NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 1187/2014
ze dne 2. října 2014,
kterým se doplňuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 575/2013, pokud jde o regulační technické normy pro určování celkové expozice vůči klientovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů v případě transakcí s podkladovými aktivy
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 575/2013 ze dne 26. června 2013 o obezřetnostních požadavcích na úvěrové instituce a investiční podniky a o změně nařízení (EU) č. 648/2012 (1), a zejména na čl. 390 odst. 8 třetí pododstavec uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
S cílem určit celkovou expozici vůči určitému dlužníkovi, která vyplývá z expozic instituce vůči určité transakci s podkladovými aktivy, by měly být nejprve určeny hodnoty expozice pro každou z těchto expozic odděleně. Celková hodnota expozice by poté měla být určena jako souhrn těchto expozic, neměla by však být vyšší než hodnota expozice vzniklé ze samotného podkladového aktiva.
(2)
Pokud jsou expozice ostatních investorů rovnocenné expozici instituce, měla by hodnota expozice instituce vůči podkladovému aktivu odrážet poměrné rozdělení ztrát mezi rovnocenné expozice. To vyplývá ze skutečnosti, že pokud dojde u podkladového aktiva k selhání, ztráty jsou mezi rovnocenné expozice vždy rozděleny podle poměrného podílu každé z těchto expozic, a maximální výše ztráty, kterou instituce utrpí v případě úplné ztráty hodnoty podkladového aktiva, je tak omezena na podíl odpovídající poměru expozice instituce k celkové hodnotě všech rovnocenných expozic.
(3)
Je třeba rozlišovat mezi transakcemi, v nichž mají všichni investoři rovnocenné postavení, jako je tomu u subjektů kolektivního investování, a jinými transakcemi, jako jsou například sekuritizace, které mohou zahrnovat rozdělení do tranší, v nichž mohou mít expozice různou senioritu. V prvním případě výsledná expozice vůči podkladovému aktivu závisí výlučně na poměrném podílu expozice investora ve vztahu k expozicím všech investorů. Ve druhém případě jsou ztráty nejprve přiděleny určitým tranším v závislosti na jejich senioritě a následně, pokud do stejné tranše investoval více než jeden investor, poměrným dílem investorům. Se všemi tranšemi v sekuritizaci by se mělo zacházet stejným způsobem, jelikož v případě pesimistického scénáře mohou podřízené tranše velmi rychle zaniknout. Zejména by se měla zaúčtovat maximální výše ztráty, kterou v případě úplné ztráty hodnoty podkladového aktiva utrpí všichni investoři v určité tranši, jelikož z podřízených tranší by nemělo být zaúčtováno žádné snížení. Expozice instituce vůči podkladovému aktivu určité transakce by neměla překročit celkovou hodnotu expozice této tranše (jelikož ztráta investora z dané tranše, způsobená selháním podkladového aktiva, nemůže být nikdy vyšší než celková hodnota expozice tranše) a hodnotu expozice tvořené podkladovým aktivem (jelikož instituce nemůže nikdy ztratit více než hodnotu podkladového aktiva). Toto omezení maximální ztráty by mělo být zohledněno použitím nižší z obou hodnot expozice a následným uplatněním postupu pro účtování poměrného rozdělení ztrát mezi veškeré expozice, jež mají v této tranši rovnocenné postavení, v případě, že má tato tranše více než jednoho investora.
(4)
Ačkoli se předpokládá, že instituce identifikují všechny dlužníky podkladových aktiv transakcí, do nichž investují, mohou se vyskytnout případy, kdy by to pro instituce znamenalo neúnosné náklady nebo kdy okolnosti brání instituci v identifikaci určitých dlužníků. V takových případech, je-li expozice vůči podkladovému aktivu dostatečně malá, aby k celkové expozici vůči určitému klientovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů přispívala pouze nevýznamně, mělo by být dostatečné přiřadit tuto expozici k transakci jako samostatného klienta. Celkový objem takových expozic vůči podkladovým aktivům stejné transakce by měl poté být stále omezen limitem velkých expozic pro tuto transakci. Příspěvek podkladového aktiva k celkové expozici by měl být považován za nevýznamný, je-li k dosažení limitu 25 % způsobilého kapitálu instituce třeba nejméně 100 expozic vůči podkladovým aktivům transakce. To by vyžadovalo, aby hodnota expozice nepřekročila 0,25 % způsobilého kapitálu instituce.
