NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 240/2014
ze dne 7. ledna 2014
o evropském kodexu chování pro partnerskou spolupráci v rámci evropských strukturálních a investičních fondů
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1303/2013 ze dne 17. prosince 2013 o společných ustanoveních o Evropském fondu pro regionální rozvoj, Evropském sociálním fondu, Fondu soudržnosti, Evropském zemědělském fondu pro rozvoj venkova a Evropském námořním a rybářském fondu, o obecných ustanoveních o Evropském fondu pro regionální rozvoj, Evropském sociálním fondu, Fondu soudržnosti a Evropském námořním a rybářském fondu a o zrušení nařízení Rady (ES) č. 1083/2006 (1), a zejména čl. 5 odst. 3 tohoto nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Cílem tohoto nařízení je stanovit evropský kodex chování s cílem podpořit členské státy a zjednodušit jim situaci při organizaci partnerské spolupráce pro dohody o partnerství a programy podporované Evropským fondem pro regionální rozvoj (EFRR), Evropským sociálním fondem (ESF), Fondem soudržnosti, Evropským zemědělským fondem pro rozvoj venkova (EZFRV) a Evropským námořním a rybářským fondem (ENRF). Tyto fondy nyní fungují v rámci společného rámce a jsou označovány jako „evropské strukturální a investiční fondy“ (dále jen „fondy ESI“).
(2)
Partnerská spolupráce je při provádění fondů ESI zavedenou zásadou. Partnerská spolupráce předpokládá úzkou spolupráci mezi orgány veřejné správy, hospodářskými a sociálními partnery a subjekty zastupujícími občanskou společnost na národní, regionální a místní úrovni po celou dobu programového cyklu sestávajícího z přípravy, provádění, monitorování a hodnocení.
(3)
Vybraní partneři by měli být co nejreprezentativnější z hlediska příslušných zúčastněných stran. Výběrová řízení by měla být transparentní a měla by zohlednit různé institucionální a právní rámce členských států a pravomoci národních a regionálních úrovní správy a samosprávy.
(4)
Partnery by měli být orgány veřejné správy, hospodářští a sociální partneři a subjekty zastupující občanskou společnost, včetně partnerů v oblasti životního prostředí, či komunitní a dobrovolnické organizace, které mohou významně ovlivnit nebo mít závažný dopad na provádění dohod o partnerství a programů. Zvláštní pozornost by se měla věnována tomu, aby byly zapojeny skupiny, na které mohou mít programy dopad, ale které je jen obtížně ovlivní, zejména nejzranitelnější a nejvíce marginalizované komunity, kterým nejvíce hrozí diskriminace nebo sociální vyloučení, obzvláště osoby se zdravotním postižením, migranti či Romové.
(5)
Pro výběr partnerů je nezbytné brát v úvahu rozdíly mezi dohodami o partnerství a programy. Dohody o partnerství se týkají všech fondů ESI poskytující podporu jednotlivým členským státům, zatímco programy se týkají pouze fondů ESI, jež na ně přispívají. Partnery v rámci dohod o partnerství by měli být ti, kteří jsou relevantní pro plánované použití všech fondů ESI, zatímco u programů je dostačující, aby partneři byli relevantní pro plánované použití fondů ESI, které na daný program přispívají.
(6)
Partneři by se měli účastnit přípravy a provádění dohod o partnerství a programů. Za tímto účelem je nutné stanovit hlavní zásady a osvědčené postupy týkající se včasných, účelných a transparentních konzultací s partnery ohledně analýzy úkolů a potřeb, které je třeba řešit, dále výběru cílů a priorit k řešení, dohod o koordinačních strukturách a víceúrovňové správě nezbytných pro zajištění účinné realizace politiky.
(7)
Partneři by měli být zastoupeni v monitorovacích výborech programů. Pravidla pro členství ve výborech a jejich vnitřní postupy by měla podporovat návaznost a pocit vlastní odpovědnosti ve vztahu k přípravě programů a jejich provádění; dále by měla podporovat jasná a transparentní pracovní ujednání, včasnost a zákaz diskriminace.
(8)
Prostřednictvím aktivní účasti v monitorovacích výborech by partneři měli být zapojeni do posuzování výkonnosti jednotlivých priorit, příslušných zpráv o programech a popřípadě i výzev k předkládání návrhů.
(9)
Efektivní partnerská spolupráce by měla být usnadněna tím, že se bude příslušným partnerům pomáhat při posilování jejich institucionální kapacity s ohledem na přípravu a provádění programů.
(10)
Komise by měla usnadnit výměnu osvědčených postupů, posilování institucionální kapacity a šíření příslušných výsledků mezi členskými státy, řídícími orgány a zástupci partnerů tím, že se zřídí komunita odborníků v oblasti partnerství zahrnující všechny fondy ESI.
(11)
Úlohu partnerů při provádění dohod o partnerství a výkonnost a účinnost partnerské spolupráce v programovém období by měly posoudit členské státy.
(12)
S cílem podpořit členské státy a zjednodušit jim situaci při organizaci partnerské spolupráce by Komise měla zpřístupnit příklady osvědčených postupů členských států,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Předmět a oblast působnosti
Tímto nařízením se zřizuje evropský kodex chování v oblasti partnerské spolupráce pro dohody o partnerství a programy podporované z evropských strukturálních a investičních fondů.
KAPITOLA II
HLAVNÍ ZÁSADY TÝKAJÍCÍ SE TRANSPARENTNÍCH POSTUPŮ PRO IDENTIFIKACI PŘÍSLUŠNÝCH PARTNERŮ
Článek 2
Reprezentativnost partnerů
Členské státy zajistí, aby partneři uvedení v čl. 5 odst. 1 nařízení (EU) č. 1303/2013 byli co nejreprezentativnější z hlediska příslušných zúčastněných stran a byli jmenováni jako řádně pověření zástupci, při zohlednění jejich pravomocí, schopnosti aktivně se zapojit a odpovídající úrovně reprezentativnosti.
