NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 662/2014
ze dne 15. května 2014,
kterým se mění nařízení (EU) č. 525/2013, pokud jde o technické provádění Kjótského protokolu k Rámcové úmluvě OSN o změně klimatu
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 192 odst. 1 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
po konzultaci s Výborem regionů,
v souladu s řádným legislativním postupem (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Dne 8. prosince 2012, na svém osmém zasedání, konference smluvních stran Rámcové úmluvy OSN o změně klimatu (dále jen „úmluva“), jednající jako shromáždění smluvních stran Kjótského protokolu, přijala dodatek dohodnutý v Dohá, kterým se zavádí druhé kontrolní období Kjótského protokolu, jež začíná dne 1. ledna 2013 a končí dne 31. prosince 2020 (dále jen „změna z Dohá“).
(2)
Článek 4 Kjótského protokolu stanoví možnost, aby smluvní strany plnily své závazky podle článku 3 Kjótského protokolu společně. Při přijímání dodatku z Dohá Unie a její členské státy spolu s Chorvatskem a Islandem prohlásily, že kvantifikované závazky na omezení a snížení emisí pro Unii, její členské státy, Chorvatsko a Island pro druhé kontrolní období podle Kjótského protokolu vycházejí z dohody, že tyto závazky budou v souladu s článkem 4 Kjótského protokolu plněny společně. Toto prohlášení je zohledněno ve zprávě konference a dne 17. prosince 2012 je potvrdila Rada.
(3)
Kjótský protokol vyžaduje, aby smluvní strany, jež se dohodly na společném plnění svých závazků podle článku 3 Kjótského protokolu, v dané dohodě stanovily příslušnou úroveň emisí stanovenou pro každou ze smluvních stran. Kjótský protokol vyžaduje, aby smluvní strany dohody o společném plnění v den uložení svých listin o přijetí informovaly sekretariát úmluvy o podmínkách této dohody.
(4)
Uzavření dodatku z Dohá, provádění doprovodných rozhodnutí konference smluvních stran úmluvy UNFCCC jednající jako shromáždění smluvních stran Kjótského protokolu a dohoda o společném plnění budou vyžadovat zavedení pravidel pro zajištění technického provádění druhého kontrolního období Kjótského protokolu v Unii, včetně přechodu z prvního do druhého kontrolního období, aby bylo umožněno účinné fungování dohody o společném plnění a zajištěno, že je v souladu s fungováním systému Unie pro obchodování s emisemi (dále jen „EU ETS“), zřízeného směrnicí Evropského parlamentu a Rady 2003/87/ES (3) a rozhodnutím Evropského parlamentu a Rady 406/2009/ES (4).
(5)
Během prvního kontrolního období Kjótského protokolu se mezinárodně dohodnuté požadavky na započítávání a správu emisí a jednotek, jakož i společné plnění ze strany Unie a jejích členských států, prováděly podle rozhodnutí Evropského parlamentu a Rady 280/2004/ES (5), nařízení Komise (ES) č. 2216/2004 (6) a nařízení Komise (EU) č. 920/2010 (7). Nařízení (ES) č. 2216/2004 a (EU) č. 920/2010 byly nahrazeny nařízením Komise (EU) č. 389/2013 (8), které nyní obsahuje ustanovení o správě jednotek týkající se provádění a fungování systému EU pro obchodování s emisemi, a rozhodnutím č. 406/2009/ES. Nově přijaté nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 525/2013 (9), kterým se zrušilo a nahradilo rozhodnutí č. 280/2004/ES, neobsahuje požadovaný právní základ, který by Komisi umožnil přijmout nezbytná pravidla týkající se technického provádění pro druhé kontrolní období Kjótského protokolu v souladu s podmínkami dodatku z Dohá, rozhodnutími konference smluvních stran úmluvy UNFCCC jednající jako shromáždění smluvních stran Kjótského protokolu a dohodou o společném plnění.
