NAŘÍZENÍ RADY (EU) č. 1360/2013
ze dne 2. prosince 2013,
kterým se stanoví dávky z výroby v odvětví cukru pro hospodářské roky 2001/02, 2002/03, 2003/04, 2004/05 a 2005/06, koeficient nezbytný k výpočtu doplňkové dávky pro hospodářské roky 2001/02 a 2004/05 a částky, jež mají hradit výrobci cukru prodejcům cukrové řepy z důvodu rozdílu mezi maximální dávkou a dávkou, jež má být účtována za hospodářské roky 2002/03, 2003/04 a 2005/06
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 43 odst. 3 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Podle nařízení Rady (ES) č. 1260/2001 (1), a zejména podle čl. 15 odst. 8 první odrážky, čl. 16 odst. 5 a čl. 18 odst. 5 uvedeného nařízení, má Komise pravomoc přijmout prováděcí pravidla týkající se základní výrobní dávky, která má být vybírána od držitelů kvóty působících v rámci společné organizace trhů v odvětví cukru, koeficientu pro výpočet doplňkové dávky a úhrady nebo částečného proplacení dávky prodejcům cukrové řepy.
(2)
Komise stanovila dávky z výroby pro hospodářské roky 2001/02 (2), 2002/03 (3), 2003/04 (4), 2004/05 (5) a 2005/06 (6).
(3)
Článek 18 odst. 2 nařízení (ES) č. 1260/2001 stanoví, že pokud je dávka ze základní výroby nižší než maximální částka podle čl. 15 odst. 3, nebo pokud je dávka B uvedená v tomto článku nižší než maximální částka podle čl. 15 odst. 4 uvedeného nařízení, v případě potřeby upravená podle čl. 15 odst. 5, mají výrobci cukru uhradit prodejcům cukrové řepy 60 % rozdílu mezi maximální částkou příslušné dávky a dávkou, jež má být účtována.
(4)
Podle čl. 9 odst. 1 nařízení Komise (ES) č. 314/2002 (7), byla stanovena pro hospodářské roky 2002/03 (8), 2003/04 (9) a 2005/06 (10) částka, kterou byli výrobci cukru povinni platit prodejcům cukrové řepy z důvodu rozdílu mezi maximální základní dávkou z výroby a dávkou B a dávkou, jež má být účtována.
(5)
V rámci reformy společné organizace trhů v odvětví cukru bylo nařízením Rady (ES) č. 318/2006 (11) nařízení (ES) č. 1260/2001 zrušeno a nahrazeno s účinností od hospodářského roku 2006/07. Nařízení (ES) č. 318/2006, jež bylo následně zrušeno a začleněno do nařízení Rady (ES) č. 1234/2007 (12), nahradilo variabilní mechanismus dávek z výroby cukru, jenž spočíval v samofinancovaném režimu produkčních kvót, novou výrobní dávkou, jež přispívala k financování výdajů v odvětví cukru v rámci společné organizace trhů v odvětví cukru.
(6)
Dne 8. května 2008 Soudní dvůr ve spojených věcech C-5/06 a C-23/06 až C-36/06 prohlásil za neplatná nařízení Komise (ES) č. 1762/2003 (13) a (ES) č. 1775/2004 (14). Soudní dvůr ve svém rozsudku uvedl, že pro účely výpočtu odhadované průměrné ztráty na tunu výrobku se musí zohlednit veškerá množství cukru ve vyvážených výrobcích, ať již za ně byla vyplacena vývozní náhrada či nikoli.
(7)
Soudní dvůr rovněž ve spojených věcech C-175/05 až C-184/07 a ve věcech C-466/06 a C-200/06 prohlásil za neplatné nařízení Komise (ES) č. 1686/2005 (15).
(8)
Aby vyhověla rozhodnutí Soudního dvora, přijala Komise nařízení (ES) č. 1193/2009 (16).
(9)
Tribunál vydal dne 29. září 2011 rozsudek ve věci T-4/06, v němž uvedl, že pro odstupňovaný koeficient doplňkové dávky v odvětví cukru nebyl nalezen vhodný právní základ, a zrušil článek 2 nařízení (ES) č. 1686/2005 ve znění článku 3 nařízení (ES) č. 1193/2009.
