PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 599/2013
ze dne 24. června 2013,
kterým se mění nařízení (EU) č. 578/2010, pokud jde o výši vývozních náhrad nekrytých osvědčeními pro některé zemědělské produkty ve formě zboží, na něž se nevztahuje příloha I Smlouvy, a o oznamování některých souvisejících údajů členskými státy
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1216/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o právní úpravě obchodování s některým zbožím vzniklým zpracováním zemědělských produktů (1), a zejména na čl. 8 odst. 3 první pododstavec uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Podle nařízení Komise (EU) č. 578/2010 ze dne 29. června 2010, kterým se provádí nařízení Rady (ES) č. 1216/2009, pokud jde o režim poskytování vývozních náhrad pro některé zemědělské produkty vyvážené ve formě zboží, na něž se nevztahuje příloha I Smlouvy, a kritéria pro stanovení výše těchto náhrad (2), jsou malí vývozci osvobozeni od požadavku předkládat osvědčení o náhradě až do celkové výše stanovené na individuální a globální úrovni. Totéž nařízení stanoví, že je třeba o osvědčeních o náhradě, o něž bylo požádáno, a v některých případech i o vydaných osvědčeních o náhradě informovat Komisi.
(2)
Nedávné snížení sazeb vývozních náhrad v důsledku kombinace vlivu reformy společné zemědělské politiky a vývoje cen zemědělských komodit na světovém trhu vedlo k situaci, kdy se počet předložených žádostí o osvědčení o náhradě snížil či dosáhl nuly, v důsledku čehož se zmírnil tlak na rozpočet Unie vyhrazený vývozním náhradám pro zboží, na něž se nevztahuje příloha I Smlouvy. Za těchto okolností, kdy neexistuje nebezpečí, že Unie nesplní své mezinárodní závazky, je vhodné režim poskytování vývozních náhrad pro některé zemědělské produkty ve formě zboží, na něž se nevztahuje příloha I Smlouvy, zjednodušit, a snížit tak administrativní zátěž.
(3)
Je proto vhodné zvýšit prahovou hodnotu plateb, pod níž jsou malí vývozci na individuální i globální úrovni osvobozeni od požadavku předložit osvědčení o náhradě. Je rovněž vhodné pozastavit povinnost příslušných orgánů členských států sdělovat výši částek v osvědčeních o náhradě, o něž bylo požádáno, v případě, že náhrady použitelné pro všechny základní produkty jsou buď pozastaveny, nejsou stanoveny, nebo jsou rovny nule, dále povinnost oznamovat některá vydaná osvědčení o náhradě v případě, že žádná osvědčení o náhradě nebyla vydána, a v případě, že nebyly poskytnuty žádné částky, povinnost sdělovat určité informace pro zaručení fungování a řízení systému osvědčení o náhradě a informovat Komisi o tom, že žádné částky nebyly uděleny.
(4)
Nařízení (EU) č. 578/2010 by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno.
(5)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem Výboru pro horizontální otázky týkající se obchodu se zpracovanými zemědělskými produkty neuvedenými v příloze I Smlouvy,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Nařízení (EU) č. 578/2010 se mění takto:
1)
V článku 42 se odstavec 1 nahrazuje tímto:
„1. Osvědčení se nevyžadují pro vývoz, u něhož žádosti, jež předloží hospodářský subjekt během rozpočtového roku, nezakládají nárok na vyplacení částky vyšší než 200 000 EUR.“
2)
V článku 43 se odstavec 1 nahrazuje tímto:
„1. V každém rozpočtovém období je vývoz uvedený v čl. 42 odst. 1 způsobilý pro výplatu náhrady v rozsahu celkové rezervy 80 milionů EUR pro každý rozpočtový rok.“
3)
Vkládá se nový článek 53a, který zní:
„Článek 53a
1. V případě, že je náhrada použitelná pro všechny základní produkty uvedené v příloze I v jednom z období uvedených v čl. 29 odst. 1 písm. a) až f) pozastavena, není stanovena, nebo je rovna nule, se pozastavuje oznamovací povinnost členských států spojená s tímto obdobím a stanovená článkem 30 a čl. 34 odst. 2.
2. V případě, že nebyla v obdobích uvedených v čl. 51 odst. 1 písm. c) a d) vydána žádná osvědčení o náhradě, se pozastavuje oznamovací povinnost členských států stanovená v čl. 51 odst. 1 písm. c) a d).
