SMĚRNICE KOMISE 2014/100/EU
ze dne 28. října 2014,
kterou se mění směrnice Evropského parlamentu a Rady 2002/59/ES, kterou se stanoví kontrolní a informační systém Společenství pro provoz plavidel
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 2002/59/ES ze dne 27. června 2002, kterou se stanoví kontrolní a informační systém Společenství pro provoz plavidel a kterou se zrušuje směrnice Rady 93/75/EHS (1), a zejména na článek 27 odst. 2 uvedené směrnice,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Konkurenceschopnost evropské námořní dopravy lze zlepšit účinnějším využíváním zdrojů a lepším využíváním elektronických informací.
(2)
V zájmu co největší efektivity a zamezení duplicitnímu úsilí je třeba vycházet ze stávajících vnitrostátních a unijních platforem, technických řešení a normalizace a také využívat přínosů již vynaložených investic.
(3)
Systém Unie pro výměnu informací na moři SafeSeaNet, zřízený podle směrnice 2002/59/ES, kromě zvyšování námořní bezpečnosti, bezpečnosti v přístavech a na moři, ochrany životního prostředí a připravenosti pro případy znečištění moří umožňuje v souladu s právními předpisy Unie výměnu doplňujících informací v zájmu větší efektivity námořní dopravy a přepravy.
(4)
Aby se uspořily náklady, zabránilo vzniku četných řídících skupin a využilo zkušeností řídící skupiny na vysoké úrovni, je třeba zásady řízení a úkoly systému upravit tak, aby pokrýval více oblastí spadajících do působnosti uvedené směrnice.
(5)
Podle směrnice 2002/59/ES jsou členské státy a Komise povinny vzájemně spolupracovat na rozvíjení a zdokonalování systému Unie pro výměnu informací na moři, a to na základě zkušeností s provozováním systému, jeho potenciálu a funkcí, tak aby jej vylepšily a zohlednily přitom vývoj informačních a komunikačních technologií.
(6)
Byly získány zkušenosti a došlo k technickému pokroku, zejména ve vývoji interoperabilního systému pro výměnu dat, který dokáže kombinovat informace ze systému SafeSeaNet s informacemi z ostatních monitorovacích a sledovacích systémů Unie (CleanSeaNet, datového centra Evropské unie pro identifikaci a sledování lodí na velké vzdálenosti (datové centrum EU LRIT) a Thetis) i z externích systémů (např. satelitního systému AIS) a tím podporovat integrované námořní služby. Vzniklo několik iniciativ týkajících se satelitního systému AIS, i ze strany členských států, což potvrzuje, že z přístupu k datům SAT-AIS plynou provozní výhody.
(7)
Systémy a aplikace hostované agenturou EMSA jsou schopné poskytnout úřadům členských států a subjektům Unie komplexní informace například o pozici lodí, nebezpečném nákladu, znečištění apod., ale také nabídnout podpůrné služby v oblastech, jako je pobřežní stráž, boj proti pirátství a vedení statistik, a to v souladu s přístupovými právy udělenými podle kontrolního dokumentu rozhraní a funkčnosti (IFCD), který byl zaveden a je spravován na základě článku 22a a přílohy III směrnice.
(8)
Řízení systému a jeho technologické zdokonalování se s členskými státy pravidelně projednává v rámci řídící skupiny na vysoké úrovni pro SafeSeaNet, která byla zřízena rozhodnutím Komise 2009/584/ES (2). Ve skupině se projednávají také provedená vylepšení, jejichž výsledkem je technická integrace různých systémů a aplikací, které byly vyvinuty. Díky těmto pokrokům a testování prostředí integrovaných námořních informací Evropskou agenturou pro námořní bezpečnost vznikly synergie, dokonalejší systémové prvky a služby.
(9)
Příloha III směrnice 2002/59/ES by proto měla být upravena tak, aby odrážela technický pokrok, kterého bylo dosaženo na základě zkušeností se systémem SafeSeaNet.
(10)
Příloha III směrnice o VTMIS, která se vztahuje na systém Unie pro výměnu informací na moři a odkazuje na další relevantní právní předpisy Unie, by měla být explicitnější a uvádět akty Unie, na jejichž základě se systém SafeSeaNet v současnosti používá, jako je směrnice Evropského parlamentu a Rady 2000/59/ES (3), směrnice Evropského parlamentu a Rady 2005/35/ES (4), směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/16/ES (5) a směrnice Evropského parlamentu a Rady 2010/65/EU (6); s ohledem na uvedené právní akty může používání systému SafeSeaNet dále usnadnit výměnu a sdílení informací a mělo by ještě více ulehčit používání systému, integrovaného informačního systému a platformy, a zajistit tak konvergenci a interoperabilitu námořních systémů a aplikací, včetně kosmických technologií.
(11)
Vývoj zohledněný v této směrnici může hrát zásadní roli také při vývoji společného prostředí pro sdílení informací (CISE) v námořní oblasti, procesu založeném na dobrovolné spolupráci v rámci Evropské unie, jehož cílem je posílit a podporovat sdílení důležitých informací mezi orgány vykonávajícími námořní dohled.
(12)
Opatření stanovená touto směrnicí jsou v souladu se stanoviskem Výboru pro námořní bezpečnost a zabránění znečištění z lodí (COSS),
PŘIJALA TUTO SMĚRNICI:
Článek 1
Příloha III směrnice 2002/59/ES se nahrazuje zněním přílohy této směrnice.
Článek 2
1. Členské státy uvedou v účinnost právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí do 18. listopadu 2015. Jejich znění neprodleně sdělí Komisi.
Tyto předpisy přijaté členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
2. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 3
Tato směrnice vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 4
Tato směrnice je určena členským státům.
