PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ RADY (EU) č. 1106/2013
ze dne 5. listopadu 2013,
kterým se ukládá konečné antidumpingové clo a s konečnou platností vybírá prozatímní clo uložené na dovoz některých drátů z nerezavějící oceli pocházejících z Indie
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (dále jen „základní nařízení“) (1), a zejména na článek 9 uvedeného nařízení,
s ohledem na návrh předložený Evropskou komisí po konzultaci s poradním výborem,
vzhledem k těmto důvodům:
A. ŘÍZENÍ
1. Prozatímní opatření
(1)
Dne 3. května 2013 uložila Evropská komise (dále jen „Komise“) nařízením (EU) č. 418/2013 (2) (dále jen „prozatímní nařízení“) prozatímní antidumpingové clo na dovoz některých drátů z nerezavějící oceli pocházejících z Indie (dále jen „dotčená země“) do Evropské unie (dále jen „Unie“).
(2)
Šetření bylo zahájeno na základě podnětu, který podala dne 28. června 2012 Evropská federace průmyslu železa a oceli (Eurofer) (dále jen „žadatel“) jménem výrobců v Unii, kteří představují více než 50 % celkové výroby některých drátů z nerezavějící oceli v Unii.
(3)
V souběžném antisubvenčním šetření Komise uložila nařízením (EU) č. 419/2013 (3) prozatímní vyrovnávací clo na dovoz některých drátů z nerezavějící oceli pocházejících z dotčené země a nařízením (EU) č. 861/2013 (4) konečné vyrovnávací clo.
2. Strany dotčené šetřením
(4)
V prozatímní fázi šetření byl použit výběr vzorku u indických vyvážejících výrobců a výrobců v Unii. V prozatímní fázi se počítalo také s výběrem vzorku v případě dovozců, kteří nejsou ve spojení. Jelikož však dva ze tří dovozců vybraných do vzorku neodpověděli na dotazník, nebylo možné výběr vzorků u dovozců použít. Proto byly pro konečná zjištění použity všechny dostupné informace týkající se všech spolupracujících dovozců, zejména pokud jde o zájem Unie.
(5)
Jeden vyvážející výrobce tvrdil, že jelikož nebyl pro určení újmy, kterou výrobní odvětví Unie utrpělo, zohledněn prodej od výrobců, kteří nejsou žadateli, nelze vybraný vzorek výrobců v Unii považovat za reprezentativní. Toto tvrzení bylo odmítnuto, protože vzorek byl vybrán na základě odpovědí obdržených od všech spolupracujících výrobců v Unii bez ohledu na jejich podporu stížnosti ve fázi stanovení reprezentativnosti, a byl proveden na základě objemu výroby.
(6)
Jeden vyvážející výrobce, který je ve spojení s výrobcem v Unii, podal proti podnětu námitku a požádal o individuální zjišťování, protože kvůli malému objemu vývozu nebyl do vzorku vyvážejících výrobců zařazen. Do vzorku výrobního odvětví Unie nebyl z důvodu malého objemu výroby zahrnut ani samotný výrobce v Unii. Komise s individuálním zjišťováním souhlasila, avšak vyvážející výrobce svou žádost stáhl.
(7)
Sedm indických vyvážejících výrobců, kteří nebyli zařazeni do vzorku, požádalo o individuální zjišťování. Dva z nich odpověděli na dotazník a pět nikoli. Jeden ze dvou vyvážejících výrobců, kteří odpovědi zaslali, svoji žádost o individuální zjišťování stáhl. Komise tudíž přezkoumala žádost jednoho indického vyvážejícího výrobce, který nebyl zařazen do vzorku, totiž:
-
KEI Industries Limited, Nové Dillí (dále jen „KEI“).
(8)
V prozatímní fázi nebylo u žádného z původně vybraných vyvážejících výrobců shledáno, že předložili dostatečně spolehlivé informace, a proto byl použit článek 18 základního nařízení. Komise se rozhodla rozšířit vzorek o tři společnosti, a to na základě objemu jejich vývozu a jejich ochoty spolupracovat, jakou vyjádřily po zahájení řízení. V důsledku toho Komise přešetřila odpovědi na dotazník a provedla inspekce na místě v prostorách následujících indických vyvážejících výrobců:
-
Garg Inox, Bahadurgarh, Harijána,
-
Macro Bars and Wires, Mumbaí, Maháráštra,
-
Nevatia Steel & Alloys, Mumbaí, Maháráštra.
(9)
S výhradou výše uvedených skutečností se 4. až 7. a 14. bod odůvodnění prozatímního nařízení potvrzují.
3. Období šetření a posuzované období
(10)
Jak je uvedeno ve 20. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, šetření dumpingu a újmy se týkalo období od 1. dubna 2011 do 31. března 2012 (dále jen „období šetření“ nebo „OŠ“). Zkoumání trendů významných pro posouzení újmy se týkalo období od 1. ledna 2009 do 31. března 2012 (dále jen „posuzované období“).
4. Následný postup
(11)
Po zveřejnění základních skutečností a úvah, na jejichž základě bylo rozhodnuto o uložení prozatímních antidumpingových opatření (dále jen „poskytnutí prozatímních informací“), předložilo své připomínky několik zúčastněných stran, a to tři vyvážející výrobci, jeden vyvážející výrobce, který stáhl svou žádost o individuální zjišťování, žadatel a 11 uživatelů. Všechny strany, které o to požádaly, byly vyslechnuty. Komise nadále shromažďovala informace, jež považovala za nezbytné pro konečná zjištění. Všechny obdržené připomínky byly zváženy a v odůvodněných případech vzaty v úvahu.
(12)
Komise všem zúčastněným stranám sdělila základní skutečnosti a úvahy, na jejichž základě zamýšlela doporučit uložení konečného antidumpingového cla na dovoz některých drátů z nerezavějící oceli pocházejících z dotčené země a konečný výběr částek zajištěných v podobě prozatímního cla (dále jen „poskytnutí konečných informací“). Všem stranám byla rovněž poskytnuta lhůta, během níž se mohly k poskytnutí konečných informací vyjádřit. Všechny obdržené připomínky byly zváženy a v odůvodněných případech vzaty v úvahu.
(13)
Po obdržení připomínek k poskytnutí konečných informací Komise informovala zúčastněné strany o změnách ve zjištěních týkajících se úrovně dumpingu některých vyvážejících výrobců. Všem stranám byla znovu poskytnuta lhůta, během níž se mohly k poskytnutí dodatečných informací vyjádřit. Všechny obdržené připomínky byly zváženy a v odůvodněných případech vzaty v úvahu. Jedna zúčastněná strana, žadatel, kritizovala skutečnost, že zjištění týkající se úrovně dumpingu některých vyvážejících výrobců byla pozměněna na základě nových údajů a připomínek obdržených po poskytnutí předběžných informací a v konečné fázi šetření. Rovněž uvedla, že byla porušena její procesní práva.
(14)
Komise se ovšem domnívala, že musí vzít informace předložené zúčastněnými stranami v úvahu a případně pozměnit zjištění, jestliže jsou připomínky odůvodněné. V žádném z těchto případů nebyly nové neověřené údaje použity ke stanovení dumpingu. Kromě toho procesní práva všech zúčastněných stran byla dodržena, neboť strany byly řádně a včas informovány a byly jim poskytnuty stejné lhůty k podání připomínek.
B. DOTČENÝ VÝROBEK A OBDOBNÝ VÝROBEK
(15)
Podle 21. bodu odůvodnění prozatímního nařízení jsou jako dotčený výrobek definovány dráty z nerezavějící oceli obsahující:
-
2,5 % hmotnostních nebo více niklu, jiné než dráty obsahující 28 % hmotnostních nebo více, avšak nejvýše 31 % hmotnostních niklu a 20 % hmotnostních nebo více, avšak nejvýše 22 % hmotnostních chromu,
-
méně než 2,5 % hmotnostních niklu, jiné než dráty obsahující 13 % hmotnostních nebo více, avšak nejvýše 25 % hmotnostních chromu a 3,5 % hmotnostních nebo více, avšak nejvýše 6 % hmotnostních hliníku,
v současnosti kódů KN 7223 00 19 a 7223 00 99, pocházející z dotčené země.
(16)
Někteří uživatelé vyjádřili obavy ohledně zjevného nedostatečného rozlišení mezi různými typy dotčeného výrobku a obdobného výrobku, neboť u všech typů výrobku existuje široký sortiment. Zejména byla vyslovena obava ohledně toho, jak by bylo možné během šetření zajistit spravedlivé srovnání všech typů. Jako u většiny šetření zahrnuje definice dotčeného výrobku širokou škálu typů výrobku, které mají stejné nebo podobné základní fyzikální, technické a chemické vlastnosti. Skutečnost, že se tyto vlastnosti mohou u různých typů výrobku lišit, může opravdu vést k tomu, že je pokryta široká škála typů. Tak je tomu i v případě stávajícího šetření. Komise vzala v úvahu rozdíly mezi typy výrobku a zajistila spravedlivé srovnání. Každému typu výrobku vyrobenému a prodanému indickými vyvážejícími výrobci bylo přiřazeno jednoznačné kontrolní číslo výrobku (product control number, „PCN“); totéž platí pro každý typ výrobku vyrobený a prodaný výrobním odvětvím Unie. Číslo bylo odvozeno z hlavních vlastností výrobku, v tomto případě z druhu oceli, pevnosti v tahu, povlaku, povrchové úpravy, průměru a tvaru. Proto byly na základě PCN porovnány typy drátů vyvážené do Unie s výrobky vyráběnými a prodávanými výrobním odvětvím Unie, které mají stejné nebo podobné vlastnosti. Všechny tyto typy spadají pod definici dotčeného výrobku a obdobného výrobku obsaženou v oznámení o zahájení řízení (5) a v prozatímním nařízení.
(17)
Jedna strana zopakovala své tvrzení, že se takzvané „vysoce technické“ typy výrobku liší od ostatních typů dotčeného výrobku a že s nimi nejsou zaměnitelné. Z toho důvodu by měly být z definice výrobku vyloučeny. Podle judikatury Soudního dvora Evropské unie (6) se pro určení toho, zda jsou výrobky obdobné do té míry, že jsou součástí stejného typu výrobku, musí zejména ověřit, zda mají stejné technické a fyzikální vlastnosti, stejné základní konečné využití a stejný poměr mezi cenou a kvalitou. V tomto ohledu se musí též posoudit zaměnitelnost těchto výrobků a konkurence mezi nimi. Šetřením se však zjistilo, že tyto „vysoce technické“ typy výrobku, na které uvedená strana odkazuje, mají stejné základní fyzikální, chemické a technické vlastnosti jako ostatní výrobky zahrnuté do šetření. Jedná se o výrobky z nerezavějící oceli, dráty, jejichž výrobní postup je podobný a při jejichž výrobě se používají podobné stroje, takže výrobci mohou podle poptávky střídavě vyrábět různé varianty výrobku. I když tedy různé typy drátů nejsou přímo zaměnitelné a přímo si nekonkurují, výrobci soutěží o zakázky, v nichž jde o širokou škálu drátů z nerezavějící oceli. Navíc tyto typy výrobku s použitím podobných výrobních metod vyrábí a prodává jak výrobní odvětví Unie, tak indičtí vyvážející výrobci. Toto tvrzení tudíž nelze přijmout.
(18)
V reakci na poskytnutí konečných informací jedna strana tvrdila, že analýza provedená Komisí v souvislosti s otázkou, zda mají být tzv. vysoce technické typy výrobku zahrnuty do šetření, byla nedostatečná. Toto tvrzení bylo zamítnuto. Šetřením se prokázalo, že vysoce technické typy výrobku spadají pod definici výrobku uvedenou v 17. bodě odůvodnění. Strana se mylně domnívala, že musejí být splněna současně všechna kritéria uvedená v judikatuře. Podle judikatury Soudního dvora Evropské unie (7) má Komise při vymezování produktu široký prostor jednat podle vlastního uvážení a musí se při tomto posouzení opírat o soubor kritérií stanovených Soudem. Přitom některá kritéria mohou často, jako i v tomto případě, poukazovat jedním směrem a jiná jiným směrem; v takové situaci musí Komise provést celkové posouzení, jak učinila i v tomto případě. Zúčastněná strana se tudíž mylně domnívá, že aby mohly typy výrobku spadat pod stejnou definici výrobku, musí mít všechny vlastnosti stejné.
(19)
Několik uživatelů tvrdilo, že tzv. dráty z nerezavějící oceli „řady 200“ by měly být z definice výrobku vyloučeny. Tvrdili zejména, že tento typ výrobku výrobní odvětví Unie téměř nevyrábělo. Toto tvrzení však není podložené. Za prvé, skutečnost, že výrobní odvětví Unie nevyrábí určitý typ výrobku, není dostatečným důvodem, aby byl tento typ výrobku vyloučen z šetření, pokud je jeho výrobní postup takový, že by výrobci v Unii mohli výrobu daného typu výrobku kdykoli zahájit. Za druhé, v případě vysoce technických drátů bylo zjištěno, že tyto typy dotčeného výrobku mají stejné nebo podobné základní fyzikální, chemické a technické vlastnosti jako ostatní typy obdobného výrobku vyráběného a prodávaného výrobním odvětvím Unie. Toto tvrzení tudíž nelze přijmout.
(20)
Rovněž tvrdili, že by do definice dotčeného výrobku měl být zahrnut válcovaný drát. Nicméně válcovaný drát je surovinou pro výrobu dotčeného výrobku, ze které se mohou vyrábět také jiné výrobky, například spojovací materiály a hřebíky. Tudíž se na rozdíl od dotčeného výrobku nejedná o hotový výrobek z oceli. Tvářením za studena je možné kromě jiného z válcovaného drátu vyrábět dotčený výrobek nebo obdobný výrobek. Proto válcovaný drát nemůže být zahrnut do definice výrobku ve smyslu základního nařízení.
(21)
Na základě výše uvedených informací se tímto potvrzují definice dotčeného výrobku a obdobného výrobku v 21. až 24. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
C. DUMPING
1. Úvod
(22)
Během inspekcí na místě v prostorách tří indických vyvážejících výrobců původně zařazených do vzorku a následné analýzy shromážděných informací bylo zjištěno, že tyto společnosti poskytly některé informace, které nelze považovat za spolehlivé. Komise dále pokračovala v šetření a v analýze všech informací předložených v reakci na poskytnutí prozatímních informací a následná slyšení.