3. V případě, že nebyly poskytnuty žádné částky, se pozastavuje oznamovací povinnost členských států stanovená v čl. 51 odst. 1 písm. a) a b), čl. 51 odst. 2, článku 52 a článku 53 první větě a povinnost podle článku 53 druhé věty informovat o tom, že nebyly poskytnuty žádné částky.“
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 24. června 2013.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 599/2013
z dnia 24 czerwca 2013 r.
zmieniające rozporządzenie (UE) nr 578/2010 w odniesieniu do kwot nieobjętych świadectwami refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz powiadamiania przez państwa członkowskie o niektórych powiązanych danych
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1216/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające zasady handlu niektórymi towarami pochodzącymi z przetwórstwa produktów rolnych (1), w szczególności jego art. 8 ust. 3 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie Komisji (UE) nr 578/2010 z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1216/2009 w odniesieniu do systemu przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych wywożonych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu oraz kryteriów ustalania wysokości kwot takich refundacji (2) stanowi, że mali eksporterzy są zwolnieni z obowiązku przedstawiania świadectwa refundacji do łącznych kwot określonych na poziomie indywidualnym i ogólnym. Określono w nim również, że świadectwa refundacji, o które złożono wnioski, oraz, w niektórych przypadkach, wydane świadectwa refundacji, należy zgłosić Komisji.
(2)
Niedawne obniżki stawek refundacji wywozowych, spowodowane połączeniem takich czynników, jak reforma wspólnej polityki rolnej i zmiany cen towarów rolnych na rynku światowym, doprowadziły do sytuacji, w której złożono mniej wniosków o świadectwa refundacji lub nie złożono ich w ogóle, dzięki czemu zmniejszyło się obciążenie budżetu Unii refundacjami wywozowymi dla towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu. W tych okolicznościach, gdy Unii nie grozi naruszenie jej zobowiązań międzynarodowych, należy uprościć system przyznawania refundacji wywozowych dla niektórych produktów rolnych w postaci towarów nieobjętych załącznikiem I do Traktatu, co pozwoli ograniczyć obciążenia administracyjne.
(3)
Należy zatem podwyższyć próg płatności, poniżej którego mali eksporterzy są zwolnieni z obowiązku przedstawiania świadectwa refundacji na poziomie indywidualnym i ogólnym. Należy również zawiesić obowiązki właściwych organów państw członkowskich w zakresie powiadamiania o kwotach świadectw refundacji, o które złożono wnioski, w przypadku gdy refundacje mające zastosowanie do wszystkich podstawowych produktów zostały zawieszone, nie zostały ustalone lub wynoszą zero; powiadamiania o niektórych świadectwach refundacji w przypadku gdy nie wydano żadnych świadectw refundacji, oraz - w przypadku gdy nie przyznano żadnych kwot - obowiązek zgłaszania niektórych informacji w celu zagwarantowania funkcjonowania systemu świadectw refundacji i zarządzania nim; a także informowania Komisji o tym, że nie przyznano żadnych kwot.
(4)
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 578/2010.
(5)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Zarządzającego ds. horyzontalnych zagadnień dotyczących handlu przetworzonymi produktami rolnymi niewymienionymi w załączniku I do Traktatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (UE) nr 578/2010 wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 42 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Dla wywozu, w odniesieniu do którego wnioski złożone przez podmiot gospodarczy w roku budżetowym nie powodują wypłaty refundacji w kwocie wyższej niż 200 000 EUR, świadectwa nie są wymagane.”;
2)
art. 43 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Dla każdego okresu budżetowego wywozy, o których mowa w art. 42 ust. 1, kwalifikują się do wypłaty refundacji w ramach limitu określonego rezerwą łączną w wysokości 80 mln EUR na każdy rok budżetowy.”;
3)
dodaje się art. 53a w brzmieniu:
„Artykuł 53a
1. W przypadku gdy refundacja mająca zastosowanie do wszystkich produktów podstawowych, o których mowa w załączniku I, została zawieszona, nie została ustalona lub wynosi zero w jednym z okresów, o których mowa w art. 29 ust. 1 lit. a)-f), przewidziany w art. 30 i art. 34 ust. 2 obowiązek państw członkowskich w zakresie powiadamiania w odniesieniu do tego okresu jest zawieszony.
2. W przypadku gdy w okresach, o których mowa w art. 51 ust. 1 lit. c) i d), nie wydano żadnych świadectw refundacji, obowiązek państwa członkowskiego w zakresie powiadamiania przewidzianego w art. 51 ust. 1 lit. c) i d) jest zawieszony.
3. W przypadku gdy nie przyznano żadnych kwot, obowiązki państw członkowskich w zakresie powiadamiania przewidziane w art. 51 ust. 1 lit. a) i b), art. 51 ust. 2, art. 52 i art. 53 zdanie pierwsze oraz obowiązek poinformowania, że nie przyznano żadnych refundacji, przewidziany w art. 53 zdanie drugie, są zawieszone.”.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 24 czerwca 2013 r.