NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 234/2014
ze dne 11. března 2014,
kterým se zřizuje nástroj partnerství pro spolupráci s třetími zeměmi
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 207 odst. 2, čl. 209 odst. 1 a čl. 212 odst. 2 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Výboru regionů (1),
v souladu s řádným legislativním postupem (2)
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Unie by měla usilovat o rozvíjení vztahů a budování partnerství s třetími zeměmi. Toto nařízení představuje nový a doplňkový nástroj, který přímo podporuje vnější politiky Unie a rozšiřuje partnerství v oblasti spolupráce a politický dialog na oblasti a témata stojící mimo rámec rozvojové spolupráce. Navazuje na zkušenosti získané s průmyslovými zeměmi a se zeměmi a územími s vysokými příjmy na základě nařízení Rady (ES) č. 1934/2006 (3).
(2)
Oblast spolupráce podle zeměpisných programů s rozvojovými zeměmi, územími a regiony podle finančního nástroje pro rozvojovou spolupráci zřízeného nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1905/2006 (4) je téměř výhradně omezena na financování opatření, jež mají splňovat kritéria pro oficiální rozvojovou pomoc stanovená Výborem pro rozvojovou pomoc Organizace pro hospodářskou spolupráci a rozvoj (OECD).
(3)
V průběhu posledního desetiletí Unie soustavně posilovala dvoustranné vztahy s celou řadou průmyslových a jiných zemí a území s vysokými nebo středními příjmy z různých regionů světa.
(4)
Unie potřebuje finanční nástroj v oblasti zahraniční politiky s celosvětovou působností umožňující financovat opatření, která nemusejí být způsobilá pro oficiální rozvojovou pomoc, ale která mají zásadní význam z hlediska prohlubování a upevňování vztahů Unie s dotčenými třetími zeměmi, a to zejména prostřednictvím politického dialogu a rozvoje partnerství. Tento nový, z hlediska působnosti a cílů inovativní nástroj by měl vytvořit příznivé prostředí pro prohloubení vztahů mezi Unií a příslušnými třetími zeměmi a prosazovat stěžejní zájmy Unie.
(5)
V zájmu Unie je prohlubovat vztahy a dialog se zeměmi, u nichž má Unie strategický zájem na rozšiřování vazeb, zejména s rozvinutými a rozvojovými zeměmi, které hrají stále důležitější úlohu v mezinárodním obchodu, ale i v rámci globální správy, zahraniční politiky, mezinárodní ekonomiky, vícestranných fór a subjektů, jako jsou skupiny G8 a G20, a při řešení problémů globálního významu.
(6)
Je třeba, aby Unie vybudovala komplexní partnerství s novými aktéry na mezinárodní scéně s cílem podporovat stabilní mezinárodní řád podporující začlenění, usilovat o společné globální veřejné statky, prosazovat stěžejní zájmy Unie a zlepšit informovanost o Unii v těchto zemích.
(7)
Oblast působnosti tohoto nařízení by měla být celosvětová, aby bylo možné náležitým způsobem podpořit opatření v oblasti spolupráce s cílem rozvíjet vztahy s kteroukoli zemí, u níž má Unie strategické zájmy, v souladu s cíli tohoto nařízení.
(8)
V zájmu Unie je pokračovat v prosazování dialogu a spolupráce se zeměmi, které již nejsou způsobilé pro dvoustranné programy v rámci nástroje pro rozvojovou spolupráci zřízeného nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 233/2014 (5) (dále jen „nástroj pro rozvojovou spolupráci“).
(9)
Mimoto je v zájmu Unie mít otevřené celosvětové instituce, které budou založeny na účinném multilateralismu, a k tomuto cíli směřovat.
(10)
Podle tohoto nařízení by Unie měla podporovat provádění vnějšího rozměru strategie nastíněné ve sdělení Komise ze dne 3. března 2010 nazvaném „Evropa 2020: Strategie pro inteligentní a udržitelný růst podporující začlenění“ (dále jen „strategie Evropa 2020“) propojením tří pilířů: hospodářského, sociálního a ekologického. Toto nařízení by mělo zejména podporovat cíle související s globálními otázkami, například se změnou klimatu, zabezpečením dodávek energie a účinným využíváním zdrojů, přechodem na ekologičtější ekonomiku, vědou, inovacemi a konkurenceschopností, mobilitou, obchodem a investicemi, hospodářskými partnerstvími, spoluprací s třetími zeměmi v oblasti podnikání, zaměstnanosti a regulace a s lepším přístupem na trh pro podniky z Unie, včetně internacionalizace malých a středních podniků. Mělo by rovněž prosazovat veřejnou diplomacii, spolupráci ve vzdělávacích a akademických záležitostech a informační činnosti.
(11)
Zejména boj proti změně klimatu je považován za jednu z největších globálních výzev, jíž Unie a širší mezinárodní společenství čelí. Změna klimatu je oblast, která naléhavě vyžaduje přijetí opatření na mezinárodní úrovni a v jejímž rámci dosažení cílů Unie vyžaduje spolupráci s partnerskými zeměmi. Unie by tudíž měla zintenzivnit úsilí o prosazování celosvětového konsensu v tomto ohledu. V souladu se sdělením Komise ze dne 29. června 2011 nazvaným „Rozpočet - Evropa 2020“, které Unii vyzývá ke zvýšení podílu jejího rozpočtu vyčleněného na záležitosti klimatu na nejméně 20 %, by toto nařízení mělo přispět k dosažení tohoto cíle.
(12)
Nadnárodní otázky, jako je zhoršování stavu životního prostředí a přístup k surovinám a vzácným zeminám a jejich udržitelné využití, vyžadují inkluzivní přístup založený na pravidlech.
