SMĚRNICE EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY 2014/62/EU
ze dne 15. května 2014
o trestněprávní ochraně eura a jiných měn proti padělání, kterou se nahrazuje rámcové rozhodnutí Rady 2000/383/SVV
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 83 odst. 1 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropské centrální banky (1),
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (2),
v souladu s řádným legislativním postupem (3),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Euro jako jednotná měna sdílená členskými státy eurozóny významně ovlivňuje hospodářství Unie a každodenní život jejích občanů. Od zavedení do oběhu v roce 2002 však způsobilo padělání eura finanční škodu ve výši nejméně 500 milionů EUR, neboť je to měna, na kterou se neustále zaměřuje trestná činnost organizovaných padělatelských skupin. Je v zájmu Unie jako celku bránit jakékoli činnosti, při níž může paděláním dojít k narušení pravosti eura, a takovou činnost postihovat.
PŘIJALY TUTO SMĚRNICI:
Článek 1
Předmět úpravy
Tato směrnice stanoví minimální pravidla týkající se definice trestných činů a sankcí v oblasti padělání eura a jiných měn. Rovněž zavádí společná ustanovení s cílem posílit boj proti těmto trestným činům a zlepšit jejich vyšetřování a zajistit lepší spolupráci v boji proti padělání.
Článek 2
Definice
Pro účely této směrnice se rozumí:
a)
„penězi“ bankovky a mince, které mají postavení zákonného platidla, včetně eurobankovek a euromincí, které mají postavení zákonného platidla na základě nařízení (ES) č. 974/98;
b)
„právnickou osobou“ jakýkoli subjekt, který má podle použitelného práva právní subjektivitu, s výjimkou států nebo veřejných orgánů vykonávajících státní moc a veřejnoprávních mezinárodních organizací;
Článek 3
Trestné činy
1. Členské státy přijmou nezbytná opatření pro zajištění trestnosti tohoto úmyslného jednání:
a)
jakékoli podvodné jednání spočívající v padělání nebo pozměňování peněz za použití jakýchkoli prostředků;
b)
podvodné uvedení padělaných peněz do oběhu;
c)
dovoz, vývoz, přeprava, přijetí nebo získání padělaných peněz za účelem jejich uvedení do oběhu s vědomím, že se jedná o padělek;
d)
podvodná výroba, přijetí, získání nebo držení
i)
nástrojů, předmětů, počítačových programů a údajů a jakýchkoli jiných prostředků, které jsou svou povahou určeny k padělání nebo pozměňování peněz, nebo
ii)
bezpečnostních prvků, jako jsou hologramy, vodoznaky nebo jiné součásti peněz, které slouží k ochraně proti padělání.
2. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby jednání uvedené v odst. 1 písm. a), b) a c) bylo trestné rovněž ve vztahu k bankovkám nebo mincím vyráběným nebo vyrobeným za použití legálních zařízení nebo materiálů při porušení práv nebo podmínek, za nichž mohou příslušné orgány vydávat bankovky nebo mince.
3. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby jednání uvedené v odstavcích 1 a 2 bylo trestné rovněž ve vztahu k bankovkám nebo mincím, které nejsou dosud vydány, ale jsou určeny k oběhu jako zákonné platidlo.
Článek 4
Návod, pomoc a účastenství a pokus
1. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby návod ke spáchání trestného činu uvedeného v článku 3 a pomoc i účastenství při něm byly postihovány jako trestný čin.
2. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby byl pokus o spáchání trestného činu uvedeného v čl. 3 odst. 1 písm. a), b) nebo c), v čl. 3 odst. 2 nebo v čl. 3 odst. 3 ve vztahu k jednání uvedenému v čl. 3 odst. 1 písm. a), b) a c) postihován jako trestný čin.
Článek 5
Sankce pro fyzické osoby
1. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby jednání uvedené v článcích 3 a 4 podléhalo účinným, přiměřeným a odrazujícím trestním sankcím.
2. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby za trestné činy uvedené v čl. 3 odst. 1 písm. d) a v čl. 3 odst. 2 a čl. 3 odst. 3 ve vztahu k jednání uvedenému v čl. 3 odst. 1 písm. d) bylo možné uložit trest odnětí svobody.
3. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby za trestné činy uvedené v čl. 3 odst. 1 písm. a) a čl. 3 odst. 3 ve vztahu k jednání uvedenému v čl. 3 odst. 1 písm. a) bylo možné uložit trest odnětí svobody s horní hranicí trestní sazby nejméně osmi let.
4. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby za trestné činy uvedené v čl. 3 odst. 1 písm. b) a c) a čl. 3 odst. 3 ve vztahu k jednání uvedenému v čl. 3 odst. 1 písm. b) a c) bylo možné uložit trest odnětí svobody s horní hranicí trestní sazby nejméně pěti let.
5. Pokud jde o trestný čin uvedený v čl. 3 odst. 1 písm. b), mohou členské státy stanovit jiné účinné, přiměřené a odrazující trestní sankce než ty, které jsou uvedeny v odstavci 4 tohoto článku, včetně pokut a odnětí svobody, pokud byly padělané peníze přijaty bez vědomí toho, že se jedná o padělek, ale předány dále s vědomím, že se jedná o padělek.
Článek 6
Odpovědnost právnických osob
1. Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby právnickou osobu bylo možno činit odpovědnou za trestné činy uvedené v článcích 3 a 4 spáchané v jejich prospěch osobou jednající samostatně nebo jako člen orgánu právnické osoby, která v rámci této právnické osoby působí ve vedoucím postavení na základě
a)
oprávnění zastupovat tuto právnickou osobu;
b)
pravomoci přijímat jménem této právnické osoby rozhodnutí nebo
c)
pravomoci vykonávat kontrolu v rámci této právnické osoby.
2. Členské státy zajistí, aby právnickou osobu bylo možno činit odpovědnou v případech, kdy nedostatek dohledu nebo kontroly ze strany osoby uvedené v odstavci 1 tohoto článku umožnil spáchání trestného činu uvedeného v článcích 3 a 4 ve prospěch této právnické osoby osobou jí podřízenou.
3. Odpovědnost právnické osoby podle odstavců 1 a 2 tohoto článku nevylučuje trestní stíhání fyzických osob pro spáchání trestných činů uvedených v článcích 3 a 4, návod k nim nebo účast na nich.
Článek 7
Sankce pro právnické osoby
Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby právnické osoby odpovědné podle článku 6 podléhaly účinným, přiměřeným a odrazujícím sankcím, které zahrnují pokuty trestní nebo jiné povahy a které mohou zahrnovat i jiné sankce, například
a)
zbavení nároku pobírat veřejné výhody nebo podpory;
b)
dočasný nebo trvalý zákaz provozování obchodní činnosti;
c)
uložení soudního dohledu;
d)
zrušení rozhodnutím soudu;
e)
dočasné nebo trvalé uzavření provozoven použitých ke spáchání trestného činu.
Článek 8
Soudní příslušnost
1. Každý členský stát přijme opatření nezbytná ke stanovení soudní příslušnosti svých soudů pro trestné činy uvedené v článcích 3 a 4, je-li
a)
trestný čin zcela nebo zčásti spáchán na jeho území nebo
b)
pachatel jeho státní příslušník.
2. Každý členský stát, jehož měnou je euro, přijme opatření nezbytná ke stanovení soudní příslušnosti svých soudů pro trestné činy uvedené v článcích 3 a 4, které byly spáchány mimo jeho území, alespoň pokud se tyto trestné činy týkají eura a pokud
a)
se pachatel nachází na území tohoto členského státu a není vydán nebo
b)
padělané eurobankovky a euromince, které mají vztah k trestnému činu, byly odhaleny na území tohoto členského státu.
Pro účely stíhání trestných činů uvedených v čl. 3 odst. 1 písm. a), čl. 3 odst. 2 a 3, pokud se týkají čl. 3 odst. 1 písm. a), jakož i návodu, pomoci, účastenství a pokusu o spáchání těchto trestných činů, přijmou členské státy opatření nezbytná k zajištění toho, aby jejich soudní příslušnost nebyla podmíněna tím, že daný skutek musí být trestným činem v místě, kde byl spáchán.
Článek 9
Vyšetřovací nástroje
Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby osoby, útvary nebo orgány odpovědné za vyšetřování nebo stíhání trestných činů uvedených v článcích 3 a 4 měly k dispozici účinné vyšetřovací nástroje, jakých se využívá při vyšetřování případů organizované a jiné závažné trestné činnosti.
