č. 228/2013.
Článek 38
Oznamování
1. Pokud jde o zvláštní režim zásobování, oznamují příslušné orgány Komisi nejpozději poslední den v měsíci následujícím po konci každého čtvrtletí tyto k onomu dni dostupné údaje týkající se úkonů provedených v předchozích měsíců ve vztahu k bilanci dodávek referenčního kalendářního roku v členění dle produktu a kódu KN a případně dle jednotlivých míst určení:
a)
množství v členění podle toho, zda byla dovezena ze třetích zemí, či zaslána z Unie;
b)
výše podpory, jakož i výdaje skutečně vyplacené v členění dle produktu a případně dle jednotlivých míst určení;
c)
množství, pro která nebyly využity licence a osvědčení, v členění dle kategorie licencí nebo osvědčení;
d)
množství, která byla případně znovu vyvezena či znovu zaslána v souladu s článkem 13, a jednotkové a celkové částky podpor získaných zpět;
e)
množství, jež byla v souladu s článkem 15 po zpracování případně znovu vyvezena či zaslána;
f)
převody v rámci celkového množství u dané kategorie produktů a změny předběžných odhadů dodávek během období;
g)
použitelný zůstatek a procento využití.
Údaje uvedené v prvním pododstavci jsou poskytovány na základě využitých licencí a osvědčení. Konečné údaje vztahující se k bilanci dodávek každého kalendářního roku musí být oznámeny Komisi nejpozději do 31. května následujícího roku.
2. Pokud jde o podporu místní produkce, členské státy sdělí Komisi:
a)
nejpozději do 30. dubna každého roku obdržené žádosti o podporu a příslušné částky za předchozí kalendářní rok;
b)
nejpozději do 31. července každého roku definitivně způsobilé žádosti o podporu a příslušné částky za předchozí kalendářní rok.
3. Oznamování podle tohoto článku se provádí v souladu s nařízením (ES) č. 792/2009.
4. Oznamování podle čl. 23 odst. 3 a čl. 32 odst. 1 nařízení (EU) č. 228/2013 se rovněž provádí v souladu s nařízením (ES) č. 792/2009.
Článek 39
Zpráva
1. Zpráva podle čl. 32 odst. 2 nařízení (EU) č. 228/2013 obsahuje mimo jiné:
a)
případné významné změny sociálně-ekonomického a zemědělského prostředí;
b)
souhrn dostupných materiálních a finančních údajů týkajících se provádění každého opatření doprovázený analýzou těchto údajů a v případě potřeby prezentaci a rozbor hospodářského odvětví, na které se toto opatření vztahuje;
c)
stav provádění opatření a priorit ve vztahu k jejich specifickým a obecným cílům ke dni předložení zprávy a s vyčíslením ukazatelů;
d)
výčet podstatných obtíží zjištěných při správě a provádění opatření;
e)
přezkoumání výsledků všech opatření s ohledem na jejich vzájemné vazby;
f)
u zvláštního režimu zásobování:
i)
údaje a analýzu týkající se vývoje cen a dopadu takto poskytnuté výhody, jakož i přijatá opatření a kontroly uskutečněné pro zajištění tohoto dopadu v souladu s článkem 6 tohoto nařízení,
ii)
vzhledem k ostatním dostupným podporám analýzu proporcionality této podpory ve vztahu k vícenákladům na dopravu do nejvzdálenějších regionů a k cenám použitým při vývozu do třetích zemí, jakož i v případě produktů určených ke zpracování nebo jako zemědělské vstupy vícenáklady spojené s ostrovní povahou a vzdálenou polohou;
g)
udání stupně realizace cílů každého z opatření stanovených v programu na základě objektivně měřitelných ukazatelů;
h)
údaje týkající se ročního odhadu dodávek dotčeného regionu, mimo jiné pokud jde o spotřebu, vývoj počtu hospodářských zvířat, produkci a obchod;
i)
údaje týkající se částek skutečně poskytnutých na základě kritérií stanovených členskými státy na provádění činností programu, tedy počet způsobilých producentů, počet zvířat a plochy, na které byly částky vyplaceny, nebo počet dotčených zemědělských podniků;
j)
informace o finančním provádění každé činnosti obsažené v programu;
k)
statistické údaje týkající se kontrol uskutečněných příslušnými orgány a případně uložených sankcí;
l)
připomínky dotyčného členského státu k provádění programu.
m)
roční údaje o ukazatelích výkonnosti podle článku 37 tohoto nařízení.
2. Zpráva podle odstavce 1 se předkládá Komisi v souladu s nařízením (ES) č. 792/2009.
Článek 40
Změny programů
1. Změny, které mají být provedeny u každého programu POSEI, jsou předkládány ke schválení Komisi a musejí být řádně odůvodněny, přičemž se zejména uvedou:
a)
důvody případných potíží při provádění, které odůvodňují změnu programu;
b)
očekávané účinky změny;
c)
důsledky pro financování a ověřování závazků.
S výjimkou případů vyšší moci předkládají členské státy návrhy na změny programů pouze jednou za kalendářní rok a na program. Tyto návrhy na změny musí Komise obdržet nejpozději 30. září každého roku.
Nevyjádří-li Komise nesouhlas s navrhovanými změnami, budou tyto změny použitelné od 1. ledna roku následujícího po roku, ve kterém byly oznámeny.
Takovéto změny se mohou použít dříve, pokud Komise členskému státu před datem uvedeným ve třetím pododstavci písemně potvrdí, že oznámené změny jsou v souladu s právními předpisy Unie.
Pokud oznámená změna není v souladu s právními předpisy Unie, informuje Komise členský stát před datem uvedeným ve třetím pododstavci, že oznámená změna se nepoužije, dokud Komise neobdrží změnu, kterou lze označit za odpovídající právním předpisům Unie.
2. Odchylně od odstavce 1 vyhodnocuje Komise zvlášť následující změny navržené členskými státy a rozhoduje o jejich schválení postupem podle čl. 34 odst. 2 nařízení (EU) č. 228/2013, a to nejpozději do čtyř měsíců od jejich podání:
a)
přistoupení nového nejvzdálenějšího regionu;
b)
zavedení do obecného programu nových kategorií produktů, které mají být podpořeny v rámci zvláštního režimu zásobování, nebo nových opatření na podporu místní zemědělské produkce; a
c)
zvýšení již schválené jednotkové částky podpor pro každé existující opatření o více než 50 % částky použitelné v době podání návrhu na změnu.
Aniž je dotčen postup stanovený v odstavci 1, mohou členské státy předkládat návrhy na změny stanovené v tomto odstavci jednou za kalendářní rok a na program. Návrhy na změny uvedené v tomto odstavci musí být Komisi doručeny nejpozději 31. července roku předcházejícího před rokem jejich použití.
Takto schválené změny se použijí od 1. ledna roku následujícího po roce, v němž došlo k předložení návrhu na změnu, nebo od data výslovně uvedeného v rozhodnutí o schválení.
3. Členské státy jsou oprávněny provádět následující změny, aniž by musely dodržet postup popsaný v odstavci 1, za předpokladu, že tyto změny sdělí Komisi:
a)
pokud jde o předběžné odhady dodávek, změny jednotlivých výší podpor až do 20 % nebo změny množství produktů, na něž se může vztahovat bilance dodávek, a tím změny celkové částky podpory přidělené každé řadě produktů;
b)
pokud jde o všechna opatření, přizpůsobení finančního příspěvku až do výše 20 % pro každé jednotlivé opatření, aniž jsou dotčeny finanční stropy podle článku 30 nařízení (EU) č. 228/2013 a za podmínky, že taková přizpůsobení jsou oznámena nejpozději do 30. dubna roku následujícího po kalendářním roce, k němuž se změněný finanční příspěvek vztahuje; a
c)
změny provedené na základě změn kódů a popisů uvedených v nařízení Rady (EHS) č. 2658/87 (12), které slouží k identifikaci produktů, jimž je poskytována podpora, pokud tyto změny neobnášejí žádnou modifikaci samotných produktů.
4. Změny uvedené v odstavci 3 se nepoužijí před datem jejich doručení Komisi. Musí být řádně vysvětleny a odůvodněny a musejí se zavést jenom jednou ročně s výjimkou těchto případů:
a)
vyšší moc nebo mimořádné okolnosti;
b)
změna množství produktů, na která se vztahuje režim zásobování;
c)
změny na základě změn kódů a popisů uvedených v nařízení (EHS) č. 2658/87.
5. Pro účely tohoto článku se rozumí:
a)
„opatřením“ seskupování režimů podpory a opatření nezbytných k dosažení jednoho nebo více cílů stanovených programem odpovídající položce, pro kterou je definován finanční příděl v tabulce financování uvedené v čl. 5 písm. a) nařízení (EU) č. 228/2013;
b)
„kategorií produktů“ všechny produkty, které sdílejí první dvě místa kódu KN podle nařízení (EHS) č. 2658/87.
6. Oznamování podle tohoto článku se provádí v souladu s nařízením (ES) č. 792/2009.
Článek 41
Snížení záloh
Aniž jsou dotčena obecná pravidla rozpočtové kázně, pokud budou informace, které členské státy v souladu s články 38 a 39 předají Komisi, neúplné nebo pokud nebude dodržena lhůta pro jejich předání, může Komise přistoupit k paušálnímu a dočasnému snížení záloh na zaúčtované zemědělské výdaje.
