SMĚRNICE RADY 2014/48/EU
ze dne 24. března 2014,
kterou se mění směrnice 2003/48/ES o zdanění příjmů z úspor v podobě úrokových plateb
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 115 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
s ohledem na stanovisko Evropského parlamentu (1),
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Směrnice Rady 2003/48/ES (3) se v členských státech uplatňuje od 1. července 2005 a během prvních třech let používání se v rámci omezení daných její oblastí působnosti ukázala jako účinná. Z první zprávy Komise ze dne 15. září 2008 o jejím uplatňování však vyplývá, že plně neuspokojuje ambice vyjádřené v závěrech přijatých Radou jednomyslně na jejím zasedání ve dnech : 26. a 27. listopadu 2000. Konkrétně se směrnice nevztahuje na určité finanční nástroje, které jsou rovnocenné cenným papírům nesoucím úroky, a určité nepřímé prostředky pro držení cenných papírů nesoucích úroky.
(2)
Aby se lépe dosáhlo cíle směrnice 2003/48/ES, je nutno v prvé řadě zlepšit kvalitu informací používaných ke zjištění totožnosti a bydliště skutečných vlastníků. Platební zprostředkovatel by měl v této souvislosti použít jak datum a místo narození, tak případně daňové identifikační číslo nebo jeho ekvivalent přidělený členskými státy. Směrnice 2003/48/ES neukládá členským státům povinnost zavést daňová identifikační čísla. V této souvislosti by rovněž měly být zlepšeny informace týkající se společných účtů a jiné případy sdíleného skutečného vlastnictví.
(3)
Směrnice 2003/48/ES se vztahuje pouze na úrokové platby provedené přímo ve prospěch fyzických osob s bydlištěm v Unii. Tyto fyzické osoby tudíž mohou obcházet směrnici 2003/48/ES tím, že použijí nastrčenou právnickou osobu nebo právní uspořádání, a to zejména takové, které jsou usazeny v jurisdikci, kde zdanění příjmů vyplácených tomuto subjektu či uspořádání není zajištěno. S ohledem na opatření proti praní peněz stanovené ve směrnici Evropského parlamentu a Rady 2005/60/ES (4) je proto vhodné požadovat, aby platební zprostředkovatelé uplatňovali „transparentní přístup“ (tzv. look-through approach) u plateb vyplácených určitým subjektům nebo právním uspořádáním usazeným nebo majícím místo skutečného vedení v některých zemích nebo na některých územích, kde se směrnice 2003/48/ES nebo opatření za stejným nebo rovnocenným účelem neuplatňují. Platební zprostředkovatelé by měli používat informace, které mají k dispozici o skutečném vlastníkovi (skutečných vlastnících) takových subjektů či právních uspořádání, aby se zajistilo, že se uplatní směrnice 2003/48/ES, jestliže takto identifikovaným skutečným vlastníkem je fyzická osoba s bydlištěm v jiném členském státě než v tom, ve kterém je usazen platební zprostředkovatel. Za účelem omezení administrativní zátěže platebních zprostředkovatelů by měl být vypracován orientační seznam subjektů a právních uspořádání ve třetích zemích a jurisdikcích, jichž se toto opatření týká.
(4)
Rovněž by se nemělo připustit obcházení směrnice 2003/48/ES cestou umělého vytváření kanálů pro výplaty úroků prostřednictvím hospodářského subjektu usazeného mimo Unii. Je proto potřeba konkrétně stanovit povinnosti hospodářských subjektů v případě, kdy jsou si tyto hospodářské subjekty vědomy toho, že úroková platba vyplacená subjektu, který je usazen mimo územní působnost směrnice 2003/48/ES, je provedena ve prospěch fyzické osoby, o níž je jim známo, že má bydliště v jiném členském státě, a již lze považovat za jejich zákazníka. Za těchto okolností by jednání těchto hospodářských subjektů mělo být považováno za jednání platebních zprostředkovatelů. To by zejména napomohlo předcházet možnému zneužívání mezinárodní sítě finančních institucí, a to poboček, dceřiných společností a přidružených nebo holdingových společností k obcházení směrnice 2003/48/ES.
(5)
S ohledem na zkušenosti se zvyšuje potřeba vyjasnění povinnosti jednat jako platební zprostředkovatel v okamžiku přijetí úrokové platby. Zejména je nutno jasně určit zprostředkovatelské struktury, které této povinnosti podléhají. Subjekty a právní uspořádání nepodléhající účinnému zdanění by měly v okamžiku přijetí jakékoliv úrokové platby od jakéhokoliv hospodářského subjektu v předcházející části řetězce uplatňovat ustanovení směrnice 2003/48/ES. Orientační seznam takových subjektů a právních uspořádání v každém členském státě usnadní provádění nových ustanovení.
(6)
Z první zprávy o uplatňování směrnice 2003/48/ES vyplývá, že je možné ji obcházet s využitím finančních nástrojů, které jsou s ohledem na úroveň rizika, pružnost a dohodnutou návratnost rovnocenné pohledávkám. Proto je nutno zajistit, aby se uvedená směrnice nevztahovala pouze na úroky, ale také na jiné v podstatě rovnocenné příjmy.
(7)
Podobně by do oblasti působnosti směrnice 2003/48/ES měly být zahrnuty některé smlouvy o životním pojištění, které obsahují záruky návratnosti příjmů nebo jejichž plnění z více než 40 % závisí na příjmech z pohledávek nebo na rovnocenných příjmech, na které se vztahuje uvedená směrnice.
(8)
Pokud jde o investiční fondy usazené v Unii, směrnice 2003/48/ES se v současnosti vztahuje pouze na příjmy získané prostřednictvím subjektů kolektivního investování do převoditelných cenných papírů (SKIPCP) povolených v souladu se směrnicí Evropského parlamentu a Rady 2009/65/ES (5), která mimo jiné zrušila a nahradila směrnici Rady 85/611/EHS (6). Rovnocenné příjmy ze subjektů nepatřících mezi SKIPCP spadají do oblasti působnosti směrnice 2003/48/ES pouze v případě, kdy subjekty nepatřící mezi SKIPCP jsou subjekty bez právní subjektivity, a tudíž jednají v okamžiku přijetí úrokové platby jako platební zprostředkovatelé. Aby bylo zajištěno použití stejných pravidel u všech investičních fondů nebo režimů, a to nezávisle na jejich právní formě, měl by být odkaz na směrnici 85/611/EHS uvedený ve směrnici 2003/48/ES nahrazen odkazem na jejich registraci v souladu s právem jakéhokoliv členského státu nebo na jejich statut fondu či zakládací dokumenty, které se řídí právem některého z členských států. Dále by mělo být zajištěno rovné zacházení s ohledem na Smlouvu o Evropském hospodářském prostoru.
(9)
Pokud jde o investiční fondy neusazené v některém členském státě Evropské unie nebo Evropského hospodářského prostoru, je třeba vyjasnit, že směrnice zahrnuje úroky a rovnocenné příjmy ze všech takových fondů bez ohledu na jejich právní formu a na způsob, jakým do nich investoři investují.
(10)
Měla by být vyjasněna definice úrokové platby, aby bylo jasné, že nejen přímé investice do pohledávek, ale také nepřímé investice jsou při výpočtu podílu aktiv investovaných do těchto nástrojů vzaty v potaz. Kromě toho by za účelem snadnějšího použití směrnice 2003/48/ES platebními zprostředkovateli na příjmy plynoucí ze subjektů kolektivního investování, které jsou usazeny v jiných zemích, mělo být objasněno, že se výpočet složení aktiv s ohledem na zacházení s určitými příjmy těchto subjektů řídí pravidly stanovenými v členském státě Evropské unie nebo Evropského hospodářského prostoru, ve kterém jsou tyto subjekty usazeny.
(11)
Pozitivní stránky mají jak postup, při němž je předloženo potvrzení a který umožňuje skutečným vlastníkům majícím bydliště pro daňové účely v jednom členském státě vyhnout se uplatnění srážkové daně z úrokových plateb obdržených v členském státě uvedeném v čl. 10 odst. 1 směrnice 2003/48/ES, tak alternativní postup, který spočívá ve zmocnění k poskytnutí informací státu, v němž má skutečný vlastník své bydliště. Avšak postup spočívající ve zmocnění k poskytnutí informací je pro skutečného vlastníka méně zatěžující, a proto je vhodné, aby si skuteční vlastníci mohli svůj postup zvolit.
(12)
Členské státy by měly poskytovat příslušné statistické údaje o uplatňování směrnice 2003/48/ES s cílem zlepšit kvalitu informací, které má Komise k dispozici k vyhotovení zprávy o uplatňování směrnice předkládané Radě každé tři roky.
(13)
Podle bodu 34 interinstitucionální dohody o zdokonalení tvorby právních předpisů (7) jsou členské státy vybízeny k tomu, aby jak pro sebe, tak i v zájmu Evropské unie sestavily vlastní tabulky, z nichž bude co nejvíce patrné srovnání mezi touto směrnicí a prováděcími opatřeními, a aby tyto tabulky zveřejnily.
(14)
Za účelem zajištění jednotných podmínek k provedení směrnice 2003/48/ES by Komisi měly být svěřeny prováděcí pravomoci. Tyto pravomoci by měly být vykonávány v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 182/2011 (8).
(15)
Jelikož cílů této směrnice, totiž zajištění účinného zdanění příjmů z úspor v podobě přeshraničních úrokových plateb, které jsou obecně ve všech členských státech zahrnuty do zdanitelného příjmu fyzických osob s bydlištěm pro daňové účely v členských státech, nemůže být dosaženo uspokojivě členskými státy, ale spíše jich z důvodu rozsahu opatření může být lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje tato směrnice rámec toho, co je nezbytné pro dosažení těchto cílů.
(16)
Směrnice 2003/48/ES by měla být změněna,
PŘIJALA TUTO SMĚRNICI:
Článek 1
Směrnice 2003/48/ES se mění takto:
1)
V článku 1 se odstavec 2 nahrazuje tímto:
„2. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby platební zprostředkovatelé a jiné hospodářské subjekty usazené na jejich území nebo případně mající na jejich území místo skutečného vedení splnili povinnosti nezbytné k provádění této směrnice, a to bez ohledu na místo usazení dlužníka, z jehož dluhu úrokové platby plynou.“
2)
Vkládá se nový článek, který zní:
„Článek 1a
Vymezení některých pojmů
Pro účely této směrnice se rozumí:
a)
‚hospodářským subjektem‘ úvěrová nebo finanční instituce, jakákoli jiná právnická osoba či fyzická osoba, která při výkonu svých profesních činností pravidelně nebo příležitostně provádí nebo připisuje úrokové platby ve smyslu této směrnice;
b)
‚místem skutečného vedení‘ subjektu s právní subjektivitou či bez právní subjektivity místo, kde jsou přijímána klíčová manažerská rozhodnutí nezbytná pro výkon činností tohoto subjektu jako celku. Pokud se taková rozhodnutí přijímají ve více než jedné zemi nebo jurisdikci, za místo skutečného vedení se považuje místo, kde je přijímána většina klíčových manažerských rozhodnutí týkajících se aktiv, z nichž plynou úrokové platby ve smyslu této směrnice;
c)
‚místem skutečného vedení‘ svěřenectví nebo jiného právního uspořádání:
i)
místo trvalého bydliště fyzické osoby, která nese hlavní odpovědnost za klíčová manažerská rozhodnutí týkající se aktiv takového právního uspořádání, nebo v případě svěřenectví místo trvalého bydliště svěřenského správce. Pokud má takovou hlavní odpovědnost více fyzických osob, za místo skutečného vedení se považuje místo trvalého bydliště osoby, která nese hlavní odpovědnost za většinu klíčových manažerských rozhodnutí týkajících se aktiv, z nichž plynou úrokové platby ve smyslu této směrnice, nebo
ii)
místo, kde právnická osoba nesoucí hlavní odpovědnost za správu aktiv daného právního uspořádání a v případě svěřenectví, kde svěřenský správce přijímá klíčová manažerská rozhodnutí týkající se takových aktiv. Pokud se klíčová manažerská rozhodnutí přijímají ve více než jedné zemi nebo jurisdikci, za místo skutečného vedení se považuje místo, kde je přijímána většina klíčových manažerských rozhodnutí týkajících se aktiv, z nichž plynou úrokové platby ve smyslu této směrnice;
d)
označením ‚podléhá účinnému zdanění‘ skutečnost, že subjekt nebo právní uspořádání má povinnost k dani ze všech svých příjmů nebo jejich části připadající na jeho účastníky, kteří nemají v daném státě bydliště, včetně veškerých úrokových plateb.“
3)
Článek 2 se nahrazuje tímto:
„Článek 2
Definice skutečného vlastníka
1. Aniž jsou dotčeny odstavce 2 až 4, pro účely této směrnice se ‚skutečným vlastníkem‘ rozumí jakákoli fyzická osoba, která přijme úrokovou platbu, nebo fyzická osoba, v jejíž prospěch je taková platba připsána, pokud neprokáže, že úroková platba nebyla provedena nebo připsána v její prospěch, a že tedy tato osoba:
a)
jedná jako platební zprostředkovatel ve smyslu čl. 4 odst. 1;
b)
jedná jménem subjektu s právní subjektivitou nebo bez právní subjektivity a hospodářskému subjektu, který provádí či připisuje úrokovou platbu, oznámí název (jméno), právní formu a adresu místa usazení subjektu a případně také adresu místa skutečného vedení subjektu, pokud se toto místo nachází v jiné zemi nebo jurisdikci;
c)
jedná jménem právního uspořádání a hospodářskému subjektu, který provádí či připisuje úrokovou platbu, oznámí případný název (jméno), právní formu, adresu místa skutečného vedení právního uspořádání a název právnické osoby nebo jméno fyzické osoby podle čl. 1a písm. c), nebo
d)
jedná jménem jiné fyzické osoby, která je skutečným vlastníkem, a v souladu s čl. 3 odst. 2 informuje platebního zprostředkovatele o totožnosti tohoto skutečného vlastníka.
2. Pokud má platební zprostředkovatel informace naznačující, že fyzická osoba, která přijímá úrokovou platbu nebo v jejíž prospěch je platba připsána, možná není skutečným vlastníkem, a v případě, že se na tuto fyzickou osobu nevztahuje odst. 1 písm. a), b) nebo c), přijme platební zprostředkovatel přiměřená opatření, aby zjistil totožnost skutečného vlastníka v souladu s čl. 3 odst. 2. Není-li platební zprostředkovatel schopen zjistit totožnost skutečného vlastníka, považuje za skutečného vlastníka danou fyzickou osobu.
3. V případě, že hospodářský subjekt, který rovněž spadá do oblasti působnosti článku 2 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2005/60/ES (*1), provádí či připisuje úrokovou platbu ve prospěch subjektu či právního uspořádání, které nepodléhají účinnému zdanění a které jsou usazeny nebo mají místo skutečného vedení v zemi nebo jurisdikci mimo území vymezené v článku 7 této směrnice a mimo územní působnost dohod a předpisů stanovících totožná opatření nebo opatření rovnocenná opatřením uvedené směrnice, použije se druhý až pátý pododstavec tohoto odstavce.
Platba se považuje za provedenou nebo připsanou přímo ve prospěch každé fyzické osoby, která má bydliště v jiném členském státě než hospodářský subjekt a je v čl. 3 bodě 6 směrnice 2005/60/ES definována jako skutečný vlastník daného subjektu či právního uspořádání. Totožnost dané fyzické osoby se zjistí podle opatření hloubkové kontroly klienta uvedených v článku 7 a čl. 8 odst. 1 písm. b) uvedené směrnice. Daná fyzická osoba se rovněž považuje za skutečného vlastníka pro účely této směrnice.
Pro účely prvního pododstavce se má za to, že kategorie subjektů a právních uspořádání uvedené na orientačním seznamu přílohy I nepodléhají účinnému zdanění.
Na základě informací oznámených kteroukoli fyzickou osobou jednající jménem daného subjektu nebo právního uspořádání zejména v souladu s odst. 1 písm. b) a c), nemá-li hospodářský subjekt k dispozici spolehlivější informace, z nichž vyplývá, že obdržené informace jsou pro účely použití tohoto odstavce nesprávné nebo neúplné, zjistí hospodářský subjekt uvedený v prvním pododstavci právní formu a místo usazení nebo případně místo skutečného vedení tohoto subjektu nebo právního uspořádání.
