NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 1046/2014
ze dne 28. července 2014,
kterým se doplňuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 508/2014 o Evropském námořním a rybářském fondu, pokud jde o kritéria pro výpočet dodatečných nákladů vynaložených provozovateli při rybolovu, chovu a při zpracovávání a uvádění na trh určitých produktů rybolovu a akvakultury z nejvzdálenějších regionů
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 508/2014 ze dne 15. května 2014 o Evropském námořním a rybářském fondu a o zrušení nařízení Rady (ES) č. 2328/2003, (ES) č. 861/2006, (ES) č. 1198/2006 a (ES) č. 791/2007 a nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1255/2011 (1), a zejména na čl. 72 odst. 4 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Podle kapitoly V nařízení (EU) č. 508/2014 lze z Evropského námořního a rybářského fondu podpořit vyrovnávání dodatečných nákladů vynaložených provozovateli při rybolovu, chovu a při zpracovávání a uvádění na trh určitých produktů rybolovu a akvakultury z nejvzdálenějších regionů Unie uvedených v článku 349 Smlouvy.
(2)
Aby se zachovala konkurenceschopnost určitých produktů rybolovu a akvakultury z nejvzdálenějších regionů Unie ve srovnání s podobnými produkty z jiných unijních regionů, zavedla Unie v roce 1992 opatření k vyrovnávání souvisejících dodatečných nákladů v odvětví rybolovu a akvakultury. Vyrovnávací opatření na období 2007-2013 byla stanovena v nařízení Rady (ES) č. 791/2007 (2). Vzhledem ke strukturální, sociální a hospodářské situaci nejvzdálenějších unijních regionů, kterou umocňují odlehlost, ostrovní povaha, malá rozloha, náročný terén, hospodářská závislost na několika málo produktech a zvláštní klimatické podmínky, je nutno od 1. ledna 2014 nadále poskytovat podporu na vyrovnávání dodatečných nákladů vynakládaných při rybolovu, chovu a při zpracovávání a uvádění na trh určitých produktů rybolovu a akvakultury. Vyrovnávání dodatečně vynaložených nákladů totiž provozovatelům z těchto regionů pomáhá zachovat hospodářskou životaschopnost.
(3)
Tyto dodatečné náklady by měly být stanoveny v plánu vyrovnání, o němž pojednává článek 72 nařízení (EU) č. 508/2014.
(4)
Aby se zajistilo jednotné a rovné zacházení se všemi dotčenými regiony, založené na lepší porovnatelnosti regionů a jednotlivých let, a zejména aby se zamezilo nadměrnému vyrovnávání dodatečných nákladů, je nutno stanovit kritéria pro výpočet dodatečných nákladů vyplývajících ze specifického znevýhodnění nejvzdálenějších regionů Unie. Společná kritéria, která by se měla používat, zajistí, že bude pro všechny dotčené regiony platit jednotná metoda výpočtu dodatečných nákladů.
(5)
Při odhadování referenčních nákladů na produkty nebo kategorie produktů, jež vznikají provozovatelům v pevninské části daného členského státu nebo daného území Unie a na jejichž základě jsou určovány dodatečné náklady, by se měla věnovat zvláštní pozornost tomu, aby se zabránilo nadměrnému vyrovnávání.
(6)
U některých produktů nebo kategorií produktů neexistují v pevninské části dotčeného členského státu srovnávací kritéria nebo měrné jednotky. V takových případech se referenční hodnota pro výpočet dodatečných nákladů stanoví ve srovnání s náklady, které vznikají provozovatelům v pevninské části daného území Unie v souvislosti s rovnocennými produkty nebo kategoriemi produktů.
(7)
S ohledem na rozdílné podmínky uvádění na trh v nejvzdálenějších regionech a na výkyvy v odlovu, v populacích a v tržní poptávce by měly o tom, které produkty nebo kategorie produktů rybolovu a akvakultury budou způsobilé pro vyrovnání, v jakém maximálním množství a jaká výše vyrovnání za ně bude poskytována, rozhodovat dotčené členské státy, a to v rámci celkových přídělů na členský stát.