Článek 42
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost třetím dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 20. února 2014.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 180/2014
z dnia 20 lutego 2014 r.
ustanawiające zasady dotyczące stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013 ustanawiającego szczególne środki w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów najbardziej oddalonych w Unii Europejskiej
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013 z dnia 13 marca 2013 r. ustanawiające szczególne środki w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów najbardziej oddalonych w Unii Europejskiej i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 247/2006 (1), w szczególności jego art. 6 ust. 2, art. 8, art. 12 ust. 3 i art. 13 ust. 2, art. 14, art. 18 ust. 1 akapit drugi oraz art. 19 ust. 3, art. 21 ust. 4, art. 27 ust. 1 i art. 29 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie (UE) nr 228/2013 uchyliło i zastąpiło rozporządzenie Rady (WE) nr 247/2006 (2). Rozporządzenie (UE) nr 228/2013 upoważnia Komisję do przyjmowania aktów delegowanych i wykonawczych. Przepisy służące sprawnemu funkcjonowaniu systemu w nowych ramach prawnych należy przyjąć w drodze takich aktów. Nowe przepisy powinny zastąpić przepisy wykonawcze do rozporządzenia Komisji (WE) nr 793/2006 (3). Rozporządzenie to zostaje uchylone rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 179/2014 (4).
(2)
W odniesieniu do niektórych produktów rolnych zwolnionych z należności celnych przywozowych już obecnie wymagane są pozwolenia na przywóz. W trosce o uproszczenie procedur administracyjnych należy wykorzystywać pozwolenia na przywóz jako podstawę w systemie zwolnień tych produktów z należności celnych przywozowych.
(3)
W odniesieniu do innych produktów rolnych, w stosunku do których nie jest wymagane okazanie pozwolenia na przywóz, należy przyjąć dokument, który może służyć jako podstawa w systemie zwolnień z należności celnych przywozowych. Należy w tym celu używać świadectwa zwolnienia sporządzonego na druku pozwolenia na przywóz.
(4)
Należy ustanowić zasady ustalania wysokości kwot pomocy w odniesieniu do dostaw produktów objętych szczególnym systemem dostaw. Wspomniane zasady powinny uwzględniać dodatkowe koszty dostaw do regionów najbardziej oddalonych wynikające z ich oddalenia i wyspiarskiego charakteru, stwarzających obciążenia, które znacznie utrudniają ich sytuację. W celu utrzymania konkurencyjności produktów unijnych pomoc ta powinna uwzględniać ceny stosowane przy wywozie.
(5)
W zarządzaniu programem pomocy dla produktów dostarczanych z terytorium Unii należy posługiwać się świadectwem, zwanym „świadectwem pomocy”, i używać formularza pozwolenia na przywóz.
(6)
Zarządzanie szczególnym systemem dostaw wymaga wprowadzenia przepisów w sprawie wydawania świadectw pomocy, stanowiących odstępstwo od zwykłych przepisów mających zastosowanie do pozwoleń na przywóz na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 376/2008 (5).
(7)
Zarządzanie szczególnym systemem dostaw powinno pozwolić na realizację dwóch celów. Z jednej strony powinno ułatwić szybkie wydawanie pozwoleń i certyfikatów, w szczególności dzięki zniesieniu powszechnego obowiązku uprzedniego składania zabezpieczenia, jak również sprawne wypłacanie kwot pomocy związanej z dostawami produktów z terytorium Unii. Z drugiej zaś powinno umożliwić kontrolę i monitorowanie operacji oraz udostępnianie organom administracyjnym instrumentów, których potrzebują, aby upewnić się, że cele danego programu zostały osiągnięte. Cele te mają zabezpieczyć zapewnienie regularnych dostaw niektórych produktów rolnych oraz niwelowanie skutków położenia geograficznego regionów najbardziej oddalonych, gwarantując realny oddźwięk korzyści płynących z programu na etapie wprowadzania do obrotu produktów przeznaczonych dla użytkowników końcowych.
(8)
Zasady zarządzania szczególnym systemem dostaw powinny zapewnić zarejestrowanym podmiotom, w ramach ilości ustanowionych w prognozowanych bilansach dostaw, otrzymywanie pozwoleń lub świadectw w odniesieniu do produktów i ilości stanowiących przedmiot operacji handlowych, które przeprowadzają na własny rachunek, w oparciu o dokumenty świadczące o rzeczywistym charakterze operacji i o kompletności odnośnego wniosku o wydanie pozwolenia lub świadectwa.
(9)
Monitorowanie operacji objętych szczególnym systemem dostaw wymaga, między innymi, dostosowania okresu ważności pozwoleń i świadectw do uwarunkowań transportu morskiego i lotniczego, wprowadzenia obowiązku udowodnienia szybkiej realizacji dostawy, której dotyczy pozwolenie lub świadectwo oraz wprowadzenia zakazu zbywania praw i obowiązków wynikających z posiadania przedmiotowego pozwolenia lub świadectwa.
(10)
Korzyści przyznane w formie zwolnienia z należności celnych przywozowych oraz pomocy dla produktów dostarczanych z terytorium Unii powinny być przekazywane tak, aby znajdowały odzwierciedlenie w kosztach produkcji i cenach płaconych przez użytkowników końcowych. Konieczne są zatem kontrole w celu zagwarantowania faktycznego przekazywania wspomnianych korzyści.
(11)
Należy ustanowić zasady dotyczące udzielania zezwoleń i monitorowania wywozu produktów objętych szczególnym systemem dostaw do państw trzecich oraz ich wysyłki do pozostałych części Unii. W celu wspierania handlu regionalnego należy w szczególności określić maksymalne ilości produktów przetworzonych mogących być przedmiotem tradycyjnego wywozu lub wysyłki, jak też ilości i miejsca przeznaczenia pochodzących z przetwórstwa lokalnego produktów wywożonych.
(12)
W celu ochrony konsumentów oraz interesów handlowych podmiotów produkty nieposiadające solidnej i właściwej jakości handlowej w rozumieniu art. 28 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 (6) należy wykluczyć ze szczególnego systemu dostaw najpóźniej przed pierwszym wprowadzeniem takich produktów do obrotu oraz przewidzieć właściwe środki w przypadkach, gdy wymóg ten nie zostanie spełniony.
(13)
W ramach procedury partnerstwa obowiązującej w regionach najbardziej oddalonych odpowiednie organy państw członkowskich powinny określić szczegółowe przepisy administracyjne niezbędne do zarządzania szczególnym systemem dostaw i monitorowania go.
(14)
W celu umożliwienia oceny realizacji omawianego systemu należy wymagać od właściwych organów państw członkowskich regularnego przedkładania Komisji sprawozdań.
(15)
W odniesieniu do każdego programu pomocy na rzecz produkcji lokalnej należy uzgodnić treść wniosku o przyznanie pomocy oraz określić dołączane do takiego wniosku dokumenty umożliwiające ocenę jego zasadności.
(16)
Należy zapewnić możliwość poprawiania w dowolnym momencie wniosków o przyznanie pomocy zawierających oczywiste błędy.
(17)
W celu umożliwienia organom krajowym planowania, a następnie przeprowadzania skutecznych kontroli poprawności wniosków o przyznanie pomocy na rzecz produkcji lokalnej należy przestrzegać terminów składania wniosków o przyznanie pomocy i dokonywania w nich zmian. Należy zatem ustalić terminy, po przekroczeniu których wnioski nie będą przyjmowane. Należy ponadto stosować obniżki płatności, aby zachęcić wnioskodawców ubiegających się o pomoc do przestrzegania ustalonych terminów.
(18)
Wnioskodawcy powinni mieć możliwość wycofania swoich wniosków o przyznanie pomocy lub ich części w dowolnym momencie, o ile właściwy organ jeszcze nie powiadomił ich o błędach zawartych we wnioskach o przyznanie pomocy lub przed otrzymaniem powiadomienia o kontroli na miejscu, ujawniającej błędy występujące w części wniosku, której dotyczy wycofanie.
(19)
Należy skutecznie monitorować przestrzeganie zasad dotyczących programów pomocy zarządzanych przy pomocy zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli. W tym celu oraz w celu osiągnięcia zharmonizowanego poziomu monitorowania we wszystkich państwach członkowskich należy w sposób szczegółowy ustalić kryteria i procedury techniczne w zakresie przeprowadzania kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu. W odpowiednich przypadkach państwa członkowskie powinny dołożyć starań w celu połączenia różnych kontroli przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu z kontrolami przewidzianymi w innych przepisach Unii.
(20)
Należy określić minimalną liczbę wnioskodawców ubiegających się o pomoc obejmowanych kontrolami na miejscu w ramach różnych programów pomocy.
(21)
Minimalną liczbę kontroli na miejscu należy wykonać na próbie wybranej po części na podstawie analizy ryzyka, a po części losowo. Należy określić główne czynniki uwzględniane przy analizie ryzyka.
(22)
W przypadku wykrycia znacznych nieprawidłowości należy zwiększyć liczbę kontroli na miejscu w danym roku i w kolejnych latach, celem uzyskania wystarczającej pewności co do poprawności odpowiednich wniosków o przyznanie pomocy.