Pokud určitý subjekt nebo právní uspořádání nespadá do kategorií uvedených v příloze I nebo pokud do těchto kategorií spadá, avšak prohlašuje, že podléhá účinnému zdanění, zjistí hospodářský subjekt uvedený v prvním pododstavci, zda daný subjekt nebo právní uspořádání podléhá účinnému zdanění, na základě skutečností, které jsou obecně známy, nebo na základě úředních dokumentů předložených subjektem nebo právním uspořádáním nebo zpřístupněných prostřednictvím opatření hloubkové kontroly klientů přijatých v souladu se směrnicí 2005/60/ES.
4. Pokud se subjekt nebo právní uspořádání považuje za platebního zprostředkovatele v okamžiku přijetí úrokové platby nebo jejího připsání v souladu s čl. 4 odst. 2, má se za to, že daná úroková platba vznikla níže uvedeným fyzickým osobám, které se pro účely této směrnice považují za skutečné vlastníky:
a)
jakékoli fyzické osobě, která je oprávněna k přijetí příjmů z aktiv, z nichž daná platba plyne, nebo k přijetí jiných aktiv představujících takovou platbu v okamžiku, kdy daný subjekt nebo právní uspořádání obdrží příslušnou platbu, nebo kdy je platba připsána v jeho prospěch, v poměru k nároku takové osoby ohledně takového příjmu;
b)
pro jakoukoli část příjmu z aktiv, z nichž daná platba plyne, nebo z jiných aktiv představujících takovou platbu, k níž není oprávněna žádná z fyzických osob uvedených v písmenu a) v okamžiku, kdy daný subjekt nebo právní uspořádání obdrží příslušnou platbu nebo je tato platba připsána na jejich účet, jakákoli fyzická osoba, která přímo nebo přímo přispěla k aktivům dotčeného subjektu nebo právního uspořádání, bez ohledu na to, zda má taková fyzická osoba nárok na aktiva nebo příjmy subjektu nebo právního uspořádání;
c)
nemá-li žádná z fyzických osob podle písmene a) nebo b) společně nebo jednotlivě nárok na všechny příjmy z aktiv, z nichž plynou takové platby nebo z jiných aktiv představujících takovou platbu v okamžiku přijetí nebo připsání úrokové platby, jakékoli fyzické osobě, v poměru k jejímu nároku ohledně takového přijmu, která později získá nárok na všechna aktiva nebo jejich části, z nichž daná úroková platba plyne, nebo na jiná aktiva představující takovou úrokovou platbu. Celková výše úrokové platby, která se považuje za vzniklou takové fyzické osobě, nepřesáhne výši úrokové platby přijaté daným subjektem nebo právním uspořádáním nebo jim připsané, po odečtení jakékoli části připadající v souladu s tímto odstavcem fyzické osobě uvedené v písmenu a) nebo b).
(*1) Směrnice Evropského parlamentu a Rady 2005/60/ES ze dne 26. října 2005 o předcházení zneužití finančního systému k praní peněz a financování terorismu (Úř. věst. L 309, 25.11.2005, s. 15).“"
4)
Články 3 a 4 se nahrazují tímto:
„Článek 3
Totožnost a bydliště skutečných vlastníků
1. Každý členský stát přijme postupy nezbytné k tomu, aby mohl platební zprostředkovatel zjistit pro účely článků 8 až 12 totožnost a bydliště skutečných vlastníků, a zajistí na svém území používání těchto postupů.
Tyto postupy musejí být v souladu s minimálními požadavky stanovenými v odstavcích 2 a 3.
2. Platební zprostředkovatel zjistí totožnost skutečného vlastníka na základě minimálních požadavků, které se liší podle počátku vztahů mezi platebním zprostředkovatelem a skutečným vlastníkem, takto:
a)
u smluvních vztahů vzniklých před 1. lednem 2004 zjistí platební zprostředkovatel totožnost skutečného vlastníka vyjádřenou jeho jménem a adresou na základě informací, jež má k dispozici, a to zejména na základě předpisů platných v členském státě, v němž je platební zprostředkovatel usazen, a v souladu se směrnicí 2005/60/ES;
b)
u smluvních vztahů vzniklých k 1. lednu 2004 nebo později nebo u transakcí provedených v této době bez existence smluvního vztahu zjistí platební zprostředkovatel totožnost skutečného vlastníka vyjádřenou jeho jménem, adresou, datem a místem narození a, v souladu se seznamem uvedeným v odstavci 4, daňovým identifikačním číslem nebo jeho ekvivalentem přiděleným členským státem, v němž má skutečný vlastník bydliště pro daňové účely. Pokud jde o smluvní vztahy vzniklé před 1. červencem 2015 nebo transakce provedené v této době bez existence smluvních vztahů, informace o dnu a místě narození se vyžadují pouze v případě, že není k dispozici takové daňové identifikační číslo nebo jeho ekvivalent.
Údaje uvedené v písmenu b) prvního pododstavce se zjistí na základě cestovního pasu nebo úředního průkazu totožnosti či jakéhokoli jiného úředního dokladu totožnosti, případně podle seznamu uvedeného v odstavci 4, předloženého skutečným vlastníkem. Pokud není jakýkoliv z těchto údajů uveden v těchto dokumentech, bude zjištěn na základě jakéhokoli jiného průkazného dokladu totožnosti předloženého skutečným vlastníkem.
3. V případě, kdy skutečný vlastník dobrovolně předloží potvrzení o daňové rezidenci vydané příslušným orgánem určité země během tří let přede dnem platby nebo pozdějším dnem, kdy se má za to, že platba je připsána skutečnému vlastníkovi, se za jeho bydliště považuje tato země. Pokud tak neučiní, za jeho bydliště se považuje země, v níž má trvalé bydliště. Platební zprostředkovatel zjistí trvalé bydliště skutečného vlastníka na základě těchto minimálních požadavků:
a)
u smluvních vztahů vzniklých před 1. lednem 2004 zjistí platební zprostředkovatel současné trvalé bydliště skutečného vlastníka na základě nejlepších informací, které má k dispozici, zejména na základě předpisů platných v členském státě, v němž je usazen, a směrnice 2005/60/ES;
b)
u smluvních vztahů vzniklých k 1. lednu 2004 a později nebo u transakcí provedených v této době bez existence smluvního vztahu zjistí platební zprostředkovatel současné trvalé bydliště skutečného vlastníka z adresy získané na základě použití postupů pro zjišťování totožnosti uvedených v odst. 2 písm. b) prvního pododstavce, která se aktualizuje na základě nejnovější dokumentace, kterou má platební zprostředkovatel k dispozici.
V případě uvedeném v písmenu b) prvního pododstavce, pokud skuteční vlastníci předkládají cestovní pas nebo úřední průkaz totožnosti či jakýkoli jiný úřední doklad totožnosti vystavený členským státem a pokud jsou podle vlastního prohlášení osobami s bydlištěm ve třetí zemi, se bydliště zjistí na základě potvrzení o daňovém bydlišti vystaveného během tří let přede dnem platby nebo pozdějším dnem, kdy se má za to, že platba je připsána skutečnému vlastníku, vydal příslušný orgán třetí země, v níž má daný skutečný vlastník podle vlastního prohlášení bydliště. Pokud takové potvrzení není předloženo, má se za to, že se bydliště skutečného vlastníka nachází v členském státě, který vydal cestovní pas, úřední průkaz totožnosti nebo jiný úřední doklad totožnosti. U skutečných vlastníků, u nichž má platební zprostředkovatel k dispozici úřední dokumentaci prokazující, že tyto osoby mají bydliště pro daňové účely v jiné zemi, než v zemi svého trvalého bydliště z důvodu výsad souvisejících s jejich diplomatickým statusem či jinými mezinárodně dohodnutými pravidly, se bydliště zjistí na základě této úřední dokumentace, kterou má platební zprostředkovatel k dispozici.
4. Každý členský stát přidělující daňová identifikační čísla nebo jejich ekvivalent uvědomí do 31. prosince 2014 Komisi o struktuře a formátu těchto čísel i o úřední dokumentaci obsahující informace o přidělených identifikačních číslech. Každý členský stát rovněž Komisi uvědomí o veškerých změnách, k nimž v této souvislosti dojde. Komise sestaví přehled obdržených informací a zveřejní jej v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 4
Platební zprostředkovatelé
1. Hospodářský subjekt, který je usazen v jednom členském státě a který provádí úrokovou platbu nebo ji připisuje přímo ve prospěch skutečného vlastníka, je pro účely této směrnice považován za platebního zprostředkovatele.
Pro účely tohoto odstavce není podstatné, zda je dotčený hospodářský subjekt dlužníkem pohledávky či emitentem cenného papíru, z něhož plynou příjmy, nebo hospodářským subjektem, který byl dlužníkem nebo emitentem či skutečným vlastníkem pověřen platbu těchto příjmů provést nebo připsat.
Hospodářský subjekt usazený v členském státě se pro účely této směrnice rovněž považuje za platebního zprostředkovatele, jestliže jsou splněny tyto podmínky:
a)
provádí úrokovou platbu nebo ji připisuje ve prospěch jiného hospodářského subjektu, včetně stálé provozovny nebo dceřiné společnosti prvního hospodářského subjektu, usazeného mimo území uvedené v článku 7 a mimo územní působnost dohod a předpisů stanovících stejná opatření nebo opatření rovnocenná opatřením stanoveným v této směrnici, a
b)
první hospodářský subjekt má důvod se na základě dostupných informací domnívat, že druhý hospodářský subjekt vyplatí příjmy či připíše tuto platbu přímo ve prospěch skutečného vlastníka, kterým je fyzická osoba, o níž je prvnímu hospodářskému subjektu známo, že má s ohledem na článek 3 bydliště v jiném členském státě.
Pokud jsou podmínky uvedené v písmenu a) a b) prvního pododstavce splněny, platba provedená či připsaná prvním hospodářským subjektem se považuje za provedenou či připsanou přímo ve prospěch skutečného vlastníka uvedeného v písmenu b) uvedeného pododstavce.
2. Subjekt či právní uspořádání mající místo skutečného vedení v rámci určitého členského státu a nepodléhající účinnému zdanění na základě obecných pravidel pro přímé zdanění použitelných buď v tomto členském státě nebo v členském státě usazení nebo v jiné zemi nebo jurisdikci, v němž jinak sídlí pro daňové účely, je považován za platebního zprostředkovatele v okamžiku přijetí úrokové platby či jejího připsání.
Pro účely tohoto odstavce se má za to, že kategorie subjektů a právních uspořádání uvedené na orientačním seznamu přílohy II nepodléhají účinnému zdanění.
Pokud určitý subjekt nebo právní uspořádání nepatří do žádné z kategorií uvedených v orientačním seznamu přílohy II nebo pokud jsou v této příloze uvedeny, avšak prohlašují, že podléhají účinnému zdanění, zjistí hospodářský subjekt, zda daný subjekt nebo právní uspořádání podléhá účinnému zdanění, na základě skutečností, které jsou obecně známy, nebo na základě úředních dokumentů předložených tímto subjektem nebo právním uspořádáním nebo zpřístupněných prostřednictvím opatření hloubkové kontroly klientů přijatých v souladu se směrnicí 2005/60/ES.
Hospodářský subjekt, který je usazen v některém členském státě a který provádí či připisuje úrokovou platbu ve prospěch subjektu nebo právního uspořádání podle tohoto odstavce a který má místo skutečného vedení v členském státě jiném, než je stát, v němž je hospodářský subjekt usazen, sdělí příslušnému orgánu svého členského státu usazení s využitím údajů uvedených v čl. 2 odst. 3 čtvrtém pododstavci nebo jiných dostupných údajů tyto informace:
i)
pokud existuje, název subjektu nebo právního uspořádání,
ii)
jeho právní formu,
iii)
místo jeho skutečného vedení,
iv)
celkovou výši úrokové platby stanovené v souladu s článkem 8, která je subjektu nebo právnímu uspořádání vyplacena nebo připsána,
v)
datum poslední úrokové platby.
Fyzické osoby považované za skutečné vlastníky úrokové platby provedené nebo připsané ve prospěch subjektů nebo právních uspořádání podle prvního pododstavce tohoto odstavce se určí v souladu s pravidly stanovenými v čl. 2 odst. 4. Použije-li se čl. 2 odst. 4 písm. c) uvedeného článku, pak daný subjekt nebo právní uspořádání vždy, když fyzická osoba později získá nárok na aktiva, z nichž daná úroková platba plyne, nebo na jiná aktiva představující tuto úrokovou platbu, poskytne příslušnému orgánu členského státu, v němž má místo skutečného vedení, informace uvedené v čl. 8 odst. 1 druhém pododstavci. Subjekt nebo právní uspořádání svému příslušnému orgánu rovněž oznámí každou změnu místa skutečného vedení.
Povinnosti uvedené v pátém pododstavci platí 10 let ode dne přijetí nebo připsání poslední úrokové platby daným subjektem nebo právním uspořádáním nebo od posledního dne, kdy fyzická osoba získala nárok na aktiva, z nichž daná úroková platba plyne, nebo na jiná aktiva představující tuto úrokovou platbu, podle toho, co nastane později.
Pokud bylo v případě, kdy se použije čl. 2 odst. 4 písm. c), místo skutečného vedení subjektu nebo právního uspořádání přesunuto do jiného členského státu, příslušný orgán prvního členského státu sdělí příslušnému orgánu nového členského státu tyto informace:
i)
výši úrokové platby přijaté subjektem nebo právním uspořádáním nebo v jejich prospěch připsané, která dosud nebyla zahrnuta do předchozích nároků na příslušná aktiva,
ii)
datum, kdy byla poslední úroková platba daným subjektem nebo právním uspořádáním přijata nebo v jejich prospěch připsána, nebo poslední den, kdy fyzická osoba získala nárok na veškerá aktiva nebo jejich část, z nichž daná úroková platba plyne, nebo na jiná aktiva představující tuto úrokovou platbu, podle toho, co nastane později.
Tento odstavec se nepoužije, jestliže subjekt či právní uspořádání prokáže, že jde o jeden z těchto případů:
a)
jedná se o subjekt kolektivního investování či jiný fond či režim kolektivního investování ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. d) bodu i) a iii) nebo písm. e) bodu i) a iii);
b)
jedná se o instituci poskytující penzijní či pojišťovací služby nebo o podnik, který tato instituce pověřila správou svých aktiv;
c)
na základě postupů použitelných v členském státě, ve kterém má bydliště pro daňové účely nebo místo skutečného vedení, je uznán(o) za subjekt či právní uspořádání osvobozené od účinného zdanění podle obecných pravidel pro přímé zdanění, neboť slouží výhradně veřejně prospěšným dobročinným účelům;
d)
představuje sdílené skutečné vlastnictví, u něhož hospodářský subjekt provádějící či připisující platbu zjistil totožnost a bydliště všech skutečných vlastníků v souladu s článkem 3, a tudíž daný hospodářský subjekt je platebním zprostředkovatelem v souladu s odstavcem 1 tohoto článku.
3. Subjekt uvedený v odstavci 2, který se podobá subjektu kolektivního investování nebo fondu nebo režimu kolektivního investování podle odst. 2 písm. a) osmého pododstavce má možnost, aby se s ním pro účely této směrnice zacházelo jako s takovým subjektem, investičním fondem nebo režimem.
Pokud subjekt využije možnost uvedenou v prvním pododstavci tohoto odstavce, členský stát, v němž se nachází místo skutečného vedení tohoto subjektu, vystaví za tímto účelem potvrzení. Subjekt předloží toto potvrzení hospodářskému subjektu, který provádí nebo připisuje úrokovou platbu. Hospodářský subjekt je v takovém případě osvobozen od povinností stanovených v odst. 2 čtvrtém pododstavci.