(8)
Členské státy by měly stanovit částky vyrovnání ve výši, jež umožní patřičně kompenzovat dodatečné náklady vyplývající ze specifického znevýhodnění nejvzdálenějších regionů a jež zabrání nadměrné kompenzaci. Výše vyrovnání by za tímto účelem také měla zohledňovat jiné druhy veřejného zásahu, které mají dopad na výši dodatečných nákladů, včetně všech státních podpor oznámených podle čl. 108 odst. 3 Smlouvy a článku 73 nařízení (EU) č. 508/2014.
(9)
Aby byly dodatečné náklady prezentovány jednotně, je nutno dodatečné náklady vykazovat na základě tun živé hmotnosti, jak je definováno v nařízení Rady (ES) č. 1224/2009 (3) a v nařízení Komise (ES) č. 409/2009 (4), kterým se stanoví vyrovnávací koeficienty a kódy úpravy Evropské unie používané k přepočítávání hmotnosti uchovávaných či zpracovaných čerstvých a čerstvých solených ryb na živou hmotnost za účelem sledování úlovků.
(10)
Aby se prokázalo, že nedochází k nadměrnému vyrovnání, členské státy by měly uvádět příslušné informace o uplatňování vyrovnávacího mechanismu ve výroční zprávě o provádění, jak je stanoveno v čl. 114 odst. 2 nařízení (EU) č. 508/2014.
(11)
Aby se opatření stanovená tímto nařízením mohla uplatňovat okamžitě, neboť výdaje jsou v souladu s čl. 65 odst. 2 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1303/2013 (5) způsobilé pro příspěvky z Evropského námořního a rybářského fondu již od 1. ledna 2014, toto nařízení by mělo vstoupit v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Toto nařízení stanoví kritéria pro výpočet dodatečných nákladů, které vzniknou během období způsobilosti podle čl. 65 odst. 2 nařízení (EU) č. 1303/2013 provozovatelům při rybolovu, chovu a při zpracovávání a uvádění na trh určitých produktů rybolovu a akvakultury pocházejících z nejvzdálenějších regionů Unie podle článku 349 Smlouvy v důsledku specifického znevýhodnění těchto regionů.
Článek 2
1. Dodatečné náklady uvedené v článku 1 se vypočítávají zvlášť pro každou z těchto činností:
a)
rybolov;
b)
chov;
c)
zpracovávání;
d)
uvádění na trh.
2. V rámci každé činnosti uvedené v odstavci 1 se dodatečné náklady vypočítávají podle položek výdajů, jak jsou uvedeny v plánech vyrovnání podle článku 72 nařízení (EU) č. 508/2014 u každého produktu nebo kategorie produktů, které členský stát označí za způsobilé pro vyrovnání.
3. Dodatečné náklady se stanoví u každé dané výdajové položky jako rozdíl mezi náklady, které vznikají provozovatelům v dotčených nejvzdálenějších regionech, sníženými o veškeré veřejné zásahy ovlivňující výši dodatečných nákladů, a srovnatelnými náklady, které vznikají provozovatelům v pevninské části daného členského státu.
4. U výdajových položek specifických pro produkty nebo kategorie produktů, pro které v pevninské části daného členského státu neexistují srovnávací kritéria nebo měrné jednotky, se dodatečné náklady odchylně od odstavce 3 stanoví s ohledem na srovnatelné náklady, jež vznikají provozovatelům v pevninské části daného území Unie v souvislosti s rovnocennými produkty nebo kategoriemi produktů.
5. Při výpočtu dodatečných nákladů se zohledňují veškeré veřejné zásahy, včetně všech státních podpor oznámených podle čl. 108 odst. 3 Smlouvy a článku 73 nařízení (EU) č. 508/2014.
Článek 3
1. Výpočet dodatečných nákladů se zakládá pouze na nákladech vyplývajících ze specifického znevýhodnění nejvzdálenějších regionů.
2. Výpočet dodatečných nákladů vychází z ročního průměru zaznamenaných cen.
3. Dodatečné náklady se vyjadřují v eurech za tunu živé hmotnosti, a je-li to třeba, na eura za tunu živé hmotnosti se přepočítávají všechny složky celkových dodatečných nákladů.