(23)
Aby kontrole na miejscu były skuteczne, ważne jest, aby inspektorzy byli powiadamiani o powodach wyboru danych wnioskodawców ubiegających się o pomoc do kontroli na miejscu. Państwa członkowskie powinny przechowywać tego rodzaju informacje.
(24)
Aby umożliwić organom krajowym i wszelkim właściwym organom Unii monitorowanie przeprowadzonych kontroli na miejscu, szczegółowe informacje na temat kontroli należy rejestrować w formie sprawozdań z kontroli. Wnioskodawcy ubiegający się o pomoc lub ich przedstawiciele powinni mieć możliwość podpisywania przedmiotowych sprawozdań. W przypadku kontroli przy zastosowaniu teledetekcji państwa członkowskie powinny jednak mieć możliwość udzielania takiej możliwości jedynie w przypadkach, gdy kontrola ujawni nieprawidłowości. Ponadto w przypadkach stwierdzenia nieprawidłowości wnioskodawcy ubiegający się o pomoc powinni otrzymywać kopię sprawozdania, niezależnie od rodzaju przeprowadzonej kontroli na miejscu.
(25)
W celu skutecznej ochrony interesów finansowych Unii należy wprowadzić odpowiednie środki zwalczania nieprawidłowości i nadużyć.
(26)
Obniżki i wykluczenia należy ustalać z uwzględnieniem zasady proporcjonalności oraz szczególnych problemów powstałych w wyniku działania siły wyższej, wyjątkowych okoliczności oraz klęsk żywiołowych. Rodzaj popełnionej nieprawidłowości decyduje o wspomnianych obniżkach lub wykluczeniach, wraz z całkowitym wykluczeniem na określony okres z jednego lub kilku programów pomocy na rzecz lokalnej produkcji.
(27)
Z zasady obniżki i wykluczenia nie powinny być stosowane w przypadkach, gdy wnioskodawca ubiegający się o pomoc przedstawił prawdziwe informacje lub jest w stanie udowodnić, że nieprawidłowości powstały bez jego winy.
(28)
Wnioskodawca, który zgłosił właściwym organom krajowym nieprawidłowości we wniosku o przyznanie pomocy, nie powinien podlegać obniżkom ani wykluczeniom, niezależnie od przyczyny nieprawidłowości, pod warunkiem że dany wnioskodawca nie został poinformowany o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu przez właściwy organ oraz pod warunkiem, że organ nie powiadomił uprzednio danego wnioskodawcy o jakiejkolwiek nieprawidłowości w jego wniosku. Ta sama zasada powinna obowiązywać w odniesieniu do nieprawidłowych danych zawartych w skomputeryzowanej bazie danych.
(29)
W przypadku gdy w stosunku do tego samego wnioskodawcy ubiegającego się o pomoc stosowane są różne obniżki, należy stosować je niezależnie. Ponadto obniżki i wykluczenia przewidziane na podstawie niniejszego rozporządzenia należy stosować bez uszczerbku dla kar dodatkowych z tytułu jakichkolwiek innych przepisów Unii lub prawa krajowego.
(30)
Wnioskodawcy ubiegający się o pomoc, którzy w wyniku działania siły wyższej lub zaistnienia okoliczności nadzwyczajnych nie są w stanie sprostać wymaganiom przedstawionym w szczegółowych zasadach wdrażania programów, nie powinni tracić prawa do uzyskania pomocy. Należy wskazać, jakie przypadki mogą być w szczególności uznawane przez właściwe organy za okoliczności nadzwyczajne.
(31)
W celu zapewnienia jednolitego stosowania zasady dobrej wiary w całej Unii w przypadku odzyskiwania nienależnie wypłaconych kwot należy określić warunki, w których można się powoływać na tę zasadę, bez uszczerbku dla sposobu traktowania odnośnych wydatków w kontekście rozliczenia rachunków.
(32)
Należy określić niezbędne szczegółowe zasady stosowania logo, mającego na celu poprawę wiedzy na temat przetworzonych i nieprzetworzonych produktów rolnych wysokiej jakości, charakterystycznych dla regionów najbardziej oddalonych Unii, oraz wspieranie ich konsumpcji.
(33)
Do obowiązków właściwych organów danego regionu powinno należeć ustanawianie uzupełniających wymogów administracyjnych, mających na celu zapewnienie prawidłowego funkcjonowania wprowadzonych mechanizmów kontroli oraz monitorowanie przestrzegania wspomnianych zobowiązań w zakresie stosowania logo, a także zagwarantowanie przestrzegania tych wymogów.
(34)
W celu zwolnienia z należności celnych tytoniu przywożonego na Wyspy Kanaryjskie należy określić roczny okres na potrzeby obliczenia maksymalnej ilości produktów tytoniowych, o której mowa w art. 29 rozporządzenia (UE) nr 228/2013. W celu stworzenia bardziej elastycznych warunków należy również dopuścić, aby ilość ogólna surowca tytoniowego odżyłowanego mogła być wykorzystana przy przywozie innych produktów, z zachowaniem współczynnika równoważności zależnego od potrzeb lokalnego przemysłu.
(35)
Trzeba uprościć procedury wprowadzania zmian do programów w celu zapewnienia większej elastyczności i lepszego dostosowania programów do faktycznego kontekstu systemu dostaw i lokalnej produkcji rolnej. Z tego powodu termin składania corocznych zmian należy przesunąć o dwa miesiące, by dostosować go do terminu składania rocznych sprawozdań z realizacji, określonego w art. 32 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 228/2013. Istotne zmiany trzeba jednak przedstawiać Komisji w odpowiednim czasie, aby umożliwić ich gruntowną ocenę i podejmowanie decyzji o ich zatwierdzeniu przed datą wejścia w życie przedmiotowych zmian.
(36)
Państwa członkowskie powinny przedkładać Komisji wszystkie informacje dotyczące realizacji programów i informacje niezbędne do zagwarantowania ich właściwego monitorowania w czasie. Z tego względu konieczne jest ustanowienie minimalnego zestawu wspólnych wskaźników efektywności oraz treści i terminów przekazywania okresowych komunikatów i statystyk dotyczących szczególnego systemu dostaw oraz środków na rzecz wsparcia produkcji lokalnej, a także rocznych sprawozdań z realizacji. Aby umożliwić przekazywanie bardziej wiarygodnych danych dotyczących wniosków o przyznanie pomocy w odniesieniu do wsparcia produkcji lokalnej, termin przesyłania powiadomień należy odroczyć o jeden miesiąc.
(37)
Wszystkie powiadomienia przekazywane Komisji przez państwa członkowskie, które są niezbędne do właściwego funkcjonowania systemu, należy przekazywać zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 792/2009 (7).
(38)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. Płatności Bezpośrednich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
SZCZEGÓLNY SYSTEM DOSTAW
SEKCJA 1
Prognozowany bilans dostaw
Artykuł 1
Cel prognozowanego bilansu dostaw i jego zmiany
Prognozowane bilanse dostaw, które państwa członkowskie mają opracowywać zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 228/2013, określają ilościowo zapotrzebowanie na produkty pierwszej potrzeby każdego regionu najbardziej oddalonego w każdym roku kalendarzowym.
Państwa członkowskie mogą zmieniać swoje prognozowane bilanse dostaw. Do tych zmian stosuje się art. 40 niniejszego rozporządzenia.
SEKCJA 2
Dostawy w oparciu o przywóz z państw trzecich
Artykuł 2
Pozwolenie na przywóz
1. Do celów art. 12 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 228/2013 w odniesieniu do produktów objętych wymogiem okazania pozwolenia na przywóz po okazaniu wspomnianego pozwolenia stosuje się zwolnienie z należności celnych przywozowych.
2. Pozwolenia na przywóz sporządza się zgodnie ze wzorem znajdującym się w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 376/2008.
Artykuł 7 ust. 5, art. 12, 14, 16, 17, 18, 20, 22, 25, 26, 28, 32 oraz 35-40 rozporządzenia (WE) nr 376/2008 stosuje się odpowiednio, nie naruszając przepisów niniejszego rozporządzenia.
3. We wniosku o wydanie pozwolenia na przywóz oraz w pozwoleniu na przywóz, w polu 20 znajduje się jeden z zapisów wymienionych w załączniku I część A oraz jeden z zapisów wymienionych w załączniku I część B.
4. W polu 12 pozwoleń na przywóz wpisuje się ostatni dzień okresu ważności.
5. Pozwolenia na przywóz wydawane są przez właściwe organy na wniosek zainteresowanych, w granicach przewidzianych w prognozowanych bilansach dostaw.
6. Należności celne przywozowe pobierane są w odniesieniu do ilości przekraczających ilości wskazane w pozwoleniu na przywóz. Tolerancja 5 %, przewidziana w art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 376/2008, stosowana jest pod warunkiem uiszczenia odpowiednich należności celnych przywozowych.
Artykuł 3
Świadectwo zwolnienia
1. Do celów art. 12 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 228/2013, w odniesieniu do produktów nieobjętych wymogiem okazania pozwolenia na przywóz, zwolnienie z należności celnych przywozowych stosuje się po okazaniu świadectwa zwolnienia.
