ROZHODNUTÍ RADY
ze dne 22. ledna 2013,
kterým se povoluje posílená spolupráce v oblasti daně z finančních transakcí
(2013/52/EU)
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 329 odst. 1 této smlouvy,
s ohledem na žádosti podané Belgickým královstvím, Spolkovou republikou Německo, Estonskou republikou, Řeckou republikou, Španělským královstvím, Francouzskou republikou, Italskou republikou, Rakouskou republikou, Portugalskou republikou, Republikou Slovinsko a Slovenskou republikou,
s ohledem na návrh Evropské komise,
s ohledem na souhlas Evropského parlamentu,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Podle čl. 3 odst. 3 Smlouvy o Evropské unii vytváří Unie vnitřní trh.
(2)
Podle článku 113 Smlouvy o fungování Evropské unie přijme Rada ustanovení k harmonizaci právních předpisů týkajících se daní z obratu, spotřebních daní a jiných nepřímých daní v rozsahu, v jakém je tato harmonizace nezbytná pro vytvoření a fungování vnitřního trhu a zabránění narušení hospodářské soutěže.
(3)
V roce 2011 vzala Komise na vědomí diskusi, která probíhala na všech úrovních, o dalším zdanění finančního sektoru. Tato diskuse pramení z přání, aby se finanční sektor spravedlivě a podstatně podílel na nákladech krize a aby byl do budoucna zdaněn spravedlivě ve srovnání s ostatními sektory, aby byly finanční instituce demotivovány od nadměrně rizikových činností, aby se doplnila regulační opatření zaměřená na předcházení budoucím krizím a aby se vytvořily dodatečné příjmy pro veřejné rozpočty nebo pro účely zvláštních politik.
(4)
V tomto kontextu přijala Komise dne 28. září 2011 návrh směrnice Rady o společném systému daně z finančních transakcí a změně směrnice 2008/7/ES (1). Hlavním cílem uvedeného návrhu bylo zajistit řádné fungování vnitřního trhu a zabránit narušení hospodářské soutěže.
(5)
Na zasedání Rady dne 22. června 2012 se ukázalo, že společný systém daně z finančních transakcí, jak jej navrhla Komise, nemá jednomyslnou podporu. Evropská rada dospěla dne 29. června 2012 k závěru, že navrženou směrnici Rada v přiměřené lhůtě nepřijme. Na zasedání Rady dne 10. července 2012 bylo konstatováno, že i nadále přetrvávají zásadní názorové rozdíly, pokud jde o potřebu vytvořit společný systém daně z finančních transakcí na úrovni Unie, a potvrdilo se, že zásada harmonizovaného zdanění finančních transakcí si v Radě v dohledné budoucnosti nezíská jednomyslnou podporu.
(6)
Za těchto okolností zaslalo jedenáct členských států, jmenovitě Belgie, Německo, Estonsko, Řecko, Španělsko, Francie, Itálie, Rakousko, Portugalsko, Slovinsko a Slovensko, Komisi dopisy, došlé mezi 28. zářím a 23. říjnem 2012, s žádostmi, v nichž uvedly, že hodlají mezi sebou navázat posílenou spolupráci v oblasti daně z finančních transakcí. Tyto členské státy požádaly, aby oblast působnosti a cíle posílené spolupráce vycházely z návrhu směrnice, který Komise předložila dne 28. září 2011. Kromě toho byla zejména zdůrazněna nutnost zabránit vyhýbání se daňovým povinnostem, narušení trhu a převodům do oblastí s jiným právním řádem.
(7)
Posílená spolupráce by měla stanovit potřebný právní rámec pro zavedení společného systému daně z finančních transakcí v zúčastněných členských státech a zajistit, aby tato daň byla v základních rysech harmonizována. Mělo by se tak co nejvíce zamezit pobídkám pro daňovou arbitráž, narušení alokace mezi finančními trhy, možnostem dvojího zdanění či nezdanění a také vyhýbání se daňovým povinnostem.
(8)
Podmínky stanovené v článku 20 Smlouvy o Evropské unii a v článcích 326 a 329 Smlouvy o fungování Evropské unie jsou splněny.