(13)
Unie je odhodlána napomoci s plněním globálních cílů pro rok 2020 v oblasti biologické rozmanitosti a předložit související strategii pro mobilizaci zdrojů.
(14)
Unie je odhodlána podporovat ve vztazích se svými partnery z celého světa důstojnou práci pro všechny, jakož i ratifikovat a účinně provádět mezinárodně uznané pracovní normy a mnohostranné dohody o ochraně životního prostředí.
(15)
Významným strategickým zájmem Unie je oživit růst a zaměstnanost prosazováním spravedlivého a otevřeného obchodu a investic na mnohostranné i dvoustranné úrovni a podporou sjednávání a provádění obchodních a investičních dohod, jichž je Unie stranou. Podle tohoto nařízení by Unie měla přispívat k vytváření bezpečného prostředí pro zvýšený počet obchodních a investičních příležitostí po celém světě pro podniky z Unie, a to s důrazem na malé a střední podniky, mimo jiné podporou spolupráce v oblasti právních předpisů a jejich sbližování, prosazováním mezinárodních norem, zlepšováním ochrany práv duševního vlastnictví a vyvíjením snahy o odstranění bezdůvodných překážek bránících v přístupu na trh.
(16)
Podle článku 21 Smlouvy o Evropské unii má činnost Unie na mezinárodní scéně spočívat na zásadách, které se uplatnily při jejím založení, jejím rozvoji a jejím rozšiřování a které hodlá podporovat v ostatním světě, tedy na zásadách demokracie, právního státu, univerzálnost a nedělitelnost lidských práv a základních svobod, úcty k lidské důstojnosti, na zásadách rovnosti a solidarity a na dodržování zásad Charty Organizace spojených národů a mezinárodního práva.
(17)
Unie by měla usilovat o co nejúčinnější využití dostupných zdrojů k optimalizaci dopadu své vnější činnosti. Toho by mělo být dosahováno soudržností a doplňkovostí nástrojů Unie pro vnější činnost, jakož i vytvářením synergie mezi tímto nařízením, ostatními nástroji pro financování vnější činnost a dalšími politikami Unie. To by mělo dále vést ke vzájemnému posílení programů navržených na základě těchto nástrojů.
(18)
V zájmu zviditelnění pomoci Unie u občanů přijímajících zemí a občanů Unie by měla být vhodným způsobem případně zajištěna cílená komunikace a poskytování informací.
(19)
K dosažení cílů tohoto nařízení je nezbytné uplatňovat diferencovaný a flexibilní přístup vůči klíčovým partnerským zemím s ohledem na jejich hospodářskou, sociální a politickou situaci, jakož i na zvláštní zájmy, politické priority a strategie Unie, a zároveň zachovat schopnost zasáhnout v případě potřeby kdekoli na světě. Unie by měla uplatňovat komplexní přístup k zahraniční politice včetně odvětvových politik Unie.
(20)
Aby se zvýšila účinnost závazku Unie prosazovat a hájit své zájmy ve vztazích s třetími zeměmi, měla by Unie být schopna pružně a včas reagovat na vznikající nebo nepředvídané potřeby přijímáním zvláštních opatření, na která se nevztahují víceleté orientační programy.
(21)
Cíle tohoto nařízení by vždy, když je to možné a vhodné, měly být plněny za konzultace příslušných partnerů a zúčastněných stran včetně organizací občanské společnosti a místních orgánů s přihlédnutím k významu jejich úlohy.
(22)
Vnější činnost Unie v rámci tohoto nařízení by měla přispívat k jasným výsledkům (včetně výsledné činnosti, výstupů a dopadů) v zemích přijímajících pomoc Unie. Pokud je to možné a vhodné, měly by být výsledky vnější činnosti Unie a účinnost nástroje zřízeného tímto nařízením sledovány a hodnoceny pomocí předem vymezených, jasných a transparentních ukazatelů, které jsou případně vypracovány pro každou dotčenou zemi, jsou měřitelné a jsou přizpůsobeny specifickým rysům a cílům tohoto nástroje.
(23)
Akce v rámci tohoto nařízení by měly v příslušných případech patřičně zohledňovat usnesení a doporučení Evropského parlamentu.
(24)
Za účelem přizpůsobení oblasti působnosti tohoto nařízení rychle se vyvíjející realitě v třetích zemích by měla být na Komisi přenesena pravomoc přijímat akty v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování EU, pokud jde o priority vymezené v příloze. Je obzvláště důležité, aby Komise v rámci přípravné činnosti vedla odpovídající konzultace, a to i na odborné úrovni. Při přípravě a vypracovávání aktů v přenesené pravomoci by Komise měla zajistit, aby byly příslušné dokumenty předány současně, včas a vhodným způsobem Evropskému parlamentu a Radě.
(25)
K zajištění jednotných podmínek pro provádění tohoto nařízení by měly být Komisi svěřeny prováděcí pravomoci. Tyto pravomoci by měly být vykonávány v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 182/2011 (6). S ohledem na povahu těchto prováděcích aktů, zejména jejich politické zaměření a finanční dopady, by se při jejich přijímání měl použít přezkumný postup, s výjimkou technických prováděcích opatření malého finančního rozsahu.
(26)
Společná pravidla a postupy pro provádění nástrojů Unie pro financování vnější činnost jsou stanoveny v nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 236/2014 (7).
(27)
Toto nařízení stanoví finanční krytí na celou dobu své použitelnosti, které představuje pro Evropský parlament a Radu hlavní referenční částku při ročním rozpočtovém procesu ve smyslu bodu 17 interinstitucionální dohody ze dne 2. prosince. 2013 mezi Evropským parlamentem, Radou a Komisí o rozpočtové kázni, spolupráci v rozpočtových záležitostech a řádném finančním řízení (8).