(5)
S cílem zamezit neomezené celkové expozici vzniklé nedostatkem informací je třeba přiřadit expozice, jejichž hodnota přesahuje 0,25 % způsobilého kapitálu instituce a u nichž chybí informace o dlužníkovi, hypotetickému klientovi (neznámý klient), na něhož by se měl vztahovat 25 % limit velkých expozic.
(6)
Pokud instituce není schopna rozlišit objem jednotlivých podkladových aktiv v rámci transakce, existuje riziko, že se podkladová aktiva transakce vztahují ke stejnému dlužníkovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů. V takovém případě by instituce měla mít za účelem zmírnění tohoto rizika povinnost posoudit význam celkové hodnoty svých expozic v rámci transakce, než bude schopna přiřadit ji transakci jako samostatného klienta namísto „neznámého klienta“.
(7)
Struktura transakce by neměla představovat dodatečnou expozici, zajišťují-li okolnosti transakce, že ke ztrátám z expozice vůči této transakci může dojít pouze v důsledku selhání podkladových aktiv. Dodatečná expozice by se měla vykázat, pokud se transakce týká platební povinnosti určité osoby navíc k peněžním tokům (nebo přinejmenším před peněžními toky) z podkladových aktiv, vzhledem k tomu, že investorům by mohly v důsledku selhání této osoby vzniknout další ztráty, i když u podkladového aktiva k selhání nedojde. Dodatečná expozice by se rovněž měla vykázat, pokud okolnosti transakce umožňují přesměrování peněžních toků na osobu, která nemá nárok je obdržet, jelikož by investorům mohly vzniknout další ztráty, i když u podkladového aktiva k selhání nedošlo. Dodatečná expozice by se neměla vykazovat u subjektů kolektivního investování do převoditelných cenných papírů (SKIPCP) podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/65/ES (2), jelikož peněžní toky nelze přesměrovat na osoby, které podle podmínek transakce nemají nárok tyto peněžní toky obdržet. Stejný předpoklad by se měl uplatnit i u subjektů, na které se vztahují rovnocenné požadavky legislativních aktů Unie nebo třetí země.
(8)
Existence a hodnota expozic vůči klientovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů vyplývající z expozic vůči transakcím nezávisí na tom, zda jsou expozice vůči transakcím přiřazeny obchodnímu nebo investičnímu portfoliu. Podmínky a metodiky pro stanovení expozic vůči transakcím s podkladovými aktivy by proto měly být stejné bez ohledu na to, zda jsou tyto expozice přiřazeny obchodnímu nebo investičnímu portfoliu instituce.
(9)
Toto nařízení vychází z návrhů regulačních technických norem, které Komisi předložil Evropský orgán pro bankovnictví (EBA).
(10)
EBA uskutečnil otevřené veřejné konzultace o návrzích regulačních technických norem, z nichž toto nařízení vychází, analyzoval potenciální související náklady a přínosy a požádal o stanovisko skupinu subjektů působících v bankovnictví zřízenou podle článku 37 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1093/2010 (3),
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Předmět
Toto nařízení stanoví podmínky a metodiky pro stanovení celkové expozice instituce vůči klientovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů ve vztahu k expozicím prostřednictvím transakcí s podkladovými aktivy a podmínky, za kterých struktura transakcí s podkladovými aktivy nepředstavuje dodatečnou expozici.