(6)
Jestliže je členský stát vážně znevýhodněn konkrétní mimořádnou situací, mimo jiné v případě účetních nesrovnalostí při zajišťování toho, aby provádění právních předpisů Unie bylo ve shodě s pravidly dohodnutými podle Kjótského protokolu, aniž je přitom dotčeno plnění závazků členských států podle rozhodnutí č. 406/2009/ES, Komise by měla, s výhradou dostupnosti jednotek na konci druhého kontrolního období Kjótského protokolu, přijmout opatření za účelem řešení takové situace, a to prostřednictvím převodu ověřeného snížení emisí (CER), jednotek snížení emisí (ERU) nebo jednotek přiděleného množství (AAU) zaznamenaných v registru Unie do registru daného členského státu.
(7)
S cílem zajistit jednotné podmínky provádění čl. 10 odst. 7 nařízení (EU) č. 525/2013 by Komisi měly být svěřeny prováděcí pravomoci. Tyto pravomoci by měly být vykonávány v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 182/2011 (10).
(8)
Rozhodnutí 1/CMP.8 konference smluvních stran úmluvy UNFCCC, jednající jako shromáždění smluvních stran Kjótského protokolu (dále jen „rozhodnutí 1/CMP.8“) mění pravidla pro určení způsobilosti k účasti v pružných mechanismech během druhého kontrolního období Kjótského protokolu. Rovněž stanoví limity pro přesuny jednotek z prvního do druhého kontrolního období a zahrnuje požadavek týkající se všech smluvních stran zřídit účet pro rezervu přebytku z předcházejícího období. Kromě toho se v uvedeném rozhodnutí stanoví odvod ve výši 2 % podílu na zisku z prvních mezinárodních převodů jednotek AAU a z vydávání jednotek ERU na účely projektů společného provádění ihned po konverzi jednotek AAU nebo jednotek propadů (RMU) doposud v držení smluvních stran na jednotky ERU. V současné době probíhají jednání o dalších pravidlech provádění druhého kontrolního období Kjótského protokolu.
(9)
V aktech v přenesené pravomoci, které budou přijaty podle tohoto nařízení, by Komise měla stanovit proces zúčtování na konci druhého kontrolního období Kjótského protokolu, jehož prostřednictvím bude po všech čistých převodech ročních emisních přídělů podle rozhodnutí č. 406/2009/ES a veškerých čistých převodech povolenek se třetími zeměmi účastnícími se systému EU ETS, které nejsou smluvními stranami dohody o společném plnění s Unií a jejími členskými státy, následovat převod odpovídajícího počtu jednotek AAU.
(10)
Příslušná mezinárodní pravidla pro započítávání emisí a pokrok v plnění závazků by měla být přijata na příští konferenci o klimatu v Limě v prosinci roku 2014. Unie a její členské státy by v zájmu přispění k tomuto cíli měly spolupracovat se třetími zeměmi.
(11)
Podle rozhodnutí 1/CMP.8, které vyžaduje, aby smluvní strany nejpozději v roce 2014 přezkoumaly své závazky pro druhé kontrolní období, by bylo možné zvážit zrušení určitého počtu jednotek AAU, CER a ERU s cílem zvýšit ambicióznost jejich závazků.
(12)
S cílem stanovit jednotná pravidla k zabezpečení technického provádění druhého kontrolního období Kjótského protokolu v Unii, včetně přechodu z prvního do druhého kontrolního období, umožnit účinné fungování společného plnění závazků Unie, jejích členských států a Islandu pro druhé kontrolní období a zajistit jeho soulad s fungováním EU ETS a s rozhodnutím č. 406/2009/ES by na Komisi měla být přenesena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování Evropské unie, a to ode dne uzavření dodatku z Dohá Unií až do skončení dodatečného období pro plnění závazků podle druhého kontrolního období Kjótského protokolu. Obzvláště je důležité, aby Komise v rámci přípravné činnosti vedla náležité konzultace, a to i na odborné úrovni. Komise by při přípravě a vypracování aktů v přenesené pravomoci měla zajistit, aby příslušné dokumenty byly současně, včas a vhodným způsobem předány Evropskému parlamentu a Radě, a měla by rovněž zabezpečit jejich soulad s mezinárodně dohodnutými požadavky na započítávání, dohodou o společném plnění uzavřenou mezi Unií, jejími členskými státy a třetími zeměmi podle článků 3 a 4 Kjótského protokolu a příslušnými právními předpisy Unie.