V Bruselu dne 28. října 2014.
DYREKTYWA KOMISJI 2014/100/UE
z dnia 28 października 2014 r.
zmieniająca dyrektywę 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającą wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającą wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków i uchylającą dyrektywę Rady 93/75/EWG (1), w szczególności jej art. 27 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Konkurencyjność europejskiego transportu morskiego można usprawnić poprzez bardziej wydajne wykorzystanie zasobów i lepsze wykorzystanie informacji elektronicznych.
(2)
Ze względu na zwiększenie wydajności oraz uniknięcie powielania działań należy opierać się na istniejących krajowych i unijnych platformach, rozwiązaniach technicznych, a także normalizacji, czerpiąc również korzyści płynące z dotychczasowych inwestycji.
(3)
Unijny system wymiany informacji morskiej (SafeSeaNet), ustanowiony zgodnie z dyrektywą 2002/59/WE, oprócz zwiększenia bezpieczeństwa morskiego, ochrony w portach i na morzu, ochrony środowiska i gotowości do zwalczania zanieczyszczeń, pozwala na wymianę, zgodnie z prawodawstwem Unii, dodatkowych informacji mających na celu ułatwienie efektywnego ruchu morskiego i transportu morskiego.
(4)
Aby umożliwić ograniczenia kosztów, uniknąć tworzenia wielu grup sterujących oraz skorzystać z doświadczeń grupy sterującej wysokiego szczebla, jej zasady zarządzania oraz jej zadania powinny zostać dostosowane w celu uwzględnienia dodatkowych dziedzin objętych zakresem dyrektywy.
(5)
Dyrektywa 2002/59/WE wymaga, aby państwa członkowskie i Komisja współpracowały ze sobą w celu rozwijania i aktualizacji unijnego systemu wymiany informacji morskiej - w oparciu o doświadczenia zdobyte w trakcie eksploatacji systemu, jego potencjał i jego funkcje - w kontekście jego usprawniania, z uwzględnieniem postępów w dziedzinie technologii informacyjno-komunikacyjnych.
(6)
Zdobyte doświadczenia oraz osiągnięty postęp techniczny, w szczególności w zakresie stworzenia interoperacyjnego systemu wymiany danych, który może łączyć informacje z SafeSeaNet z informacjami pochodzącymi z innych unijnych systemów monitorowania i śledzenia statków (CleanSeaNet, Centrum Danych systemu dalekiego zasięgu do identyfikacji i śledzenia statków Unii Europejskiej (Centrum Danych LRIT UE) oraz system THETIS), a także z systemów zewnętrznych (np. satelita AIS), umożliwiają dalszy rozwój zintegrowanych usług morskich. Uruchomionych zostało kilka inicjatyw dotyczących satelity AIS, w tym przez państwa członkowskie, co potwierdza korzyści operacyjne wynikające z dostępu do danych SAT-AIS.
(7)
Systemy i aplikacje znajdujące się pod auspicjami EMSA są w stanie zapewnić organom państw członkowskich i organom Unii wyczerpujące informacje na temat m.in. pozycji statków, ładunków niebezpiecznych, zanieczyszczeń itp., jak również świadczyć usługi wsparcia w obszarach takich jak straż przybrzeżna, walka z piractwem, a także statystyka, zgodnie z prawami dostępu przypisanymi zgodnie z dokumentem dotyczącym interfejsu i kontroli funkcjonalności (IFCD), stworzonym i aktualizowanym na podstawie art. 22a i załącznika III do dyrektywy.
(8)
Zarządzanie systemem i jego technologiczne udoskonalenia są regularnie omawiane z państwami członkowskimi w ramach grupy sterującej wysokiego szczebla ds. SafeSeaNet (HLSG), ustanowionej decyzją Komisji 2009/584/WE (2). Wprowadzane usprawnienia, których rezultatem jest techniczna integracja różnych systemów i aplikacji, są również omawiane przez tę grupę. Wspomniane postępy oraz testy zintegrowanego środowiska danych morskich przeprowadzone przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Morskiego spowodowały osiągnięcie synergii oraz ulepszenie funkcji i usług systemów.
(9)
W celu uwzględnienia wspomnianych postępów technicznych poczynionych w świetle doświadczeń nabytych w związku SafeSeaNet należy zatem dostosować załącznik III do dyrektywy 2002/59/WE.
(10)
Należy doprecyzować załącznik III do dyrektywy w sprawie VTMIS, który dotyczy unijnego systemu wymiany informacji morskiej oraz zawiera odniesienia do innych stosownych przepisów unijnych, poprzez określenie przedmiotowych aktów unijnych, w odniesieniu do których stosowany jest obecnie system SafeSeaNet, takich jak dyrektywa 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3), dyrektywa 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4), dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE (5) oraz dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/65/UE (6); w przypadku wymienionych aktów prawnych stosowanie SafeSeaNet może dodatkowo ułatwić wymianę i udostępnianie informacji, a także powinno dodatkowo ułatwić korzystanie z systemu, zintegrowanego system informacyjnego oraz platformy w celu zapewnienia konwergencji i interoperacyjności z systemami i aplikacjami morskimi, w tym technologiami kosmicznymi.
(11)
Zmiany uwzględnione w niniejszej dyrektywie mogą również odgrywać kluczową rolę w rozwoju wspólnego mechanizmu wymiany informacji (CISE) dla sektora morskiego, stanowiącego dobrowolny proces współpracy w Unii Europejskiej zmierzający do dalszego umocnienia i promowania odpowiedniej wymiany informacji między organami zaangażowanymi w nadzór morski.
(12)
Środki przewidziane w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki (COSS),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Załącznik III do dyrektywy 2002/59/WE zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 18 listopada 2015 r. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2. Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 28 października 2014 r.