NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 515/2014
ze dne 16. dubna 2014,
kterým se jako součást Fondu pro vnitřní bezpečnost zřizuje nástroj pro finanční podporu v oblasti vnějších hranic a víz a zrušuje rozhodnutí č. 574/2007/ES
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 77 odst. 2 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
s ohledem na stanovisko Výboru regionů (2),
v souladu s řádným legislativním postupem (3),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Cíle Unie zajistit vysokou úroveň bezpečnosti v prostoru svobody, bezpečnosti a práva podle čl. 67 odst. 3 Smlouvy o fungování Unie (dále jen „Smlouva o fungování EU“) by mělo být dosaženo mimo jiné společnými opatřeními pro překračování vnitřních hranic osobami a ochranu na vnějších hranicích a společnou vízovou politiku, která mají být součástí konvergentního vícestupňového systému, který by měl umožnit výměnu údajů a získání úplných informací o situaci a jehož cílem je usnadnit legální cestování a boj proti nelegálnímu přistěhovalectví.
(2)
Unie musí přistupovat k vnitřním a vnějším aspektům řízení migrace a vnitřní bezpečnosti uceleněji, měla by vytvořit spojitost mezi bojem proti nelegálnímu přistěhovalectví a zvýšením bezpečnosti na vnějších hranicích Unie a také by měla lépe spolupracovat a vést dialog se třetími zeměmi při řešení nelegálního přistěhovalectví a podpoře legální migrace.
(3)
Je nezbytné vytvořit integrovaný přístup k otázkám vyplývajícím z migračních tlaků a žádostí o azyl a ke správě vnějších hranic Unie, přičemž je nutné, aby byly k dispozici dostatečné rozpočtové prostředky a podpůrné nástroje pro řešení mimořádných situací v duchu dodržování lidských práv a solidarity mezi všemi členskými státy se zřetelem na vnitrostátní odpovědnost a při jasném vymezení úkolů.
(4)
Strategie vnitřní bezpečnosti Evropské unie (dále jen „strategie vnitřní bezpečnosti“), kterou Rada schválila v únoru 2010, tvoří sdílený program pro řešení těchto společných úkolů v oblasti bezpečnosti. Sdělení Komise z listopadu 2010 nazvané „Strategie vnitřní bezpečnosti EU: pět kroků směrem k bezpečnější Evropě“ proměňuje zásady a pokyny strategie v konkrétní kroky tím, že stanovuje pět strategických cílů: zničit mezinárodní zločinecké sítě, předcházet terorismu a řešit radikalizaci a nábor, zvýšit pro občany a podniky úroveň bezpečnosti v kyberprostoru, posílit bezpečnost prostřednictvím správy hranic a zlepšit odolnost Evropy vůči krizím a katastrofám.
(5)
Podle strategie vnitřní bezpečnosti jsou svoboda, bezpečnost a spravedlnost cíle, které je třeba sledovat souběžně, přičemž bezpečnost by měla být v rámci snahy o dosažení svobody a spravedlnosti prosazována vždy v souladu se zásadami stanovenými ve Smlouvách, zásadami právního státu a závazky Unie v oblasti základních práv.
(6)
Klíčovými zásadami, kterými se provádění strategie vnitřní bezpečnosti řídí, by měly být solidarita mezi členskými státy, jasné rozdělení úkolů, respektování základních svobod a lidských práv a právního státu, silné zaměření na globální perspektivu a propojení s vnější bezpečností stejně jako plný soulad s cíli zahraniční politiky Unie, jak jsou stanoveny v článku 21 Smlouvy o Evropské unii (dále jen „Smlouva o EU“).
(7)
Na podporu provádění strategie v oblasti vnitřní bezpečnosti a pro zajištění, aby mohla být skutečně uvedena do chodu, by měla být členským státům poskytnuta adekvátní finanční podpora formou zřízení Fondu pro vnitřní bezpečnost (dále jen „fond“).
(8)
Vzhledem k právním specifikům, jež se vážou k hlavě V Smlouvy o fungování EU, nelze z právního hlediska fond zřídit formou jediného finančního nástroje. Fond by měl být proto zřízen jako komplexní rámec pro finanční podporu Unie v oblasti vnitřní bezpečnosti, který bude obsahovat nástroj pro finanční podporu v oblasti vnějších hranic a víz (dále jen „nástroj“) zřízený tímto nařízením, jakož i nástroj pro finanční podporu policejní spolupráce, předcházení trestné činnosti, boje proti trestné činnosti a řešení krizí zřízený nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 513/2014 (4). Tento komplexní rámec by mělo doplňovat nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 514/2014 (5), na které by toto nařízení mělo odkazovat, pokud jde o pravidla týkající se programování, finančního řízení, řízení a kontroly, účetní závěrky, uzavírání programů a podávání zpráv a hodnocení.
(9)
Nová dvoupilířová struktura financování v oblasti vnitřních záležitostí by měla přispívat ke zjednodušení, racionalizaci, konsolidaci a transparentnosti financování v této oblasti. Mělo by se usilovat o součinnost, soulad a doplňkovost s jinými fondy a programy, a to i za účelem přidělování finančních prostředků na společné cíle. Mělo by se nicméně zabránit překrývání různých nástrojů financování.
(10)
Fond by měl odrážet potřebu zvýšené flexibility a zjednodušení a současně splňovat požadavky v oblasti předvídatelnosti a zajišťovat spravedlivé a transparentní rozdělování zdrojů s cílem splnit obecné i konkrétní cíle stanovené v tomto nařízení.
(11)
Hlavní zásady, kterými se řídí provádění fondu, jsou účinnost opatření a kvalita výdajů. Fond by měl být dále prováděn co nejefektivnějším a uživatelsky nejvstřícnějším způsobem.
(12)
Fond by měl brát zvláštní ohled na ty členské státy, které jsou v důsledku své zeměpisné polohy neúměrně zatíženy migračními toky.
(13)
Solidarita a sdílení odpovědnosti mezi členskými státy a Unií jsou základními prvky společné politiky v oblasti správy vnějších hranic.
(14)
Fond by měl vyjadřovat solidaritu prostřednictvím finanční pomoci těm členským státům, které v plném rozsahu uplatňují schengenská ustanovení týkající se vnějších hranic, jakož i těm státům, které se na úplnou účast v schengenském systému připravují, a měl by být využíván členskými státy v zájmu společné politiky Unie v oblasti správy vnějších hranic.
(15)
Aby se přispělo k dosažení obecných cílů tohoto fondu, měly by členské státy zajistit, že se jejich národní programy zaměří na konkrétní cíle nástroje a že rozdělení zdrojů mezi jednotlivé cíle bude úměrné souvisejícím výzvám a potřebám a umožní splnění cílů. V případě, že se národní program některým z konkrétních cílů nezabývá nebo jsou přidělené zdroje nižší než minimální procentní podíly na některé cíle národních programů stanovené v tomto nařízení, měl by to daný členský stát v rámci programu odůvodnit.
(16)
Aby bylo možné výsledky dosažené tímto fondem měřit, je třeba stanovit společné ukazatele pro každý specifický cíl tohoto nástroje. Měření plnění specifických cílů prostřednictvím společných ukazatelů neznamená, že provádění akcí v návaznosti na tyto ukazatele bude povinné.
(17)
Účast určitého členského státu by neměla být souběžná s jeho účastí na některém dočasném finančním nástroji Unie, který podporuje přijímající členské státy mimo jiné při financování akcí na nových vnějších hranicích Unie v rámci provádění schengenského acquis týkajícího se hranic, víz a ochrany vnějších hranic.
(18)
Nástroj by měl být založen na procesu budování kapacit vytvořených za pomoci Fondu pro vnější hranice na období 2007-2013, který byl zřízen rozhodnutím Evropského parlamentu a Rady č. 574/2007/ES (6), a měl by být rozšířen tak, aby zohledňoval nové události.
(19)
Při plnění úkolů na vnějších hranicích a konzulátech v souladu se schengenským acquis týkajícím se hranic a víz vykonávají členské státy v schengenském prostoru činnosti v zájmu všech ostatních členských států a jejich jménem, a tím vykonávají pro Unii veřejnou službu. Tento nástroj by měl přispívat na podporu nákladů na provoz souvisejících s politikou ochrany hranic a víz a umožnit členským státům, aby si udržovaly kapacity nezbytné pro tuto službu, kterou vykonávají pro všechny. Tato podpora spočívá v plné náhradě vybraných zvláštních nákladů souvisejících s cíli spadajícími do nástroje a měla by být nedílnou součástí národních programů.
(20)
Nástroj by měl doplňovat a posilovat činnosti prováděné za účelem rozvoje operativní spolupráce pod záštitou Evropské agentury pro řízení operativní spolupráce na vnějších hranicích členských států Evropské unie, zřízené nařízením Rady (ES) č. 2007/2004 (7) (dále jen „agentura Frontex“), včetně nových činností vyplývajících ze změn zavedených nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1168/2011 (8), a tímto dále posílit solidaritu mezi těmi členskými státy, které provádějí kontrolu na vnějších hranicích v zájmu schengenského prostoru jako celku a jeho jménem. To mimo jiné znamená, že by členské státy měly při přípravě svých národních programů zohledňovat analytické nástroje a provozní a technické pokyny vytvořené agenturou Frontex i připravené školící osnovy, konkrétně společné hlavní osnovy pro školení příslušníků pohraniční stráže, včetně částí týkajících se základních práv a přístupu k mezinárodní ochraně. V zájmu rozvoje doplňkovosti mezi posláním agentury Frontex a povinnostmi členských států, pokud jde o ochranu a ostrahu vnějších hranic, i pro zajištění soudržnosti a předcházení neúčinnosti v oblasti nákladů by Komise měla agenturu Frontex konzultovat ohledně návrhů národních programů předkládaných členskými státy, a to zejména pokud jde o činnosti financované z operační podpory.
(21)
Tento nástroj by měl být proveden tak, aby byla plně respektována práva a zásady zakotvené v Listině základních práv Evropské unie a mezinárodní závazky Unie a aniž je dotčeno uplatňování zvláštních ustanovení o právu na azyl a mezinárodní ochranu.
(22)
Pro posílení prostoru svobody, bezpečnosti a práva je zásadní jednotná a vysoce kvalitní ochrana vnějších hranic. V souladu se společnými standardy Unie by měl tento nástroj podporovat opatření související se správou vnějších hranic, měl by být uplatňován v souladu se čtyřstupňovým modelem ochrany, který zahrnuje opatření ve třetích zemích, spolupráci se sousedními zeměmi, opatření na ochranu hranic a kontrolní opatření v oblasti volného pohybu s cílem předcházet nelegálnímu přistěhovalectví a přeshraniční trestné činnosti v schengenském prostoru.
(23)
Podle článku 3 Smlouvy o EU by měl nástroj podporovat činnosti zaměřující se na zajišťování ochrany dětí, které by na vnějších hranicích mohly utrpět újmu. Členské státy by při provádění akcí zaměřených na identifikaci, okamžitou pomoc a předávání útvarům pro ochranu měly pokud možno věnovat zvláštní pozornost zejména zranitelným osobám, zejména dětem a nezletilým osobám bez doprovodu.
(24)
K zajištění jednotné a vysoce kvalitní ochrany vnějších hranic a k usnadnění legálního cestování přes vnější hranice v rámci strategie vnitřní bezpečnosti by měl nástroj přispívat k rozvoji společného evropského systému integrované správy hranic. Tento systém zahrnuje veškerá opatření související s politikou, právními předpisy, systematickou spoluprací, sdílením zátěže, vyhodnocováním konkrétní situace a měnících se tras nelegálních migračních toků, zaměstnanci, vybavením a technologií přijatá na různých úrovních příslušnými orgány členských států jednajícími ve spolupráci s agenturou Frontex, třetími zeměmi a případně s ostatními subjekty, jako jsou zejména Europol a Agentura pro provozní řízení rozsáhlých informačních systémů, a využívá mimo jiné čtyřstupňový model ochrany hranic a integrovanou analýzu rizik Unie.
(25)
V souladu s protokolem č. 5 k aktu o přistoupení z roku 2003 o pozemním průjezdu osob mezi Kaliningradskou oblastí a ostatními částmi Ruské federace by se z nástroje měly uhradit veškeré dodatečné náklady vynaložené při provádění zvláštních ustanovení acquis Unie přijatých pro tento průjezd, tj. nařízení Rady (ES) č. 693/2003 (9) a nařízení Rady (ES) č. 694/2003 (10). Potřeba nepřetržité finanční podpory za ušlé poplatky by však měla záviset na platném vízovém režimu Unie s Ruskou federací.
(26)
Nástroj by měl obsahovat podporu vnitrostátních opatření a spolupráce mezi členskými státy v oblasti vízové politiky a jiné činnosti probíhající ve fázi, která předchází ochraně vnějších hranic, a měl by v plné míře při tom využívat vízový informační systém (VIS). Účinné řízení činností organizovaných službami členských států ve třetích zemích je v zájmu společné vízové politiky jakožto součásti vícestupňového systému zaměřeného na usnadnění legálního cestování a na boj proti nelegálnímu přistěhovalectví v Unii a je nedílnou součástí společného integrovaného systému správy hranic.
(27)
Kromě toho by měl nástroj podporovat opatření na území zemí schengenského prostoru, která jsou součástí rozvoje společného integrovaného systému správy hranic, jenž posiluje celkové fungování schengenského prostoru.
(28)
Nástroj by měl rovněž podporovat rozvoj systémů informační technologie Evropské unie založených na stávajících nebo nových systémech informačních technologií, díky čemuž by byly členské státy vybaveny nástroji pro efektivnější řízení pohybu státních příslušníků třetích zemí přes hranice a byla by zajištěna lepší identifikace a ověření totožnosti cestujících, čímž by se zjednodušilo cestování a zvýšila bezpečnost hranic. Za tímto účelem by měl být zřízen program v souladu se strategií řízení informací pro vnitřní bezpečnost EU, jehož cílem je pokrýt náklady na rozvoj součástí takových systémů jak na centrální, tak na vnitrostátní úrovni, které zajišťují technický soulad, interoperabilitu s ostatními informačními systémy Unie, úspory nákladů a hladký průběh provádění v členských státech. Systémy informačních technologií financované podle tohoto nařízení by měly být v souladu se základními právy, včetně ochrany osobních údajů.
(29)
Členské státy by měly poskytnout nezbytné finanční prostředky pro Evropský systém ostrahy hranic (Eurosur), zřízený nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1052/2013 (11), aby bylo zajištěno jeho správné fungování.
(30)
Pro okamžité řešení nepředpokládaného migračního tlaku a rizik pro bezpečnost hranic by mělo být možné poskytnout mimořádnou pomoc v souladu s rámcem stanoveným v nařízení (EU) č. 514/2014.
(31)
Navíc v zájmu posílené solidarity v schengenském prostoru jako celku by v případech, kdy jsou zjištěny nedostatky či případná rizika, a to zejména v důsledku schengenského hodnocení, měly členské státy záležitost příslušným způsobem sledovat za pomocí zdrojů v rámci svých národních programů podle priority, případně jako doplněk opatření mimořádné pomoci.
(32)
Pro posílení solidarity a sdílení odpovědnosti by měly být členské státy vyzývány, aby využily část zdrojů dostupných v rámci národních programů na zvláštní priority definované Unií, jako například nákup technického vybavení pro potřeby agentury Frontex a rozvoj konzulární spolupráce pro Unii. Je nutné zajistit co největší dopad financování Unie tím, že budou uvolněny a shromážděny veřejné a soukromé finanční zdroje a bude využito jejich pákového účinku. Měla by být zajištěna maximální transparentnost, odpovědnost a demokratická kontrola inovativních finančních nástrojů a mechanismů, do nichž je zapojen rozpočet Unie.
(33)
Aby bylo zajištěno uplatňování schengenského acquis v celém schengenském prostoru, mělo by být provádění nařízení Rady (EU) č. 1053/2013 (12) podporováno také tímto nástrojem, který je nezbytný pro podporu uplatňování politik Unie v prostoru svobody, bezpečnosti a práva zajišťujícím vysokou úroveň ochrany vnějších hranic a neprovádění hraničních kontrol uvnitř schengenského prostoru.
(34)
Vzhledem ke zkušenostem získaným v případě Fondu pro vnější hranice a rozvoji systémů SIS II a VIS se považuje za vhodné, aby byl umožněn určitý stupeň flexibility týkající se případných převodů zdrojů mezi různými prostředky provádění cílů nástroje, aniž by byla ovlivněna zásada zajistit od počátku kritickou míru a finanční stabilitu pro programy a operační podporu pro členské státy a aniž by byl dotčen dohled Evropského parlamentu a Rady.
(35)
Ve stejném smyslu by měl být rozšířen rozsah akcí a zvýšeny stropy zdrojů, které má Unie stále k dispozici (dále jen „akce Unie“) s cílem posílit kapacity Unie při provádění různých činností v daném rozpočtovém roce týkajících se správy vnějších hranic a společné vízové politiky v zájmu Unie jako celku, a to v případě potřeby. Mezi takové akce Unie patří studie a pilotní projekty na podporu správy vnějších hranic a společné vízové politiky a jejich uplatňování, odborná příprava příslušníků pohraniční stráže v oblasti ochrany lidských práv, opatření či ujednání v třetích zemích, která se zabývají migračními tlaky z těchto zemí v zájmu optimálního řízení migračních toků do Unie a efektivní organizace souvisejících úkolů na vnějších hranicích a konzulátech.
