PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) 2015/461
ze dne 19. března 2015,
kterým se stanoví prováděcí technické normy, pokud jde o postup společného rozhodování o žádosti o používání skupinového interního modelu v souladu se směrnicí Evropského parlamentu a Rady 2009/138/ES
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 2009/138/ES ze dne 25. listopadu 2009 o přístupu k pojišťovací a zajišťovací činnosti a jejím výkonu (Solventnost II) (1), a zejména na čl. 231 odst. 4 uvedené směrnice,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Pro účinný postup společného rozhodování o skupinových interních modelech má zásadní význam efektivní výměna relevantních informací mezi příslušnými vnitrostátními orgány dohledu.
(2)
K tomu, aby byl postup společného rozhodování uplatňován jednotně, je důležité přesně vymezit jednotlivé kroky. Přesně vymezený postup též zjednodušuje výměnu informací, napomáhá vzájemnému porozumění, rozvíjí vztahy mezi příslušnými orgány dohledu a podporuje účinný dohled.
(3)
Velmi důležité je včas a realisticky naplánovat postup společného rozhodování. Každý příslušný orgán dohledu by měl včas poskytnout relevantní informace orgánu dohledu nad skupinou.
(4)
Přijetí a zdokumentování jasných postupů pro obsah a provedení společného rozhodnutí by mělo zajistit jeho plné odůvodnění.
(5)
Postup společného rozhodování o žádosti o používání skupinového interního modelu by měl být konzistentní pro společná rozhodnutí o větších změnách a o změnách koncepce změn skupinových interních modelů.
(6)
Toto nařízení vychází z návrhu prováděcích technických norem předložených Komisi Evropským orgánem pro pojišťovnictví a zaměstnanecké penzijní pojištění (EIOPA).
(7)
Orgán EIOPA uskutečnil o návrzích prováděcích technických norem, z nichž toto nařízení vychází, otevřené veřejné konzultace, analyzoval potenciální související náklady a přínosy a požádal o stanovisko skupinu subjektů zřízenou podle článku 37 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1094/2010 (2).
(8)
V zájmu posílení právní jistoty ohledně režimu dohledu během zaváděcího období stanoveného v článku 308a směrnice 2009/138/ES, které započne dne 1. dubna 2015, je třeba, aby toto nařízení vstoupilo v platnost co nejdříve, a to prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Předmět a oblast působnosti
Toto nařízení stanoví postupy, jimiž se řídí orgány dohledu při společném rozhodování podle čl. 231 odst. 2 směrnice 2009/138/ES o žádosti o povolení používat skupinový interní model k výpočtu konsolidovaného skupinového solventnostního kapitálového požadavku a solventnostního kapitálového požadavku pojišťoven a zajišťoven ve skupině.
Článek 2
Definice
Pro účely tohoto nařízení se „příslušnými orgány dohledu“ rozumí orgány dohledu všech členských států, v nichž se nacházejí sídla všech přidružených pojišťoven a zajišťoven, které žádají o povolení používat k výpočtu svého solventnostního kapitálového požadavku skupinový interní model.
Článek 3
Dohoda o postupu
1. Příslušné orgány dohledu se dohodnou na postupu přijetí a způsobu formalizace společného rozhodnutí včetně časových lhůt, hlavních kroků a výsledků, přičemž zohlední také požadavky stanovené směrnicí 2009/138/ES a dále upřesněné nařízením Komise v přenesené pravomoci (EU) 2015/35 (3), kterým se doplňuje směrnice 2009/138/ES. S cílem podniknout vše, co je v jejich pravomoci, aby přijaly společné rozhodnutí podle čl. 231 odst. 2 směrnice 2009/138/ES, zajistí všechny příslušné orgány dohledu, aby hlavní kroky a výsledky stanovené v rámci dohodnutého postupu byly dosaženy včas.
2. Příslušné orgány dohledu zohlední při jednáních o postupu veškeré právní překážky nebo interní procesy, které jim mohou zabránit podat své formální stanovisko k žádosti ve stanovené lhůtě. Za tímto účelem všechny příslušné orgány dohledu informují ostatní orgány dohledu o veškerých právních překážkách nebo interních procesech, které se u nich mohou vyskytnout.