Článek 2
Definice
Pro účely tohoto nařízení se použijí tyto definice:
a)
„transakcemi“ se rozumí transakce uvedené v čl. 112 písm. m) a o) nařízení (EU) č. 575/2013 a jiné transakce, u nichž existuje expozice vůči podkladovým aktivům;
b)
„neznámým klientem“ se rozumí jeden hypotetický klient, jemuž instituce přiřazuje všechny expozice, u nichž nebyl identifikován dlužník, pokud se nepoužije čl. 6 odst. 2 písm. a) a b) a čl. 6 odst. 3 písm. a) tohoto nařízení.
Článek 3
Identifikace expozic vzniklých z transakcí
1. Instituce stanoví příspěvek k celkové expozici vůči určitému klientovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů, jenž vznikne z určité transakce, v souladu s metodikou uvedenou v článcích 4, 5 a 6.
Instituce určí pro každé z podkladových aktiv samostatně svou expozici vůči tomuto podkladovému aktivu v souladu s článkem 5.
2. Instituce posoudí, zda určitá transakce představuje dodatečnou expozici, v souladu s článkem 7.
Článek 4
Podkladové expozice vůči transakcím, jež mají samy podkladová aktiva
1. Při posuzování podkladových expozic transakce (transakce A), jež má sama podkladovou expozici vůči jiné transakci (transakce B), pro účely článků 5 a 6 přistupuje instituce k expozici vůči transakci B, jako by byla nahrazena podkladovými expozicemi transakce B.
2. Odstavec 1 se použije, pokud jsou podkladové expozice expozicemi vůči transakcím s podkladovými aktivy.
Článek 5
Výpočet hodnoty expozice
1. Expozicí instituce vůči podkladovému aktivu transakce je nižší z těchto hodnot:
a)
hodnota expozice vyplývající z podkladového aktiva;
b)
celková hodnota expozic instituce vůči podkladovému aktivu vyplývající ze všech expozic instituce vůči transakci.
2. Pro každou expozici instituce vůči transakci se hodnota výsledné expozice vůči podkladovému aktivu stanoví takto:
a)
pokud jsou expozice všech investorů v této transakci rovnocenné, představuje hodnotu výsledné expozice vůči podkladovému aktivu poměrný podíl expozice dané instituce vůči transakci vynásobený hodnotou expozice tvořené podkladovým aktivem;
b)
v jiných případech než uvedených v písmeni a) představuje hodnotu výsledné expozice vůči podkladovému aktivu poměrný podíl expozice dané instituce vůči transakci vynásobený nižší z těchto hodnot:
i)
hodnota expozice tvořené podkladovým aktivem,
ii)
celková hodnota expozice dané instituce vůči transakci spolu se všemi ostatními expozicemi vůči této transakci, jež jsou rovnocenné expozici dané instituce.
3. Poměrný podíl expozice dané instituce vůči transakci představuje hodnota expozice dané instituce dělená celkovou hodnotou expozice dané instituce spolu se všemi ostatními expozicemi vůči této transakci, jež jsou rovnocenné expozici dané instituce.
Článek 6
Postup pro stanovení příspěvku podkladových expozic k celkovým expozicím
1. Pro každou expozici vůči úvěrovému riziku, u níž je identifikován dlužník, instituce zahrne hodnotu své expozice vůči příslušnému podkladovému aktivu do výpočtu celkové expozice vůči tomuto dlužníkovi jako individuálnímu klientovi nebo ekonomicky spjaté skupině klientů, k níž tento dlužník náleží.
2. Pokud instituce neidentifikovala dlužníka podkladové expozice vůči úvěrovému riziku nebo pokud instituce není schopna potvrdit, že podkladová expozice nepředstavuje expozici vůči úvěrovému riziku, přiřadí instituce tuto expozici následujícím způsobem:
a)
pokud hodnota expozice nepřesahuje 0,25 % způsobilého kapitálu instituce, přiřadí tuto expozici vůči transakci jako samostatného klienta;
b)
pokud je hodnota expozice nejméně 0,25 % způsobilého kapitálu instituce a instituce je schopna prostřednictvím mandátu transakce zajistit, že podkladové expozice transakce nejsou spojeny s žádnými jinými expozicemi v jejím portfoliu, včetně podkladových expozic z jiných transakcí, přiřadí tuto expozici vůči transakci jako samostatného klienta;
c)
v jiných případech než uvedených v písmenech a) a b) přiřadí tuto expozici neznámému klientovi.