(28)
Organizaci a fungování Evropské služby pro vnější činnost stanoví rozhodnutí Rady 2010/427/EU (9).
(29)
Jelikož cílů tohoto nařízení, zejména zřízení nástroje partnerství pro spolupráci se třetími zeměmi, nemůže být dosaženo uspokojivě členskými státy, ale spíše jich, z důvodu rozsahu, může být lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o EU. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje toto nařízení rámec toho, co je nezbytné pro dosažení těchto cílů.
(30)
Je vhodné uvést dobu použitelnosti tohoto nařízení do souladu s dobou použitelnosti nařízení Rady (EU, Euratom) č. 1311/2013 (10). Proto by se toto nařízení mělo použít od 1. ledna 2014 do 31. prosince 2020,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Předmět a cíle
1. Tímto nařízením se zřizuje nástroj partnerství pro spolupráci s třetími zeměmi (dále jen „nástroj partnerství“) k prosazování a podpoře zájmů Unie a společných zájmů. Nástroj partnerství podporuje opatření, která účinně a pružně reagují na cíle spolupráce vyplývající z dvoustranných, regionálních či vícestranných vztahů Unie s třetími zeměmi, řeší problémy globálního významu a zajišťuje odpovídající návaznost na rozhodnutí přijatá na vícestranné úrovni.
2. Opatření financovaná podle nástroje partnerství odrážejí tyto specifické cíle Unie:
a)
podpora strategií partnerství pro dvoustrannou, regionální a meziregionální spolupráci Unie prosazováním politického dialogu a rozvíjením kolektivního přístupu a reakce na problémy globálního významu. Dosažení tohoto cíle se měří mimo jiné pokrokem, kterého dosáhly klíčové partnerské země v boji proti změně klimatu nebo při prosazování norem Unie v oblasti životního prostředí;
b)
provádění mezinárodního rozměru strategie Evropa 2020. Dosažení tohoto cíle se měří podle zavádění politik a cílů strategie Evropa 2020 v klíčových partnerských zemích;
c)
zlepšování přístupu na trhy partnerských zemí a oživení obchodu, investic a obchodních příležitostí pro podniky z Unie a současně odstranění překážek bránících v přístupu na trh a k investicím prostřednictvím spolupráce v oblasti hospodářských partnerství, obchodu a regulace. Dosažení tohoto cíle se měří podílem zahraničního obchodu Unie s klíčovými partnerskými zeměmi a obchodními a investičními toky do partnerských zemí, na které se konkrétně zaměřují akce, programy a opatření podle tohoto nařízení;
d)
posílení všeobecného chápání a viditelnosti Unie a její úlohy na světové scéně prostřednictvím veřejné diplomacie, mezilidských kontaktů, spolupráce ve vzdělávacích a akademických záležitostech, spolupráce mezi skupinami odborníků a informačních činností k prosazování hodnot a zájmů Unie. Dosažení tohoto cíle lze měřit mimo jiné průzkumy veřejného mínění či hodnoceními.
Článek 2
Oblast působnosti
1. Toto nařízení podporuje především opatření spolupráce se zeměmi, u nichž má Unie strategický zájem na rozšiřování vazeb, zejména s rozvinutými a rozvojovými zeměmi, které hrají stále významnější úlohu v globálních záležitostech, mimo jiné i v zahraniční politice, mezinárodním hospodářství a obchodu, na mnohostranných fórech a v globální správě a při řešení problémů globálního významu nebo tam, kde má Unie jiné významné zájmy.
2. Aniž je dotčen odstavec 1, pro spolupráci podle tohoto nařízení mohou být způsobilé všechny třetí země, regiony a území.
Článek 3
Obecné zásady
1. Unie usiluje o podporu, rozvoj a konsolidaci zásad demokracie, rovnosti, dodržování lidských práv a základních svobod a zásady právního státu, na nichž je založena, prostřednictvím dialogu a spolupráce s třetími zeměmi.
2. Pro zvýšení působnosti pomoci Unie se při utváření spolupráce s třetími zeměmi podle potřeby uplatňuje diferencovaný a flexibilní přístup s ohledem na jejich hospodářskou, sociální a politickou situaci a rovněž na zvláštní zájmy, politické priority a strategie Unie.
3. Unie prosazuje soudržný vícestranný přístup ke globálním problémům a podporuje spolupráci s mezinárodními a regionálními organizacemi a subjekty, včetně mezinárodních finančních institucí, agentur, fondů a programů Organizace spojených národů a jiných dvoustranných dárců.
4. Při provádění tohoto nařízení ve fázích tvorby politiky, strategického plánování a programování a provádění opatření je cílem Unie zajistit celistvost a soudržnost s jinými oblastmi její vnější činnosti, zejména s nástrojem pro rozvojovou spolupráci, jakož i s jinými příslušnými politikami Unie.
5. Opatření financovaná podle tohoto nařízení vycházejí případně z politik spolupráce stanovených v nástrojích, jako jsou dohody, prohlášení a akční plány dohodnuté mezi Unií a příslušnými mezinárodními organizacemi nebo mezi Unií a dotčenými třetími zeměmi a regiony.
Opatření financovaná podle tohoto nařízení zahrnují také oblasti spojené s prosazováním zvláštních zájmů, politických priorit a strategií Unie.