(36)
Opatření ve třetích zemích a ve vztahu k těmto zemím podporovaná nástrojem by měla být přijímána v součinnosti a souladu s ostatními akcemi mimo Unii, která získávají podporu prostřednictvím zeměpisných a tematických nástrojů vnější pomoci Unie. Při provádění těchto akcí by se mělo zejména dbát na plný soulad se zásadami a obecnými cíli vnější činnosti a zahraniční politiky Unie, jež se k dané zemi či regionu vážou. Neměla by být určena na podporu akcí přímo orientovaných na rozvoj a v případě potřeby by měla doplňovat finanční pomoc poskytovanou prostřednictvím nástrojů vnější pomoci. Rovněž bude zajištěn soulad s humanitární politikou Unie, zejména pokud jde o mimořádná opatření.
(37)
Financování z rozpočtu Unie by se mělo zaměřit na činnosti, kde může příspěvek Unie vytvářet přidanou hodnotu ve srovnání s akcemi na úrovni samotných členských států. Vzhledem k tomu, že Evropská unie má lepší postavení než členské státy k poskytnutí rámce pro vyjádření solidarity Unie při ochraně hranic, vízové politiky a řízení migračních toků a k poskytnutí platformy pro vývoj společných systémů informačních technologií na podporu těchto politik, finanční podpora poskytovaná podle tohoto nařízení přispěje zejména k posilování kapacit v těchto oblastech na vnitrostátní i unijní úrovni.
(38)
Toto nařízení by mělo stanovit přidělení základních částek jednotlivým členským státům. Základní částka pro každý členský stát by měla být vypočtena na základě finančních přídělů z Fondu pro vnější hranice pro jednotlivé členské státy v letech 2010-2012 a vydělením výsledné částky celkovou výší prostředků, které jsou k dispozici pro sdílené řízení na tyto tři roky. Výpočty byly provedeny v souladu s kritérii pro rozdělování stanovenými v rozhodnutí č. 574/2007/ES.
(39)
Komise by měla monitorovat provádění nástroje v souladu s příslušnými ustanoveními nařízení (EU) č. 514/2014 za pomoci klíčových ukazatelů pro hodnocení výsledků a dopadu. Tyto ukazatele, včetně příslušných základních hodnot, by měly vytvářet minimální základ pro hodnocení toho, nakolik bylo cílů nástroje dosaženo.
(40)
Pro doplnění nebo změnu ustanovení tohoto nařízení týkajících se vymezení specifických akcí v rámci národních programů by měla být na Komisi přenesena pravomoc přijímat akty v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování EU. Je obzvláště důležité, aby Komise v rámci přípravné činnosti vedla odpovídající konzultace, a to i na odborné úrovni. Při přípravě a vypracování aktů v přenesené pravomoci by Komise měla zajistit, aby byly příslušné dokumenty předány současně, včas a vhodným způsobem Evropskému parlamentu a Radě.
(41)
Při uplatňování tohoto nařízení, včetně přípravy aktů v přenesené pravomoci, by Komise měla konzultovat odborníky ze všech členských států.
(42)
Za účelem zajištění jednotného, účinného a včasného uplatňování ustanovení o operační podpoře stanovené tímto nařízením by měly být Komisi svěřeny prováděcí pravomoci. Tyto pravomoci by měly být vykonávány v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 182/2011 (13).
(43)
Jelikož cíle tohoto nařízení, totiž stanovit solidaritu a sdílení odpovědnosti mezi členskými státy a Unií při správě vnějších hranic a v rámci vízové politiky, nemůže být uspokojivě dosaženo na úrovni členských států, ale spíše jej může být lépe dosaženo na úrovni Unie, smí Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o EU. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku toto nařízení nepřekračuje rámec toho, co je nezbytné pro dosažení tohoto cíle.
(44)
Rozhodnutí č. 574/2007/ES by mělo být zrušeno za podmínek stanovených v přechodných ustanoveních tohoto nařízení.
(45)
Pokud jde o Island a Norsko, rozvíjí toto nařízení ta ustanovení schengenského acquis ve smyslu Dohody uzavřené mezi Radou Evropské unie a Islandskou republikou a Norským královstvím o přidružení těchto dvou států k provádění, uplatňování a rozvoji schengenského acquis (14), která spadají do oblastí uvedených v čl. 1 bodech A a B rozhodnutí Rady 1999/437/ES (15).
(46)
Pokud jde o Švýcarsko, rozvíjí toto nařízení ta ustanovení schengenského acquis ve smyslu Dohody mezi Evropskou unií, Evropským společenstvím a Švýcarskou konfederací o přidružení Švýcarské konfederace k provádění, uplatňování a rozvoji schengenského acquis (16), která spadají do oblasti uvedené v čl. 1 bodě A a B rozhodnutí 1999/437/ES ve spojení s článkem 3 rozhodnutí Rady 2008/146/ES (17).
(47)
Pokud jde o Lichtenštejnsko, rozvíjí toto nařízení ta ustanovení schengenského acquis ve smyslu Protokolu mezi Evropskou unií, Evropským společenstvím, Švýcarskou konfederací a Lichtenštejnským knížectvím o přistoupení Lichtenštejnského knížectví k Dohodě mezi Evropskou unií, Evropským společenstvím a Švýcarskou konfederací o přidružení Švýcarské konfederace k provádění, uplatňování a rozvoji schengenského acquis (18), která spadají do oblastí uvedených v čl. 1 bodech A a B rozhodnutí 1999/437/ES ve spojení s článkem 3 rozhodnutí Rady 2011/350/EU (19).
(48)
V souladu s článkem 1 a 2 Protokolu č. 22 o postavení Dánska, připojeného ke Smlouvě o EU a Smlouvě o fungování EU, se Dánsko neúčastní přijímání tohoto nařízení a toto nařízení není pro ně závazné ani použitelné. Vzhledem k tomu, že tento návrh navazuje na schengenské acquis, rozhodne se Dánsko v souladu s článkem 4 tohoto Protokolu do šesti měsíců od přijetí tohoto nařízení Radou, zda toto nařízení je provede ve svém vnitrostátním právu.
(49)
Toto nařízení rozvíjí ta ustanovení schengenského acquis, kterých se neúčastní Spojené království v souladu s rozhodnutím Rady 2000/365/ES (20). Spojené království se tedy nepodílí na jeho přijímání a toto nařízení pro ně není závazné ani použitelné.
(50)
Toto nařízení rozvíjí ta ustanovení schengenského acquis, kterých se neúčastní Irsko v souladu s rozhodnutím Rady 2002/192/ES (21). Irsko se tedy nepodílí na jeho přijímání, a toto nařízení pro ně není závazné ani použitelné.
(51)
Je vhodné uvést do souladu dobu použitelnosti tohoto nařízení s dobou použitelnosti nařízení Rady (EU, Euratom) č. 1311/2013 (22). Proto by se mělo toto nařízení použít ode dne 1. ledna 2014,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Účel a oblast působnosti
1. Tímto nařízením se jako součást Fondu pro vnitřní bezpečnost (dále jen „fond“) zřizuje nástroj pro finanční podporu správy vnějších hranic a společné vízové politiky (dále jen „nástroj“).
Společně s nařízením (EU) 513/2014 se tímto nařízením zřizuje fond na období od 1. ledna 2014 do 31. prosince 2020.
2. Toto nařízení stanoví:
a)
cíle finanční podpory a způsobilé akce;
b)
obecný rámec k provádění způsobilých akcí;
c)
zdroje dostupné v rámci tohoto nástroje od 1. ledna 2014 do 31. prosince 2020 a jejich rozdělování;
d)
účel a oblast působnosti různých zvláštních prostředků, kterými se financují výdaje na správu vnějších hranic a společnou vízovou politiku.
3. Tímto nařízením se upravuje uplatňování pravidel stanovených v nařízení (EU) č. 514/2014.
Článek 2
Definice
Pro účely tohoto nařízení se použijí tyto definice:
a)
„vnějšími hranicemi“ se rozumí pozemní hranice členských států, včetně říčních a jezerních hranic, námořní hranice a letiště, říční přístavy, námořní přístavy a jezerní přístavy členských států, na které se vztahují právní předpisy Unie o překračování vnějších hranic, bez ohledu na to, zda se jedná o dočasné hranice či nikoli;
b)
„společnými standardy Unie“ se rozumí uplatňování operativních opatření společným a nefragmentárním způsobem s cílem dosáhnout vysoké a jednotné úrovně bezpečnosti v oblasti ochrany hranic a víz v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 562/2006 (23), nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 810/2009 (24), nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 767/2008 (25), nařízením (ES) č. 2007/2004, nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1931/2006 (26), schengenským katalogem pro ochranu vnějších hranic, praktickou příručkou pro příslušníky pohraniční stráže, příručkou o vízech, praktickou příručkou o uplatňování a řízení systému Eurosur a všemi dalšími nařízeními a pokyny, které budou přijaty na úrovni Unie a budou se vztahovat na ochranu hranic a víza;
c)
„dočasnými vnějšími hranicemi“ se rozumí:
i)
společná hranice mezi členským státem, který v plném rozsahu provádí schengenské acquis, a členským státem, který je povinen toto acquis v plném rozsahu uplatňovat v souladu se svým aktem o přistoupení, pro nějž však příslušné rozhodnutí Rady, které ho zmocňuje toto acquis plně uplatňovat, zatím nevstoupilo v platnost,
ii)
společná hranice mezi dvěma členskými státy, které jsou povinny uplatňovat schengenské acquis v plném rozsahu v souladu se svými akty o přistoupení, pro něž však příslušné rozhodnutí Rady, které je zmocňuje toto acquis plně uplatňovat, zatím nevstoupilo v platnost;
d)
„hraničním přechodem“ se rozumí jakýkoliv přechod určený příslušnými orgány pro překračování vnějších hranic, oznámený v souladu s čl. 34 odst. 2 nařízení (ES) č. 562/2006;
e)
„schengenským hodnotícím a monitorovacím mechanismem“ se rozumí ověření správného uplatňování schengenského acquis, jak stanoví nařízení (EU) č. 1053/2013;
f)
„mimořádnou situací“ se rozumí situace vyvolaná naléhavými a výjimečnými okolnostmi, kdy velký či nepřiměřený počet státních příslušníků třetích zemí překročí vnější hranice jednoho nebo více členských států nebo se očekává, že je překročí, nebo jakákoli jiná řádně odůvodněná naléhavá situace, která vyžaduje okamžité přijetí opatření na vnějších hranicích;
g)
„úsekem vnějších hranic“ se rozumí vnější pozemní či námořní hranice členského státu, definovaná ve vnitrostátním právu nebo stanovená národním koordinačním centrem či jiným příslušným vnitrostátním orgánem pro účely provádění nařízení (EU) č. 1052/2013, nebo část této hranice.
Článek 3
Cíle
1. Obecným cílem nástroje je přispět k zajištění vysoké úrovně bezpečnosti v Evropské unii a usnadnit legální cestování prostřednictvím jednotné a vysoké úrovně ochrany vnějších hranic a účinným zpracováváním schengenských víz v souladu se závazky Unie v oblasti základních svobod a lidských práv.
2. V rámci obecného cíle stanoveného v odstavci 1 nástroj přispívá v souladu s prioritami obsaženými v příslušných unijních strategiích, programech, posouzeních hrozeb a posouzeních rizik k plnění následujících konkrétních cílů:
a)
podporovat společnou vízovou politiku, která má usnadňovat legální cestování, poskytovat žadatelům o víza vysoce kvalitní služby, zajišťovat rovné zacházení se státními příslušníky třetích zemí a řešit nelegální přistěhovalectví;
b)
podporovat integrovanou správu hranic, včetně podpory další harmonizace opatření souvisejících se správou hranic v souladu se společnými standardy Unie a prostřednictvím sdílení informací mezi členskými státy navzájem a mezi členskými státy a agenturou Frontex, aby byla zajištěna jednotná a vysoká úroveň ochrany a zabezpečení vnějších hranic na jedné straně, včetně řešení nelegálního přistěhovalectví, a plynulý přechod přes vnější hranice v souladu s schengenským acquis na straně druhé, přičemž bude zajištěna dostupnost mezinárodní ochrany pro osoby, které ji potřebují, v souladu se závazky, které členské státy přijaly v oblasti lidských práv, včetně zásady nenavracení.
Dosažení specifických cílů tohoto nástroje se hodnotí v souladu s čl. 55 odst. 2 nařízení (EU) č. 514/2014 podle společných ukazatelů, které jsou stanoveny v příloze IV tohoto nařízení a ukazatelů pro konkrétní programy zahrnutých v národních programech.
3. Pro dosažení cílů uvedených v odstavcích 1 a 2 nástroj přispěje k následujícím operačním cílům:
a)
podpora rozvoje provádění a prosazování politik s cílem zajistit neprovádění kontrol osob bez ohledu na jejich státní příslušnost při překračování vnitřních hranic a provádění kontrol osob a efektivní monitorování překračování vnějších hranic;
b)
postupné zavádění systému integrované správy vnějších hranic založeného na solidaritě a odpovědnosti, zejména prostřednictvím:
i)
posilování systémů kontrol a ostrahy na vnějších hranicích a meziagenturní spolupráce mezi pohraničními, celními, migračními, azylovými a donucovacími orgány členských států na vnějších hranicích, včetně námořních hranic,
ii)
opatření na území souvisejících se správou vnějších hranic a nezbytných stěžejních opatření týkajících se bezpečnosti dokumentů, zjišťování a ověřování totožnosti a interoperability získaného technického vybavení,
iii)
jakýchkoli opatření přispívajících rovněž k předcházení přeshraniční trestné činnosti na vnějších hranicích související s pohybem osob, včetně obchodu s lidmi a převaděčství, a k potírání této trestné činnosti;
c)
podpora rozvoje a provádění společné politiky týkající se víz a jiných krátkodobých povolení k pobytu a různých forem konzulární spolupráce za účelem zajištění lepšího konzulárního pokrytí a harmonizovaných postupů při vydávání víz;
d)
zřizování a provozování systémů informačních technologií, jejich komunikační infrastruktury a vybavení podporujícího společnou vízovou politiku, hraniční kontroly a ostrahu hranic na vnější hranici a plné dodržování práva na ochranu osobních údajů;
e)
zlepšení informovanosti o situaci na vnějších hranicích a schopnosti členských států reagovat;
f)
zajišťování účinného a jednotného uplatňování acquis Unie týkajícího se hranic a víz, včetně účinného fungování schengenského hodnotícího a monitorovacího mechanismu;
g)
posilování akcí členských států přispívajících ke zlepšení spolupráce mezi členskými státy působícími ve třetích zemích v souvislosti s toky státních příslušníků třetích zemí na území členských států, včetně předcházení nelegálnímu přistěhovalectví a jeho řešení, jakož i spolupráce s třetími zeměmi v tomto ohledu a v naprostém souladu s cíli a zásadami vnější činnosti Unie a její humanitární politiky.
4. Akce financované z nástroje musí být prováděny v plném souladu se základními právy a s ohledem na lidskou důstojnost. Akce musí být v souladu zejména s ustanoveními Listiny základních práv Evropské unie, unijními právními předpisy na ochranu údajů, Evropskou úmluvou o ochraně lidských práv a základních svobod (EÚLP), zásadou spravedlivého zacházení se státními příslušníky třetích zemí, právem na azyl a na mezinárodní ochranu, zásadou nenavracení a mezinárodními závazky Unie a členských států vyplývajícími z mezinárodních nástrojů, jejichž jsou signatáři, například Ženevské úmluvy o právním postavení uprchlíků ze dne 28. července 1951 ve znění newyorského protokolu ze dne 31. ledna 1967.
Členské státy by pokud možno měly věnovat zvláštní pozornost zejména provádění akcí zaměřených na identifikaci, okamžitou pomoc a předávání zranitelných osob, zejména dětí a nezletilých osob bez doprovodu, útvarům zajišťujícím jejich ochranu.
5. Při provádění akcí financovaných podle nástroje, které souvisejí s ostrahou námořní hranice, by členské státy měly věnovat zvláštní pozornost svým povinnostem poskytnout pomoc ohroženým osobám, které vyplývají z mezinárodního námořního práva. V tomto ohledu mohou být využívány vybavení a systémy financované z nástroje k pátracím a záchranným akcím, k nimž může dojít při realizaci opatření na ostrahu hranic na moři, s cílem přispět k zajištění ochrany a záchraně životů migrantů.