Článek 3
Určení příslušných partnerů pro dohody o partnerství
1. Podle dohody o partnerství členské státy určí příslušné partnery přinejmenším z těchto oblastí:
a)
příslušných regionálních, místních, městských a jiných orgánů veřejné správy, včetně
i)
regionálních orgánů, národních zástupců místních samospráv a místních orgánů představujících největší města a městské oblasti, jejichž působnost se týká plánovaného využití fondů ESI,
ii)
národních zástupců vysokoškolských vzdělávacích institucí, poskytovatelů vzdělávání a školení a výzkumných středisek s ohledem na plánované využití fondů ESI,
iii)
jiných vnitrostátních veřejných orgánů odpovědných za uplatňování horizontálních zásad uvedených v článcích 4 až 8 nařízení (EU) č. 1303/2013 s ohledem na plánované využití fondů ESI; a zejména subjektů pověřených podporou rovného zacházení stanoveného podle směrnice Rady 2000/43/ES (2), směrnice Rady 2004/113/ES (3) a směrnice Evropského parlamentu a Rady 2006/54/ES (4);
b)
hospodářských a sociálních partnerů, včetně:
i)
celostátně uznávaných organizací sociálních partnerů, zejména obecných mezioborových organizací a odvětvových organizací, jejichž odvětví se týkají plánovaného využití fondů ESI,
ii)
národních obchodních komor a podnikatelských sdružení zastupujících obecný zájem průmyslu a odvětví s ohledem na plánované využití fondů ESI a s cílem zajistit vyvážené zastoupení velkých, středních a malých podniků a mikropodniků, spolu se zástupci sociální ekonomiky;
c)
subjektů zastupujících občanskou společnost, jako jsou partneři v oblasti životního prostředí, nevládní organizace a subjekty zodpovědné za prosazování sociálního začlenění, rovnosti žen a mužů a nediskriminace, včetně:
i)
subjektů působících v oblastech souvisejících s plánovaným využitím fondů ESI a s uplatňováním horizontálních zásad uvedených v článcích 4 až 8 nařízení (EU) č. 1303/2013, a to na základě jejich reprezentativnosti a při zohlednění zeměpisného a tematického pokrytí, řídících schopností, odborných znalostí a inovativních přístupů,
ii)
jiných organizací nebo skupin, na které má provádění fondů ESI výrazný reálný nebo potenciální dopad, zejména pak skupin považovaných za ohrožené diskriminací a sociálním vyloučením.
2. V případě, že orgány veřejné správy, hospodářští a sociální partneři či subjekty zastupující občanskou společnost vytvořili na základě svých společných zájmů seskupení, které má usnadnit jejich zapojení do partnerské spolupráce (zastřešující organizace), mohou jmenovat jediného zástupce zastřešující organizace, který bude v partnerství jejich stanoviska tlumočit.
Článek 4
Určení příslušných partnerů pro programy
1. Pro každý program členské státy určí příslušné partnery přinejmenším z těchto oblastí:
a)
příslušných regionálních, místních, městských a jiných orgánů veřejné správy, včetně
i)
regionálních orgánů, národních zástupců místních samospráv a místních orgánů představujících největší města a městské oblasti, jejichž působnost se týká plánovaného využití fondů ESI přispívajících na program,
ii)
národních nebo regionálních zástupců vysokoškolských vzdělávacích institucí, poskytovatelů vzdělávání, školení a poradenství a výzkumných středisek s ohledem na plánované využití fondů ESI přispívajících na program,
iii)
dalších orgánů veřejné správy, které jsou odpovědné za uplatňování horizontálních zásad uvedených v článcích 4 až 8 nařízení (EU) č. 1303/2013 s ohledem plánované využití fondů ESI přispívajících na program, a zejména subjektů pověřených podporou rovného zacházení stanoveného podle směrnice 2000/43/ES, směrnice 2004/113/ES a směrnice 2006/54/ES,
iv)
ostatních subjektů organizovaných na národní, regionální nebo místní úrovni, které reprezentují oblasti, ve kterých se provádí integrované územní investice a strategie místního rozvoje financované z programu;
b)
hospodářských a sociálních partnerů, včetně:
i)
celostátně a regionálně uznávaných organizací sociálních partnerů, zejména obecných mezioborových organizací a odvětvových organizací, jejichž odvětví se týkají plánovaného využití fondů ESI přispívajících na program,
ii)
národních nebo regionálních obchodních komor a podnikatelských sdružení zastupujících obecný zájem průmyslu či odvětví s cílem zajistit vyvážené zastoupení velkých, středních a malých podniků a mikropodniků, spolu se zástupci sociální ekonomiky,
iii)
ostatních podobných subjektů organizovaných na národní nebo regionální úrovni;
c)
subjektů zastupujících občanskou společnost, jako jsou partneři v oblasti životního prostředí, nevládní organizace a subjekty zodpovědné za prosazování sociálního začlenění, rovnosti žen a mužů a nediskriminace, včetně:
i)
subjektů působících v oblastech souvisejících s plánovaným využitím fondů ESI přispívajícího na program a s uplatňováním horizontálních zásad uvedených v článcích 4 až 8 nařízení (EU) č. 1303/2013, a to na základě jejich reprezentativnosti a při zohlednění zeměpisného a tematického pokrytí, řídících schopností, odborných znalostí a inovativních přístupů,
ii)
subjektů zastupujících místní akční skupiny uvedené v čl. 34 odst. 1 nařízení (EU) č. 1303/2013,
iii)
dalších organizací nebo skupin, na které má provádění fondů ESI výrazný reálný nebo potenciální dopad; zejména pak skupin považovaných za ohrožené diskriminací a sociálním vyloučením.
2. Co se týče programů evropské územní spolupráce, mohou členské státy do partnerské spolupráce zahrnout:
i)
evropská seskupení pro územní spolupráci, která působí v příslušné přeshraniční nebo nadnárodní programové oblasti,
ii)
orgány nebo subjekty, které jsou zapojeny do vytváření či provádění makroregionální strategie či strategie pro oblast jednotlivého moře v programových oblastech, včetně koordinátorů prioritních oblastí v rámci makroregionálních strategií.
3. V případě, že orgány veřejné správy, hospodářští a sociální partneři či subjekty zastupující občanskou společnost vytvořili zastřešující organizaci, mohou jmenovat jediného zástupce této zastřešující organizace, který bude v partnerství jejich stanoviska tlumočit.