(13)
V závěrech Rady ze dne 9. března 2012 se uvádí, že kvantifikovaný cíl omezení nebo snížení emisí v průběhu druhého kontrolního období pro Unii se stanoví na základě celkového objemu povolenek na emise skleníkových plynů v Unii určených pro období let 2013-2020 v souladu s legislativním balíčkem Unie týkajícím se klimatu a energetiky, čímž se zohlední jednostranný závazek EU dosáhnout 20 % snížení do roku 2020, a v této souvislosti se v uvedených závěrech potvrzuje, že v rámci tohoto přístupu by závazky na snížení emisí přijaté jednotlivými členskými státy neměly překročit jejich závazky dohodnuté v právních předpisech Unie.
(14)
Měl by být zajištěn soulad s limity stanovenými příslušnými rozhodnutími orgánů UNFCCC nebo Kjótského protokolu o přesunu ERU a CER z prvního do druhého kontrolního období,
(15)
Nařízení (EU) č. 525/2013 by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Nařízení (EU) č. 525/2013 se mění takto:
1)
V článku 3 se vkládají nové body, které znějí:
„13a)
„rezervou kontrolního období“ neboli „CPR“ rezerva zřízená na základě přílohy rozhodnutí 11/CMP.1 nebo jiných příslušných rozhodnutí orgánů UNFCCC nebo Kjótského protokolu;
13b)
„rezervou přebytku z předcházejícího období“ neboli „PPSR“ účet zřízený na základě rozhodnutí 1/CMP.8 konference smluvních stran úmluvy UNFCCC jednající jako shromáždění smluvních stran Kjótského protokolu (dále jen „rozhodnutí 1/CMP.8“) nebo jiných příslušných rozhodnutí orgánů UNFCCC nebo Kjótského protokolu;
13c)
„dohodou o společném plnění“ podmínky dohody podle článku 4 Kjótského protokolu mezi Unií, jejími členskými státy a jakoukoli třetí zemí o společném plnění závazků podle článku 3 Kjótského protokolu pro druhé kontrolní období;“.
2)
Článek 10 se mění takto:
a)
v odstavci 1 se doplňuje nový pododstavec, který zní:
„Unie a členské státy ve svých příslušných registrech vytvořených podle prvního pododstavce započítávají množství, která jim byla přidělena ve druhém kontrolním období Kjótského protokolu, a provádějí transakce uvedené v prvním pododstavci v souladu s rozhodnutím 1/CMP.8 nebo jinými příslušnými rozhodnutími orgánů UNFCCC nebo Kjótského protokolu a s dohodou o společném plnění. Za tímto účelem Unie a všechny členské státy ve svých příslušných registrech:
-
zavedou a spravují účty smluvní strany, včetně vkladního účtu, a do uvedených účtů smluvních stran vydají počet AAU odpovídající množství, které jim bylo přiděleno na druhé kontrolní období Kjótského protokolu,
-
započítávají vydání, držení, převod, nabytí, zrušení, odebrání, nahrazení nebo případně změny doby skončení platnosti AAU, RMU, ERU, CER, tCER a lCER zaznamenaných ve svých příslušných registrech pro druhé kontrolní období Kjótského protokolu,
-
vytvoří a uchovávají rezervu kontrolního období,
-
přesunou AAU, CER a ERU zaznamenané ve svých příslušných registrech z prvního do druhého kontrolního období Kjótského protokolu, vytvoří rezervu přebytku z předcházejícího období a spravují AAU v ní zaznamenané,
-
započítávají převody AAU nebo ERU jako podíl na zisku po vydání ERU a při prvním mezinárodním převodu AAU.“;
b)
doplňují se odstavce, které znějí:
„5. Komise se rovněž zmocňuje k přijímání aktů v přenesené pravomoci v souladu s článkem 25, aby bylo prostřednictvím registrů Unie a členských států zajištěno potřebné technické provádění Kjótského protokolu podle rozhodnutí 1/CMP.8 nebo jiných příslušných rozhodnutí orgánů UNFCCC nebo Kjótského protokolu a dohody o společném plnění, v souladu s odstavcem 1.