6. Nástroj přispívá k financování technické pomoci z podnětu členských států a Komise.
Článek 4
Způsobilé akce
1. V rámci cílů uvedených v článku 3 tohoto nařízení a s ohledem na sjednané závěry politického dialogu v souladu s článkem 13 nařízení (EU) č. 514/2014 a v souladu s cíli národních programů uvedenými v článku 9 tohoto nařízení jsou prostřednictvím tohoto nástroje podporovány akce v členských státech nebo akce jimi prováděné, a to zejména:
a)
infrastruktury, budovy a systémy nezbytné na hraničních přechodech a pro ostrahu prostoru mezi hraničními přechody za účelem předcházení a boje proti nedovolenému překračování hranic, nelegálnímu přistěhovalectví a přeshraniční trestné činnosti a zajištění plynulých toků cestujících;
b)
operativní vybavení, dopravní prostředky a komunikační systémy nezbytné pro účinnou a bezpečnou ochranu hranic a odhalování osob;
c)
systémy informačních a komunikačních technologií pro účinné řízení migračních toků přes hranice, včetně investic do stávajících a budoucích systémů;
d)
infrastruktura, budovy, systémy komunikačních a informačních technologií a operativní vybavení nezbytné pro zpracovávání žádostí o víza a konzulární spolupráci, jakož i další akce zaměřené na zlepšení kvality služeb pro žadatele o vízum;
e)
odborná příprava týkající se používání vybavení a systémů uvedených v písm. b), c) a d) a prosazování norem řízení kvality a odborná příprava příslušníků pohraniční stráže, v případě potřeby v třetích zemích, týkající se provádění jejich úkolů v oblasti ostrahy, poradenství a kontroly v souladu s mezinárodním právem v oblasti lidských práv, včetně identifikace obětí obchodování s lidmi a převaděčství;
f)
vysílání styčných úředníků v oblasti přistěhovalectví a poradců pro doklady do třetích zemí a výměna a vysílání příslušníků pohraniční stráže mezi členskými státy navzájem nebo mezi členským státem a třetí zemí;
g)
studie, odborná příprava, pilotní projekty a další akce, jejichž prostřednictvím bude postupně vytvořen systém integrované správy vnějších hranic, jak je uvedeno v čl. 3 odst. 3, včetně akcí zaměřených na posílení meziagenturní spolupráce jak v jednotlivých členských státech, tak mezi členskými státy navzájem, a akcí týkajících se interoperability a harmonizace systémů správy hranic;
h)
studie, pilotní projekty a akce zaměřené na provádění doporučení, operativní standardy a osvědčené postupy vyplývající z operativní spolupráce mezi členskými státy a agenturami Unie.
2. V rámci cílů uvedených v článku 3 tohoto nařízení a s ohledem na výsledky politického dialogu v souladu s článkem 13 nařízení (EU) č. 514/2014 a v souladu s cíli národních programů uvedenými v článku 9 tohoto nařízení jsou prostřednictvím nástroje podporovány akce ve vztahu ke třetím zemím, a to zejména:
a)
informační systémy, nástroje nebo vybavení pro sdílení informací mezi členskými státy a třetími zeměmi;
b)
akce týkající se operační spolupráce mezi členskými státy a třetími zeměmi, včetně společných operací;
c)
projekty ve třetích zemích, jejichž cílem je zlepšit systémy ostrahy, a zajistit tak spolupráci s Eurosur;
d)
studie, semináře, pracovní setkání, konference, odborná příprava, vybavení a pilotní projekty na poskytování ad hoc technických a operativních znalostí třetím zemím;
e)
studie, semináře, pracovní setkání, konference, odborná příprava, vybavení a pilotní projekty provádějící zvláštní doporučení, operativní standardy a osvědčené postupy vyplývající z operativní spolupráce mezi členskými státy a agenturami Unie v třetích zemích.
Komise a členské státy spolu s Evropskou službou pro vnější činnost zajišťují koordinaci akcí ve třetích zemích a ve vztahu ke třetím zemím, jak je stanoveno v čl. 3 odst. 5 nařízení (EU) č. 514/2014.
3. Akce uvedené v odst. 1 písm. a) nejsou na dočasných vnějších hranicích způsobilé.
4. Akce související s dočasným a výjimečným znovuzavedením ochrany vnitřních hranic podle Schengenského hraničního kodexu nejsou způsobilé.
5. Akce, jejichž výlučným cílem nebo dopadem je kontrola zboží, nejsou způsobilé.
KAPITOLA II
FINANČNÍ A PROVÁDĚCÍ RÁMEC
Článek 5
Celkové zdroje a provádění
1. Celkové zdroje na provádění tohoto nástroje činí 2 760 milionů EUR v současných cenách.
2. Roční rozpočtové prostředky schvaluje Evropský parlament a Rada v mezích víceletého finančního rámce.
3. Celkové zdroje jsou čerpány těmito způsoby:
a)
v rámci národních programů podle článků 9 a 12;
b)
v rámci operační podpory, která je součástí, národních programů a za podmínek stanovených v článku 10;
c)
v rámci zvláštního režimu průjezdu podle článku 11;
d)
v rámci akcí Unie podle článku 13;
e)
v rámci mimořádné pomoci podle článku 14;
f)
v rámci provádění programu pro zřizování systémů informačních technologií na podporu řízení migračních toků přes vnější hranice za podmínek stanovených v článku 15;
g)
v rámci technické pomoci podle článku 16.
4. Rozpočet přidělený v rámci tohoto nástroje na akce Unie uvedené v článku 13 tohoto nařízení, na mimořádnou pomoc podle článku 14 tohoto nařízení a na technickou pomoc podle čl. 16 odst. 1 tohoto nařízení je plněn v rámci přímého řízení v souladu s čl. 58 odst. 1 písm. a) nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU, Euratom) č. 966/2012 (27) a případně v rámci nepřímého řízení v souladu s čl. 58 odst. 1 písm. c) nařízení (EU, Euratom) č. 966/2012.
Rozpočet přidělený národním programům uvedeným v článku 9, na operační podporu uvedenou v článku 10 a fungování zvláštního režimu průjezdu uvedeného v článku 11 je plněn v rámci sdíleného řízení v souladu s čl. 58 odst. 1 písm. b) nařízení (EU, Euratom) č. 966/2012.
Rozpočet přidělený zemím zapojeným do provádění, uplatňování a rozvoje schengenského acquis uvedeným v odstavci 7 tohoto článku je plněn v rámci nepřímého řízení v souladu s čl. 58 odst. 1 písm. c) bod i) nařízení (EU, Euratom) č. 966/2012.
Způsoby plnění rozpočtu pro program týkající se vývoje systémů informačních technologií založených na stávajících nebo nových systémech informačních technologií jsou stanoveny v příslušných právních předpisech Unie s výhradou jejich přijetí.
5. Celkové zdroje se použijí takto:
a)
1 551 milionů EUR na národní programy členských států;
b)
791 milionů EUR na vývoj systémů informačních technologií založených na stávajících nebo nových systémech na podporu řízení migračních toků přes vnější hranice Unie, s výhradou přijetí příslušných právních předpisů Unie.
Pokud tato částka není přidělena nebo vynaložena, Komise ji formou aktu v přenesené pravomoci podle článku 17 přidělí na jednu nebo více činností uvedených v čl. 6 odst. 1 písm. b) a c) a písmeně d) tohoto odstavce. V tomto aktu v přenesené pravomoci se posoudí stav vývoje příslušných systémů informačních technologií včetně plnění rozpočtu a částek, které se podle očekávání nepodaří vynaložit. Toto přidělení lze provést po přijetí příslušných právních aktů nebo při přezkumu v polovině období podle článku 8;
c)
154 milionů EUR na zvláštní režim průjezdu;
d)
264 milionů EUR na akce Unie, mimořádnou pomoc a technickou pomoc z podnětu Komise, přičemž se na akce Unie použije alespoň 30 % této částky.
6. Společně s celkovými zdroji stanovenými pro nařízení (EU) č. 513/2014 představují globální zdroje, jež jsou k dispozici pro tento nástroj, jak stanoví odstavec 1, finanční krytí pro fond a představují pro Evropský parlament a Radu během ročního rozpočtového procesu hlavní referenční částku ve smyslu bodu 17 interinstitucionální dohody mezi Evropským parlamentem, Radou a Komisí ze dne 2. prosince 2013 o rozpočtové kázni, spolupráci v rozpočtových záležitostech a řádném finančním řízení (28).
7. Země zapojené do provádění, uplatňování a rozvoje schengenského acquis se účastní nástroje v souladu s tímto nařízením.
Budou uzavřena ujednání týkající se finančních příspěvků placených těmito zeměmi do tohoto nástroje a doplňková pravidla nezbytná pro takovou účast, včetně ustanovení na zajištění ochrany finančních zájmů Unie a pravomoci auditu Účetního dvora.
Finanční příspěvky z těchto zemí se připočtou k celkovým zdrojům dostupným z rozpočtu Unie, jak stanoví odstavec 1.
Článek 6
Zdroje na způsobilé akce v členských státech
1. 1 551 milionů EUR je přiděleno členským státům orientačně takto:
a)
1 276 milionů EUR tak, jak je uvedeno v příloze I;
b)
147 milionů EUR na základě výsledků mechanismu uvedeného v článku 7;
c)
v rámci přezkumu v polovině období uvedeného v článku 8 a pro období počínaje rozpočtovým rokem 2018 je přiděleno 128 milionů EUR, což je zbývající část dostupných prostředků v rámci tohoto článku nebo jiná částka, jak je stanoveno podle odstavce 4, na základě výsledků analýzy rizik a přezkumu v polovině období.
2. Každý členský stát přidělí základní částky pro národní programy uvedené v příloze I takto:
a)
alespoň 10 % na akce v souvislosti s čl. 9 odst. 2 písm. a);
b)
alespoň 25 % na akce v souvislosti s čl. 9 odst. 2 písm. b);
c)
alespoň 5 % na akce v souvislosti s čl. 9 odst. 2 písm. c), d), e) a f).
Členské státy se mohou od těchto minimálních procentních podílů odchýlit, pokud je v daném národním programu podáno vysvětlení, z jakého důvodu při přidělení zdrojů v nižší než minimální míře není ohroženo dosažení příslušného cíle. Toto vysvětlení posoudí Komise v rámci schvalování národních programů podle čl. 9 odst. 2.
3. Členské státy poskytnou nezbytné prostředky pro Eurosur s cílem zajistit jeho řádné fungování.
4. Pro náležité plnění cílů nástroje v případě nepředpokládaných nebo nových okolností nebo pro zajištění účinného použití finančních prostředků dostupných v rámci nástroje je Komise zmocněna přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 17, pokud jde o úpravu orientační částky stanovené v odst. 1 písm. c) tohoto článku.
5. Členské státy, které přistoupí k Unii v období 2012-2020, nemohou využívat výhod plynoucích z příspěvků na národní programy v rámci tohoto nástroje, dokud budou moci čerpat z dočasného nástroje Unie, ze kterého získávají podporu přijímající členské státy na financování akcí na nových vnějších hranicích v rámci provádění schengenského acquis týkajícího se hranic, víz a ochrany vnějších hranic.
Článek 7
Zdroje na specifické akce
1. Členské státy mohou mimo své příděly vypočtené v souladu s čl. 6 odst. 1 písm. a) získat další částku za předpokladu, že je jako taková označena v národním programu a je použita pro dosažení specifických akcí uvedených v příloze II.
2. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 17, pokud jde o přepracování specifických akcí uvedených v příloze II, je-li to vhodné, například v rámci přezkumu v polovině období. V závislosti na dostupných zdrojích a na základě nových specifických akcí mohou členské státy obdržet další částku, podle odstavce 1 tohoto článku.
3. Další částka v rámci tohoto článku se přidělí dotčeným členským státům v příslušném rozhodnutí o financování, kterým se schvaluje nebo pozměňuje jejich národní program postupem stanoveným v článku 14 nařízení (EU) č. 514/2014.
Článek 8
Zdroje v rámci přezkumu v polovině období
1. Pro přidělení částky uvedené v čl. 6 odst. 1 písm. c) Komise do 1. června 2017 přihlédne k zatížení členských států při správě hranic, včetně pátracích a záchranných činností, k nimž může dojít při operacích na ostrahu hranic na moři, a hodnotících zpráv vypracovaných v rámci schengenského hodnotícího a monitorovacího mechanismu a k úrovním ohrožení, na vnějších hranicích na období 2017-2020 a k faktorům, které měly vliv bezpečnost na vnějších hranicích v období 2014-2016. Uvedená částka se rozděluje mezi členské státy na základě vážení těchto kategorií hranic při zohlednění odstavce 6 tohoto článku:
a)
45 % pro vnější námořní hranice;
b)
38 % pro vnější pozemní hranice;
c)
17 % pro letiště.
2. Pro vnější námořní a pozemní hranice se při výpočtu částky vychází z délky úseků vnější hranice vynásobené úrovní ohrožení (minimální, běžné, střední, vysoká) pro každý úsek hranice, a to tímto způsobem:
a)
koeficient 0,5 pro minimální ohrožení;
b)
koeficient 1 pro běžné ohrožení;
c)
koeficient 3 pro střední ohrožení;
d)
koeficient 5 pro vysoké ohrožení.
3. V případě letišť se příspěvek pro každý členský stát stanoví následovně:
a)
50 % na základě počtu osob překračujících vnější hranice;
b)
50 % na základě počtu státních příslušníků třetích zemí, jimž byl na vnější hranici odepřen vstup.
4. V souladu se zprávou o analýze rizik vypracovanou agenturou Frontex a ve spolupráci s touto agenturou, případně s dalšími agenturami Unie, Komise určí úrovně ohrožení pro každý úsek vnější hranice členských států na období 2017-2020. Úrovně ohrožení se stanoví na základě těchto faktorů:
a)
zátěž v důsledku správy hranic na vnějších hranicích;
b)
faktory, které ovlivnily bezpečnost na vnějších hranicích členských států v období 2014-2016;
c)
změny politik Unie, například vízové politiky;
d)
možné budoucí trendy migračních toků a rizika nelegálních činností v souvislosti s nedovoleným překračováním vnějších hranic osobami a
e)
pravděpodobné změny v politické, hospodářské a sociální oblasti ve třetích zemích, zejména pak v sousedních zemích.
Komise má povinnost před vydáním zprávy, ve které se stanoví úrovně ohrožení, uspořádat s členskými státy výměnu názorů.
5. Pro účely rozdělení zdrojů podle odstavce 1:
a)
se zohlední demarkační linie mezi územími uvedenými v článku 1 nařízení Rady (ES) č. 866/2004 (29), a to i přesto, že se nejedná o vnější pozemní hranici, pokud se zůstává použitelný článek 1 protokolu č. 10 týkajícího se Kypru k aktu o přistoupení z roku 2003; nezohledňuje se však délka námořní hranice, která se nachází severně od této linie;
b)
se výrazem „vnější námořní hranice“ rozumí vnější hranice pobřežního moře členských států v souladu s vymezením podle článků 4 až 16 Úmluvy Organizace spojených národů o mořském právu. V případech, kdy je k zamezení nepovoleného překračování hranic třeba rozsáhlých pravidelných operací, se však tímto výrazem rozumí vnější hranice oblastí s vysokým rizikem. Tyto vnější hranice se určí s ohledem na příslušné údaje týkající se těchto operací v letech 2014-2016 poskytnuté dotčenými členskými státy.
6. Navíc v návaznosti na výzvu Komise učiněnou do 1. června 2017 mohou členské státy obdržet další příspěvek za předpokladu, že je jako takový označen v národním programu a bude použit na dosažení specifických akcí, které budou stanoveny s ohledem na priority Unie v danou dobu.
7. Další částky v rámci tohoto článku se přidělí dotčeným členským státům v příslušném rozhodnutí o financování, kterým se schvaluje nebo pozměňuje jejich národní program postupem stanoveným v článku 14 nařízení (EU) č. 514/2014.
Článek 9
Národní programy
1. Národní programy, které mají být vypracovány s přihlédnutím k výsledku politického dialogu uvedeného v článku 13 nařízení (EU) č. 514/2014 v rámci nástroje, a ty, které mají být vypracovány podle nařízení (EU) č. 513/2014, jsou předloženy Komisi jako jediný národní program pro fond v souladu s článkem 14 nařízení (EU) č. 514/2014.
2. V rámci národních programů, které má Komise posoudit a schválit podle článku 14 nařízení (EU) č. 514/2014, členské státy v rámci cílů uvedených v článku 3 tohoto nařízení a s přihlédnutím k výsledku politického dialogu uvedeného v článku 13 nařízení (EU) č. 514/2014 sledují především tyto cíle:
a)
vytvořit evropský systém ostrahy hranic (Eurosur) v souladu s právem a pokyny Unie;
b)
podporovat a rozšiřovat stávající kapacitu na národní úrovni ve vízové politice a při správě vnějších hranic, jakož i podporovat a rozšiřovat opatření v rámci oblasti volného pohybu v souvislosti se správou vnějších hranic, s ohledem zejména na nové technologie, vývoj nebo normy pro řízení migračních toků;
c)
podporovat další rozvoj řízení migračních toků konzulárními a jinými službami členského státu v třetích zemích, například vytvořením mechanismu konzulární spolupráce, s cílem usnadnit zákonné cestování v souladu s právem Unie či právem příslušného členského státu a zabránit nelegálnímu přistěhovalectví do Unie;
d)
posilovat integrovanou správu hranic testováním a zaváděním nových nástrojů, interoperabilních systémů a pracovních metod, jejichž cílem je zlepšit výměnu informací v rámci členského státu nebo zlepšit spolupráci mezi agenturami;
e)
rozvíjet projekty, jejichž cílem bude zajistit jednotnou a vysokou úroveň ochrany vnější hranice v souladu se společnými standardy Unie a jež budou zaměřeny na zvýšenou interoperabilitu systémů správy hranic mezi členskými státy;
f)
podporovat po konzultaci s agenturou Frontex akce zaměřené na podporu další harmonizace správy hranic a zejména technologických prostředků v souladu se společnými standardy Unie;
g)
zajišťovat správné a jednotné uplatňování acquis Unie týkající se víz a ochrany hranic v důsledku nedostatků zjištěných na úrovni Unie a potvrzených výsledky zjištěnými v rámci schengenského hodnotícího a monitorovacího mechanismu;
h)
budovat kapacitu pro řešení budoucích problémů, včetně současných i budoucích hrozeb a tlaků na vnějších hranicích zejména s ohledem na analýzu vypracovanou příslušnými agenturami Unie.