KAPITOLA III
HLAVNÍ ZÁSADY A OSVĚDČENÉ POSTUPY TÝKAJÍCÍ SE ZAPOJENÍ PŘÍSLUŠNÝCH PARTNERŮ DO PŘÍPRAVY DOHODY O PARTNERSTVÍ A PROGRAMŮ
Článek 5
Konzultace s příslušnými partnery o přípravě dohody o partnerství a programů
1. Členské státy a řídící orgány konzultují s příslušnými partnery postup a časový harmonogram přípravy dohody o partnerství a programů, aby zajistily jejich transparentní a účinné zapojení. Přitom je plně informují o jejich obsahu a jakýchkoli jeho změnách.
2. Pokud jde o konzultace s příslušnými partnery, členské státy zohlední potřebu:
a)
včasného zveřejnění příslušných informací a snadného přístupu k nim;
b)
dostatečného času na to, aby partneři mohli analyzovat základní přípravné dokumenty a předlohu dohody o partnerství a předlohy programů a mohli k nim dát připomínky;
c)
dostupnosti způsobů, pomocí nichž mohou partneři klást otázky, poskytovat příspěvky nebo budou informováni o tom, jak byly jejich návrhy zohledněny;
d)
šíření výsledků konzultací.
3. Co se týče programů rozvoje venkova, členské státy zohlední úlohu, kterou mohou hrát celostátní sítě pro venkov ustavené podle čl. 54 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1305/2013 (5) z hlediska zapojení příslušných partnerů.
4. Pokud došlo k ustavení formálních dohod mezi různými úrovněmi správy na nižší úrovni, než je národní úroveň, členské státy zohlední tyto dohody o víceúrovňové správě v souladu se svými institucionálními a právními rámci.
Článek 6
Příprava dohody o partnerství
Členské státy v souladu se svými institucionálními a právními rámci zapojí příslušné partnery do přípravy dohody o partnerství, zejména co se týče:
a)
analýzy rozdílů, potřeb rozvoje a růstového potenciálu s ohledem na tematické cíle, včetně těch, jež jsou obsaženy v doporučeních pro jednotlivé země;
b)
souhrnu předběžných podmínek programů nebo hlavních zjištění předběžných hodnocení dohody o partnerství, pokud je členský stát provedl z vlastního podnětu;
c)
vybraných tematických cílů, orientačního rozdělení podpory z fondů ESI a jejich hlavních očekávaných výsledků;
d)
seznamu programů a mechanismů na národní a regionální úrovni pro zajištění koordinace fondů ESI mezi sebou navzájem a s dalšími unijními a vnitrostátními finančními nástroji a Evropskou investiční bankou;
e)
opatření pro zajištění integrovaného přístupu k využití fondů ESI pro územní rozvoj městských, venkovských, pobřežních a rybolovných oblastí a oblastí se zvláštními územními rysy;
f)
opatření pro zajištění integrovaného přístupu k řešení zvláštních potřeb zeměpisných oblastí nejvíce postižených chudobou a cílových skupin, jimž nejvíce hrozí diskriminace nebo vyloučení, se zvláštním zřetelem na marginalizované skupiny obyvatel;
g)
provádění horizontálních zásad uvedených v článcích 5, 7 a 8 nařízení (EU) č. 1303/2013.
Článek 7
Informace o zapojení příslušných partnerů do přípravy dohody o partnerství
Členské státy pro účely dohody o partnerství poskytnou alespoň tyto informace:
a)
seznam partnerů, kteří se podíleli na přípravě dohody o partnerství;
b)
opatření přijatá s cílem zajistit aktivní účast partnerů, včetně opatření přijatých v oblasti přístupnosti, zejména pro osoby se zdravotním postižením;
c)
úloha partnerů v přípravě dohody o partnerství;
d)
výsledky konzultací s partnery a popis jejich přidané hodnoty při přípravě dohody o partnerství.
Článek 8
Příprava programů
Členské státy v souladu se svými institucionálními a právními rámci zapojí příslušné partnery do přípravy programů, zejména co se týče:
a)
analýzy a určení potřeb;
b)
definice nebo výběru priorit a souvisejících specifických cílů;
c)
přidělování finančních prostředků;
d)
definice specifických ukazatelů programů;
e)
provádění horizontálních zásad definovaných v článcích 7 a 8 nařízení (EU) č. 1303/2013;
f)
složení monitorovacího výboru.
Článek 9
Informace o zapojení příslušných partnerů do programů
Členské státy pro účely programů poskytnou alespoň tyto informace:
a)
opatření přijatá za účelem zapojení příslušných partnerů do přípravy programů a jejich změny;
b)
plánované kroky k zajištění účasti partnerů při provádění programů.
KAPITOLA IV
OSVĚDČENÉ POSTUPY TÝKAJÍCÍ SE FORMULACE PRAVIDEL ČLENSTVÍ A VNITŘNÍ POSTUPY MONITOROVACÍCH VÝBORŮ
Článek 10
Pravidla členství v monitorovacích výborech
1. Při vypracovávání pravidel členství v monitorovacích výborech berou členské státy v úvahu zapojení těch partnerů, kteří již byli zapojeni do přípravy programů, a podporují rovnost žen a mužů a zásadu nediskriminace.
2. Pokud jde monitorovací výbory programů Evropské územní spolupráce, partneři mohou být zastoupeni zastřešujícími organizacemi na úrovni Unie nebo mezinárodní úrovni pro meziregionální a nadnárodní programy spolupráce. Členské státy mohou zapojovat partnery do příprav monitorovacího výboru, zejména prostřednictvím jejich účasti v koordinačních výborech na národní úrovni organizovaných v zúčastněných členských státech.
Článek 11
Jednací řády monitorovacích výborů
Při formulaci jednacího řádu monitorovací výbory zohledňují tyto aspekty:
a)
hlasovací práva členů;
b)
lhůta pro oznámení o zasedáních a předávání dokumentů, jež zpravidla nesmí být kratší než deset pracovních dnů;
c)
opatření pro zveřejňování a přístupnost přípravných dokumentů předložených monitorovacím výborům;
d)
postup pro přijímání, zveřejňování a přístupnost zápisů z jednání;
e)
opatření týkající se zřizování a činnosti pracovních skupin v rámci monitorovacích výborů;
f)
ustanovení týkající se střetu zájmů partnerů zapojených do monitorování, hodnocení a výzev k předkládání návrhů;
g)
podmínky, zásady a ujednání týkající se pravidel pro úhradu, možností budování kapacit a využití technické pomoci.