6. Podpora Unie podle tohoto nařízení se provádí v souladu s nařízením (EU) č. 236/2014.
Článek 4
Programování a orientační přidělení finančních prostředků
1. Komise přijímá víceleté orientační programy přezkumným postupem podle čl. 16 odst. 3 nařízení (EU) č. 236/2014.
2. Víceleté orientační programy stanoví strategické nebo společné zájmy a priority Unie, specifické cíle a očekávané výsledky. V případě zemí nebo regionů, pro něž byl stanoven společný rámcový dokument, který stanoví komplexní strategii Unie, vycházejí víceleté orientační programy z tohoto dokumentu.
3. Víceleté orientační programy uvádějí rovněž prioritní oblasti zvolené pro financování Unií a vymezují orientační přidělení finančních prostředků, a to celkově, podle prioritní oblasti a podle partnerské země nebo skupiny partnerských zemí na dané období, včetně účasti na globálních iniciativách. Tyto částky mohou být případně vyjádřeny v podobě rozpětí.
4. Víceleté orientační programy mohou stanovit částku finančních prostředků, která nepřesahuje 5 % celkové částky a není přidělena na žádnou prioritní oblast ani žádné partnerské zemi nebo skupině zemí. Tyto finanční prostředky se přidělí na závazky v souladu s čl. 2 odst. 2, 3 a 5 nařízení (EU) č. 236/2014.
5. V řádně odůvodněných, závažných a naléhavých případech může být ke změně víceletých orientačních programů použit postup podle čl. 16 odst. 4 nařízení (EU) č. 236/2014.
6. Pokud jde o dosažení cílů stanovených v odstavci 1, může Komise při spolupráci Unie s třetími zeměmi zohlednit zeměpisnou blízkost nejvzdálenějších regionů a zámořských zemí a území Unie.
7. Při veškerém programování nebo přezkumech programů probíhajících po zveřejnění zprávy o přezkumu v polovině období podle článku 17 nařízení (EU) č. 236/2014 (dále jen „zpráva o přezkumu v polovině období“) se zohlední její výsledky, zjištění a závěry.
Článek 5
Tematické priority
Komise je zmocněna přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 6 měnící tematické priority, jež má pomoc Unie podle tohoto nařízení sledovat, stanovených v příloze tohoto nařízení. Komise zejména do 31. března 2018 přijme akt v přenesené pravomoci, kterým se mění příloha tohoto nařízení v návaznosti na zveřejnění zprávy o přezkumu v polovině období a na základě doporučení v ní obsažených.
Článek 6
Výkon přenesené pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedená v článku 5 je svěřena Komisi za podmínek stanovených v tomto článku.
2. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedená v článku 5 je svěřena Komisi na dobu použitelnosti tohoto nařízení.
3. Evropský parlament nebo Rada mohou přenesení pravomoci uvedené v článku 5 kdykoli zrušit. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomoci v něm blíže určené. Rozhodnutí nabývá účinku prvním dnem po zveřejnění rozhodnutí v Úředním věstníku Evropské unie nebo k pozdějšímu dni, který je v něm upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci.
4. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
5. Akt v přenesené pravomoci přijatý podle článku 5 vstoupí v platnost, pouze pokud proti němu Evropský parlament nebo Rada nevysloví námitky ve lhůtě dvou měsíců ode dne, kdy jim byl tento akt oznámen, nebo pokud Evropský parlament i Rada před uplynutím této lhůty uvědomí Komisi o tom, že námitky nevysloví. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o dva měsíce.
Článek 7
Výbor
Komisi je nápomocen Výbor pro nástroj partnerství. Tento výbor je výborem ve smyslu nařízení (EU) č. 182/2011.
Článek 8
Finanční krytí
1. Finanční krytí pro provádění tohoto nařízení na období 2014-2020 činí 954 765 000 EUR.
Roční rozpočtové prostředky schvaluje Evropský parlament a Rada v mezích víceletého finančního rámce.
2. V souladu s čl. 18 odst. 4 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1288/2013 (11) se za účelem podpory mezinárodního rozměru vysokoškolského vzdělávání z různých nástrojů pro financování vnější činnosti (nástroje pro rozvojovou spolupráci, evropského nástroje sousedství zřízeného nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 232/2014 (12), nástroje předvstupní pomoci (NPP II) zřízeného nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 231/2014 (13) a nástroje partnerství) přiděluje orientační částka ve výši 1 680 000 000 EUR na opatření v oblasti mobility ve vzdělávání do partnerských zemí nebo z partnerských zemí ve smyslu nařízení (EU) č. 1288/2013 a na spolupráci a politický dialog s orgány, institucemi a organizacemi z těchto zemí. Použití těchto finančních prostředků se řídí nařízením (EU) č. 1288/2013.
Finanční prostředky se poskytnou ve dvou víceletých přídělech, z nichž první se bude vztahovat první čtyři roky, druhý pak na zbývající tři roky. S přidělením těchto finančních prostředků počítá víceleté orientační programování stanovené v tomto nařízení v souladu se zjištěnými potřebami a prioritami dotčených zemí. V případě závažných nepředvídaných okolností nebo významných politických změn mohou být tyto příděly přehodnoceny s souladu s prioritami vnější činnosti Unie.
3. Akce v oblasti působnosti nařízení (EU) č. 1288/2013 jsou financovány v rámci nástroje partnerství pouze v případě, že nejsou způsobilé pro financování v rámci jiných nástrojů pro financování vnější činnosti a doplňují nebo posilují jiné iniciativy podle tohoto nařízení.
Článek 9
Evropská služba pro vnější činnost
Toto nařízení se uplatňuje v souladu s rozhodnutím 2010/427/EU.