3. Při plnění cílů uvedených v odstavci 2 mohou členské státy poskytnout podporu akcím v rámci svých národních programů prováděným ve třetích zemích a v souvislosti se třetími zeměmi, včetně sdílení informací a operativní spolupráce.
4. Aby se vzájemně doplňovaly poslání agentury Frontex a povinnosti členských států, pokud jde o ochranu a ostrahu vnějších hranic, i pro zajištění konzistentnosti a předcházení neefektivnímu vynakládání nákladů, konzultuje Komise s agenturou Frontex návrhy národních programů, zejména ohledně činností financovaných z operační podpory.
Článek 10
Operační podpora v rámci národních programů členských států
1. Členský stát může využít až 40 % částky přidělené v rámci nástroje na svůj národní program na financování operační podpory pro veřejné orgány odpovědné za plnění úkolů a služeb, které představují pro Unii veřejnou službu.
2. Operační podpora je poskytována, pokud dotčený členský stát splní následující podmínky:
a)
dodržuje acquis Unie týkající se hranic a víz;
b)
dodržuje cíle národního programu;
c)
dodržuje společné standardy Unie s cílem posílit koordinaci mezi členskými státy a zabránit zdvojování, roztříštěnosti a nákladové neefektivitě v oblasti ochrany hranic.
3. Za tímto účelem Komise před schválením národních programů posoudí výchozí situaci v členských státech, které naznačily svůj záměr požádat o operační podporu, a přihlédne přitom případně k schengenským hodnotícím zprávám.
Zjištění Komise jsou předmětem výměny názorů s dotčeným členským státem.
V návaznosti na výměnu názorů může být schválení rozpočtové podpory ze strany Komise v rámci národního programu členského státu podmíněno programováním a dokončením řady akcí s cílem zajistit, aby podmínky stanovené v odstavci 2 byly do poskytnutí rozpočtové podpory zcela splněny.
4. Operační podpora se soustřeďuje na konkrétní úkoly nebo služby a zaměřuje se na cíle stanovené v příloze III. Je potřeba provést plnou úhradu výdajů vzniklých při plnění úkolů nebo služeb definovaných v národním programu v rozmezí finančních limitů stanovených v programu a stropu podle odstavce 1.
5. Operační podpora podléhá dohledu a výměně informací mezi Komisí a dotčeným členským státem v porovnání s výchozí situací v tomto členském státě, cíli, které mají být splněny, a ukazateli, kterými se měří pokrok.
6. Komise stanoví prostřednictvím prováděcích aktů postupy pro podávání zpráv týkající se uplatňování tohoto ustanovení a veškeré další praktické podrobnosti, aby členské státy a Komise mohly dodržet tento článek. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 18 odst. 2.
Článek 11
Operační podpory na zvláštní režim průjezdu
1. Nástroj poskytne podporu na ušlé poplatky z víz vystavených za účelem průjezdu a na krytí dodatečných nákladů vynaložených na zavedení režimu dokladu k usnadnění průjezdu (FTD) a dokladu k usnadnění průjezdu po železnici (FRTD) v souladu s nařízením (ES) č. 693/2003 a nařízením (ES) č. 694/2003.
2. Zdroje přidělené Litvě v souladu s odstavcem 1 nepřesáhnou za období 2014-2020 154 milionů EUR a jsou dány k dispozici jako dodatečná konkrétní operační podpora pro Litvu.
3. Pro účely odstavce 1 se dodatečnými náklady rozumějí náklady, které přímo vyplývají z konkrétních požadavků při provádění operací v rámci zvláštního režimu průjezdu a které nevznikají v důsledku udělování víz pro účely průjezdu nebo pro jiné účely.
Financovat lze tyto druhy dodatečných nákladů:
a)
investice do infrastruktury;
b)
odborná příprava zaměstnanců provádějících zvláštní režim průjezdu;
c)
další náklady na provoz, včetně platů zaměstnanců konkrétně provádějících zvláštní režim průjezdu.
4. Ušlé poplatky uvedené v odstavci 1 tohoto článku se vypočítají na základě výše poplatků za víza a osvobození od poplatků za víza stanovených v Dohodě mezi Evropským společenstvím a Ruskou federací o usnadnění udělování víz občanům Evropské unie a Ruské federace (30) v mezích finančního rámce stanoveného v odstavci 2 tohoto článku.
5. Komise a Litva přezkoumají uplatnění tohoto článku v případě změn, které mají dopad na existenci nebo fungování zvláštního režimu průjezdu.
6. Komise stanoví formou prováděcího aktu postupy pro podávání zpráv týkající se uplatňování tohoto ustanovení a veškeré finanční a jiné praktické podrobnosti, aby Litva a Komise mohly dodržet tento článek. Tyto prováděcí akty se přijímají v souladu s přezkumným postupem uvedeným v čl. 18 odst. 2.
7. Pro zajištění hladkého fungování zvláštního režimu průjezdu může Komise učinit konkrétní dočasné dohody o úhradě, které se odchylují od ustanovení nařízení (EU) č. 514./2014.
Článek 12
Programování v souladu s výsledky schengenského hodnotícího a monitorovacího mechanismu
V návaznosti na zprávu schengenského hodnocení, jak byla přijata v souladu s nařízením (EU) č. 1053/2013, dotčený členský stát prověří společně s Komisí a agenturou Frontex, jak řešit příslušná zjištění, včetně jakýchkoli nedostatků, a provést doporučení v rámci svého národního programu.
V případě nutnosti členský stát přepracuje svůj národní program v souladu s čl. 14 odst. 9 nařízení (EU) č. 513/2014 a zohlední v něm uvedená zjištění a doporučení.
Financování nápravných akcí je prioritou. V návaznosti na dialog s Komisí a agenturou Frontex příslušný členský stát přerozdělí zdroje v rámci svého programu, včetně zdrojů vyčleněných na operační podporu, nebo zavede nebo změní akce s cílem napravit nedostatky v souladu se zjištěními a doporučeními podle zprávy o schengenském hodnocení.
Článek 13
Akce Unie
1. Z podnětu Komise může být nástroj využíván k financování nadnárodních akcí nebo akcí, na kterých má Unie mimořádný zájem (dále jen „akce Unie“) a jež se týkají obecných, specifických a operačních cílů uvedených v článku 3.
2. Akce Unie jsou způsobilé k financování, pokud sledují zejména tyto cíle:
a)
podporovat přípravné, monitorovací, administrativní a technické činnosti nutné k provádění politiky vnějších hranic a vízové politiky, včetně posilování správy schengenského prostoru vytvořením a uplatňováním hodnotícího mechanismu, jak stanoví nařízení (EU) č. 1053/2013 k ověření uplatňování schengenského acquis a schengenského hraničního kodexu, zejména výdaje na mise odborníků Komise a členských států, kteří se účastní návštěv na místě;
b)
zlepšit znalosti a chápání situace převládající v členských státech a třetích zemích prostřednictvím analýzy, hodnocení a podrobného monitorování politik;
c)
podporovat rozvoj společných statistických nástrojů, včetně společných statistických nástrojů, metod a společných ukazatelů;
d)
podporovat a sledovat provádění právních předpisů Unie a cílů politik Unie v členských státech a hodnotit jejich účinnost a dopad, a to i s ohledem na dodržování lidských práv a základních svobod v rozsahu působnosti tohoto nástroje;
e)
podporovat vytváření sítí, vzájemné učení, určování a šíření osvědčených postupů a inovativních přístupů mezi jednotlivými zúčastněnými stranami na evropské úrovni;
f)
podporovat projekty zaměřené na harmonizaci a interoperabilitu opatření souvisejících se správou hranic v souladu se společnými standardy Unie s cílem rozvíjet evropský systém integrované správy hranic;
g)
zlepšovat povědomí o politikách a cílech Unie mezi zúčastněnými stranami a širokou veřejností, včetně institucionální komunikace týkající se politických priorit Unie;
h)
zlepšovat kapacitu evropských sítí pro posuzování, propagaci, podporu a další rozvoj politik a cílů Unie;
i)
podporovat mimořádně inovativní projekty, které rozvíjejí nové metody nebo technologie s potenciálem jejich převedení do jiného členského státu, zejména projekty, jejichž cílem je zkoušet a potvrdit výzkumné projekty;
j)
podporovat akce ve třetích zemích a ve vztahu k těmto zemím, jak stanoví čl. 4 odst. 2.
3. Akce Unie se provádějí v souladu s článkem 6 nařízení (EU) č. 514/2014.
Článek 14
Mimořádná pomoc
1. Nástroj poskytuje finanční pomoc na řešení naléhavých a konkrétních potřeb v případě mimořádné situace, jak je vymezeno v čl. 2 písm. f).
2. Mimořádná pomoc se provádí v souladu s články 6 a 7 nařízení (EU) č. 514/2014.
Článek 15
Zřízení programu na rozvoj nových systémů informačních technologií
Program na rozvoj systémů informačních technologií založených na stávajících nebo nových systémech informačních technologií bude prováděn po přijetí právních předpisů Unie, jež vymezují tyto systémy informačních technologií a jejich komunikační infrastrukturu zejména s cílem zlepšit řízení a správu toků cestujících osob na vnějších hranicích posilováním kontrol a současném urychlování překračování hranic pro běžné cestující. Kde je to vhodné, zajistí se součinnost se stávajícími systémy informačních technologií s cílem zabránit zdvojování výdajů.
Rozdělení částky uvedené v čl. 5 odst. 5 písm. b) je stanoveno buď v příslušných legislativních aktech Unie, nebo po přijetí příslušných legislativních aktů aktem v přenesené pravomoci podle článku 17.
Komise informuje Evropský parlament a Radu o pokroku při vývoji těchto systémů informačních technologií nejméně jednou ročně a pokaždé, kdy to bude vhodné.
Článek 16
Technická pomoc
1. Z podnětu nebo jménem Komise může být poskytnuto z nástroje až 1,7 milionu EUR ročně na technickou pomoc pro fond v souladu s článkem 9 nařízení (EU) č. 514/2014.
2. Z podnětu členského státu je možné prostřednictvím nástroje financovat činnosti v oblasti technické pomoci v souladu s článkem 20 nařízení (EU) č. 514/2014. Částka vyčleněná na technickou pomoc v období 2014-2020 nepřesáhne 5 % celkové částky přidělené členskému státu navýšenou o 500 000 EUR.
KAPITOLA III
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 17
Výkon přenesené pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci svěřená Komisi podléhá podmínkám stanoveným v tomto článku.
2. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedená v čl. 5 odst. 5 písm. b, čl. 6 odst. 4, čl. 7 odst. 2 a článku 15 se svěřuje Komisi na dobu sedmi let ode dne 21. května 2014. Komise vypracuje zprávu o přenesení pravomoci nejpozději devět měsíců před koncem sedmiletého období. Přenesení pravomocí se automaticky prodlužuje o další tři roky, pokud Evropský parlament nebo Rada nevysloví proti tomuto prodloužení námitku nejpozději tři měsíce před koncem tohoto sedmiletého období.
3. Evropský parlament nebo Rada mohou přenesení pravomoci uvedené v čl. 5 odst. 5 písm. b, čl. 6 odst. 4, čl. 7 odst. 2 a článku 15 kdykoli zrušit. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomocí v něm blíže určených. Rozhodnutí nabývá účinku prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie nebo k pozdějšímu dni, který je v něm upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci.
4. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
5. Akt v přenesené pravomoci přijatý podle čl. 5 odst. 5 písm. b, čl. 6 odst. 4, čl. 7 odst. 2 a článku 15 vstoupí v platnost, pouze pokud proti němu Evropský parlament nebo Rada nevysloví námitky ve lhůtě dvou měsíců ode dne, kdy jim byl tento akt oznámen, nebo pokud Evropský parlament i Rada před uplynutím této lhůty informují Komisi o tom, že námitky nevysloví. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o dva měsíce.
Článek 18
Postup projednávání ve výborech
1. Komisi je nápomocen Výbor pro Azylový, migrační a integrační fond a Fond pro vnitřní bezpečnost zřízený článkem 59 odst. 1 nařízení (EU) č. 514/2014.
2. Odkazuje-li se na tento odstavec, použije se článek 5 nařízení (EU) č. 182/2011.
Článek 19
Použitelnost nařízení (EU) č. 514/2014
Na nástroj se použijí ustanovení nařízení (EU) č. 514/2014.
Článek 20
Zrušení
Rozhodnutí č. 574/2007/ES se zrušuje s účinkem ode dne 1. ledna 2014.
Článek 21
Přechodná ustanovení
1. Tímto nařízením není dotčeno pokračování nebo změna, včetně úplného nebo částečného zrušení, projektů a ročních programů až do jejich uzavření nebo finanční pomoci schválené Komisí na základě rozhodnutí č. 574/2007/ES ani žádného jiného právního předpisu, který se na tuto pomoc použije k 31. prosinci 2013.
2. Při rozhodování o spolufinancování z nástroje Komise přihlíží k opatřením, která mají finanční dopady v období tohoto spolufinancování a která byla přijata na základě rozhodnutí č. 574/2007/ES před 20. květnem 2014.
3. Částky přidělené na závazky pro spolufinancování schválené Komisí mezi 1. lednem 2011 a 31. prosincem 2014, k nimž nejsou doklady požadované pro uzavření akce zaslány Komisi ve lhůtě pro předložení závěrečné zprávy, Komise automaticky uvolní ze závazku do 31. prosince 2017, přičemž vzniká povinnost neoprávněně vyplacené částky vrátit.
4. K částkám na akce, které byly pozastaveny z důvodu soudních řízení nebo správních řízení o opravném prostředku s odkladným účinkem, se při výpočtu částky, která se automaticky uvolňuje ze závazku, nepřihlíží.
5. Členské státy předloží Komisi do 30. června 2015 hodnotící zprávu o výsledcích a dopadech akcí spolufinancovaných podle rozhodnutí č. 574/2007/ES za období 2011-2013.
6. Komise předloží Evropskému parlamentu, Radě, Evropskému hospodářskému a sociálnímu výboru a Výboru regionů do 31. prosince 2015 následnou hodnotící zprávu podle rozhodnutí č. 574/2007/ES za období 2011-2013.
Článek 22
Přezkum
Evropský parlament a Rada na základě návrhu Komise přezkoumají toto nařízení nejpozději do 30. června 2020.
Článek 23
Vstup v platnost a použitelnost
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 1. ledna 2014.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech v souladu se Smlouvami.
Ve Štrasburku dne 16. dubna 2014.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 515/2014
z dnia 16 kwietnia 2014 r.
ustanawiające, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, instrument na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz oraz uchylające decyzję nr 574/2007/WE
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 77 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Cel Unii, który polega na zapewnieniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości zgodnie z art. 67 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), należy osiągnąć między innymi poprzez wspólne środki związane z przekraczaniem granic wewnętrznych przez osoby i z kontrolami na granicach zewnętrznych, a także poprzez wspólną politykę wizową stanowiącą część spójnego wielopoziomowego systemu, który umożliwiałby wymianę danych i pełną wiedzę na temat sytuacji oraz ma na celu ułatwienie legalnego podróżowania oraz przeciwdziałanie nielegalnej imigracji.
(2)
Unia potrzebuje spójniejszego podejścia do wewnętrznych i zewnętrznych aspektów zarządzania migracją i do bezpieczeństwa wewnętrznego oraz powinna wprowadzić współzależność między przeciwdziałaniem nielegalnej imigracji i poprawą bezpieczeństwa na granicach zewnętrznych Unii a bliższą współpracą i dialogiem z państwami trzecimi w zakresie postępowania wobec nielegalnej imigracji i promowania legalnej migracji.
(3)
Należy opracować zintegrowane podejście do kwestii pojawiających się w związku z presją migracyjną i wnioskami o azyl oraz do zarządzania granicami zewnętrznymi Unii, a także zapewnić finansowanie i odpowiednie zasoby służące działaniom w sytuacjach nadzwyczajnych, udostępniane w duchu poszanowania praw człowieka i solidarności między wszystkimi państwami członkowskimi przy jednoczesnym poszanowaniu zobowiązań krajowych oraz zapewnieniu jasnego podziału zadań.