(10)
Soudní dvůr dne 27. září 2012 ve spojených věcech C-113/10, C-147/10 a C-234/10 prohlásil nařízení (ES) č. 1193/2009 za neplatné, přičemž uvedl, že pro účely výpočtu odhadované průměrné ztráty na tunu výrobku je třeba čl. 15 odst. 1 písm. d) nařízení (ES) č. 1260/2001 vykládat v tom smyslu, že celková částka náhrad zahrnuje veškeré částky skutečně vplacených vývozních náhrad.
(11)
Proto by měly být stanoveny dávky v odvětví cukru ve vhodné výši. Pro vývozy vymezené v souladu s čl. 6 odst. 5 nařízení Komise (ES) č. 314/2002 by „průměrná ztráta“ ve smyslu čl. 15 odst. 1 písm. d) nařízení (ES) č. 1260/2001 měla být vypočtena vydělením skutečně vyplacených náhrad vyvezeným množstvím, ať již byla náhrada vyplacena, či nikoli. „Exportovatelný přebytek“ ve smyslu čl. 15 odst. 1 písm. c) nařízení (ES) č. 1260/2001 by rovněž měl být vypočten při zahrnutí všech vývozů, ať již za ně byly vyplaceny náhrady, či nikoli.
(12)
Vzhledem k tomu, že k výpočtu dávek pro hospodářský rok 2001/02 byla použita stejná metoda jako ta, o jejíž neplatnosti rozhodl Soudní dvůr, měly by být výrobní dávky a koeficient doplňkové dávky pro hospodářský rok 2001/02 rovněž příslušně opraveny.
(13)
Z rozsudku Soudního dvora vyplývá, že opravené dávky by se měly použít od stejných dat jako dávky, jež byly prohlášeny za neplatné.
(14)
V návaznosti na stanovení dávek z cukru podle metody uvedené v 11. bodě odůvodnění by měly být rovněž nově a se zpětnou působností stanoveny částky, jež jsou povinni zaplatit výrobci cukru prodejcům cukrové řepy z důvodu rozdílu mezi maximální dávkou a dávkou, jež má být účtována za hospodářské roky 2002/03, 2003/04 a 2005/06.
(15)
V případě hospodářského roku 2001/02 dosahuje nepokrytá celková ztráta, jež byla vypočítána podle metody uvedené v 11. bodě odůvodnění, částky 14 123 937 EUR. Pro uvedený hospodářský rok je tedy třeba odpovídajícím způsobem stanovit a se zpětnou působností používat koeficient uvedený v čl. 16 odst. 2 nařízení (ES) č. 1260/2001.
(16)
V případě hospodářského roku 2002/03 je výsledkem použití metody uvedené v 11. bodě odůvodnění základní výrobní dávka ve výši 2 % a dávka B ve výši 16,371 %, jež by se měly použít pro uvedený hospodářský rok se zpětnou působností. Nově vypočítaná celková ztráta je zcela pokryta příjmy ze základní výrobní dávky a z dávky B. Vzhledem k tomu není pro uvedený hospodářský rok nutné stanovit doplňkový koeficient uvedený v čl. 16 odst. 2 nařízení (ES) č. 1260/2001.
(17)
V případě hospodářského roku 2002/03 byla nařízením Komise (ES) č. 1440/2002 (17), stanovena maximální výše dávky B na 37,5 % intervenční ceny bílého cukru. Dávka B použitelná pro uvedený hospodářský rok však byla opravena podle metody uvedené v 11. bodě odůvodnění na 16,371 % intervenční ceny bílého cukru. Vzhledem k tomuto rozdílu má být pro tento hospodářský rok stanovena podle čl. 18 odst. 2 nařízení (ES) č. 1260/2001 částka, kterou jsou povinni zaplatit výrobci cukru prodejcům cukrové řepy za tunu cukrové řepy standardní jakosti.
(18)
V případě hospodářského roku 2003/04 je výsledkem použití metody uvedené v 11. bodě odůvodnění základní výrobní dávka ve výši 2 % a dávka B ve výši 17,259 %. Nově vypočítaná celková ztráta je zcela pokryta příjmy ze základní výrobní dávky a z dávky B. Vzhledem k tomu není pro tento hospodářský rok nutné stanovit doplňkový koeficient uvedený v čl. 16 odst. 2 nařízení (ES) č. 1260/2001.