(23)
Jak je uvedeno ve 26. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, v případě jednoho vyvážejícího výrobce dospěla Komise k závěru, že náklady uvedené v odpovědi na dotazník nemohly být odsouhlaseny s údaji uvedenými v interním účetním systému výrobce. Společnost uvedla, že nemožnost odsouhlasení byla způsobena chybami v registraci a metodou oceňování zásob, která je v případě interního účetního systému výrobce jiná než v případě údajů zveřejněných v ročních účetních závěrkách.
(24)
Jak je vysvětleno v 28. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, ačkoli údaje obsažené v interním účetním systému byly v souladu s auditovanými finančními výkazy na celopodnikové úrovni, nebylo možné srovnat údaje vygenerované interním systémem vykazování nákladů pro divizi výroby drátů s nákladovými tabulkami, které společnost výslovně vyhotovila pro účely odpovědi na dotazník v rámci šetření. V souladu s článkem 18 základního nařízení se proto usuzovalo, že by se pro účely antidumpingového šetření měly použít informace zjištěné v interním systému vykazování nákladů.
(25)
Z tohoto důvodu Komise prozatímně upravila údaje o nákladech, které vyvážející výrobce poskytl ve své odpovědi na dotazník, pomocí údajů dostupných v interním systému vykazování nákladů.
(26)
Jak je uvedeno v 27. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, vyvážející výrobce uvedl, že údaje v interním systému vykazování nákladů nejsou spolehlivé a pro účely šetření by se neměly použít. Společnost poukázala na řadu chyb a koncepčních problémů týkajících se interně vykazovaných údajů, které Komise použila pro úpravu nákladů. Společnost tvrdila, že Komise by měla ve své analýze vycházet z nákladů uvedených v odpovědi na dotazník. Kromě toho společnost v pozdější fázi po zavedení prozatímních opatření poskytla odsouhlasení mezi interně vykazovanými nákladovými údaji divize a odpovědí na dotazník. Na základě výše uvedeného a s ohledem na důkazy shromážděné během inspekce na místě by určité výrobní náklady, které uvedená společnost původně vykázala ve své odpovědi na dotazník, mohly být přijaty.
(27)
Nicméně na základě důkazů, které jsou k dispozici, nelze rozdělení určitých nákladů, jako jsou režijní a finanční náklady, vykázaných společností v odpovědi na dotazník považovat pro účely šetření za spolehlivé. Komise měla za to, že tyto náklady by měly být rozděleny na základě celkového obratu společnosti a nákladů na prodané zboží v souladu s čl. 2 odst. 5 základního nařízení. Na základě výše uvedených skutečností by většina nákladů uvedených v odpovědi na dotazník mohla být přijata a rozdělení na základě obratu bylo společností v konečné fázi šetření schváleno. Výše dumpingového rozpětí se snížila v návaznosti na přezkoumání nákladů na balení a některých režijních nákladů. Má se tudíž za to, že článek 18 základního nařízení by se pro účely stanovení dumpingového rozpětí v případě tohoto vyvážejícího výrobce neměl dále používat.
(28)
Jak je stanoveno v 30. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, v případě druhého vyvážejícího výrobce Komise zjistila, že nákupy a spotřeba surovin uvedené v odpovědi společnosti na dotazník nebyly doloženy údaji zjištěnými v systému výrobce pro řízení zásob. Zejména se ukázalo, že rozdělení jakostních tříd oceli se v jednotlivých zdrojích liší. Komise stanovila, že jakostní třída oceli je klíčovým faktorem při určování nákladů konečného výrobku a že nespolehlivé informace o jakostní třídě oceli by mohly vážně zkreslit stanovení nákladů a prodejní ceny jednotlivých typů výrobku, a mohly by být proto zavádějící, a vyvážejícího výrobce na tuto zásadní úvahu při různých příležitostech upozornila.
(29)
Jak je uvedeno v 31. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, vyvážející výrobce však uvedl, že počítačové soubory obsahující údaje o nákupech surovin, které Komise získala během inspekce na místě, nebyly úplné, jelikož jiná oddělení ve společnosti uskutečnila dodatečné nákupy surovin, tyto nákupy však nebyly vykázány a zahrnuty v počítačových souborech získaných během inspekce na místě a přezkoumaných Komisí. Vyvážející výrobce rovněž tvrdil, že zjištěné rozdíly v množství jednotlivých jakostních tříd oceli byly zapříčiněny skutečností, že některé jakostní třídy oceli se částečně překrývaly s jinými a že některé části výrobního procesu není možné sledovat na úrovni jednotlivých jakostních tříd oceli.
(30)
V 32. bodě odůvodnění prozatímního nařízení však Komise podotkla, že výše uvedená tvrzení společnosti týkající se dodatečných nákupů surovin nebyla podložená a v žádném případě nepostačují k vysvětlení zjištěných rozdílů na úrovni jednotlivých jakostních tříd oceli. Komise rovněž podotkla, že společnost tvrdila, že není možné přesné sledování podle jednotlivých jakostních tříd oceli ve všech fázích výrobního procesu. Toto tvrzení dále narušilo spolehlivost celého systému vykazování jakostních tříd oceli. Poskytnuté informace o jakostních třídách oceli proto byly předběžně považovány za zavádějící.
(31)
V 33. bodě odůvodnění prozatímního nařízení Komise vyjádřila domněnku, že nahlášené rozdělení surovin podle jakostních tříd oceli není spolehlivé a nemělo by se prozatím brát v potaz a že by zjištění měla v souladu s článkem 18 základního nařízení vycházet z dostupných údajů. Kvůli nespolehlivosti celého systému vykazování nebylo možné učinit zjištění na základě nahlášených jakostních tříd oceli. Při výpočtu celkového dumpingového rozpětí u všech výrobků byla proto použita celková spotřeba všech surovin bez přihlédnutí k rozdělení podle jakostních tříd oceli.
(32)
Po zveřejnění prozatímních zjištění společnost podala proti tomuto prozatímnímu přístupu obecné námitky, ale nadále nebyla schopna nabídnout srovnání jednotlivých výrobků se stejným PCN. Společnost však v pozdější fázi šetření nabídla dostatečnou úroveň odsouhlasení, kdy jsou suroviny seskupeny do hlavních řad jakostních tříd nerezavějící oceli podle jejich chemického složení (řady 200, 300 a 400 podle klasifikace AISI). Společnost rovněž nabídla alternativní způsob seskupování, kdy bylo jako další faktor seskupování zahrnuto konečné použití. Protože však konečné použití nelze ověřit, přepočítala Komise dumpingové rozpětí na základě tříd oceli seskupených podle chemického složení vyjádřeného v řadách jakostních tříd oceli (200, 300 a 400 podle klasifikace AISI). Řady jakostních tříd oceli jsou všeobecně používaným, objektivním a ověřitelným kritériem, zatímco pro tuto společnost používání PCN neumožňuje úplné odsouhlasení, a tudíž by nebylo zajištěno spravedlivé srovnání na základě spolehlivých údajů ve smyslu základního nařízení.
(33)
Vzhledem k tomu, že však nebylo možné odsouhlasit dodatečné informace předložené společností s údaji na dostatečně podrobné úrovni požadované pro šetření, je prozatímní závěr, že systémy společnosti pro sledování nejsou dostatečně spolehlivé, zachován a článek 18 základního nařízení se použije pro konečné stanovení výrobních nákladů a výpočet dumpingového rozpětí, který tudíž vychází z přístupu uvedeného v předchozím bodě odůvodnění.
(34)
Jak je uvedeno v 34. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, v případě třetího vyvážejícího výrobce Komise během inspekce na místě zjistila, že toky surovin uvedené v odpovědi na dotazník nejsou v souladu s údaji obsaženými v účetním systému výrobce. Zdálo se, že rozdělení podle jakostních tříd oceli se v každém z těchto dvou zdrojů liší.
(35)
Jak je uvedeno v 35. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, vyvážející výrobce sice připustil určité chyby ve své odpovědi na dotazník, tvrdil však, že rozdíly v celkovém množství surovin lze odsouhlasit s přihlédnutím ke změnám zásob. Společnost však také tvrdila, že částečně se překrývající jakostní třídy oceli znemožňují přesné odsouhlasení podle jednotlivých jakostních tříd oceli. Ve svých připomínkách předložených po sdělení prozatímních zjištění společnost rovněž uvedla, že jakostní třída oceli uvedená na prodejní faktuře občas neodpovídá skutečné jakostní třídě oceli, která byla vyvezena. Kromě toho společnost tvrdila, že ve výrobním odvětví nerezavějící oceli se nepoužívají přesně jakostní třídy oceli, ale že se namísto toho zveřejněná chemická složení jakostních tříd oceli a chemické složení skutečných výrobků liší. Společnost namítala, že i při zohlednění těchto vysvětlení by se nesrovnalosti zjištěné Komisí týkaly pouze zanedbatelné části jejího vývozu.
(36)
Komise měla za to, že objem zjištěných nesrovnalostí nemohl být vysvětlen příležitostnými nepřesnostmi. Naopak předložené argumenty přispěly ke snížení důvěryhodnosti celého systému společnosti pro vykazování jakostních tříd oceli, zejména s ohledem na rozhodující váhu jakostních tříd oceli při určování nákladů konečného výrobku.
(37)
Nicméně později v průběhu šetření společnost tvrdila, že pokud Komise nepřijme původní vykazování jakostních tříd oceli, které společnost poskytla, mohl by být přesnější výsledek získán tak, že by Komise místo sloučení všech PCN, což bylo učiněno v prozatímní fázi, seskupila pouze ty konkrétní třídy oceli, mezi nimiž byly zjištěny nesrovnalosti, nebo by alternativně seskupila jakostní třídy oceli podle jejich chemického složení vyjádřeného v řadách jakostních tříd oceli (200, 300 a 400 podle klasifikace AISI). Společnost rovněž nabídla další způsob rozdělení jakostních tříd oceli v řadě 300 do menších podskupin.
(38)
Komise následně přepočítala dumpingové rozpětí na základě skupin nerezavějící oceli podle chemického složení vyjádřeného v řadě tříd oceli (200, 300 a 400 podle klasifikace AISI) za použití stejné metody, jaká byla popsána v 30. bodě odůvodnění výše. Řady jakostních tříd oceli jsou všeobecně používaným, objektivním a ověřitelným kritériem, zatímco pro tuto společnost používání PCN neumožňuje úplné odsouhlasení, a tudíž by nebylo zajištěno spravedlivé srovnání na základě spolehlivých údajů ve smyslu základního nařízení.
(39)
Vzhledem k tomu, že však nebylo možné odsouhlasit dodatečné informace předložené společností s údaji na dostatečně podrobné úrovni požadované pro šetření, je prozatímní závěr, že systémy společnosti pro sledování nejsou dostatečně spolehlivé, zachován a pro konečné stanovení výrobních nákladů a výpočet dumpingového rozpětí se použije článek 18 základního nařízení a rozpětí tudíž bude vycházet z přístupu uvedeného v předchozím bodě odůvodnění.
(40)
Žadatel namítal, že seskupování dotčeného výrobku do jakostních tříd oceli Komisi zabránilo správně provést test ziskovosti pro určení běžné hodnoty podle PCN.
(41)
Komise provádí svou analýzu na úrovni, která je v souladu s vnitřními účetními systémy vyvážejících výrobců a výrobců v Unii, jež umožňují odůvodnění vykázaných údajů. Toto tvrzení se tedy zamítá.
(42)
Jelikož nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzuje se 37. a 38. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Běžná hodnota
(43)
Pro jednoho vyvážejícího výrobce, u kterého se použil článek 18 základního nařízení, bylo v návaznosti na přehodnocení jeho výrobních nákladů přezkoumáno určení běžné hodnoty. V konečné fázi byly výrobní náklady určeny na základě vykázaných výrobních nákladů, k nimž byly na základě metody rozdělení stanovené v čl. 2 odst. 5 základního nařízení připočteny prodejní, správní a režijní náklady, včetně nákladů na financování.
(44)
V případě tří vyvážejících výrobců nově zařazených do vzorku a vyvážejícího výrobce, kterému bylo přiznáno individuální zjišťování, bylo zjištěno, že objemy prodeje na domácím trhu byly celkově reprezentativní a představovaly nejméně 5 % celkového objemu vývozu dotčeného výrobku do Unie, zaznamenaného danou společností. V souladu s čl. 2 odst. 2 základního nařízení byla stejná zkouška reprezentativnosti provedena rovněž pro každý typ výrobku prodávaný výrobci nově zařazenými do vzorku na jejich domácích trzích a bylo zjištěno, že dotčené typy výrobku jsou srovnatelné s typy výrobku prodávanými na vývoz do Unie.
(45)
Stanovením podílu ziskového prodeje nezávislým odběratelům na domácím trhu během období šetření Komise dále přezkoumala, zda by domácí prodej každého vyvážejícího výrobce nově zařazeného do vzorku a vyvážejícího výrobce, jemuž bylo přiznáno individuální zjišťování, mohl být považován za uskutečněný v běžném obchodním styku podle čl. 2 odst. 4 základního nařízení.
(46)
V případě jednoho z vyvážejících výrobců nově zařazených do vzorku bylo zjištěno, že rozdělení nákladů původně předložené společností je nedostatečné, neboť nepřihlíželo k tloušťce drátu, což je významná nákladová položka. Se souhlasem společnosti byla metoda rozdělení nákladů upravena.
(47)
V případě druhého vyvážejícího výrobce nově zařazeného do vzorku byla opravena administrativní chyba ve stanovení dumpingového rozpětí. Kromě toho výrobce požadoval, aby Komise provedla dodatečné úpravy testu ziskovosti a cenových úprav. Tato tvrzení nebyla shledána jako oprávněná.
(48)
V případě vyvážejícího výrobce, jemuž bylo přiznáno individuální posouzení, byla opravena administrativní chyba ve výpočtech. Tentýž vyvážející výrobce uvedl další tvrzení o stanovení úrovně prodejních, správních a režijních nákladů a nákladů na vnitrostátní dopravu Komisí a požadoval úpravu o rozdíly ve fyzických vlastnostech dotčeného výrobku mezi domácím a vývozním trhem. Tato tvrzení byla odmítnuta, protože výpočty byly provedeny na základě údajů o nákladech předložených společností, které byly ověřeny během inspekce na místě, a protože tvrzení týkající se fyzických rozdílů nebylo nijak odůvodněno.