(9)
Na zasedání Rady dne 29. června 2012 bylo konstatováno a dne 10. července 2012 potvrzeno, že cíle přijmout společný systém daně z finančních transakcí nemůže Unie jako celek v přiměřené lhůtě dosáhnout. Je tak splněn požadavek stanovený v čl. 20 odst. 2 Smlouvy o Evropské unii, podle kterého lze posílenou spolupráci navázat až jako poslední prostředek.
(10)
Věcná oblast, v níž by se posílená spolupráce uskutečnila, totiž zavedení společného systému daně z finančních transakcí v rámci Unie, je oblast uvedená v článku 113 Smlouvy o fungování Evropské unie, a tedy ve Smlouvách.
(11)
Cílem posílené spolupráce v oblasti zavedení společného systému daně z finančních transakcí je zajistit řádné fungování vnitřního trhu. Díky spolupráci tohoto rozsahu nedochází k souběžnému uplatňování odlišných systémů v jednotlivých státech, a tedy k nežádoucí roztříštěnosti trhu, ani k problémům z toho plynoucím, tedy k narušení hospodářské soutěže, odklonu obchodu mezi produkty, hospodářskými subjekty i geografickými oblastmi, a k pobídkám pro hospodářské subjekty, aby se zdanění vyhnuly prostřednictvím operací s nízkou hospodářskou hodnotou. Tyto otázky jsou v předmětné oblasti zvláště důležité, neboť ta se vyznačuje vysoce mobilní daňovou základnou. Zamýšlená spolupráce tak v souladu s čl. 20 odst. 1 Smlouvy o Evropské unii podporuje cíle Unie, chrání její zájmy a posiluje její proces integrace.
(12)
Zavedení společného harmonizovaného systému daně z finančních transakcí nepatří mezi oblasti výlučné pravomoci Unie uvedené v čl. 3 odst. 1 Smlouvy o fungování Evropské unie. Jelikož tento systém v souladu s článkem 113 Smlouvy o fungování Evropské unie slouží fungování vnitřního trhu, patří mezi sdílené pravomoci Unie ve smyslu článku 4 Smlouvy o fungování Evropské unie, a nachází se tedy v rámci nevýlučných pravomocí Unie.
(13)
Posílená spolupráce v této oblasti je v souladu se Smlouvami a právem Unie, jak vyžaduje čl. 326 první pododstavec Smlouvy o fungování Evropské unie. V souladu s čl. 326 druhým pododstavcem uvedené smlouvy nebude tato spolupráce narušovat vnitřní trh ani hospodářskou, sociální a územní soudržnost a nebude vytvářet překážku ani diskriminaci v obchodu mezi členskými státy, ani mezi nimi vyvolávat narušení hospodářské soutěže.
(14)
Posílená spolupráce v dané oblasti zachovává pravomoci, práva a povinnosti nezúčastněných členských států, jak vyžaduje článek 327 Smlouvy o fungování Evropské unie. Uvedený systém by nezúčastněným členským státům nijak nebránil, aby zachovaly nebo zavedly daň z finančních transakcí na základě neharmonizovaných vnitrostátních předpisů. Společný systém daně z finančních transakcí by přisuzoval práva na zdanění zúčastněným členským státům pouze na základě vhodných hraničních určovatelů.
(15)
S výhradou dodržení všech podmínek účasti stanovených v tomto rozhodnutí je posílená spolupráce v oblasti uvedené v tomto rozhodnutí kdykoli otevřena všem členským státům, které projeví ochotu dodržovat akty již přijaté v jejím rámci, jak stanoví článek 328 Smlouvy o fungování Evropské unie,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Belgickému království, Spolkové republice Německo, Estonské republice, Řecké republice, Španělskému království, Francouzské republice, Italské republice, Rakouské republice, Portugalské republice, Republice Slovinsko a Slovenské republice se povoluje navázat mezi sebou posílenou spolupráci v oblasti zavedení společného systému daně z finančních transakcí při použití příslušných ustanovení Smluv.
Článek 2
Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dnem přijetí.
V Bruselu dne 22. ledna 2013.