Aby se zajistilo účinné uplatňování této směrnice, stanoví členské státy ohledně možnosti uvedené v prvním pododstavci tohoto odstavce podrobná pravidla určená pro subjekty, jejichž místo skutečného vedení se nachází na území těchto států.“
5)
Článek 6 se nahrazuje tímto:
„Článek 6
Definice úrokové platby
1. Pro účely této směrnice se ‚úrokovou platbou‘ rozumí:
a)
vyplacené nebo na účet připsané úroky, které souvisejí s pohledávkami jakéhokoliv druhu, ať zajištěných či nezajištěných zástavním právem na nemovitosti a majících či nemajících právo účasti na zisku dlužníka, a zvláště, příjmy z vládních cenných papírů a příjmy z obligací nebo dluhopisů, včetně prémií a výher, které se vážou k těmto cenným papírům, obligacím nebo dluhopisům; penále ukládané za pozdní platbu se za úrokovou platbu nepovažuje;
b)
jakékoliv vyplacené nebo realizované či na účet připsané příjmy, které souvisejí s cennými papíry jakéhokoliv druhu, s výjimkou případů, kdy se tyto příjmy přímo považují za úrokovou platbu v souladu s písmeny a), c), d) nebo e), a pokud
i)
podmínky návratnosti kapitálu definované ke dni emise zahrnují závazek vůči investorovi, že na konci doby platnosti obdrží nejméně 95 % investovaného kapitálu, nebo
ii)
podmínky definované ke dni emise stanoví souvislost alespoň 95 % příjmu z cenného papíru s úrokem nebo příjmem druhu uvedeného v písmenu a), c), d) nebo e);
c)
úroky vzniklé nebo kapitalizované při převodu, splacení nebo zpětném odkupu pohledávek uvedených v písmenu a) a jakékoliv příjmy vzniklé či kapitalizované při převodu, splacení nebo zpětném odkupu cenných papírů uvedených v písmenu b);
d)
příjmy plynoucí z plateb uvedených v písmenu a), b) nebo c) tohoto odstavce prováděných přímo či nepřímo prostřednictvím subjektu nebo právního uspořádání uvedeného v čl. 4 odst. 2, pokud jsou rozdělovány kterýmkoliv z těchto subjektů:
i)
subjekty kolektivního investování nebo jinými fondy či režimy kolektivního investování, jež jsou buď registrovány jako takové v souladu s právem jakéhokoliv členského státu nebo zemí Evropského hospodářského prostoru, které nejsou členy Unie, nebo mají statut fondu či zakládací dokumenty, které se řídí právem některého z těchto států či zemí, které se týká fondů nebo režimů kolektivního investování. Toto platí bez ohledu na právní formu těchto subjektů, fondů nebo režimů a bez ohledu na jakékoliv omezení vztahující se na omezenou skupinu investorů při nákupu, převodu či zpětném odkupu jeho akcií či podílů,
ii)
subjekty uplatňující možnost uvedenou v čl. 4 odst. 3,
iii)
v jakémkoli fondu či režimu kolektivního investování usazeném mimo území uvedené v článku 7 a mimo Evropský hospodářský prostor. Toto platí bez ohledu na právní formu těchto subjektů, fondů nebo režimů a bez ohledu na jakékoliv omezení vztahující se na omezenou skupinu investorů při nákupu, převodu či zpětném odkupu jeho akcií či podílů;
e)
příjmy z převodu, splacení nebo zpětného odkupu akcií či podílů v níže uvedených subjektech, investičních fondech či režimech, pokud investují přímo či nepřímo prostřednictvím jiných takových subjektů, fondů nebo režimů nebo prostřednictvím subjektů nebo právních uspořádání uvedených v čl. 4 odst. 2 více než 40 % svých aktiv do pohledávek uvedených v písmenu a) tohoto odstavce nebo do cenných papírů uvedených v jeho písmenu b):
i)
v subjektech kolektivního investování nebo jiných fondech či režimech kolektivního investování, jež jsou buď registrovány jako takové v souladu s právem jakéhokoliv členského státu nebo zemí Evropského hospodářského prostoru, které nejsou členy Unie, nebo mají statut fondu či zakládací dokumenty, které se řídí právem některého z těchto států či zemí, které se týká fondů nebo režimů kolektivního investování. Toto platí bez ohledu na právní formu těchto subjektů, fondů nebo režimů a bez ohledu na jakékoliv omezení vztahující se na omezenou skupinu investorů při nákupu, převodu či zpětném odkupu jeho akcií či podílů,
ii)
subjekty uplatňující možnost uvedenou v čl. 4 odst. 3,
iii)
v jakémkoli fondu či režimu kolektivního investování usazeném mimo území uvedené v článku 7 a mimo Evropský hospodářský prostor. Toto platí bez ohledu na právní formu těchto subjektů, fondů nebo režimů a bez ohledu na jakékoliv omezení vztahující se na omezenou skupinu investorů při nákupu, převodu či zpětném odkupu jeho akcií či podílů.
Pro účely tohoto písmene se aktiva subjektů kolektivního investování nebo subjektů nebo investičních fondů či režimů, která jsou tyto subjekty, fondy a režimy povinny podle svých dohod, smluv nebo jiné právní dokumentace držet jako zajištění, aby mohly splnit své investiční cíle, a na nichž se investor nijak nepodílí a nemá vůči nim žádné právní nároky, nepovažují za pohledávky podle písmene a) ani cenné papíry podle písmene b);
f)
plnění ze smlouvy o životním pojištění, pokud:
i)
smlouva zaručuje návratnost příjmů, nebo
ii)
skutečné plnění smlouvy je z více než 40 % vázáno na úroky nebo příjmy uvedené v písmenech a), b), c), d) a e).
Pro účely tohoto písmene se jakákoli částka splacení nebo dílčího splacení ze strany poskytovatele životního pojištění přede dnem splatnosti smlouvy o životním pojištění i jakákoli částka vyplacená poskytovatelem životního pojištění, které převyšují úhrn veškerých plateb provedených ve prospěch poskytovatele životního pojištění na základě stejné smlouvy o životním pojištění, považují za plnění ze smlouvy o životním pojištění. V případě úplného nebo částečného převodu životního pojištění na třetí osobu se hodnota převáděné smlouvy převyšující úhrn veškerých plateb ve prospěch poskytovatele životního pojištění rovněž považuje za plnění ze smlouvy o životním pojištění. Plnění ze smlouvy o životním pojištění, která stanoví pouze důchod nebo pevnou roční rentu, vyplácené po dobu nejméně pět let, se považuje za takové pouze v případě, že jde o splacení nebo převod na třetí osobu před koncem pětiletého období. Částky vyplácené výhradně ve vztahu k úmrtí, invaliditě nebo nemoci se za plnění ze smlouvy o životním pojištění nepovažují.
V případě subjektů kolektivního investování nebo jiných fondů či režimů kolektivního investování, jež jsou buď registrovány v souladu s jejich pravidly, nebo mají statut fondu či zakládací dokumenty, které se řídí jejich právem, však mají členské státy možnost příjmy podle písmene e) prvního pododstavce zahrnout do definice úrokové platby pouze v rozsahu, v jakém tyto příjmy odpovídají příjmům přímo nebo nepřímo plynoucím z úrokových plateb ve smyslu písmene a), b) nebo c) uvedeného pododstavce.
Pokud jde o tento odstavec písm. f) bod ii) prvního pododstavce, má členský stát možnost zahrnout do definice úrokové platby obdržené částky bez ohledu na složení pojistného plnění, pokud jsou vypláceny poskytovatelem životního pojištění usazeným v tomto státě nebo od něj obdrženy.
Pokud členský stát uplatní jednu či obě možnosti uvedené ve druhém a třetím pododstavci, informuje o tom Komisi. Komise zveřejní v Úředním věstníku Evropské unie skutečnost, že tato možnost byla použita, a s účinkem ode dne tohoto zveřejnění je uplatnění této možnosti pro ostatní členské státy závazné.
2. Pokud jde o odst. 1 první pododstavec písm. b), nemá-li platební zprostředkovatel žádné informace o výši vyplacených, realizovaných či na účet připsaných příjmů, je za úrokovou platbu považována plná výše této platby.
Pokud jde o odst. 1 první pododstavec písm. c), nemá-li platební zprostředkovatel žádné informace o výši úroků nebo příjmů vzniklých nebo kapitalizovaných při převodu, splacení nebo zpětném odkupu, je za úrokovou platbu považována plná výše této platby.
Pokud jde o odst. 1 písm. d) a e) prvního pododstavce, nemá-li platební zprostředkovatel žádné informace o podílu příjmů, který plyne z úrokových plateb ve smyslu písmen a), b) či c) uvedeného pododstavce, je za úrokovou platbu považována celková výše příjmu.
Pokud jde o odst. 1 první pododstavec písm. f), nemá-li platební zprostředkovatel žádné informace o výši plnění ze smlouvy o životním pojištění, je za úrokovou platbu považována plná výše této platby.
3. Pokud jde o odst. 1 první pododstavec písm. e), nemá-li platební zprostředkovatel žádné informace o podílu aktiv investovaných do pohledávek či příslušných cenných papírů nebo do akcií či podílů definovaných v uvedeném písmenu, je tento podíl považován za vyšší než 40 %. V případě, že platební zprostředkovatel nemůže zjistit výši příjmů realizovaných skutečným vlastníkem, má se za to, že tyto příjmy odpovídají výnosům z převodu, splacení nebo zpětného odkupu akcií či podílů.
Pokud jde o odst. 1 první pododstavec písm. f) bod ii), nemá-li platební zprostředkovatel žádné informace o podílu plnění, které je vázáno na úrokové platby ve smyslu písmen a), b), c), d) nebo e) uvedeného pododstavce, je tento podíl považován za vyšší než 40 %.
4. Pokud je úroková platba definovaná v odstavci 1 provedena ve prospěch subjektu nebo právního uspořádání podle čl. 4 odst. 2 nebo připsána na účet tohoto subjektu nebo právního uspořádání, má se za to, že vznikla osobě uvedené v čl. 2 odst. 4. V případě subjektu toto platí pouze tehdy, pokud daný subjekt neuplatnil možnost stanovenou v čl. 4 odst. 3.
5. Pokud jde o odst. 1 první pododstavec písm. c) a e), mají členské státy možnost požadovat od platebních zprostředkovatelů na svém území, aby úroky či jiné příslušné příjmy za období ne delší než jeden rok přepočetli na roční základ, a takto přepočtené úroky či jiné příslušné příjmy mají možnost považovat za úrokovou platbu i v případě, že během tohoto období nedojde k žádnému převodu, zpětnému odkupu ani splacení.
6. Odchylně od odst. 1 prvního pododstavce písm. d) a e) mají členské státy možnost vyloučit z definice úrokové platby všechny příjmy ve smyslu uvedených ustanovení rozdělované subjekty kolektivního investování, jinými subjekty nebo investičními fondy nebo režimy, jejichž statut fondu či zakládací dokumenty se řídí právem členských států, pokud přímá či nepřímá investice těchto subjektů kolektivního investování, jiných subjektů nebo režimu do pohledávek podle písm. a) uvedeného pododstavce či cenných papírů podle písm. b) uvedeného pododstavce nepřevýší 15 % jejich aktiv.
Odchylně od odstavce 4 mají členské státy možnost vyloučit z definice úrokové platby v odstavci 1 úrokové platby provedené či připsané na účet subjektu či právního uspořádání uvedeného v čl. 4 odst. 2 a majícího místo skutečného vedení na jejich území, pokud přímá či nepřímá investice takového subjektu či právního uspořádání do pohledávek podle odst. 1 prvního pododstavce písm. a) či do cenných papírů podle písm. b) uvedeného pododstavce nepřesáhne 15 % jeho aktiv. V případě subjektu toto platí pouze tehdy, pokud daný subjekt neuplatnil možnost stanovenou v čl. 4 odst. 3.
Pokud členský stát uplatní jednu či obě možnosti uvedené v prvním a druhém pododstavci, informuje o tom Komisi. Komise zveřejní v Úředním věstníku Evropské unie skutečnost, že tato možnost byla použita, a s účinkem ode dne tohoto zveřejnění je uplatnění této možnosti pro ostatní členské státy závazné.
7. 40 % hranice uvedené v odst. 1 prvním pododstavci písm. e), v odst. 1 prvním pododstavci písm. f) bodu ii) a v odstavci 3 se od 1. ledna 2016 mění na 25 %.
8. Podíly uvedené v odst. 1 prvním pododstavci písm. e) a v odstavci 6 se stanoví na základě investiční politiky nebo na základě investiční strategie a cílů definovaných v dokumentaci, kterou se řídí činnost příslušných subjektů kolektivního investování, jiných subjektů nebo investičních fondů či režimů.
Pro účely tohoto odstavce uvedená dokumentace zahrnuje:
a)
statut fondu či zakládací dokumenty dotyčných subjektů kolektivního investování nebo jiných subjektů nebo investičních fondů či režimů;
b)
jakoukoli dohodu, smlouvu nebo jinou právní dokumentaci uzavřenou dotyčnými subjekty kolektivního investování, jinými subjekty nebo investičními fondy či režimy, která je poskytnuta hospodářskému subjektu, a
c)
jakýkoli prospekt nebo podobný dokument vydávaný dotyčnými subjekty kolektivního investování, jinými subjekty nebo investičními fondy či režimy nebo jejich jménem, který je poskytován jejich investorům.
Pokud tato dokumentace nevymezuje investiční politiku nebo investiční strategii a cíle, tyto podíly se stanoví na základě skutečného složení aktiv subjektů kolektivního investování, jiných subjektů nebo investičních fondů či režimů, vycházejícího z průměru aktiv na začátku jejich posledního účetního období, nebo ke dni jejich první pololetní zprávy, a na konci jejich posledního účetního období před datem provedení či připsání úrokové platby platebním zprostředkovatelem skutečnému vlastníkovi. U nově založených subjektů kolektivního investování, jiných subjektů nebo investičních fondů či režimů toto skutečné složení vychází z průměru aktiv na začátku a ke dni prvního ocenění aktiv podle dokumentace, kterou se řídí činnost dotyčných subjektů kolektivního investování, jiných subjektů, fondů nebo režimů.
Složení aktiv je oceňováno v souladu s platnými pravidly daného členského státu nebo země Evropského hospodářského prostoru, která není členem Unie, kde je subjekt kolektivního investování či jiný fond nebo režim kolektivního investování registrován jako takový, nebo v souladu s právem, kterým se řídí jejich statut či zakládací dokumenty. Složení oceněné jako takové je pro jiné členské státy závazné.
9. Příjmy uvedené v odst. 1 prvním pododstavci písm. b) jsou považovány za úrokovou platbu pouze v rozsahu, v jakém byly cenné papíry, z nichž tyto příjmy plynou, poprvé emitovány k 1. červenci 2014 nebo později. Cenné papíry emitované před uvedeným datem se pro účely podílů uvedených v písm. e) uvedeného pododstavce a v odstavci 6 neberou v úvahu.
10. Plnění ze smlouvy o životním pojištění se považují za úrokovou platbu v souladu s odst. 1 prvním pododstavcem písm. f) pouze v rozsahu, v jakém byla tato smlouva o životním pojištění, z níž tato plnění plynou, poprvé uzavřena k 1. červenci 2014 nebo později.
11. Členské státy mají možnost považovat příjmy uvedené v odst. 1 prvním pododstavci písm. e) bodu i) realizované při převodu, splacení nebo zpětném odkupu akcií nebo podílů v subjektech zapsaných v rejstříku a zabývajících se kolektivním investováním, které nejsou SKIPCP povolenými podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/65/ES (*2), za úrokovou platbu pouze v rozsahu, v němž vznikly ve prospěch těchto subjektů k 1. červenci 2014 nebo později.
(*2) Směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/65/ES ze dne 13. července 2009 o koordinaci právních a správních předpisů týkajících se subjektů kolektivního investování do převoditelných cenných papírů (SKIPCP) (Úř. věst. L 302, 17.11.2009, s. 32).“"
6)
Článek 8 se nahrazuje tímto:
„Článek 8
Předkládání informací platebním zprostředkovatelem
1. Pokud má skutečný vlastník bydliště v jiném členském státě než v tom, v němž je usazen platební zprostředkovatel, předkládá platební zprostředkovatel příslušnému orgánu členského státu, v němž je sám usazen, informace v tomto minimálním rozsahu:
a)
totožnost a bydliště skutečného vlastníka zjištěné podle článku 3 nebo v případě sdíleného skutečného vlastnictví totožnost a bydliště všech skutečných vlastníků spadajících do oblasti působnosti čl. 1 odst. 1;
b)
jméno a adresu platebního zprostředkovatele;
c)
číslo účtu skutečného vlastníka nebo, pokud není číslo účtu k dispozici, označení pohledávky, z níž plyne úroková platba, nebo označení smlouvy o životním pojištění, cenného papíru nebo akcie či podílu, z nichž plyne tato platba;
d)
informace týkající se úrokové platby podle odstavce 2.
Má-li skutečný vlastník bydliště v jiném členském státě, než ve kterém má platební zprostředkovatel podle čl. 4 odst. 2 místo svého skutečného vedení, poskytne tento platební zprostředkovatel příslušnému orgánu členského státu, ve kterém má místo skutečného vedení, informace uvedené v prvním pododstavci písm. a) až d) tohoto odstavce. Kromě nich předloží tento platební zprostředkovatel tyto informace:
i)
celkovou výši přijatých nebo připsaných úrokových plateb, u kterých se má za to, že vznikly skutečným vlastníkům,
ii)
stane-li se fyzická osoba skutečným vlastníkem podle čl. 2 odst. 4 písm. c), částku, u které se má za to, že vznikne této fyzické osobě, a datum, kdy se tak stane.
