PROVÁDĚCÍ ROZHODNUTÍ KOMISE
ze dne 17. prosince 2014
o uznání Japonska podle směrnice 2008/106/ES Evropského parlamentu a Rady, pokud jde o systémy výcviku a vydávání průkazů způsobilosti námořníkům
(oznámeno pod číslem C(2014) 9590)
(Text s významem pro EHP)
(2014/935/EU)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 2008/106/ES ze dne 19. listopadu 2008 o minimální úrovni výcviku námořníků (1), a zejména na čl. 19 odst. 3 uvedené směrnice,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Podle směrnice 2008/106/ES mohou členské státy rozhodnout, zda potvrdí odpovídající průkazy způsobilosti námořníků vydané třetími zeměmi za předpokladu, že dotčená třetí země je uznána Komisí. Uvedené třetí země musí splňovat všechny požadavky Úmluvy Mezinárodní námořní organizace (IMO) o normách výcviku, kvalifikace a strážní služby námořníků z roku 1978 (dále jen „úmluva STCW“) v pozměněném znění.
(2)
Dopisem ze dne 13. května 2005 Kyperská republika požádala o uznání Japonska. Na základě této žádosti Komise kontaktovala japonské orgány s cílem posoudit systémy výcviku a vydávání průkazů způsobilosti, aby ověřila, zda Japonsko splňuje všechny požadavky úmluvy STCW a zda byla přijata vhodná opatření k zabránění podvodům s průkazy způsobilosti. Bylo vysvětleno, že posouzení by vycházelo z výsledků vyšetřovací inspekce provedené odborníky z Evropské agentury pro námořní bezpečnost. Po dlouhých jednáních ohledně právního rámce Evropské unie japonské orgány přijaly inspekční cestu dopisem ze dne 8. března 2011. Komise poté přistoupila k posouzení systémů výcviku a vydávání průkazů způsobilosti v Japonsku, které vycházelo z výsledků inspekce provedené odborníky z Evropské agentury pro námořní bezpečnost v únoru 2012 a z odpovědi japonských orgánů ze dne 10. ledna 2014 na žádost ze dne 25. října 2012 o dobrovolný plán nápravných opatření.
(3)
Z posouzení nevyplynuly vážné obavy, nicméně odhalilo některé oblasti vyžadující pozornost. Zejména jde o to, že systém norem kvality námořní správy a námořních vzdělávacích a výcvikových institucí neuplatňoval některé postupy. Osnovy a praktický výcvik stanovené vnitrostátními normami nezajistily dosažení předepsaných norem způsobilosti pro kurzy „záchrany života“ a „požární ochrany“.
(4)
Japonské právní předpisy umožňovaly uchazeči o průkaz způsobilosti dokončit námořní službu na palubě lodí o nižší tonáži nebo hnacím výkonu, než je limit odpovídající průkazu, který má být vydán, nebo na palubě rybářských plavidel nebo lodí pobřežní stráže. S cílem zajistit, aby tento typ námořní služby odpovídal průkazu způsobilosti, o který bylo požádáno, a aby byly během námořní služby získány všechny odpovídající dovednosti, uplatnily správní orgány některá kritéria na uchazeče, kteří absolvovali 12 měsíců námořní služby v rámci schváleného výcvikového programu. Nicméně z analýzy dokumentace, kterou poskytly japonské orgány, vyplynulo, že tyto správní orgány nezajistily, aby tento typ námořní služby odpovídal požadovanému průkazu způsobilosti a aby uchazeči, kteří absolvovali 36 měsíců námořní služby, získali během této námořní služby všechny odpovídající dovednosti. Rovněž se ukázalo, že správní orgány nezajistily, aby tento typ námořní služby odpovídal požadovanému průkazu způsobilosti a aby bylo během této námořní služby nabyto všech odpovídajících dovedností v případě prodloužení či rozšíření platnosti průkazů způsobilosti pro všechny uchazeče.
(5)
Správní orgány požadovaly po uchazečích, kteří absolvovali schválenou 12měsíční námořní službu v rámci výcvikového programu, dokončení schváleného vzdělávání, pokud měli zájem požádat o vydání průkazu způsobilosti na provozní úrovni. Ukázalo se však, že správní orgány dokončení schváleného vzdělávání před požádáním o vydání průkazu způsobilosti na provozní úrovni nepožadovaly po uchazečích, kteří absolvovali námořní službu v délce 36 měsíců.
(6)
Dopisem ze dne 5. června 2014 Komise vyzvala japonské orgány, aby poskytly nezbytné objasnění týkající se otázek, které vyvstaly v rámci posouzení na základě příslušné dokumentace. Dne 4. srpna 2014 japonské orgány předložily svou odpověď.