DECYZJA RADY
z dnia 22 stycznia 2013 r.
upoważniająca do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie podatku od transakcji finansowych
(2013/52/UE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 329 ust. 1,
uwzględniając wnioski złożone przez Królestwo Belgii, Republikę Federalną Niemiec, Republikę Estońską, Republikę Grecką, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Republikę Włoską, Republikę Austrii, Republikę Portugalską, Republikę Słowenii i Republikę Słowacką,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Zgodnie z art. 3 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) Unia ustanawia rynek wewnętrzny.
(2)
Zgodnie z art. 113 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) Rada uchwala przepisy dotyczące harmonizacji ustawodawstw odnoszących się do podatków obrotowych, akcyzy i innych podatków pośrednich w zakresie, w jakim harmonizacja ta jest niezbędna do zapewnienia ustanowienia i funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz uniknięcia zakłóceń konkurencji.
(3)
W 2011 r. Komisja odnotowała toczącą się na wszystkich szczeblach debatę dotyczącą dodatkowego opodatkowania sektora finansowego. Debata ta wynika z chęci zapewnienia, aby sektor finansowy uczestniczył w należny i znaczący sposób w ponoszeniu kosztów kryzysu oraz aby w przyszłości opodatkowanie tego sektora było sprawiedliwe względem innych sektorów, a także, aby zniechęcić do podejmowania nadmiernie ryzykownych działań przez instytucje finansowe, uzupełnić środki regulacyjne mające na celu uniknięcie przyszłych kryzysów oraz wygenerować dodatkowe dochody dla budżetów ogólnych lub konkretnych celów politycznych.
(4)
W tym kontekście w dniu 28 września 2011 r. Komisja przyjęła wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych i zmieniającej dyrektywę 2008/7/WE (1). Głównym celem tego wniosku było zapewnienie właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego i uniknięcie zakłóceń konkurencji.
(5)
Na posiedzeniu Rady w dniu 22 czerwca 2012 r. potwierdzono, że nie ma jednomyślnego poparcia dla wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych w formie proponowanej przez Komisję. W dniu 29 czerwca 2012 r. Rada Europejska ze swojej strony stwierdziła, że zaproponowana dyrektywa nie zostanie przyjęta przez Radę w rozsądnym terminie. Na posiedzeniu Rady w dniu 10 lipca 2012 r. odniesiono się do utrzymujących się istotnych różnic opinii na temat potrzeby ustanowienia wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych na poziomie Unii i potwierdzono, że zasada zharmonizowanego opodatkowania transakcji finansowych nie otrzyma jednomyślnego poparcia w ramach Rady w przewidywalnej przyszłości.
(6)
W tych okolicznościach 11 państw członkowskich, a mianowicie Belgia, Niemcy, Estonia, Grecja, Hiszpania, Francja, Włochy, Austria, Portugalia, Słowenia i Słowacja, zwróciło się do Komisji z wnioskami w pismach otrzymanych pomiędzy dniem 28 września i 23 października 2012 r., informując, że pragną ustanowić między sobą wzmocnioną współpracę w dziedzinie podatku od transakcji finansowych. Wymienione państwa członkowskie wnioskowały, aby zakres i cele wzmocnionej współpracy oprzeć na wniosku Komisji dotyczącym dyrektywy z dnia 28 września 2011 r. Odniosły się również w szczególności do potrzeby unikania działań związanych z uchylaniem się od płacenia podatków, zakłóceń oraz przenoszeniem do innych jurysdykcji.
(7)
Wzmocniona współpraca powinna zapewnić niezbędne ramy prawne w celu ustanowienia wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych w uczestniczących państwach członkowskich i harmonizację podstawowych cech podatku. W miarę możliwości powinno to pozwolić uniknąć zachęt do arbitrażu podatkowego i zaburzeń alokacji pomiędzy rynkami finansowymi, a także możliwości podwójnego opodatkowania lub braku opodatkowania, jak również działań związanych z uchylaniem się od płacenia podatków.
(8)
Warunki określone w art. 20 TUE oraz w art. 326 i 329 TFUE zostały spełnione.