6. Komisi se rovněž zmocňuje k přijímání aktů v přenesené pravomoci v souladu s článkem 25, aby bylo zajištěno, že:
-
po všech čistých převodech ročních emisních přídělů podle rozhodnutí č. 406/2009/ES a veškerých čistých převodech povolenek se třetími zeměmi účastnícími se systému Unie pro obchodování s emisemi skleníkových plynů vytvořeného směrnicí 2003/87/ES, které nejsou smluvními stranami dohody o společném plnění, bude následovat převod odpovídajícího počtu AAU prostřednictvím procesu zúčtování na konci druhého kontrolního období Kjótského protokolu,
-
prováděny jsou ty transakce, které jsou nutné pro harmonizaci uplatňování limitů stanovených rozhodnutími orgánů UNFCCC nebo Kjótského protokolu o přesunu ERU a CER z prvního do druhého kontrolního období Kjótského protokolu s prováděním článku 11a směrnice 2003/87/ES; těmito transakcemi není dotčena možnost členských států přesouvat další ERU a CER z prvního do druhého kontrolního období pro jiné účely za podmínky, že nebudou překročeny limity pro přesun ERU a CER z prvního do druhého kontrolního období Kjótského protokolu.
7. Jestliže je členský stát vážně znevýhodněn konkrétní mimořádnou situací, mimo jiné v případě účetních nesrovnalostí při zajišťování toho, aby provádění právních předpisů Unie bylo ve shodě s pravidly dohodnutými podle Kjótského protokolu, Komise může, s výhradou dostupnosti jednotek na konci druhého kontrolního období Kjótského protokolu, přijmout opatření za účelem řešení takové situace. Za tímto účelem je Komise zmocněna přijímat prováděcí akty s cílem převést CER, ERU nebo AAU zaznamenané v registru Unie do registru daného členského státu. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 26 odst. 2. Pravomoc přijímat tyto prováděcí akty je Komisi svěřena ode dne uzavření dodatku ke Kjótskému protokolu dohodnutého v Dohá Unií.
8. Při přijímání aktů v přenesené pravomoci podle odstavců 5 a 6 Komise zajistí soulad se směrnicí 2003/87/ES a rozhodnutím 406/2009/ES a konzistentní provádění mezinárodně dohodnutých požadavků na započítávání, optimalizuje transparentnost a zabezpečí přesnost započítávání AAU, RMU, ERU, CER, tCER a lCER Unií a členskými státy, přičemž v rámci možností zamezí vzniku administrativní zátěže a nákladů, mimo jiné i pokud jde o podíl na zisku a vývoj a údržbu informačních technologií. Je obzvlášť důležité, aby Komise před přijetím těchto aktů v přenesené pravomoci postupovala v souladu s obvyklou praxí a vedla konzultace s odborníky, včetně odborníků z členských států.“
3)
V článku 11 se doplňuje nový odstavec, který zní:
„3. Unie a členské státy na konci druhého kontrolního období podle Kjótského protokolu a v souladu s rozhodnutím 1/CMP.8 a jinými příslušnými rozhodnutími orgánů UNFCCC nebo Kjótského protokolu a dohodou o společném plnění vyjmou ze svých příslušných registrů AAU, RMU, ERU, CER, tCER nebo lCER odpovídající emisím skleníkových plynů ze zdrojů a pohlcení pomocí propadů, na něž se vztahují množství, která jim byla přidělena.“
4)
Článek 25 se mění takto:
a)
v odstavci 2 se první věta nahrazuje větou, která zní:
„Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedená v článcích 6 a 7 a v čl. 10 odst. 4 je svěřena Komisi na dobu pěti let od 8. července 2013.“;
b)
vkládá se nový odstavec, který zní:
„2a. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedená v čl. 10 odst. 5 a 6 je svěřena Komisi ode dne uzavření dodatku ke Kjótskému protokolu dohodnutého v Dohá Unií až do skončení dodatečného období pro plnění závazků podle druhého kontrolního období Kjótského protokolu.“
5)
V článku 26 se doplňuje nový odstavec, který zní:
„3. Pokud jde o čl. 10 odst. 7, jestliže výbor nevydá stanovisko, Komise návrh prováděcího aktu nepřijme a použije se čl. 5 odst. 4 třetí pododstavec nařízení (EU) č. 182/2011.“
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém svém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 15. května 2014.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 662/2014
z dnia 15 maja 2014 r.