Článek 10
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 1. ledna 2014 do dne 31. prosince 2020.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
Ve Štrasburku dne 11. března 2014.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 234/2014
z dnia 11 marca 2014 r.
ustanawiające Instrument Partnerstwa na rzecz Współpracy z Państwami Trzecimi
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 2, art. 209 ust. 1 i art. 212 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Komitetu Regionów (1),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Unia powinna dążyć do rozwijania stosunków z państwami trzecimi i tworzenia z nimi partnerstw. Niniejsze rozporządzenie stanowi nowy i uzupełniający instrument zapewniający bezpośrednie wsparcie realizacji polityk zewnętrznych Unii, poszerzający partnerstwa na rzecz współpracy i dialog polityczny o obszary i tematy wykraczające poza współpracę na rzecz rozwoju. Niniejsze doświadczenia opierają się na doświadczeniach zdobytych z krajami uprzemysłowionymi oraz krajami i terytoriami o wysokim dochodzie w ramach rozporządzenia Rady (WE) nr 1934/2006 (3).
(2)
Zakres współpracy z krajami, terytoriami i regionami rozwijającymi się w ramach programów geograficznych ustanowionych na podstawie Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1905/2006 (4) był prawie w całości ograniczony do finansowania działań mających na celu spełnienie kryteriów ustanowionych w odniesieniu do oficjalnej pomocy rozwojowej (ODA) przez Komitet Pomocy Rozwojowej Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (DAC/OECD).
(3)
W ciągu ostatnich dziesięciu lat Unia konsekwentnie wzmacniała swoje dwustronne stosunki z wieloma krajami uprzemysłowionymi oraz innymi krajami i terytoriami o wysokim lub średnim dochodzie w różnych regionach świata.
(4)
Unia potrzebuje finansowego instrumentu polityki zagranicznej o zasięgu globalnym, umożliwiającym jej finansowanie działań, które mogą nie kwalifikować się do ODA, ale które są niezbędne do pogłębienia i utrwalenia jej stosunków z państwami trzecimi, w szczególności poprzez dialog polityczny i tworzenie partnerstw. Ten nowy instrument - innowacyjny pod względem zakresu zastosowania oraz celów - powinien stworzyć warunki sprzyjające zacieśnianiu stosunków między Unią a odnośnymi państwami trzecimi, a także propagować podstawowe interesy Unii.
(5)
W interesie Unii leży zacieśnianie stosunków i pogłębianie dialogu z krajami, w przypadku których Unia ma strategiczny interes w propagowaniu powiązań, zwłaszcza z krajami rozwiniętymi i rozwijającymi się, które odgrywają coraz większą rolę w relacjach międzynarodowych, w tym w zakresie globalnego zarządzania, polityki zagranicznej, gospodarki międzynarodowej, na wielostronnych forach i w ramach podmiotów, takich jak grupy G-8 i G-20, a także w zakresie rozwiązywania problemów ogólnoświatowych.
(6)
Unia musi budować szeroko zakrojone partnerstwa z nowymi graczami na arenie międzynarodowej w celu wspierania stabilnego i sprzyjającego włączeniu społecznemu porządku międzynarodowego, ochrony wspólnych globalnych dóbr publicznych, propagowania podstawowych interesów Unii i upowszechniania wiedzy na temat Unii w tych krajach.
(7)
Zakres niniejszego rozporządzenia powinien obejmować cały świat, umożliwiając wspieranie w stosownych przypadkach działań w zakresie współpracy, które stanowią podstawę stosunków z każdym krajem, w przypadku którego Unia ma strategiczny interes, zgodnie z celami niniejszego rozporządzenia.
(8)
W interesie Unii leży dalsze propagowanie dialogu i współpracy z krajami, które nie kwalifikują się już do korzystania z programów dwustronnych w ramach Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 233/2014 (5) („Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju”).
(9)
Ponadto w interesie Unii leży posiadanie integracyjnych instytucji globalnych opartych na rzeczywistym multilateralizmie i podejmowanie działań w tym celu.
(10)
W ramach niniejszego rozporządzenia Unia powinna wspierać realizację zewnętrznego wymiaru strategii przedstawionej przez Komisję w komunikacie z dnia 3 marca 2010 r., zatytułowanym „Europa 2020: Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” („Europa 2020”), co powinno obejmować trzy filary: gospodarczy, społeczny i środowiskowy. W szczególności niniejsze rozporządzenie powinno wspierać realizację celów związanych z kwestiami globalnymi, takimi jak zmiana klimatu; bezpieczeństwo energetyczne i efektywne gospodarowanie zasobami; przestawienie się na bardziej ekologiczną gospodarkę; nauka, innowacje i konkurencyjność; mobilność, handel i inwestycje; partnerstwa gospodarcze; współpraca biznesowa, regulacyjna oraz współpraca w dziedzinie zatrudnienia z państwami trzecimi; oraz lepszy dostęp do rynku unijnych przedsiębiorstw, w tym umiędzynarodowienie małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP). Unia powinna również propagować dyplomację publiczną, współpracę w kwestiach edukacyjnych i akademickich oraz działania informacyjne.
(11)
W szczególności przeciwdziałanie zmianie klimatu jest uznawane za jedno z największych globalnych wyzwań, przed którymi stoi Unia oraz szerzej pojęta wspólnota międzynarodowa. Zmiana klimatu jest dziedziną, w której konieczne są pilne działania międzynarodowe; osiągnięcie celów Unii w tym zakresie wymaga także współpracy z krajami partnerskimi. Unia powinna zatem zintensyfikować starania, aby propagować wypracowanie w tym względzie ogólnoświatowego porozumienia. Zgodnie z komunikatem Komisji z dnia 29 czerwca 2011 r., zatytułowanym „Budżet z perspektywy »Europy 2020«”, który wzywa Unię do zwiększenia części jej budżetu dotyczącej klimatu przynajmniej do 20 %, niniejsze rozporządzenie powinno przyczyniać się do osiągnięcia tego celu.