Článek 10
Povinnost předat padělané eurobankovky a euromince pro účely analýzy a rozpoznávání padělků
Členské státy zajistí, aby bylo v průběhu trestního řízení neprodleně povoleno přezkoumání podezřelých padělaných eurobankovek a euromincí pro účely analýzy, identifikace a rozpoznávání dalších padělků národním analytickým střediskem a národním mincovním analytickým střediskem. Příslušné orgány předají nezbytné vzorky neprodleně, a nejpozději v okamžiku, jakmile je dosaženo konečného rozhodnutí o trestním řízení.
Článek 11
Statistika
Členské státy poskytují Komisi alespoň každé dva roky údaje o počtu trestných činů stanovených v článcích 3 a 4 a o počtu osob, které byly ve spojitosti s trestnými činy uvedenými v článcích 3 a 4 stíhány a odsouzeny.
Článek 12
Zprávy Komise a přezkum
Do 23. května 2019 předloží Komise Evropskému parlamentu a Radě zprávu o uplatňování této směrnice. Zpráva zhodnotí rozsah, v jakém členské státy přijaly opatření nezbytná k dosažení souladu s touto směrnicí. Ke zprávě se v případě potřeby připojí vhodný legislativní návrh.
Článek 13
Nahrazení rámcového rozhodnutí 2000/383/SVV
Rámcové rozhodnutí 2000/383/SVV se nahrazuje ve vztahu k členským státům, které jsou vázány touto směrnicí, aniž jsou dotčeny povinnosti těchto členských států týkající se lhůt pro provedení rámcového rozhodnutí 2000/383/SVV ve vnitrostátním právu.
Odkazy na rámcové rozhodnutí 2000/383/SVV se ve vztahu k členským státům, které jsou vázány touto směrnicí, považují za odkazy na tuto směrnici.
Článek 14
Provedení
1. Členské státy uvedou v účinnost právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí do 23. května 2016. Neprodleně o nich uvědomí Komisi.
Tyto předpisy přijaté členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
2. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 15
Vstup v platnost
Tato směrnice vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 16
Určení
Tato směrnice je určena členským státům v souladu se Smlouvami.
V Bruselu dne 15. května 2014.
DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2014/62/UE
z dnia 15 maja 2014 r.
w sprawie prawnokarnych środków ochrony euro i innych walut przed fałszowaniem, zastępująca decyzję ramową Rady 2000/383/WSiSW
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 83 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (1),
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Euro, jako wspólna waluta, którą posługują się państwa członkowskie strefy euro, stało się ważnym czynnikiem w gospodarce Unii i życiu codziennym jej obywateli. Od wprowadzenia euro w 2002 r. było ono jednak stale fałszowane przez zorganizowane grupy przestępcze, a straty wynikające z fałszowania euro wyniosły co najmniej 500 mln EUR. W interesie całej Unii leży przeciwdziałanie wszelkim działaniom wiążącym się z fałszowaniem euro, które mogłoby zagrozić jego wiarygodności, oraz ściganie takich działań.
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zakres przedmiotowy
W niniejszej dyrektywie określa się minimalne zasady dotyczące definicji przestępstw i kar w dziedzinie fałszowania euro i innych walut. Wprowadza się również wspólne przepisy mające na celu skuteczniejsze zwalczanie tych przestępstw i sprawniejsze prowadzenie dochodzeń w ich sprawie oraz zapewnienie lepszej współpracy w zakresie zwalczania fałszowania pieniędzy.
Artykuł 2
Definicje
Na użytek niniejszej dyrektywy zastosowanie mają następujące definicje:
a)
„pieniądze” oznaczają banknoty i monety, których obieg został zatwierdzony zgodnie z prawem, w tym banknoty i monety euro, których obieg został zatwierdzony zgodnie z prawem na podstawie rozporządzenia (WE) nr 974/98;
b)
„osoba prawna” oznacza każdy podmiot mający osobowość prawną na mocy właściwego prawa, z wyjątkiem państw lub organów publicznych sprawujących władzę państwową oraz organizacji międzynarodowych.