3. Pokud instituce není schopna rozlišit podkladové expozice určité transakce, přiřadí celkovou hodnotu svých expozic vůči transakci takto:
a)
pokud tato celková hodnota expozice nepřesahuje 0,25 % způsobilého kapitálu instituce, přiřadí tuto celkovou hodnotu expozice vůči transakci jako samostatného klienta;
b)
v jiných případech než uvedených v písmeni a) přiřadí tuto celkovou hodnotu expozice neznámému klientovi.
4. Pro účely odstavců 1 a 2 instituce pravidelně alespoň jednou měsíčně monitorují uvedené transakce s cílem zjistit možné změny složení a relativního podílu podkladových expozic.
Článek 7
Dodatečná expozice představovaná strukturou transakce
1. Struktura transakce nepředstavuje dodatečnou expozici, pokud transakce splňuje obě tyto podmínky:
a)
právní a operační struktura transakce je navržena tak, aby správci transakce nebo třetí straně zabránila v přesměrování jakýchkoli peněžních toků, jež jsou výsledkem transakce, na osoby, které jinak podle podmínek transakce nemají nárok tyto peněžní toky obdržet;
b)
od emitenta ani žádné jiné osoby nelze podle podmínek transakce požadovat, aby ve prospěch instituce provedli platbu navíc k peněžním tokům z podkladových aktiv nebo jako zálohu na tyto peněžní toky.
2. Podmínka v odst. 1 písm. a) se považuje za splněnou, jedná-li se o jednu z těchto transakcí:
a)
SKIPCP ve smyslu čl. 1 odst. 2 směrnice 2009/65/ES;
b)
subjekt usazený ve třetí zemi vykonávající činnosti podobné těm, jež vykonávají SKIPCP, který podléhá dohledu na základě legislativního aktu Unie nebo právních předpisů třetí země, která uplatňuje požadavky v oblasti dohledu a regulace, jež jsou přinejmenším rovnocenné požadavkům, které jsou v Unii uplatňovány vůči SKIPCP.
Článek 8
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 2. října 2014.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 1187/2014
z dnia 2 października 2014 r.
uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych mających na celu ustalenie ogólnej ekspozycji wobec danego klienta lub grupy powiązanych klientów w odniesieniu do transakcji dotyczących aktywów bazowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (1), w szczególności jego art. 390 ust. 8 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Aby określić całkowitą ekspozycję wobec określonego dłużnika, która wynika z ekspozycji instytucji z tytułu transakcji dotyczącej aktywów bazowych, wartość ekspozycji należy w pierwszej kolejności określić oddzielnie dla każdej z tych ekspozycji. Całkowitą wartość ekspozycji określa się następnie jako pozycję zagregowaną wszystkich ekspozycji, przy czym całkowita wartość nie powinna przewyższać wartości ekspozycji dla ekspozycji utworzonej przez sam składnik aktywów bazowych.
(2)
Jeżeli ekspozycje innych inwestorów oraz ekspozycja instytucji mają równy stopień uprzywilejowania, wartość ekspozycji dla ekspozycji instytucji z tytułu składnika aktywów bazowych powinna odzwierciedlać proporcjonalny podział strat pomiędzy ekspozycjami o równym stopniu uprzywilejowania. Wynika to z faktu, że po wystąpieniu zdarzenia niewykonania zobowiązania w odniesieniu do składnika aktywów bazowych podział strat między ekspozycje o równym stopniu uprzywilejowania jest zawsze dokonywany zgodnie z proporcjonalnym stosunkiem przypadającym na każdą z tych ekspozycji, a maksymalna strata ponoszona przez instytucję w przypadku całkowitej straty na składniku aktywów bazowych jest ograniczona do części odpowiadającej stosunkowi ekspozycji instytucji do sumy wszystkich ekspozycji o równym stopniu uprzywilejowania.