(4)
Strategia bezpieczeństwa wewnętrznego Unii Europejskiej („strategia bezpieczeństwa wewnętrznego”), przyjęta przez Radę w lutym 2010 r., stanowi wspólny plan reagowania na takie wspólne wyzwania dotyczące bezpieczeństwa. W komunikacie Komisji z listopada 2010 r. zatytułowanym „Strategia bezpieczeństwa wewnętrznego UE w działaniu” zasady i wytyczne strategii przełożone zostały na konkretne działania poprzez określenie pięciu celów strategicznych: rozbijanie międzynarodowych siatek przestępczych, zwalczanie terroryzmu i walka z radykalizacją i werbowaniem; podniesienie poziomu ochrony obywateli i przedsiębiorstw w cyberprzestrzeni; zwiększenie bezpieczeństwa poprzez zarządzanie granicami oraz zwiększenie odporności Europy na kryzysy i katastrofy.
(5)
Zgodnie ze strategią bezpieczeństwa wewnętrznego, wolność, bezpieczeństwo i sprawiedliwość są celami, do których należy dążyć równolegle, a aby osiągnąć wolność i sprawiedliwość, należy zawsze dążyć do zapewnienia bezpieczeństwa zgodnie z zasadami Traktatów, zasadą praworządności oraz zobowiązaniami Unii w zakresie praw podstawowych.
(6)
Solidarność między państwami członkowskimi, jasny podział zadań, poszanowanie podstawowych wolności i praw człowieka oraz zasady praworządności, zdecydowane skoncentrowanie się na perspektywie globalnej i powiązanie z bezpieczeństwem zewnętrznym oraz zgodność z celami polityki zewnętrznej Unii określonymi w art. 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) powinny być kluczowymi zasadami rządzącymi realizacją strategii bezpieczeństwa wewnętrznego.
(7)
Aby promować realizację strategii bezpieczeństwa wewnętrznego oraz zapewnić jej prawidłowe funkcjonowanie w warunkach operacyjnych, państwa członkowskie powinny mieć zapewnione odpowiednie unijne wsparcie finansowe dzięki utworzeniu Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego („Fundusz”).
(8)
Ze względu na szczególne kwestie prawne mające zastosowanie do tytułu V TFUE z prawnego punktu widzenia nie jest możliwe ustanowienie Funduszu jako pojedynczego instrumentu finansowego. Należy zatem ustanowić Fundusz w postaci kompleksowych ram dla unijnego wsparcia finansowego w dziedzinie bezpieczeństwa wewnętrznego, które obejmują instrument na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz („Instrument”) ustanowiony niniejszym rozporządzeniem, a także instrument na rzecz wsparcia finansowego współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego, ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 513/2014 (4). Te kompleksowe ramy należy uzupełnić rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 514/2014 (5), do którego niniejsze rozporządzenie powinno się odwoływać w zakresie przepisów dotyczących programowania, zarządzania finansami, zarządzania i kontroli, rozliczania rachunków, zamykania programów oraz sprawozdawczości i oceny.
(9)
Nowa dwufilarowa struktura finansowania w dziedzinie spraw wewnętrznych powinna przyczynić się do uproszczenia, racjonalizacji, konsolidacji i przejrzystości finansowania w tej dziedzinie. Należy dążyć do synergii, spójności i komplementarności z innymi funduszami i programami, w tym również z myślą o przydzielaniu środków na wspólne cele. Należy jednak zapobiegać pokrywaniu się różnych instrumentów finansowania.
(10)
Fundusz powinien odzwierciedlać potrzebę większej elastyczności i większego uproszczenia, uwzględniając przy tym wymagania w zakresie przewidywalności oraz zapewniając sprawiedliwy i przejrzysty podział zasobów w celu realizacji ogólnych i szczegółowych celów określonych w niniejszym rozporządzeniu.
(11)
Skuteczność środków i jakość wydatków są głównymi zasadami wdrażania Funduszu. Ponadto Fundusz należy również wdrażać w sposób możliwie najbardziej skuteczny i przyjazny dla użytkownika.
(12)
Fundusz powinien w szczególny sposób uwzględniać te państwa członkowskie, które ze względu na swoje położenie geograficzne zmagają się z nieproporcjonalnym obciążeniem związanym z przepływami migracyjnymi.
(13)
Solidarność i podział odpowiedzialności pomiędzy państwami członkowskimi a Unią to jeden z głównych elementów wspólnej polityki zarządzania granicami zewnętrznymi.
(14)
Fundusz powinien wyrażać solidarność poprzez pomoc finansową dla tych państw członkowskich, które w pełni stosują przepisy Schengen dotyczące granic zewnętrznych, jak również dla tych, które przygotowują się do pełnego udziału w Schengen, oraz powinien być wykorzystywany przez państwa członkowskie w interesie wspólnej unijnej polityki zarządzania granicami zewnętrznym.
(15)
W celu przyczynienia się do osiągnięcia ogólnego celu Funduszu państwa członkowskie powinny zapewnić, aby ich programy krajowe obejmowały cele szczegółowe Instrumentu oraz aby przydział środków pomiędzy celami był proporcjonalny do wyzwań i potrzeb oraz zapewniał możliwość realizacji celów. W przypadku gdy program krajowy nie odnosi się do jednego z celów szczegółowych lub przydział środków jest się poniżej minimalnych wartości procentowych dla niektórych celów programów krajowych określonych w niniejszym rozporządzeniu, dane państwo członkowskie powinno przedstawić uzasadnienie w ramach programu.
(16)
Aby zmierzyć osiągnięcia Funduszu, należy ustanowić wspólne wskaźniki w odniesieniu do każdego celu szczegółowego Instrumentu. Pomiar osiągnięć w realizacji celów szczegółowych za pomocą wspólnych wskaźników nie oznacza, że realizacja działań związanych z tymi wskaźnikami ma być obowiązkowa.
(17)
Udział państwa członkowskiego nie powinien zbiegać się w czasie z jego udziałem w tymczasowym instrumencie finansowym Unii, z którego udzielane jest wsparcie państwom członkowskim będącym jego beneficjentami między innymi na sfinansowanie działań na nowych granicach zewnętrznych Unii na potrzeby wdrażania dorobku Schengen w zakresie granic i wiz oraz kontroli granic zewnętrznych.
(18)
Instrument powinien stanowić rozwinięcie procesu budowania potencjału powstałego przy pomocy Funduszu Granic Zewnętrznych na lata 2007-2013, ustanowionego decyzją nr 574/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6), oraz powinien rozszerzać jego zakres w taki sposób, aby objął również nowe zmiany.
(19)
Przy realizowaniu zadań na granicach zewnętrznych i w konsulatach zgodnie z dorobkiem Schengen w zakresie granic i wiz państwa członkowskie prowadzą działania w interesie i w imieniu wszystkich pozostałych państw członkowskich w strefie Schengen, tak więc świadczą usługę publiczną na rzecz Unii. Instrument powinien przyczyniać się do wspierania kosztów operacyjnych związanych z kontrolą granic i polityką wizową oraz umożliwić państwom członkowskim utrzymywanie zdolności, które mają kluczowe znaczenie dla świadczenia tej usługi dla wszystkich. Takie wsparcie obejmuje pełen zwrot wybranych określonych kosztów związanych z celami Instrumentu i powinno stanowić integralną część programów krajowych.
(20)
Instrument powinien uzupełniać i wspierać działania podejmowane na rzecz rozwoju współpracy międzynarodowej pod egidą Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej („Frontex”) ustanowionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 2007/2004 (7), w tym również nowe działania wynikające ze zmian wprowadzonych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1168/2011 (8), wzmacniając w ten sposób dodatkowo solidarność pomiędzy tymi państwami członkowskimi kontrolującymi granice zewnętrzne w interesie i w imieniu całej strefy Schengen. Oznacza to między innymi, że przy opracowywaniu programów krajowych państwa członkowskie powinny wziąć pod uwagę narzędzia analityczne oraz wytyczne operacyjne i techniczne opracowane przez Frontex, jak również opracowane programy szkoleniowe, a mianowicie wspólne podstawowe programy szkolenia funkcjonariuszy straży granicznej, w tym ich elementy odnoszące się do praw podstawowych i dostępu do ochrony międzynarodowej. W celu wypracowania komplementarności między tą misją a obowiązkami państw członkowskich w zakresie kontroli i nadzoru granic zewnętrznych, jak również w celu zapewnienia spójności i uniknięcia niegospodarności, Komisja powinna konsultować się z Frontexem w sprawie projektów programów krajowych przekazywanych przez państwa członkowskie, a w szczególności w zakresie działań finansowanych w ramach wsparcia operacyjnego.
(21)
Instrument należy wdrażać z pełnym poszanowaniem praw i zasad zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej oraz z międzynarodowymi zobowiązaniami Unii, a także bez uszczerbku dla stosowania szczególnych przepisów dotyczących prawa do azylu i ochrony międzynarodowej.
(22)
Jednolita i wysokiej jakości kontrola na granicach zewnętrznych ma zasadnicze znaczenie dla wzmocnienia przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Zgodnie ze wspólnymi standardami unijnymi, Instrument powinien wspierać środki związane z zarządzaniem granicami zewnętrznymi, powinien być realizowany zgodnie z czteropoziomowym modelem kontroli dostępu, który obejmuje środki w państwach trzecich, współpracę z państwami sąsiadującymi, środki kontroli granicznej i środki kontroli w ramach przestrzeni swobodnego przepływu, aby zapobiegać nielegalnej imigracji oraz przestępczości transgranicznej na obszarze Schengen.
(23)
Zgodnie z art. 3 TUE Instrument powinien wspierać działania zapewniające ochronę dzieci narażonych na niebezpieczeństwo na granicach zewnętrznych. W szczególności przy realizacji działań dotyczących identyfikacji, niesienia natychmiastowej pomocy i przekazywania osób służbom ochrony państwa członkowskie powinny w miarę możliwości zwracać szczególną uwagę na osoby o szczególnych potrzebach, zwłaszcza dzieci i małoletnich bez opieki.
(24)
Aby zapewnić jednolitą, wysokiej jakości kontrolę graniczną oraz ułatwić legalne podróżowanie przez granice zewnętrzne w ramach strategii bezpieczeństwa wewnętrznego Instrument powinien przyczyniać się do rozwoju europejskiego wspólnego zintegrowanego systemu zarządzania granicami. System ten obejmuje wszystkie środki związane z polityką, prawo, systematyczną współpracę, podział obciążeń, ocenę warunków i zmieniających się miejsc tranzytu nielegalnych imigrantów, personel, sprzęt i technologię podejmowane na różnych poziomach przez właściwe organy państw członkowskich działające we współpracy z Frontexem, z państwami trzecimi, a także w razie potrzeby z innymi podmiotami, w szczególności z Europolem i Agencją ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi, wykorzystując między innymi czteropoziomowy model bezpieczeństwa granic i zintegrowaną analizę ryzyka Unii.
(25)
Zgodnie z protokołem nr 5 do Aktu przystąpienia z 2003 r. w sprawie tranzytu osób drogą lądową między Obwodem Kaliningradzkim a innymi częściami Federacji Rosyjskiej, Instrument powinien pokrywać wszelkie dodatkowe koszty ponoszone z tytułu wdrażania szczególnych przepisów dorobku Unii przewidzianego w przypadku takiego tranzytu, tj. rozporządzenie Rady (WE) 693/2003 (9) i rozporządzenie Rady (WE) 694/2003 (10). Potrzeba stałego wsparcia finansowego z tytułu niepobranych opłat powinna być jednak zależna od obowiązywania reżimu wizowego między Unią a Federacją Rosyjską.
(26)
Instrument powinien obejmować wsparcie na rzecz środków krajowych i współpracy między państwami członkowskimi w dziedzinie polityki wizowej i innych działań realizowanych przed przybyciem na granicę i przed przeprowadzeniem kontroli na granicach zewnętrznych, oraz powinien w pełni wykorzystywać Wizowy System Informacyjny (VIS). Skuteczne zarządzanie działaniami organizowanymi przez służby państw członkowskich w państwach trzecich leży w interesie wspólnej polityki wizowej jako część wielopoziomowego systemu mającego na celu ułatwienie legalnego podróżowania i przeciwdziałanie nielegalnej imigracji do Unii, a także stanowi kluczowy element wspólnego zintegrowanego systemu zarządzania granicami.
(27)
Ponadto Instrument powinien wspierać środki podejmowane na terytorium państw strefy Schengen stanowiące element rozwoju wspólnego zintegrowanego systemu zarządzania granicami, który wzmacnia ogólne funkcjonowanie strefy Schengen.
(28)
Instrument powinien również stanowić wsparcie na rzecz rozwoju systemów informatycznych przez Unię, w oparciu o istniejące lub nowe systemy informatyczne, które zapewniłyby państwom członkowskim narzędzia niezbędne do skuteczniejszego zarządzania przepływem obywateli krajów trzecich przez granice oraz lepszego identyfikowania i weryfikowania podróżnych, ułatwiając dzięki temu podróżowanie i zwiększając bezpieczeństwo granic. W tym celu należy ustanowić - zgodnie ze strategią zarządzania informacjami na rzecz bezpieczeństwa wewnętrznego UE - program służący pokrywaniu kosztów rozwoju zarówno centralnych, jak i krajowych elementów takich systemów, przy zapewnieniu spójności technicznej, interoperacyjności z innymi systemami informatycznymi Unii, oszczędności i sprawnego wdrażania w państwach członkowskich. Te systemy informatyczne powinny być zgodne z prawami podstawowymi, w tym z prawem do ochrony danych osobowych.
(29)
Państwa członkowskie powinny przeznaczyć niezbędne środki finansowe na europejski system nadzorowania granic (EUROSUR), ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1052/2013 (11), aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie tego systemu.
(30)
Aby niezwłocznie zaradzić nieprzewidzianej presji migracyjnej oraz ryzyku dla bezpieczeństwa granic, należy umożliwić udzielanie pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych w ramach określonych w rozporządzeniu (UE) nr 514/2014.
(31)
Ponadto w interesie wzmocnienia solidarności w całej strefie Schengen w przypadku stwierdzenia słabych punktów lub potencjalnego ryzyka, w szczególności po ocenie Schengen, dane państwo członkowskie powinno podjąć odpowiednie działania następcze, wykorzystując zasoby swojego programu krajowego zgodnie z priorytetami, w stosownych przypadkach uzupełniając je środkami pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych.
(32)
Aby zwiększyć solidarność i podział odpowiedzialności, należy zachęcać państwa członkowskie do wykorzystania części zasobów dostępnych w ramach ich programów krajowych na priorytety szczególne określone przez Unię, takie jak zakup wyposażenia technicznego potrzebnego Frontexowi oraz rozwój współpracy konsularnej na potrzeby Unii. Istnieje potrzeba zmaksymalizowania wpływu finansowania unijnego poprzez pozyskiwanie, łączenie i lewarowanie publicznych i prywatnych środków finansowych. Należy zapewnić jak największą przejrzystość, odpowiedzialność i kontrolę demokratyczną w przypadku innowacyjnych instrumentów i mechanizmów finansowych wykorzystujących środki finansowe Unii.
(33)
Aby zagwarantować stosowanie dorobku Schengen w całej strefie Schengen, Instrument powinien również zapewnić wsparcie wykonywania rozporządzenia Rady (UE) nr 1053/2013 (12), jako kluczowego narzędzia ułatwiającego realizację polityk unijnych w przestrzeni wolności, sprawiedliwości i bezpieczeństwa poprzez zapewnienie wysokiego poziomu ochrony granic zewnętrznych oraz brak kontroli granicznych w strefie Schengen.
(34)
W świetle doświadczeń zdobytych z Funduszem Granic Zewnętrznych oraz rozwoju SIS II i VIS za właściwe uznaje się dopuszczenie pewnego stopnia elastyczności w odniesieniu do możliwych przesunięć zasobów pomiędzy różnymi środkami służącymi realizacji celów Instrumentu, bez uszczerbku dla zasady, zgodnie z którą programom należy zapewnić od początku masę krytyczną i stabilność finansową, a państwom członkowskim wsparcie operacyjne, oraz bez uszczerbku dla zasady kontroli ze strony Parlamentu Europejskiego i Rady.
(35)
W tym duchu należy poszerzyć zakres działań oraz podnieść pułap wartości zasobów pozostających do dyspozycji Unii („działania Unii”), aby zwiększyć w danym roku budżetowym unijne możliwości realizacji -jeżeli zaistnieje i w zakresie, w jakim zaistnieje potrzeba - wielu działań związanych z zarządzaniem granicami zewnętrznymi i wspólną polityką wizową w interesie całej Unii. Takie działania Unii obejmują badania i projekty pilotażowe ukierunkowane na rozwój zarządzania granicami zewnętrznymi i wspólnej polityki wizowej oraz ich stosowanie, szkolenie funkcjonariuszy straży granicznej w zakresie ochrony praw człowieka, środki lub porozumienia w państwach trzecich dotyczące presji migracyjnej z tych państw, mające na celu optymalne zarządzanie przepływami migracyjnymi do Unii, a także skuteczną organizację związanych z tym zadań na granicach zewnętrznych i w konsulatach.