2. V rámci minimálního rozsahu informací, které se týkají úrokové platby a které musí platební zprostředkovatel předložit, je nutné úrokové platby rozlišit podle níže uvedených kategorií a uvést tyto údaje:
a)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. a): výši vyplacených či připsaných úroků;
b)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. b): buď výši vyplacených, realizovaných či na účet připsaných příjmů, nebo celkovou výši platby;
c)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. c) nebo e): výši úroků nebo příjmů podle uvedených ustanovení, nebo celkovou výši výnosů z převodu, zpětného odkupu nebo splacení;
d)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. d): výši příjmů podle uvedeného ustanovení, nebo celkovou výši vyplácených prostředků;
e)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 4: výši úroků připadající na každého ze skutečných vlastníků spadajících do oblasti působnosti čl. 1 odst. 1;
f)
v případě, že členský stát uplatňuje možnost uvedenou v čl. 6 odst. 5: výši úroků nebo jiných příslušných příjmů přepočtených na roční základ;
g)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. f): buď plnění vypočtené podle uvedeného ustanovení, nebo celkovou výši platby. Pokud platební zprostředkovatel nemá v případě převodu životního pojištění na třetí osobu žádné informace o převáděné hodnotě: výši plateb ve prospěch poskytovatele životního pojištění podle smlouvy o životním pojištění.
Pokud platební zprostředkovatel hlásí celkové částky podle písmen b), c), d) a g) prvního pododstavce tohoto odstavce, oznámí tuto skutečnost příslušnému orgánu členského státu, v němž je usazen, nebo v případě platebního zprostředkovatele uvedeného v čl. 4 odst. 2 příslušnému orgánu členského státu, v němž má místo skutečného vedení.
3. V případě sdíleného skutečného vlastnictví platební zprostředkovatel informuje příslušný orgán členského státu, v němž je usazen, nebo v případě platebního zprostředkovatele uvedeného v čl. 4 odst. 2 příslušný orgán členského státu, v němž má místo skutečného vedení, o tom, zda částka nahlášená u každého skutečného vlastníka představuje celkovou částku připadající skutečným vlastníkům souhrnně, skutečný podíl náležející dotyčnému skutečnému vlastníkovi nebo rovnocenný podíl.
4. Bez ohledu na odstavec 2 mohou členské státy umožnit platebním zprostředkovatelům, aby předložili pouze tyto údaje:
a)
v případě úrokových plateb ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. a), b) nebo d): celkovou výši úroků nebo příjmů;
b)
v případě úrokových plateb ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. c) nebo e): celkovou výši výnosů z převodu, zpětného odkupu nebo splacení souvisejících s takovými platbami;
c)
v případě úrokových plateb ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. f): buď plnění, o nichž platební zprostředkovatel přímo nebo prostřednictvím svého daňového zástupce nebo příslušného orgánu jiného členského státu neinformoval příslušný orgán členského státu bydliště skutečného vlastníka podle jakéhokoli právního ustanovení odlišného od ustanovení nutných k provedení této směrnice, nebo celkovou částku vyplacenou na základě smluv o životním pojištění, z nichž tyto platby plynou.
Platební zprostředkovatel informuje, zda hlásí celkové částky podle písmen a), b) a c) prvního pododstavce tohoto odstavce.“
7)
Článek 9 se mění takto:
a)
doplňují se nové odstavce, které znějí:
„1a. Příslušný orgán členského státu, v němž je hospodářský subjekt usazen, předá informace uvedené v čl. 4 odst. 2 čtvrtém pododstavci příslušnému orgánu jiného členského státu, v němž má subjekt nebo právní uspořádání místo skutečného vedení.
1b. Přesunul-li platební zprostředkovatel ve smyslu čl. 4 odst. 2 místo skutečného vedení do jiného členského státu, předá příslušný orgán prvního členského státu informace uvedené v čl. 4 odst. 2 sedmém pododstavci příslušnému orgánu nového členského státu.“;
b)
odstavec 2 se nahrazuje tímto:
„2. Předání informací proběhne automaticky a uskuteční se nejméně jednou ročně, do šesti měsíců po skončení daňového roku v členském státě platebního zprostředkovatele nebo hospodářského subjektu, a obsáhne tyto události, k nimž v průběhu daného roku došlo:
i)
všechny úrokové platby,
ii)
všechny události, kdy se fyzické osoby staly skutečnými vlastníky podle čl. 2 odst. 4,
iii)
všechny změny místa skutečného vedení platebního zprostředkovatele podle čl. 4 odst. 2.“
8)
Článek 10 se mění takto:
a)
odstavec 1 se nahrazuje tímto:
„1. Během přechodného období začínajícího dnem uvedeným v čl. 17 odst. 2 a 3 a s výhradou čl. 13 odst. 1 nemusejí Lucembursko a Rakousko používat ustanovení kapitoly II.
Těmto státům však ostatní členské státy poskytnou informace v souladu s kapitolou II.
V průběhu přechodného období je účelem této směrnice zajistit minimální účinné zdanění příjmů z úspor v podobě úrokových plateb vyplacených v jednom členském státě skutečným vlastníkům - fyzickým osobám s bydlištěm pro daňové účely v jiném členském státu.“;
b)
odstavec 3 se nahrazuje tímto:
„3. Na konci přechodného období musejí Lucembursko a Rakousko používat ustanovení kapitoly II a zároveň musejí přestat uplatňovat srážkovou daň i sdílení daňových výnosů podle článků 11 a 12. Pokud se Lucembursko nebo Rakousko rozhodnou používat ustanovení kapitoly II v průběhu přechodného období, ukončí uplatňování srážkové daně i sdílení daňových výnosů podle článků 11 a 12.“
9)
Článek 11 se mění takto:
a)
odstavce 1 a 2 se nahrazují tímto:
„1. V průběhu přechodného období podle článku 10, kdy má skutečný vlastník bydliště v jiném členském státu, než je ten, v němž je usazen platební zprostředkovatel, nebo v případě platebního zprostředkovatele podle čl. 4 odst. 2, v němž má takový platební zprostředkovatel místo skutečného vedení, vybírají Lucembursko a Rakousko srážkovou daň ve výši 15 % během prvních tří let přechodného období, ve výši 20 % v následujících třech letech a v dalších letech pak ve výši 35 %.
2. Platební zprostředkovatel odvede srážkovou daň takto:
a)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. a): z výše vyplacených nebo připsaných úroků;
b)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. b): z výše vyplacených, realizovaných či připsaných příjmů;
c)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. c) nebo e): buď z výše úroků nebo příjmů podle uvedených ustanovení, nebo v podobě dávky s rovnocenným účinkem, hrazené skutečným vlastníkem z celkové výše výnosů z převodu, zpětného odkupu nebo splacení;
d)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. d): z výše příjmů zmíněných v uvedeném ustanovení;
e)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 4: z výše úroků připadajících na každého ze skutečných vlastníků, kteří spadají do oblasti působnosti čl. 1 odst. 1. Celková částka, z níž je daň vybírána, nepřekročí výši úrokové platby přijaté nebo připsané subjektem nebo právním uspořádáním;
f)
v případě, že členský stát uplatňuje možnost uvedenou v čl. 6 odst. 5: z výše úroků či jiných příslušných příjmů přepočtených na roční základ;
g)
v případě úrokové platby ve smyslu čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. f): z plnění vypočteného v souladu s uvedeným ustanovením. Členské státy mohou umožnit platebním zprostředkovatelům vybírat srážkovou daň pouze z plnění, o nichž platební zprostředkovatel nebo jeho daňový zástupce podle jakéhokoli právního ustanovení odlišného od ustanovení nutných k provedení této směrnice dosud neinformoval příslušný orgán členského státu bydliště skutečného vlastníka.
Při převádění výnosů ze srážkové daně příslušnému orgánu jej platební zprostředkovatel informuje o počtu skutečných vlastníků, jichž se týká výběr srážkové daně, rozdělených podle příslušných členských států, v nichž mají skuteční vlastníci bydliště.“;
b)
v odstavci 3 se slova „Pro účely písmen a) a b) odstavce 2“ nahrazují slovy „Pro účely odst. 2 písm. a), b) a c)“;
c)
odstavec 5 se nahrazuje tímto:
„5. V průběhu přechodného období mohou členské státy vybírající srážkovou daň stanovit, že hospodářský subjekt provádějící či připisující úrokovou platbu ve prospěch subjektu či právního uspořádání podle čl. 4 odst. 2, jenž má místo skutečného vedení v jiném členském státě, bude namísto takového subjektu či právního uspořádání považován za platebního zprostředkovatele, a členské státy z těchto úroků vyměří srážkovou daň, pokud subjekt či právní uspořádání neposkytne oficiální souhlas k tomu, aby byl v souladu se čl. 4 odst. 2 čtvrtým pododstavcem sdělen jeho název, pokud existuje, právní forma, místo skutečného vedení a celková výše úroků vyplacených či připsaných v jeho prospěch.“
10)
Článek 13 se nahrazuje tímto:
„Článek 13
Výjimky z uplatňování srážkové daně
1. Členské státy vybírající srážkovou daň podle článku 11 stanoví níže uvedené postupy s cílem zajistit, aby skutečný vlastník mohl žádat, aby u něj srážková daň nebyla uplatněna:
a)
postup, který skutečnému vlastníkovi umožní výslovně zmocnit platebního zprostředkovatele k poskytnutí informací podle kapitoly II s tím, že se toto zmocnění bude vztahovat na veškeré úrokové platby provedené tímto platebním zprostředkovatelem a připadající na skutečného vlastníka; v takovém případě se použije článek 9;
b)
postup zaručující, že se srážková daň nevybere v případech, kdy skutečný vlastník předloží svému platebnímu zprostředkovateli potvrzení vydané na své jméno příslušným orgánem členského státu, v němž má bydliště pro daňové účely, podle odstavce 2.
2. Na žádost skutečného vlastníka vystaví příslušný orgán členského státu, v němž má skutečný vlastník bydliště pro daňové účely, potvrzení, které obsahuje tyto údaje:
a)
jméno, adresu a daňové číslo nebo jeho ekvivalent skutečného vlastníka a datum a místo narození skutečného vlastníka;
b)
jméno a adresu platebního zprostředkovatele;
c)
číslo účtu skutečného vlastníka nebo, pokud není číslo účtu k dispozici, označení cenného papíru.
Toto potvrzení je platné maximálně po dobu tří let. Potvrzení je vydáno všem skutečným vlastníkům, kteří o ně požádají, do dvou měsíců po předložení žádosti.“
11)
Článek 14 se mění takto:
a)
v odstavci 2 se první věta nahrazuje tímto:
„Pokud úroková platba připadající skutečnému vlastníkovi podléhá v členském státě platebního zprostředkovatele srážkové dani, započte členský stát, v němž má skutečný vlastník bydliště pro daňové účely, skutečnému vlastníkovi daň ve výši daně sražené podle vnitrostátního práva tohoto členského státu.“;
b)
odstavec 3 se nahrazuje tímto:
„3. Pokud úroková platba připadající skutečnému vlastníkovi podléhá kromě srážkové daně uvedené v článku 11 ještě jinému druhu srážkové daně a členský stát, v němž má skutečný vlastník bydliště pro daňové účely, započte tuto jinou srážkovou daň v souladu se svými vnitrostátním právem nebo smlouvami o zamezení dvojího zdanění, započte se tato jiná srážková daň před uplatněním postupu stanoveného v odstavci 2.“
12)
V čl. 15 odst. 1 druhém pododstavci se slova „v příloze“ nahrazují slovy „v příloze III“.
13)
V článku 18 se první věta nahrazuje tímto:
„Komise předloží každé tři roky Radě zprávu o fungování této směrnice na základě statistických údajů uvedených v příloze IV, které poskytne Komisi každý členský stát.“
14)
Vkládají se nové články, které znějí:
„Článek 18a
Prováděcí opatření
1. Komise může postupem podle čl. 18b odst. 2 přijmout opatření pro tyto účely:
a)
upřesnění poskytovatelů dat, jež by mohli platební zprostředkovatelé využít k získání informací potřebných ke správnému zacházení pro účely čl. 6 odst. 1 prvního pododstavce písm. b), d) a e);
b)
stanovení společných formátů a praktických postupů nezbytných pro elektronickou výměnu informací uvedených v článku 9;
c)
stanovení společných formulářů pro potvrzení a jiné dokumenty, které usnadňují uplatňování této směrnice, zejména pro dokumenty vystavované v členských státech vybírajících srážkovou daň, které jsou používány pro účely článku 14 členským státem, v němž má skutečný vlastník své bydliště pro daňové účely.
2. Na žádost přímo dotčených členských států Komise aktualizuje seznam uvedený v příloze III.
Článek 18b
Výbor
1. Komisi je nápomocen Výbor pro správní spolupráci při zdanění (dále jen ‚výbor‘).
2. Pokud se odkazuje na tento odstavec, použije se článek 5 nařízení (EU) č. 182/2011.“
15)
Příloha se mění v souladu s přílohou této směrnice.
Článek 2
1. Členské státy přijmou a zveřejní do 1. ledna 2016 právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí. Neprodleně sdělí Komisi znění těchto předpisů.
Členské státy použijí tyto předpisy od prvního dne třetího kalendářního roku následujícího po kalendářním roce, v němž vstoupí tato směrnice v platnost.
Předpisy přijaté členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
2. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 3
Tato směrnice vstupuje v platnost dnem vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 4
Tato směrnice je určena členským státům.
V Bruselu dne 24. března 2014.
DYREKTYWA RADY 2014/48/UE
z dnia 24 marca 2014 r.
zmieniająca dyrektywę 2003/48/WE
w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 115,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2), a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Dyrektywa Rady 2003/48/WE (3) jest stosowana w państwach członkowskich od dnia 1 lipca 2005 r. i podczas pierwszych trzech lat jej stosowania okazała się skuteczna w swoim zakresie. W świetle pierwszego sprawozdania Komisji z dnia 15 września 2008 r. w sprawie jej stosowania wydaje się jednak, że nie spełnia ona całkowicie ambitnych założeń wyrażonych w konkluzjach przyjętych jednomyślnie przez Radę na posiedzeniu w dniach 26 i 27 listopada 2000 r. Nie obejmuje ona w szczególności niektórych instrumentów finansowych równoważnych oprocentowanym papierom wartościowym i niektórych pośrednich sposobów posiadania oprocentowanych papierów wartościowych.
(2)
Aby lepiej zrealizować cel dyrektywy 2003/48/WE, należy najpierw poprawić jakość informacji wykorzystywanych do ustalania tożsamości i miejsca zamieszkania właścicieli odsetek. W związku z tym podmiot wypłacający powinien wykorzystywać zarówno datę i miejsce urodzenia, jak i numery identyfikacji podatkowej lub ich odpowiedniki, o ile takie istnieją, nadane przez państwa członkowskie. Dyrektywa 2003/48/WE nie nakłada na państwa członkowskie obowiązku wprowadzenia numerów identyfikacji podatkowej. Należy w tym względzie poprawić również jakość informacji dotyczących wspólnych rachunków i innych przypadków wspólnej własności odsetek.
(3)
Dyrektywa 2003/48/WE ma zastosowanie wyłącznie do odsetek wypłacanych bezpośrednio na rzecz osób fizycznych zamieszkałych w Unii. Te osoby fizyczne mogą zatem obejść dyrektywę 2003/48/WE, wykorzystując do tego celu pośrednie podmioty lub konstrukcje prawne, w szczególności mające siedzibę w jurysdykcji, w ramach której opodatkowanie dochodów wypłaconych temu podmiotowi lub konstrukcji nie jest zapewnione. Uwzględniając również środki w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy określone w dyrektywie 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4), należy zatem wymagać od podmiotów wypłacających stosowania kryterium przełamania osobowości prawnej (ang. look-through approach) w stosunku do wypłat na rzecz niektórych podmiotów lub konstrukcji prawnych mających siedzibę lub miejsce faktycznego zarządu w niektórych krajach lub na niektórych terytoriach, gdzie nie ma zastosowania dyrektywa 2003/48/WE ani środki mające taki sam lub równoważny skutek. Podmioty wypłacające powinny korzystać z już dostępnych im informacji na temat faktycznego właściciela (faktycznych właścicieli) odsetek takich podmiotów lub konstrukcji prawnych, by zapewnić stosowanie dyrektywy 2003/48/WE, w przypadku gdy w ten sposób zidentyfikowany właściciel odsetek jest osobą fizyczną mającą miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim niż to, w którym ma siedzibę podmiot wypłacający. W celu zmniejszenia obciążeń administracyjnych spoczywających na podmiotach wypłacających, należy sporządzić orientacyjny wykaz podmiotów i konstrukcji prawnych z państw trzecich i jurysdykcji objętych tym środkiem.