(3)
Należy dokonać rozróżnienia pomiędzy transakcjami, w których wszyscy inwestorzy mają równy stopień uprzywilejowania, takimi jak w ramach przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, a innymi transakcjami takimi jak sekurytyzacje, które mogą obejmować podział na transze w sytuacji, gdy ekspozycje mają różny stopień uprzywilejowania. W przypadku transakcji pierwszego typu powstała ekspozycja z tytułu składnika aktywów bazowych zależy wyłącznie od proporcjonalnego stosunku ekspozycji danego inwestora do ekspozycji wszystkich inwestorów. W przypadku transakcji drugiego typu straty przydziela się w pierwszej kolejności do odpowiednich transz, w zależności od ich stopnia uprzywilejowania, a następnie - gdy w ramach danej transzy istnieje więcej niż jeden inwestor - proporcjonalnie między inwestorów. Wszystkie transze w sekurytyzacji należy traktować jednakowo, ponieważ zgodnie z najbardziej pesymistycznym scenariuszem transze podporządkowane mogą znikać bardzo szybko. W szczególności należy uznać maksymalną stratę, jaką poniosą wszyscy inwestorzy, którzy zainwestowali w określoną transzę, w przypadku całkowitej straty z tytułu składnika aktywów bazowych, ponieważ w ramach transzy podporządkowanych nie wolno uznawać jakichkolwiek efektów ograniczenia ryzyka. Ekspozycja instytucji z tytułu składnika aktywów bazowych transakcji nie powinna przekraczać całkowitej wartości ekspozycji danej transzy (ponieważ strata poniesiona przez inwestora w danej transzy, która wynika z niewykonania zobowiązania z tytułu składnika aktywów bazowych, nigdy nie może być większa od całkowitej wartości ekspozycji transzy) ani wartości ekspozycji dla ekspozycji utworzonej przez składnik aktywów bazowych (ponieważ instytucja nigdy nie może stracić więcej niż wynosi kwota składnika aktywów bazowych). Tego rodzaju ograniczenie maksymalnej straty należy odzwierciedlić poprzez wykorzystanie niższej z dwóch wartości ekspozycji, a następnie zastosowanie procedury polegającej na uznaniu proporcjonalnego podziału strat między wszystkie ekspozycje o równym stopniu uprzywilejowania w ramach danej transzy w przypadku, gdy istnieje więcej niż jeden inwestor, który zainwestował w daną transzę.
(4)
Od instytucji oczekuje się wprawdzie określenia wszystkich dłużników z tytułu aktywów bazowych w ramach transakcji, w które instytucje te inwestują, ale mogą wystąpić sytuacje, w których spowodowałoby to nieuzasadnione koszty po stronie instytucji lub w których inne okoliczności uniemożliwiłyby instytucjom zidentyfikowanie pewnych dłużników. W związku z tym, jeżeli ekspozycja z tytułu aktywów bazowych jest wystarczająco mała, aby jedynie w nieznacznym stopniu przyczynić się do ogólnej ekspozycji wobec danego klienta lub grupy powiązanych klientów, wystarczające powinno być przypisanie tej ekspozycji do transakcji jako oddzielnego klienta. Suma tego rodzaju ekspozycji z tytułu aktywów bazowych tej samej transakcji powinna być wówczas w dalszym ciągu ograniczona limitem dużych ekspozycji dla tej transakcji. Należy zakładać, że składnik aktywów bazowych przyczynia się do ogólnej ekspozycji w nieznacznym stopniu, jeżeli do osiągnięcia limitu wynoszącego 25 % uznanego kapitału instytucji koniecznych jest co najmniej 100 ekspozycji z tytułu aktywów bazowych transakcji. Wymagałoby to, aby wartość ekspozycji nie przekraczała 0,25 % uznanego kapitału instytucji.