3. Příslušné orgány dohledu poskytnou ostatním příslušným orgánům veškeré informace, které mohou být relevantní pro rozhodnutí o žádosti, a to co nejdříve.
4. V případě, kdy příslušný orgán dohledu vznese námitku týkající se postupu, zejména je-li dosažení shody o rozhodnutí nepravděpodobné, vysvětlí ostatním příslušným orgánům dohledu své důvody a uvede, zda má v úmyslu záležitost postoupit orgánu EIOPA v souladu s čl. 231 odst. 3 směrnice 2009/138/ES. Orgán dohledu nad skupinou zahájí se všemi příslušnými orgány dohledu diskusi s cílem nalézt pro danou záležitost řešení. Orgány dohledu se dohodnou na lhůtě pro nalezení řešení.
5. Pokud v dohodnuté lhůtě není přijatelné řešení nalezeno a daný orgán dohledu se rozhodne záležitost postoupit orgánu EIOPA, učiní tak bez zbytečného odkladu.
Článek 4
Návrh rozhodnutí
1. Před přípravou návrhu rozhodnutí potvrdí příslušné orgány dohledu, že posouzení žádosti bylo dokončeno a jeho výsledky jsou podkladem pro rozhodování o žádosti.
2. Ostatní příslušné orgány dohledu poskytnou orgánu dohledu nad skupinou svůj příspěvek k návrhu rozhodnutí formou písemného shrnutí výsledků provedeného posouzení.
3. Orgán dohledu nad skupinou s použitím příspěvků ostatních příslušných orgánů dohledu podle odstavce 2 vypracuje písemný návrh rozhodnutí, včetně případných podmínek, jimž navrhované rozhodnutí podléhá. Návrh obsahuje odůvodnění rozhodnutí, případně jeho podmínek.
4. Při vypracování návrhu rozhodnutí zváží orgán dohledu nad skupinou v případě potřeby názory ostatních příslušných orgánů dohledu vyjádřené během posuzování žádosti ohledně vhodnosti skupinového interního modelu pro výpočet konsolidovaného skupinového solventnostního kapitálového požadavku. Je-li to relevantní, vezme orgán dohledu nad skupinou v úvahu též názory ostatních orgánů dohledu v rámci kolegia orgánů dohledu týkající se skupinového interního modelu.
5. Orgán dohledu nad skupinou předá návrh rozhodnutí příslušným orgánům dohledu a případně ostatním členům a účastníkům kolegia.
6. Ostatní příslušné orgány dohledu poskytnou orgánu dohledu nad skupinou písemně své stanovisko k návrhu rozhodnutí, případně včetně stanoviska k podmínkám, jimž navrhované rozhodnutí podléhá. Orgán dohledu nad skupinou shromáždí obdržená stanoviska a jejich shrnutí poskytne ostatním příslušným orgánům dohledu.
7. Orgán dohledu nad skupinou zorganizuje alespoň jedno jednání s ostatními příslušnými orgány dohledu, na němž projednají návrh rozhodnutí a poskytnutá stanoviska. Jednání může proběhnout formou osobního setkání, eventuálně jiným způsobem, dohodnou-li se na něm všechny příslušné orgány dohledu. Cílem diskuse je dosažení konsensu o společném rozhodnutí. Každý příslušný orgán dohledu poté potvrdí své názory nebo orgánu dohledu nad skupinou zašle písemně své konečné názory a výhrady.
Článek 5
Konečné rozhodnutí
1. V případě uvedeném v čl. 231 odst. 5 směrnice 2009/138/ES, kdy bylo dosaženo společného rozhodnutí, orgán dohledu nad skupinou:
a)
zdokumentuje konečné rozhodnutí o žádosti a případně podmínkách, jimž rozhodnutí podléhá;
b)
zašle konečné rozhodnutí všem členům kolegia, případně jeho účastníkům, spolu s názory příslušných orgánů dohledu.