(36)
Środki w państwach trzecich i dotyczące państw trzecich, objęte wsparciem w ramach Instrumentu, należy przyjmować w synergii i przy zapewnieniu spójności z innymi działaniami realizowanymi poza Unią, wspieranymi przez geograficzne i tematyczne instrumenty pomocy zewnętrznej Unii. W ramach realizacji takich działań należy w szczególności dążyć do osiągnięcia pełnej spójności z zasadami i ogólnymi celami działań zewnętrznych Unii i jej polityki zagranicznej wobec danego państwa lub regionu. Środki te nie powinny mieć na celu wsparcia działań bezpośrednio ukierunkowanych na rozwój i powinny uzupełniać, w stosownych przypadkach, pomoc finansową dostarczaną za pośrednictwem instrumentów pomocy zewnętrznej. Należy również dążyć do osiągnięcia spójności z polityką humanitarną Unii, w szczególności w odniesieniu do wdrażania środków w sytuacjach nadzwyczajnych.
(37)
Finansowanie z budżetu Unii powinno koncentrować się na działaniach, w których interwencja Unii może przynieść wartość dodaną w porównaniu z działaniami podejmowanymi przez same państwa członkowskie. Ponieważ Unia ma lepsze niż państwa członkowskie warunki do stworzenia ram dla realizacji koncepcji solidarności unijnej w odniesieniu do kontroli granicznej, polityki wizowej i zarządzania przepływami migracyjnymi oraz zapewnienia platformy rozwoju wspólnych systemów informatycznych jako podstawy tych polityk, wsparcie finansowe zapewnione na mocy niniejszego rozporządzenia przyczyni się w szczególności do wzmacniania potencjału krajowego i unijnego w tych dziedzinach.
(38)
W niniejszym rozporządzeniu należy określić przyznanie podstawowych kwot dla państw członkowskich. Kwota podstawowa dla każdego państwa członkowskiego powinna być obliczana na podstawie przydziałów z Funduszu Granic Zewnętrznych dla każdego państwa członkowskiego w latach 2010-2012, a uzyskaną liczbę należy podzielić przez sumę środków dostępnych w ramach wspólnego zarządzania przez te trzy lata. Obliczeń tych dokonano zgodnie z kryteriami dystrybucji określonymi w decyzji nr 574/2007/WE.
(39)
Komisja powinna monitorować wdrażanie Instrumentu zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzenia (UE) nr 514/2014, przy pomocy głównych wskaźników służących ocenie wyników i wpływu. Wskaźniki te, w tym odpowiednie poziomy bazowe, powinny zapewniać minimalną podstawę dla oceny zakresu, w jakim zrealizowano cele Instrumentu.
(40)
Aby umożliwić uzupełnienie lub zmianę przepisów niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do definicji działań szczegółowych w ramach programów krajowych, należy przekazać Komisji uprawnienie do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(41)
W ramach stosowania niniejszego rozporządzenia, w tym przygotowywania aktów delegowanych, Komisja powinna prowadzić konsultacje z ekspertami ze wszystkich państw członkowskich.
(42)
W celu zapewnienia jednolitego, skutecznego i terminowego stosowania przepisów dotyczących wsparcia operacyjnego ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia ta powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (13).
(43)
Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie zapewnienie solidarności i podziału odpowiedzialności między państwami członkowskimi i Unią w ramach zarządzania granicami zewnętrznymi oraz polityką wizową, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 TUE. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(44)
Należy uchylić decyzję 574/2007/WE, z zastrzeżeniem przepisów przejściowych określonych w niniejszym rozporządzeniu.
(45)
W odniesieniu do Islandii i Norwegii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej przez Radę Unii Europejskiej i Republikę Islandii oraz Królestwo Norwegii dotyczącej włączenia tych dwóch państw we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (14), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A i B decyzji Rady 1999/437/WE (15).
(46)
W odniesieniu do Szwajcarii niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Umowy zawartej między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (16), wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 lit. A i B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2008/146/WE (17).
(47)
W odniesieniu do Liechtensteinu niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen w rozumieniu Protokołu między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską, Konfederacją Szwajcarską i Księstwem Liechtensteinu o przystąpieniu Księstwa Liechtensteinu do Umowy między Unią Europejską, Wspólnotą Europejską i Konfederacją Szwajcarską dotyczącej włączenia Konfederacji Szwajcarskiej we wprowadzanie w życie, stosowanie i rozwój dorobku Schengen (18), które wchodzą w zakres obszaru, o którym mowa w art. 1 pkt A i B decyzji 1999/437/WE w związku z art. 3 decyzji Rady 2011/350/UE (19).
(48)
Zgodnie z art. 1 i 2 protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii załączonego do TUE i do TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje. Ponieważ niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, zgodnie z art. 4 tego protokołu Dania podejmuje w terminie sześciu miesięcy po przyjęciu przez Radę niniejszego rozporządzenia decyzję, czy dokona jego transpozycji do swego prawa krajowego.
(49)
Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa zgodnie z decyzją Rady 2000/365/WE (20); Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w związku z tym w jego przyjęciu i nie jest nim związane ani go nie stosuje.
(50)
Niniejsze rozporządzenie stanowi rozwinięcie przepisów dorobku Schengen, które nie mają zastosowania do Irlandii zgodnie z decyzją Rady 2002/192/WE (21). Irlandia nie uczestniczy w związku z tym w jego przyjęciu, nie jest nim związana ani go nie stosuje.
(51)
Należy dostosować okres stosowania niniejszego rozporządzenia do okresu stosowania rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (22). W związku z tym niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie od dnia 1 stycznia 2014 r.,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel i zakres
1. W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się instrument na rzecz wsparcia finansowego w zakresie zarządzania granicami zewnętrznymi oraz wspólnej polityki wizowej („Instrument”) jako część Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego („Fundusz”).
Wraz z rozporządzeniem (UE) 513/2014, niniejsze rozporządzenie ustanawia Fundusz na okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.
2. Niniejsze rozporządzenie określa:
a)
cele wsparcia finansowego i działania kwalifikujące się do finansowania;
b)
ogólne ramy dla realizacji działań kwalifikujących się do finansowania;
c)
zasoby udostępnione w ramach Instrumentu od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. oraz ich podział;
d)
zakres i cel różnych środków szczególnych, za pośrednictwem których finansuje się wydatki na zarządzanie granicami zewnętrznymi i wspólną politykę wizową.
3. Niniejsze rozporządzenie przewiduje stosowanie przepisów określonych w rozporządzeniu (UE) nr 514/2014.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a)
„granice zewnętrzne” oznaczają granice lądowe państw członkowskich, w tym granice na rzekach i jeziorach, granice morskie oraz ich porty lotnicze, porty rzeczne, porty morskie i porty na jeziorach, do których stosuje się przepisy prawa Unii dotyczące przekraczania granic zewnętrznych, niezależnie od tego, czy granice te mają charakter tymczasowy;
b)
„wspólne standardy unijne” oznaczają wspólne i jednolite stosowanie środków operacyjnych w celu osiągnięcia wysokiego i jednolitego poziomu bezpieczeństwa w dziedzinie kontroli granicznej i wiz zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (23) rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 (24), rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 (25), rozporządzeniem (WE) nr 2007/2004, rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1931/2006 (26), katalogiem Schengen dotyczącym kontroli na granicach zewnętrznych, praktycznym poradnikiem dla funkcjonariuszy straży granicznej i podręcznikiem dotyczącym wiz, jak również zgodnie z podręcznikiem EUROSUR oraz wszelkimi innymi rozporządzeniami i wytycznymi w sprawie kontroli granicznych i wiz, przyjętymi na poziomie Unii;
c)
„tymczasowe granice zewnętrzne” oznaczają:
(i)
wspólną granicę między państwem członkowskim w pełni wdrażającym dorobek Schengen a państwem członkowskim, które jest zobowiązane, zgodnie ze swoim Aktem przystąpienia, do pełnego stosowania tego dorobku, ale w stosunku do którego odpowiednia decyzja Rady upoważniająca to państwo członkowskie do pełnego stosowania dorobku Schengen nie weszła w życie;
(ii)
wspólną granicę między dwoma państwami członkowskimi zobowiązanymi do pełnego stosowania dorobku Schengen zgodnie z ich właściwymi Aktami przystąpienia, ale w stosunku do których odpowiednia decyzja Rady upoważniająca te państwa do pełnego stosowania tego dorobku nie weszła jeszcze w życie;
d)
„przejście graniczne” oznacza każde przejście wyznaczone przez właściwe organy do celów przekraczania granic zewnętrznych oraz zgłoszone zgodnie z art. 34 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 562/2006;
e)
„mechanizm oceny i monitorowania dorobku Schengen” oznacza weryfikowanie prawidłowości stosowania dorobku Schengen na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1053/2013;
f)
„sytuacja nadzwyczajna” oznacza sytuację wynikającą z nagłej i wyjątkowej presji, kiedy duża lub nieproporcjonalna liczba obywateli państw trzecich przekracza lub ma przekroczyć zewnętrzną granicę jednego lub większej liczby państw członkowskich lub każda inna należycie uzasadniona nagła sytuacja wymagająca pilnego działania na granicach zewnętrznych;
g)
„odcinek granic zewnętrznych” oznacza całość lub część zewnętrznej granicy lądowej lub morskiej danego państwa członkowskiego określonej w prawie krajowym lub przez krajowy ośrodek koordynacji lub też jakikolwiek inny właściwy organ krajowy dla celów wykonania rozporządzenia (UE) nr 1052/2013.
Artykuł 3
Cele
1. Celem ogólnym Instrumentu jest przyczynianie się do zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa w Unii przy jednoczesnym ułatwieniu legalnego podróżowania dzięki jednolitej i na wysokim poziomie kontroli granic zewnętrznych oraz dzięki skutecznemu rozpatrywaniu wniosków wizowych Schengen, zgodnie ze zobowiązaniem Unii do poszanowania podstawowych wolności i praw człowieka.
2. W ramach celu ogólnego określonego w ust. 1 Instrument przyczynia się - zgodnie z priorytetami określonymi w odpowiednich unijnych strategiach, programach, ocenach zagrożeń i ryzyka - do realizacji następujących celów szczegółowych:
a)
wspieranie wspólnej polityki wizowej w celu ułatwienia legalnego podróżowania, zapewnienia ubiegającym się o wizę usług wysokiej jakości, równego traktowania obywateli państw trzecich oraz przeciwdziałania nielegalnej imigracji;
b)
wspieranie zintegrowanego zarządzania granicami, w tym promowanie dalszej harmonizacji środków związanych z zarządzaniem granicami zgodnie ze wspólnymi standardami unijnymi i poprzez przekazywanie informacji między państwami członkowskimi oraz między państwami członkowskimi a Frontexem, aby z jednej strony zapewnić jednolity i wysoki poziom kontroli i ochrony granic zewnętrznych, w tym poprzez przeciwdziałanie nielegalnej imigracji, a z drugiej strony - sprawne przekraczanie granic zewnętrznych zgodnie z dorobkiem Schengen, przy jednoczesnym zagwarantowaniu osobom potrzebującym międzynarodowej ochrony dostępu do niej zgodnie ze zobowiązaniami zaciągniętymi przez państwa członkowskie w dziedzinie praw człowieka, łącznie z zasadą non-refoulement.
Realizację celów szczegółowych Instrumentu ocenia się zgodnie z art. 55 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 przy zastosowaniu wspólnych wskaźników określonych w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia oraz wskaźników dotyczących poszczególnych programów zawartych w programach krajowych.
3. Aby osiągnąć cele, o których mowa w ust. 1 i 2, Instrument przyczynia się do realizacji następujących celów operacyjnych:
a)
promowanie opracowywania, realizacji i egzekwowania polityk mających na celu zapewnienie braku jakiejkolwiek kontroli osób, niezależnie od ich obywatelstwa, przy przekraczaniu przez nie granic wewnętrznych oraz przeprowadzanie kontroli osób i skutecznego nadzoru przy przekraczaniu granic zewnętrznych;
b)
stopniowe tworzenie zintegrowanego systemu zarządzania granicami zewnętrznymi, opartego na solidarności i odpowiedzialności, w szczególności poprzez:
(i)
wzmacnianie kontroli granic zewnętrznych i systemów nadzoru oraz współpracy między organami straży granicznej, służb celnych, migracji, azylu i organami ścigania państw członkowskich na granicach zewnętrznych, w tym na obszarze przy granicy morskiej;
(ii)
środki podejmowane na terytorium państw związane z zarządzaniem granicami zewnętrznymi, a także niezbędne środki towarzyszące związane z bezpieczeństwem dokumentów, zarządzaniem tożsamością i interopracyjnością nabytego wyposażenia technicznego;
(iii)
wszelkie środki również przyczyniające się do zapobiegania przestępczości transgranicznej i jej zwalczania na granicach zewnętrznych, związane z przemieszczaniem się osób, w tym z handlem ludźmi i przemytem ludzi;
c)
promowanie opracowywania i realizacji wspólnej polityki dotyczącej wiz oraz innych krótkoterminowych zezwoleń na pobyt, oraz współpracy konsularnej w różnych postaciach, aby zapewnić lepszą opiekę konsularną oraz zharmonizowanie praktyk wydawania wiz;
d)
tworzenie i obsługa systemów informatycznych, związanej z nimi infrastruktury komunikacyjnej i wyposażenia, które wspierają wspólną politykę wizową, kontrole graniczne i nadzór na zewnętrznych granicach oraz w pełni przestrzegają prawa ochrony danych osobowych;
e)
zwiększenie wiedzy o sytuacji na granicach zewnętrznych i zdolności reagowania państw członkowskich;
f)
zapewnienie skutecznego i jednolitego stosowania unijnego dorobku prawnego dotyczącego granic i wiz, w tym skutecznego funkcjonowania mechanizmu oceny i monitorowania dorobku Schengen;
g)
wzmacnianie działań państw członkowskich przyczyniających się do zacieśnienia współpracy między państwami członkowskimi działającymi na terytorium państw trzecich w odniesieniu do napływu obywateli państw trzecich na terytorium państw członkowskich, w tym do zapobiegania nielegalnej imigracji i przeciwdziałania jej, jak również współpracy z państwami trzecimi w tym zakresie prowadzonej w pełnej spójności z celami i zasadami unijnej polityki działań zewnętrznych i polityki humanitarnej.
4. Działania finansowane w ramach Instrumentu realizuje się w pełnej zgodności z prawami podstawowymi i przy poszanowaniu godności ludzkiej. W szczególności działania te muszą być zgodne z postanowieniami Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, unijnym prawem ochrony danych, europejską Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, z zasadą równego traktowania obywateli państw trzecich, prawem do azylu i ochrony międzynarodowej, z zasadą non-refoulement oraz międzynarodowymi zobowiązaniami Unii i państw członkowskich wynikającymi z międzynarodowych instrumentów, których są sygnatariuszami, takich jak Konwencji genewskiej dotyczącej statusu uchodźców z dnia 28 lipca 1951 r., uzupełnionej Protokołem nowojorskim z dnia 31 stycznia 1967 r.
W szczególności przy realizacji działań państwa członkowskie powinny w miarę możliwości zwracać szczególną uwagę na identyfikację osób o szczególnych potrzebach, zwłaszcza dzieci i małoletnich bez opieki, niesienie im natychmiastowej pomocy i przekazywanie ich służbom ochrony.
5. Przy realizacji działań finansowanych w ramach Instrumentu, związanych z nadzorowaniem granic morskich, państwa członkowskie zwracają szczególną uwagę na obowiązki, jakie spoczywają na nich na mocy międzynarodowego prawa morskiego w odniesieniu do udzielania pomocy osobom znajdującym się w niebezpieczeństwie. W związku z tym sprzęt i systemy wspierane w ramach Instrumentu mogą być wykorzystywane w poszukiwaniach i akcjach ratowniczych, jakie mogą być prowadzone w trakcie operacji nadzorowania granic na morzu, co przyczyni się do zapewnienia ochrony i ratowania życia migrantów.