(5)
Aby zapobiec nieograniczonej ogólnej ekspozycji wynikającej z braków informacji, konieczne byłoby przypisanie ekspozycji - w przypadku których wartość ekspozycji przekracza 0,25 % uznanego kapitału instytucji i brakuje informacji na temat danego dłużnika - do hipotetycznego klienta („nieznanego klienta”), wobec którego powinien mieć zastosowanie limit dużych ekspozycji wynoszący 25 %.
(6)
W przypadku gdy instytucja nie jest w stanie rozróżnić aktywów bazowych transakcji pod względem ich kwoty istnieje ryzyko, że aktywa bazowe transakcji są związane z tym samym dłużnikiem lub grupą powiązanych klientów. W takim przypadku aby zmniejszyć to ryzyko, instytucja powinna mieć obowiązek ocenić istotność całkowitej wartości tych ekspozycji z tytułu transakcji zanim będzie mogła przypisać ją do transakcji jako osobnego klienta zamiast „nieznanego klienta”.
(7)
Struktura transakcji nie powinna stanowić dodatkowej ekspozycji, gdy okoliczności transakcji zapewniają powstanie strat na ekspozycji z tytułu tej transakcji wyłącznie w związku ze zdarzeniem niewykonania zobowiązania w odniesieniu do aktywów bazowych. Należy uznać dodatkową ekspozycję, gdy transakcja obejmuje zobowiązanie płatnicze określonej osoby mające charakter dodatkowy lub co najmniej zaliczkowy w stosunku do przepływów pieniężnych z tytułu aktywów bazowych, z uwagi na fakt, że inwestorzy mogliby ponieść dodatkowe straty w przypadku niewykonania zobowiązania przez tę osobę, mimo iż w odniesieniu do składnika aktywów bazowych nie miało miejsca jakiekolwiek zdarzenie niewykonania zobowiązania. Dodatkową ekspozycję należy uznać także wówczas, gdy okoliczności transakcji umożliwiają przekierowanie przepływów pieniężnych do osoby, która nie jest uprawniona do ich otrzymania, z uwagi na fakt, że inwestorzy mogliby ponieść dodatkowe straty, mimo iż w odniesieniu do składnika aktywów bazowych nie miało miejsca jakiekolwiek zdarzenie niewykonania zobowiązania. Nie należy uznawać dodatkowej ekspozycji w przypadku przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE (2), ponieważ nie istnieje możliwość przekierowania przepływów pieniężnych do osoby, która nie jest uprawniona w ramach transakcji do otrzymania tych przepływów pieniężnych. Takie samo założenie należy przyjąć także w odniesieniu do podmiotów podlegających równoważnym wymogom na podstawie aktów ustawodawczych Unii lub prawodawstwa państwa trzeciego
(8)
Istnienie i wartość ekspozycji wobec klienta lub grupy powiązanych klientów wynikająca z ekspozycji z tytułu transakcji nie zależy od tego, czy ekspozycje z tytułu transakcji przypisuje się do portfela handlowego, czy też portfela bankowego. W związku z tym warunki i metody wykorzystywane w celu określenia ekspozycji z tytułu transakcji dotyczących aktywów bazowych powinny być takie same, niezależnie od tego, czy ekspozycje te przypisuje się do portfela handlowego, czy też portfela bankowego instytucji.
(9)
Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt regulacyjnych standardów technicznych przedstawiony Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB).