V případě uvedeném v prvním pododstavci musí dohodu o konečném rozhodnutí písemně potvrdit zástupci příslušných orgánů dohledu s náležitým zmocněním zavazovat své příslušné orgány dohledu.
2. V případě uvedeném v čl. 231 odst. 6 směrnice 2009/138/ES, kdy nebylo dosaženo společného rozhodnutí, orgán dohledu nad skupinou:
a)
zdokumentuje své konečné rozhodnutí;
b)
zdokumentuje názory a výhrady uvedené v čl. 4 odst. 7;
c)
při předání dokumentu se svým rozhodnutím podle čl. 231 odst. 6 směrnice 2009/138/ES příslušným orgánům dohledu uvede názory a výhrady dotčených příslušných orgánů dohledu a případně důvody svého odchýlení od těchto názorů;
d)
zašle rozhodnutí ostatním členům kolegia, případně jeho účastníkům, spolu s názory a výhradami příslušných orgánů dohledu.
Článek 6
Oznámení rozhodnutí
1. Po přijetí konečného rozhodnutí oznámí orgán dohledu nad skupinou bez zbytečného odkladu rozhodnutí žadateli.
2. Jedná-li se o povolení používat skupinový interní model, zahrne orgán dohledu nad skupinou do rozhodnutí toto:
a)
zda se jedná o společné rozhodnutí podle čl. 231 odst. 5 směrnice 2009/138/ES nebo o rozhodnutí přijaté orgánem dohledu nad skupinou v souladu s čl. 231 odst. 6 směrnice 2009/138/ES;
b)
odůvodnění rozhodnutí;
c)
názvy přidružených pojišťoven nebo zajišťoven zahrnutých do působnosti interního modelu pro výpočet skupinového solventnostního kapitálového požadavku;
d)
názvy přidružených pojišťoven nebo zajišťoven, které mají povoleno používat skupinový interní model pro výpočet svého solventnostního kapitálového požadavku;
e)
je-li to relevantní, rizika a větší obchodní útvary v působnosti částečného interního modelu;
f)
den, od kterého se má solventnostní kapitálový požadavek uvedený v písmenech c) a d) počítat pomocí skupinového interního modelu;
g)
je-li to relevantní, podmínky, jimž povolení používat skupinový interní model podléhá, a jejich odůvodnění;
h)
je-li to relevantní, požadavek, aby pojišťovna nebo zajišťovna vypracovala a předložila plán na rozšíření působnosti interního modelu, včetně popisu a časového harmonogramu tohoto plánu;
i)
je-li to relevantní, integrační metodu, kterou je povoleno použít pro integraci částečného interního modelu do standardního vzorce pro solventnostní kapitálový požadavek.
3. V případě zamítnutí povolení používat skupinový interní model uvede orgán dohledu nad skupinou v rozhodnutí stručný popis částí nebo aspektů interního modelu, které nesplňují požadavky na použití skupinového interního modelu, jakož i přesný odkaz na požadavky, které nejsou splněny. V oznámení musí být rovněž uvedeno, že zamítnutí neznamená, že ostatní požadavky byly posouzeny jako splněné.
Článek 7
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 19. března 2015.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/461
z dnia 19 marca 2015 r.
ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do procedury podejmowania wspólnej decyzji w sprawie wniosku o zezwolenie na stosowanie modelu wewnętrznego grupy zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (1), w szczególności jej art. 231 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Sprawna wymiana odpowiednich informacji między zainteresowanymi krajowymi organami nadzoru jest niezbędna dla zapewnienia skutecznej procedury podejmowania wspólnej decyzji w sprawie modelu wewnętrznego grupy.
(2)
Aby zapewnić jednolite stosowanie procedury podejmowania wspólnej decyzji, ważne jest dokładne zdefiniowanie każdego etapu jej podejmowania. Jasna procedura ułatwia również wymianę informacji, wspiera wzajemne zrozumienie, rozwija relacje między zainteresowanymi organami nadzoru oraz wspiera skuteczny nadzór.