KAPITOLA V
HLAVNÍ ZÁSADY A OSVĚDČENÉ POSTUPY TÝKAJÍCÍ SE ZAPOJENÍ PŘÍSLUŠNÝCH PARTNERŮ DO PŘÍPRAVY VÝZEV K PŘEDKLÁDÁNÍ NÁVRHŮ A ZPRÁV O POKROKU A VE VZTAHU K MONITOROVÁNÍ A HODNOCENÍ PROGRAMŮ
Článek 12
Povinnosti týkající se ochrany údajů, důvěrnosti údajů a střetu zájmů
Členské státy zajistí, aby si partneři, kteří se podíleli na přípravě výzev k předkládání návrhů a zpráv o pokroku či na monitorování a hodnocení programů, byli vědomi svých povinností týkajících se ochrany údajů, důvěrnosti údajů a střetu zájmů.
Článek 13
Zapojení příslušných partnerů do přípravy výzev k předkládání návrhů
Řídící orgány přijmou vhodná opatření, aby se zamezilo možnému střetu zájmů, pokud jsou do přípravy výzev k předkládání návrhů nebo jejich posuzování zapojeni příslušní partneři.
Článek 14
Zapojení příslušných partnerů do přípravy zpráv o pokroku
Členské státy zapojí příslušné partnery do přípravy zpráv o pokroku při provádění dohody o partnerství podle čl. 52 nařízení (EU) č. 1303/2013, týkající se zejména hodnocení role partnerů při provádění dohody o partnerství a přehledu stanovisek předložených partnery během konzultací, popřípadě včetně popisu toho, jak byla stanoviska partnerů zohledněna.
Článek 15
Zapojení příslušných partnerů do monitorování programů
V rámci monitorovacích výborů a jejich pracovních skupin řídící orgány zapojí partnery do posuzování výsledků programu, včetně závěrů přezkumu výkonnosti, a do přípravy výročních zpráv o provádění programů.
Článek 16
Zapojení partnerů do hodnocení programů
1. Řídící orgány zapojí příslušné partnery do hodnocení programů v rámci monitorovacích výborů a popřípadě i zvláštních pracovních skupin vytvořených pro tento účel monitorovacími výbory.
2. Řídící orgány pro programy Evropského fondu pro regionální rozvoj (EFRR), Evropského sociálního fondu (ESF) a Fondu soudržnosti konzultují s partnery zprávy, jež shrnují závěry hodnocení provedených v průběhu programového období v souladu s čl. 114 odst. 2 nařízení (EU) č. 1303/2013.
KAPITOLA VI
ORIENTAČNÍ OBLASTI, TÉMATA A OSVĚDČENÉ POSTUPY TÝKAJÍCÍ SE VYUŽÍVÁNÍ FONDŮ ESI K POSÍLENÍ INSTITUCIONÁLNÍCH KAPACIT PŘÍSLUŠNÝCH PARTNERŮ A ROLE KOMISE PŘI ŠÍŘENÍ OSVĚDČENÝCH POSTUPŮ
Článek 17
Posilování institucionálních kapacit příslušných partnerů
1. Řídící orgán prověří potřebu využívat technické pomoci za účelem podpory posilování institucionálních kapacit partnerů, zejména co se týče malých územněsprávních celků, hospodářských a sociálních partnerů a nevládních organizací, s cílem pomoci jim účinně se zapojit do přípravy, provádění, monitorování a hodnocení programů.
2. Podpora uvedená v odstavci 1 může mít formu, mimo jiné, tematických seminářů, školení, koordinačních a síťových struktur nebo příspěvků na náklady spojené s účastí na zasedáních týkajících se přípravy, provádění, monitorování a hodnocení programu.
3. Co se týče programů rozvoje venkova, lze podporu uvedenou v odstavci 1 poskytnout prostřednictvím celostátní sítě pro venkov v souladu s čl. 54 nařízení (EU) č. 1305/2013.
4. Co se týče programů ESF, řídící orgány v méně rozvinutých nebo přechodových regionech nebo v členských státech způsobilých pro podporu z Fondu soudržnosti zajistí, aby byly vhodné zdroje z ESF podle potřeby přidělovány na činnosti spojené s budováním kapacit sociálních partnerů a nevládních organizací, které jsou zapojeny do programů.
5. Co se týče evropské územní spolupráce, podpora podle odstavců 1 a 2 může rovněž zahrnovat podporu partnerům k posílení jejich institucionálních kapacit pro účast na mezinárodní spolupráci.
Článek 18
Úloha Komise při šíření osvědčených postupů
1. Komise zřídí mechanismus spolupráce nazvaný evropská komunita odborníků v oblasti partnerství, který je společný pro fondy ESI a je otevřený zainteresovaným členským státům, řídícím orgánům a organizacím zastupujícím partnery na úrovni Unie.
Evropská komunita odborníků v oblasti partnerství usnadňuje výměnu zkušeností, budování kapacit a šíření příslušných výsledků.
2. Komise zpřístupní příklady osvědčených postupů pro organizování partnerství.
3. Výměna zkušeností ohledně určení, přenosu a šíření osvědčených postupů a inovativních přístupů v souvislosti s prováděním programů meziregionální spolupráce a opatření podle čl. 2 odst. 3 písm. c) nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1299/2013 (6) zahrnuje zkušenosti z partnerství v programech spolupráce.
KAPITOLA VII
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 19
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 7. ledna 2014.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 240/2014
z dnia 7 stycznia 2014 r.
w sprawie europejskiego kodeksu postępowania w zakresie partnerstwa w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (1), w szczególności jego art. 5 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Celem niniejszego rozporządzenia jest ustanowienie europejskiego kodeksu postępowania służącego wspieraniu państw członkowskich oraz ułatwieniu im organizacji partnerstwa w zakresie umów partnerstwa i programów wspieranych w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS), Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (EFMR). Przedmiotowe fundusze funkcjonują obecnie we wspólnych ramach i są określane jako „europejskie fundusze strukturalne i inwestycyjne” (zwane dalej „EFSI”).
(2)
EFSI są od dawna realizowane na zasadzie współpracy. Zasada partnerstwa oznacza ścisłą współpracę między instytucjami publicznymi, partnerami gospodarczymi i społecznymi oraz podmiotami reprezentującymi społeczeństwo obywatelskie na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym w trakcie całego cyklu programowania obejmującego przygotowanie, wdrożenie, monitorowanie i ocenę.