(10)
EUNB przeprowadził otwarte konsultacje społeczne na temat projektu regulacyjnych standardów technicznych, które stanowią podstawę niniejszego rozporządzenia, dokonał analizy potencjalnych powiązanych kosztów i korzyści oraz zwrócił się o wydanie opinii przez Bankową Grupę Interesariuszy ustanowioną zgodnie z art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 (3),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot
W niniejszym rozporządzeniu określa się warunki i metody stosowane w celu ustalenia ogólnej ekspozycji instytucji wobec klienta lub grupy powiązanych klientów w odniesieniu do rodzajów ekspozycji z tytułu transakcji dotyczących aktywów bazowych oraz warunki, w których struktura transakcji dotyczących aktywów bazowych nie stanowi dodatkowej ekspozycji.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a)
„transakcje” oznaczają transakcje, o których mowa w art. 112 lit. m) i o) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, i inne transakcje, w przypadku których istnieje ekspozycja z tytułu aktywów bazowych;
b)
„nieznany klient” oznacza pojedynczego hipotetycznego klienta, do którego instytucja przypisuje wszystkie ekspozycje, w przypadku których nie określiła dłużnika, pod warunkiem że nie ma zastosowania art. 6 ust. 2 lit. a) i b) oraz art. 6 ust. 3 lit. a) niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Określanie ekspozycji wynikających z transakcji
1. Instytucja ustala wkład do ogólnej ekspozycji wobec określonego klienta lub grupy powiązanych klientów, która wynika z danej transakcji, zgodnie z metodą określoną w art. 4, 5 i 6.
Instytucja ustala osobno dla każdego składnika aktywów bazowych ich ekspozycję z tytułu danego składnika aktywów bazowych zgodnie z art. 5.
2. Instytucja ocenia, czy dana transakcja stanowi dodatkową ekspozycję zgodnie z art. 7.
Artykuł 4
Ekspozycje bazowe z tytułu transakcji, które same posiadają aktywa bazowe
1. Podczas oceny ekspozycji bazowych transakcji (transakcja A), które same posiadają ekspozycję bazową z tytułu innej transakcji (transakcja B) do celów art. 5 i 6, instytucja traktuje ekspozycję z tytułu transakcji B jako zastąpioną ekspozycjami bazowymi transakcji B.
2. Przepisy ust. 1 mają zastosowanie w sytuacji, gdy ekspozycje bazowe stanowią ekspozycje z tytułu transakcji dotyczących aktywów bazowych.
Artykuł 5
Obliczanie wartości ekspozycji
1. Ekspozycja instytucji z tytułu składnika aktywów bazowych danej transakcji jest niższą z następujących wartości:
a)
wartość ekspozycji dla ekspozycji z tytułu aktywów bazowych;
b)
całkowita wartość ekspozycji dla ekspozycji instytucji związanych ze składnikiem aktywów bazowych, wynikająca ze wszystkich ekspozycji instytucji z tytułu danej transakcji.
2. W odniesieniu do każdej ekspozycji instytucji z tytułu transakcji wartość ekspozycji dla powstałej ekspozycji z tytułu składnika aktywów bazowych określa się w następujący sposób:
a)
jeżeli ekspozycje wszystkich inwestorów w danej transakcji posiadają równy stopień uprzywilejowania, wartość ekspozycji dla powstałej ekspozycji z tytułu składnika aktywów bazowych stanowi proporcjonalny stosunek przypadający na ekspozycję instytucji z tytułu danej transakcji, pomnożony przez wartość ekspozycji dla ekspozycji utworzonej przez składnik aktywów bazowych;
b)
w innych przypadkach niż określono w lit. a) wartość ekspozycji dla powstałej ekspozycji z tytułu składnika aktywów bazowych stanowi proporcjonalny stosunek przypadający na ekspozycję instytucji z tytułu danej transakcji, pomnożony przez niższą z poniższych wartości:
(i)
wartość ekspozycji dla ekspozycji utworzonej przez aktywa bazowe;
(ii)
całkowita wartość ekspozycji dla ekspozycji instytucji z tytułu transakcji wraz ze wszystkimi innymi ekspozycjami z tytułu tej transakcji, które posiadają równy stopień uprzywilejowania w stosunku do ekspozycji instytucji.
3. Proporcjonalny stosunek przypadający na ekspozycję instytucji z tytułu transakcji jest to wartość ekspozycji dla ekspozycji instytucji podzielona przez całkowitą wartość ekspozycji dla ekspozycji instytucji wraz ze wszystkimi innymi ekspozycjami z tytułu tej transakcji, które posiadają równy stopień uprzywilejowania w stosunku do ekspozycji instytucji.