2. Świadectwa zwolnienia sporządza się na podstawie wzoru pozwolenia na przywóz określonego w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 376/2008.
Artykuł 7 ust. 5, art. 12, 14, 16, 17, 18, 20, 22, 25, 26, 28, 32 oraz 35-40 rozporządzenia (WE) nr 376/2008 stosuje się odpowiednio, nie naruszając przepisów niniejszego rozporządzenia.
3. Jeden z zapisów znajdujących się w załączniku I część C jest wydrukowany lub naniesiony przy pomocy pieczęci w polu w lewej górnej części świadectwa.
4. We wniosku o zwolnienie oraz w świadectwie zwolnienia, w polu 20 znajduje się jeden z zapisów wymienionych w załączniku I część D oraz jeden z zapisów wymienionych w załączniku I część B.
5. W polu 12 świadectw zwolnienia wpisuje się ostatni dzień okresu ważności.
6. Świadectwa zwolnienia wydawane są przez właściwe organy na wniosek zainteresowanych stron, w granicach przewidzianych w prognozowanych bilansach dostaw.
SEKCJA 3
Dostawy pochodzące z unii
Artykuł 4
Ustalanie wysokości pomocy i przyznawanie pomocy
1. Do celów art. 10 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 228/2013 państwa członkowskie określają w ramach programu kwotę pomocy w celu złagodzenia skutków oddalenia, wyspiarskiego charakteru i peryferyjnego położenia, uwzględniając:
a)
w odniesieniu do szczególnych dodatkowych kosztów transportu - pośrednie koszty przeładunku związane z dostawami towarów do danych regionów najbardziej oddalonych;
b)
w odniesieniu do szczególnych kosztów dodatkowych związanych z przetwórstwem lokalnym - niewielkie rozmiary rynku, konieczność zagwarantowania bezpieczeństwa dostaw oraz szczególnych wymogów dotyczących jakości towarów w danych regionach najbardziej oddalonych.
Artykuł 5
Świadectwo pomocy i wypłata pomocy
1. Pomoc przyznawana jest po przedstawieniu całkowicie wykorzystanego świadectwa (zwanego dalej „świadectwem pomocy”).
Przedstawienie świadectwa pomocy organom odpowiedzialnym za dokonywanie wypłat jest równoznaczne ze złożeniem wniosku o przyznanie pomocy. Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej lub wyjątkowych warunków klimatycznych świadectwa przedstawia się w ciągu 30 dni od dnia ich przydziału. W przypadku przekroczenia tego terminu kwota pomocy zmniejszana jest o 5 % za każdy dzień zwłoki.
Właściwe organy dokonują wypłaty pomocy w terminie 90 dni od dnia złożenia wykorzystanego świadectwa pomocy, z wyjątkiem następujących przypadków:
a)
działania siły wyższej lub wystąpienia wyjątkowych warunków klimatycznych;
b)
trwania postępowania administracyjnego w sprawie uprawnienia do pomocy; w takim przypadku wypłata ma miejsce dopiero po uznaniu uprawnienia.
2. Świadectwa pomocy sporządza się na podstawie wzoru pozwolenia na przywóz określonego w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 376/2008.
Artykuł 7 ust. 5, art. 12, 14, 16, 17, 18, 20, 22, 25, 26, 28, 32 oraz 35-40 rozporządzenia (WE) nr 376/2008 stosuje się odpowiednio, nie naruszając przepisów niniejszego rozporządzenia.
3. Jeden z zapisów znajdujących się w załączniku I część E jest wydrukowany lub naniesiony przy pomocy pieczęci w polu w lewej górnej części świadectwa.
Skreśla się pola 7 i 8 świadectwa.
4. We wniosku o wydanie świadectwa pomocy oraz w świadectwie pomocy, w polu 20 znajduje się jeden z zapisów wymienionych w załączniku I część F oraz jeden z zapisów wymienionych w załączniku I część G.
5. W polu 12 świadectw pomocy wpisuje się ostatni dzień okresu ważności.
6. Wysokość stosowanej kwoty pomocy jest równa wysokości kwoty pomocy obowiązującej w dniu złożenia wniosku o świadectwo pomocy.
7. Świadectwa pomocy wydawane są przez właściwy organ na wniosek zainteresowanych stron, w granicach przewidzianych w prognozowanych bilansach dostaw.
SEKCJA 4
Przepisy wspólne
Artykuł 6
Przeniesienie korzyści na użytkownika końcowego
Do celów art. 13 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 228/2013 właściwe organy wprowadzają wszelkie niezbędne środki mające na celu kontrolę przenoszenia korzyści na użytkownika końcowego. Mogą one przy tym oceniać marże handlowe i ceny stosowane przez poszczególne zainteresowane podmioty.
O środkach, o których mowa w akapicie pierwszym, a w szczególności o elementach kontroli mających na celu stwierdzenie przeniesienia korzyści, jak również o wszelkich wprowadzonych zmianach, informuje się Komisję w ramach rocznych sprawozdań z realizacji, o których mowa w art. 32 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 228/2013.
Artykuł 7
Rejestr podmiotów gospodarczych
1. Aby móc ubiegać się o wpis do rejestru, o którym mowa w art. 12 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 228/2013, podmioty gospodarcze zobowiązują się:
a)
udostępniać na żądanie właściwych organów wszelkie istotne informacje na temat prowadzonej działalności handlowej, zwłaszcza w odniesieniu do stosowanych cen i marż zysku;
b)
działać wyłącznie we własnym imieniu i na własny rachunek;
c)
składać wnioski o pozwolenia i świadectwa proporcjonalne do faktycznych możliwości zbytu odnośnych produktów, uzasadnionych na podstawie obiektywnie stwierdzonych elementów;
d)
powstrzymać się od działań mogących powodować sztuczne niedobory produktów i od wprowadzania do obrotu produktów, którymi dysponują, po sztucznie zaniżonych cenach;
e)
wykazać w sposób satysfakcjonujący dla właściwych organów, że przy zbywaniu produktów rolnych w danym regionie najbardziej oddalonym korzyści przenoszone są na użytkowników końcowych.
2. Podmioty gospodarcze planujące wysyłkę lub wywóz nieprzetworzonych, przetworzonych lub zapakowanych produktów na podstawie warunków, o których mowa w art. 13, zgłaszają taki zamiar w chwili składania wniosków o wpis do rejestru lub później, w stosownych przypadkach podając lokalizację zakładu pakującego.
3. Przetwórcy planujący wywóz lub wysyłkę przetworzonych produktów na podstawie warunków, o których mowa w art. 13 lub 15, zgłaszają taki zamiar w chwili składania wniosków o wpis do rejestru lub później, w stosownych przypadkach podając lokalizację zakładu przetwórczego oraz analityczny wykaz przetwarzanych produktów.
Artykuł 8
Dokumenty okazywane przez podmioty gospodarcze oraz ważność pozwoleń i świadectw
1. Z zastrzeżeniem przepisów art. 2 ust. 5, art. 3 ust. 6, art. 5 ust. 7 oraz art. 11 i 12 właściwe organy przyjmują wnioski o wydanie pozwoleń na przywóz, świadectw zwolnienia lub świadectw pomocy, składane przez podmioty gospodarcze dla każdej partii towaru, pod warunkiem że są do nich dołączone oryginały lub uwierzytelnione odpisy faktur zakupu, jak również oryginały lub uwierzytelnione odpisy następujących dokumentów:
a)
w odniesieniu do pozwolenia na przywóz lub świadectwa zwolnienia:
(i)
konosament, lotniczy list przewozowy lub dokument transportu kombinowanego;
(ii)
świadectwo pochodzenia dla produktów pochodzących z państw trzecich;
b)
w odniesieniu do świadectwa pomocy:
(i)
dokument T2L lub dokument T2LF, zgodnie z warunkami art. 315 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 (8); lub
(ii)
zgłoszenie typu CO, jak określono w art. 786 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia i w tytule II pole 1 w załączniku 38 do tego rozporządzenia.
Powyższe dokumenty można przesyłać w formie wiadomości elektronicznych. W przypadku gdy właściwy organ dokonujący weryfikacji nie ma dostępu do systemu informatycznego do zarządzania i tworzenia takich dokumentów elektronicznych, zastępuje się je wydrukami, należycie poświadczonymi za zgodność z oryginałami.
Faktura zakupu, konosament lub lotniczy list przewozowy są wystawiane na nazwisko wnioskodawcy.
2. Okres ważności pozwoleń i świadectw ustala się w oparciu o czas transportu. W szczególnych przypadkach, jeśli transport opóźniają poważne i nieprzewidziane przeszkody, okres ten może zostać przedłużony przez właściwy organ, nie może on jednak przekraczać dwóch miesięcy, licząc od daty wystawienia pozwolenia lub świadectwa.
Artykuł 9
Okazywanie pozwoleń, świadectw i towarów
1. W przypadku produktów objętych szczególnym systemem dostaw pozwolenia na przywóz, świadectwa zwolnienia i świadectwa pomocy przedstawia się organom celnym, w celu dopełnienia formalności celnych, nie później niż w ciągu 15 dni roboczych od daty zezwolenia na rozładunek towarów. Właściwe organy mogą skrócić ten termin.