(49)
V důsledku toho se metodika pro určení běžné hodnoty, jak bylo popsáno v 39. až 48. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, potvrzuje a byla použita na tři vyvážející výrobce nově zařazené do vzorku a vyvážejícího výrobce, jemuž bylo přiznáno individuální zjišťování.
3. Vývozní cena
(50)
V případě jednoho vyvážejícího výrobce byly v návaznosti na jeho námitky opraveny určité administrativní chyby týkající se příležitostného použití nesprávného směnného kurzu a mylného zahrnutí určitého vnitroskupinového prodeje při výpočtu dumpingu.
(51)
U druhého vyvážejícího výrobce byl do výpočtu dumpingu zahrnut prodej uskutečněný prostřednictvím společnosti ve spojení se sídlem v Unii.
(52)
Jeden vyvážející výrobce, který byl do vzorku nově zařazen, tvrdil, že výhody, které získal v rámci režimů subvencí DEPBS a DDS, musí být přičteny k vývozním cenám.
(53)
Jiný vyvážející výrobce, nově zařazený do vzorku, podal zprávu o tom, že výhodami, které získal v rámci režimu subvencí DDS, byly záporné cenové úpravy, které vývozní ceny uměle navyšovaly.
(54)
Komise analyzovala cenové chování obou společností na trhu Unie a dospěla k závěrům, které vyplývají z použití čl. 2 odst. 8 základního nařízení, a tudíž nevyžadují další úpravy. Tvrzení první společnosti bylo proto zamítnuto a údajná cenová úprava druhé společnosti nebyla brána v potaz.
(55)
Jeden vyvážející výrobce, který byl nově zařazen do vzorku, tvrdil, že jeho vývozní ceny by měly být upraveny směrem nahoru tak, aby byly v souladu s jeho cenami na domácím trhu, protože domácí prodej byl uskutečňován v rámci vlastní značky, což zvýšilo ceny. Společnost však nedokázala doložit, že faktury, které byly předmětem jejího tvrzení, se skutečně týkaly značkového prodeje, a proto byla žádost zamítnuta.
(56)
Jelikož nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzuje se 50. až 52. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
4. Srovnání
(57)
Jeden vyvážející výrobce tvrdil, že s ohledem na sloučení všech PCN za účelem stanovení výrobních nákladů by se k vývozním cenám mělo přistupovat stejně a pro srovnání s běžnou hodnotou by měla být použita i jedna vývozní cena.
(58)
Komise však ve svém šetření zaměřeném na získání údajů o nákladech a o vývozních cenách na základě PCN neobdržela od dotčené společnosti nezbytná srovnání, která by umožnila stanovení spolehlivých výrobních nákladů na základě PCN. Šetřením však nebyly zjištěny žádné nedostatky v úrovních vývozních cen vykázaných podle PCN, a proto by nebylo vhodné použít k určení skutečných vývozních cen článek 18 základního nařízení. Jelikož v porovnání se standardy šetření nepovažuje Komise snížení úrovně podrobnosti oznamovaných cen v zájmu zajištění spravedlivého srovnání za vhodné, bylo tvrzení zamítnuto.
(59)
Vzhledem k tomu, že nebyly vzneseny žádné další připomínky, se 53. až 55. bod odůvodnění prozatímního nařízení potvrzuje.
5. Dumpingová rozpětí
(60)
Jak je stanoveno v čl. 2 odst. 11 a 12 základního nařízení, byla pro každou společnost zařazenou do vzorku vážená průměrná běžná hodnota stanovená pro obdobný výrobek srovnána s váženou průměrnou vývozní cenou dotčeného výrobku.
(61)
V souladu s čl. 9 odst. 6 základního nařízení, z důvodu použití článku 18 základního nařízení u dvou ze tří vyvážejících výrobců původně zařazených do vzorku, se dumpingové rozpětí pro spolupracující vyvážející výrobce, kteří nebyli zařazeni do vzorku, stanoví na základě průměrného dumpingového rozpětí jednoho vyvážejícího výrobce, který byl původně zařazen do vzorku a u kterého se článek 18 základního nařízení dále nepoužívá, a dvou společností nově zařazených do vzorku, jejichž dumpingová rozpětí nejsou de minimis. Na tomto základě bylo dumpingové rozpětí pro spolupracující společnosti nezařazené do vzorku stanoveno ve výši 8,4 %.
(62)
Pokud jde o všechny ostatní vyvážející výrobce v dotčené zemi, Komise nejprve stanovila úroveň spolupráce. Za tímto účelem se porovnal celkový objem vývozu uvedený v odpovědích na dotazník k výběru vzorku a celkový dovoz z dotčené země odvozený z dovozních statistik Eurostatu. Jelikož úroveň spolupráce byla vysoká, bylo zbytkové dumpingové rozpětí stanoveno na úrovni nejvyššího dumpingového rozpětí zjištěného u vyvážejících výrobců zařazených do vzorku. Na tomto základě byla celostátní úroveň dumpingu stanovena na 16,2 %.
(63)
Na základě toho činí vážená průměrná dumpingová rozpětí vyjádřená jako procento ceny CIF na hranice Unie před proclením:
Společnost
Konečné dumpingové rozpětí
GARG Inox
11,8 %
KEI Industries
7,7 %
Macro Bars and Wires
0,0 %
Nevatia Steel & Alloys
4,1 %
Raajratna Metal Industries
16,2 %
Venus Group
11,6 %
Viraj Profiles
6,8 %
Spolupracující společnosti nezařazené do vzorku
8,4 %
Všechny ostatní společnosti
16,2 %
D. VÝROBNÍ ODVĚTVÍ UNIE
1. Výrobní odvětví Unie
(64)
Někteří uživatelé zpochybnili počet výrobců v Unii stanovený v 63. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Tvrdí, že počet výrobců byl posouzen nesprávně a ve skutečnosti na trhu Unie působí méně výrobců.
(65)
Komise poukazuje na to, že výše uvedené tvrzení nebylo doloženo žádnými důkazy. Při ověřování reprezentativnosti a rovněž v průběhu šetření Komise ověřila počet výrobců v Unii uvedený v podnětu. Komise kvůli tomu kontaktovala všech 27 známých výrobců v Unii. Šetření potvrdilo, že během období šetření vyrábělo v Unii obdobný výrobek 27 výrobců v Unii. Jelikož nebyly vzneseny žádné další připomínky, 63. bod odůvodnění prozatímního nařízení se potvrzuje.
2. Výroba v Unii a výběr vzorku výrobců v Unii
(66)
Jelikož nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzuje se 64. až 67. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
E. ÚJMA
1. Spotřeba v Unii
(67)
Někteří uživatelé tvrdili, že při analyzování újmy neměly být zohledněny údaje za rok 2009, protože finanční krize, která v tomto roce nastala, měla zejména na spotřebu v Unii rušivé účinky. I kdyby však byl rok 2009 z analýzy vynechán, stále by byl patrný rostoucí trend spotřeby (+ 5 %), který je ukazatelem zlepšujícího se trhu. Nepříznivé dopady finanční krize jsou navíc uznány v 68. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Jelikož nebyly vzneseny žádné další připomínky, 68. bod odůvodnění prozatímního nařízení se potvrzuje.
2. Dovoz z dotčené země do Unie
(68)
Dumpingové rozpětí stanovené pro společnost Macro Bars and Wires nedosahuje hodnoty de minimis, kterou uvádí čl. 9 odst. 3 základního nařízení. Má se tudíž za to, že tento vyvážející výrobce neuplatňoval během období šetření dumpingové ceny ve smyslu čl. 1 odst. 2 základního nařízení. Z toho důvodu byl objem jeho dovozu vyloučen z objemu prozatímně stanoveného dumpingového dovozu z dotčené země. Jeden vyvážející výrobce, Venus Group, uvedl, že některé transakce byly omylem započítány dvakrát. Komise souhlasila s vyvážejícím výrobcem a upravila celkový objem dumpingového dovozu tím, že tyto dotčené transakce odstranila.
(69)
Objem, podíl na trhu a průměrná cena dumpingového dovozu byly příslušným způsobem revidovány.
(70)
Objem dumpingového dovozu a jeho podíl na trhu:
2009
2010
2011
Období šetření
Objem
15 826
27 291
34 494
33 252
Index (2009 = 100)
100
172
218
210
Podíl na trhu
12,0 %
14,6 %
17,6 %
16,9 %
Index (2009 = 100)
100
121
146
140
Zdroj: Eurostat a odpovědi na dotazník
(71)
Společnost Macro Bars and Wires vyvezla během období šetření jen omezené množství dotčeného výrobku a také transakce společnosti Venus Group uvedené výše se omezovaly na malé množství, proto odečtení tohoto objemu dovozu od celkového objemu dumpingového dovozu z dotčené země nic neměnilo na trendech popsaných v 69. a 71. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Tyto body odůvodnění prozatímního nařízení se proto potvrzují.
(72)
Průměrná cena dumpingového dovozu:
2009
2010
2011
Období šetření
Průměrná cena
2 380
2 811
3 259
3 207
Index (2009 = 100)
100
118
137
135
Zdroj: Eurostat a odpovědi na dotazník
(73)
Úprava objemu dumpingového dovozu nemá za následek významné změny průměrných cen dumpingového dovozu z Indie nebo výpočtů míry cenového podbízení. Vážené průměrné rozpětí cenového podbízení činí 15 %, což potvrzuje zjištění v prozatímním nařízení.
(74)
Indický vyvážející výrobce tvrdil, že ceny prodeje do Unie se zdají být velmi nevěrohodné a že jsou zřejmě zkreslené. Je však třeba zdůraznit, že ceny použité ve výpočtech cenového podbízení byly výsledkem informací shromážděných a ověřených v šetřeních na místě v prostorách výrobců v Unii zařazených do vzorku.
(75)
Závěry, které vyplývají ze zjištění popsaných v 75. až 77. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, se potvrzují.
3. Hospodářská situace výrobního odvětví Unie
(76)
Některé strany tvrdily, že výsledky, kterých výrobní odvětví Unie dosáhlo, by měly být v kontextu globální hospodářské krize považovány za poměrné dobré a že s výjimkou jediného ukazatele újmy, totiž podílu na trhu, žádný jiný ukazatel nenasvědčuje tomu, že by k újmě docházelo.
(77)
Jedna strana tvrdila, že se průměrné prodejní ceny výrobního odvětví Unie zvýšily asi o 34 %, tedy daleko výrazněji než výrobní náklady, které se během stejného období zvýšily o 13 %. V tomto ohledu je třeba poznamenat, že výrobní odvětví Unie své zboží na počátku posuzovaného období, tedy v roce 2009, prodávalo za ceny nižší, než byly výrobní náklady, a teprve od roku 2011 se mu podařilo prodávat za ceny převyšující výrobní náklady.
(78)
Z šetření vyplynulo, že některé ukazatele újmy, jako objem výroby a vytížení kapacit, sice vykazovaly pozitivní trend, nebo zůstaly stabilní, např. zaměstnanost, avšak řada jiných ukazatelů týkajících se finanční situace výrobního odvětví Unie, např. ziskovost, peněžní tok, investice a návratnost investic, během posuzovaného období nevykazovaly uspokojivý vývoj. Zatímco ukazatel týkající se investic se v roce 2010 zlepšil, v roce 2011 a během období šetření se snížil pod úroveň roku 2009. I když je pravda, že se návratnost investic od roku 2009 do roku 2011 zlepšila a dosáhla 6,7 %, v období šetření opět poklesla na 0,8 %. Podobně se do roku 2011 zlepšovaly ukazatele týkající se ziskovosti a peněžních toků a v období šetření se začaly opět zhoršovat. Proto lze učinit závěr, že se stav výrobního odvětví Unie začal po roce 2009 zlepšovat, avšak jeho zotavování bylo následně zpomaleno dumpingovým dovozem z dotčené země.
(79)
Na žádost jedné zúčastněné strany lze potvrdit, že výše zásob uvedená ve 100. bodě odůvodnění prozatímního nařízení se týkala činnosti podniků v Unii zařazených do vzorku.
(80)
Výrobní odvětví Unie tvrdilo, že cílové ziskové rozpětí ve výši 5 % stanovené v prozatímní fázi je příliš nízké. Dotčená strana své tvrzení dostatečně neodůvodnila. V 95. bodě odůvodnění prozatímního nařízení jsou vysvětleny důvody pro toto ziskové rozpětí a z šetření nevyplynuly žádné další důvody pro to, aby bylo změněno. Cílový zisk ve výši 5 % zůstává tudíž pro účely konečných zjištění zachován.
(81)
Jeden vyvážející výrobce tvrdil, že problémy výrobního odvětví Unie jsou z velké části způsobeny strukturálními problémy, a že tedy cílové ziskové rozpětí ve výši 5 % je nereálné.
(82)
Je třeba připomenout, že podle judikatury (8) musí orgány stanovit ziskové rozpětí, se kterým by výrobní odvětví Unie mohlo počítat za normálních podmínek hospodářské soutěže bez dumpingového dovozu. V roce 2007 činilo ziskové rozpětí 3,7 %; od roku 2008 bylo toto rozpětí v důsledku finanční a hospodářské krize záporné. Žadatel tvrdil, že dumpingové výrobky začaly přicházet na trh Unie od roku 2007 (kdy se objem dovozu zvýšil z 17 727 t v roce 2006 na 24 811 t), což se šetřením potvrdilo. Proto nebylo možné stanovit cílové ziskové rozpětí na základě zisku, se kterým by mohli výrobci v Unii počítat v případě obdobného výrobku. V důsledku toho, jak bylo vysvětleno v 95. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, Komise považovala za vhodné použít ziskové rozpětí ve výši 5 % na základě skutečných zisků zaznamenaných v jiných částech ocelářského průmyslu, které nebyly poškozeny dumpingovým a subvencovaným dovozem, což již bylo provedeno v jiných nedávných šetřeních týkajících se podobných výrobků ve stejném odvětví (9). Kromě toho je třeba poznamenat, že ziskové rozpětí 3,7 %, které bylo zaznamenáno v roce 2007, se v každém případě považuje kvůli přítomnosti a zvýšení dumpingového dovozu za příliš nízké. Cílový zisk ve výši 5 % zůstává tudíž pro účely konečných zjištění zachován.
4. Závěr ohledně újmy
(83)
Komise proto dospěla k závěru, že výrobní odvětví Unie utrpělo podstatnou újmu ve smyslu čl. 3 odst. 5 základního nařízení. Vzhledem k tomu, že nebyly vzneseny žádné další připomínky, se 78. až 105. bod odůvodnění prozatímního nařízení potvrzuje.