(19)
V případě hospodářského roku 2003/04 byla nařízením (ES) č. 1440/2002 stanovena maximální výše dávky B na 37,5 % intervenční ceny bílého cukru. Dávka B použitelná pro uvedený hospodářský rok, jež byla opravena podle metody uvedené v 11. bodě odůvodnění, činí 17,259 % intervenční ceny bílého cukru. Vzhledem k tomuto rozdílu má být pro tento hospodářský rok stanovena podle čl. 18 odst. 2 nařízení (ES) č. 1260/2001 částka, kterou jsou povinni zaplatit výrobci cukru prodejcům cukrové řepy za tunu cukrové řepy standardní jakosti.
(20)
V případě hospodářského roku 2004/05 nedochází při použití metody uvedené v 11. bodě odůvodnění ke změně základní výrobní dávky ani dávky B. Pro uvedený hospodářský rok dosahuje nepokrytá celková ztráta vypočítaná podle metody uvedené v 11. bodě odůvodnění výše 57 648 788 EUR. Je tedy třeba stanovit koeficient podle čl. 16 odst. 2 nařízení (ES) č. 1260/2001. Z rozsudku Soudního dvora, na který je odkazováno v 9. bodě odůvodnění, vyplývá, že by měl být stanoven jednotný koeficient pro členské státy Unie ve složení ke dni 30. dubna 2004 a pro členské státy Unie ve složení ke dni 1. května 2004.
(21)
V případě hospodářského roku 2005/06 je výsledkem použití metody uvedené v 11. bodě odůvodnění základní výrobní dávka ve výši 1,2335 %, přičemž dávky B není zapotřebí. Nově vypočítaná celková ztráta je zcela pokryta příjmy ze základní výrobní dávky, a tudíž není pro tento hospodářský rok zapotřebí stanovit doplňkový koeficient uvedený v čl. 16 odst. 2 nařízení (ES) č. 1260/2001.
(22)
V případě hospodářského roku 2005/06 byla nařízením Komise (ES) č. 1296/2005 (18), stanovena maximální výše dávky B na 37,5 % intervenční ceny bílého cukru. Zatímco základní výrobní dávka použitelná pro uvedený hospodářský rok opravená podle metody uvedené v 11. bodě odůvodnění činí 1,2335 % intervenční ceny pro bílý cukr, dávku B není nutné stanovit. Vzhledem k těmto rozdílům by měla být pro tento hospodářský rok stanovena podle čl. 18 odst. 2 nařízení (ES) č. 1260/2001 částka, kterou jsou povinni zaplatit výrobci cukru prodejcům cukrové řepy za tunu cukrové řepy standardní jakosti.
(23)
V zájmu právní jistoty a zajištění rovného zacházení s dotčenými provozovateli v jednotlivých členských státech je třeba stanovit společné datum, od něhož by se dávky určené tímto nařízením měly stanovit ve smyslu čl. 2 odst. 2 druhého pododstavce nařízení Rady (ES, Euratom) č. 1150/2000 (19). Lhůta vymezená tímto datem by se nicméně neměla použít v případech, kdy jsou členské státy podle svých vnitrostátních právních předpisů povinny dotčeným provozovatelům částku uhradit po uvedeném dni,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
1. Výrobní dávky v odvětví cukru pro hospodářské roky 2001/02, 2002/03, 2003/04, 2004/05 a 2005/06 se stanovují podle bodu 1 přílohy.
2. Koeficienty nezbytné pro výpočet doplňkové dávky pro hospodářské roky 2001/02 a 2004/05 se stanovují podle bodu 2 přílohy.
3. Částky, které jsou povinni zaplatit výrobci cukru prodejcům cukrové řepy z důvodu dávek A či B pro hospodářské roky 2002/03, 2003/04 a 2005/06, se stanovují podle bodu 3 přílohy.
Článek 2
Dnem stanovení dávek podle tohoto nařízení uvedené v čl. 2 odst. 2 druhém pododstavci nařízení (ES, Euratom) č. 1150/2000 je nejpozději 30. září 2014 s výjimkou případů, kdy členské státy tuto lhůtu nemohou dodržet vzhledem k použití vnitrostátních právních předpisů upravujících vracení částek nepatřičně uhrazených hospodářskými subjekty.
Článek 3
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Ustanovení čl. 1 odst. 1 se použije ode dne:
-
16. října 2002 pro hospodářský rok 2001/02,
-
8. října 2003 pro hospodářský rok 2002/03,
-
15. října 2004 pro hospodářský rok 2003/04,
-
18. října 2005 pro hospodářský rok 2004/05 a
-
23. února 2007 pro hospodářský rok 2005/06.