Článek 4
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 28. července 2014.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 1046/2014
z dnia 28 lipca 2014 r.
uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego w odniesieniu do kryteriów obliczania dodatkowych kosztów ponoszonych przez podmioty zajmujące się połowami, chowem i hodowlą, przetwarzaniem i wprowadzaniem do obrotu niektórych produktów rybołówstwa i akwakultury z regionów najbardziej oddalonych
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 (1), w szczególności jego art. 72 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Na podstawie rozdziału V rozporządzenia (UE) nr 508/2014 Europejski Fundusz Morski i Rybacki (EFMR) może przyznawać wsparcie na rekompensatę dodatkowych kosztów ponoszonych przez podmioty zajmujące się połowami, chowem i hodowlą, przetwarzaniem i wprowadzaniem do obrotu niektórych produktów rybołówstwa i akwakultury z najbardziej oddalonych regionów Unii, o których mowa w art. 349 Traktatu.
(2)
Aby utrzymać konkurencyjność niektórych produktów rybołówstwa i akwakultury, pochodzących z najbardziej oddalonych regionów Unii, względem podobnych produktów z innych regionów Unii, w 1992 r. Unia wprowadziła środki w celu rekompensaty powiązanych dodatkowych kosztów ponoszonych przez sektory rybołówstwa i akwakultury. Środki wyrównawcze na lata 2007-2013 zostały określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 791/2007 (2). Ze względu na sytuację strukturalną, społeczną i gospodarczą najbardziej oddalonych regionów Unii, dodatkowo utrudnioną przez ich oddalenie, charakter wyspiarski, niewielkie rozmiary, trudną topografię, zależność gospodarczą od niewielkiej liczby produktów, a także szczególne warunki klimatyczne, należy kontynuować przyznawanie wsparcia na rekompensatę dodatkowych kosztów połowów, chowu i hodowli, przetwarzania i wprowadzania do obrotu niektórych produktów rybołówstwa i akwakultury od dnia 1 stycznia 2014 r. Rekompensata dodatkowych kosztów ponoszonych przez podmioty w tych regionach rzeczywiście umożliwia im utrzymanie rentowności.
(3)
Te dodatkowe koszty powinny być określone w planie rekompensat, o którym mowa w art. 72 rozporządzenia (UE) nr 508/2014.
(4)
W celu zapewnienia zharmonizowanego i równego traktowania wszystkich zainteresowanych regionów, poprzez lepszą porównywalność między regionami w każdym kolejnym roku, a w szczególności w celu uniknięcia nadmiernej rekompensaty dodatkowych kosztów, należy określić kryteria obliczania dodatkowych kosztów wynikających ze szczególnych utrudnień występujących w najbardziej oddalonych regionach Unii. Stosowanie wspólnych kryteriów zagwarantuje korzystanie z jednolitej metody obliczania dodatkowych kosztów w odniesieniu do wszystkich zainteresowanych regionów.
(5)
Referencyjne koszty produktów lub kategorii produktów ponoszone przez podmioty w kontynentalnej części państwa członkowskiego lub na terytorium Unii, na podstawie których określa się dodatkowe koszty, należy oszacować z zachowaniem szczególnej ostrożności w celu uniknięcia nadmiernej rekompensaty.
(6)
Istnieją produkty lub kategorie produktów, dla których nie ma kryteriów porównawczych lub jednostek pomiaru w kontynentalnej części terytorium danego państwa członkowskiego. W takich przypadkach odniesienie dla obliczeń dodatkowych kosztów ustala się poprzez porównanie z kosztami równoważnego produktu lub kategorii produktów ponoszonymi przez podmioty z kontynentalnej części terytorium Unii.
(7)
Ze względu na różne warunki rynkowe w regionach najbardziej oddalonych, wahania połowów i zasobów oraz popytu rynkowego należy pozostawić zainteresowanym państwom członkowskim określenie produktów rybołówstwa i akwakultury lub kategorii produktów kwalifikujących się do rekompensaty, ich odpowiednich maksymalnych ilości oraz poziomów kwot rekompensaty w ramach całkowitej kwoty przyznanej państwu członkowskiemu.
(8)
Państwa członkowskie powinny ustalić kwotę rekompensaty na poziomie umożliwiającym odpowiednie zrównoważenie dodatkowych kosztów wynikających ze szczególnych utrudnień w regionach najbardziej oddalonych oraz unikanie nadmiernej rekompensaty. W tym celu kwota rekompensaty powinna również uwzględniać inne rodzaje interwencji publicznej, w tym wszelką pomoc państwa zgłoszoną na podstawie art. 108 ust. 3 Traktatu i art. 73 rozporządzenia (UE) nr 508/2014, mające wpływ na poziom dodatkowych kosztów.