(12)
Wyzwania o charakterze ponadnarodowym, takie jak degradacja środowiska oraz dostęp do surowców i ziem rzadkich oraz ich zrównoważone wykorzystanie, wymagają zastosowania integracyjnego podejścia opartego na zasadach.
(13)
Unia zobowiązuje się pomagać w osiąganiu ogólnoświatowych celów w zakresie różnorodności biologicznej wyznaczonych na rok 2020 i wprowadzać w życie związaną z tym strategię na rzecz mobilizacji zasobów.
(14)
W ramach stosunków ze swoimi partnerami na całym świecie Unia angażuje się na rzecz wspierania godnej pracy dla wszystkich, a także ratyfikowania i skutecznego wdrażania uznanych na poziomie międzynarodowym norm pracy i wielostronnych umów w dziedzinie środowiska.
(15)
Ważnym strategicznym interesem Unii jest zwiększanie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia poprzez propagowanie sprawiedliwego i otwartego handlu i inwestycji na poziomie wielostronnym i dwustronnym oraz poprzez wspieranie negocjowania i wdrażania umów w zakresie handlu i inwestycji, których stroną jest Unia. W ramach niniejszego rozporządzenia Unia powinna przyczyniać się do stworzenia na całym świecie przedsiębiorstwom unijnym, w tym MŚP, bezpiecznego otoczenia sprzyjającego zwiększeniu potencjału w zakresie handlu i inwestycji, w tym poprzez wspieranie współpracy i konwergencji regulacyjnej, propagowanie międzynarodowych standardów, poprawę ochrony praw własności intelektualnej oraz dążenie do usunięcia nieuzasadnionych przeszkód w dostępie do rynku.
(16)
Zgodnie z art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) działania Unii na arenie międzynarodowej mają opierać się na zasadach, które leżą u podstaw jej utworzenia, rozwoju i rozszerzenia, oraz które zamierza ona wspierać na świecie, a mianowicie demokracji, praworządności, powszechności i niepodzielności praw człowieka i podstawowych wolności, poszanowania godności ludzkiej, zasad równości i solidarności oraz poszanowania zasad Karty Narodów Zjednoczonych oraz prawa międzynarodowego.
(17)
Unia powinna dążyć do najbardziej skutecznego wykorzystania dostępnych zasobów w celu optymalizacji wpływu prowadzonych przez nią działań zewnętrznych. Powinno się to osiągnąć dzięki spójności i komplementarności unijnych instrumentów na rzecz działań zewnętrznych oraz stworzeniu synergii między niniejszym rozporządzeniem, pozostałymi instrumentami na rzecz finansowania działań zewnętrznych oraz innymi politykami Unii. Powinno to również pociągać za sobą wzajemne wzmacnianie programów opracowywanych w ramach instrumentów na rzecz finansowania działań zewnętrznych.
(18)
Aby zapewnić widoczność pomocy Unii wśród obywateli krajów beneficjentów i obywateli Unii, należy w stosownych przypadkach przeprowadzić za pomocą odpowiednich środków ukierunkowaną kampanię komunikacyjną i informacyjną.
(19)
Osiągnięcie celów niniejszego rozporządzenia wymaga stosowania zróżnicowanego i elastycznego podejścia do współpracy z najważniejszymi krajami partnerskimi, uwzględniającego ich sytuację gospodarczą, społeczną i polityczną, a także szczególne interesy, priorytety polityczne i strategie Unii, przy jednoczesnym zachowaniu zdolności do interweniowania wszędzie na świecie, gdzie wystąpi taka potrzeba. Unia powinna stosować kompleksowe podejście w polityce zagranicznej, w tym w odniesieniu do unijnych polityk sektorowych.
(20)
W celu skuteczniejszego wywiązania się ze swojego zobowiązania do propagowania i obrony swoich interesów w stosunkach z państwami trzecimi Unia powinna mieć możliwość reagowania w sposób elastyczny i terminowy na zmieniające się lub nieprzewidziane potrzeby poprzez przyjmowanie szczególnych środków nieuwzględnionych w wieloletnich programach indykatywnych.
(21)
Cele niniejszego rozporządzenia należy - jeżeli jest to możliwe i stosowne - realizować w konsultacji z właściwymi partnerami i podmiotami, w tym z organizacjami społeczeństwa obywatelskiego i władzami lokalnymi, z uwzględnieniem znaczenia, jakie ma ich rola.
(22)
Zewnętrzne działania Unii w ramach niniejszego rozporządzenia powinny przyczyniać się do osiągnięcia konkretnych rezultatów (obejmujących efekty, wyniki i wpływ) w krajach korzystających z zewnętrznej pomocy Unii. Jeżeli jest to stosowne i możliwe, rezultaty działań zewnętrznych Unii oraz skuteczność instrumentu ustanowionego niniejszym rozporządzeniem należy monitorować i oceniać na podstawie uprzednio zdefiniowanych, jasnych, przejrzystych oraz, w stosownych przypadkach, właściwych dla danego kraju i mierzalnych wskaźników, dostosowanych do specyfiki i celów tego instrumentu.
(23)
Działania podejmowane na mocy niniejszego rozporządzenia powinny w stosownych przypadkach należycie uwzględniać rezolucje i zalecenia Parlamentu Europejskiego.
(24)
W celu dostosowania zakresu niniejszego rozporządzenia do szybko zmieniających się warunków w państwach trzecich, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do priorytetów określonych w załączniku. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(25)
W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia, należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (6). Biorąc pod uwagę charakter tych aktów wykonawczych, w szczególności ich aspekt kształtowania polityki oraz ich skutki finansowe, do ich przyjęcia należy stosować procedurę sprawdzającą, z wyjątkiem przypadków technicznych środków wykonawczych o niewielkiej skali finansowej.