(3)
Wybranymi partnerami powinny być najbardziej reprezentatywne właściwe zainteresowane strony. Procedury wyboru powinny być przejrzyste i należy w nich uwzględnić różne ramy instytucjonalne i prawne państw członkowskich oraz ich kompetencje krajowe i regionalne.
(4)
Grono partnerów powinno obejmować instytucje publiczne, partnerów gospodarczych i społecznych oraz podmioty reprezentujące społeczeństwo obywatelskie, w tym partnerów działających na rzecz ochrony środowiska, organizacje społecznościowe i wolontariackie, które mogą mieć znaczny wpływ na wdrażanie umów partnerstwa i programów lub które mogą odczuwać znaczne skutki wdrożenia takich umów i programów. Szczególną uwagę należy poświęcić włączeniu grup, które mogą odczuwać skutki programów, a które mają trudności z wywieraniem na nie wpływu, zwłaszcza społeczności znajdujących się w najtrudniejszej sytuacji i najbardziej marginalizowanych, które są najbardziej zagrożone dyskryminacją lub wyłączeniem społecznym, w szczególności osób z niepełnosprawnościami, migrantów i Romów.
(5)
Do celów wyboru partnerów należy uwzględnić różnice między umowami partnerstwa a programami. Umowy partnerstwa obejmują wszystkie EFSI, w ramach których zapewnia się wsparcie każdemu państwu członkowskiemu, natomiast programy dotyczą wyłącznie tych EFSI, z których są współfinansowane. Partnerami umów partnerstwa powinny być podmioty, które są odpowiednie w świetle planowanego wykorzystania wszystkich EFSI, natomiast w przypadku programów wystarczy, aby partnerami były podmioty właściwe w świetle planowanego wykorzystania EFSI, z których dofinansowany jest dany program.
(6)
Partnerzy powinni uczestniczyć w przygotowaniu i wdrażaniu umów partnerstwa i programów. W tym celu należy ustanowić główne zasady i dobre praktyki dotyczące terminowych, istotnych i przejrzystych konsultacji z partnerami na temat analizy wyzwań i potrzeb, do których należy się odnieść, wyboru celów i priorytetów służących ich rozwiązaniu oraz na temat struktur koordynacyjnych i umów dotyczących wielopoziomowego zarządzania niezbędnych do skutecznej realizacji polityki.
(7)
Partnerzy powinni być reprezentowani w komitetach monitorujących programy. W ramach przepisów regulujących członkostwo i procedury komitetowe należy promować ciągłość programowania i wdrażania oraz odpowiedzialność za programowanie i wdrażanie oraz wyraźne i przejrzyste rozwiązania o charakterze roboczym, a także terminowość i niedyskryminację.
(8)
W ramach aktywnego uczestnictwa w komitetach monitorujących partnerzy powinni być zaangażowani w ocenę wyników dotyczących różnych priorytetów, odpowiednie sprawozdania z programów oraz w stosownych przypadkach nabory wniosków.
(9)
Należy ułatwiać prowadzenie skutecznego partnerstwa poprzez wspieranie właściwych partnerów we wzmacnianiu ich zdolności instytucjonalnych w kontekście przygotowywania i wdrażania programów.
(10)
Komisja powinna ułatwić wymianę dobrych praktyk, zwiększając zdolności instytucjonalne i rozpowszechnianie stosownych wyników wśród państw członkowskich, instytucji zarządzających i przedstawicieli partnerów, dzięki ustanowieniu wspólnoty praktyków ds. partnerstwa obejmującej wszystkie EFSI.
(11)
Rola partnerów we wdrażaniu umów partnerstwa oraz w realizacji i skuteczności partnerstwa w okresie programowania powinna podlegać ocenie państw członkowskich.
(12)
Aby wesprzeć państwa członkowskie oraz ułatwić im organizację partnerstwa, Komisja powinna udostępnić przykłady najlepszych praktyk stosowanych w państwach członkowskich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się europejski kodeks postępowania w sprawie partnerstwa w ramach umów partnerstwa i programów wspieranych z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych.
ROZDZIAŁ II
GŁÓWNE ZASADY DOTYCZĄCE PRZEJRZYSTYCH PROCEDUR IDENTYFIKACJI WŁAŚCIWYCH PARTNERÓW
Artykuł 2
Reprezentatywność partnerów
Państwa członkowskie zapewniają, aby partnerzy, o których mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, byli najbardziej reprezentatywnymi właściwymi zainteresowanymi stronami oraz aby byli nominowani jako właściwie umocowani przedstawiciele, z uwzględnieniem ich kompetencji, zdolności do aktywnego uczestnictwa i odpowiedniego poziomu reprezentacji.
Artykuł 3
Określenie właściwych partnerów na potrzeby umowy partnerstwa
1. W odniesieniu do umowy partnerstwa państwa członkowskie określają właściwych partnerów spośród co najmniej następujących podmiotów:
a)
właściwych władz regionalnych, lokalnych, miejskich i innych instytucji publicznych, w tym:
(i)
władz regionalnych, krajowych przedstawicieli władz lokalnych oraz władz lokalnych reprezentujących największe miasta i obszary miejskie, których kompetencje wiążą się z planowanym wykorzystaniem EFSI;
(ii)
krajowych przedstawicieli instytucji szkolnictwa wyższego, usługodawców w zakresie usług kształcenia i szkolenia oraz ośrodków badawczych w świetle planowanego wykorzystania EFSI;
(iii)
innych krajowych instytucji publicznych odpowiedzialnych za stosowanie zasad horyzontalnych, o których mowa w art. 4-8 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, w świetle planowanego wykorzystania EFSI; oraz w szczególności podmiotów ds. promowania równego traktowania, utworzonych zgodnie z dyrektywą Rady 2000/43/WE (2), dyrektywą Rady 2004/113/WE (3) oraz dyrektywą 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4);
b)
partnerów społeczno-ekonomicznych, w tym:
(i)
uznanych na poziomie krajowym organizacji partnerów społecznych, w szczególności ogólnych organizacji międzybranżowych i organizacji sektorowych, jeżeli przedmiotowe sektory mają związek z planowanym wykorzystaniem EFSI;
(ii)
krajowych izb handlowych i stowarzyszeń przedsiębiorców reprezentujących ogólny interes sektorów i branż w świetle planowanego wykorzystania EFSI oraz w celu zapewnienia zrównoważonej reprezentacji dużych, średnich, małych oraz mikroprzedsiębiorstw, wraz z przedstawicielami ekonomii społecznej;
c)
podmiotów reprezentujących społeczeństwo obywatelskie, takich jak partnerzy działający na rzecz ochrony środowiska, organizacje pozarządowe, a także podmiotów odpowiedzialnych za promowanie włączenia społecznego, równouprawnienia płci oraz niedyskryminacji, w tym:
(i)
podmiotów działających w obszarach związanych z planowanym wykorzystaniem EFSI oraz ze stosowaniem zasad horyzontalnych, o których mowa w art. 4-8 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, w oparciu o ich reprezentatywność, a także uwzględniając zasięg geograficzny i tematyczny, zdolności w zakresie zarządzania, wiedzę specjalistyczną i podejścia innowacyjne;
(ii)
innych organizacji lub grup, na które w znaczący sposób wpływa lub może wpływać wdrażanie EFSI, w szczególności grup uznawanych za zagrożone dyskryminacją i wykluczeniem społecznym.