F. PŘÍČINNÁ SOUVISLOST
1. Účinek dumpingového dovozu
(84)
Jeden vyvážející výrobce tvrdil, že prozatímní nařízení opominulo, že výrobní odvětví Unie mělo prospěch ze zvýšené spotřeby od roku 2009 a že Komise nemůže očekávat, že výrobní odvětví Unie bude schopné si navždy udržet svůj podíl na trhu.
(85)
K těmto tvrzením je třeba poznamenat, že podle šetření podíl dumpingového indického dovozu na trhu rostl rychleji než spotřeba na trhu Unie. Objem dumpingového indického dovozu se zvýšil o 110 %, zatímco spotřeba se ve stejném období zvýšila o 50 %. Šetření kromě toho ukázalo, že průměrné indické ceny byly trvale nižší než průměrná cena výrobního odvětví Unie ve stejném období a byly nižší než průměrná cena výrobního odvětví Unie o 15 % v období šetření. Z toho plyne, že ačkoliv výrobní odvětví Unie skutečně do určité míry mělo prospěch ze zvýšené spotřeby a rovněž mohlo zvýšit objem svého prodeje o 40 %, nedokázalo si udržet svůj podíl na trhu, jaký mohl být za zlepšujících se podmínek na trhu a vzhledem k volné výrobní kapacitě výrobního odvětví Unie předpokládán.
2. Účinek jiných činitelů
2.1 Nedumpingový dovoz
(86)
Během posuzovaného období byl vývoj nedumpingového dovozu a cen srovnatelný s vývojem dumpingového dovozu a cen. Kromě toho ceny dumpingového dovozu byly v zásadě na stejné úrovni jako ceny nedumpingového dovozu, kdy průměrné dovozní ceny bez dumpingu byly nižší o 0,4 %. Kromě toho je objem nedumpingového dovozu nižší než šest procent celkového dovozu z dotčené země a o něco vyšší než jedno procento podílu na trhu. Komise se domnívá, že újma způsobená nedumpingovým dovozem z dotčené země tudíž nenarušila příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem z dotčené země a podstatnou újmou, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie v období šetření.
2.2 Dovoz ze třetích zemí
(87)
Dva indičtí vyvážející výrobci a indická vláda zopakovali tvrzení, že do šetření by měl být zahrnut dovoz drátů z nerezavějící oceli pocházejících z Čínské lidové republiky (dále jen „ČLR“) a že dopad dovozu z ČLR na trh Unie a výrobní odvětví Unie byl podhodnocen.
(88)
Jak je uvedeno ve 115. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, od počáteční fáze dosud nebyly předloženy žádné důkazy o dumpingu působícím újmu výrobnímu odvětví Unie, které by mohly odůvodňovat zahájení antidumpingového šetření dovozu pocházejícího z ČLR. Tvrzení, že by ČLR měla být zahrnuta do rozsahu šetření, se proto zamítá jako neopodstatněné.
(89)
Dovoz z Čínské lidové republiky však během posuzovaného období vykazoval rostoucí tendenci a v období šetření dosáhl podílu na trhu 8,3 % (viz 113. bod odůvodnění prozatímního nařízení). Kromě toho byly ceny dovozu z ČLR nižší než ceny výrobního odvětví Unie i ceny indických výrobců vyvážejících na trh Unie. Proto bylo dále zkoumáno, zda dovoz z ČLR mohl přispět k újmě, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie, a narušit příčinnou souvislost mezi újmou a indickým dumpingovým dovozem.
(90)
Informace dostupné v prozatímní fázi naznačují, že sortiment výrobků z dovozu z ČLR se odlišoval a že segmenty, v nichž byly přítomny čínské výrobky, se lišily od výrobků prodávaných výrobním odvětvím Unie nebo výrobků indického původu prodávaných na trhu Unie.
(91)
Po zveřejnění prozatímních opatření Komise obdržela několik námitek, které upozorňovaly na možnost, že by čínský dovoz za nízké ceny mohl během období šetření narušit příčinnou souvislost mezi dumpingovým indickým dovozem a vážnou újmou, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie.
(92)
Analýzy provedené na základě statistik dovozu ohledně dvou kódů KN, které jsou předmětem šetření, ukázaly, že 29 % čínského dovozu se týkalo nižšího segmentu trhu (dovoz pod kódem KN 7223 00 99). Tím se částečně vysvětluje, proč jsou ceny čínských výrobků v průměru nižší než ceny výrobního odvětví Unie i ceny indických vyvážejících výrobců. Statistiky ke kódu KN 7223 00 99 rovněž ukázaly, že odběratelé čínských výrobců jsou soustředěni ve Spojeném království, kde výrobní odvětví Unie v zásadě není činné.
Průměrná cena (EUR/t)
2009
2010
2011
Období šetření
72 230 019
2 974
3 286
3 436
2 995
72 230 099
765
1 458
1 472
1 320
Zdroj: Eurostat
(93)
Pokud jde o kód KN 7223 00 19, analýza vypracovaná na základě PCN ukázala, že jak výrobní odvětví Unie, tak indičtí výrobci soutěžili především v kvalitativně vyšším segmentu trhu, kde ceny mohou být v rámci stejného kódu KN až čtyřikrát vyšší než ceny v nižším segmentu trhu (10). Z šetření rovněž vyplynulo, že obecně se ceny liší v závislosti na typu výrobku a obsahu niklu.
(94)
Pokud jde o úroveň ceny dovozu z Čínské lidové republiky, je třeba poznamenat, že průměrné ceny čínského dovozu byly od roku 2009 do období šetření vyšší než ceny dumpingového dovozu dotčeného výrobku z Indie, jak ukazuje následující tabulka na základě průměrné ceny dumpingového čínského vývozu spadajícího pod kód KN 7223 00 19.
Průměrná cena (EUR/t)
2009
2010
2011
Období šetření
Období šetření + 1
72 230 019
2 974
3 286
3 436
2 995
3 093
Zdroj: Eurostat.
(95)
V období šetření průměrná cena čínského dovozu poprvé klesla pod cenu dumpingového indického dovozu. Bylo však zjištěno, že se jedná o dočasný jev, neboť čínské ceny v roce následujícím po období šetření rostly a byly opět vyšší než indické ceny.
(96)
Kromě toho z porovnání objemu dovozu z dotčené země a z ČLR vyplynulo, že během celého posuzovaného období a zejména během období šetření byl dovoz z ČLR na mnohem nižší úrovni než dovoz z dotčené země. Objem dovozu z ČLR představoval v zásadě méně než polovinu celkového dovozu z Indie.
(97)
Ačkoli tedy dovoz z Čínské lidové republiky přispěl k újmě, kterou výrobní odvětví Unie utrpělo, nemohl mít vliv na situaci ve výrobním odvětví Unie do té míry, aby tím byla narušena příčinná souvislost mezi dumpingovým dovozem z Indie a újmou, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie. Proto se 113. bod prozatímního nařízení potvrzuje.
2.3 Konkurence ze strany ostatních výrobců v Unii
(98)
Jedna strana tvrdila, že slabé finanční výsledky výrobců v Unii mohla způsobit konkurence ze strany ostatních výrobců v Unii, kteří nejsou žadateli ani nepodporovali šetření k zahájení tohoto řízení.
(99)
Vývoj podílu ostatních výrobců na trhu v Unii ukazuje následující tabulka.
2009
2010
2011
Období šetření
Prodej ostatních výrobců v Unii do Unie (v tunách)
34 926
55 740
55 124
55 124
Index (2009 = 100)
100
160
158
158
Podíl ostatních výrobců v Unii na trhu
26,6 %
29,8 %
28,1 %
27,9 %
Zdroj: podnět a průběžné odpovědi
(100)
Na výrobce v Unii, kteří nebyli žadateli a kteří zvláště nepodporovali toto šetření, připadalo 44 % veškerého prodeje Unie (viz 86. bod odůvodnění prozatímního nařízení). Objem jejich prodeje se zvýšil o 58 % z odhadovaných 34 926 t v roce 2009 na 55 124 t během období šetření. Tento nárůst je ovšem v porovnání s nárůstem dumpingového dovozu z dotčené země během téhož období (+ 110 %) poměrně mírný. Kromě toho zůstal podíl těchto výrobců v Unii na trhu během posuzovaného období poměrně konstantní a ani nebyly zjištěny žádné známky toho, že by jejich ceny byly nižší než ceny výrobců v Unii zařazených do vzorku. Z toho lze vyvodit závěr, že jejich prodej na trhu v Unii nepřispěl k újmě, kterou výrobní odvětví Unie utrpělo.
3. Závěr ohledně příčinné souvislosti
(101)
Jelikož nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzuje se 121. až 124. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
G. ZÁJEM UNIE
1. Obecné poznámky
(102)
Jelikož nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzuje se 125. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Zájem výrobního odvětví Unie
(103)
Jelikož nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzuje se 126. až 133. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
3. Zájem dovozců, kteří nejsou ve spojení
(104)
Jelikož nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzuje se 142. až 144. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
4. Zájem uživatelů
(105)
Po uložení prozatímních opatření kontaktovalo Komisi sedm uživatelů a jedno sdružení uživatelů a projevili zájem o spolupráci při šetření. Na základě jejich žádosti jim byly v dubnu 2013 zaslány dotazníky. Avšak pouze dva uživatelé poskytli úplnou odpověď na dotazník, a na spolupracující uživatele tak připadalo 12 % celkového dovozu z dotčené země během období šetření a 2,5 % celkové spotřeby Unie, přičemž zaměstnávali 32 osob zapojených do výroby hotových výrobků, jejichž součástí je dotčený výrobek. Hospodářské dopady opatření na uživatele byly přehodnoceny na základě nových údajů, které vyplynuly z odpovědí na dotazník, a u dvou uživatelů byly provedeny kontrolní návštěvy s cílem ověřit poskytnuté informace.
(106)
Uživatelé tvrdili, že úroveň ziskovosti ve výši 9 % uvedená ve 136. bodě odůvodnění prozatímního nařízení je příliš vysoká a není pro uživatelské odvětví reprezentativní. Po obdržení doplňujících odpovědí na dotazník byla průměrná ziskovost všech spolupracujících uživatelů přepočítána a stanovena na 2 % obratu.
(107)
Z šetření navíc vyplynulo, že nákupy spolupracujících uživatelů z dotčené země představovaly v průměru 44 % veškerých nákupů dotčeného výrobku a že dotčená země byla pro dva spolupracující uživatele výhradním zdrojem dodávek. Během období šetření představoval obrat výrobků zahrnujících dotčený výrobek v průměru 14 % celkového obratu spolupracujících uživatelů.
(108)
Pokud vezmeme v úvahu nejhorší scénář pro trh Unie, tj. že by nárůst cen nemohl být přenesen na distribuční řetězec a že by uživatelé nadále nakupovali výrobky z dotčené země v předchozích objemech, dopad cla na ziskovost, které by uživatelé dosáhli používáním a dalším zpracováváním dotčeného výrobku, by znamenal pokles na hodnotu, kdy by se uživatelé dostali do ztráty a dosáhli (záporné hodnoty) ziskovosti - 0,6 %.
(109)
Komise si je vědoma, že střednědobý i dlouhodobý dopad bude na individuální úrovni markantnější pro uživatele, jejichž jediným zdrojem je dovoz z Indie. Přitom se jedná jen o malý počet podniků (dva spolupracující uživatelé). Navíc mají možnost, pokud jejich indický výrobce spolupracuje, podle článku 11 základního nařízení požádat o vrácení cla, jsou-li splněny všechny podmínky pro takové vrácení.
(110)
Někteří uživatelé znovu vyjádřili obavy, že by opatření mohla mít dopad na určité typy drátů, které se v Evropě nevyrábějí, zejména typy zahrnuté do tzv. řady 200, jak je popsáno ve 139. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Skutečnost, že se v Unii nevyrábějí, přičítají uživatelé nízké poptávce a specifičnosti výrobního procesu.
(111)
Šetření však ukázalo, že tento typ drátů z nerezavějící oceli výrobní odvětví Unie vyrábí a že představují omezený podíl na trhu Unie. Uživatelé mají k dispozici také alternativní zdroje dodávek z jiných zemí, které nepodléhají antidumpingovým nebo antisubvenčním opatřením. Navíc lze pro stejné účely používat i jiné typy drátů z nerezavějící oceli. Uložení opatření tudíž nemůže mít významný dopad na trh Unie a na tyto uživatele. Tento požadavek se proto zamítá.
(112)
Někteří uživatelé poukazovali na to, že dodací lhůty výrobců v Unii jsou u obdobného výrobku ve srovnání s dodacími lhůtami u dotčeného výrobku z Indie delší. Avšak možnosti obchodníků výrobky skladovat a mít je rychle k dispozici nevyvrací věcné důkazy nepříznivých účinků dumpingového dovozu. Proto je třeba tento argument odmítnout.
(113)
S ohledem na výše uvedené úvahy lze mít za to, že i když opatření uložená na dovoz z dotčené země budou mít na některé uživatele pravděpodobně nepříznivější dopad než na jiné, bude uložení opatření pro trh Unie celkově vzato prospěšné. Zejména se má za to, že obnovením spravedlivých obchodních podmínek na trhu Unie bude výrobní odvětví Unie moci přizpůsobit své ceny výrobním nákladům, zachovat výrobu a pracovní místa, získat zpět podíl na trhu, o který přišlo, a využít větších úspor z rozsahu. Tak by výrobní odvětví mohlo dosáhnout přiměřeného ziskového rozpětí, které by mu umožnilo střednědobě i dlouhodobě účinně fungovat. Zároveň může zlepšit svou celkovou finanční situaci. Z šetření dále vyplynulo, že opatření budou mít celkově na uživatele a dovozce, kteří nejsou ve spojení, jen omezený dopad. Dospělo se tudíž k závěru, že celkový přínos opatření zřejmě převáží nad dopadem na uživatele dotčeného výrobku na trhu Unie.