(9)
Na posiedzeniu Rady w dniu 29 czerwca 2012 r. odnotowano, a w dniu 10 lipca 2012 r. potwierdzono, że Unia jako całość nie będzie mogła zrealizować w rozsądnym terminie celu, jakim jest przyjęcie wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych. W związku z tym warunek określony w art. 20 ust. 2 TUE stanowiący, że wzmocniona współpraca może być ustanowiona wyłącznie w ostateczności, został spełniony.
(10)
Pod względem merytorycznym dziedzina, w której byłaby prowadzona wzmocniona współpraca, a mianowicie ustanowienie wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych w Unii, jest dziedziną objętą art. 113 TFUE, a zatem podlegającą postanowieniom Traktatów.
(11)
Wzmocniona współpraca w dziedzinie ustanowienia wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych ma na celu zapewnienie właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Przy skali tej współpracy unika się współistnienia odmiennych krajowych systemów, a co za tym idzie nadmiernego rozdrobnienia rynku, jak również związanych z tym problemów w postaci zakłóceń konkurencji, zakłóceń w handlu, między produktami, podmiotami i obszarami geograficznymi, oraz zachęt dla podmiotów do unikania opodatkowania poprzez transakcje o niskiej wartości ekonomicznej. Takie kwestie są szczególnie istotne w rozpatrywanej dziedzinie, ponieważ odznacza się ona wysoką zmiennością podstaw opodatkowania. W ten sposób współpraca ta sprzyja realizacji celów Unii, chroni jej interesy i wzmacnia proces jej integracji zgodnie z art. 20 ust. 1 TUE.
(12)
Ustanowienie wspólnego zharmonizowanego systemu podatku od transakcji finansowych nie znajduje się w wykazie dziedzin objętych wyłącznymi kompetencjami Unii, określonych w art. 3 ust. 1 TFUE. Ponieważ ustanowienie takiego systemu służy funkcjonowaniu rynku wewnętrznego zgodnie z art. 113 TFUE, wchodzi ono w zakres kompetencji dzielonych Unii w rozumieniu art. 4 TFUE, a tym samym - w zakres niewyłącznych kompetencji Unii.
(13)
Wzmocniona współpraca w danej dziedzinie jest podejmowana w poszanowaniu Traktatów i prawa Unii w myśl art. 326 akapit pierwszy. Zgodnie z art. 326 akapit drugi TFUE współpraca ta nie będzie naruszać rynku wewnętrznego ani spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej; nie będzie też stanowić przeszkody ani dyskryminacji w handlu między państwami członkowskimi ani prowadzić do zakłócenia konkurencji między nimi.
(14)
Wzmocniona współpraca w danej dziedzinie nie narusza kompetencji, praw i obowiązków państw członkowskich, które w niej nie uczestniczą, zgodnie z art. 327 TFUE. Taki system nie wpływałby na możliwość zachowania lub wprowadzenia podatku od transakcji finansowych na podstawie niezharmonizowanych przepisów krajowych w przypadku państw członkowskich, które nie uczestniczą we współpracy. Wspólny system podatku od transakcji finansowych przyznawałby uczestniczącym państwom członkowskim prawa do nakładania podatku jedynie na podstawie odpowiednich łączników.
(15)
Z zastrzeżeniem spełnienia wszelkich warunków uczestnictwa określonych w niniejszej decyzji wzmocniona współpraca w dziedzinie, o której mowa powyżej, pozostaje cały czas otwarta dla wszystkich państw członkowskich gotowych, zgodnie z art. 328 TFUE, przestrzegać aktów już przyjętych w ramach tej współpracy,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Niniejszym upoważnia się Królestwo Belgii, Republikę Federalną Niemiec, Republikę Estońską, Republikę Grecką, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Republikę Włoską, Republikę Austrii, Republikę Portugalską, Republikę Słowenii i Republikę Słowacką do podjęcia między sobą wzmocnionej współpracy w dziedzinie ustanowienia wspólnego systemu podatku od transakcji finansowych przy zastosowaniu odpowiednich postanowień Traktatów.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Sporządzono w Brukseli dnia 22 stycznia 2013 r.