6. Instrument przyczynia się również do finansowania pomocy technicznej z inicjatywy państw członkowskich i Komisji.
Artykuł 4
Działania kwalifikujące się do finansowania
1. W ramach celów, o których mowa w art. 3 niniejszego rozporządzenia, oraz w świetle uzgodnionych konkluzji dialogu politycznego przewidzianego w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 oraz zgodnie z celami programów krajowych, o których mowa w art. 9 niniejszego rozporządzenia, Instrument wspiera działania podejmowane w państwach członkowskich lub przez państwa członkowskie, a w szczególności następujące działania dotyczące:
a)
infrastruktury, budynków i systemów wymaganych w przejściach granicznych oraz do prowadzenia nadzoru pomiędzy przejściami granicznymi, aby zapobiegać niedozwolonemu przekraczaniu granic, nielegalnej imigracji i przestępczości transgranicznej oraz aby je zwalczać, a także aby zagwarantować sprawne przepływy podróżnych;
b)
sprzętu operacyjnego, środków transportu i systemów komunikacji wymaganych do skutecznej i bezpiecznej kontroli granicznej oraz wykrywania osób;
c)
systemów informatycznych i komunikacyjnych do skutecznego zarządzania przepływami migracyjnymi przez granice, w tym inwestycje w istniejące i przyszłe systemy;
d)
infrastruktury, budynków, systemów informatycznych i komunikacyjnych oraz sprzętu operacyjnego wymaganych do obsługi wniosków wizowych i współpracy konsularnej, a także innych działań mających na celu poprawę jakości obsługi osób ubiegających się o wizę;
e)
szkoleń w zakresie stosowania sprzętu i systemów, o których mowa w lit. b), c) i d), propagowania standardów jakości zarządzania oraz szkoleń funkcjonariuszy straży granicznej, w tym w stosownych przypadkach w państwach trzecich, w zakresie wykonywania zadań związanych z nadzorem, doradztwem i kontrolą zgodnie z międzynarodowym prawem praw człowieka, w tym w zakresie identyfikacji ofiar handlu ludźmi i przemytu ludzi;
f)
oddelegowania oficerów łącznikowych ds. imigracji i doradców ds. dokumentów do państw trzecich i wymiany oraz oddelegowania funkcjonariuszy straży granicznej między państwami członkowskimi lub między państwem członkowskim a państwem trzecim;
g)
badań, szkoleń, projektów pilotażowych i innych działań, dzięki którym stopniowo zostanie ustanowiony zintegrowany system zarządzania granicami zewnętrznymi, o którym mowa w art. 3 ust. 3, w tym działań mających na celu wzmocnienie współpracy między organami w państwach członkowskich lub między państwami członkowskimi, a także działań związanych z interoperacyjnością i harmonizacją systemów zarządzania granicami;
h)
badań, projektów pilotażowych i działań zmierzających do wdrożenia zaleceń, standardów operacyjnych i najlepszych praktyk będących wynikiem współpracy operacyjnej między państwami członkowskimi a agencjami unijnymi.
2. W ramach celów, o których mowa w art. 3 niniejszego rozporządzenia, oraz w świetle uzgodnionych konkluzji dialogu politycznego przewidzianego w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 oraz zgodnie z celami programów krajowych, o których mowa w art. 9 niniejszego rozporządzenia, Instrument wspiera działania dotyczące państw trzecich i w państwach trzecich, w szczególności następujące działania dotyczące:
a)
systemów informatycznych, narzędzi lub wyposażenia do wymiany informacji między państwami członkowskimi a państwami trzecimi;
b)
działań związanych ze współpracą operacyjną między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, w tym wspólnych operacji;
c)
projektów realizowanych w państwach trzecich mających na celu ulepszenie systemów nadzoru z myślą o zapewnieniu współpracy z systemem EUROSUR;
d)
badań, seminariów, warsztatów, konferencji, szkoleń, sprzętu i projektów pilotażowych mających na celu doraźne zapewnienie państwom trzecim specjalistycznej wiedzy technicznej i operacyjnej;
e)
badań, seminariów, warsztatów, konferencji, szkoleń, sprzętu i projektów pilotażowych wdrażających szczegółowe zalecenia, standardy operacyjne i najlepsze praktyki będące wynikiem współpracy operacyjnej między państwami członkowskimi a agencjami unijnymi w państwach trzecich.
Komisja i państwa członkowskie wraz z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych zapewniają koordynację działań w państwach trzecich i dotyczących państw trzecich, zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 514/2014.
3. Działania, o których mowa w ust. 1 lit. a), prowadzone na tymczasowych granicach zewnętrznych, nie kwalifikują się do finansowania.
4. Działania związane z przejściowym i wyjątkowym ponownym wprowadzeniem kontroli granicznej na granicach wewnętrznych, o których mowa w kodeksie granicznym Schengen nie kwalifikują się do finansowania.
5. Działania, których wyłącznym celem lub skutkiem jest kontrola towarów, nie kwalifikują się do finansowania.
ROZDZIAŁ II
RAMY FINANSOWANIA I RAMY WDRAŻANIA
Artykuł 5
Zasoby ogólne i wdrażanie
1. Zasoby ogólne przeznaczone na wdrażanie Instrumentu wynoszą 2 760 mln EUR w cenach bieżących.
2. Parlament Europejski i Rada zatwierdzają kwotę rocznych środków w granicach określonych wieloletnimi ramami finansowymi.
3. Zasoby ogólne wdraża się poprzez:
a)
programy krajowe, zgodnie z art. 9 i 12;
b)
wsparcie operacyjne w ramach programów krajowych i na warunkach określonych w art. 10;
c)
specjalny program tranzytowy, zgodnie z art. 11;
d)
działania Unii, zgodnie z art. 13;
e)
pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych, zgodnie z art. 14;
f)
realizacja programu tworzenia systemów informatycznych wspierających zarządzanie przepływami migracyjnymi przez granice zewnętrzne, na warunkach określonych w art. 15;
g)
pomoc techniczna, zgodnie z art. 16.
4. Budżet przydzielony w ramach Instrumentu na działania Unii, o których mowa w art. 13 niniejszego rozporządzenia, na pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych, o której mowa w art. 14 niniejszego rozporządzenia, oraz na pomoc techniczną, o której mowa w art. 16 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, jest wykonywany w ramach zarządzania bezpośredniego, zgodnie z art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady (27), a w stosownych przypadkach w ramach zarządzania pośredniego zgodnie z art. 58 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.
Budżet przydzielony na programy krajowe, o których mowa w art. 9, na wsparcie operacyjne, o którym mowa w art. 10, oraz na funkcjonowanie specjalnego programu tranzytowego, o którym mowa w art. 11, jest wykonywany w ramach zarządzania dzielonego, zgodnie z art. 58 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.
Budżet przydzielony państwom powiązanym z wdrażaniem, stosowaniem i rozwijaniem dorobku Schengen, o których mowa w ust. 7 niniejszego artykułu, jest wykonywany w ramach zarządzania pośredniego, zgodnie z art. 58 ust. 1 lit. c) ppkt (i) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.
Metodę lub metody wykonania budżetu przydzielonego na program opracowania systemów informatycznych, w oparciu o istniejące lub nowe systemy, określa się w odpowiednich aktach ustawodawczych Unii, z zastrzeżeniem ich przyjęcia.
5. Zasoby ogólne wykorzystuje się w następujący sposób:
a)
1 551 mln EUR na programy krajowe państw członkowskich;
b)
791 mln EUR na opracowanie systemów informatycznych, w oparciu o istniejące lub nowe systemy informatyczne, wspierające zarządzanie przepływami migracyjnymi przez granice zewnętrzne, z zastrzeżeniem przyjęcia odpowiednich aktów ustawodawczych Unii.
W przypadku gdy kwota ta nie jest przydzielona lub wydana, Komisja, w drodze aktu delegowanego zgodnie z art. 17, ponownie przydziela ją na jedno lub większą liczbę działań, o których mowa w art. 6 ust. 1 lit. b) i c) oraz lit d) niniejszego ustępu. Ten akt delegowany zawiera ocenę rozwoju odpowiednich systemów informatycznych, w tym realizacji budżetu i spodziewanych kwot niewykorzystanych. To ponowne przydzielenie może nastąpić po przyjęciu odpowiednich aktów ustawodawczych lub przy okazji przeglądu śródokresowego, o którym mowa w art. 8;
c)
154 mln EUR na specjalny program tranzytowy;
d)
264 mln EUR na działania Unii, pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych oraz pomoc techniczną z inicjatywy Komisji, z których co najmniej 30 % wykorzystuje się na działania Unii.
6. Wraz z zasobami ogólnymi określonymi dla rozporządzenia (UE) nr 513/2014 zasoby ogólne dostępne na potrzeby Instrumentu, określone w ust. 1, stanowią pulę środków finansowych na potrzeby Funduszu i służą jako główna kwota odniesienia, w rozumieniu pkt 17 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (28), dla Parlamentu Europejskiego i Rady przy corocznej procedurze budżetowej.
7. Państwa uczestniczące we wdrażaniu, stosowaniu i rozwijaniu dorobku Schengen uczestniczą w Instrumencie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Zawiera się porozumienia dotyczące wkładu finansowego tych państw w Instrument oraz określa się przepisy dodatkowe niezbędne dla takiego udziału, w tym postanowienia zapewniające ochronę interesów finansowych Unii i uprawnień kontrolnych Trybunału Obrachunkowego.
Wkłady finansowe tych państw dodaje się do zasobów ogólnych dostępnych z budżetu Unii, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 6
Zasoby na kwalifikujące się do finansowania działania w państwach członkowskich
1. Kwotę 1 551 mln EUR orientacyjnie przeznacza się na rzecz państw członkowskich w następujący sposób:
a)
kwotę 1 276 mld EUR, jak wskazano w załączniku I;
b)
kwotę 147 mln EUR na podstawie wyników uzyskanych w ramach mechanizmu, o którym mowa w art. 7;
c)
w ramach przeglądu śródokresowego, o którym mowa w art. 8, oraz na okres począwszy od roku budżetowego 2018 - 128 mln EUR, pozostała część dostępnych środków w ramach niniejszego artykułu lub inna kwota, jak określono zgodnie z ust. 4, na podstawie wyników analizy ryzyka i przeglądu śródokresowego.
2. Każde państwo członkowskie przydziela w następujący sposób kwoty podstawowe dla programów krajowych wskazanych w załączniku I:
a)
co najmniej 10 % na działania związane z art. 9 ust. 2 lit. a);
b)
co najmniej 25 % na działania związane z art. 9 ust. 2 lit. b);
c)
co najmniej 5 % na działania związane z art. 9 ust. 2 lit. c), d), e) i f).
Państwa członkowskie mogą odstąpić od stosowania minimalnych wartości procentowych, pod warunkiem że w programie krajowym zawarte jest wyjaśnienie, dlaczego przydzielenie zasobów poniżej tych minimalnych wartości nie zagraża realizacji danego celu. Wyjaśnienie to zostanie ocenione przez Komisję w ramach zatwierdzania programów krajowych, o czym mowa w art. 9 ust. 2.
3. Państwa członkowskie przeznaczają niezbędne środki finansowe na EUROSUR, aby zapewnić jego właściwe funkcjonowanie.
4. Aby właściwie uwzględnić cele Instrumentu w razie nieprzewidzianych lub nowych okoliczności lub zapewnić skuteczne wdrażanie środków finansowych dostępnych w ramach Instrumentu, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 17 w celu dostosowania kwoty orientacyjnej określonej w ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu.
5. Państwa członkowskie przystępujące do Unii w latach 2012-2020 nie mogą korzystać z przydziałów na programy krajowe w ramach Instrumentu, dopóki korzystają z tymczasowego instrumentu finansowego Unii, z którego państwa członkowskie będące jego beneficjentami otrzymują wsparcie w celu finansowania działań na nowych granicach zewnętrznych na potrzeby wdrażania dorobku Schengen w zakresie granic i wiz oraz kontroli granicy zewnętrznej.
Artykuł 7
Zasoby na działania szczegółowe
1. Oprócz przydziału obliczonego zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a) państwa członkowskie mogą otrzymać kwotę dodatkową, pod warunkiem że jest ona odpowiednio ujęta jako taka w programie krajowym i ma zostać wykorzystana na realizację działań szczegółowych wymienionych w załączniku II.
2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 17 w celu zmiany działań szczegółowych wymienionych w załączniku II, w stosownych przypadkach, w tym w kontekście przeglądu śródokresowego. Na podstawie nowego wykazu działań szczegółowych państwa członkowskie mogą otrzymać kwotę dodatkową przewidzianą w ust. 1 niniejszego artykułu, w zależności od dostępności zasobów.
3. Kwoty dodatkowe określone w niniejszym artykule przydziela się zainteresowanym państwom członkowskim na mocy indywidualnej decyzji w sprawie finansowania zatwierdzającej lub zmieniającej ich program krajowy, zgodnie z procedurą określoną w art. 14 rozporządzenia (UE) nr 514/2014.
Artykuł 8
Zasoby w ramach przeglądu śródokresowego
1. W celu przydzielenia kwoty wskazanej w art. 6 ust. 1 lit. c) Komisja, do dnia 1 czerwca 2017 r., uwzględnia obciążenie państw członkowskich związane z zarządzaniem granicami, w tym działania związane z poszukiwaniem i ratowaniem, które mogą nastąpić podczas operacji nadzorowania granic na morzu, oraz sprawozdania z oceny sporządzone w ramach mechanizmu oceny i monitorowania dorobku Schengen, a także stopnie zagrożenia na granicach zewnętrznych na okres 2017-2020 oraz czynniki mające wpływ na bezpieczeństwo na granicach zewnętrznych w latach 2014-2016. Kwota ta jest rozdzielana między państwa członkowskie na podstawie wagi następujących kategorii granic, z uwzględnieniem ust. 6 niniejszego artykułu:
a)
45 % na zewnętrzne granice morskie;
b)
38 % na zewnętrzne granice lądowe;
c)
17 % na porty lotnicze.
2. W odniesieniu do zewnętrznych granic morskich i lądowych kwotę oblicza się na podstawie długości odcinków granicy zewnętrznej pomnożonej przez poziom zagrożenia (niski, normalny, średni, wysoki) dla każdego odcinka granicy, w następujący sposób:
a)
współczynnik 0,5 dla zagrożenia niskiego;
b)
współczynnik 1 dla zagrożenia normalnego;
c)
współczynnik 3 dla zagrożenia średniego;
d)
współczynnik 5 dla zagrożenia wysokiego.
3. W odniesieniu do portów lotniczych przydzieloną kwotę oblicza się dla każdego państwa członkowskiego w następujący sposób:
a)
50 % na podstawie liczby osób przekraczających granice zewnętrzne;
b)
50 % na podstawie liczby obywateli państw trzecich, którym odmówiono wjazdu na tych granicach zewnętrznych.
4. Zgodnie ze sprawozdaniem zawierającym analizę ryzyka dokonaną przez Frontex oraz w porozumieniu z Frontexem, a także w stosownych przypadkach z innymi agencjami unijnymi, Komisja określa poziomy zagrożenia dla każdego odcinka granicy zewnętrznej państw członkowskich na okres 2017-2020. Poziomy zagrożenia opierają się na następujących czynnikach:
a)
obciążenie związane z zarządzaniem granicami zewnętrznymi;
b)
czynniki, które wpłynęły na bezpieczeństwo na granicach zewnętrznych państw członkowskich w okresie 2014-2016;
c)
zmiany w strategiach politycznych Unii, na przykład polityce wizowej;
d)
ewentualne przyszłe tendencje związane z przepływami migracyjnymi oraz ryzyko działań niezgodnych z prawem związanych z nielegalnym przekraczaniem zewnętrznych granic przez osoby; oraz
e)
prawdopodobne polityczne, gospodarcze i społeczne zmiany w państwach trzecich, a w szczególności w państwach sąsiadujących.
Przed wydaniem sprawozdania określającego poziom zagrożenia, Komisja przeprowadza wymianę poglądów z państwami członkowskimi.
5. Do celu podziału zasobów na mocy ust. 1:
a)
uwzględnia się linię pomiędzy obszarami, o których mowa w art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 866/2004 (29), chociaż nie stanowi ona zewnętrznej granicy lądowej, przez okres, w którym stosuje się art. 1 protokołu nr 10 w sprawie Cypru załączonego do Aktu przystąpienia z 2003 r., lecz nie uwzględnia się granicy morskiej na północ od tej linii;
b)
wyrażenie „zewnętrzne granice morskie” oznacza zewnętrzne granice morza terytorialnego państw członkowskich określone zgodnie z art. 4-16 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza. Jednakże w przypadkach gdy wymagane są regularne operacje o dalekim zasięgu w celu zapobiegania niedozwolonemu przekraczaniu granic, wyrażenie to oznacza zewnętrzną linię obszaru wysokiego ryzyka. Ta zewnętrzna linia jest określana poprzez uwzględnienie stosownych danych operacyjnych z lat 2014-2016 dostarczonych przez odnośne państwa członkowskie.
6. Ponadto po zaproszeniu wystosowanym przez Komisję do dnia 1 czerwca 2017 r. państwa członkowskie mogą otrzymać dodatkową kwotę, pod warunkiem że jest ona odpowiednio ujęta jako taka w programie krajowym i ma zostać wykorzystana na realizację działań szczegółowych, które mają zostać określone w świetle istniejących wówczas priorytetów Unii.
7. Kwoty dodatkowe określone w niniejszym artykule przydziela się zainteresowanym państwom członkowskim na mocy indywidualnej decyzji w sprawie finansowania zatwierdzającej lub zmieniającej ich program krajowy, zgodnie z procedurą określoną w art. 14 rozporządzenia (UE) nr 514/2014.
Artykuł 9
Programy krajowe
1. Program krajowy, który ma być przygotowany z uwzględnieniem wyników dialogu politycznego, o którym mowa w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 514/2014, na podstawie Instrumentu oraz program, który ma być przygotowany na podstawie rozporządzenia (UE) nr 513/2014 przedstawia się Komisji jako pojedynczy program krajowy na potrzeby Funduszu oraz zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE) nr 514/2014.