2. Jeżeli instytucje publiczne, partnerzy gospodarczy i społeczni oraz podmioty reprezentujące społeczeństwo obywatelskie ustanawiają organizację łączącą ich interesy w celu ułatwienia ich uczestnictwa w partnerstwie (organizacja patronacka), podmioty takie mogą nominować jednego przedstawiciela, który będzie przedstawiać poglądy organizacji patronackiej w ramach partnerstwa.
Artykuł 4
Określenie właściwych partnerów na potrzeby programów
1. W odniesieniu do każdego programu państwa członkowskie określają właściwych partnerów spośród co najmniej następujących podmiotów:
a)
właściwych władz regionalnych, lokalnych, miejskich i innych instytucji publicznych, w tym:
(i)
władz regionalnych, krajowych przedstawicieli władz lokalnych oraz władz lokalnych reprezentujących największe miasta i obszary miejskie, których kompetencje wiążą się z planowanym wykorzystaniem EFSI, z których dofinansowany jest dany program;
(ii)
krajowych lub regionalnych przedstawicieli instytucji szkolnictwa wyższego, usługodawców w zakresie usług kształcenia i szkolenia i w zakresie usług doradczych oraz ośrodków badawczych w świetle planowanego wykorzystania EFSI, z których dofinansowany jest dany program;
(iii)
innych instytucji publicznych odpowiedzialnych za stosowanie zasad horyzontalnych, o których mowa w art. 4-8 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 w świetle planowanego wykorzystania EFSI, z których dofinansowany jest dany program; oraz w szczególności podmiotów ds. promowania równego traktowania, utworzonych zgodnie z dyrektywą Rady 2000/43/WE, dyrektywą Rady 2004/113/WE oraz dyrektywą 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady;
(iv)
innych podmiotów zorganizowanych na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym oraz organów reprezentujących obszary, w których realizowane są zintegrowane inwestycje terytorialne i lokalne strategie rozwoju finansowane w ramach danego programu;
b)
partnerów społeczno-ekonomicznych, w tym:
(i)
uznanych na poziomie krajowym lub regionalnym organizacji partnerów społecznych, w szczególności ogólnych organizacji międzybranżowych i organizacji sektorowych, jeżeli przedmiotowe sektory mają związek z planowanym wykorzystaniem EFSI, z których dofinansowany jest dany program;
(ii)
krajowych lub regionalnych izb handlowych i stowarzyszeń przedsiębiorców reprezentujących ogólny interes sektorów i branż w celu zapewnienia zrównoważonej reprezentacji dużych, średnich, małych oraz mikroprzedsiębiorstw, wraz z przedstawicielami gospodarki społecznej;
(iii)
innych podobnych podmiotów zorganizowanych na szczeblu krajowym lub regionalnym;
c)
podmiotów reprezentujących społeczeństwo obywatelskie, takich jak partnerzy działający na rzecz ochrony środowiska, organizacje pozarządowe, a także podmiotów odpowiedzialnych za promowanie włączenia społecznego, równouprawnienia płci oraz niedyskryminacji, w tym:
(i)
podmiotów działających w obszarach związanych z planowanym wykorzystaniem EFSI, z których dofinansowany jest dany program, oraz ze stosowaniem zasad horyzontalnych, o których mowa w art. 4-8 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, w oparciu o ich reprezentatywność, a także uwzględniając zasięg geograficzny i tematyczny, zdolności w zakresie zarządzania, wiedzę specjalistyczną i podejścia innowacyjne;
(ii)
podmiotów reprezentujących lokalne grupy działania, o których mowa w art. 34 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013;
(iii)
innych organizacji lub grup, na które w znaczący sposób wpływa lub może wpływać wdrażanie EFSI, w szczególności grup uznawanych za zagrożone dyskryminacją i wykluczeniem społecznym.
2. Jeżeli chodzi o programy w zakresie EWT, państwa członkowskie mogą włączyć do partnerstwa:
(i)
europejskie ugrupowania współpracy terytorialnej działające w odpowiadających im transgranicznych lub transnarodowych obszarach programowania;
(ii)
instytucje lub podmioty uczestniczące w opracowywaniu lub wdrażaniu strategii makroregionalnej lub strategii morskiej w obszarze programowania, w tym koordynatorzy priorytetowych obszarów strategii makroregionalnych.
3. Jeżeli instytucje publiczne, partnerzy gospodarczy i społeczni oraz podmioty reprezentujące społeczeństwo obywatelskie ustanawiają organizację patronacką, podmioty takie mogą nominować jednego przedstawiciela, który będzie przedstawiać poglądy organizacji patronackiej w ramach partnerstwa.
ROZDZIAŁ III
GŁÓWNE ZASADY I DOBRE PRAKTYKI DOTYCZĄCE ZAANGAŻOWANIA WŁAŚCIWYCH PARTNERÓW W PRZYGOTOWANIE UMOWY PARTNERSTWA I PROGRAMÓW
Artykuł 5
Konsultacje z właściwymi partnerami przy przygotowaniu umowy partnerstwa i programów
1. W celu zapewnienia przejrzystego i skutecznego zaangażowania właściwych partnerów państwa członkowskie i instytucje zarządzające prowadzą z nimi konsultacje na temat procesu i harmonogramu przygotowania umowy partnerstwa i programów. W ramach konsultacji przekazują partnerom pełne informacje dotyczące treści i ewentualnych zmian przedmiotowej umowy lub programów.