zmieniające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 w odniesieniu do technicznego wykonania Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu prawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W dniu 8 grudnia 2012 r. podczas ósmej sesji Konferencja Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w Sprawie Zmian Klimatu (UNFCCC) służąca jako spotkanie Stron protokołu z Kioto przyjęła poprawkę dauhańską (zwaną dalej „poprawką dauhańską”), która ustanawia drugi okres rozliczeniowy protokołu z Kioto, rozpoczynający się dnia 1 stycznia 2013 r. a kończący się dnia 31 grudnia 2020 r.
(2)
Art. 4 protokołu z Kioto przewiduje możliwość wspólnej realizacji przez strony zobowiązań przewidzianych w art. 3 protokołu. Podczas przyjmowania poprawki dauhańskiej Unia i jej państwa członkowskie wraz z Chorwacją i Islandią oświadczyły, że ilościowo określone zobowiązania do ograniczenia i redukcji emisji podjęte przez Unię, jej państwa członkowskie, Chorwację i Islandię w odniesieniu do drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto opierają się na założeniu, że będą one realizowane wspólnie zgodnie z art. 4 protokołu z Kioto. Oświadczenie to zostało uwzględnione w sprawozdaniu z konferencji i zatwierdzone przez Radę dnia 17 grudnia 2012 r.
(3)
Protokół z Kioto wymaga, aby strony, które osiągnęły porozumienie w sprawie wspólnej realizacji swoich zobowiązań na mocy art. 3 protokołu z Kioto, ustaliły w tym porozumieniu poziomy emisji przydzielone każdej z nich. Protokół z Kioto wymaga, aby strony porozumienia o wspólnej realizacji zobowiązań powiadomiły Sekretariat UNFCCC o warunkach tego porozumienia w dniu złożenia dokumentów ratyfikacyjnych lub instrumentów zatwierdzenia.
(4)
Przyjęcie poprawki dauhańskiej, wdrożenie towarzyszących jej decyzji Konferencji Stron UNFCCC służącej jako spotkanie Stron protokołu z Kioto i porozumienie o wspólnej realizacji zobowiązań będą wymagały ustanowienia zasad w celu zapewnienia technicznego wykonania drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto w Unii, w tym przejścia od pierwszego do drugiego okresu rozliczeniowego, aby umożliwić skuteczne wykonanie porozumienia o wspólnej realizacji zobowiązań oraz aby zapewnić jego dostosowanie do funkcjonowania unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji („EU ETS”), ustanowionego dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3) oraz decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 406/2009/WE (4).
(5)
W pierwszym okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto uzgodnione na szczeblu międzynarodowym wymogi dotyczące rozliczania i zarządzania emisjami i jednostkami oraz wspólnej realizacji zobowiązań przez Unię i jej państwa członkowskie zostały wdrożone na mocy decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5), rozporządzenia Komisji (WE) nr 2216/2004 (6) i rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 (7). Rozporządzenia (WE) nr 2216/2004 i (UE) nr 920/2010 zostały zastąpione rozporządzeniem Komisji (UE) nr 389/2013 (8), które zawiera przepisy dotyczące zarządzania jednostkami związanego z wdrożeniem i funkcjonowaniem EU ETS oraz decyzji nr 406/2009/WE. Ostatnio przyjęte rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (9), które uchyliło i zastąpiło decyzję nr 280/2004/WE, nie zawiera podstawy prawnej, która umożliwiałaby Komisji przyjęcie niezbędnych technicznych zasad wykonawczych dla drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto zgodnie z warunkami poprawki dauhańskiej, decyzjami Konferencji Stron UNFCCC służącej jako spotkanie Stron protokołu z Kioto oraz porozumieniem o wspólnej realizacji zobowiązań.