(9)
W celu zapewnienia zharmonizowanego przedstawiania dodatkowych kosztów należy podawać dodatkowe koszty na podstawie ton masy w relacji pełnej, zdefiniowanych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1224/2009 (3) i rozporządzeniu Komisji (WE) nr 409/2009 (4), które ustanawia unijne współczynniki przeliczeniowe i kody postaci dla świeżych i świeżych solonych ryb przetworzonych, w celu przeliczenia masy ryb przechowywanych lub przetworzonych na masę ryb w relacji pełnej na potrzeby monitorowania połowów.
(10)
W celu wykazania, że nadmierna rekompensata nie ma miejsca, państwa członkowskie powinny włączyć odpowiednie informacje na temat wdrażania mechanizmu rekompensaty do rocznego sprawozdania z realizacji określonego w art. 114 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 508/2014.
(11)
Aby umożliwić szybkie zastosowanie środków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, biorąc pod uwagę fakt, że wydatki kwalifikują się już do otrzymania wkładu z Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego od dnia 1 stycznia 2014 r. zgodnie z art. 65 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 (5), niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Niniejsze rozporządzenie ustanawia kryteria obliczania dodatkowych kosztów poniesionych w okresie kwalifikowalności określonym w art. 65 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 przez podmioty zajmujące się połowami, chowem i hodowlą, przetwarzaniem i wprowadzaniem do obrotu niektórych produktów rybołówstwa i akwakultury pochodzących z najbardziej oddalonych regionów Unii, o których mowa w art. 349 Traktatu, ze względu na szczególne ograniczenia przedmiotowych regionów najbardziej oddalonych.
Artykuł 2
1. Dodatkowe koszty, o których mowa w art. 1, oblicza się oddzielnie dla każdego z następujących rodzajów działalności:
a)
połowy;
b)
chów i hodowla;
c)
przetwarzanie;
d)
wprowadzanie do obrotu.
2. W ramach każdego z rodzajów działalności, o których mowa w ust. 1, dodatkowe koszty obliczane są w odniesieniu do pozycji wydatków, wymienionych w planach rekompensat, o których mowa w art. 72 rozporządzenia (UE) nr 508/2014, w odniesieniu do każdego produktu lub kategorii produktów określonych przez państwa członkowskie jako kwalifikujące się do rekompensaty.
3. Dodatkowe koszty określane są dla każdej podanej pozycji wydatków, jako różnica między kosztami ponoszonymi przez podmioty w przedmiotowych regionach najbardziej oddalonych, pomniejszone o wszelkie rodzaje interwencji publicznej mające wpływ na poziom dodatkowych kosztów, a porównywalnymi kosztami ponoszonymi przez podmioty z kontynentalnej części danego państwa członkowskiego.
4. W drodze odstępstwa od ust. 3, w przypadku pozycji wydatków typowych dla produktów lub kategorii produktów, dla których nie ma kryteriów porównawczych lub jednostek pomiaru w kontynentalnej części terytorium danego państwa członkowskiego, dodatkowe koszty określa się w stosunku do porównywalnych kosztów równoważnych produktów lub kategorii produktów, ponoszonych przez operatorów z kontynentalnej części terytorium Unii.
5. Podczas obliczania dodatkowych kosztów bierze się pod uwagę wszelkie interwencje publiczne, w tym wszelką pomoc państwa zgłoszoną na podstawie art. 108 ust. 3 Traktatu i art. 73 rozporządzenia (UE) nr 508/2014.
Artykuł 3
1. Obliczanie dodatkowych kosztów dokonywane jest wyłącznie na podstawie kosztów wynikających ze szczególnych utrudnień w regionach najbardziej oddalonych.
2. Obliczanie dodatkowych kosztów opiera się na średniej rocznej zarejestrowanych cen.
3. Dodatkowe koszty wyrażane są w euro na tonę masy w relacji pełnej i, w razie potrzeby, wszystkie składniki całkowitych kosztów dodatkowych przeliczane są na euro na tonę masy w relacji pełnej.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 28 lipca 2014 r.