(7)
V uvedené odpovědi japonské orgány poskytly dokumenty dokládající, že na všechny chybějící postupy se nyní vztahuje systém norem kvality. Kromě toho byly vypracovány nové právní předpisy a modernizována zařízení, takže již uplatňují chybějící normy týkající se kurzů „záchrany života“ a „požární ochrany“.
(8)
Co se týče ověření toho, že v případě uchazečů, kteří absolvovali 36 měsíců námořní služby, a těch, kteří požádali o prodloužení či rozšíření platnosti průkazů způsobilosti, námořní služba odpovídá požadovanému průkazu způsobilosti a že je při ní nabyto všech odpovídajících dovedností, japonské orgány uvedly, že uplatňují kritéria pro udělení průkazů způsobilosti a prodloužení a rozšíření jeho platnosti ve vztahu k rozměru lodě, plavební oblasti a vykonávané funkci. Poskytnutými informacemi však nebylo toto uplatňování dostatečně prokázáno.
(9)
Pokud jde o dokončení schváleného vzdělání uchazečů, kteří požádali o vydání průkazu způsobilosti na provozní úrovni a absolvovali námořní službu v délce 36 měsíců, japonské orgány uvedly, že splňují příslušné požadavky úmluvy STCW. Poskytnutými informacemi však nebylo splnění požadavků dostatečně prokázáno.
(10)
I když odůvodnění, pokud jde o poslední dva body, nerozptylují zcela obavy, které byly vyjádřeny v průběhu posuzování, o celkové úrovni dodržování požadavků úmluvy STCW na výcvik a vydávání průkazů způsobilosti námořníků ze strany Japonska není pochyb.
(11)
Konečné výsledky posouzení prokazují, že Japonsko splňuje požadavky úmluvy STCW a že přijalo vhodná opatření k zabránění podvodům s průkazy způsobilosti.
(12)
Členským státům byla předána zpráva o výsledcích posouzení.
(13)
Opatření stanovené tímto rozhodnutím je v souladu se stanoviskem Výboru pro námořní bezpečnost a zabránění znečištění z lodí,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Pro účely článku 19 směrnice 2008/106/ES se Japonsko uznává, pokud jde o systémy výcviku a vydávání průkazů způsobilosti námořníkům.
Článek 2
Toto rozhodnutí je určeno členským státům.
V Bruselu dne 17. prosince 2014.
DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI
z dnia 17 grudnia 2014 r.
w sprawie uznania Japonii zgodnie z dyrektywą 2008/106/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do systemów szkolenia marynarzy i wydawania im świadectw
(notyfikowanjako dokument nr C(2014) 9590)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2014/935/UE)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/106/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie minimalnego poziomu wyszkolenia marynarzy (1), w szczególności jej art. 19 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Zgodnie z dyrektywą 2008/106/WE państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o zatwierdzeniu świadectw kompetencji marynarzy wydawanych przez państwa trzecie, pod warunkiem że dane państwo trzecie jest uznane przez Komisję. Takie państwa trzecie muszą spełnić wszystkie wymogi konwencji Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht (konwencja STCW) z 1978 r., wraz ze zmianami.
(2)
Pismem z dnia 13 maja 2005 r. władze Republiki Cypryjskiej wniosły o uznanie Japonii. W odpowiedzi na ten wniosek Komisja skontaktowała się z władzami Japonii, aby przeprowadzić ocenę systemu szkolenia marynarzy oraz wydawania im świadectw w celu sprawdzenia, czy kraj ten spełnia wszystkie wymogi konwencji STCW i czy podjęto odpowiednie działania w celu zapobieżenia oszustwom w odniesieniu do świadectw. Wyjaśniono, że ocena będzie się opierała na wynikach kontroli stanu faktycznego, którą przeprowadzą eksperci z Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu. Po dłuższej dyskusji na temat ram prawnych Unii Europejskiej władze Japonii wyraziły zgodę na inspekcję pismem z dnia 8 marca 2011 r. Następnie Komisja przeprowadziła ocenę systemu szkolenia marynarzy oraz wydawania im świadectw w Japonii, opierając się na wynikach kontroli przeprowadzonej przez ekspertów z Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa na Morzu w lutym 2012 r. i na odpowiedzi władz Japonii z 10 stycznia 2014 r. na pismo z dnia 25 października 2012 r., w którym zwrócono się do tego państwa o przedłożenie dobrowolnego planu działań naprawczych.
(3)
Ocena nie wykazała poważnych problemów, choć zidentyfikowano kilka obszarów wymagających uwagi. W szczególności w systemie norm jakości administracji morskiej oraz instytucji kształcenia i szkolenia morskiego nie uwzględniono niektórych procesów. Ponadto programy nauczania i szkolenie praktyczne opracowane na podstawie norm krajowych nie zapewniały osiągnięcia pewnych zalecanych standardów kompetencji w ramach kursów ratownictwa i ochrony przeciwpożarowej.