2. Jeżeli chodzi o konsultacje z właściwymi partnerami, państwa członkowskie uwzględniają konieczność:
a)
terminowego ujawniania odpowiednich informacji i zapewnienia do nich łatwego dostępu;
b)
zapewnienia partnerom wystarczającego czasu na przeanalizowanie kluczowych dokumentów przygotowawczych oraz projektu umowy o partnerstwa i projektów programów oraz na zgłoszenie uwag w sprawie tych dokumentów i projektów;
c)
zapewnienia dostępnych kanałów, za pośrednictwem których partnerzy mogą zadawać pytania, wnosić wkład oraz poprzez które partnerzy będą informowani o sposobie, w jaki uwzględniono ich wnioski;
d)
rozpowszechniania wyników konsultacji.
3. Jeżeli chodzi o programy rozwoju obszarów wiejskich, państwa członkowskie uwzględniają rolę, jaką przy angażowaniu właściwych partnerów mogą odgrywać krajowe sieci obszarów wiejskich ustanowione zgodnie z art. 54 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 (5).
4. Jeżeli między różnymi szczeblami administracji poniżej szczebla krajowego zawarte zostały formalne umowy, państwo członkowskie uwzględnia takie umowy dotyczące wielopoziomowego zarządzania zgodnie ze swoimi ramami instytucjonalnymi i prawnymi.
Artykuł 6
Przygotowanie umowy partnerstwa
Państwa członkowskie angażują właściwych partnerów, zgodnie z ich ramami instytucjonalnymi i prawnymi, w przygotowanie umowy partnerstwa, a w szczególności w:
a)
analizę zróżnicowań, potrzeb rozwojowych i potencjału wzrostu w odniesieniu do celów tematycznych, w tym celów zawartych w odpowiednich zaleceniach dla poszczególnych krajów;
b)
podsumowania warunków wstępnych dla programów i kluczowych ustaleń ewaluacji ex ante umowy partnerstwa przeprowadzonej z inicjatywy państwa członkowskiego;
c)
wybór celów tematycznych, szacunkowych alokacji EFSI oraz ich głównych oczekiwanych rezultatów;
d)
opracowanie wykazu programów i mechanizmów na szczeblu krajowym i regionalnym w celu zapewnienia koordynacji między poszczególnymi EFSI oraz z innymi unijnymi i krajowymi instrumentami finansowania oraz z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym;
e)
opracowanie rozwiązań zapewniających zintegrowane podejście do wykorzystania EFSI na rozwój terytorialny obszarów miejskich, wiejskich, przybrzeżnych i rybackich, a także obszarów o szczególnych uwarunkowaniach terytorialnych;
f)
opracowanie rozwiązań zapewniających zintegrowane podejście do zaspokojenia szczególnych potrzeb obszarów geograficznych najbardziej dotkniętych ubóstwem lub grup docelowych najbardziej zagrożonych dyskryminacją lub wykluczeniem, ze szczególnym uwzględnieniem zmarginalizowanych społeczności;
g)
wdrażanie zasad horyzontalnych, o których mowa w art. 5, 7 i 8 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013.
Artykuł 7
Informacje dotyczące zaangażowania właściwych partnerów w umowę partnerstwa
W odniesieniu do umowy partnerstwa państwa członkowskie przedstawiają co najmniej następujące informacje:
a)
wykaz partnerów zaangażowanych w przygotowanie umowy partnerstwa;
b)
działania podjęte w celu zapewnienia aktywnego uczestnictwa partnerów, w tym działania podjęte w zakresie dostępności, w szczególności w odniesieniu do osób z niepełnosprawnościami;
c)
rolę partnerów w przygotowaniu umowy partnerstwa;
d)
wyniki konsultacji z partnerami oraz opis ich wartości dodanej w odniesieniu do przygotowania umowy partnerstwa.
Artykuł 8
Przygotowanie programów
Państwa członkowskie angażują właściwych partnerów, zgodnie z ich ramami instytucjonalnymi i prawnymi, w przygotowanie programów, a w szczególności w:
a)
analizę i określenie potrzeb;
b)
określenie lub wybór priorytetów i stosownych celów szczegółowych;
c)
alokację funduszy;
d)
określenie wskaźników specyficznych dla programów;
e)
wdrażanie zasad horyzontalnych, o których mowa w art. 7 i 8 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013;
f)
skład komitetów monitorujących.
Artykuł 9
Informacje dotyczące zaangażowania właściwych partnerów w programy
W odniesieniu do programów państwa członkowskie przedstawiają co najmniej następujące informacje:
a)
działania podjęte w celu zaangażowania właściwych partnerów w przygotowanie programów i ich zmiany;
b)
planowane działania służące zapewnieniu uczestnictwa partnerów we wdrażaniu programów.
ROZDZIAŁ IV
DOBRE PRAKTYKI DOTYCZĄCE FORMUŁOWANIA ZASAD CZŁONKOSTWA ORAZ USTALANIA WEWNĘTRZNYCH PROCEDUR DLA KOMITETÓW MONITORUJĄCYCH
Artykuł 10
Zasady członkostwa w komitecie monitorującym
1. Przy formułowaniu zasad członkostwa w komitecie monitorującym państwa członkowskie uwzględniają zaangażowanie partnerów, którzy uczestniczyli w przygotowaniu programów, i dążą do promowania równości mężczyzn i kobiet oraz niedyskryminacji.
2. Jeżeli chodzi o komitety monitorujące programy w zakresie EWT, partnerów mogą reprezentować organizacje patronackie na szczeblu unijnym lub transnarodowym na rzecz programów współpracy międzyregionalnej i transnarodowej. Państwa członkowskie mogą angażować partnerów w przygotowania komitetu monitorującego, w szczególności poprzez ich uczestnictwo w komitetach koordynacyjnych na szczeblu krajowym zorganizowanych w uczestniczących państwach członkowskich.
Artykuł 11
Regulamin komitetu monitorującego
Przy formułowaniu regulaminu komitety monitorujące uwzględniają następujące elementy:
a)
prawa głosu członków;
b)
czas na zawiadomienie o posiedzeniach i przekazywanie dokumentów, który zasadniczo nie może być krótszy niż 10 dni roboczych;
c)
ustalenia dotyczące publikacji i dostępności dokumentów przygotowawczych złożonych do komitetów monitorujących;
d)
procedurę przyjęcia, publikacji i udostępnienia protokołu;
e)
rozwiązania dotyczące ustanawiania i działań grup roboczych w ramach komitetów monitorujących;
f)
przepisy dotyczące konfliktu interesów partnerów zaangażowanych w monitorowanie, ewaluację i nabór wniosków;
g)
warunki, zasady i rozwiązania w zakresie przepisów dotyczących refundacji, możliwości budowania potencjału i korzystania z pomocy technicznej.