Artykuł 3
Przestępstwa
1. Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia, aby następujące czyny, gdy są popełnione umyślnie, podlegały karze jako przestępstwo:
a)
każde podrobienie lub przerobienie pieniędzy mające na celu oszustwo, niezależnie od zastosowanych środków;
b)
wprowadzenie do obiegu fałszywych pieniędzy mające na celu oszustwo;
c)
przywóz, wywóz, transport, przyjmowanie lub uzyskiwanie fałszywych pieniędzy, w celu wprowadzenia ich do obiegu, przy świadomości, że są one fałszywe;
d)
produkcja, przyjmowanie, uzyskiwanie lub posiadanie w celu oszustwa:
(i)
narzędzi, przedmiotów, programów komputerowych i danych oraz wszelkich innych środków szczególnie dostosowanych do podrabiania lub przerabiania pieniędzy; lub
(ii)
zabezpieczeń, takich jak hologramy, znaki wodne lub inne składniki pieniędzy, które służą do ich ochrony przed fałszowaniem.
2. Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia, aby czyny, o których mowa w ust. 1 lit. a), b) i c), były karalne również w odniesieniu do banknotów lub monet produkowanych lub wyprodukowanych za pomocą legalnych urządzeń lub materiałów przy naruszeniu przepisów lub warunków, zgodnie z którymi właściwe organy mogą emitować banknoty lub monety.
3. Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia, aby czyny, o których mowa w ust. 1 i 2, były karalne również w odniesieniu do banknotów i monet, które nie zostały jeszcze wyemitowane, ale mają być wprowadzone do obiegu jako prawny środek płatniczy.
Artykuł 4
Podżeganie, pomocnictwo i usiłowanie
1. Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia karalności podżegania do przestępstw, o których mowa w art. 3, lub pomocnictwa w nich.
2. Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia karalności usiłowania popełnienia przestępstw, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a), b) lub c), art. 3 ust. 2 lub art. 3 ust. 3 w związku z czynami, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a), b) i c).
Artykuł 5
Kary w przypadku osób fizycznych
1. Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia karalności czynów, o których mowa w art. 3 i 4, z zastosowaniem skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji karnych.
2. Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia, aby przestępstwa, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. d), przestępstwa, o których mowa w art. 3 ust. 2, oraz przestępstwa, o których mowa w art. 3 ust. 3 w związku z czynami, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. d), były zagrożone karą, której maksymalna wysokość obejmuje pozbawienie wolności.
3. Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia, aby przestępstwa, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a) oraz w art. 3 ust. 3 w związku z czynami, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a), były zagrożone karą w maksymalnej wysokości co najmniej 8 lat pozbawienia wolności.
4. Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia, aby przestępstwa, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) i c) oraz w art. 3 ust. 3 w związku z czynami, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) i c), były zagrożone karą w maksymalnej wysokości co najmniej 5 lat pozbawienia wolności.
5. W związku z przestępstwem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b), państwa członkowskie mogą określić skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje karne, inne niż te, o których mowa w ust. 4 niniejszego artykułu, obejmujące grzywny i kary pozbawienia wolności, jeżeli fałszywe pieniądze przyjęto, nie wiedząc, że są one fałszywe, lecz przekazano je dalej, wiedząc o tym.
Artykuł 6
Odpowiedzialność osób prawnych
1. Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności osób prawnych za przestępstwa, o których mowa w art. 3 i 4, popełnione na ich korzyść przez dowolną osobę działającą indywidualnie lub wchodzącą w skład organu danej osoby prawnej i pełniącą kierowniczą funkcję w tej osobie prawnej na podstawie uprawnienia do:
a)
reprezentowania osoby prawnej;
b)
podejmowania decyzji w imieniu osoby prawnej; lub
c)
sprawowania kontroli w ramach osoby prawnej.
2. Państwa członkowskie zapewniają możliwość pociągnięcia osoby prawnej do odpowiedzialności w przypadku, gdy brak nadzoru lub kontroli ze strony osoby, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, umożliwił popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 3 i 4, na korzyść tej osoby prawnej przez osobę jej podlegającą.
3. Odpowiedzialność osoby prawnej na podstawie ust. 1 i 2 niniejszego artykułu nie wyklucza możliwości wszczęcia postępowania karnego przeciwko osobom fizycznym, które popełniły przestępstwa, o których mowa w art. 3 i 4, podżegały do popełnienia takich przestępstw lub pomagały w ich popełnieniu.