W przypadku produktów poddanych uszlachetnianiu czynnemu lub składowaniu celnemu na Azorach, Maderze i Wyspach Kanaryjskich, a następnie wprowadzonych tam do swobodnego obrotu, maksymalny okres 15 dni rozpoczyna się w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia lub świadectwa, określonych w akapicie pierwszym.
2. Towary przedstawia się luzem lub w osobnych partiach, zgodnie z okazywanym pozwoleniem lub świadectwem.
Pozwolenia i świadectwa wykorzystywane są w ramach pojedynczej operacji dopiero po dopełnieniu formalności celnych.
Artykuł 10
Jakość produktów
Zgodność produktów z wymogami, o których mowa w art. 10 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 228/2013, sprawdzana jest najpóźniej na etapie pierwszego wprowadzenia ich do obrotu, zgodnie z obowiązującymi w Unii normami i praktykami.
W przypadku stwierdzenia, że produkt nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 10 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 228/2013, traci on uprawnienia wynikające ze szczególnego systemu dostaw, a odpowiednie ilości włącza się z powrotem do prognozowanego bilansu dostaw. Jeśli przyznano pomoc zgodnie z art. 5 niniejszego rozporządzenia, jest ona zwracana. Jeżeli dokonano przywozu zgodnie z art. 2 i 3 niniejszego rozporządzenia, uiszcza się należności celne przywozowe, chyba że zainteresowana strona przedstawi dowód, że produkty zostały ponownie wywiezione lub zniszczone.
Artykuł 11
Znaczący wzrost liczby wniosków o wydanie pozwoleń i świadectw
1. Jeżeli stan realizacji prognozowanego bilansu dostaw wskazuje na znaczący wzrost liczby wniosków o wydanie pozwoleń na przywóz, świadectw zwolnienia lub świadectw pomocy dotyczących danego produktu, co mogłoby przeszkodzić w osiągnięciu jednego lub większej liczby celów szczególnego systemu dostaw, po konsultacji z zainteresowanymi organami państwo członkowskie wprowadza wszelkie niezbędne środki celem zapewnienia dostaw produktów pierwszej potrzeby do danego regionu najbardziej oddalonego, uwzględniając dostępne dostawy oraz potrzeby sektorów priorytetowych.
2. Jeżeli, po konsultacji z zainteresowanymi organami, państwo członkowskie podejmie decyzję o zastosowaniu ograniczenia ilości wydawanych pozwoleń i świadectw, właściwe organy stosują jednolitą obniżkę procentową w odniesieniu do wszystkich złożonych wniosków.
Artykuł 12
Ustalanie maksymalnej ilości na jeden wniosek o wydanie pozwolenia lub świadectwa
Na tyle, na ile jest to absolutnie niezbędne celem uniknięcia zakłóceń na rynku danego regionu najbardziej oddalonego lub działań spekulacyjnych mogących poważnie zaszkodzić sprawnemu funkcjonowaniu szczególnego systemu dostaw, właściwe organy mogą ustalić maksymalną ilość przyznawaną na jeden wniosek o wydanie pozwolenia lub świadectwa.
Właściwe organy niezwłocznie powiadamiają Komisję o przypadkach zastosowania niniejszego artykułu.
Powiadomienia, o których mowa w niniejszym artykule, składa się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 792/2009.
SEKCJA 5
Wywóz I wysyłka
Artykuł 13
Warunki wywozu i wysyłki
1. Wywóz i wysyłka produktów nieprzetworzonych, objętych szczególnym systemem dostaw, bądź produktów zapakowanych lub przetworzonych, zawierających produkty objęte szczególnym systemem dostaw, odbywają się na warunkach określonych w ust. 2-6.
2. W odniesieniu do produktów wywożonych pole 44 zgłoszenia wywozowego zawiera jeden z zapisów wymienionych w załączniku I część H.
3. Ilości produktów zwolnione z należności celnych przywozowych, które są wywożone, wprowadza się ponownie do prognozowanego bilansu dostaw.
Produkty te nie kwalifikują się do refundacji wywozowej.
4. Ilości produktów, które zostały objęte zwolnieniem z należności celnych przywozowych oraz które są wysyłane, wprowadza się ponownie do prognozowanego bilansu dostaw, a należności celne przywozowe erga omnes obowiązujące w dniu przywozu są uiszczane przez wysyłającego najpóźniej podczas wysyłki.
Produkty te nie mogą być przedmiotem wysyłki do momentu uiszczenia opłaty, o której mowa w akapicie pierwszym.
W przypadkach gdy określenie dnia przywozu nie jest możliwe, produkty uważa się za przywiezione w dniu, w którym należności celne przywozowe erga omnes osiągnęły najwyższy poziom w okresie sześciu miesięcy poprzedzających dzień wysyłki.
5. Ilości produktów, na które przyznano pomoc, a które są wywożone bądź wysyłane, ponownie wlicza się do prognozowanego bilansu dostaw, natomiast eksporter bądź wysyłający zwraca otrzymaną pomoc najpóźniej w momencie wywozu lub wysyłki.
Produktów takich nie wywozi się ani nie wysyła do momentu dokonania zwrotu, o którym mowa w akapicie pierwszym.
W przypadku gdy nie jest możliwe ustalenie wysokości przyznanej pomocy, zakłada się, że produkty otrzymały najwyższą stawkę pomocy ustaloną przez Unię dla tego typu produktów w okresie sześciu miesięcy poprzedzających dzień złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na wywóz lub wysyłkę.
Produkty takie mogą zostać objęte refundacją wywozową, o ile spełniają kryteria przyznania tego rodzaju wsparcia.
6. Właściwe organy zezwalają na wywóz lub wysyłkę produktów przetworzonych innych niż te, o których mowa w ust. 3, 4 i 5 niniejszego artykułu i w art. 15, wyłącznie w przypadkach, gdy eksporter zaświadczy, że odnośne produkty nie były objęte szczególnym systemem dostaw.
Właściwe organy zezwalają na ponowny wywóz lub ponowną wysyłkę produktów nieprzetworzonych lub produktów zapakowanych, innych niż te, o których mowa w ust. 3, 4 i 5 niniejszego artykułu, wyłącznie w przypadkach, gdy eksporter zaświadczy, że odnośne produkty nie były objęte szczególnym systemem dostaw.
Właściwe organy przeprowadzają konieczne kontrole sprawdzające prawdziwość oświadczeń, o których mowa w akapitach pierwszym i drugim oraz, w stosownych przypadkach, odzyskują przyznane korzyści.
Artykuł 14
Pozwolenia na wywóz i znaczący wzrost wywozu
1. Wywóz następujących produktów nie podlega obowiązkowi okazania pozwolenia na wywóz:
a)
produkty, o których mowa w art. 13 ust. 3;
b)
produkty, o których mowa w art. 13 ust. 5 i które nie kwalifikują się do refundacji wywozowej.
2. Jeżeli istnieje ryzyko, że regularne dostawy do regionów najbardziej oddalonych mogą być zagrożone przez znaczący wzrost wywozu produktów określonych w art. 13 ust. 1, właściwe organy mogą ograniczyć ilości w taki sposób, aby zagwarantować, że priorytetowe potrzeby w danych sektorach zostaną zaspokojone. Ograniczenia ilościowe nie mogą mieć charakteru dyskryminacyjnego.
Artykuł 15
Tradycyjny wywóz, wywóz w ramach handlu regionalnego oraz tradycyjna wysyłka produktów przetworzonych
1. Przetwórcy, którzy zadeklarowali, zgodnie z art. 7 ust. 3, zamiar wywozu w ramach tradycyjnych przepływów handlowych lub handlu regionalnego bądź wysyłki w ramach tradycyjnych przepływów handlowych, o których mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 228/2013, produktów przetworzonych zawierających surowce, które zostały objęte szczególnym systemem dostaw, mogą dokonywać takiego wywozu lub takiej wysyłki w granicach ilości rocznych określonych w załącznikach II-V do niniejszego rozporządzenia. Właściwe organy udzielają koniecznych zezwoleń w taki sposób, aby mieć pewność, iż transakcje nie przekraczają odnośnych maksymalnych ilości rocznych.
Wykaz państw trzecich, o którym mowa w art. 14 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 228/2013, ustanowiony jest w załączniku VI do niniejszego rozporządzenia.
W odniesieniu do wywozu w ramach handlu regionalnego eksporter przedkłada właściwym organom dokumenty przewidziane w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 612/2009 w terminie przewidzianym w art. 46 wymienionego rozporządzenia. W przypadku nieprzedłożenia tych dokumentów w przewidzianym terminie właściwe organy odzyskują korzyści przyznane w ramach szczególnego systemu dostaw.
2. Wywóz produktów, o których mowa w niniejszym artykule, nie podlega obowiązkowi okazywania pozwolenia na wywóz.
3. W odniesieniu do produktów wywożonych, o których mowa w niniejszym artykule, pole 44 zgłoszenia wywozowego zawiera jeden z zapisów wymienionych w załączniku I część I.
SEKCJA 6
Zarządzanie, kontrola I monitorowanie
Artykuł 16
Kontrole
1. Kontrole administracyjne przywozu, wprowadzenia do obrotu, wywozu i wysyłki produktów rolnych są wyczerpujące i obejmują kontrole krzyżowe z dokumentami, o których mowa w art. 8 ust. 1.