Ustanovení čl. 1 odst. 2 se použije ode dne:
-
16. října 2002 pro hospodářský rok 2001/02 a
-
18. října 2005 pro hospodářský rok 2004/05.
Ustanovení čl. 1 odst. 3 se použije ode dne:
-
8. října 2003 pro hospodářský rok 2002/03,
-
15. října 2004 pro hospodářský rok 2003/04 a
-
23. února 2007 pro hospodářský rok 2005/06.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 2. prosince 2013.
ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) NR 1360/2013
z dnia 2 grudnia 2013 r.
ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006, współczynnik wymagany do obliczenia dodatkowej opłaty na lata gospodarcze 2001/2002 i 2004/2005 oraz kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z różnicą między maksymalną opłatą a opłatami do pobrania w odniesieniu do lat gospodarczych 2002/2003, 2003/2004 i 2005/2006
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W rozporządzeniu Rady (WE) nr 1260/2001 (1), w szczególności w jego art. 15 ust. 8 tiret pierwsze, art. 16 ust. 5 oraz art. 18 ust. 5, uprawniono Komisję do przyjęcia szczegółowych zasad dotyczących podstawowej opłaty produkcyjnej oraz opłat B, które należy pobrać od posiadaczy kwot działających w ramach wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, współczynnika do obliczania dodatkowej opłaty oraz spłaty lub zwrotu części opłat na rzecz sprzedawców buraków.
(2)
Komisja ustaliła opłaty produkcyjne na lata gospodarcze 2001/2002 (2), 2002/2003 (3), 2003/2004 (4), 2004/2005 (5) i 2005/2006 (6).
(3)
Art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 stanowił, że gdy podstawowa opłata produkcyjna jest niższa niż maksymalna kwota, o której mowa w art. 15 ust. 3, lub gdy opłata B, o której mowa w tym artykule, jest niższa niż maksymalna kwota, o której mowa w art. 15 ust. 4 tego rozporządzenia, dostosowana, w razie potrzeby, zgodnie z art. 15 ust. 5, producenci cukru mają zwrócić sprzedawcom buraków kwotę w wysokości 60 % różnicy między maksymalną kwotą odnośnej opłaty i opłaty do pobrania.
(4)
Zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 (7) kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z różnicą między maksymalną podstawową opłatą produkcyjną i opłatą B a opłatą do pobrania zostały ustalone w odniesieniu do lat gospodarczych 2002/2003 (8), 2003/2004 (9) i 2005/2006 (10).
(5)
W ramach reformy wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru rozporządzeniem Rady (WE) nr 318/2006 (11) uchylono i zastąpiono rozporządzenie (WE) nr 1260/2001 ze skutkiem od roku gospodarczego 2006/2007. W rozporządzeniu (WE) nr 318/2006, które następnie zostało uchylone i włączone do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (12), system zmiennych opłat produkcyjnych dla sektora cukru w ramach samofinansowania systemu kwot produkcyjnych zastąpiono nową opłatą produkcyjną przeznaczoną na wkład w finansowanie wydatków ponoszonych w sektorze cukru w ramach wspólnej organizacji rynku cukru.
(6)
W dniu 8 maja 2008 r. Trybunał Sprawiedliwości w połączonych sprawach C-5/06 oraz C-23/06 do C-36/06 stwierdził nieważność rozporządzeń Komisji (WE) nr 1762/2003 (13) oraz (WE) nr 1775/2004 (14). W wyroku Trybunał orzekł, że przy obliczaniu szacunkowej średniej straty na tonę produktu należy uwzględnić każdą ilość cukru w wywożonych produktach, niezależnie od tego, czy refundacje wywozowe zostały faktycznie wypłacone.
(7)
Trybunał w połączonych sprawach C-175/07 do C-184/07 oraz w sprawach C-466/06 i C-200/06 stwierdził również nieważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 1686/2005 (15).
(8)
W celu wykonania orzeczeń Trybunału Komisja przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1193/2009 (16).
(9)
W dniu 29 września 2011 r. Sąd wydał wyrok w sprawie T-4/06, w którym orzekł, że nie ma właściwej podstawy prawnej dla zróżnicowanych wartości współczynnika stosowanego w odniesieniu do dodatkowej opłaty w sektorze cukru, w związku z czym stwierdził nieważność art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1686/2005, zmienionego przez art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1193/2009.