2. W ramach programów krajowych, które zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 podlegają analizie i zatwierdzaniu przez Komisję, państwa członkowskie w ramach celów, o których mowa w art. 3 niniejszego rozporządzenia, oraz uwzględniając wyniki dialogu politycznego, o którym mowa w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 514/2014, realizują w szczególności następujące cele:
a)
rozwój EUROSUR zgodnie z prawem i wytycznymi Unii;
b)
wspieranie i zwiększanie istniejącego potencjału na poziomie krajowym w zakresie polityki wizowej i zarządzania granicami zewnętrznymi, a także wspieranie i zwiększanie środków w przestrzeni swobodnego przepływu, związanych z zarządzaniem granicami zewnętrznymi, z uwzględnieniem w szczególności nowych technologii, zmian lub standardów związanych z zarządzaniem przepływami migracyjnymi;
c)
wspieranie dalszego rozwoju zarządzania przepływami migracyjnymi przez służby konsularne i inne służby państw członkowskich w państwach trzecich, w tym określenie mechanizmów współpracy konsularnej w celu ułatwienia legalnego podróżowania zgodnie z prawem Unii lub prawem danego państwa członkowskiego oraz zapobiegania nielegalnej imigracji do Unii;
d)
wzmacnianie zintegrowanego zarządzania granicami poprzez testowanie i wprowadzanie nowych narzędzi, systemów interoperacyjnych i metod pracy, których celem jest zwiększenie wymiany informacji w ramach państw członkowskich oraz ulepszenie współpracy między różnymi agencjami;
e)
opracowywanie projektów z myślą o zapewnieniu jednolitej i wysokiej jakości kontroli na granicach zewnętrznych zgodnie ze wspólnymi standardami unijnymi oraz z myślą o zwiększeniu interoperacyjności systemów zarządzania granicami między poszczególnymi państwami członkowskimi;
f)
wspieranie działań, po konsultacji z Frontexem, mających na celu promowanie dalszej harmonizacji zarządzania granicami, a w szczególności zdolności technologicznych, zgodnie ze wspólnymi standardami unijnymi;
g)
zapewnienie prawidłowego i jednolitego stosowania unijnego dorobku prawnego dotyczącego kontroli granicznej i wiz w odpowiedzi na słabe punkty stwierdzone na poziomie Unii i wykazane w ramach mechanizmu oceny i monitorowania dorobku Schengen;
h)
budowanie zdolności do sprostania nadchodzącym wyzwaniom, łącznie z obecnymi i przyszłymi zagrożeniami i presjami na granicach zewnętrznych, w szczególności z uwzględnieniem analiz przeprowadzonych przez odpowiednie agencje Unii.
3. Dążąc do realizacji celów, o których mowa w ust. 2, państwa członkowskie w ramach swoich programów krajowych mogą wspierać działania w państwach trzecich i dotyczące państw trzecich, w tym poprzez dzielenie się informacjami i współpracę operacyjną.
4. Komisja konsultuje się z Frontexem w sprawie projektów programów krajowych, w szczególności w zakresie działań finansowanych w ramach wsparcia operacyjnego, przedkładanych przez państwa członkowskie w celu rozwoju komplementarności między misją Frontexu a obowiązkami państw członkowskich w zakresie kontroli i nadzoru granic zewnętrznych, jak również w celu zapewnienia spójności i uniknięcia niegospodarności.
Artykuł 10
Wsparcie operacyjne w ramach programów krajowych państw członkowskich
1. Państwo członkowskie może wykorzystać do 40 % kwoty przydzielonej w ramach Instrumentu na swój program krajowy w celu sfinansowania wsparcia operacyjnego dla organów publicznych odpowiedzialnych za realizowanie zadań i usług, które stanowią usługę publiczną na rzecz Unii.
2. Wsparcie operacyjne zapewnia się, jeśli dane państwo członkowskie spełnia następujące warunki:
a)
przestrzega unijnego dorobku prawnego dotyczącego granic i wiz;
b)
przestrzega celów programu krajowego;
c)
przestrzega wspólnych standardów unijnych, aby zwiększyć koordynację między państwami członkowskimi oraz uniknąć powielania i fragmentaryzacji działań oraz niegospodarności w obszarze kontroli granicznej.
3. W tym celu przed zatwierdzeniem programu krajowego Komisja dokonuje oceny sytuacji wyjściowej w państwach członkowskich, które wskazały, że zamierzają zwrócić się o udzielenie wsparcia operacyjnego, uwzględniając, w stosownych przypadkach, sprawozdania z oceny Schengen.
Ustalenia Komisji są przedmiotem wymiany opinii z danym państwem członkowskim.
Po przeprowadzeniu takiej wymiany opinii zatwierdzenie wsparcia budżetowego w ramach programu krajowego państwa członkowskiego przez Komisję można uzależnić od zaprogramowania i zrealizowania szeregu działań mających na celu zapewnienie, aby warunki określone w ust. 2 zostały całkowicie spełnione przed udzieleniem wsparcia budżetowego.
4. Wsparcie operacyjne koncentruje się na konkretnych zadaniach lub usługach oraz skupia się na celach określonych w załączniku III. Obejmuje ono pełny zwrot wydatków poniesionych na potrzeby realizacji zadań lub świadczenia usług określonych w programie krajowym, w ramach limitów finansowych ustalonych przez program oraz pułapów określonych w ust. 1.
5. Wsparcie operacyjne jest przedmiotem monitorowania i wymiany informacji między Komisją a danym państwem członkowskim w odniesieniu do sytuacji wyjściowej w tym państwie członkowskim, celów i zadań, jakie mają zostać zrealizowane oraz wskaźników pomiaru postępów.
6. Komisja określa, w drodze aktów wykonawczych, procedury sprawozdawcze dotyczące stosowania niniejszego przepisu oraz wszelkich innych ustaleń praktycznych, które mają zostać zawarte pomiędzy państwami członkowskimi a Komisją w celu realizacji niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 18 ust. 2.
Artykuł 11
Wsparcie operacyjne na rzecz specjalnego programu tranzytowego
1. Instrument zapewnia wsparcie służące kompensowaniu utraconych opłat za wydanie wiz tranzytowych oraz dodatkowych kosztów poniesionych w związku z wydawaniem uproszczonych dokumentów tranzytowych (FTD) i uproszczonych kolejowych dokumentów tranzytowych (FRTD) zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 693/2003 oraz rozporządzeniem (WE) nr 694/2003.
2. Zasoby przydzielone Litwie na ten cel, zgodnie z ust. 1, nie mogą przekraczać 154 mln EUR na lata 2014-2020 i są udostępniane jako dodatkowe szczególne wsparcie operacyjne dla Litwy.
3. Do celów ust. 1 koszty dodatkowe oznaczają koszty wynikające bezpośrednio ze szczególnych wymogów związanych z realizacją specjalnego programu tranzytowego i które nie powstały w wyniku wydawania wiz tranzytowych lub innych.
Do objęcia finansowaniem kwalifikują się następujące rodzaje kosztów dodatkowych:
a)
inwestycje w infrastrukturę;
b)
szkolenia personelu odpowiedzialnego za realizację specjalnego programu tranzytowego;
c)
dodatkowe koszty operacyjne, w tym wynagrodzenie personelu bezpośrednio zaangażowanego w realizację specjalnego programu tranzytowego.
4. Utracone opłaty, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, oblicza się na podstawie poziomu opłat wizowych i zwolnień z kosztów wizowych ustanowionych w umowie między Wspólnotą Europejską a Federacją Rosyjską o ułatwieniach w wydawaniu wiz obywatelom Unii Europejskiej i Federacji Rosyjskiej (30) z zastrzeżeniem ram finansowych określonych w ust. 2 niniejszego artykułu.
5. Komisja i Litwa dokonują przeglądu stosowania niniejszego artykułu w przypadku zmian, które mają wpływ na istnienie lub funkcjonowanie specjalnego programu tranzytowego.
6. Komisja określa, w drodze aktów wykonawczych, procedury sprawozdawcze dotyczące stosowania niniejszego przepisu oraz wszelkich ustaleń finansowych i innych ustaleń praktycznych, które mają zostać zawarte pomiędzy Litwą a Komisją w celu realizacji niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 18 ust. 2.
7. Aby zapewnić sprawne funkcjonowanie specjalnego programu tranzytowego, Komisja może dokonywać szczególnych ustaleń dotyczących płatności śródokresowych zawierających odstępstwa od przepisów rozporządzenia (UE) nr 514/2014.
Artykuł 12
Programowanie zgodne z wynikami mechanizmu oceny i monitorowania Schengen
W następstwie sprawozdania z oceny Schengen, przyjętego zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1053/2013, dane państwo członkowskie sprawdza we współpracy z Komisją i Frontexem sposoby uwzględnienia ustaleń, w tym wszelkich niedociągnięć, oraz wdrożenia zaleceń w ramach swojego programu krajowego.
W razie konieczności państwo członkowskie dokonuje zmiany swojego programu krajowego zgodnie z art. 14 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 514/2014, aby uwzględnić te ustalenia i zalecenia.
Finansowanie działań naprawczych jest priorytetem. W porozumieniu z Komisją i Frontexem dane państwo członkowskie dokonuje przeniesienia zasobów w ramach swojego programu, w tym zasobów zaplanowanych na wsparcie operacyjne, lub też wprowadza bądź zmienia działania mające na celu usunięcie słabych punktów zgodnie z ustaleniami i zaleceniami sprawozdania z oceny Schengen.
Artykuł 13
Działania Unii
1. Z inicjatywy Komisji można wykorzystywać Instrument do finansowania działań transnarodowych lub działań o szczególnym znaczeniu dla Unii („działań Unii”) dotyczących celów ogólnych, szczegółowych i operacyjnych, o których mowa w art. 3.
2. Za działania Unii kwalifikujące się do finansowania uznawane są w szczególności działania służące realizacji następujących celów:
a)
wspieranie działań przygotowawczych, monitorujących, administracyjnych i technicznych, wymaganych do realizacji polityki w zakresie granic zewnętrznych i wiz, w tym do poprawy zarządzania obszarem Schengen dzięki rozwinięciu i wdrożeniu mechanizmu oceny ustanowionego rozporządzeniem (UE) nr 1053/2013, aby sprawdzać stosowanie dorobku Schengen i kodeksu granicznego Schengen, w szczególności kosztów delegacji służbowych ekspertów z Komisji i państw członkowskich biorących udział w wizytach na miejscu;
b)
poprawa poziomu wiedzy na temat sytuacji w państwach członkowskich i państwach trzecich, a także jej zrozumienia, poprzez analizę, ocenę i dokładne monitorowanie polityk;
c)
wspieranie rozwoju narzędzi statystycznych, w tym wspólnych narzędzi statystycznych, metod i wspólnych wskaźników;
d)
wspieranie i monitorowanie wdrażania prawa Unii oraz celów polityki Unii w państwach członkowskich oraz ocena ich skuteczności i wpływu, w tym w zakresie poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, w zakresie przewidzianym w Instrumencie;
e)
promowanie tworzenia sieci kontaktów, wzajemnego uczenia się, identyfikacji i rozpowszechniania najlepszych praktyk oraz innowacyjnych podejść wśród różnych zainteresowanych podmiotów na poziomie europejskim;
f)
promowanie projektów mających na celu ujednolicenie i interopracyjność środków związanych z zarządzaniem granicami zgodnie ze wspólnymi standardami unijnymi z myślą o utworzeniu zintegrowanego europejskiego systemu zarządzania granicami;
g)
pogłębianie świadomości istnienia unijnych strategii i celów wśród zainteresowanych podmiotów oraz opinii publicznej, z uwzględnieniem komunikacji instytucjonalnej w zakresie priorytetów polityki Unii;
h)
poprawa zdolności sieci europejskich do oceniania, promowania, wspierania i dalszego rozwijania polityki i celów Unii;
i)
wspieranie szczególnie innowacyjnych projektów dotyczących rozwijania nowych metod lub technologii, z potencjałem przenoszenia do innych państw członkowskich, w szczególności projektów mających na celu testowanie i zatwierdzanie projektów badawczych;
j)
wspieranie działań w państwach trzecich i dotyczących państw trzecich, zgodnie z art. 4 ust. 2.
3. Realizacja działań Unii odbywa się zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE) nr 514/2014.
Artykuł 14
Pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych
1. Instrument zapewnia pomoc finansową w celu zaspokojenia pilnych i szczególnych potrzeb w przypadku wystąpienia sytuacji nadzwyczajnej określonej w art. 2 lit. f).
2. Realizacja pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych odbywa się zgodnie z art. 6 i 7 rozporządzenia (UE) nr 514/2014.
Artykuł 15
Tworzenie programu rozwoju systemów informatycznych
Program rozwoju systemów informatycznych w oparciu o istniejące lub nowe systemy informatyczne jest realizowany z zastrzeżeniem przyjęcia aktów ustawodawczych Unii określających te systemy informatyczne i związaną z nimi infrastrukturę komunikacyjną przede wszystkim w celu poprawy zarządzania przepływami podróżnych i kontroli tych przepływów na granicach zewnętrznych, umożliwiając sprawniejszą odprawę graniczną przy jednoczesnym przyspieszeniu przekraczania granic przez osoby podróżujące regularnie. W stosownych przypadkach poszukuje się synergii z istniejącymi systemami informatycznymi w celu uniknięcia podwójnego wydatkowania.
Podział kwoty, o której mowa w artykule 5 ust. 5 lit. b), dokonuje się w odpowiednich aktach ustawodawczych Unii albo, w następstwie przyjęcia tych aktów ustawodawczych, w drodze aktu delegowanego zgodnie z art. 17.
Co najmniej raz w roku oraz w stosownych przypadkach Komisja informuje Parlament Europejski i Radę o postępach w rozwoju tych systemów informatycznych.
Artykuł 16
Pomoc techniczna
1. Z inicjatywy Komisji lub w jej imieniu z Instrumentu można przeznaczyć do 1,7 mln EUR rocznie na pomoc techniczną dla Funduszu, zgodnie z art. 9 rozporządzenia (UE) nr 514/2014.
2. Z inicjatywy państwa członkowskiego z Funduszu można finansować działania związane z pomocą techniczną, zgodnie z art. 20 rozporządzenia (UE) nr 514/2014. Kwota przeznaczona na pomoc techniczną w okresie 2014-2020 nie może być wyższa niż 5 % łącznej kwoty przydzielonej danemu państwu członkowskiemu plus 500 000 EUR.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 17
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 5 ust. 5 lit. b), art. 6 ust. 4, art. 7 ust. 2 i art. 15, powierza się Komisji na okres siedmiu lat od dnia 21 maja 2014 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu siedmiu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na okres trzech lat, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem okresu siedmiu lat.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 5 ust. 5 lit. b), art. 6 ust. 4, art. 7 ust. 2 i art. 15, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 5 ust. 5 lit. b), art. 6 ust. 4, art. 7 ust. 2 i art. 15 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 18
Procedura komitetowa
1. Komisję wspomaga Komitet ds. Funduszy Azylu, Migracji i Integracji oraz Bezpieczeństwa Wewnętrznego, ustanowiony na mocy art. 59 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 514/2014.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Artykuł 19
Stosowanie rozporządzenia (UE) nr 514/2014
Do Instrumentu mają zastosowanie przepisy rozporządzenia (UE) nr 514/2014.
Artykuł 20
Uchylenie
Decyzja nr 574/2007/WE traci moc ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2014 r.
Artykuł 21
Przepisy przejściowe
1. Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na kontynuację ani zmianę projektów i programów rocznych, w tym całkowite lub częściowe anulowanie, aż do ich zamknięcia, ani pomocy finansowej zatwierdzonej przez Komisję na podstawie decyzji nr 574/2007/WE ani jakichkolwiek innych przepisów mających zastosowanie do tej pomocy w dniu 31 grudnia 2013 r.
2. Przyjmując decyzje w sprawie współfinansowania w ramach Instrumentu, Komisja uwzględnia środki przyjęte na podstawie decyzji nr 574/2007/WE przed dniem 20 maja 2014 r., które mają skutki finansowe w okresie objętym tym współfinansowaniem.
3. Sumy przeznaczone na współfinansowanie, zatwierdzone przez Komisję między dniem 1 stycznia 2011 r. a dniem 31 grudnia 2014 r., w odniesieniu do których w terminie wyznaczonym na złożenie sprawozdania końcowego nie przesłano Komisji dokumentów wymaganych do zamknięcia działań, są przez nią automatycznie umarzane do dnia 31 grudnia 2017 r., co skutkuje koniecznością zwrotu nienależnie wypłaconych kwot.
4. Kwoty dotyczące działań zawieszonych ze względu na postępowania sądowe lub odwołania administracyjne o skutku zawieszającym nie są uwzględniane przy obliczaniu kwoty podlegającej automatycznemu umorzeniu.
5. Do dnia 30 czerwca 2015 r. państwa członkowskie przedłożą Komisji sprawozdanie z oceny wyników i wpływu działań współfinansowanych na podstawie decyzji nr 574/2007/WE w okresie 2011-2013.
6. Do dnia 31 grudnia 2015 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów sprawozdanie z oceny ex post na mocy decyzji nr 574/2007/WE dotyczące okresu 2011-2013.
Artykuł 22
Przegląd
Parlament Europejski i Rada, na podstawie wniosku Komisji, dokonają przeglądu niniejszego rozporządzenia do dnia 30 czerwca 2020 r.
Artykuł 23
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Strasburgu dnia 16 kwietnia 2014 r.