ROZDZIAŁ V
GŁÓWNE ZASADY I DOBRE PRAKTYKI DOTYCZĄCE ZAANGAŻOWANIA WŁAŚCIWYCH PARTNERÓW W PRZYGOTOWANIE NABORÓW WNIOSKÓW, SPRAWOZDAŃ Z POSTĘPÓW ORAZ W ODNIESIENIU DO MONITOROWANIA I EWALUACJI PROGRAMÓW
Artykuł 12
Obowiązki związane z ochroną danych, poufnością i konfliktem interesów
Państwa członkowskie zapewniają, aby partnerzy zaangażowani w przygotowanie naborów wniosków, sprawozdań z postępów oraz w monitorowanie i ewaluację programów byli świadomi swoich obowiązków związanych z ochroną danych, poufnością i konfliktem interesów.
Artykuł 13
Zaangażowanie właściwych partnerów w przygotowanie naborów wniosków
Przy angażowaniu właściwych partnerów w przygotowanie naborów wniosków lub w ich ocenę instytucje zarządzające podejmują odpowiednie środki w celu uniknięcia ewentualnego konfliktu interesów.
Artykuł 14
Zaangażowanie właściwych partnerów w przygotowanie sprawozdań z postępów
Państwa członkowskie angażują właściwych partnerów w przygotowanie sprawozdań z postępów we wdrażaniu umowy partnerstwa, o których mowa w art. 52 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, szczególnie w zakresie oceny roli partnerów we wdrażaniu umowy partnerstwa oraz przeglądu opinii wyrażonych przez partnerów podczas konsultacji, w tym w stosownych przypadkach opisu sposobu, w jaki uwzględniono opinie partnerów.
Artykuł 15
Zaangażowanie właściwych partnerów w monitorowanie programów
Instytucje zarządzające angażują partnerów w ramach komitetów monitorujących i ich grup roboczych w ewaluację wykonania programu, w tym we wnioski z przeglądu wyników, a także w przygotowanie rocznych sprawozdań z wdrażania programów.
Artykuł 16
Zaangażowanie właściwych partnerów w ewaluację programów
1. Instytucje zarządzające angażują właściwych partnerów w ewaluację programów w ramach komitetów monitorujących oraz w stosownych przypadkach w ramach szczególnych grup roboczych utworzonych do tego celu przez komitety monitorujące.
2. Instytucje zarządzające programami Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) i Funduszu Spójności przeprowadzają konsultacje z partnerami dotyczące sprawozdań zawierających podsumowanie wyników ewaluacji przeprowadzonych podczas okresu programowania zgodnie z art. 114 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013.
ROZDZIAŁ VI
ORIENTACYJNE OBSZARY, TEMATY I DOBRE PRAKTYKI W ZAKRESIE KORZYSTANIA Z EFSI W CELU WZMACNIANIA ZDOLNOŚCI INSTYTUCJONALNYCH WŁAŚCIWYCH PARTNERÓW ORAZ ROLI KOMISJI W ROZPOWSZECHNIANIU DOBRYCH PRAKTYK
Artykuł 17
Wzmacnianie zdolności instytucjonalnych właściwych partnerów
1. Instytucja zarządzająca analizuje konieczność skorzystania z pomocy technicznej w celu udzielenia wsparcia na rzecz wzmocnienia zdolności instytucjonalnych partnerów, w szczególności niewielkich władz lokalnych, partnerów gospodarczych i społecznych oraz organizacji pozarządowych, aby umożliwić im skuteczne uczestnictwo w przygotowaniu, wdroażaniu, monitorowaniu i ewaluacji programów.
2. Wsparcie, o którym mowa w ust. 1, może mieć między innymi formę specjalnych warsztatów, sesji szkoleniowych, struktur koordynacyjnych i sieciowych lub formę wkładu w koszty udziału w spotkaniach związanych z przygotowaniem, wdrażaniem, monitorowaniem i ewaluacją programów.
3. W odniesieniu do programów rozwoju obszarów wiejskich wsparcia, o którym mowa w ust. 1, można udzielać za pośrednictwem krajowej sieci obszarów wiejskich ustanowionej zgodnie z art. 54 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013.
4. W odniesieniu do programów EFS instytucje zarządzające w regionach słabiej rozwiniętych lub regionach przejściowych bądź w państwach członkowskich kwalifikujących się do wsparcia z Funduszu Spójności zapewniają, aby w zależności od potrzeby na działania na rzecz budowania potencjału partnerów społecznych i organizacji pozarządowych zaangażowanych w dane programy przydzielane były odpowiednie zasoby EFS.
5. W odniesieniu do europejskiej współpracy terytorialnej wsparcie na podstawie ust. 1 i 2 może również obejmować wsparcie dla partnerów na rzecz wzmocnienia ich zdolności instytucjonalnych do uczestnictwa w działaniach w zakresie współpracy międzynarodowej.
Artykuł 18
Rola Komisji w rozpowszechnianiu dobrych praktyk
1. Komisja ustanawia mechanizm współpracy zwany europejską wspólnotą praktyków ds. partnerstwa, który jest wspólny dla EFSI oraz otwarty dla zainteresowanych państw członkowskich, instytucji zarządzających i organizacji reprezentujących partnerów na szczeblu unijnym.
Europejska wspólnota praktyków ds. partnerstwa ułatwia wymianę doświadczeń, budowanie potencjału oraz rozpowszechnianie stosownych wyników.
2. Komisja udostępnia przykładowe dobre praktyki w zakresie organizacji partnerstwa.
3. Wymiana doświadczeń w identyfikacji, przekazywaniu i rozpowszechnianiu dobrej praktyki i innowacyjnych podejść w związku z wdrażaniem programów i działań w zakresie współpracy międzyregionalnej na mocy art. 2 pkt 3 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1299/2013 (6) obejmuje doświadczenia w zakresie partnerstwa w programach EWT.
ROZDZIAŁ VII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 19
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 7 stycznia 2014 r.