(3)
Niezbędne jest terminowe i realistyczne planowanie procedury wspólnej decyzji. Każdy zainteresowany organ nadzoru powinien przedstawić organowi sprawującemu nadzór nad grupą stosowne informacje w odpowiednim czasie.
(4)
Ustanowienie i udokumentowanie jasnych procedur podejmowania i wdrażania wspólnej decyzji powinno zagwarantować, że będzie ona w pełni uzasadniona.
(5)
Procedura podejmowania wspólnej decyzji w sprawie wniosku o zezwolenie na stosowanie modelu wewnętrznego grupy powinna być spójna z procedurą w odniesieniu do decyzji w sprawie głównych zmian modelu wewnętrznego i zmian polityki wprowadzania zmian w modelach wewnętrznych grupy.
(6)
Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt wykonawczych standardów technicznych przedłożony Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA).
(7)
EIOPA przeprowadził otwarte konsultacje społeczne na temat projektu wykonawczych standardów technicznych, który stanowi podstawę niniejszego rozporządzenia, dokonał analizy potencjalnych powiązanych kosztów i korzyści oraz zwrócił się o wydanie opinii do Grupy Interesariuszy powołanej na podstawie art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (2).
(8)
W celu zwiększenia pewności prawa w zakresie systemu nadzoru w fazie wprowadzenia przewidzianej w art. 308a dyrektywy 2009/138/WE, która rozpocznie się dnia 1 kwietnia 2015 r., należy zapewnić jak najszybsze wejście w życie niniejszego rozporządzenia, w dniu następującym po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
W niniejszym rozporządzeniu określa się procedury, które mają być stosowane przez organy nadzoru w celu podjęcia wspólnej decyzji, o których mowa w art. 231 ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE, w sprawie wniosku o zezwolenie na stosowanie modelu wewnętrznego grupy do obliczania skonsolidowanego kapitałowego wymogu wypłacalności grupy oraz kapitałowego wymogu wypłacalności zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji wchodzących w skład grupy.
Artykuł 2
Definicja
Do celów niniejszego rozporządzenia „zainteresowane organy nadzoru” to organy nadzoru wszystkich państw członkowskich, w których znajdują się siedziby powiązanych zakładów ubezpieczeń i powiązanych zakładów reasekuracji ubiegających się o zezwolenie na stosowanie modelu wewnętrznego grupy do obliczania ich kapitałowego wymogu wypłacalności.
Artykuł 3
Porozumienie w sprawie procedury
1. Zainteresowane organy nadzoru uzgadniają procedurę osiągnięcia oraz sposób sformalizowania wspólnej decyzji w tym termin, główne etapy i wyniki, także z uwzględnieniem wymogów określonych w dyrektywie 2009/138/WE i doprecyzowanych w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2015/35 (3) uzupełniającym dyrektywę 2009/138/WE. Dokładając wszelkich starań w celu podjęcia wspólnej decyzji zgodnie z art. 231 ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE, wszystkie zainteresowane organy nadzoru zapewniają terminowe osiąganie głównych etapów i wyników ustanowionych w odniesieniu do uzgodnionej procedury.
2. Podczas uzgadniania tej procedury zainteresowane organy nadzoru uwzględniają wszelkie przeszkody prawne lub procedury wewnętrzne, które mogą ograniczać ich zdolność do wyrażenia ich formalnej opinii w sprawie wniosku w określonym terminie. W tym celu wszystkie zainteresowane organy nadzoru informują pozostałe zainteresowane organy nadzoru o wszelkich przeszkodach prawnych lub procedurach wewnętrznych, które mogą istnieć w ich odpowiednich organach nadzoru.
3. Zainteresowane organy nadzoru niezwłocznie przekazują pozostałym zainteresowanym organom nadzoru wszelkie informacje, które mogą być istotne dla decyzji w sprawie wniosku.