(26)
Wspólne zasady i procedury wdrażania unijnych instrumentów na rzecz finansowania działań zewnętrznych są określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2014 (7).
(27)
Niniejsze rozporządzenie określa pulę środków finansowych na okres jego stosowania, która ma stanowić główną kwotę odniesienia, w rozumieniu pkt 17 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (8), dla Parlamentu Europejskiego i Rady podczas corocznej procedury budżetowej.
(28)
Organizacja i zasady funkcjonowania Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych są ustanowione w decyzji Rady 2010/427/UE (9).
(29)
Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, w szczególności ustanowienie Instrumentu Partnerstwa na rzecz Współpracy z Państwami Trzecimi, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich rozmiary możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 TUE. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(30)
Należy dostosować okres stosowania niniejszego rozporządzenia do okresu stosowania rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (10). Niniejsze rozporządzenie powinno być zatem stosowane od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i cele
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia Instrument Partnerstwa na rzecz Współpracy z Państwami Trzecimi („instrument partnerstwa”) w celu wspierania i propagowania interesów Unii i interesów wzajemnych. Instrument partnerstwa wspiera działania stanowiące skuteczną i elastyczną odpowiedź na konieczność realizacji celów wynikających z dwustronnych, regionalnych lub wielostronnych stosunków Unii z państwami trzecimi i przyczynia się do rozwiązywania problemów globalnych oraz zapewnia podejmowanie odpowiednich działań w następstwie decyzji podjętych na poziomie wielostronnym.
2. Działania, które mają być finansowane w ramach instrumentu partnerstwa, odzwierciedlają następujące cele szczegółowe Unii:
a)
wspieranie unijnych strategii partnerstwa na rzecz współpracy dwustronnej, regionalnej i międzyregionalnej, poprzez propagowanie dialogu politycznego i opracowanie wspólnego podejścia do wyzwań globalnych i reakcji na te wyzwania. Osiągnięcie tego celu mierzy się między innymi postępami krajów partnerskich w przeciwdziałaniu zmianie klimatu lub rozpowszechnianiu unijnych norm środowiskowych;
b)
wdrażanie międzynarodowego wymiaru strategii „Europa 2020”. Osiągnięcie tego celu mierzy się na podstawie stopnia realizacji przez główne kraje partnerskie założeń poszczególnych obszarów polityki oraz celów strategii „Europa 2020”;
c)
poprawa dostępu unijnych przedsiębiorstw do rynków państw trzecich oraz zwiększenie wymiany handlowej, inwestycji i możliwości biznesowych, przy jednoczesnym usuwaniu przeszkód utrudniających dostęp do rynku i inwestycji, poprzez tworzenie partnerstw gospodarczych oraz współpracę biznesową i regulacyjną. Osiągnięcie tego celu mierzy się na podstawie udziału Unii w zagranicznej wymianie handlowej z głównymi krajami partnerskimi oraz przepływów handlowych i inwestycyjnych do krajów partnerskich objętych ukierunkowanymi działaniami, programami i środkami realizowanymi w ramach niniejszego rozporządzenia;
d)
propagowanie powszechnej wiedzy na temat Unii oraz eksponowanie Unii i roli, jaką odgrywa na arenie międzynarodowej za pomocą dyplomacji publicznej, kontaktów międzyludzkich, współpracy w kwestiach edukacyjnych i akademickich, współpracy w ramach ośrodków analitycznych oraz działań informacyjnych propagujących unijne wartości i interesy. Osiągnięcie tego celu można mierzyć między innymi za pomocą badań opinii publicznej lub ocen.
Artykuł 2
Zakres stosowania
1. Celem niniejszego rozporządzenia jest przede wszystkim wspieranie działań w zakresie współpracy z krajami, w przypadku których Unia ma strategiczny interes w propagowaniu powiązań, zwłaszcza z krajami rozwiniętymi i rozwijającymi się, które odgrywają coraz istotniejszą rolę w relacjach międzynarodowych, w tym w zakresie polityki zagranicznej, międzynarodowej gospodarki i handlu, forów wielostronnych oraz ogólnoświatowego zarządzania i rozwiązywania problemów globalnych lub tam, gdzie Unia ma inne znaczące interesy.
2. Bez uszczerbku dla ust. 1, do współpracy w ramach niniejszego rozporządzenia mogą kwalifikować się wszystkie kraje, regiony i terytoria trzecie.
Artykuł 3
Zasady ogólne
1. Za pomocą dialogu i współpracy z państwami trzecimi Unia stara się propagować, rozwijać i umacniać zasady demokracji, równości, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz praworządności, które stanowią fundament Unii.
2. Aby wzmocnić oddziaływanie unijnej pomocy, w stosownych przypadkach stosuje się zróżnicowane i elastyczne podejście do kształtowania współpracy z państwami trzecimi, uwzględniając ich sytuację gospodarczą, społeczną i polityczną, a także szczególne interesy, priorytety polityczne i strategie Unii.
3. Unia propaguje spójne wielostronne podejście do wyzwań globalnych oraz zacieśnia współpracę z organizacjami i podmiotami międzynarodowymi lub regionalnymi, w tym z międzynarodowymi instytucjami finansowymi, agencjami, funduszami i programami Organizacji Narodów Zjednoczonych i innymi darczyńcami dwustronnymi.
4. Wykonując niniejsze rozporządzenie oraz kształtując politykę, planowanie strategiczne i programowanie oraz wdrażanie środków Unia zmierza do zapewnienia spójności i zgodności z innymi obszarami swoich działań zewnętrznych, w szczególności z Instrumentem Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju dla krajów rozwijających się oraz z innymi stosownymi dziedzinami unijnej polityki.