5. Závěr ohledně zájmu Unie
(114)
Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem bylo potvrzeno hodnocení uvedené ve 145. až 146. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
H. KONEČNÁ ANTIDUMPINGOVÁ OPATŘENÍ
1. Úroveň pro odstranění újmy
(115)
V případě jednoho vyvážejícího výrobce byl výpočet odstranění újmy upraven směrem dolů v reakci na jeho tvrzení, že došlo k administrativním chybám z důvodu záměny směnného kurzu u některých transakcí a zahrnutí transakcí uvnitř skupiny při výpočtu. Jelikož nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzuje se 148. až 151. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
(116)
Tentýž vyvážející výrobce tvrdil, že indický vývoz do Unie je uskutečňován pro velkoobchodníky a že prodej výrobního odvětví Unie na trhu Unie je určen pro konečné uživatele, a že Komise tudíž neprováděla srovnání na vhodné úrovni obchodu. Šetření však ukázalo, že indičtí vyvážející výrobci prodávají oběma kategoriím zákazníků a že si u stejných kategorií zákazníků s výrobci v Unii konkurují.
2. Závěr ohledně úrovně pro odstranění újmy
(117)
Pro společnost Macro Bars and Wires nebylo vypočítáno individuální rozpětí újmy, neboť konečné antidumpingové rozpětí této společnosti bylo pod úrovní de minimis (viz 51. bod odůvodnění).
(118)
Potvrzuje se metodika použitá v prozatímním nařízení.
3. Konečná opatření
(119)
Vzhledem k výše uvedenému a v souladu s čl. 9 odst. 4 základního nařízení by mělo být uloženo konečné antidumpingové clo, a to na úrovni dostatečné k odstranění újmy působené dumpingovým dovozem s přihlédnutím k subvenčnímu rozpětí uloženému nařízením Komise (EU) č. 419/2013.
(120)
Proto byly sazby antidumpingového cla stanoveny porovnáním rozpětí újmy a dumpingových rozpětí, přičemž byla zohledněna subvenční rozpětí jejich odečtením v plné výši od příslušného dumpingového rozpětí. Konečné antidumpingové clo se proto stanoví takto:
Společnost
Dumpingové rozpětí
Vyrovnávací clo
Rozpětí újmy
Konečná sazba antidumpingového cla
GARG Inox
11,8 %
3,4 %
22,6 %
8,4 %
KEI Industries
7,0 %
0,0 %
41,9 %
7,7 %
Macro Bars and Wires
0,0 %
3,4 %
30,3 %
0,0 %
Nevatia Steel & Alloys
4,1 %
3,4 %
23,8 %
0,7 %
Raajratna Metal Industries
16,2 %
3,7 %
17,2 %
12,5 %
Venus group
11,6 %
3,0 %
23,4 %
8,6 %
Viraj Profiles Vpl. Ltd.
6,8 %
0,0 %
32,1 %
6,8 %
Spolupracující společnosti nezařazené do vzorku
8,4 %
3,4 %
23,7 %
5,0 %
Všechny ostatní společnosti
16,2 %
3,7 %
41,9 %
12,5 %
(121)
Antidumpingové celní sazby pro jednotlivé společnosti stanovené v tomto nařízení byly určeny na základě zjištění v současném šetření. Odrážejí tedy stav týkající se těchto společností zjištěný během šetření. Tyto celní sazby (oproti celostátnímu clu použitelnému na „všechny ostatní společnosti“) jsou použitelné výlučně na dovoz výrobků pocházejících z Indie a vyrobených uvedenými konkrétními právnickými osobami. Na dovážené výrobky vyrobené jakoukoli jinou společností, která není konkrétně uvedena v normativní části tohoto nařízení, včetně subjektů ve spojení se společnostmi konkrétně uvedenými, se tyto sazby nevztahují a tyto výrobky podléhají celní sazbě použitelné na „všechny ostatní společnosti“.
(122)
Jeden vyvážející výrobce v dotčené zemi nabídl cenový závazek v souladu s čl. 8 odst. 1 základního nařízení.
(123)
V posledních letech vykazoval dotčený výrobek značnou cenovou nestabilitu, a pevný cenový závazek proto v tomto případě není vhodný. Pro odstranění této překážky nabídl indický vyvážející výrobce ustanovení o indexaci na základě nákladů na suroviny. V tomto ohledu je třeba poznamenat, že mezi kolísáním cen dotčeného výrobku a kolísáním indexu nebylo možné stanovit žádnou přímou a přesnou souvislost, a indexace se proto nepovažuje za vhodné řešení. Kromě toho se šetřením zjistilo, že existují různé typy dotčeného výrobku, které nelze snadno rozlišit a jejichž ceny se výrazně liší.
(124)
Vyvážející výrobce kromě toho vyrábí řadu výrobků z nerezavějící oceli a je možné, že je prodává stejným zákazníkům v Unii prostřednictvím obchodních společností ve spojení. To by vedlo k vážnému riziku křížové kompenzace a krajně by to ztížilo účinné sledování dodržování závazku.
(125)
Na základě výše uvedeného dospěla Komise k závěru, že nabídnutý závazek nelze přijmout.
(126)
Každou žádost o použití individuální antidumpingové celní sazby pro jednotlivé společnosti (například poté, co se změnil název subjektu, nebo po vytvoření nových výrobních nebo obchodních subjektů) je třeba předložit Komisi (11) spolu se všemi příslušnými informacemi, zejména pokud jde o jakékoli změny v činnostech společnosti spojených s výrobou, domácím prodejem a prodejem na vývoz, např. v souvislosti se změnou názvu nebo změnou týkající se výrobních a obchodních subjektů. V případě potřeby bude toto nařízení, kterým se ukládá konečné antidumpingové clo, odpovídajícím způsobem změněno prostřednictvím aktualizace seznamu společností, na něž se vztahují individuální celní sazby.
4. Konečný výběr prozatímních antidumpingových cel
(127)
Vzhledem k rozsahu zjištěných dumpingových rozpětí a vzhledem k úrovni újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie se považuje za nezbytné s konečnou platností vybrat částky zajištěné v podobě prozatímního antidumpingového cla uloženého prozatímním nařízením, a to v rozsahu uložených konečných cel,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
1. Ukládá se konečné antidumpingové clo na dovoz drátů z nerezavějící oceli obsahujících:
-
2,5 % hmotnostních nebo více niklu, jiných než drátů obsahujících 28 % hmotnostních nebo více, avšak nejvýše 31 % hmotnostních niklu a 20 % hmotnostních nebo více, avšak nejvýše 22 % hmotnostních chromu,
-
méně než 2,5 % hmotnostních niklu, jiných než drátů obsahujících 13 % hmotnostních nebo více, avšak nejvýše 25 % hmotnostních chromu a 3,5 % hmotnostních nebo více, avšak nejvýše 6 % hmotnostních hliníku,
v současnosti kódů KN 7223 00 19 a 7223 00 99 a pocházejí z Indie.
2. Sazba konečného antidumpingového cla použitelná na čistou cenu s dodáním na hranice Unie před proclením je pro výrobky popsané v odstavci 1 a vyrobené níže uvedenými společnostmi stanovena takto:
Společnost
Clo (v %)
Doplňkový kód TARIC
Garg Inox, Bahadurgarh, Harijána a Pune, Maháráštra
8,4
B931
KEI Industries Ltd, Nové Dillí
7,7
B925
Macro Bars and Wires, Mumbaí, Maháráštra
0,0
B932
Nevatia Steel & Alloys, Mumbaí, Maháráštra
0,7
B933
Raajratna Metal Industries, Ahmadábád, Gudžarát
12,5
B775
Venus Wire Industries Pvt. Ltd, Mumbaí, Maháráštra
8,6
B776
Precision Metals, Mumbaí, Maháráštra
8,6
B777
Hindustan Inox Ltd., Mumbaí, Maháráštra
8,6
B778
Sieves Manufacturer India Pvt. Ltd., Mumbaí, Maháráštra
8,6
B779
Viraj Profiles Ltd., Tháné, Maháráštra a Mumbaí, Maháráštra
6,8
B780
Společnosti uvedené v příloze
5,0
B781
Všechny ostatní společnosti
12,5
B999
3. Není-li stanoveno jinak, použijí se platné celní předpisy.
Článek 2
Pokud vyvážející výrobce z Indie předloží Komisi dostatečné důkazy o tom, že:
a)
během období šetření (od 1. dubna 2011 do 31. března 2012) nevyvážel zboží popsané v čl. 1 odst. 1 pocházející z Indie;
b)
není ve spojení s žádným vývozcem ani výrobcem, na něž se vztahují opatření uložená tímto nařízením, a
c)
po skončení období šetření buď vyvezl dotčené zboží do Unie, nebo uzavřel neodvolatelný smluvní závazek vyvézt značné množství dotčeného zboží do Unie,
může být čl. 1 odst. 2 pozměněn přidáním nového vyvážejícího výrobce na seznam v příloze.
Článek 3
Částky zajištěné v podobě prozatímních antidumpingových cel uložených podle nařízení Komise (EU) č. 418/2013 na dovoz drátů z nerezavějící oceli obsahujících:
-
2,5 % hmotnostních nebo více niklu, jiných než drátů obsahujících 28 % hmotnostních nebo více, avšak nejvýše 31 % hmotnostních niklu a 20 % hmotnostních nebo více, avšak nejvýše 22 % hmotnostních chromu,
-
méně než 2,5 % hmotnostních niklu, jiných než drátů obsahujících 13 % hmotnostních nebo více, avšak nejvýše 25 % hmotnostních chromu a 3,5 % hmotnostních nebo více, avšak nejvýše 6 % hmotnostních hliníku,
v současnosti kódů KN 7223 00 19 a 7223 00 99 a pocházejí z Indie, se s konečnou platností vybírají. Vybrané částky přesahující konečné sazby antidumpingového cla budou uvolněny.
Článek 4
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 5. listopadu 2013.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 1106/2013
z dnia 5 listopada 2013 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”) (1), w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1. Środki tymczasowe
(1)
W dniu 3 maja 2013 r. Komisja Europejska („Komisja”) nałożyła rozporządzeniem (UE) nr 418/2013 (2) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz do Unii Europejskiej („Unia”) niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Indii („kraj objęty postępowaniem”).
(2)
Postępowanie zostało wszczęte w następstwie skargi złożonej w dniu 28 czerwca 2012 r. przez Europejską Konfederację Przemysłu Żelaza i Stali („Eurofer”) („skarżący”) w imieniu producentów unijnych, na których przypada ponad 50 % całkowitej produkcji unijnej niektórych drutów ze stali nierdzewnej.
(3)
W równoległym dochodzeniu antysubsydyjnym, rozporządzeniem (UE) nr 419/2013 (3) Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z kraju objętego postępowaniem, a rozporządzeniem (UE) nr 861/2013 (4) nałożyła ostateczne cło wyrównawcze.
2. Strony zainteresowane dochodzeniem
(4)
Na wstępnym etapie dochodzenia kontroli wyrywkowej poddano indyjskich producentów eksportujących i producentów unijnych. Na wstępnym etapie kontrolę wyrywkową rozważano również w odniesieniu do importerów niepowiązanych. Jednakże ze względu na fakt, że dwóch importerów wybranych do próby nie odpowiedziało na pytania zawarte w kwestionariuszu, nie było możliwe zastosowanie kontroli wyrywkowej importerów. W związku z tym w celu dokonania ostatecznych ustaleń wykorzystano wszystkie dostępne informacje dotyczące wszystkich współpracujących importerów, w szczególności w zakresie dotyczącym interesów Unii.
(5)
Jeden producent eksportujący twierdził, że ze względu na brak wykorzystania sprzedaży podmiotów niewnoszących skargi do określenia szkody poniesionej przez przemysł unijny wybrana próba producentów unijnych nie może być uznana za reprezentatywną. Twierdzenie to zostało odrzucone, ponieważ próba została dobrana na podstawie odpowiedzi otrzymanych od wszystkich współpracujących producentów unijnych, bez względu na ich poparcie dla skargi na etapie określania pozycji; ponadto próbę dobrano na podstawie wielkości produkcji.
(6)
Jeden producent eksportujący powiązany z producentem unijnym wyraził sprzeciw wobec skargi i wnioskował o indywidualne badanie, ponieważ nie był on objęty próbą producentów eksportujących ze względu na niski wolumen jego wywozu. Powiązany z nim producent unijny również nie został objęty próbą ze względu na niski poziom jego produkcji. Komisja przyznała możliwość indywidualnego badania, ale producent eksportujący wycofał wniosek.
(7)
Siedmiu nieobjętych próbą indyjskich producentów eksportujących wnioskowało o indywidualne badanie. Dwóch z nich odpowiedziało na pytania zawarte w kwestionariuszu, a pięciu nie odpowiedziało. Jeden z dwóch producentów, którzy udzielili odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, wycofał swój wniosek o indywidualne badanie. W wyniku tego Komisja zbadała wniosek jednego indyjskiego producenta eksportującego, który nie był objęty próbą, mianowicie:
-
KEI Industries Limited, New Delhi (KEI).
(8)
Na wstępnym etapie nie stwierdzono, by którykolwiek z początkowo objętych próbą producentów eksportujących przedstawił dostatecznie wiarygodne informacje. W związku z tym zastosowano art. 18 rozporządzenia podstawowego. Komisja podjęła decyzję o rozszerzeniu próby obejmującej trzy przedsiębiorstwa, w oparciu o wielkość ich wywozu oraz ich gotowość do współpracy wyrażoną po wszczęciu postępowania. W związku z tym Komisja przeanalizowała odpowiedzi na kwestionariusze oraz przeprowadziła wizyty weryfikacyjne w siedzibach następujących producentów eksportujących w Indiach:
-
Garg Inox, Bahadurgarh, Harijana,
-
Macro Bars and Wires, Bombaj, Maharasztra,
-
Nevatia Steel & Alloys, Bombaj, Maharasztra.
(9)
Oprócz powyższego potwierdza się motywy od 4 do 7 oraz 14 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3. Okres objęty dochodzeniem i okres badany
(10)
Jak wskazano w motywie 20 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 kwietnia 2011 r. do dnia 31 marca 2012 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 marca 2012 r. („okres badany”).
4. Dalsze postępowanie
(11)
Po ujawnieniu istotnych faktów i okoliczności, na podstawie których zdecydowano się nałożyć tymczasowe środki antydumpingowe („ujawnienie tymczasowych ustaleń”), kilka zainteresowanych stron, a mianowicie trzech objętych próbą producentów eksportujących, producent eksportujący, który wycofał swój wniosek o indywidualne badanie, skarżący oraz 11 użytkowników przedłożyło swoje uwagi. Stronom, które zgłosiły taki wniosek, zapewniono możliwość przesłuchania. Komisja kontynuowała poszukiwanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń. Wszystkie otrzymane uwagi rozpatrzono i w stosownych przypadkach uwzględniono.