(10)
W dniu 27 września 2012 r. Trybunał w połączonych sprawach C-113/10, C-147/10 i C-234/10 stwierdził nieważność rozporządzenia (WE) nr 1193/2009, orzekając, że do celów obliczania szacunkowej średniej straty na tonę produktu art. 15 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 należy interpretować w ten sposób, iż całkowita kwota refundacji obejmuje całkowitą kwotę refundacji wywozowych faktycznie wypłaconych.
(11)
W związku z powyższym opłaty w sektorze cukru należy ustalić na właściwym poziomie. W odniesieniu do wywozu określonego w art. 6 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 314/2002 „średnią stratę” w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 należy obliczyć, dzieląc faktycznie wypłacone refundacje przez wywiezione ilości, niezależnie od tego, czy wypłacono refundację. „Nadwyżkę przeznaczoną na wywóz” w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1260/2001 należy również obliczyć na podstawie całego wywozu, niezależnie od tego, czy wypłacono refundację.
(12)
Zważywszy, że metoda zastosowana do obliczenia opłat za rok gospodarczy 2001/2002 była taka sama jak ta, która została unieważniona przez Trybunał, należy również odpowiednio skorygować opłaty produkcyjne i współczynnik dla dodatkowej opłaty za rok gospodarczy 2001/2002.
(13)
Z wyroku Trybunału wynika, że skorygowane opłaty powinny być stosowane od tych samych dat, co opłaty, które uznano za nieważne.
(14)
W związku z ustaleniem opłat wyrównawczych od cukru zgodnie z metodą, o której mowa w motywie 11, kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z różnicą między maksymalną opłatą a opłatami pobieranymi za lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004 i 2005/2006 powinny mieć zastosowanie z mocą wsteczną.
(15)
Za rok gospodarczy 2001/2002 całkowita niepokryta strata, obliczona zgodnie z metodą, o której mowa w motywie 11, wynosi 14 123 937 EUR. Współczynnik, o którym mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001, powinien zostać ustalony odpowiednio i stosowany z mocą wsteczną w odniesieniu do tego roku gospodarczego.
(16)
Zastosowanie metody, o której mowa w motywie 11, w odniesieniu do roku gospodarczego 2002/2003 skutkuje poziomem 2 %, jeśli chodzi o podstawową opłatę produkcyjną, i 16,371 %, jeśli chodzi o opłatę B, które to wartości powinny mieć zastosowanie z mocą wsteczną w odniesieniu do tego roku gospodarczego. Ponownie obliczona całkowita strata zostaje w całości pokryta wpływami z podstawowej opłaty produkcyjnej i opłaty B. W odniesieniu do tego roku gospodarczego nie ma zatem potrzeby ustalania dodatkowego współczynnika, o którym mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(17)
W odniesieniu do roku gospodarczego 2002/2003 w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1440/2002 (17) maksymalna kwota opłaty B została ustalona na poziomie 37,5 % ceny interwencyjnej cukru białego. Jednakże opłata B za ten rok gospodarczy zmieniona zgodnie z metodą, o której mowa w motywie 11, wynosi 16,371 % ceny interwencyjnej cukru białego. Ze względu na tę różnicę należy ustalić kwotę do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków za tonę buraków standardowej jakości w odniesieniu do tego roku gospodarczego, zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(18)
Zastosowanie metody, o której mowa w motywie 11, w odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004 skutkuje poziomem 2 %, jeśli chodzi o podstawową opłatę produkcyjną, i 17,259 %, jeśli chodzi o opłatę B. Ponownie obliczona całkowita strata zostaje w całości pokryta wpływami z podstawowej opłaty produkcyjnej i opłaty B. W odniesieniu do tego roku gospodarczego nie ma zatem potrzeby ustalania dodatkowego współczynnika, o którym mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(19)
W odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004 w rozporządzeniu (WE) nr 1440/2002 ustalono maksymalną kwotę opłaty B na poziomie 37,5 % ceny interwencyjnej cukru białego. Jednakże opłata B mająca zastosowanie w odniesieniu do tego roku gospodarczego, zmieniona zgodnie z metodą, o której mowa w motywie 11, wynosi 17,259 % ceny interwencyjnej cukru białego. Ze względu na tę różnicę należy ustalić kwotę do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków za tonę buraków standardowej jakości w odniesieniu do tego roku gospodarczego, zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(20)
Zastosowanie metody, o której mowa w motywie 11, w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005 nie wpływa na wysokość podstawowej opłaty produkcyjnej ani opłaty B. Za ten rok gospodarczy całkowita niepokryta strata, obliczona zgodnie z metodą, o której mowa w motywie 11, wynosi 57 648 788 EUR. Należy zatem ustalić współczynnik, o którym mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001. Jak wynika z wyroku Sądu, o którym mowa w motywie 9, współczynnik powinien być jednolity dla państw członkowskich należących do Unii w dniu 30 kwietnia 2004 r., i dla państw członkowskich należących do Unii w dniu 1 maja 2004 r.