2. Kontrole bezpośrednie przeprowadzane w danym regionie najbardziej oddalonym przy przywozie, wprowadzaniu do obrotu, wywozie i wysyłce produktów rolnych dotyczą reprezentatywnej próby co najmniej 5 % pozwoleń i świadectw okazywanych zgodnie z art. 9.
Do tych kontroli bezpośrednich stosuje się odpowiednio rozporządzenie Komisji (WE) nr 1276/2008 (9).
W szczególnych przypadkach Komisja może zażądać objęcia kontrolami bezpośrednimi innego odsetka pozwoleń i świadectw.
Artykuł 17
Krajowe przepisy dotyczące zarządzania i monitorowania
Właściwe organy przyjmują dodatkowe przepisy konieczne do zarządzania szczególnym systemem dostaw i monitorowania go w czasie rzeczywistym.
Na żądanie Komisji właściwe organy powiadamiają ją o wszelkich środkach, które zamierzają wdrażać na podstawie akapitu pierwszego.
ROZDZIAŁ II
ŚRODKI WSPARCIA NA RZECZ LOKALNYCH PRODUKTÓW ROLNYCH
SEKCJA 1
Wnioski o przyznanie pomocy
Artykuł 18
Składanie wniosków
Wnioski o przyznanie pomocy na dany rok kalendarzowy składa się do urzędu wyznaczonego przez właściwe organy państwa członkowskiego, korzystając ze sporządzonych przez te organy wzorów i w określonych przez nie przedziałach czasowych. Odnośne przedziały czasowe są ustalane w taki sposób, aby możliwe było przeprowadzenie koniecznych kontroli na miejscu i trwają najdłużej do dnia 28 lutego następnego roku kalendarzowego.
Artykuł 19
Poprawianie oczywistych błędów
W przypadkach gdy po złożeniu wniosku o przyznanie pomocy właściwy organ stwierdzi oczywiste błędy we wniosku, wniosek można poprawić w każdej chwili.
Artykuł 20
Składanie wniosków po terminie
Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej i zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności, złożenie wniosku po upływie terminu ustanowionego zgodnie z art. 18 wiąże się z obniżeniem pomocy, do której beneficjent byłby uprawniony, gdyby wniosek został złożony w terminie, o 1 % za każdy dzień roboczy zwłoki. Wnioski złożone po upływie 25 dni od daty wygaśnięcia terminu uznaje się za niedopuszczalne.
Artykuł 21
Wycofywanie wniosków o przyznanie pomocy
1. Wnioski o przyznanie pomocy można wycofywać w całości bądź w części w dowolnym momencie.
Jeżeli jednak właściwy organ powiadomił wnioskodawcę ubiegającego się o pomoc o nieprawidłowościach we wniosku lub przekazał wnioskodawcy powiadomienie o planowanej kontroli na miejscu i jeśli w wyniku takiej kontroli zostaną wykryte nieprawidłowości, nie można wycofać tych części wniosku, których nieprawidłowości dotyczą.
2. Wycofanie wniosku lub części wniosku na mocy ust. 1 oznacza powrót wnioskodawcy do sytuacji sprzed złożenia danego wniosku o przyznanie pomocy lub jego części.
SEKCJA 2
Kontrole
Artykuł 22
Zasady ogólne
Weryfikacji dokonuje się w drodze kontroli administracyjnych oraz kontroli na miejscu.
Kontrole administracyjne mają charakter wyczerpujący i obejmują kontrole krzyżowe dotyczące m.in. danych ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, przewidzianego w tytule V rozdział II oraz art. 47, 61 i art. 102 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (10).
Na podstawie analizy ryzyka zgodnie z art. 24 ust. 1 niniejszego rozporządzenia właściwe organy przeprowadzają wyrywkowe kontrole na miejscu w odniesieniu do przynajmniej 5 % złożonych wniosków o przyznanie pomocy. Próba obejmuje ponadto przynajmniej 5 % kwoty, na którą opiewa pomoc.
We wszystkich uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie korzystają ze zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli.
Artykuł 23
Kontrole na miejscu
1. Kontrole na miejscu mają charakter niezapowiedziany. Można jednak wystosować uprzednie powiadomienie ograniczone do niezbędnego minimum, jeżeli nie zakłóci to celu kontroli. O planowanej kontroli powiadamia się z wyprzedzeniem do maksymalnie 48 godzin, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków.
2. W stosownych przypadkach kontrole na miejscu przewidziane w niniejszej sekcji przeprowadza się w powiązaniu z ewentualnymi innymi kontrolami przewidzianymi w przepisach Unii.
3. Jeżeli wnioskodawcy ubiegający się o pomoc lub ich przedstawiciele uniemożliwiają przeprowadzenie kontroli na miejscu, odrzuca się ich wniosek lub wnioski o przyznanie pomocy.
Artykuł 24
Wybór wnioskodawców ubiegających się o pomoc do kontroli na miejscu
1. Właściwe organy dokonują wyboru wnioskodawców ubiegających się o pomoc do kontroli na miejscu na podstawie analizy ryzyka i reprezentatywności złożonych wniosków o przyznanie pomocy. W analizie ryzyka uwzględnia się poniższe czynniki:
a)
kwotę pomocy;
b)
liczbę działek rolnych, obszar i liczbę zwierząt objętych wnioskiem lub wyprodukowane, przewiezione, przetworzone lub wprowadzone do obrotu ilości;
c)
zmiany w porównaniu z rokiem poprzednim;
d)
ustalenia wynikające z kontroli przeprowadzonych w latach ubiegłych;
e)
inne elementy określone przez państwa członkowskie.
Aby przebadana próba była reprezentatywna, państwa członkowskie wybierają losowo 20-25 % minimalnej liczby wnioskodawców ubiegających się o pomoc do kontroli na miejscu.
2. Właściwy organ rejestruje powody wyboru każdego z wnioskodawców ubiegających się o pomoc do kontroli na miejscu. Inspektor prowadzący kontrolę na miejscu informowany jest o tych powodach przed rozpoczęciem kontroli.
Artykuł 25
Sprawozdanie z kontroli
1. Każda kontrola na miejscu jest przedmiotem sprawozdania z kontroli zawierającego szczegółowe informacje na temat przeprowadzonej kontroli. Sprawozdanie to określa w szczególności:
a)
poddane kontroli programy pomocy i wnioski o przyznanie pomocy;
b)
obecne osoby;
c)
poddane kontroli działki rolne, działki rolne na których dokonano pomiarów, wyniki pomiarów w stosunku do każdej mierzonej działki i zastosowane metody pomiarów;
d)
liczbę i rodzaj zwierząt, których obecność stwierdzono oraz, w stosownych przypadkach, numery kolczyków identyfikacyjnych, wpisów do rejestru i skomputeryzowanej bazy danych bydła oraz wszystkie inne skontrolowane dokumenty potwierdzające, wyniki kontroli, a także, w stosownych przypadkach, szczególne uwagi odnoszące się do poszczególnych zwierząt lub ich kodów identyfikacyjnych;
e)
skontrolowane ilości wyprodukowane, przewiezione, przetworzone lub wprowadzone do obrotu;
f)
czy wnioskodawca ubiegający się o pomoc został powiadomiony o wizycie, a jeżeli tak, to z jakim wyprzedzeniem;
g)
wszelkie dalsze zastosowane środki kontrolne.
2. Wnioskodawcy ubiegający się o pomoc lub ich przedstawiciele mają możliwość podpisania odpowiedniego sprawozdania w celu potwierdzenia swojej obecności w czasie kontroli oraz dodania do niego uwag. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości wnioskodawca ubiegający się o pomoc otrzymuje egzemplarz sprawozdania z kontroli.
W przypadku kontroli na miejscu przy zastosowaniu teledetekcji państwa członkowskie nie mają obowiązku umożliwiania wnioskodawcom ubiegającym się o pomoc lub ich przedstawicielom podpisywania sprawozdań z kontroli, o ile takie kontrole nie wykazały nieprawidłowości.
SEKCJA 3
Obniżki I wykluczenia oraz płatności nienależne
Artykuł 26
Obniżki i wykluczenia
W przypadku rozbieżności pomiędzy informacjami podanymi we wnioskach o przyznanie pomocy a ustaleniami wynikającymi z kontroli, przewidzianych w sekcji 2, państwo członkowskie stosuje obniżki kwot pomocy i wykluczenia. Przedmiotowe obniżki i wykluczenia są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
Artykuł 27
Wyjątki od stosowania obniżek i wykluczeń
1. Obniżki i wykluczenia przewidziane w art. 26 nie mają zastosowania w przypadku, gdy wnioskodawca ubiegający się o pomoc przedłożył poprawne informacje co do stanu faktycznego lub może w inny sposób wykazać, że nieprawidłowości powstały bez jego winy.
2. Obniżki i wykluczenia nie mają zastosowania do tych części wniosków o przyznanie pomocy, co do których wnioskodawca ubiegający się o pomoc poinformował na piśmie właściwy organ o nieprawidłowościach zaistniałych przed złożeniem wniosku lub po nim, pod warunkiem że właściwy organ nie poinformował wcześniej wnioskodawcy ubiegającego się o pomoc o planowanej kontroli na miejscu lub o nieprawidłowościach w danym wniosku.