(6)
Jeśli jedno z państw członkowskich znajduje się w szczególnej i wyjątkowej sytuacji, która w poważny sposób działa na jego niekorzyść, w tym w związku z rozbieżnościami rozliczeniowymi powstałymi podczas dostosowywania wdrażania przepisów Unii Europejskiej do zasad uzgodnionych na mocy protokołu z Kioto, to - bez uszczerbku dla wypełniania zobowiązań państw członkowskich wynikających z decyzji nr 406/2009/WE - Komisja powinna przyjąć środki, które zaradziłyby tej sytuacji, poprzez przeniesienie jednostek poświadczonej redukcji emisji (CER), jednostek redukcji emisji (ERU) lub przyznanych ilości jednostek (AAU) znajdujących się w rejestrze Unii - jeśli na końcu drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto w rejestrze Unii znajdują się dostępne jednostki - do rejestru tego państwa członkowskiego.
(7)
W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania artykułu 10 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 525/2013 należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (10).
(8)
Decyzja 1/CMP.8 Konferencji Stron UNFCCC służącej jako spotkanie Stron protokołu z Kioto („decyzja 1/CMP.8”) zmienia zasady dotyczące określania kryteriów, jakie należy spełnić, aby móc korzystać z elastycznych mechanizmów w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto. Ustanawia ona również limity przenoszenia jednostek z pierwszego do drugiego okresu rozliczeniowego oraz zawiera wymóg, aby każda ze stron utworzyła konto rezerwy nadwyżki z poprzedniego okresu. Ponadto decyzja ta przewiduje opłatę w wysokości 2 % dochodu, która ma być pobierana przy pierwszych międzynarodowych przeniesieniach AAU i przy wydawaniu ERU dla projektów wspólnych wdrożeń natychmiast po przeliczeniu na ERU jednostek AAU lub jednostek pochłaniania (RMU) posiadanych wcześniej przez strony. Dalsze zasady realizacji drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto są obecnie przedmiotem negocjacji.
(9)
W aktach delegowanych, które mają być przyjmowane na mocy niniejszego rozporządzenia, Komisja powinna zapewnić proces rozliczania na końcu drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto, w którym po każdym przeniesieniu rocznych limitów emisji netto zgodnie z decyzją nr 406/2009/WE oraz każdym przeniesieniu uprawnień netto z udziałem państw trzecich uczestniczących w systemie handlu emisjami gazów cieplarnianych ustanowionym w EU ETS, lecz niebędących stronami umowy z Unią i jej państwami członkowskimi o wspólnej realizacji zobowiązań, nastąpi przeniesienie odpowiedniej liczby jednostek AAU.
(10)
Oczekuje się, że właściwe międzynarodowe zasady regulujące rozliczanie emisji i postępy w realizacji zobowiązań zostaną przyjęte na następnej konferencji klimatycznej, która ma odbyć się w Limie w grudniu 2014 r. Unia i jej państwa członkowskie powinny współpracować z państwami trzecimi, by pomóc do tego doprowadzić.
(11)
Na mocy decyzji nr 1/CMP.8, która zobowiązuje strony do rewizji swoich zobowiązań w drugim okresie rozliczeniowym do roku 2014, można rozważyć anulowanie części jednostek AAU, CER i ERU, by zwiększyć poziom ambicji zobowiązań odnośnych stron.
(12)
Aby ustanowić spójne zasady mające zapewnić techniczną realizację drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto w Unii, w tym umożliwić przejście od pierwszego do drugiego okresu rozliczeniowego, aby umożliwić skuteczne funkcjonowanie wspólnej realizacji zobowiązań Unii, jej państw członkowskich oraz Islandii w drugim okresie rozliczeniowym oraz zapewnić jej funkcjonowanie w zgodzie z EU ETS i decyzją nr 406/2009/WE, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej od daty zawarcia przez Unię poprawki dauhańskiej do zakończenia dodatkowego okresu realizacji zobowiązań drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na szczeblu ekspertów. Przygotowując i redagując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić równoczesne, terminowe i właściwe przekazanie odpowiednich dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oraz ich spójność z przyjętymi na szczeblu międzynarodowym wymogami w zakresie rozliczania, warunkami wspólnej realizacji zobowiązań określonymi w decyzji Rady dotyczącej ratyfikacji poprawki dauhańskiej do protokołu z Kioto oraz stosownymi przepisami Unii.