(21)
Zastosowanie metody, o której mowa w motywie 11, w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 skutkuje poziomem 1,2335 %, jeśli chodzi o podstawową opłatę produkcyjną, i nie wymaga ustalenia opłaty B. Ponownie obliczona całkowita strata zostaje w całości pokryta wpływami z podstawowej opłaty produkcyjnej, a zatem w odniesieniu do tego roku gospodarczego nie ma potrzeby ustalania dodatkowego współczynnika, o którym mowa w art. 16 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(22)
W odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006 w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1296/2005 (18) maksymalna kwota opłaty B została ustalona na poziomie 37,5 % ceny interwencyjnej cukru białego. Mająca zastosowanie do tego roku gospodarczego podstawowa opłata produkcyjna, zmieniona zgodnie z metodą, o której mowa w motywie 11, wynosi 1,2335 % ceny interwencyjnej cukru białego; nie ma natomiast potrzeby ustalania opłaty B. Ze względu na te różnice należy ustalić kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków za tonę buraków standardowej jakości w odniesieniu do tego roku gospodarczego, zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1260/2001.
(23)
Ze względu na pewność prawa oraz aby zapewnić jednolite traktowanie zainteresowanych podmiotów w różnych państwach członkowskich, należy ustanowić wspólną datę ustalenia opłat określonych w niniejszym rozporządzeniu - datę w rozumieniu art. 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 (19). Data ta nie powinna jednak mieć zastosowania w przypadku, gdy państwo członkowskie na mocy prawa krajowego ma obowiązek zwrócenia kosztów zainteresowanym podmiotom po tej dacie,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Opłaty produkcyjne dla sektora cukru na lata gospodarcze 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 są określone w pkt 1 załącznika.
2. Współczynniki wymagane do obliczenia dodatkowej opłaty na lata gospodarcze 2001/2002 i 2004/2005 są określone w pkt 2 załącznika.
3. Kwoty do zapłacenia przez producentów cukru na rzecz sprzedawców buraków w związku z opłatami A lub B na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004 i 2005/2006 są określone w pkt 3 załącznika.
Artykuł 2
Data ustalenia, o której mowa w art. 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1150/2000, w odniesieniu do opłat określonych w niniejszym rozporządzeniu, nie może przypadać później niż w dniu 30 września 2014 r., z wyjątkiem przypadków, gdy państwa członkowskie nie są w stanie dotrzymać tego terminu z powodu stosowania prawa krajowego w zakresie odzyskiwania przez podmioty gospodarcze kwot zapłaconych, lecz nienależnych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Art. 1 ust. 1 stosuje się od dnia:
-
16 października 2002 r. - w odniesieniu do roku gospodarczego 2001/2002,
-
8 października 2003 r. - w odniesieniu do roku gospodarczego 2002/2003,
-
15 października 2004 r. - w odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004,
-
18 października 2005 r. - w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005, oraz
-
23 lutego 2007 r. - w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006.
Art. 1 ust. 2 stosuje się od dnia:
-
16 października 2002 r. - w odniesieniu do roku gospodarczego 2001/2002, oraz
-
18 października 2005 r. - w odniesieniu do roku gospodarczego 2004/2005.
Art. 1 ust. 3 stosuje się od dnia:
-
8 października 2003 r. - w odniesieniu do roku gospodarczego 2002/2003,
-
15 października 2004 r. - w odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004, oraz
-
23 lutego 2007 r. - w odniesieniu do roku gospodarczego 2005/2006.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 2 grudnia 2013 r.