(4)
Należy także zapobiegać obchodzeniu dyrektywy 2003/48/WE przez przesyłanie wypłat odsetek od dochodów sztucznymi kanałami za pośrednictwem podmiotów gospodarczych mających siedzibę poza Unią. W związku z tym należy określić obowiązki, jakie spoczywają na podmiotach gospodarczych w sytuacji, gdy są one świadome, że wypłata odsetek na rzecz podmiotu gospodarczego mającego siedzibę poza zakresem terytorialnym dyrektywy 2003/48/WE jest dokonywana na rzecz osoby fizycznej, o której wiedzą, że ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim i może być uznana za ich klienta. W takich okolicznościach wspomniane podmioty gospodarcze należy uznać za działające w charakterze podmiotów wypłacających. Przyczyniłoby się to również w szczególności do zapobiegania ewentualnemu wykorzystywaniu międzynarodowej sieci instytucji finansowych to jest oddziałów, spółek zależnych, spółek powiązanych lub holdingów niezgodnie z przeznaczeniem w celu obejścia dyrektywy 2003/48/WE.
(5)
Doświadczenie pokazuje, że konieczna jest większa przejrzystość odnośnie do obowiązku działania w charakterze podmiotu wypłacającego w przypadku otrzymania wypłaty odsetek. Należy w szczególności jasno zidentyfikować podlegające temu obowiązkowi struktury pośrednie. Podmioty i porozumienia prawne, niepodlegające faktycznemu opodatkowaniu, powinny stosować przepisy dyrektywy 2003/48/WE w przypadku, gdy otrzymają one jakąkolwiek wypłatę odsetek od podmiotu gospodarczego znajdującego się na wcześniejszym etapie łańcucha płatności. Orientacyjny wykaz takich podmiotów i konstrukcji prawnych w każdym państwie członkowskim ułatwi wdrożenie nowych przepisów.
(6)
W świetle pierwszego sprawozdania na temat stosowania dyrektywy 2003/48/WE wydaje się, że można ją obejść dzięki wykorzystaniu instrumentów finansowych, które z uwagi na charakteryzujący je poziom ryzyka, elastyczność i ustaloną stopę zwrotu są równoważne wierzytelnościom. Należy zatem zapewnić, by obejmowała ona nie tylko odsetki, ale także równoważne im co do swojej istoty dochody.
(7)
Do zakresu stosowania dyrektywy 2003/48/WE powinny zostać też włączone umowy ubezpieczenia na życie, które zawierają gwarancje zysku lub których wynik jest w ponad 40 % powiązany z dochodami z wierzytelności lub równoważnymi dochodami objętymi tą dyrektywą.
(8)
Odnośnie do funduszy inwestycyjnych utworzonych w Unii, dyrektywa 2003/48/WE obejmuje obecnie jedynie dochód uzyskany za pośrednictwem przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), które uzyskały zezwolenie zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE (5), która między innymi uchyliła i zastąpiła dyrektywę Rady 85/611/EWG (6). Równoważny dochód z przedsiębiorstw innych niż UCITS jest objęty zakresem zastosowania dyrektywy 2003/48/WE jedynie w sytuacji, gdy przedsiębiorstwa inne niż UCITS są podmiotami nieposiadającymi osobowości prawnej, a zatem działają jako podmioty wypłacające w przypadku otrzymania wypłaty odsetek. W celu zapewnienia, by te same przepisy miały zastosowanie do wszystkich funduszy inwestycyjnych lub programów inwestycyjnych, bez względu na ich formę prawną, zawarte w dyrektywie 2003/48/WE odniesienie do dyrektywy 85/611/EWG należy zastąpić odniesieniem do ich zarejestrowania zgodnie z przepisami dowolnego państwa członkowskiego lub zasad dotyczących funkcjonowania funduszu lub aktów założycielskich regulowanych prawem jednego z państw członkowskich. Należy również zapewnić równe traktowanie, z uwzględnieniem Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.
(9)
Odnośnie do funduszy inwestycyjnych utworzonych poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego należy wyjaśnić, że dyrektywa obejmuje odsetki i równoważne dochody z wszystkich tych funduszy inwestycyjnych, bez względu na ich formę prawną i sposób ich oferowania inwestorom.
(10)
Należy doprecyzować definicję wypłaty odsetek, aby zagwarantować, że przy obliczaniu procentowej wartości aktywów zainwestowanych w tego typu instrumenty brane są pod uwagę nie tylko bezpośrednie, ale również pośrednie inwestycje w wierzytelności. Ponadto w celu ułatwienia podmiotom wypłacającym stosowania dyrektywy 2003/48/WE w odniesieniu do dochodów pochodzących z przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania mających siedzibę w innych krajach, należy wyjaśnić, że obliczanie struktury aktywów do celów opodatkowania niektórych dochodów z takich przedsiębiorstw podlega przepisom określonym w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego, w którym mają one siedzibę.
(11)
Zarówno procedura „zaświadczenia” umożliwiająca właścicielom odsetek, których miejsce zamieszkania do celów podatkowych znajduje się w jednym państwie członkowskim, unikanie opodatkowania podatkiem u źródła naliczanym od wypłat odsetek otrzymanych w państwie członkowskim wymienionym w art. 10 ust. 1 dyrektywy 2003/48/WE, jak i alternatywna procedura dobrowolnego ujawnienia informacji państwu zamieszkania właściciela odsetek mają pewne zalety. Niemniej jednak procedura dobrowolnego ujawnienia informacji jest mniej uciążliwa dla właściciela odsetek, w związku z czym właściciele odsetek powinni mieć możliwość wyboru procedury.
(12)
Państwa członkowskie powinny dostarczać odpowiednie statystyki dotyczące stosowania dyrektywy 2003/48/WE w celu poprawy jakości informacji posiadanych przez Komisję przy przygotowywaniu przedstawianych co trzy lata Radzie sprawozdań ze stosowania dyrektywy.
(13)
Zgodnie z pkt 34 porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa (7) zachęca się państwa członkowskie do sporządzenia - dla własnych celów oraz w interesie Unii Europejskiej - tabel możliwie dokładnie ilustrujących korelacje pomiędzy niniejszą dyrektywą a środkami transpozycji, a także do publikacji tych tabel.
(14)
W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonania dyrektywy 2003/48/WE, Komisji należy powierzyć uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (8).
(15)
Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, to jest zapewnienie skutecznego opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych transgranicznie odsetek, które co do zasady należą we wszystkich państwach członkowskich do podlegającego opodatkowaniu dochodu osób fizycznych mających miejsce zamieszkania, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na zakres działań możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, zakres niniejszej dyrektywy nie wykracza poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia powyższych celów.
(16)
Dyrektywa 2003/48/WE powinna zostać zmieniona,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2003/48/WE wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 1 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby zadania niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy były realizowane przez podmioty wypłacające i inne podmioty gospodarcze mające na ich terytorium siedzibę lub, w stosownych przypadkach, miejsce faktycznego zarządu, niezależnie od miejsca zamieszkania lub siedziby dłużnika, od którego długu powstają odsetki.”;
2)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 1a
Definicje niektórych pojęć
Do celów niniejszej dyrektywy:
a)
»podmiot gospodarczy« oznacza instytucję kredytową lub finansową, dowolną inną osobę prawną lub osobę fizyczną, które regularnie lub okazjonalnie dokonują wypłaty odsetek lub zabezpieczają tego typu wypłatę w rozumieniu niniejszej dyrektywy w ramach prowadzenia swojej działalności zawodowej;
b)
»miejsce faktycznego zarządu« podmiotem, niezależnie od tego, czy posiada osobowość prawną, oznacza miejsce, w którym podejmowane są kluczowe decyzje dotyczące zarządzania niezbędne do prowadzenia działalności podmiotu jako całości. W przypadku gdy kluczowe decyzje dotyczące zarządzania są podejmowane w więcej niż jednym kraju lub w więcej niż jednej jurysdykcji, uznaje się, że miejsce faktycznego zarządu znajduje się tam, gdzie podejmowana jest większość kluczowych decyzji dotyczących zarządzania w odniesieniu do aktywów skutkujących wypłatami odsetek w rozumieniu niniejszej dyrektywy;
c)
»miejsce faktycznego zarządu« trustu lub innej konstrukcji prawnej oznacza:
(i)
stały adres osoby fizycznej, będącej główną osobą odpowiedzialną za podejmowanie kluczowych decyzji dotyczących zarządzania w odniesieniu do aktywów tej konstrukcji prawnej, lub w przypadku trustu - stały adres powiernika. W przypadku gdy więcej niż jedna osoba fizyczna jest taką główną osobą odpowiedzialną, uznaje się, że miejsce faktycznego zarządu znajduje się w miejscu stałego adresu osoby, która jest główną osobą odpowiedzialną za podejmowanie największej części kluczowych decyzji dotyczących zarządzania w odniesieniu do aktywów skutkujących wypłatami odsetek w rozumieniu niniejszej dyrektywy; lub
(ii)
adres miejsca, w którym osoba prawna będąca główną osobą odpowiedzialną za zarządzanie aktywami tej konstrukcji prawnej lub w przypadku trustu - powiernik, podejmuje kluczowe decyzje dotyczące zarządzania tymi aktywami. W przypadku gdy kluczowe decyzje dotyczące zarządzania są podejmowane w więcej niż jednym kraju lub jurysdykcji, uznaje się, że miejsce faktycznego zarządu znajduje tam, gdzie podejmowana jest największa część kluczowych decyzji dotyczących zarządzania w odniesieniu do aktywów skutkujących wypłatami odsetek w rozumieniu niniejszej dyrektywy;
d)
»podleganie faktycznemu opodatkowaniu« oznacza, że podmiot lub konstrukcja prawna podlegają obowiązkowi podatkowemu od całego swojego dochodu lub części tego dochodu przypadającej jego uczestnikom niebędącym rezydentami, w tym od wszelkiego rodzaju wypłat odsetek.”;
3)
art. 2 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 2
Definicja właściciela odsetek
1. Do celów niniejszej dyrektywy i bez uszczerbku dla ust. 2-4 »właściciel odsetek« oznacza każdą osobę fizyczną, na rzecz której wypłacane są odsetki lub dla której taka wypłata jest zabezpieczana, chyba że osoba taka udowodni, że nie otrzymała takich odsetek ani nie zostały one zabezpieczone na jej rzecz, co oznacza, że:
a)
działa ona jako podmiot wypłacający w rozumieniu art. 4 ust. 1;
b)
działa ona w imieniu podmiotu, niezależnie od tego, czy posiada on osobowość prawną, i ujawnia podmiotowi gospodarczemu dokonującemu wypłaty lub zabezpieczającemu wypłatę odsetek nazwę, formę prawną, adres siedziby podmiotu i, jeżeli znajduje się on w innym kraju lub jurysdykcji, adres miejsca faktycznego zarządu podmiotu;
c)
działa ona w imieniu konstrukcji prawnej i ujawnia podmiotowi gospodarczemu dokonującemu wypłaty lub zabezpieczającemu wypłatę odsetek nazwę - jeżeli taka istnieje - formę prawną, adres miejsca faktycznego zarządu konstrukcji prawnej oraz nazwisko osoby prawnej lub fizycznej, o której mowa w art. 1a lit. c); lub
d)
działa ona w imieniu innej osoby fizycznej będącej właścicielem odsetek i ujawnia podmiotowi wypłacającemu tożsamość właściciela odsetek zgodnie z art. 3 ust. 2.
2. W przypadku gdy podmiot wypłacający posiada informacje wskazujące na to, że osoba fizyczna, której wypłacane są odsetki lub na rzecz której wypłata odsetek jest zabezpieczona, może nie być właścicielem odsetek, oraz w przypadku gdy nie ma do niej zastosowania ust. 1 lit. a), b) lub c), podmiot wypłacający podejmuje uzasadnione kroki w celu ustalenia tożsamości właściciela odsetek zgodnie z art. 3 ust. 2. Jeżeli podmiot wypłacający nie jest w stanie zidentyfikować właściciela odsetek, uznaje daną osobę fizyczną za właściciela odsetek.
3. W przypadku gdy podmiot gospodarczy, który jest także objęty zakresem stosowania art. 2 dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (*1), dokonuje wypłaty odsetek lub zabezpiecza taką wypłatę na rzecz podmiotu lub konstrukcji prawnej, które nie podlegają faktycznemu opodatkowaniu i które mają siedzibę lub miejsce faktycznego zarządu w kraju lub jurysdykcji poza terytorium, o którym mowa w art. 7 niniejszej dyrektywy, i poza zakresem terytorialnym stosowania umów i ustaleń przewidujących środki, które są takie same lub równoważne środkom zawartym w niniejszej dyrektywie, zastosowanie mają przepisy akapitów od drugiego do piątego niniejszego ustępu.
Płatność uznaje się za dokonaną lub zabezpieczoną bezpośrednio na rzecz dowolnej osoby fizycznej, która jest rezydentem w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie podmiotu gospodarczego i która jest określona w art. 3 pkt 6 dyrektywy 2005/60/WE jako rzeczywisty beneficjent podmiotu lub konstrukcji prawnej. Tożsamość tej osoby fizycznej ustala się z zastosowaniem środków należytej staranności wobec klienta przewidzianych w art. 7 i art. 8 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy. Osobę tę uznaje się również za właściciela odsetek do celów niniejszej dyrektywy.
Do celów akapitu pierwszego kategorie podmiotów i konstrukcji prawnych, o których mowa w orientacyjnym wykazie z załącznika I, uznaje się za niepodlegające faktycznemu opodatkowaniu.
Podmiot gospodarczy, o którym mowa w akapicie pierwszym, ustala formę prawną oraz miejsce siedziby podmiotu lub konstrukcji prawnej albo, w stosownych przypadkach, miejsca ich faktycznego zarządu, z wykorzystaniem informacji ujawnionych przez dowolną osobę fizyczną działającą w imieniu podmiotu lub konstrukcji prawnej, w szczególności zgodnie z ust. 1 lit. b) i c), chyba że podmiot gospodarczy posiada bardziej wiarygodne informacje wskazujące na to, że otrzymane dane są nieprawidłowe lub niekompletne na potrzeby zastosowania niniejszego ustępu.
W przypadku gdy dany podmiot lub konstrukcja prawna nie należą do żadnej z kategorii, o których mowa w załączniku I, lub gdy należą do tych kategorii, ale twierdzą, że podlegają faktycznemu opodatkowaniu, podmiot gospodarczy, o którym mowa w akapicie pierwszym, ustala, czy podlegają one faktycznemu opodatkowaniu na podstawie ogólnie uznanych faktów lub na podstawie dokumentów urzędowych przedstawionych przez dany podmiot lub konstrukcję prawną lub dostępnych dzięki środkom należytej staranności wobec klienta przedsięwziętych zgodnie z dyrektywą 2005/60/WE.