(12)
Komisja poinformowała zainteresowane strony o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz niektórych drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z kraju objętego postępowaniem i ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego („ujawnienie ostatecznych ustaleń”). Stronom wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ujawnieniem ostatecznych ustaleń. Wszystkie otrzymane uwagi rozpatrzono i w stosownych przypadkach uwzględniono.
(13)
W następstwie uwag otrzymanych po ujawnieniu ostatecznych ustaleń Komisja poinformowała zainteresowane strony o zmianach w ustaleniach dotyczących poziomu dumpingu stosowanego przez niektórych producentów eksportujących. Stronom wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi dotyczące dodatkowego ujawnienia ustaleń. Wszystkie otrzymane uwagi rozpatrzono i w stosownych przypadkach uwzględniono. Jedna zainteresowana strona - skarżący - skrytykowała fakt, iż ustalenia dotyczące poziomu dumpingu stosowanego przez niektórych producentów eksportujących zostały zmienione na podstawie nowych danych i uwag otrzymanych po ujawnieniu tymczasowych ustaleń na ostatecznym etapie dochodzenia. Skarżący stwierdził ponadto, że jego prawa procesowe zostały naruszone.
(14)
Komisja uznała jednak, że należało uwzględnić uwagi otrzymane od zainteresowanych stron i w razie potrzeby zmienić ustalenia, jeżeli uwagi te były uzasadnione. W żadnym z tych przypadków nie wykorzystano nowych niezweryfikowanych danych w celu stwierdzenia dumpingu. Ponieważ zainteresowane strony były należycie i odpowiednio wcześnie informowane, a ostateczne terminy składania uwag były identyczne, dopełniono obowiązku respektowania praw procesowych stron.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
(15)
Jak stwierdzono w motywie 21 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, produkt objęty postępowaniem zdefiniowano jako druty ze stali nierdzewnej zawierające:
-
2,5 % lub więcej masy niklu, inne niż drut zawierający 28 % lub więcej, ale nie więcej niż 31 % masy niklu i 20 % lub więcej, ale nie więcej niż 22 % masy chromu,
-
mniej niż 2,5 % masy niklu, inne niż drut zawierający 13 % lub więcej, ale nie więcej niż 25 % masy chromu i 3,5 % lub więcej, ale nie więcej niż 6 % masy aluminium,
obecnie objęte kodami CN 7223 00 19 i 7223 00 99, pochodzące z kraju objętego postępowaniem.
(16)
Niektórzy użytkownicy wyrazili obawy odnośnie do wyraźnego braku rozróżnienia między różnymi rodzajami produktu objętego postępowaniem a produktem podobnym, ze względu na szeroki asortyment wszystkich rodzajów tego produktu. Szczególna obawa dotyczyła sposobu zapewnienia w toku dochodzenia obiektywnej porównywalności wszystkich rodzajów produktu. Podobnie jak w przypadku większości dochodzeń, definicja produktu objętego postępowaniem obejmuje szeroki wachlarz rodzajów produktów o takich samych lub podobnych podstawowych właściwościach fizycznych i chemicznych. Fakt, że właściwości te mogą się różnić w zależności od rodzaju produktu, może prowadzić do objęcia nim wielu jego rodzajów. Tak jest w przypadku niniejszego dochodzenia. Komisja wzięła pod uwagę różnice między rodzajami produktów i zapewniła rzetelne porównanie. Niepowtarzalny numer kontrolny produktu (PCN) został przydzielony do każdego rodzaju produktu wytwarzanego i sprzedawanego przez indyjskich producentów eksportujących oraz każdego produktu wytwarzanego i sprzedawanego przez przemysł unijny. Numer zależał od głównych właściwości produktu, w tym przypadku gatunku stali, wytrzymałości na rozciąganie, powłoki, powierzchni, średnicy oraz kształtu. Rodzaje drutów wywożonych do Unii porównano zatem na podstawie PCN z produktami wytwarzanymi i sprzedawanymi przez przemysł unijny, mającymi takie same lub podobne właściwości. Wszystkie te rodzaje drutów odpowiadają definicji produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego określonej w zawiadomieniu o wszczęciu (5) i w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.
(17)
Jedna ze stron ponownie podkreśliła, że tak zwane „wysoce techniczne” rodzaje produktu różnią się i nie są wymienne z innymi rodzajami produktu objętego postępowaniem. Z tego powodu należy je wykluczyć z zakresu definicji produktu. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (6) przy określaniu, czy produkty są na tyle podobne, żeby mogły stanowić część tego samego produktu, należy przeprowadzić ocenę, czy mają one takie same właściwości techniczne i fizyczne, te same zastosowania podstawowe i taki sam stosunek jakości do ceny. W tej kwestii należy również ocenić wymienność tych produktów oraz konkurencję między nimi. W toku dochodzenia stwierdzono, że „wysoce techniczne” rodzaje produktu określonego przez stronę mają takie same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne jak pozostałe produkty objęte dochodzeniem. Są one wykonane ze stali nierdzewnej i są to druty, a ich proces produkcji jest podobny i wykorzystuje się w nim podobne maszyny, tak że producenci mogą zmieniać asortyment wytwarzanych odmian produktu, w zależności od popytu. Dlatego też, chociaż różne rodzaje drutów nie są bezpośrednio wymienne i bezpośrednio ze sobą nie konkurują, producenci konkurują ze sobą, ubiegając się o kontrakty obejmujące szeroką gamę drutów ze stali nierdzewnej. Ponadto tego rodzaju produkty są wytwarzane i sprzedawane zarówno przez przemysł unijny, jak i przez indyjskich producentów eksportujących stosujących podobną metodę produkcji. W związku z powyższym nie można przyjąć tego twierdzenia.
(18)
W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń, jedna ze stron stwierdziła, że przeprowadzona przez Komisję analiza nie jest wystarczająca do określenia, czy tak zwane „wysoce techniczne” rodzaje produktów należy objąć dochodzeniem. Argument ten zostaje odrzucony. W toku dochodzenia ustalono, że wysoce techniczne rodzaje produktu wchodzą w zakres definicji produktu, jak stwierdzono w motywie 17. Strona błędnie twierdzi, że wszystkie kryteria, o których mowa w orzecznictwie, powinny być spełnione jednocześnie, co nie jest prawdą. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (7) Komisja, definiując produkt, dysponuje szerokim zakresem uznania i musi oprzeć tę ocenę na zestawie kryteriów wypracowanych przez Trybunał. Często, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, niektóre kryteria mogą wskazywać jedno rozwiązanie, a pozostałe inne rozwiązanie. W takiej sytuacji Komisja musi przeprowadzić całościową ocenę, tak jak to miało miejsce w niniejszym przypadku. Zainteresowana strona niesłusznie założyła, że różne rodzaje produktu muszą posiadać wszystkie identyczne właściwości, aby być objęte taką samą definicją produktu.
(19)
Niektórzy użytkownicy twierdzili, że tak zwane druty ze stali nierdzewnej z „serii 200” należy wyłączyć z zakresu definicji produktu. W szczególności utrzymywali oni, że tego rodzaju produktów przemysł unijny prawie nie produkuje. Twierdzenie to jest jednak nieuzasadnione. Po pierwsze fakt, że pewien rodzaj produktu nie jest wytwarzany przez przemysł unijny, nie jest wystarczającym powodem do wyłączenia go z zakresu dochodzenia, jeżeli proces produkcji umożliwia producentom unijnym rozpoczęcie produkcji tego rodzaju produktu. Po drugie, jeśli chodzi o druty wysoce techniczne, stwierdzono, że te rodzaje produktu objętego postępowaniem mają takie same lub podobne właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne jak inne rodzaje produktu podobnego wytwarzane i sprzedawane przez przemysł unijny. W związku z powyższym nie można przyjąć tego twierdzenia.
(20)
Z drugiej strony twierdzą oni, że walcówka powinna zostać objęta definicją produktu objętego postępowaniem. Jednak mimo że walcówka jest surowcem używanym do produkcji produktu objętego postępowaniem, można ją również wykorzystać do produkcji innych produktów, takich jak elementy złączne i gwoździe. Z tego względu, w przeciwieństwie do produktu objętego dochodzeniem, nie stanowi ona gotowego produktu ze stali. W wyniku procesu formowania na zimno walcówka może zostać przetworzona między innymi na produkt objęty postępowaniem lub produkt podobny. Na tej podstawie walcówki nie można objąć zakresem definicji produktu w rozumieniu rozporządzenia podstawowego.
(21)
Na podstawie powyższego niniejszym potwierdza się definicję produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego zawartą w motywach od 21 do 24 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
C. DUMPING
1. Wprowadzenie
(22)
W trakcie wizyt weryfikacyjnych w siedzibie trzech objętych próbą indyjskich producentów eksportujących i w ramach analizy zgromadzonych informacji ustalono, że niektórych informacji przedłożonych przez wszystkich producentów nie można uznać za wiarygodne. Komisja kontynuowała swoje dochodzenie, analizując wszystkie informacje przedstawione w odpowiedzi na tymczasowe ustalenia oraz w trakcie dalszych przesłuchań.
(23)
Jak wskazano w motywie 26 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w przypadku jednego producenta eksportującego Komisja ustaliła, że kosztów wykazanych w odpowiedzi na kwestionariusz nie można było uzgodnić z danymi zawartymi w wewnętrznym systemie księgowym przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwo twierdziło, że brak zgodności wynikał z błędów rejestracyjnych i tego, że do wyceny zapasów zastosowano inną metodę w wewnętrznym systemie księgowym i inną w przypadku danych opublikowanych w rocznym sprawozdaniu finansowym.
(24)
Jak wyjaśniono w motywie 28 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, mimo że dane zawarte w wewnętrznym systemie księgowym były spójne z poddanym audytowi sprawozdaniem finansowym na poziomie przedsiębiorstwa, nie było możliwe uzgodnienie danych wygenerowanych w ramach wewnętrznego systemu księgowego w odniesieniu do poszczególnych gatunków drutu i powiązanie ze sobą tabel kosztów specjalnie przygotowanych przez przedsiębiorstwo w odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. W związku z tym zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego uznano, że do celów dochodzenia antydumpingowego należy wykorzystać informacje zawarte w wewnętrznym systemie księgowym.
(25)
Dlatego też Komisja tymczasowo dostosowała dane dotyczące kosztów przedstawione przez wspomnianego producenta eksportującego w odpowiedzi na kwestionariusz i oparła się przy tym na faktach dostępnych w wewnętrznym systemie księgowym.
(26)
Jak zauważono w motywie 27 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, producent eksportujący twierdził, że dane znajdujące się w wewnętrznym systemie księgowym nie są wiarygodne i nie należy stosować ich do celów dochodzenia. Przedsiębiorstwo zwróciło uwagę na kilka błędów i problemów pojęciowych dotyczących wykazanych wewnętrznie liczb, na których Komisja oparła swoje dostosowanie kosztów. Przedsiębiorstwo twierdziło, że Komisja powinna oprzeć swoją analizę na kosztach zgłoszonych w odpowiedzi na kwestionariusz. Ponadto na późniejszym etapie, po nałożeniu środków tymczasowych, przedsiębiorstwo dostarczyło uzgodnienie wewnętrznie wykazanych kwot kosztów z danymi podanymi odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Na tej podstawie oraz po uwzględnieniu dowodów zebranych podczas wizyty na miejscu niektóre koszty produkcji pierwotnie zgłoszone przez to przedsiębiorstwo w odpowiedzi na kwestionariusz mogły zostać przyjęte.
(27)
Jednakże na podstawie dostępnych dowodów alokacja niektórych kosztów, np. kosztów ogólnych i kosztów finansowych zgłoszonych przez przedsiębiorstwo w odpowiedzi na kwestionariusz, nie mogła zostać uznana za wiarygodną do celów dochodzenia. Komisja uznała, że ta alokacja kosztów powinna, zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, opierać się na łącznym obrocie tego przedsiębiorstwa i kosztach sprzedanych towarów. Na podstawie powyższych informacji można było zaakceptować większość kosztów zgłoszonych w odpowiedzi na kwestionariusz, a na ostatecznym etapie dochodzenia przedsiębiorstwo zgodziło się z rozdziałem obrotu. Poziom marginesu dumpingu zmniejszył się po dostosowaniu kosztów pakowania i niektórych kosztów ogólnych. Uznaje się zatem, że art. 18 rozporządzenia podstawowego nie powinien mieć już zastosowania do ustalenia marginesu dumpingu tego producenta eksportującego.
(28)
Zgodnie z motywem 30 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w przypadku drugiego producenta eksportującego Komisja ustaliła, że zakupy i zużycie surowców zgłoszone Komisji w odpowiedzi na kwestionariusz nie wynikały z danych znajdujących się w systemie zarządzania zapasami, jaki stosuje producent. W szczególności okazało się, że zastosowany podział na gatunki stali różni się w tych dwóch źródłach. Komisja ustaliła, że gatunek stali jest kluczowym czynnikiem przy ustalaniu kosztów produktu końcowego oraz że niewiarygodne informacje dotyczące gatunku stali mogłyby poważnie zakłócić obliczenia kosztów i cen sprzedaży poszczególnych typów produktów i w związku z tym wprowadzać w błąd. Komisja wielokrotnie informowała producenta eksportującego o tych istotnych okolicznościach.
(29)
Jak określono w motywie 31 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, producent eksportujący twierdził jednak, że pliki komputerowe zawierające dane o zakupach surowców zgromadzone przez Komisję podczas wizyty weryfikacyjnej były niekompletne, ponieważ dodatkowych zakupów surowców dokonały pozostałe jednostki przedsiębiorstwa, ale zakupów tych nie zgłoszono i nie uwzględniono w plikach komputerowych zgromadzonych podczas wizyty weryfikacyjnej i zbadanych przez Komisję. Producent eksportujący twierdził też, że zaobserwowane rozbieżności w ilościach poszczególnych gatunków stali wynikały z faktu, iż niektóre gatunki stali częściowo się ze sobą pokrywają i nie jest możliwe śledzenie niektórych etapów procesu produkcji na poziomie poszczególnych gatunków stali.