(13)
W konkluzjach z dnia 9 marca 2012 r. Rada stwierdza, że ilościowo określone zobowiązanie do ograniczenia lub redukcji emisji unijnej w drugim okresie rozliczeniowym określone jest na podstawie łącznej unijnej wielkości emisji gazów cieplarnianych dopuszczalnej w okresie 2013-2020 w ramach pakietu legislacyjnego odnoszącego się do klimatu i energii, co odzwierciedla jednostronne zobowiązanie Unii na rzecz zmniejszenia do roku 2020 swych emisji o 20 %, i w tym kontekście potwierdza, że przy takim podejściu zobowiązania poszczególnych państw członkowskich odnośnie do redukcji emisji nie powinny przekraczać ich zobowiązań uzgodnionych w prawodawstwie Unii.
(14)
Należy zapewnić zachowanie limitów ustanowionych odnośnymi decyzjami organów UNFCCC lub protokołu z Kioto dotyczących przenoszenia jednostek ERU i CER z pierwszego do drugiego okresu rozliczeniowego.
(15)
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 525/2013,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (UE) nr 525/2013 wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 3 dodaje się punkty w brzmieniu:
„13a)
»rezerwa okresu rozliczeniowego« oznacza rezerwę utworzoną zgodnie z załącznikiem do decyzji 11/CMP.1 lub innymi stosownymi decyzjami organów UNFCCC lub protokołu z Kioto;
13b)
»rezerwa nadwyżki z poprzedniego okresu« oznacza konto utworzone na mocy decyzji 1/CMP.8 Konferencji Stron UNFCCC służącej jako spotkanie stron protokołu z Kioto (»decyzja 1/CMP.8«) lub innych stosownych decyzji organów UNFCCC lub protokołu z Kioto;
13c)
»porozumienie o wspólnej realizacji zobowiązań« oznacza postanowienia porozumienia zawartego zgodnie z art. 4 protokołu z Kioto pomiędzy Unią, jej państwami członkowskimi a jakimkolwiek państwem trzecim w celu wspólnej realizacji zobowiązań wynikających z art. 3 protokołu z Kioto w drugim okresie rozliczeniowym;”;
2)
w art. 10 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
„Unia i każde z państw członkowskich rozliczają się w swoich rejestrach utworzonych zgodnie z akapitem pierwszym z uprawnień przyznanych im w drugim okresie rozliczeniowym protokołu Kioto i realizują transakcje, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z decyzją 1/CMP.8 lub innymi stosownymi decyzjami organów UNFCCC lub protokołu z Kioto oraz z porozumieniem o wspólnej realizacji zobowiązań. W tym celu Unia i każde z państw członkowskich w swoich rejestrach:
-
tworzą rachunki posiadania strony, w tym rachunek depozytowy, oraz zarządzają nimi, a także umieszczają na tych rachunkach posiadania strony liczbę jednostek AAU odpowiadającą liczbie uprawnień do emisji przyznanej każdemu z nich w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto,
-
rozliczają wydawanie, posiadanie, przekazywanie, nabywanie, anulowanie, umarzanie, zastąpienie lub zmianę daty wygaśnięcia - stosownie do przypadku - jednostek AAU, RMU, ERU, CER, tCER i lCER znajdujących się w ich rejestrach w odniesieniu do drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto,
-
tworzą i utrzymują rezerwę okresu rozliczeniowego,
-
przenoszą jednostki AAU, CER i ERU znajdujące się w ich rejestrach z pierwszego do drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto oraz tworzą rezerwę nadwyżki z poprzedniego okresu i zarządzają jednostkami AAU, które się w niej znajdują,
-
rozliczają przenoszenie jednostek AAU i ERU jako część dochodu w następstwie wydania jednostek ERU oraz w następstwie pierwszego międzynarodowego przeniesienia jednostek AAU.”;
b)
dodaje się ustępy w brzmieniu:
„5. Komisja jest również uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 25, aby poprzez rejestry Unii i państw członkowskich nadać skuteczność technicznemu wykonaniu protokołu z Kioto w niezbędnym zakresie, na mocy decyzji 1/CMP.8 lub innych stosownych decyzji organów UNFCCC lub protokołu z Kioto oraz na mocy porozumienia o wspólnej realizacji zobowiązań zgodnie z ust. 1.
6. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 25 w celu zapewnienia, aby:
-
po każdym przeniesieniu rocznych limitów emisji netto zgodnie z decyzją nr 406/2009/WE oraz każdym przeniesieniu uprawnień netto z udziałem państw trzecich, które uczestniczą w systemie handlu emisjami gazów cieplarnianych ustanowionym w Unii dyrektywą 2003/87/WE, a które nie są stronami umowy o wspólnej realizacji zobowiązań, nastąpiło przeniesienie odpowiedniej liczby AAU w procesie rozliczania na końcu drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto,
-
realizowane były transakcje niezbędne do tego, by dostosować stosowanie limitów wprowadzonych decyzjami organów UNFCCC lub protokołu z Kioto w sprawie przenoszenia jednostek ERU i CER z pierwszego do drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto do przepisów art. 11a dyrektywy 2003/87/WE; transakcje takie nie mają wpływu na możliwość przenoszenia przez państwa członkowskie kolejnych jednostek ERU i CER z pierwszego do drugiego okresu rozliczeniowego w innych celach, pod warunkiem że nie zostaną przekroczone limity dotyczące przenoszenia jednostek ERU i CER z pierwszego do drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto.
7. Jeśli jedno z państw członkowskich znajduje się w szczególnej i wyjątkowej sytuacji, która w poważny sposób działa na jego niekorzyść, w tym w związku z rozbieżnościami rozliczeniowymi powstałymi podczas dostosowywania wdrażania przepisów Unii do zasad uzgodnionych na mocy protokołu z Kioto, to Komisja może przyjąć środki, które zaradziłyby tej sytuacji, z zastrzeżeniem dostępności jednostek na końcu drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto. W tym celu Komisja upoważniona jest do przyjmowania aktów wykonawczych dotyczących przenoszenia jednostek CER, ERU lub AAU znajdujących się w rejestrze Unii do rejestru tego państwa członkowskiego. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 26 ust. 2. Uprawnienia do przyjmowania tych aktów wykonawczych przysługują Komisji od daty zawarcia przez Unię poprawki dauhańskiej do protokołu z Kioto.
8. Przyjmując akty delegowane na mocy ust. 5 i 6, Komisja zapewnia spójność z dyrektywą 2003/87/WE i decyzją nr 406/2009/WE oraz spójne wdrożenie uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym wymogów w zakresie rozliczania i optymalną przejrzystość i dokładność rozliczania jednostek AAU, RMU, ERU, CER, tCER i ICER przez Unię i państwa członkowskie, unikając jednocześnie, w miarę możliwości, stwarzania obciążeń i kosztów administracyjnych, w tym kosztów związanych z opłatą od dochodu oraz opracowaniem i utrzymaniem narzędzi informatycznych. Szczególnie ważne jest, by przed przyjęciem takich aktów delegowanych Komisja stosowała swoje zwykłe procedury działania i prowadziła konsultacje z ekspertami, w tym ekspertami z państw członkowskich.”;
3)
w art. 11 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3. Na końcu drugiego okresu rozliczeniowego na mocy protokołu z Kioto oraz zgodnie z decyzją 1/CMP.8 lub innymi stosownymi decyzjami organów UNFCCC lub protokołu z Kioto, a także umową o wspólnej realizacji zobowiązań, Unia i każde z państw członkowskich umarzają znajdujące się w ich rejestrach jednostki AAU, RMU, ERU, CER, tCER lub lCER odpowiadające emisjom gazów cieplarnianych według ich źródeł oraz usuwania przez pochłaniacze objętym przyznanymi Unii lub tym państwom uprawnieniami do emisji.”;
4)
w art. 25 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
„Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 6, 7 i art. 10 ust. 4, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 8 lipca 2013 r.”;
b)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„2a. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 10 ust. 5 i 6, powierza się Komisji na okres od daty zawarcia przez Unię poprawki dauhańskiej do protokołu z Kioto do zakończenia dodatkowego okresu realizacji zobowiązań drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto.”;
5)
w art. 26 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3. W przypadku art. 10 ust. 7, jeżeli komitet nie wyda opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i zastosowanie ma art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011.”.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 15 maja 2014 r.