4. W sytuacji gdy podmiot lub konstrukcję prawną uznaje się za podmiot wypłacający w przypadku otrzymania wypłaty odsetek lub zabezpieczenia takiej wypłaty zgodnie z art. 4 ust. 2, wypłatę odsetek uznaje się za należną następującym osobom fizycznym, które uznaje się za właścicieli odsetek do celów niniejszej dyrektywy:
a)
osobie fizycznej uprawnionej do otrzymania dochodu pochodzącego z aktywów skutkujących taką wypłatą lub uprawnionej do otrzymania innych aktywów stanowiących taką wypłatę, w przypadku gdy podmiot lub konstrukcja prawna otrzymują płatność lub gdy płatność taka jest zabezpieczana na ich rzecz, w części odpowiadającej uprawnieniu tej osoby do tego dochodu;
b)
w odniesieniu do dowolnej części dochodu pochodzącego z aktywów skutkujących taką wypłatą lub z innych aktywów stanowiących taką wypłatę, do której nie są uprawnione osoby, o których mowa w lit. a), gdy podmiot lub konstrukcja prawna otrzymują płatność lub gdy płatność taka jest zabezpieczana na ich rzecz - osobie fizycznej, która wniosła bezpośredni lub pośredni wkład do aktywów danego podmiotu lub danej konstrukcji prawnej, bez względu na to, czy osoba taka jest uprawniona do aktywów lub dochodu podmiotu lub konstrukcji prawnej;
c)
osoby, o których mowa w lit. a) lub b), nie są uprawnione łącznie lub oddzielnie do całości dochodu pochodzącego z aktywów skutkujących taką wypłatą lub do wszystkich innych aktywów stanowiących taką wypłatę w momencie otrzymania wypłaty odsetek lub zabezpieczenia wypłaty odsetek -osobie fizycznej - w części odpowiadającej uprawnieniu tej osoby do tego dochodu - która w późniejszym okresie, uzyskuje prawo do całości lub części aktywów skutkujących wypłatą odsetek lub do innych aktywów stanowiących taką wypłatę odsetek. Całkowita kwota, którą uznaje się za należną takiej osobie fizycznej, nie może być wyższa od kwoty wypłaty odsetek otrzymanej przez podmiot lub konstrukcję prawną lub zabezpieczonej na ich rzecz, po odliczeniu części, która została przypisana zgodnie z niniejszym ustępem osobie fizycznej, o której mowa w lit. a) lub b).
(*1) Dyrektywa 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz.U. L 309 z 25.11.2005, s. 15).”;"
4)
art. 3 i 4 otrzymują brzmienie:
„Artykuł 3
Tożsamość i miejsce zamieszkania właścicieli odsetek
1. Każde państwo członkowskie przyjmuje na swoim terytorium procedury niezbędne do umożliwienia podmiotowi wypłacającemu identyfikacji właścicieli odsetek oraz ich miejsca zamieszkania do celów określonych w art. 8-12, a także zapewnia stosowanie tych procedur.
Procedury takie muszą być zgodne z minimalnymi standardami określonymi w ust. 2 i 3.
2. Podmiot wypłacający ustala tożsamość właściciela odsetek na podstawie minimalnych standardów zróżnicowanych w zależności od tego, kiedy powstały powiązania między podmiotem wypłacającym a właścicielem odsetek, w następujący sposób:
a)
w odniesieniu do stosunków umownych powstałych przed dniem 1 stycznia 2004 r. podmiot wypłacający ustala tożsamość właściciela odsetek, na którą składają się jego nazwisko i adres, korzystając z posiadanych informacji, w szczególności na podstawie przepisów obowiązujących w państwie swojej siedziby, oraz na podstawie dyrektywy 2005/60/WE;
b)
w odniesieniu do stosunków umownych powstałych lub, w przypadku braku stosunków umownych, transakcji zrealizowanych w dniu 1 stycznia 2004 r. lub po tej dacie, podmiot wypłacający ustala tożsamość właściciela odsetek, na którą składają się jego nazwisko, adres, data i miejsce urodzenia oraz, zgodnie z wykazem, o którym mowa w ust. 4, numer identyfikacji podatkowej lub jego odpowiednik nadany przez państwo członkowskie, w którym właściciel odsetek ma miejsce zamieszkania do celów podatkowych. W odniesieniu do stosunków umownych powstałych lub, w przypadku braku stosunków umownych, transakcji zrealizowanych przed dniem 1 lipca 2015 r. informacje dotyczące daty i miejsca urodzenia są wymagane wyłącznie w przypadku, gdy nie jest dostępny taki numer identyfikacji podatkowej ani jego odpowiednik.
Dane, o których mowa w akapicie pierwszym lit. b), ustala się na podstawie paszportu lub urzędowego dowodu tożsamości lub dowolnego innego urzędowego dokumentu potwierdzającego tożsamość - w stosownych przypadkach, zgodnie z wykazem, o którym mowa w ust. 4 - przedstawionych przez właściciela odsetek. Wszelkie wymagane dane, które nie są zawarte w tych dokumentach, ustala się na podstawie dowolnego innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, przedstawionego przez właściciela odsetek.
3. W przypadku gdy właściciel odsetek dobrowolnie przedstawi zaświadczenie o miejscu zamieszkania do celów podatkowych, wydane przez właściwy organ danego kraju w okresie trzech lat poprzedzających datę wypłaty lub w późniejszej dacie, w której uznaje się, że wypłata odsetek przysługiwała właścicielowi odsetek, uznaje się, że jego miejsce zamieszkania znajduje się w tym kraju. W razie niespełnienia tego wymogu za miejsce jego zamieszkania uznaje się kraj, w którym ma on stały adres. Podmiot wypłacający ustala stały adres właściciela odsetek na podstawie następujących minimalnych standardów:
a)
w odniesieniu do stosunków umownych powstałych przed dniem 1 stycznia 2004 r., podmiot wypłacający ustala aktualny stały adres właściciela odsetek, korzystając z najlepszych posiadanych informacji, w szczególności na podstawie przepisów obowiązujących w państwie swojej siedziby, oraz na podstawie dyrektywy 2005/60/WE;
b)
w odniesieniu do stosunków umownych powstałych lub, w przypadku braku stosunków umownych, transakcji zrealizowanych w dniu 1 stycznia 2004 r. lub po tej dacie, podmiot wypłacający ustala aktualny stały adres właściciela odsetek na podstawie adresu uzyskanego w wyniku zastosowania procedur identyfikacyjnych określonych w ust. 2 akapit pierwszy lit. b), uaktualnianego na podstawie najnowszej, dostępnej podmiotowi wypłacającemu dokumentacji.
W sytuacji, o której mowa w akapicie pierwszym lit. b), gdy właściciele odsetek przedstawiają paszport lub urzędowy dowód tożsamości lub dowolny inny urzędowy dokument potwierdzający tożsamość wydany przez jedno z państw członkowskich i deklarują się jako rezydenci państwa trzeciego, miejsce zamieszkania ustala się na podstawie zaświadczenia o miejscu zamieszkania do celów podatkowych, wydanego przez właściwy organ państwa trzeciego, za rezydenta którego uznaje się dany właściciel odsetek, w okresie trzech lat poprzedzających datę wypłaty lub w późniejszej dacie, w której uznaje się, że wypłata odsetek stała się należna właścicielowi odsetek. W przypadku nieprzedstawienia takiego zaświadczenia za państwo zamieszkania uznaje się państwo członkowskie, które wydało paszport, urzędowy dowód tożsamości lub inny urzędowy dokument potwierdzający tożsamość. W odniesieniu do właścicieli odsetek, co do których podmiot wypłacający dysponuje urzędową dokumentacją, z której wynika, że w związku z przywilejami związanymi z ich statusem dyplomatycznym lub innymi zasadami ustalonymi na poziomie międzynarodowym ich miejscem zamieszkania do celów podatkowych jest kraj inny niż kraj, w którym posiadają oni stały adres, miejsce zamieszkania ustala się na podstawie wspomnianej dokumentacji urzędowej dostępnej podmiotowi wypłacającemu.
4. Do dnia 31 grudnia 2014 r. każde państwo członkowskie przyznające numery identyfikacji podatkowej lub ich odpowiedniki informuje Komisję o strukturze i formacie tych numerów, jak również o urzędowych dokumentach zawierających informacje dotyczące przyznanych numerów identyfikacyjnych. Każde państwo członkowskie informuje również Komisję o wszelkich zmianach w tym zakresie. Komisja publikuje sporządzony wykaz otrzymanych informacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Podmioty wypłacające
1. Do celów niniejszej dyrektywy za podmiot wypłacający uznaje się podmiot gospodarczy mający siedzibę w państwie członkowskim, dokonujący wypłaty odsetek lub zabezpieczający tego rodzaju wypłatę bezpośrednio na rzecz właściciela odsetek.
Do celów niniejszego ustępu nie jest istotne, czy dany podmiot gospodarczy jest dłużnikiem wierzytelności lub emitentem papieru wartościowego będącego źródłem dochodu, czy też podmiotem gospodarczym, któremu dłużnik lub emitent lub właściciel odsetek zlecił wypłatę dochodu lub zabezpieczenie wypłaty dochodu.
Do celów niniejszej dyrektywy za podmiot wypłacający uznaje się również podmiot gospodarczy mający siedzibę w państwie członkowskim, w przypadku spełnienia następujących warunków:
a)
dokonuje on wypłaty odsetek lub zabezpiecza tego rodzaju wypłatę na rzecz innego podmiotu gospodarczego, w tym stałego zakładu lub spółki zależnej pierwszego podmiotu gospodarczego mającego siedzibę poza terytorium, o którym mowa w art. 7, i poza terytorialnym zakresem stosowania umów i ustaleń przewidujących środki, które są takie same lub równoważne środkom zawartym w niniejszej dyrektywie; oraz
b)
pierwszy podmiot gospodarczy ma powody, by sądzić - na podstawie dostępnych mu informacji - że drugi podmiot gospodarczy wypłaci dochód lub zabezpieczy tego typu wypłatę bezpośrednio na rzecz właściciela odsetek będącego osobą fizyczną, o której pierwszy podmiot gospodarczy wie, że jest ona rezydentem innego państwa członkowskiego, z uwzględnieniem art. 3.
W przypadku spełnienia warunków, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) i b), wypłatę dokonaną lub zabezpieczoną przez pierwszy podmiot gospodarczy uznaje się za dokonaną lub zabezpieczoną bezpośrednio na rzecz właściciela odsetek, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. b).
2. Podmiot lub konstrukcję prawną, których miejsce faktycznego zarządu znajduje się w państwie członkowskim i które nie podlegają faktycznemu opodatkowaniu na mocy ogólnych zasad opodatkowania bezpośredniego mających zastosowanie albo w tym państwie członkowskim, albo w państwie członkowskim, w którym dany podmiot lub konstrukcja prawna mają siedzibę, lub w dowolnym państwie lub jurysdykcji, w których posiadają one siedzibę do celów podatkowych, uznaje się za podmiot wypłacający w przypadku otrzymania wypłaty odsetek lub zabezpieczenia tego rodzaju wypłaty.
Do celów niniejszego ustępu kategorie podmiotów i konstrukcji prawnych, o których mowa w orientacyjnym wykazie zawartym w załączniku II, uznaje się za niepodlegające faktycznemu opodatkowaniu.
W przypadku gdy podmiot lub konstrukcja prawna nie należą do żadnej z kategorii, o których mowa w orientacyjnym wykazie zawartym w załączniku II, lub gdy są one ujęte w tym załączniku, ale twierdzą, że podlegają faktycznemu opodatkowaniu, podmiot gospodarczy ustala, czy podlegają one faktycznemu opodatkowaniu na podstawie ogólnie uznanych faktów lub na podstawie dokumentów urzędowych przedstawionych przez dany podmiot lub konstrukcję prawną lub dostępnych w wyniku zastosowania środków należytej staranności wobec klienta przedsięwziętych zgodnie z dyrektywą 2005/60/WE.
Podmiot gospodarczy mający siedzibę w państwie członkowskim, który dokonuje wypłaty odsetek lub zabezpiecza tego rodzaju wypłatę na rzecz podmiotu lub konstrukcji prawnej, o których mowa w niniejszym ustępie i których miejsce faktycznego zarządu znajduje się w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym ma siedzibę dany podmiot gospodarczy, przekazuje właściwym organom państwa członkowskiego swojej siedziby następujące dane, wykorzystując informacje wskazane w art. 2 ust. 3 akapit czwarty lub inne dostępne informacje:
(i)
nazwę podmiotu lub konstrukcji prawnej, o ile taka istnieje;
(ii)
ich formę prawną;
(iii)
miejsce ich faktycznego zarządu;
(iv)
całkowitą kwotę wypłat odsetek, określoną zgodnie z art. 8, wypłaconą lub zabezpieczoną na rzecz podmiotu lub konstrukcji prawnej;
(v)
datę ostatniej wypłaty odsetek.
Osoby fizyczne uznawane za właścicieli odsetek wypłaconych lub zabezpieczonych na rzecz podmiotów lub konstrukcji prawnych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, są określane zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 2 ust. 4. W przypadku gdy zastosowanie ma art. 2 ust. 4 lit. c), podmiot lub konstrukcja prawna - każdorazowo, gdy dana osoba fizyczna uzyskuje w późniejszym okresie prawo do aktywów skutkujących taką wypłatą odsetek lub do innych aktywów stanowiących wypłatę odsetek - przekazują właściwym organom państwa członkowskiego, w którym posiadają miejsce faktycznego zarządu, informacje określone w art. 8 ust. 1 akapit drugi. Podmiot lub konstrukcja prawna informują również właściwe organy o wszelkich zmianach miejsca faktycznego zarządu.
Obowiązki, o których mowa w akapicie piątym, pozostają w mocy przez 10 lat od daty ostatniej wypłaty odsetek otrzymanej lub zabezpieczonej przez podmiot lub konstrukcję prawną albo ostatniej daty, w której dana osoba fizyczna uzyskała prawo do aktywów skutkujących taką wypłatą odsetek lub do innych aktywów stanowiących wypłatę odsetek, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
Jeżeli podmiot lub konstrukcja prawna, w przypadku, w którym zastosowanie ma art. 2 ust. 4 lit. c), przeniosły miejsce faktycznego zarządu do innego państwa członkowskiego, właściwe organy pierwszego państwa członkowskiego przekazują właściwym organom nowego państwa członkowskiego następujące informacje:
(i)
kwotę wypłaty odsetek otrzymanej przez podmiot lub konstrukcję prawną lub zabezpieczonej na ich rzecz, która nadal nie ma pokrycia w przeszłych uprawnieniach do stosownych aktywów;
(ii)
datę ostatniej wypłaty odsetek otrzymanej przez podmiot lub konstrukcję prawną lub zabezpieczonej na ich rzecz albo ostatniej daty, w której dana osoba fizyczna uzyskała prawo do całości lub części aktywów skutkujących taką wypłatą odsetek lub do innych aktywów stanowiących wypłatę odsetek, w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
Niniejszy ustęp nie ma zastosowania, w przypadku gdy podmiot lub konstrukcja prawna przedstawią dowody na to, że stanowią jeden z następujących przypadków:
a)
są przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania lub innym funduszem zbiorowego inwestowania lub programem zbiorowego inwestowania, określonymi w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. d) ppkt (i) oraz (iii) lub lit. e) ppkt (i) oraz (iii);
b)
są instytucją świadczącą usługi emerytalne lub ubezpieczeniowe lub przedsiębiorstwem upoważnionym przez taką instytucję do zarządzania jej aktywami;
c)
są uznane na mocy procedur mających zastosowanie w państwie członkowskim, którego są rezydentami do celów podatkowych lub w którym mają miejsce faktycznego zarządu, za podmiot lub konstrukcję prawną, które - z uwagi na fakt, że służą one wyłącznie celom charytatywnym pożytku publicznego - są zwolnione z faktycznego opodatkowania zgodnie z ogólnymi zasadami opodatkowania bezpośredniego;
d)
stanowią wspólną własność odsetek, w odniesieniu do której zgodnie z art. 3 podmiot gospodarczy dokonujący wypłaty lub zabezpieczający wypłatę ustalił tożsamość i miejsce zamieszkania wszystkich właścicieli odsetek, w związku z czym podmiot gospodarczy jest podmiotem wypłacającym zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.
3. Podmiot, o którym mowa w ust. 2, który jest podobny do przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub funduszu zbiorowego inwestowania, lub programu zbiorowego inwestowania, o których mowa w ust. 2 akapit ósmy lit. a), może być traktowany do celów niniejszej dyrektywy jako takie przedsiębiorstwo, fundusz zbiorowego inwestowania lub program zbiorowego inwestowania.
W przypadku gdy podmiot korzysta z możliwości, o której mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, państwo członkowskie, w którym znajduje się jego miejsce faktycznego zarządu, wydaje stosowne zaświadczenie. Podmiot przedstawia to zaświadczenie podmiotowi gospodarczemu dokonującemu płatności odsetek lub zabezpieczającemu taką płatność. Podmiot gospodarczy jest w tym przypadku zwolniony z obowiązków określonych w ust. 2 akapit czwarty.