5. Działania finansowane w ramach niniejszego rozporządzenia opierają się w stosownych przypadkach na politykach współpracy określonych w instrumentach takich, jak umowy, oświadczenia i plany działania uzgodnione między Unią i zainteresowanymi organizacjami międzynarodowymi lub między Unią i zainteresowanymi krajami i regionami trzecimi.
Działania finansowane w ramach niniejszego rozporządzenia obejmują także obszary związane z propagowaniem szczególnych interesów, priorytetów politycznych i strategii Unii.
6. Wsparcie unijne przewidziane w niniejszym rozporządzeniu realizuje się zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 236/2014.
Artykuł 4
Programowanie i indykatywny przydział środków
1. Komisja przyjmuje wieloletnie programy indykatywne zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 16 ust. 3 wspólnego rozporządzenia (UE) nr 236/2014.
2. W wieloletnich programach indykatywnych określone zostają unijne strategiczne lub wzajemne interesy i priorytety, szczegółowe cele i oczekiwane rezultaty. W przypadku krajów lub regionów, w odniesieniu do których ustanowiono wspólny dokument ramowy określający całościową unijną strategię, wieloletnie programy indykatywne są sporządzane w oparciu o ten dokument.
3. W wieloletnich programach indykatywnych określa się również obszary priorytetowe wybrane do finansowania przez Unię oraz zamieszcza informacje na temat orientacyjnego przydziału środków finansowych, ogółem, dla każdego obszaru priorytetowego i dla każdego kraju partnerskiego lub grupy krajów partnerskich, na dany okres, w tym na temat udziału w inicjatywach globalnych. W stosownych przypadkach kwoty te mogą być wyrażone w formie przedziału.
4. Wieloletnie programy indykatywne mogą przewidywać kwotę środków finansowych, nieprzekraczającą 5 % kwoty ogólnej, która nie została przydzielona na obszar, kraj lub grupę krajów. Środki te przydziela się zgodnie z art. 2 ust. 2, 3 i 5 rozporządzenia (UE) nr 236/2014.
5. Procedura, o której mowa w art. 16 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 236/2014, może mieć zastosowanie w celu wprowadzenia zmian do wieloletnich programów indykatywnych w przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby.
6. W odniesieniu do osiągnięcia celów określonych w art. 1 Komisja może w swojej współpracy z państwami trzecimi uwzględniać geograficzną bliskość regionów najbardziej oddalonych Unii oraz krajów i terytoriów zamorskich.
7. We wszelkim programowaniu lub przeglądach programów przeprowadzanych po opublikowaniu sprawozdania z przeglądu śródokresowego, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (UE) nr 236/2014 („sprawozdanie z przeglądu śródokresowego”), uwzględnia się wyniki, ustalenia i wnioski tego przeglądu.
Artykuł 5
Priorytety tematyczne
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 6 w celu zmiany priorytetów tematycznych, które mają być realizowane w ramach unijnej pomocy w ramach niniejszego rozporządzenia, określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia. W szczególności, po opublikowaniu sprawozdania z przeglądu śródokresowego oraz w oparciu o zalecenia zawarte w tym sprawozdaniu, Komisja przyjmie do dnia 31 marca 2018 r. akt delegowany zmieniający załącznik do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 5, podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 5, powierza się Komisji na okres obowiązywania niniejszego rozporządzenia.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 5, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 5 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 7
Komitet
Komisję wspomaga komitet ds. instrumentu partnerstwa. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Artykuł 8
Pula środków finansowych
1. Pula środków finansowych przeznaczona na wykonanie niniejszego rozporządzenia w latach 2014-2020 wynosi 954 765 000 EUR.
Wysokość rocznych środków zostaje zatwierdzona przez Parlament Europejski i Radę w granicach wieloletnich ram finansowych.
2. Zgodnie z art. 18 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1288/2013 (11), w celu propagowania międzynarodowego wymiaru szkolnictwa wyższego, orientacyjna kwota w wysokości 1 680 000 000 EUR z różnych instrumentów na rzecz finansowania działań zewnętrznych (Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju, Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa, ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 232/2014 (12), Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II), ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 231/2014 (13) oraz instrumentu partnerstwa), zostaje przydzielona na działania związane z mobilnością edukacyjną do i z krajów partnerskich w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 1288/2013, a także na współpracę i dialog polityczny z organami, instytucjami i organizacjami działającymi w tych krajach. Do wykorzystania tych środków finansowych stosuje się rozporządzenie (UE) nr 1288/2013.
Finansowanie udostępnia się w ramach dwóch przydziałów wieloletnich obejmujących odpowiednio pierwsze cztery lata i pozostałe trzy lata. Przydział tego finansowania uwzględnia się w wieloletnich programach indykatywnych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, zgodnie z ustalonymi potrzebami i priorytetami krajów, których to dotyczy. Przydziały mogą zostać zmienione w razie poważnych nieprzewidzianych okoliczności lub istotnych zmian politycznych zgodnie z priorytetami działań zewnętrznych Unii.
3. Działania objęte zakresem rozporządzenia (UE) nr 1288/2013 finansuje się z instrumentu partnerstwa tylko w zakresie, w jakim nie kwalifikują się do finansowania w ramach pozostałych instrumentów na rzecz finansowania działań zewnętrznych oraz w zakresie, w jakim uzupełniają one i wzmacniają inne inicjatywy w ramach niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Europejska Służba Działań Zewnętrznych
Niniejsze rozporządzenie stosuje się zgodnie z decyzją 2010/427/UE.
Artykuł 10
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 11 marca 2014 r.