Artykuł 7
Kary wobec osób prawnych
Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia, aby osoba prawna ponosząca odpowiedzialność na podstawie art. 6 podlegała skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym karom, które obejmują grzywny wymierzane na podstawie przepisów prawa karnego lub innego rodzaju przepisów oraz mogą obejmować inne kary, takie jak:
a)
pozbawienie prawa do korzystania ze świadczeń publicznych lub pomocy państwa;
b)
czasowy lub stały zakaz prowadzenia działalności gospodarczej;
c)
umieszczenie pod dozorem sądowym;
d)
likwidacja sądowa;
e)
czasowe lub stałe zamknięcie zakładów wykorzystywanych do popełnienia przestępstwa.
Artykuł 8
Jurysdykcja
1. Każde państwo członkowskie przyjmuje środki niezbędne do ustanowienia swojej jurysdykcji w odniesieniu do przestępstw, o których mowa w art. 3 i 4, gdy:
a)
przestępstwo zostało popełnione w całości lub części na jego terytorium; lub
b)
sprawca jest jego obywatelem.
2. Każde państwo członkowskie, którego walutą jest euro, przyjmuje środki niezbędne do sprawowania jurysdykcji w odniesieniu do przestępstw, o których mowa w art. 3 i 4, popełnionych poza jego terytorium, przynajmniej gdy dotyczą one euro oraz gdy:
a)
sprawca przebywa na terytorium tego państwa członkowskiego i nie jest poddany ekstradycji; lub
b)
fałszywe banknoty lub monety euro związane z przestępstwem wykryto w tym państwie członkowskim.
W celu ścigania przestępstw, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a), art. 3 ust. 2 i 3, gdy są one związane z art. 3 ust. 1 lit. a), jak również w celu ścigania podżegania do popełnienia tych przestępstw, pomocnictwa w ich popełnieniu oraz usiłowania ich popełnienia, każde państwo członkowskie przyjmuje środki niezbędne do zapewnienia, aby jego jurysdykcja nie była zależna od tego, czy dane czyny stanowią przestępstwo w miejscu ich popełnienia.
Artykuł 9
Narzędzia dochodzeniowe.
Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia osobom, jednostkom lub służbom odpowiedzialnym za prowadzenie dochodzeń dotyczących przestępstw, o których mowa w art. 3 i 4, lub za ich ściganie, dostępu do skutecznych narzędzi dochodzeniowych, takich jak narzędzia wykorzystywane w sprawach związanych z przestępczością zorganizowaną lub innymi poważnymi przestępstwami.
Artykuł 10
Zobowiązanie do przekazania fałszywych banknotów i monet euro w celu analizy i wykrywania falsyfikatów
Państwa członkowskie zapewniają, aby w trakcie postępowania karnego niezwłocznie zezwalano na przeprowadzenie przez Krajowe Centrum Analiz i Krajowe Centrum Analiz Monet badania banknotów i monet, co do których istnieje podejrzenie fałszerstwa, na użytek analizowania, identyfikacji i wykrywania dalszych falsyfikatów. Właściwe organy przekazują niezbędne próbki niezwłocznie, a najpóźniej po wydaniu ostatecznego orzeczenia w postępowaniu karnym.
Artykuł 11
Dane statystyczne
Państwa członkowskie co najmniej co dwa lata przekazują Komisji dane dotyczące liczby przestępstw określonych w art. 3 i 4 oraz liczby osób ściganych i skazanych w związku z przestępstwami określonymi w art. 3 i 4.
Artykuł 12
Sprawozdanie Komisji i przegląd
Do dnia 23 maja 2019 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszej dyrektywy. W sprawozdaniu ocenia się, w jakim zakresie państwa członkowskie przyjęły środki niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszą dyrektywą. W razie konieczności sprawozdaniu towarzyszy wniosek ustawodawczy.
Artykuł 13
Zastąpienie decyzji ramowej 2000/383/WSiSW
Niniejsza dyrektywa zastępuje decyzję ramową 2000/383/WSiSW w odniesieniu do państw członkowskich związanych niniejszą dyrektywą, bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminu transpozycji decyzji ramowej 2000/383/WSiSW do prawa krajowego.
W odniesieniu do państw członkowskich związanych niniejszą dyrektywą odesłania do decyzji ramowej 2000/383/WSiSW traktuje się jako odesłania do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 14
Transpozycja
1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 23 maja 2016 r. Niezwłocznie informują o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2. Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów krajowych, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 15
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 16
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Brukseli dnia 15 maja 2014 r.