Państwa członkowskie określają szczegółowe przepisy dotyczące możliwości, o której mowa w akapicie pierwszym niniejszego artykułu, dla podmiotów, których miejsce faktycznego zarządu znajduje się na ich terytorium, z myślą o zapewnieniu skutecznego stosowania niniejszej dyrektywy.”;
5)
art. 6 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 6
Definicja wypłaty odsetek
1. Do celów niniejszej dyrektywy »wypłata odsetek« oznacza:
a)
odsetki wypłacone lub zapisane na dobro rachunku, odnoszące się do wierzytelności wszelkiego rodzaju, bez względu na to, czy są one zabezpieczone hipoteką i czy wiąże się z nimi prawo do udziału w zyskach dłużnika oraz, w szczególności, dochód z rządowych papierów wartościowych i z obligacji, w tym premii i nagród związanych z takimi papierami wartościowymi lub obligacjami; kar z tytułu nieterminowych płatności nie uznaje się za wypłaty odsetek;
b)
każdy dochód wypłacony lub uzyskany, lub zapisany na dobro rachunku, odnoszący się do wszelkiego rodzaju papierów wartościowych, z wyjątkiem przypadków, gdy dochód uznaje się bezpośrednio za wypłatę odsetek zgodnie z lit. a), c), d) lub e), oraz gdy:
(i)
warunki zwrotu kapitału określone w dniu emisji zawierają zobowiązanie na rzecz inwestora, zgodnie z którym otrzyma on, w terminie wykupu, co najmniej 95 % zainwestowanego kapitału; lub
(ii)
warunki określone w dniu emisji przewidują związek w wysokości co najmniej 95 % dochodu z papieru wartościowego z odsetkami lub dochodami, o których mowa w lit. a), c), d) lub e);
c)
odsetki narosłe lub skapitalizowane przy sprzedaży, spłacie lub umorzeniu wierzytelności, o których mowa w lit. a), oraz wszelki dochód narosły lub skapitalizowany przy sprzedaży, spłacie lub umorzeniu papierów wartościowych, o których mowa w lit. b);
d)
dochód uzyskany z wypłat, o których mowa w lit. a), b) lub c) niniejszego ustępu, bezpośrednio lub pośrednio, również za pośrednictwem podmiotu lub konstrukcji prawnej, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli został on wypłacony przez jeden z poniższych podmiotów:
(i)
przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub inne fundusze zbiorowego inwestowania lub programy zbiorowego inwestowania, które są zarejestrowane jako takie zgodnie z prawem dowolnego państwa członkowskiego lub kraju Europejskiego Obszaru Gospodarczego, który nie należy do Unii, lub których zasady dotyczące funkcjonowania funduszu lub akty założycielskie regulowane są prawem dotyczącym funduszy zbiorowego inwestowania lub programów zbiorowego inwestowania jednego z tych państw lub krajów. Ma to zastosowanie bez względu na formę prawną takich przedsiębiorstw, funduszy lub programów i bez względu na wszelkie ograniczenia oferty zakupu, sprzedaży lub umorzenia ich udziałów lub jednostek do określonej grupy inwestorów;
(ii)
podmioty, które skorzystały z możliwości przewidzianej w art. 4 ust. 3;
(iii)
fundusze zbiorowego inwestowania lub programy zbiorowego inwestowania mające siedzibę poza terytorium, o którym mowa w art. 7, i poza Europejskim Obszarem Gospodarczym. Ma to zastosowanie bez względu na formę prawną takiego funduszu lub programu i bez względu na wszelkie ograniczenia oferty zakupu, sprzedaży lub umorzenia ich udziałów lub jednostek do określonej grupy inwestorów;
e)
dochód osiągany ze sprzedaży, spłaty lub umorzenia udziałów lub jednostek w następujących przedsiębiorstwach, podmiotach, funduszach inwestycyjnych lub programach inwestycyjnych, jeżeli inwestują one bezpośrednio lub pośrednio za pośrednictwem innych tego typu przedsiębiorstw, funduszy lub programów lub za pośrednictwem podmiotów lub konstrukcji prawnych, o których mowa w art. 4 ust. 2, więcej niż 40 % swoich aktywów w wierzytelności, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu, lub w papiery wartościowe, o których mowa w lit. b) niniejszego ustępu:
(i)
przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania lub inne fundusze zbiorowego inwestowania lub programy zbiorowego inwestowania, które są zarejestrowane jako takie zgodnie z prawem dowolnego państwa członkowskiego lub kraju Europejskiego Obszaru Gospodarczego, który nie należy do Unii, lub których zasady dotyczące funkcjonowania funduszu lub akty założycielskie są regulowane prawem dotyczącym funduszy zbiorowego inwestowania lub programów zbiorowego inwestowania jednego z tych państw lub krajów. Ma to zastosowanie bez względu na formę prawną takich przedsiębiorstw, funduszy lub programów i bez względu na wszelkie ograniczenia oferty zakupu, sprzedaży lub umorzenia ich udziałów lub jednostek do określonej grupy inwestorów;
(ii)
podmioty, które skorzystały z możliwości przewidzianej w art. 4 ust. 3;
(iii)
wszelkie fundusze zbiorowego inwestowania lub programy zbiorowego inwestowania mające siedzibę poza terytorium, o którym mowa w art. 7, i poza Europejskim Obszarem Gospodarczym. Ma to zastosowanie bez względu na formę prawną takiego funduszu lub programu i bez względu na wszelkie ograniczenia oferty zakupu, sprzedaży lub umorzenia ich udziałów lub jednostek do określonej grupy inwestorów.
Do celów niniejszej litery aktywa, które przedsiębiorstwa lub podmioty lub fundusze inwestycyjne lub programy inwestycyjne muszą posiadać jako zabezpieczenie na mocy swoich porozumień, umów lub innych ustaleń prawnych, aby umożliwić im realizację swoich celów inwestycyjnych, i w odniesieniu do których inwestor nie jest stroną ani do których nie ma żadnych uprawnień, nie są uznawane za wierzytelności, o których mowa w lit. a), ani papiery wartościowe, o których mowa w lit. b);
f)
zyski z umowy ubezpieczenia na życie, jeżeli:
(i)
umowa obejmuje gwarancję zysku; lub
(ii)
faktyczny wynik umowy jest w ponad 40 % związany z odsetkami lub dochodami, o których mowa w lit. a), b), c), d) i e).
Do celów niniejszej litery za zysk z umowy ubezpieczenia na życie uznaje się nadwyżkę każdej spłaty lub częściowej spłaty dokonanej przez ubezpieczyciela na życie przed datą wymagalności wypłaty z umowy ubezpieczenia na życie, jak również nadwyżkę każdej kwoty wypłaconej przez ubezpieczyciela na życie ponad sumę wszystkich płatności dokonanych na rzecz ubezpieczyciela na życie na mocy tej samej umowy ubezpieczenia na życie. W przypadku cesji, w całości lub części, ubezpieczenia na życie na rzecz strony trzeciej za zysk z umowy ubezpieczenia na życie uznaje się również nadwyżkę wartości umowy, będącej przedmiotem cesji, ponad sumę wszystkich płatności dokonanych na rzecz ubezpieczyciela na życie. Za zysk z umowy ubezpieczenia na życie, która przewiduje wyłącznie wypłatę przez okres co najmniej 5 lat emerytury lub stałych rocznych świadczeń, uznaje się tylko spłatę lub cesję na rzecz strony trzeciej, które nastąpiły przed końcem okresu 5 lat. Kwoty wypłaconej wyłącznie w związku ze śmiercią, inwalidztwem lub chorobą nie uznaje się za zysk z umowy ubezpieczenia na życie.
Państwa członkowskie mają jednak możliwość włączenia dochodu wymienionego w akapicie pierwszym lit. e) do definicji wypłaty odsetek, w odniesieniu do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania lub innych funduszy zbiorowego inwestowania lub programów zbiorowego inwestowania, które są zarejestrowane zgodnie z ich przepisami lub których zasady dotyczące funkcjonowania funduszu lub akty założycielskie są regulowane prawem tych państw, tylko w zakresie, w jakim dochód taki odpowiada zyskom uzyskanym bezpośrednio lub pośrednio z wypłat odsetek w rozumieniu akapitu pierwszego lit. a), b) lub c).
W odniesieniu do akapitu pierwszego lit. f) ppkt (ii) niniejszego ustępu państwo członkowskie ma możliwość włączenia zysków do definicji odsetek, bez względu na strukturę wyniku, jeżeli zostały one wypłacone lub uzyskane od ubezpieczyciela na życie mającego siedzibę w tym państwie.
Państwo członkowskie informuje Komisję o skorzystaniu z jednej lub obydwu możliwości, o których mowa w akapitach drugim i trzecim. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej informację o skorzystaniu z tej możliwości przez państwo członkowskie i skorzystanie z tej możliwości staje się wiążące dla innych państw członkowskich ze skutkiem od dnia takiej publikacji.
2. W odniesieniu do ust. 1 akapit pierwszy lit. b), w sytuacji gdy podmiot wypłacający nie posiada informacji dotyczących kwoty wypłacanego, uzyskanego lub zapisywanego na dobro rachunku dochodu, za wypłatę odsetek uznawana jest całkowita kwota wypłaty.
W odniesieniu do ust. 1 akapit pierwszy lit. c), w sytuacji gdy podmiot wypłacający nie posiada informacji dotyczących kwoty odsetek ani dochodu należnego lub kapitalizowanego w chwili sprzedaży, spłaty lub umorzenia, za wypłatę odsetek uznawana jest całkowita kwota wypłaty.
W odniesieniu do ust. 1 akapit pierwszy lit. d) i e), w sytuacji gdy podmiot wypłacający nie posiada informacji co do tego, jaka część dochodu pochodzi z wypłat odsetek w rozumieniu lit. a), b) lub c) wspomnianego akapitu, za wypłatę odsetek uznawana jest całkowita kwota dochodu.
W odniesieniu do ust. 1 akapit pierwszy lit. f), w sytuacji gdy podmiot wypłacający nie posiada informacji dotyczących zysku z umowy ubezpieczenia na życie, za wypłatę odsetek uznawana jest całkowita kwota wypłaty.
3. W odniesieniu do ust. 1 akapit pierwszy lit. e), w sytuacji gdy podmiot wypłacający nie posiada informacji dotyczących odsetka aktywów zainwestowanych w wierzytelności lub odpowiednie papiery wartościowe lub w udziały lub jednostki określone w tej literze, uznaje się, że odsetek ten przekracza 40 %. W przypadku gdy podmiot wypłacający nie może ustalić kwoty dochodu uzyskanego przez właściciela odsetek, dochód uznaje się za odpowiadający wpływom ze sprzedaży, spłaty lub umorzenia udziałów lub jednostek.
W odniesieniu do ust. 1 akapit pierwszy lit. f) ppkt (ii), kiedy podmiot wypłacający nie posiada informacji dotyczących części wyniku, która jest powiązana z wypłatami odsetek w rozumieniu lit. a), b), c), d) lub e) wspomnianego akapitu, uznaje się, że wartość ta przekracza 40 %.
4. W przypadku gdy wypłata odsetek określona w ust. 1 dokonywana jest na rzecz podmiotu lub konstrukcji prawnej, o których mowa w art. 4 ust. 2, lub zapisywana na dobro rachunku posiadanego przez taki podmiot lub konstrukcję prawną, uznaje się ją za należną osobie fizycznej, o której mowa w art. 2 ust. 4. W przypadku podmiotu ma to zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy podmiot nie skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 4 ust. 3.
5. W odniesieniu do ust. 1 akapit pierwszy lit. c) i e) państwa członkowskie mają możliwość zobowiązania podmiotów wypłacających mających siedzibę na ich terytorium do obliczania w stosunku rocznym odsetek lub innych odpowiednich dochodów z okresu nieprzekraczającego jednego roku i uznawania tak obliczonych odsetek lub innych odpowiednich dochodów za wypłatę odsetek, nawet jeśli w takim okresie nie dokonywano sprzedaży, umorzenia ani spłaty.
6. W drodze odstępstwa od ust. 1 akapit pierwszy lit. d) i e) państwa członkowskie mają możliwość wyłączenia z definicji wypłaty odsetek wszelkich dochodów, o których mowa w tych przepisach, wypłaconych przez przedsiębiorstwa lub podmioty, lub fundusze inwestycyjne, lub programy inwestycyjne, których zasady dotyczące funkcjonowania funduszu lub akty założycielskie są regulowane prawem tych państw, w przypadku gdy bezpośrednia lub pośrednia inwestycja takich przedsiębiorstw, podmiotów, funduszy lub programów w wierzytelności, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a), lub w papiery wartościowe, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. b), nie przekracza 15 % ich aktywów.
W drodze odstępstwa od ust. 4 państwa członkowskie mają możliwość wyłączenia z definicji wypłaty odsetek w ust. 1 tych wypłat odsetek, które zostały dokonane lub zapisane na dobro rachunku podmiotu lub konstrukcji prawnej, o których mowa w art. 4 ust. 2, których miejsce faktycznego zarządu znajduje się na ich terytorium, w przypadku gdy bezpośrednia lub pośrednia inwestycja takiego podmiotu lub konstrukcji prawnej w wierzytelności, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a), lub w papiery wartościowe, o których mowa w lit. b) tego akapitu, nie przekracza 15 % ich aktywów. W przypadku podmiotu ma to zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy podmiot nie skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 4 ust. 3.
Państwo członkowskie informuje Komisję o skorzystaniu z jednej lub obydwu możliwości, o których mowa w akapitach pierwszym i drugim. Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej informację o skorzystaniu z tej możliwości przez państwo członkowskie i skorzystanie z tej możliwości staje się wiążące dla innych państw członkowskich ze skutkiem od dnia takiej publikacji.
7. Progi wynoszące 40 %, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. e) i lit. f) ppkt (ii) oraz w ust. 3, od dnia 1 stycznia 2016 r. wynoszą 25 %.
8. Wartości procentowe, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. e) i w ust. 6, są ustalane na podstawie polityki inwestycyjnej lub strategii i celów inwestycyjnych określonych w dokumentach regulujących funkcjonowanie danych przedsiębiorstw lub podmiotów lub funduszy inwestycyjnych lub programów inwestycyjnych.
Do celów niniejszego ustępu dokumenty takie obejmują:
a)
zasady dotyczące funkcjonowania funduszu lub akt założycielski danego przedsiębiorstwa, podmiotu, funduszu inwestycyjnego lub programu inwestycyjnego;
b)
wszelkie porozumienia, umowy lub inne ustalenia prawne zawarte przez dane przedsiębiorstwa, podmioty, fundusze inwestycyjne lub programy inwestycyjne, które są udostępniane podmiotowi gospodarczemu; oraz
c)
wszelkie prospekty emisyjne lub podobne dokumenty wydane przez dane przedsiębiorstwa, podmioty, fundusze inwestycyjne lub programy inwestycyjne, lub w ich imieniu, udostępnione ich inwestorom.
W przypadku gdy takie dokumenty nie określają polityki inwestycyjnej ani strategii i celów inwestycyjnych, te wartości procentowe ustala się na podstawie rzeczywistej struktury aktywów danych przedsiębiorstw, podmiotów, funduszy inwestycyjnych lub programów inwestycyjnych, odpowiadającej średniej z wartości aktywów na początku lub w dacie ich pierwszego półrocznego sprawozdania oraz na końcu ich ostatniego okresu obrachunkowego przed datą dokonania lub zabezpieczenia wypłaty odsetek na rzecz właściciela odsetek przez podmiot wypłacający. W przypadku nowo powstałych przedsiębiorstw, podmiotów, funduszy inwestycyjnych lub programów inwestycyjnych taka rzeczywista struktura aktywów odpowiada średniej z wartości aktywów w dniu rozpoczęcia działalności i w dniu pierwszej oceny aktywów zgodnie z zapisami dokumentów regulujących funkcjonowanie tych przedsiębiorstw, podmiotów, funduszy inwestycyjnych lub programów inwestycyjnych.
Struktura aktywów jest określana zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie w państwie członkowskim lub w kraju należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, który nie należy do Unii, w którym przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania lub inny fundusz zbiorowego inwestowania lub program zbiorowego inwestowania są zarejestrowane jako takie albo którego prawo reguluje zasady ich funkcjonowania lub akty założycielskie. Określona w ten sposób struktura aktywów jest wiążąca dla innych państw członkowskich.
9. Dochód, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. b), uznaje się za wypłatę odsetek jedynie w zakresie, w jakim generujące go papiery wartościowe zostały po raz pierwszy wyemitowane w dniu 1 lipca 2014 r. lub po tej dacie. Papierów wartościowych wyemitowanych przed tą datą nie uwzględnia się do celów określenia wartości procentowych, o których mowa w lit. e) wspomnianego akapitu i w ust. 6.
10. Zyski z umowy ubezpieczenia na życie uznaje się za wypłatę odsetek zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy lit. f) jedynie w zakresie, w jakim stanowiąca podstawę tych zysków umowa ubezpieczenia na życie została po raz pierwszy zawarta w dniu 1 lipca 2014 r. lub po tej dacie.