Artykuł 6
Procedura ustalania wkładu ekspozycji bazowych do ogólnych ekspozycji
1. W przypadku każdej ekspozycji na ryzyko kredytowe, w odniesieniu do której określono dłużnika, instytucja dołącza wartość ekspozycji dla swojej ekspozycji z tytułu odpowiedniego składnika aktywów bazowych podczas obliczania ogólnej ekspozycji wobec danego dłużnika jako indywidualnego klienta lub grupy powiązanych klientów, do której należy dany dłużnik.
2. Jeżeli instytucja nie określiła dłużnika ekspozycji bazowej na ryzyko kredytowe lub jeżeli instytucja nie jest w stanie potwierdzić, że dana ekspozycja bazowa nie stanowi ekspozycji na ryzyko kredytowe, wspomniana instytucja przypisuje tego rodzaju ekspozycję w następujący sposób:
a)
jeżeli wartość ekspozycji nie przekracza 0,25 % uznanego kapitału instytucji, przypisuje ona tę ekspozycję do transakcji jako oddzielnego klienta;
b)
jeżeli wartość ekspozycji jest co najmniej równa 0,25 % uznanego kapitału instytucji, a instytucja może zapewnić poprzez uprawnienia w ramach transakcji, aby ekspozycje bazowe transakcji nie były powiązane z żadnymi innymi ekspozycjami z jej portfela, w tym ekspozycjami bazowymi z tytułu innych transakcji, instytucja przypisuje tę ekspozycję do transakcji jako oddzielnego klienta;
c)
w innych przypadkach niż określono w lit. a) i b) instytucja przypisuje tę ekspozycję do nieznanego klienta.
3. Jeżeli instytucja nie jest w stanie odróżnić ekspozycji bazowych transakcji, przypisuje całkowitą wartość ekspozycji dla swoich ekspozycji z tytułu transakcji w następujący sposób:
a)
jeżeli wspomniana całkowita wartość ekspozycji nie przekracza 0,25 % uznanego kapitału instytucji, przypisuje ona tę całkowitą wartość ekspozycji do transakcji jako oddzielnego klienta;
b)
w innych przypadkach niż określono w lit. a) instytucja przypisuje tę całkowitą wartość ekspozycji do nieznanego klienta.
4. Do celów ust. 1 i 2 instytucje monitorują takie transakcje regularnie, a co najmniej raz w miesiącu, pod kątem możliwych zmian w strukturze i względnym udziale ekspozycji bazowych.
Artykuł 7
Dodatkowa ekspozycja utworzona przez strukturę transakcji
1. Struktura transakcji nie stanowi dodatkowej ekspozycji, jeżeli transakcja spełnia oba poniższe warunki:
a)
struktura prawna i operacyjna transakcji ma na celu uniemożliwienie podmiotowi zarządzającemu transakcją lub osobie trzeciej przekierowywania jakichkolwiek przepływów pieniężnych będących wynikiem transakcji do osób, które nie są w inny sposób uprawnione na podstawie warunków transakcji do otrzymania tych przepływów pieniężnych;
b)
od emitenta ani od żadnego innego podmiotu nie można wymagać, aby w ramach transakcji dokonał na rzecz instytucji płatności mającej charakter dodatkowy do przepływów pieniężnych z tytułu aktywów bazowych lub charakter zaliczki na takie przepływy pieniężne.
2. Warunek przedstawiony w ust. 1 lit. a) uznaje się za spełniony, gdy transakcja dotyczy jednego z następujących podmiotów:
a)
UCITS, zgodnie z definicją w art. 1 ust. 2 dyrektywy 2009/65/WE;
b)
przedsiębiorstwa z siedzibą w państwie trzecim, które prowadzi działalność podobną do działalności prowadzonej przez UCITS i podlega nadzorowi na mocy aktu ustawodawczego Unii lub prawodawstwa państwa trzeciego, w ramach którego stosuje się wymogi nadzorcze i regulacyjne co najmniej równoważne z takimi wymogami stosowanymi w Unii wobec UCITS.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 2 października 2014 r.