4. W przypadku gdy zainteresowany organ nadzoru podnosi sprawę dotyczącą procedury, w szczególności w przypadku gdy porozumienie w sprawie decyzji prawdopodobnie nie zostanie osiągnięte, przedstawia on odpowiednie uzasadnienie pozostałym zainteresowanym organom nadzoru i stwierdza, czy zamierza skierować sprawę do EIOPA zgodnie z art. 231 ust. 3 dyrektywy 2009/138/WE. Organ sprawujący nadzór nad grupą konsultuje się z wszystkimi zainteresowanymi organami nadzoru, tak by znaleźć rozwiązanie w danej sprawie. Organy nadzoru uzgadniają termin wypracowania rozwiązania.
5. Jeżeli nie uda się wypracować zadowalającego rozwiązania w uzgodnionym terminie i właściwy organ nadzoru podejmie decyzję o skierowaniu sprawy do EIOPA, dokonuje tego niezwłocznie.
Artykuł 4
Wniosek dotyczący decyzji
1. Przed przedstawieniem wniosku dotyczącego decyzji zainteresowane organy nadzoru potwierdzają, że ocena wniosku została zakończona i że wynik tej oceny stanowi podstawę do wydania decyzji w sprawie wniosku.
2. Pozostałe zainteresowane organy nadzoru wyrażają swoją opinię na temat wniosku dotyczącego decyzji organowi sprawującemu nadzór nad grupą w formie pisemnej, streszczając wyniki przeprowadzonej oceny.
3. Organ sprawujący nadzór nad grupą, uwzględniając opinię pozostałych zainteresowanych organów nadzoru, o której mowa w ust. 2, sporządza pisemny wniosek dotyczący decyzji, w tym, w stosownym przypadku, warunki, którym podlega zaproponowana decyzja. Wniosek ten zawiera uzasadnienie decyzji oraz, w stosownym przypadku, warunków, jakim decyzja ta podlega.
4. Sporządzając wniosek dotyczący decyzji, organ sprawujący nadzór nad grupą uwzględnia, w stosownym przypadku, opinie wyrażone w trakcie oceny wniosku przez pozostałe zainteresowane organy nadzoru w odniesieniu do adekwatności modelu wewnętrznego grupy do obliczania skonsolidowanego kapitałowego wymogu wypłacalności grupy. W stosownym przypadku organ sprawujący nadzór nad grupą uwzględnia również opinie pozostałych organów nadzoru wchodzących w skład kolegium organów nadzoru w odniesieniu do modelu wewnętrznego grupy.
5. Organ sprawujący nadzór nad grupą przekazuje wniosek dotyczący decyzji zainteresowanym organom nadzoru i, w stosownym przypadku, innym członkom i uczestnikom kolegium.
6. Pozostałe zainteresowane organy nadzoru przedstawiają organowi sprawującemu nadzór nad grupą swoją pisemną opinię na temat wniosku dotyczącego decyzji, w tym, w stosownym przypadku, swoją opinię na temat warunków, którym podlega zaproponowana decyzja. Organ sprawujący nadzór nad grupą zbiera otrzymane opinie oraz przedstawia ich podsumowanie zainteresowanym organom nadzoru.
7. Organ sprawujący nadzór nad grupą organizuje co najmniej jedną konferencję z pozostałymi zainteresowanymi organami nadzoru w celu omówienia wniosku dotyczącego decyzji i przedstawionych opinii. Konferencja ta może mieć formę faktycznego spotkania lub, po uzgodnieniu z wszystkimi zainteresowanymi organami nadzoru, może zostać zorganizowana za pomocą innych środków. Debata ma na celu osiągnięcie porozumienia w sprawie wspólnej decyzji. Wszystkie zainteresowane organy nadzoru potwierdzają wówczas swoje opinie lub przesyłają w formie pisemnej swoje ostateczne opinie i zastrzeżenia do organu sprawującego nadzór nad grupą.
Artykuł 5
Ostateczna decyzja
1. W przypadku określonym w art. 231 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE, jeżeli została podjęta wspólna decyzja, organ sprawujący nadzór nad grupą:
a)
przygotowuje dokument zawierający ostateczną decyzję w sprawie wniosku i, w stosownym przypadku, warunki, którym ta decyzja podlega;
b)
przesyła ostateczną decyzję wszystkim członkom kolegium i, w stosownym przypadku, uczestnikom kolegium, wraz z opiniami zainteresowanych organów nadzoru.