(4)
Japońskie prawodawstwo umożliwiało kandydatom ubiegającym się o świadectwo odbycie praktyki morskiej na statku o maksymalnej pojemności mniejszej niż pojemność odpowiadająca świadectwu lub o maksymalnej mocy napędowej mniejszej niż moc odpowiadająca świadectwu lub na pokładzie statków rybackich lub statków straży przybrzeżnej. Aby zagwarantować, że tego typu praktyka morska była stosowna do świadectwa, o które złożono wniosek, oraz że podczas praktyki morskiej zdobyto wszystkie istotne kompetencje, administracja stosowała pewne kryteria dotyczące kandydatów, którzy odbyli 12-miesięczną praktykę morską w ramach zatwierdzonego programu szkoleniowego. Na podstawie analizy dokumentacji dostarczonej przez władze Japonii stwierdzono jednak, że administracja ta nie była w stanie zapewnić, by tego typu praktyka morska była stosowna do świadectwa, o które złożono wniosek, oraz że kandydaci, którzy odbyli 36-miesięczną praktykę morską, zdobyli podczas tej praktyki morskiej wszystkie istotne kompetencje. Okazało się również, że administracja nie zapewniła, by tego rodzaju praktyka morska była stosowna do świadectwa, o które złożono wniosek, oraz by wszyscy kandydaci ubiegający się o przedłużenie ważności świadectwa lub podniesienie kwalifikacji zdobyli w trakcie tej praktyki morskiej wszystkie istotne kompetencje.
(5)
Ponadto administracja wymagała, aby kandydaci, którzy odbyli 12-miesięczną zatwierdzoną praktykę morską w ramach zatwierdzonego programu szkoleniowego i chcieli ubiegać się o świadectwo na poziomie operacyjnym, ukończyli zatwierdzone kształcenie. Okazało się jednak, że administracja nie wymagała ukończenia zatwierdzonego kształcenia od kandydatów, którzy odbyli 36-miesięczną praktykę morską i chcieli ubiegać się o świadectwo na poziomie operacyjnym.
(6)
Pismem z dnia 5 czerwca 2014 r. Komisja zwróciła się do władz Japonii o przekazanie niezbędnych wyjaśnień kwestii przedstawionych w ocenie, które poparto odpowiednią dokumentacją. Władze Japonii przekazały swoją odpowiedź w dniu 4 sierpnia 2014 r.
(7)
W ramach odpowiedzi władze Japonii dostarczyły dokumentację w celu wykazania, że wszystkie brakujące procesy są obecnie objęte systemem norm jakości. Ponadto opracowały one nowe przepisy i zmodernizowały infrastrukturę, aby uwzględnić brakujące standardy w kursach ratownictwa i ochrony przeciwpożarowej.
(8)
W odniesieniu do weryfikacji przez administrację, że praktyka morska jest stosowna do świadectwa, o które złożono wniosek, oraz że kandydaci, którzy odbyli 36-miesięczną praktykę morską oraz ci, którzy ubiegają się o przedłużenie ważności świadectwa lub podniesienie swoich kwalifikacji zdobyli podczas praktyki morskiej wszystkie istotne kompetencje, władze Japonii stwierdziły, że stosują kryteria przyznawania świadectw i przedłużania ich ważności oraz podnoszenia kwalifikacji powiązane z rozmiarem statku, obszarem żeglugowym i funkcją pełnioną na statku. Stosowania takich kryteriów nie da się jednak w wystarczający sposób wykazać na podstawie przekazanych informacji.
(9)
W odniesieniu do ukończenia zatwierdzonego kształcenia przez kandydatów, którzy ubiegają się o świadectwo na poziomie operacyjnym i odbyli 36-miesięczną praktykę morską, władze Japonii stwierdziły, że przestrzegają odpowiednich wymagań konwencji STCW. Faktu tego nie da się jednak w wystarczający sposób wykazać na podstawie przekazanych informacji.
(10)
Pomimo że uzasadnienia przedstawione w odniesieniu do dwóch ostatnich kwestii nie rozpraszają całkowicie obaw wyrażonych w ocenie, ogólny poziom zgodności z wymogami konwencji STCW dotyczącymi szkolenia marynarzy i wydawania im świadectw zapewniany przez Japonię nie jest kwestionowany.
(11)
Ostateczne wyniki oceny wskazują, że Japonia spełnia wymogi konwencji STCW, przy czym podjęła ona stosowne środki zapobiegające oszustwom w odniesieniu do świadectw.
(12)
Państwa członkowskie otrzymały sprawozdanie z wyników oceny.
(13)
Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Bezpiecznych Mórz i Zapobiegania Zanieczyszczeniom Morza przez Statki,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym uznaje się Japonię do celów art. 19 dyrektywy 2008/106/WE w odniesieniu do systemów szkolenia marynarzy i wydawania im świadectw.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2014 r.