(30)
W motywie 32 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja zauważyła jednak, że powyższe twierdzenia przedstawione przez przedsiębiorstwo w odniesieniu do dodatkowych zakupów surowca nie zostały poparte wystarczającymi dowodami, a w każdym razie nie były wystarczające, aby wyjaśnić zaobserwowane rozbieżności na poziomie poszczególnych gatunków stali. Komisja zauważyła również, że przedsiębiorstwo utrzymywało, iż dokładne prześledzenie informacji o poszczególnych gatunkach stali nie było możliwe na wszystkich etapach procesu produkcji. To twierdzenie również podważyło wiarygodność całego systemu sprawozdawczości odnoszącego się do gatunków stali. Przedstawione informacje dotyczące gatunków stali zostały zatem tymczasowo uznane za wprowadzające w błąd.
(31)
W motywie 33 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja uznała, że zgłoszony podział surowców na gatunki stali nie był wiarygodny i należy go tymczasowo pominąć oraz że ustalenia należy oprzeć na dostępnych faktach na podstawie art. 18 rozporządzenia podstawowego. Z powodu ogólnie niewiarygodnego systemu sprawozdawczości nie można było dokonać ustaleń na podstawie któregokolwiek ze zgłoszonych gatunków stali. W związku z tym przy obliczeniu całkowitego marginesu dumpingu w odniesieniu do wszystkich produktów zastosowano całkowite zużycie wszystkich surowców w ujęciu całościowym, nie uwzględniając podziału na gatunki stali.
(32)
Po opublikowaniu tymczasowych ustaleń przedsiębiorstwo ogólnie zakwestionowało to tymczasowe stanowisko, lecz nadal nie było w stanie przedstawić odpowiednika jeden do jednego na poziomie PCN. Jednak na późniejszym etapie dochodzenia przedsiębiorstwo przedstawiło dane o wystarczającym stopniu zgodności, przy czym surowiec został podzielony na główne serie gatunków stali nierdzewnej określone na podstawie składu chemicznego (serie 200, 300 i 400 zgodnie z klasyfikacją AISI). Przedsiębiorstwo przedstawiło również alternatywny sposób podziału surowca na grupy, w którym zastosowanie podstawowe zostało uwzględnione jako dodatkowy czynnik klasyfikujący. Ponieważ jednak zastosowanie podstawowe nie może zostać zweryfikowane, Komisja ponownie obliczyła margines dumpingu na podstawie podziału gatunków stali w oparciu o skład chemiczny wskazany w seriach gatunków stali (serie 200, 300 i 400 zgodnie z klasyfikacją AISI). Serie gatunków stali są powszechnie stosowanym, obiektywnym i możliwym do sprawdzenia kryterium, podczas gdy w przypadku tego przedsiębiorstwa zastosowanie PCN nie pozwala uzyskać pełnego uzgodnienia i dlatego nie mogłoby zagwarantować dokonania obiektywnego porównania na podstawie wiarygodnych danych w rozumieniu rozporządzenia podstawowego.
(33)
Ponieważ dodatkowe informacje przedstawione przez to przedsiębiorstwo nie pozwalały jednak na uzgodnienie danych na wystarczającym poziomie szczegółowości wymaganym na potrzeby prowadzonego dochodzenia, podtrzymany zostaje wstępny wniosek, że systemy kontroli przedsiębiorstwa nie były wystarczająco wiarygodne, i zastosowany zostaje art. 18 rozporządzenia podstawowego w celu ostatecznego ustalenia kosztów produkcji i obliczenia marginesu dumpingu, który w związku z tym opiera się na podejściu, o którym mowa w poprzednim motywie.
(34)
Jak wskazano w motywie 34 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w przypadku trzeciego producenta eksportującego Komisja ustaliła podczas wizyty weryfikacyjnej, że przepływy surowców zgłoszone w odpowiedzi na kwestionariusz nie były spójne z danymi znajdującymi się w systemie księgowym producenta. Okazało się, że podział na gatunki stali różni się w tych dwóch źródłach.
(35)
Jak wskazano w motywie 35 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, producent eksportujący, chociaż przyznawał się do pewnych błędów w odpowiedzi na kwestionariusz, twierdził, że różnice w ogólnych ilościach surowców można uzgodnić, biorąc pod uwagę zmiany w zapasach. Przedsiębiorstwo twierdziło jednak również, że częściowe pokrywanie się gatunków stali uniemożliwia dokładne uzgodnienie ilości w odniesieniu do każdego poszczególnego gatunku stali. W swych uwagach zgłoszonych po tymczasowych ustaleniach twierdziło również, że czasami gatunek stali wskazany na fakturze sprzedaży nie odpowiadał faktycznemu gatunkowi stali będącej przedmiotem wywozu. Ponadto przedsiębiorstwo argumentowało, że w branży stali nierdzewnej gatunki stali nie były używane w ścisły sposób oraz że istniały różnice między opublikowanym składem chemicznym gatunku stali a faktycznym produktem. Przedsiębiorstwo utrzymywało, że jeśli powyższe wyjaśnienia zostałyby wzięte pod uwagę, niespójności wykryte przez Komisję dotyczyłyby jedynie nieznacznej części jego wywożonych towarów.
(36)
Komisja uznała, że sporadyczne nieścisłości nie mogą stanowić wyjaśnienia dla rozmiaru wykrytych rozbieżności. Wręcz przeciwnie, przedstawione argumenty przyczyniły się do osłabienia ogólnej wiarygodności systemu sprawozdawczości przedsiębiorstwa w odniesieniu do gatunków stali, zwłaszcza dlatego, że gatunki stali mają decydujące znaczenie dla określenia kosztu produktu końcowego.
(37)
Jednakże na późniejszym etapie dochodzenia przedsiębiorstwo twierdziło, że jeśli Komisja nie zaakceptowała pierwotnie zgłoszonych danych na temat gatunków stali, możliwe byłoby uzyskanie bardziej dokładnych wyników, gdyby Komisja, zamiast połączenia wszystkich PCN, jak miało to miejsce na wstępnym etapie dochodzenia, ujęła w grupy tylko te konkretne gatunki stali, między którymi rozbieżności zostały zidentyfikowane, lub gdyby ujęła w grupy gatunki stali określone w oparciu o skład chemiczny wskazany w seriach gatunków stali (serie 200, 300 i 400 zgodnie z klasyfikacją AISI). Poza tym przedsiębiorstwo zaproponowało jeszcze inny sposób dalszego podziału na mniejsze podgrupy gatunków stali z serii 300.
(38)
Aby zastosować tę samą metodę opisaną w motywie 30, Komisja ponownie obliczyła margines dumpingu na podstawie grup stali nierdzewnej określonych w oparciu o skład chemiczny wskazany w seriach gatunków stali (serie 200, 300 i 400 zgodnie z klasyfikacją AISI). Serie gatunków stali są powszechnie stosowanym, obiektywnym i możliwym do sprawdzenia kryterium, podczas gdy w przypadku tego przedsiębiorstwa zastosowanie PCN nie pozwala uzyskać pełnego uzgodnienia i dlatego nie mogłoby zagwarantować dokonania obiektywnego porównania na podstawie wiarygodnych danych w rozumieniu rozporządzenia podstawowego.
(39)
Ponieważ dodatkowe informacje przedstawione przez to przedsiębiorstwo nie pozwalały jednak na uzgodnienie danych na wystarczającym poziomie szczegółowości wymaganym na potrzeby prowadzonego dochodzenia, podtrzymany zostaje wstępny wniosek, że systemy kontroli przedsiębiorstwa nie były wystarczająco wiarygodne i zastosowany zostaje art. 18 rozporządzenia podstawowego w celu ostatecznego ustalenia kosztów produkcji i obliczenia marginesu dumpingu, który w związku z tym opiera się na podejściu, o którym mowa w poprzednim motywie.
(40)
Skarżący twierdził, że ujęcie produktu objętego postępowaniem w grupy gatunków stali uniemożliwiło Komisji dokonanie prawidłowego badania rentowności w celu określenia wartości normalnej na poziomie PCN.
(41)
Komisja przeprowadza swoją analizę na poziomie, który jest spójny z wewnętrznymi systemami księgowymi producentów eksportujących i producentów unijnych, co pozwala na uzasadnienie zgłoszonych danych liczbowych. Argumentacja ta została zatem odrzucona.
(42)
Wobec braku innych uwag, motywy 37 i 38 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
2. Wartość normalna
(43)
W przypadku jednego producenta eksportującego, w odniesieniu do którego zastosowanie ma art. 18 rozporządzenia podstawowego, po ponownej ocenie jego kosztów produkcji zweryfikowano określenie wartości normalnej. Na ostatecznym etapie dochodzenia koszty produkcji ustalono w oparciu o zgłoszone koszty produkcji, do których dodano koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne, w tym również koszty finansowania, przy użyciu metody alokacji kosztów zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
(44)
W przypadku trzech nowo objętych próbą producentów eksportujących oraz producenta eksportującego, któremu przyznano możliwość indywidualnego badania, wielkość sprzedaży na rynku krajowym uznano za ogólnie reprezentatywną, ponieważ stanowiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej do Unii produktu objętego postępowaniem. Takie samo badanie reprezentatywności zostało przeprowadzone zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego również w odniesieniu do każdego typu produktu sprzedawanego na rynku krajowym przez nowo objętych próbą producentów i porównywalnego z typami produktów sprzedawanymi na wywóz do Unii.
(45)
Poprzez ustalenie proporcji sprzedaży z zyskiem na rzecz niezależnych klientów na rynku krajowym w OD, Komisja dokładniej zbadała, czy sprzedaż krajowa każdego z nowo objętych próbą producentów eksportujących, a także producenta eksportującego, któremu przyznano możliwość indywidualnego badania, mogła zostać uznana za dokonywaną w ramach zwykłego obrotu handlowego zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(46)
W przypadku jednego z nowo objętych próbą producentów eksportujących za niewystarczającą uznano alokację kosztów przedłożoną na początku przez to przedsiębiorstwo, ponieważ nie uwzględniono w niej grubości drutu, która stanowi znaczący czynnik kosztotwórczy. W porozumieniu z przedsiębiorstwem dostosowana została metoda alokacji kosztów.
(47)
W przypadku drugiego nowo objętego próbą producenta eksportującego skorygowany został błąd pisarski w określeniu marginesu dumpingu. Ponadto producent zwrócił się do Komisji o dokonanie dodatkowych dostosowań w badaniu rentowności i korekcie cen. Wnioski te nie zostały uznane za uzasadnione.
(48)
W przypadku producenta eksportującego, wobec którego zastosowano indywidualne badanie, skorygowany został błąd pisarski w obliczeniach. Ten sam producent eksportujący przedstawił dalsze uwagi dotyczące ustalenia przez Komisję poziomu sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz kosztów transportu krajowego i zażądał dostosowania ze względu na różnice fizyczne produktu objętego postępowaniem między rynkiem krajowym a rynkami eksportowymi. Te wnioski zostały odrzucone, gdyż obliczenia opierały się na danych dotyczących kosztów przedłożonych przez przedsiębiorstwo, które poddano kontroli podczas wizyty weryfikacyjnej, i ponieważ roszczenie dotyczące różnic fizycznych nie zostało poparte żadnymi dowodami.
(49)
W związku z powyższym, metodologia stosowana przy określeniu wartości normalnej, opisana w motywach od 39 do 48 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zostaje potwierdzona; została ona zastosowana przypadku trzech nowo objętych próbą producentów eksportujących i producenta eksportującego, któremu przyznano indywidualne badanie.
3. Cena eksportowa
(50)
W odniesieniu do jednego producenta eksportującego, na jego wniosek poprawionych zostało kilka błędów pisarskich dotyczących sporadycznego użycia niewłaściwego kursu wymiany i dodania przez pomyłkę do obliczanego dumpingu niektórej wewnątrzgrupowej sprzedaży.
(51)
W przypadku drugiego producenta eksportującego przy obliczaniu dumpingu uwzględniono sprzedaż za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa w Unii.
(52)
Jeden z nowo objętych próbą producentów eksportujących twierdził, że korzyści, jakie otrzymał w ramach programów subsydiowania DEPB i DDS, powinny zostać dodane do cen eksportowych.
(53)
Inny nowo objęty próbą producent eksportujący zgłosił korzyści uzyskane w ramach programu subsydiowania DDS jako ujemne korekty cen, które sztucznie podwyższają ceny eksportowe.
(54)
Komisja przeanalizowała zachowania cenowe obu przedsiębiorstw na rynku unijnym, a jej ostateczne ustalenia wynikały z zastosowania art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, zatem nie wymagają dalszego dostosowania. W związku z tym wniosek pierwszego wymienionego przedsiębiorstwa został odrzucony, a korekta zgłoszona przez drugie wymienione przedsiębiorstwo nie została uwzględniona.
(55)
Jeden z nowo objętych próbą producentów eksportujących twierdził, że jego ceny eksportowe powinny zostać skorygowane w górę w celu dostosowania ich do cen stosowanych przez niego na rynku krajowym, ponieważ sprzedaż na rynku krajowym była dokonywana pod własną marką, co pozwalało na zastosowanie wyższych cen. Przedsiębiorstwo nie mogło jednak udowodnić, że faktury przedłożone w związku z tym argumentem rzeczywiście dotyczyły sprzedaży pod marką własną, dlatego argument ten został odrzucony.
(56)
Wobec braku innych uwag, motywy od 50 do 52 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
4. Porównanie
(57)
Jeden producent eksportujący twierdził, że ponieważ w celu określenia jego kosztów produkcji połączono wszystkie PCN, w ten sam sposób powinny zostać potraktowane ceny eksportowe, i że do porównania z wartością normalną należało użyć jednej ceny eksportowej.
(58)
Komisja w trakcie dochodzenia dążyła do uzyskania danych dotyczących kosztów i cen eksportowych na podstawie PCN, nie uzyskała od przedsiębiorstwa objętego postępowaniem niezbędnych uzgodnień, które pozwoliłyby zidentyfikować wiarygodne koszty produkcji na podstawie PCN. W toku dochodzenia nie stwierdzono jednak niedociągnięć, jeśli chodzi o poziomy cen wywozu zgłoszone według PCN, w związku z czym zastosowanie art. 18 rozporządzenia podstawowego do ustalenia rzeczywistych cen eksportowych nie byłoby właściwe. Ponieważ Komisja nie uważa za stosowne obniżenie poziomu szczegółowości zgłoszonych cen, jeśli weźmie się pod uwagę zasady prowadzenia dochodzenia, jakie są niezbędne w celu dokonania uczciwego porównania, wniosek ten został odrzucony.