11. Państwa członkowskie mają możliwość uznania dochodu, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. e) ppkt (i), osiąganego ze sprzedaży, spłaty lub umorzenia udziałów lub jednostek w zarejestrowanych przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania innych niż UCITS posiadających zezwolenie zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE (*2), za wypłatę odsetek jedynie w zakresie, w jakim dochód ten przysługiwał tym przedsiębiorstwom w dniu 1 lipca 2014 r. lub po tej dacie.
(*2) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32).”;"
6)
art. 8 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 8
Przedstawianie informacji przez podmiot wypłacający
1. W przypadku gdy właściciel odsetek ma miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż to, w którym ma siedzibę podmiot wypłacający, podmiot wypłacający przedstawia właściwemu organowi państwa członkowskiego siedziby co najmniej następujące informacje:
a)
tożsamość i miejsce zamieszkania właściciela odsetek, ustalone zgodnie z art. 3, lub, w przypadku wspólnej własności odsetek, tożsamość i miejsce zamieszkania wszystkich właścicieli odsetek objętych zakresem art. 1 ust. 1;
b)
nazwisko lub nazwę i adres podmiotu wypłacającego;
c)
numer rachunku właściciela odsetek lub, w przypadku braku numeru, określenie wierzytelności stanowiącej podstawę wypłaty odsetek lub umowy ubezpieczenia na życie, papieru wartościowego, udziału lub jednostki stanowiącej podstawę tej płatności;
d)
informacje dotyczące wypłaty odsetek zgodnie z ust. 2.
W przypadku gdy właściciel odsetek ma miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym podmiot wypłacający zgodnie z art. 4 ust. 2 posiada miejsce faktycznego zarządu, taki podmiot wypłacający przedstawia właściwym organom państwa członkowskiego, w którym posiada miejsce faktycznego zarządu, informacje określone w akapicie pierwszym lit. a)-d) niniejszego ustępu. Taki podmiot wypłacający przekazuje również następujące dane:
(i)
całkowitą kwotę otrzymanych lub zabezpieczonych wypłat odsetek, które uznaje się za należne stosownym właścicielom odsetek;
(ii)
w przypadku gdy osobę fizyczną uznaje się za właściciela odsetek zgodnie z art. 2 ust. 4 lit. c) - kwotę, którą uznaje się za należną tej osobie fizycznej, i datę, z którą stała się ona należna.
2. Minimalny zakres informacji dotyczących wypłaty odsetek, które mają być przedstawione przez podmiot wypłacający, różni się w zależności od następujących kategorii wypłat odsetek i obejmuje:
a)
w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. a): kwotę odsetek wypłaconych lub zapisanych na dobro rachunku;
b)
w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. b): kwotę wszelkiego wypłaconego, uzyskanego lub zapisanego na dobro rachunku dochodu lub całkowitą kwotę wypłaty;
c)
w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) lub e): kwotę odsetek lub dochodu, o których mowa w tych literach, lub całkowitą kwotę wpływów ze sprzedaży, umorzenia lub spłaty;
d)
w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. d): kwotę dochodu, o którym mowa w tej literze, lub całkowitą wypłaconą kwotę;
e)
w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 4: kwotę odsetek przypadających na każdego z właścicieli odsetek objętych zakresem art. 1 ust. 1;
f)
w przypadku gdy państwo członkowskie korzysta z możliwości przewidzianej w art. 6 ust. 5: kwotę odsetek obliczonych w stosunku rocznym lub innych odpowiednich dochodów;
g)
w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. f): zysk obliczony zgodnie z tym przepisem lub całkowitą kwotę wypłaty. Jeśli w przypadku cesji na rzecz osoby trzeciej podmiot wypłacający nie ma informacji na temat wartości umowy będącej przedmiotem cesji: suma płatności dokonanych na rzecz ubezpieczyciela na życie na podstawie umowy ubezpieczenia na życie.
Podmiot wypłacający informuje właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę, lub - w przypadku podmiotu wypłacającego, o którym mowa w art. 4 ust. 2 - właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma miejsce faktycznego zarządu, kiedy zgłasza całkowite kwoty zgodnie z akapitem pierwszym lit. b), c), d) i g) niniejszego ustępu.
3. W przypadku wspólnej własności odsetek podmiot wypłacający informuje właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę, lub - w przypadku podmiotu wypłacającego, o którym mowa w art. 4 ust. 2 - właściwe organy państwa członkowskiego, w którym ma miejsce faktycznego zarządu, czy kwota przedstawiona dla każdego z właścicieli odsetek jest całkowitą kwotą przypadającą wspólnie właścicielom odsetek, faktycznym udziałem należnym danemu właścicielowi odsetek czy równym udziałem.
4. Niezależnie od ust. 2 państwa członkowskie mogą zezwolić, by podmioty wypłacające przedstawiały jedynie następujące informacje:
a)
w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. a), b) lub d): całkowitą kwotę odsetek lub dochodu;
b)
w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) lub e): całkowitą kwotę związanych z takimi wypłatami wpływów ze sprzedaży, umorzenia lub spłaty;
c)
w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. f): zyski, o których właściwe organy państwa członkowskiego zamieszkania właściciela odsetek nie zostały w inny sposób poinformowane przez podmiot wypłacający, bezpośrednio lub przez jego przedstawiciela podatkowego lub właściwe organy innego państwa członkowskiego, zgodnie z wszelkimi przepisami ustawowymi innymi niż przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy, lub całkowitą kwotę wypłaconą na mocy umów ubezpieczenia na życie generujących takie płatności.
Podmiot wypłacający informuje o tym, czy całkowite kwoty są przez niego zgłaszane zgodnie z akapitem pierwszym lit. a), b) i c) niniejszego ustępu.”;
7)
w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:
a)
dodaje się ustępy w brzmieniu:
„1a. Właściwy organ państwa członkowskiego, w którym podmiot gospodarczy ma siedzibę, przekazuje informacje, o których mowa w art. 4 ust. 2 akapit czwarty, właściwemu organowi innego państwa członkowskiego, w którym podmiot lub konstrukcja prawna mają miejsce faktycznego zarządu.
1b. W przypadku gdy podmiot wypłacający w rozumieniu art. 4 ust. 2 przeniósł miejsce faktycznego zarządu do innego państwa członkowskiego, właściwe organy pierwszego państwa członkowskiego przekazują informacje, o których mowa w art. 4 ust. 2 akapit siódmy, właściwym organom nowego państwa członkowskiego.”;
b)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Informacje są przekazywane automatycznie, co najmniej raz w roku, w terminie sześciu miesięcy po zakończeniu roku podatkowego w państwie członkowskim podmiotu wypłacającego lub podmiotu gospodarczego; obejmują one następujące działania zrealizowane w ciągu tego roku:
(i)
wszystkie wypłaty odsetek;
(ii)
wszystkie przypadki, gdy osoby fizyczne zostały właścicielami odsetek zgodnie z art. 2 ust. 4;
(iii)
wszystkie przypadki przeniesienia miejsca faktycznego zarządu podmiotu wypłacającego, o których mowa w art. 4 ust. 2.”;
8)
w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. W okresie przejściowym rozpoczynającym się w dniu, o którym mowa w art. 17 ust. 2 i 3, i z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 Luksemburg i Austria nie są zobowiązane do stosowania przepisów rozdziału II.
Państwa te otrzymują jednak informacje od pozostałych państw członkowskich zgodnie z rozdziałem II.
W okresie przejściowym celem niniejszej dyrektywy jest zapewnienie minimalnego skutecznego opodatkowania oszczędności w formie wypłat odsetek dokonanych w jednym państwie członkowskim na rzecz właścicieli odsetek będących osobami fizycznymi mającymi miejsce zamieszkania do celów podatkowych w innym państwie członkowskim.”;
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Po upływie okresu przejściowego Luksemburg i Austria są zobowiązane do stosowania przepisów rozdziału II i przestają stosować podatek u źródła i podział przychodu przewidziane w art. 11 i 12. Jeżeli w okresie przejściowym Luksemburg lub Austria postanowią stosować przepisy rozdziału II, nie stosują one dłużej podatku u źródła ani podziału przychodu przewidzianych w art. 11 i 12.”;
9)
w art. 11 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„1. W okresie przejściowym, o którym mowa w art. 10, w przypadku gdy miejsce zamieszkania właściciela odsetek znajduje się w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym ma siedzibę podmiot wypłacający, lub - w przypadku podmiotu wypłacającego, o którym mowa w art. 4 ust. 2 - w państwie członkowskim, w którym taki podmiot wypłacający ma miejsce faktycznego zarządu, Luksemburg i Austria nakładają podatek u źródła wynoszący 15 % w ciągu pierwszych trzech lat okresu przejściowego, 20 % przez następne trzy lata i 35 % po upływie tego okresu.
2. Podmiot wypłacający pobiera podatek u źródła w następujący sposób:
a)
w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. a): od kwoty odsetek wypłaconych lub zapisanych na dobro rachunku;
b)
w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. b): od kwoty wszelkiego dochodu wypłaconego, uzyskanego lub zapisanego na dobro rachunku;
c)
w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) lub e): od kwoty odsetek lub dochodu, o których mowa w tych literach, lub jako opłatę o równoważnym skutku, którą ponosi właściciel odsetek od całkowitej kwoty wpływów ze sprzedaży, umorzenia lub spłaty;
d)
w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. d): od kwoty dochodu, o którym mowa w tej literze;
e)
w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 4: od kwoty odsetek przypadających na każdego z właścicieli odsetek objętych zakresem art. 1 ust. 1. Całkowita kwota, od której pobierany jest podatek, nie przekracza kwoty wypłaty odsetek otrzymanej przez podmiot lub konstrukcję prawną lub zabezpieczonej na ich rzecz;
f)
w przypadku gdy państwo członkowskie korzysta z możliwości na mocy art. 6 ust. 5: od kwoty odsetek obliczonych w stosunku rocznym lub innych odpowiednich dochodów;
g)
w przypadku wypłaty odsetek w rozumieniu art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. f): od zysku obliczonego zgodnie z tym przepisem. Państwa członkowskie mogą zezwolić podmiotom wypłacającym na pobieranie podatku u źródła wyłącznie od zysków, o których właściwe organy państwa członkowskiego siedziby właściciela odsetek nie zostały jeszcze poinformowane przez podmiot wypłacający lub jego przedstawicieli podatkowych na podstawie wszelkich przepisów ustawodawczych innych niż przepisy niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy.
Przekazując dochody z podatku u źródła właściwym organom, podmiot wypłacający informuje te organy o liczbie właścicieli odsetek objętych poborem podatku u źródła, sklasyfikowanych według państw członkowskich zamieszkania każdego z nich.”;
b)
w ust. 3 odesłanie do „ust. 2 lit. a) i b)” zastępuje się odesłaniem do „ust. 2 lit. a), b) i c)”;
c)
ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„5. W okresie przejściowym państwa członkowskie nakładające podatek u źródła mogą postanowić, że podmiot gospodarczy dokonujący wypłaty odsetek lub zabezpieczający taką wypłatę na rzecz podmiotu lub konstrukcji prawnej, o których mowa w art. 4 ust. 2 i których miejsce faktycznego zarządu znajduje się w innym państwie członkowskim, jest uznawany za podmiot wypłacający zamiast tego podmiotu lub konstrukcji prawnej i pobiera podatek u źródła od takich odsetek, chyba że podmiot lub konstrukcja prawna formalnie wyrazili zgodę na przekazywanie ich nazwy lub nazwiska - o ile takie istnieją - ich formy prawnej, miejsca ich faktycznego zarządu i całkowitej kwoty wypłaconych im lub zabezpieczonych na ich rzecz odsetek zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit czwarty.”;
10)
art. 13 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 13
Wyjątki dotyczące procedury stosowania podatku u źródła
1. Państwa członkowskie nakładające podatek u źródła zgodnie z art. 11 przewidują następujące procedury w celu zapewnienia właścicielowi odsetek możliwości wystąpienia o niepotrącanie podatku:
a)
procedura pozwalająca właścicielowi odsetek na wyraźne udzielenie zezwolenia podmiotowi wypłacającemu na przekazywanie informacji zgodnie z rozdziałem II; zezwolenie to obejmuje wszystkie wypłaty odsetek przypadające właścicielowi odsetek ze strony tego podmiotu wypłacającego; w takim przypadku stosuje się art. 9;
b)
procedura zapewniająca nienakładanie podatku u źródła w przypadku, gdy właściciel odsetek przedstawi swojemu podmiotowi wypłacającemu zaświadczenie sporządzone na jego nazwisko przez właściwy organ jego państwa członkowskiego zamieszkania do celów podatkowych zgodnie z ust. 2.
2. Na wniosek właściciela odsetek, właściwy organ jego państwa członkowskiego zamieszkania do celów podatkowych wydaje zaświadczenie wskazujące:
a)
nazwisko, adres, numer identyfikacji podatkowej lub jego odpowiednik oraz datę i miejsce urodzenia właściciela odsetek;
b)
nazwisko lub nazwę i adres podmiotu wypłacającego;
c)
numer rachunku właściciela odsetek lub, w przypadku jego braku, określenie zabezpieczenia.
Zaświadczenie takie jest ważne przez okres nieprzekraczający trzech lat. Jest ono wydawane każdemu właścicielowi odsetek na jego wniosek, w terminie dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku.”;
11)
w art. 14 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
„Jeżeli wypłata odsetek przypadających właścicielowi odsetek została objęta podatkiem u źródła w państwie członkowskim podmiotu wypłacającego, państwo członkowskie, w którym właściciel odsetek ma miejsce zamieszkania do celów podatkowych, przyznaje mu zgodnie ze swoim prawem krajowym ulgę podatkową równą kwocie pobranego podatku.”;
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Jeżeli poza podatkiem u źródła, o którym mowa w art. 11, wypłata odsetek przypadających właścicielowi odsetek została objęta jakimkolwiek innym rodzajem podatku u źródła, a państwo członkowskie, w którym znajduje się miejsce zamieszkania właściciela odsetek do celów podatkowych, przyznaje mu ulgę podatkową w odniesieniu do takiego podatku u źródła zgodnie ze swoim prawem krajowym lub z umowami w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, ten inny podatek u źródła jest uwzględniany przed zastosowaniem procedury określonej w ust. 2.”;
12)
w art. 15 ust. 1 akapit drugi wyraz „Załączniku” zastępuje się wyrazami „załączniku III”;
13)
w art. 18 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
„Co trzy lata Komisja składa Radzie sprawozdanie z funkcjonowania niniejszej dyrektywy na podstawie statystyk wymienionych w załączniku IV dostarczanych Komisji przez wszystkie państwa członkowskie.”;
14)
dodaje się artykuły w brzmieniu:
„Artykuł 18a
Środki wykonawcze
1. Działając zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 18b ust. 2, Komisja może przyjmować środki w następujących celach:
a)
określenie dostawców danych, z których usług mogą korzystać podmioty wypłacające w celu uzyskania informacji koniecznych do właściwego opodatkowania do celów art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. b), d) i e);
b)
ustalenie wspólnych formatów i praktycznych procedur niezbędnych do celów elektronicznej wymiany informacji, o której mowa w art. 9;
c)
ustalenie wspólnych formularzy zaświadczeń i innych dokumentów ułatwiających stosowanie niniejszej dyrektywy, w szczególności dokumentów wydanych w państwie członkowskim nakładającym podatek u źródła wykorzystywanych do celów art. 14 przez państwo członkowskie będące dla właściciela odsetek miejscem zamieszkania do celów podatkowych.
2. Komisja aktualizuje wykaz zamieszczony w załączniku III na wniosek bezpośrednio zainteresowanych państw członkowskich.
Artykuł 18b
Komitet
1. Komisja jest wspomagana przez Komitet ds. Współpracy Administracyjnej w dziedzinie Opodatkowania (zwany dalej »komitetem«).
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.”;
15)
w załączniku wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1. Państwa członkowskie przyjmują i publikują do dnia 1 stycznia 2016 r. przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie niezwłocznie przekażą Komisji tekst tych przepisów.
Państwa członkowskie stosują te przepisy od pierwszego dnia trzeciego roku kalendarzowego następującego po roku kalendarzowym, w którym niniejsza dyrektywa wejdzie w życie.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2. Państwa członkowskie przekażą Komisji tekst głównych przepisów prawa krajowego dotyczących dziedziny objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie z dniem jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 24 marca 2014 r.