Wniosek poprawia się na podstawie informacji udzielonych przez wnioskodawcę ubiegającego się o pomoc zgodnie z akapitem pierwszym, tak by odpowiadał realnej sytuacji.
Artykuł 28
Odzyskiwanie nienależnych wypłat oraz kary
1. W przypadku wypłat nienależnych stosuje się odpowiednio art. 80 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 (11).
2. Jeżeli nienależnych wypłat dokonano na skutek fałszywych deklaracji lub przedstawienia fałszywych dokumentów bądź poważnego zaniedbania ze strony wnioskodawcy ubiegającego się o pomoc, stosuje się kary w wysokości nienależnie wypłaconych kwot wraz z odsetkami naliczonymi zgodnie z art. 80 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009.
Artykuł 29
Siła wyższa i okoliczności nadzwyczajne
W przypadkach działania siły wyższej lub wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, stosuje się odpowiednio art. 75 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009.
ROZDZIAŁ III
ŚRODKI UZUPEŁNIAJĄCE
SEKCJA 1
Logo
Artykuł 30
Kontrola warunków stosowania logo
Właściwe organy okresowo sprawdzają, czy zatwierdzone podmioty przestrzegają warunków stosowania logo, o których mowa w art. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) nr. 179/2014 oraz zobowiązań przewidzianych w art. 6 ust. 4 tego rozporządzenia delegowanego.
Właściwe organy mogą zlecić przeprowadzenie tych kontroli wyznaczonym do tego instytucjom, posiadającym odpowiednie kompetencje techniczne i wymaganą bezstronność. W takich przypadkach wspomniane instytucje sporządzają okresowo sprawozdanie na temat przeprowadzonych kontroli.
Artykuł 31
Nieprawne stosowanie logo i promowanie logo
Państwa członkowskie stosują właściwe istniejące przepisy krajowe, aby zapobiegać nieprawnemu posługiwaniu się logo, oraz w stosownych przypadkach karać za nie lub też wprowadzają w tym celu odpowiednie środki. Na żądanie Komisji państwa członkowskie powiadamiają ją o środkach, jakie stosują.
Państwa członkowskie zapewniają właściwą reklamę logo oraz produktów, w odniesieniu do których można je stosować.
Artykuł 32
Środki krajowe
1. Właściwe organy wprowadzają wszelkie dodatkowe środki administracyjne niezbędne do zarządzania systemem logo. Środki te mogą obejmować w szczególności pobieranie od zatwierdzonych podmiotów opłat na pokrycie kosztów druku logo oraz kosztów administracyjnych i kosztów kontroli.
2. Na żądanie Komisji właściwe organy powiadamiają ją o służbach lub, w zależności od przypadku, o instytucjach odpowiedzialnych za zatwierdzanie przewidziane w art. 6 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 179/2014 i przeprowadzanie kontroli wymaganych na mocy niniejszej sekcji, jak również o dodatkowych środkach, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.
3. Właściwe organy powiadamiają Komisję o każdym udzieleniu zezwolenia na korzystanie z logo, wskazując nazwę i siedzibę danego producenta, produkty objęte zezwoleniem i okres, na jaki je wydano.
Powiadomienia, o których mowa w niniejszym artykule, składa się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 792/2009.
SEKCJA 2
Produkty zwierzęce
Artykuł 33
Chów zwierząt gospodarskich
1. Przywóz młodego bydła płci męskiej pochodzącego z państw trzecich, objętego kodami CN 0102 29 05, 0102 29 29 lub 0102 29 49 i przeznaczonego do opasu i spożycia we francuskich departamentach zamorskich lub na Maderze nie podlega należnościom celnym, dopóki pogłowie lokalnego młodego bydła płci męskiej nie osiągnie poziomu wystarczającego do utrzymania i rozwoju lokalnej produkcji wołowiny i cielęciny.
2. W celu skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w ust. 1 importer lub wnioskodawca wykazuje, że spełnia warunki określone w art. 8 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 179/2014, przedkładając następujące dokumenty:
a)
pisemne oświadczenie sporządzone w momencie przybycia zwierząt do francuskich departamentów zamorskich lub na Maderę, zgodnie z którym zwierzęta są przeznaczone do opasu na miejscu przez okres co najmniej 120 dni od dnia ich faktycznego przybycia, a następnie do spożycia na miejscu;
b)
składane w momencie przybycia zwierząt pisemne zobowiązanie do powiadomienia właściwych organów w terminie jednego miesiąca od daty przybycia zwierząt o gospodarstwie lub gospodarstwach, w których będzie prowadzony ich opas.
SEKCJA 3
Przywóz tytoniu na wyspy kanaryjskie
Artykuł 34
Zwolnienie tytoniu z należności celnych
1. Roczny okres do obliczenia maksymalnej rocznej ilości tytoniu, która miałyby zostać zwolniona z należności celnych przywozowych przy bezpośrednim przywozie na Wyspy Kanaryjskie, o której mowa w art. 29 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (UE) nr 228/2013 zaczyna się dnia 1 stycznia każdego roku i kończy dnia 31 grudnia tego samego roku.
2. Ilości surowca tytoniowego i częściowo przetworzonego tytoniu, o których mowa w art. 29 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 228/2013, są przeliczane na ilości surowca tytoniowego odżyłowanego na podstawie współczynnika równoważności dla danych produktów określonego w załączniku VII do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 35
Warunki zwolnienia
1. Przywóz produktów wymienionych w załączniku VII wymaga okazania świadectwa zwolnienia. Pole 20 we wnioskach o świadectwo i w świadectwach zawiera jeden z zapisów wymienionych w załączniku I część J.
O ile w niniejszym rozporządzeniu nie przewidziano inaczej, stosuje się odpowiednio art. 3, 7-10, 12 i 16 niniejszego rozporządzenia, art. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 179/2014 i art. 12 ust. 2 oraz art. 18 rozporządzenia (UE) nr 228/2013.
2. Właściwe organy dopilnowują, by produkty wymienione w załączniku VII były wykorzystywane zgodnie z odpowiednimi przepisami Unii, w szczególności z przepisami art. 291-300 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY OGÓLNE I KOŃCOWE
Artykuł 36
Wypłata pomocy
Po sprawdzeniu wniosków o przyznanie pomocy i odpowiednich dokumentów potwierdzających oraz po obliczeniu kwot, które należy przyznać w ramach programów POSEI, o których mowa w rozdziale II rozporządzenia (UE) nr 228/2013, właściwe organy dokonują wypłaty pomocy z tytułu danego roku kalendarzowego:
a)
w odniesieniu do szczególnego systemu dostaw, do środków związanych z przywozem i dostawami żywych zwierząt oraz do środków, o których mowa w art. 9 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 179/2014 - przez cały rok;
b)
w odniesieniu do płatności bezpośrednich - zgodnie z art. 75 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013;
c)
w odniesieniu do innych płatności - w okresie od dnia 16 października bieżącego roku do dnia 30 czerwca roku następnego.
Artykuł 37
Wskaźniki efektywności
Każdego roku państwa członkowskie przekazują Komisji w odniesieniu do każdego z ich regionów najbardziej oddalonych, co najmniej dane w zakresie wskaźników efektywności określonych w załączniku VIII.
Dane te są przekazuje się w kontekście rocznego sprawozdania z realizacji, o którym mowa w art. 32 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 228/2013.
Artykuł 38
Powiadomienia
1. W odniesieniu do szczególnego systemu dostaw właściwe organy przesyłają Komisji, nie później niż ostatniego dnia miesiąca następującego po zakończeniu każdego kwartału, następujące dostępne na dany dzień informacje dotyczące operacji przeprowadzonych w poprzednich miesiącach w odniesieniu do bilansu dostaw roku kalendarzowego odniesienia, w podziale na produkty, kody CN oraz, w stosownych przypadkach, miejsca przeznaczenia poszczególnych produktów:
a)
ilości produktów ze wskazaniem miejsca pochodzenia (przywóz z państw trzecich lub wysyłka z Unii);
b)
kwotę pomocy oraz faktycznie poniesione wydatki w rozbiciu na produkty i, w stosownych przypadkach, w odniesieniu do konkretnego miejsca przeznaczenia;
c)
ilości, w stosunku do których pozwolenia i świadectwa nie zostały wykorzystane, z podziałem na kategorie pozwoleń lub świadectw;
d)
wszelkie ilości powrotnie wywiezione lub wysłane zgodnie z art. 13 oraz jednostkowe i całkowite odzyskane kwoty pomocy;
e)
wszelkie ilości powrotnie wywiezione lub wysłane po przetworzeniu, zgodnie z art. 15;
f)
przesunięcia w obrębie łącznej ilości w odniesieniu do danej kategorii produktów oraz zmiany prognozowanych bilansów dostaw wprowadzone w danym okresie;
g)
dostępne saldo i procent wykorzystania.
Dane, o których mowa w akapicie pierwszym, przekazuje się w oparciu o wykorzystane pozwolenia i świadectwa. Ostateczne dane odnoszące się do bilansu dostaw każdego roku kalendarzowego przekazuje się Komisji najpóźniej do dnia 31 maja następnego roku.