W przypadku, o którym mowa w akapicie pierwszym, przedstawiciele zainteresowanych organów nadzoru posiadający odpowiednie uprawnienia do zobowiązania reprezentowanych przez siebie organów nadzoru pisemnie potwierdzają porozumienie w sprawie ostatecznej decyzji.
2. W przypadku określonym w art. 231 ust. 6 dyrektywy 2009/138/WE, jeżeli wspólna decyzja nie została podjęta, organ sprawujący nadzór nad grupą:
a)
przygotowuje dokument zawierający jego ostateczną decyzję;
b)
przygotowuje dokument zawierający opinie i zastrzeżenia, o których mowa w art. 4 ust. 7;
c)
informuje o opiniach i zastrzeżeniach odpowiednich zainteresowanych organów nadzoru oraz, w stosownym przypadku, uzasadnia, dlaczego organ sprawujący nadzór nad grupą nie podzielił tych opinii, przedstawiając zainteresowanym organom nadzoru dokument zawierający jego decyzję, zgodnie z art. 231 ust. 6 dyrektywy 2009/138/WE;
d)
przesyła decyzję pozostałym członkom kolegium i, w stosownym przypadku, uczestnikom kolegium, wraz z opiniami i zastrzeżeniami zainteresowanych organów nadzoru.
Artykuł 6
Powiadomienie o decyzji
1. Po podjęciu ostatecznej decyzji organ sprawujący nadzór nad grupą niezwłocznie przekazuje wnioskodawcy swoją decyzję.
2. W przypadku udzielenia zezwolenia na stosowanie modelu wewnętrznego grupy organ sprawujący nadzór nad grupą przedstawia w dokumencie zawierającym decyzję:
a)
czy podjęta decyzja stanowi wspólną decyzję zgodnie z art. 231 ust. 5 dyrektywy 2009/138/WE, czy też została ona podjęta przez organ sprawujący nadzór nad grupą zgodnie z art. 231 ust. 6 dyrektywy 2009/138/WE;
b)
uzasadnienie decyzji;
c)
nazwy powiązanych zakładów objętych zakresem stosowania modelu wewnętrznego do obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności grupy;
d)
nazwy powiązanych zakładów, którym udzielono zezwolenia na stosowanie modelu wewnętrznego grupy do obliczania ich kapitałowego wymogu wypłacalności;
e)
w stosownym przypadku, ryzyko i główne obszary działalności objęte częściowym modelem wewnętrznym;
f)
datę początkową, od której kapitałowe wymogi wypłacalności wymienione w lit. c) i d) oblicza się przy użyciu modelu wewnętrznego grupy;
g)
w stosownym przypadku, warunki, którym podlega dane zezwolenie na stosowanie modelu wewnętrznego grupy, oraz uzasadnienie tych warunków;
h)
w stosownym przypadku, wymóg, zgodnie z którym przedsiębiorstwo opracowuje i przedstawia plan rozszerzania zakresu modelu wewnętrznego, w tym opis i harmonogram realizacji planu;
i)
w stosownym przypadku, zatwierdzoną technikę integracji, za pomocą której częściowy model wewnętrzny może zostać zintegrowany ze standardową formułą kapitałowego wymogu wypłacalności.
3. W przypadku odrzucenia wniosku o stosowanie modelu wewnętrznego grupy organ sprawujący nadzór nad grupą przedstawia w dokumencie zawierającym decyzję krótki opis części lub aspektów modelu wewnętrznego, które nie spełniają wymogów odnoszących się do stosowania modelu wewnętrznego grupy, a także szczegółowe odniesienie do wymogów, które nie zostały spełnione. W zawiadomieniu informuje się również, że odrzucenie wniosku nie oznacza, że inne wymagania nie zostały uznane za spełnione.
Artykuł 7
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 19 marca 2015 r.