2. W odniesieniu do wspierania lokalnej produkcji państwa członkowskie przekazuje Komisji informacje o:
a)
otrzymanych wnioskach o przyznanie pomocy i kwotach odpowiadających poprzedniemu rokowi kalendarzowemu - w terminie do dnia 30 kwietnia każdego roku;
b)
ostatecznie zakwalifikowanych wnioskach o przyznanie pomocy i kwotach odpowiadających poprzedniemu rokowi kalendarzowemu - w terminie do dnia 31 lipca każdego roku.
3. Powiadomienia, o których mowa w niniejszym artykule, przekazuje się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 792/2009.
4. Powiadomienia, o których mowa w art. 23 ust. 3 i art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 228/2013, przekazuje się również zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 792/2009.
Artykuł 39
Sprawozdanie
1. Sprawozdanie przewidziane w art. 32 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 228/2013 zawiera m.in.:
a)
informacje o wszelkich znaczących zmianach dotyczących sytuacji społeczno-gospodarczej i sytuacji w rolnictwie;
b)
streszczenie dostępnych danych fizycznych i finansowych dotyczących realizacji każdego środka, poparte analizą tych danych, oraz, w stosownych przypadkach, opisem i analizą sektora gospodarki, którego dotyczy dany środek;
c)
informacje o stanie zaawansowania działań i priorytetów w stosunku do ich celów ogólnych i szczegółowych w dniu przedstawienia sprawozdania, przy użyciu wskaźników ilościowych;
d)
syntetyczne przedstawienie ważnych problemów napotkanych podczas zarządzania środkami i ich realizacji;
e)
ocenę wyników wszystkich środków przy uwzględnieniu ich wzajemnych zależności;
f)
w odniesieniu do szczególnego systemu dostaw:
(i)
dane i analizę dotyczącą tendencji cenowych oraz sposobu przenoszenia korzyści, jak również informacje o wprowadzonych środkach i kontrolach przeprowadzonych w celu zapewnienia przekazania korzyści zgodnie z art. 6 niniejszego rozporządzenia;
(ii)
uwzględniając inne istniejące rodzaje pomocy, analizę proporcjonalności pomocy w stosunku do dodatkowych kosztów związanych z transportem do regionów najbardziej oddalonych i do cen stosowanych przy wywozie do państw trzecich oraz - w odniesieniu do produktów przeznaczonych do przetworzenia lub wykorzystania jako środki produkcji rolnej - do kosztów dodatkowych związanych z wyspiarskim charakterem i peryferyjnością;
g)
stopień realizacji celów poszczególnych środków przewidzianych w programie, mierzony za pomocą obiektywnych wskaźników;
h)
dane dotyczące rocznego bilansu dostaw dla danego regionu, m.in. jeśli chodzi o spożycie, rozwój pogłowia, produkcję i handel;
i)
dane dotyczące faktycznie przyznanych kwot na realizację działań prowadzonych w ramach programu na podstawie kryteriów określonych przez państwa członkowskie, takich jak np. liczba kwalifikowalnych producentów, liczba zwierząt objętych płatnościami, powierzchnia obszarów kwalifikujących się do pomocy lub liczba branych pod uwagę gospodarstw;
j)
dane dotyczące realizacji finansowej każdego z działań w ramach programu;
k)
dane statystyczne dotyczące kontroli przeprowadzonych przez właściwe organy i wszelkich nałożonych kar;
l)
uwagi państwa członkowskiego dotyczące realizacji programu;
m)
roczne dane dotyczące wskaźników efektywności, o których mowa w art. 37 niniejszego rozporządzenia.
2. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, przedkłada się Komisji zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 792/2009.
Artykuł 40
Zmiany programów
1. Zmiany, które mają być wprowadzone do każdego programu POSEI, przedkłada się Komisji do zatwierdzenia wraz z należytym uzasadnieniem, zawierającym w szczególności następujące informacje:
a)
przyczyny ewentualnych trudności we wdrażaniu, uzasadniające zmianę programu;
b)
oczekiwane skutki zmiany;
c)
wpływ na finansowanie i kontrolę zobowiązań.
Z wyjątkiem przypadków działania siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności państwa członkowskie składają wnioski w sprawie zmian w programach nie częściej niż raz w roku kalendarzowym w odniesieniu do danego programu. Wnioski w sprawie zmian wpływają do Komisji najpóźniej dnia 30 września każdego roku.
Jeżeli Komisja nie przedstawi zastrzeżeń do proponowanych zmian, przedmiotowe zmiany stosuje się od dnia 1 stycznia roku następującego po roku ich zgłoszenia.
Zmiany takie można stosować wcześniej, o ile przed upływem terminu wymienionego w akapicie trzecim Komisja poinformuje państwo członkowskie na piśmie, że zgłoszona zmiana jest zgodna z przepisami Unii.
Jeżeli zmiana będąca przedmiotem powiadomienia nie jest zgodna z przepisami Unii, Komisja informuje państwo członkowskie przed upływem terminu wymienionego w akapicie trzecim, że zgłoszona zmiana nie obowiązuje do chwili przedstawienia Komisji zmiany, którą będzie można uznać za zgodną z przepisami.
2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 Komisja ocenia osobno poszczególne zmiany proponowane przez państwa członkowskie i podejmuje decyzje o ich zatwierdzeniu najpóźniej w terminie czterech miesięcy od ich przedłożenia zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 34 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 228/2013, w przypadku następujących zmian:
a)
przystąpienia nowego regionu najbardziej oddalonego;
b)
wprowadzenia do ogólnego programu nowych grup produktów, które mają być wspierane w ramach szczególnego systemu dostaw, lub nowych środków na rzecz lokalnej produkcji rolnej; oraz
c)
zwiększenia już zatwierdzonej jednostkowej kwoty wsparcia w odniesieniu do każdego istniejącego środka o więcej niż 50 % kwoty obowiązującej w momencie złożenia wniosku w sprawie zmiany.
Bez uszczerbku dla procedury określonej w ust. 1 państwa członkowskie mogą przedkładać wnioski w sprawie zmian przewidzianych w niniejszym ustępie raz na rok kalendarzowy w odniesieniu do danego programu. Wnioski w sprawie zmian, o których mowa w niniejszym ustępie, wpływają do Komisji nie później niż do dnia 31 lipca roku poprzedzającego ich wejście w życie.
Zatwierdzone w ten sposób zmiany stosuje się od dnia 1 stycznia roku następującego po roku przedstawienia wniosku w sprawie zmiany lub od daty wyraźnie wskazanej w decyzji zatwierdzającej.
3. Państwa członkowskie są uprawnione do wprowadzania poniższych zmian z pominięciem procedury określonej w ust. 1, o ile Komisja została o nich poinformowana:
a)
w odniesieniu do prognozowanych bilansów dostaw - zmian poziomu każdej pomocy w granicach 20 % lub zmian ilości produktów objętych bilansem dostaw oraz, w związku z tym, zmian całkowitej kwoty pomocy przyznanej na wsparcie każdej linii produktów;
b)
w odniesieniu do wszystkich środków - zwiększenia lub zmniejszenia, w granicach 20 %, przydziału finansowego przeznaczonego na każdy środek pomocy indywidualnej, bez uszczerbku dla pułapów finansowych przewidzianych w art. 30 rozporządzenia (UE) nr 228/2013, pod warunkiem że takie dostosowania zostaną zgłoszone nie później niż dnia 30 kwietnia roku następującego po roku kalendarzowym, którego dotyczy zmiana przydzielonych środków finansowych; oraz
c)
zmian wynikających ze zmian kodów i opisów określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 (12) wykorzystywanych do identyfikacji produktów korzystających z pomocy, o ile zmiany te nie wiążą się ze zmianą samych produktów.
4. Zmiany, o których mowa w ust. 3, wchodzą w życie nie wcześniej niż z dniem otrzymania ich przez Komisję. Są one należycie wyjaśnione i poparte uzasadnieniem i mogą być wprowadzane tylko raz do roku, z wyjątkiem następujących przypadków:
a)
działania siły wyższej lub zaistnienia wyjątkowych okoliczności;
b)
zmian dotyczących ilości produktów objętych systemem dostaw;
c)
zmian wynikających ze zmian kodów i opisów określonych w rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87.
5. Do celów niniejszego artykułu stosuje się następujące definicje:
a)
„środek” oznacza zgrupowanie systemów pomocy oraz działań niezbędnych do osiągnięcia jednego lub większej liczby celów programu, stanowiące linię budżetową, pulę środków finansowych dla której określono w tabeli finansowania, o której mowa w art. 5 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 228/2013;
b)
„grupa produktów” oznacza wszystkie produkty, dla których pierwsze dwie cyfry kodu CN są jednakowe, jak określono w rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87.
6. Powiadomienia, o których mowa w niniejszym artykule, przekazuje się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 792/2009.
Artykuł 41
Zmniejszanie zaliczek
Bez uszczerbku dla ogólnych zasad dyscypliny budżetowej, jeżeli informacje przekazane Komisji przez państwa członkowskie na mocy art. 38 i 39 są niekompletne lub jeżeli został przekroczony termin ich przekazania, Komisja może dokonać czasowego i ryczałtowego zmniejszenia zaliczek przekazywanych na konto wydatków rolniczych.
Artykuł 42
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 20 lutego 2014 r.