(59)
Wobec braku innych uwag, motywy od 53 do 55 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
5. Margines dumpingu
(60)
Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego w przypadku każdego objętego próbą przedsiębiorstwa średnią ważoną wartość normalną określoną w odniesieniu do produktu podobnego porównano ze średnią ważoną ceną eksportową produktu objętego postępowaniem.
(61)
Zgodnie z art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, z powodu zastosowania art. 18 rozporządzenia podstawowego do dwóch spośród trzech producentów eksportujących włączonych na początku do próby margines dumpingu współpracujących producentów eksportujących niewłączonych do próby ustalono na podstawie średniego marginesu dumpingu pierwotnie objętego próbą producenta eksportującego, do którego art. 18 rozporządzenia podstawowego nie jest już stosowany, oraz dwóch nowo objętych próbą przedsiębiorstw, których marginesy dumpingu nie są na poziomie minimalnym. Obliczony na tej podstawie margines dumpingu dla przedsiębiorstw współpracujących niewłączonych do próby kształtował się na poziomie 8,4 %.
(62)
W odniesieniu do wszystkich pozostałych producentów eksportujących w kraju objętym postępowaniem Komisja najpierw ustaliła poziom współpracy. W tym celu dokonano porównania między całkowitymi ilościami wywożonych produktów wskazanymi w odpowiedziach udzielonych przez producentów objętych próbą i całkowitą wielkością przywozu z kraju objętego postępowaniem określoną na podstawie statystyk Eurostatu dotyczących przywozu. Ponieważ poziom współpracy był wysoki, rezydualny margines dumpingu określono na poziomie najwyższego marginesu dumpingu ustalonego w odniesieniu do producentów objętych próbą. Na tej podstawie ogólnokrajowy poziom dumpingu określono na poziomie 16,2 %.
(63)
Na tej podstawie średnie ważone marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, są następujące:
Przedsiębiorstwo
Ostateczny margines dumpingu
GARG Inox
11,8 %
KEI Industries
7,7 %
Macro Bars and Wires
0,0 %
Nevatia Steel & Alloys
4,1 %
Raajratna Metal Industries
16,2 %
Grupa Venus
11,6 %
Viraj Profiles
6,8 %
Współpracujące przedsiębiorstwa nieobjęte próbą
8,4 %
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
16,2 %
D. PRZEMYSŁ UNIJNY
1. Przemysł unijny
(64)
Niektórzy użytkownicy zakwestionowali liczbę unijnych producentów z motywu 63 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Twierdzili oni, że liczbę producentów oceniono błędnie i w rzeczywistości na rynku unijnym obecnych było mniej producentów.
(65)
Komisja zwraca uwagę na fakt, że powyższy argument nie został poparty żadnymi dowodami. Komisja sprawdziła liczbę producentów unijnych podaną w skardze, kiedy badała sytuację i w trakcie dochodzenia. Komisja skontaktowała się w związku z tym ze wszystkimi 27 znanymi producentami unijnymi. Dochodzenie potwierdziło, że 27 producentów unijnych wytwarzało produkt podobny w Unii w OD. Wobec tego przedstawione zastrzeżenie zostaje odrzucone, a motyw 63 rozporządzenia tymczasowego zostaje potwierdzony.
2. Produkcja unijna i wyrywkowa kontrola unijnych producentów
(66)
Wobec braku uwag, motywy od 64 do 67 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
E. SZKODA
1. Konsumpcja w Unii
(67)
Niektórzy użytkownicy twierdzili, że analizy szkód nie powinny uwzględniać danych dotyczących roku 2009, ponieważ kryzys finansowy, który pojawił się w tym roku, zakłócił w szczególności konsumpcję w Unii. Jednakże nawet jeśli rok 2009 zostałby wyłączony z analizy, konsumpcja wciąż wykazywałaby tendencję wzrostową (+ 5 %), co jest wskaźnikiem polepszającej się sytuacji na rynku. Ponadto w motywie 68 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych uwzględniono negatywne skutki kryzysów finansowych. Wobec braku innych uwag, motyw 68 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje potwierdzony.
2. Przywóz do Unii z państw, których dotyczy postępowanie
(68)
Margines dumpingu ustalony dla producenta exportującego Macro Bars and Wires jest poniżej progu de minimis przewidzianego w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Dlatego uznano, że wspomniany producent eksportujący w okresie objętym dochodzeniem nie dokonywał przywozu po cenach dumpingowych w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. W związku z tym jego wielkość przywozu została wyłączona z wielkości ustalonego tymczasowo przywozu po cenach dumpingowych z kraju objętego postępowaniem. Jeden producent eksportujący, a mianowicie Grupa Venus, twierdził, że niektóre transakcje zostały pomyłkowo policzone podwójnie. Komisja zaakceptowała zastrzeżenie producenta eksportującego i dostosowała całkowitą wielkość przywozu produktów po cenach dumpingowych, odliczając te transakcje.
(69)
Wielkość, udział w rynku i średnia cena subsydiowanego przywozu zostały odpowiednio zweryfikowane.
(70)
Wielkość przywozu dumpingowego i jego udział w rynku
2009
2010
2011
OD
Wielkość
15 826
27 291
34 494
33 252
Indeks (2009 = 100)
100
172
218
210
Udział w rynku
12,0 %
14,6 %
17,6 %
16,9 %
Indeks (2009 = 100)
100
121
146
140
Źródło: Eurostat i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
(71)
W OD Macro Bars and Wires eksportowało ograniczone ilości produktu objętego postępowaniem, a wspomniane wyżej transakcje Grupy Venus również obejmowały niewielkie ilości. W związku z tym odliczenie tych ilości przywozu od całkowitej ilości przywozu z kraju objętego postępowaniem produktów po cenach dumpingowych nie powoduje zmian tendencji opisanych w motywach 69 i 71 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Potwierdza się zatem te motywy rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(72)
Średnia cena w przywozie produktów po cenach dumpingowych:
2009
2010
2011
OD
Średnia cena
2 380
2 811
3 259
3 207
Indeks (2009 = 100)
100
118
137
135
Źródło: Eurostat i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
(73)
Dostosowanie wielkości przywozu po cenach dumpingowych nie spowodowało żadnej znaczącej zmiany średnich cen przywozu po cenach dumpingowych z Indii ani zmiany obliczeń marginesu zaniżania cen. Średni ważony margines podcięcia cenowego wynosi 15 %, co potwierdza ustalenia zawarte w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.
(74)
Indyjski producent eksportujący twierdził, że unijne ceny sprzedaży wydawały się bardzo nieprzekonujące i prawdopodobnie były wypaczone. Należy jednak podkreślić, że ceny stosowane przy obliczaniu podcięcia cenowego wynikały z informacji zebranych i zweryfikowanych podczas dochodzeń na miejscu w siedzibach producentów unijnych objętych próbą.
(75)
Wnioski wyciągnięte na podstawie ustaleń opisanych w motywach od 75 do 77 rozporządzenia tymczasowego zostają niniejszym potwierdzone.
3. Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego
(76)
Niektóre ze stron twierdziły, że wyniki uzyskane przez przemysł unijny należy uznać za wystarczająco pozytywne w kontekście światowego kryzysu gospodarczego i że z wyjątkiem wskaźnika szkody, którym jest udział w rynku, wszystkie inne wskaźniki nie wskazują na istnienie szkody.
(77)
Jedna ze stron twierdziła, że średnia cena sprzedaży przemysłu unijnego wzrosła o około 34 %, zdecydowanie więcej niż koszty produkcji, które wzrosły w tym samym okresie o 13 %. W tej kwestii należy zauważyć, że na początku badanego okresu, a mianowicie w 2009 r., przemysł unijny sprzedawał swoje wyroby poniżej kosztów produkcji i dopiero począwszy od 2011 r. udało mu się sprzedawać je powyżej kosztów produkcji.
(78)
Dochodzenie wykazało, że chociaż pewne wskaźniki szkody, takie jak wielkość produkcji i moce produkcyjne wykazywały tendencje wzrostowe lub, tak jak w przypadku zatrudnienia, pozostawały na tym samym poziomie, szereg wskaźników dotyczących sytuacji finansowej przemysłu unijnego, a mianowicie rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje, zwrot z inwestycji nie wykazywały zadowalających tendencji w badanym okresie. Podczas gdy w 2010 r. wskaźnik dotyczący inwestycji poprawił się, to w roku 2011 i w OD spadł poniżej poziomu z 2009 r. Chociaż prawdą jest, że wskaźnik zwrotu z inwestycji rósł w okresie od 2009 r. do 2011 r., osiągając 6,7 %, to w OD ponownie spadł do 0,8 %. Podobnie wskaźniki związane z rentownością oraz przepływami pieniężnymi uległy poprawie do 2011 r., natomiast w OD znowu się pogorszyły. Można zatem stwierdzić, że sytuacja przemysłu unijnego po 2009 r. zaczęła się poprawiać, ale jego ożywienie hamował później przywóz produktów po cenach dumpingowych z kraju objętego postępowaniem.
(79)
Na wniosek jednej z zainteresowanych stron potwierdza się, że poziom zapasów określony w motywie 100 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych dotyczył działalności objętych próbą przedsiębiorstw unijnych.
(80)
Przemysł unijny argumentował, że docelowa marża zysku ustalona tymczasowo na 5 % jest zbyt niska. Strona nie uzasadniła jednak odpowiednio swoich twierdzeń. W motywie 95 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wyjaśniono powody ustalenia takiej marży zysku i w toku dochodzenia nie ujawniono innych powodów jej zmiany. Zatem docelowa marża zysku ustalona na 5 % zostaje utrzymana w celu dokonania ostatecznych ustaleń.
(81)
Jeden producent eksportujący twierdził, że trudności przemysłu unijnego spowodowane są głównie problemami strukturalnymi i że w związku z tym docelowa marża zysku w wysokości 5 % jest nierealistyczna.
(82)
Należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem (8) instytucje powinny wyznaczyć marżę zysku, jakiej przemysł unijny mógłby racjonalnie oczekiwać w normalnych warunkach konkurencji, w przypadku braku przywozu towarów po cenach dumpingowych. W 2007 r. marża zysku wynosiła 3,7 %, a od 2008 r. z powodu kryzysu finansowego i gospodarczego była ona ujemna. Skarżący argumentował, co potwierdziło dochodzenie, że przywóz towarów po cenach dumpingowych zaczął docierać na rynek unijny w 2007 r., kiedy to wielkość przywozu wzrosła z 17 727 ton w 2006 r. do 24 811 ton. W związku z tym nie było możliwe ustalenie docelowej marży zysku na podstawie zysku, jakiego producenci unijni produktu podobnego mogliby racjonalnie oczekiwać. W świetle powyższego, jak wyjaśniono w motywie 95 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, Komisja uznała za stosowne wykorzystanie marży zysku w wysokości 5 % w oparciu o rzeczywiste zyski odnotowane w innych sektorach przemysłu stalowego, które nie ucierpiały w wyniku przywozu towarów po cenach dumpingowych lub subsydiowanych, oraz tak jak to zrobiono w trakcie innych niedawnych postępowań dotyczących podobnego produktu w tym samym sektorze (9). Ponadto należy zauważyć, że marża zysku wynosząca 3,7 % w 2007 r. uważana jest w każdym przypadku za zbyt niską w związku z obecnością i nasileniem się przywozu po cenach dumpingowych. Zatem docelowa marża zysku ustalona na 5 % zostaje utrzymana w celu dokonania ostatecznych ustaleń.
4. Wnioski dotyczące szkody
(83)
W związku z powyższym Komisja stwierdza, że przemysł unijny poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Wobec braku innych uwag, motywy od 78 do 105 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1. Skutki przywozu towarów po cenach dumpingowych
(84)
Jeden producent eksportujący stwierdził, że rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych pomija fakt, że od 2009 r. przemysł unijny może korzystać ze wzrostu konsumpcji, a Komisja nie może twierdzić, że przemysł unijny będzie mógł w nieskończoność utrzymywać swój udział w rynku.
(85)
Odpowiadając na te argumenty, należy zauważyć, że w toku dochodzenia ustalono, iż udział w rynku przywozu towarów po cenach dumpingowych Indii rósł w szybszym tempie niż konsumpcja na rynku unijnym. Wielkość przywozu towarów po cenach dumpingowych z Indii wzrosła o 110 %, podczas gdy wzrost konsumpcji wyniósł w tym samym okresie 50 %. Co więcej, dochodzenie wykazało także, że w tym samym okresie średnia cena produktu przywożonego z Indii kształtowała się zawsze na poziomie poniżej średniej ceny przemysłu unijnego, podcinając w OD o 15 % średnią cenę przemysłu unijnego. W wyniku tego, podczas gdy przemysł unijny faktycznie w pewnym stopniu korzystał ze wzrostu konsumpcji i mógł także zwiększyć o 40 % wielkość sprzedaży, nie mógł utrzymać swojego udziału w rynku, jakiego można by oczekiwać w coraz lepszych warunkach rynkowych i uwzględniając wolne moce produkcyjne przemysłu unijnego.
2. Wpływ innych czynników
2.1. Przywóz po cenach niedumpingowych
(86)
W badanym okresie wielkość przywozu po cenach niedumpingowych oraz jego ceny kształtowały się podobnie do wielkości i cen przywozu po cenach dumpingowych. Ponadto ceny przywożonych towarów dumpingowych były zasadniczo na tym samym poziomie co przywożonych towarów niedumpingowych, z tym że średnie ceny importowe przywozów niedumpingowych były niższe o 0,4 %. Ponadto wielkość przywozu po cenach niedumpingowych jest mniejsza niż 6 % całkowitego przywozu z kraju objętego postępowaniem i stanowi niewiele ponad 1 % udziału w rynku. Z tego względu Komisja uznaje, że szkoda spowodowana przywozem po cenach niedumpingowych z kraju objętego postępowaniem nie narusza związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych z kraju objętego postępowaniem a istotną szkodą, jaką poniósł przemysł unijny w OD.
2.2. Przywóz z państw trzecich
(87)
Dwóch z indyjskich producentów eksportujących oraz rząd Indii ponownie stwierdzili, że przywóz drutów ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („Chiny”) należało włączyć do dochodzenia i że wpływ, jaki ma przywóz z Chin na rynek unijny oraz na przemysł unijny, jest niedoszacowany.
(88)
Jak wspomniano w motywie 115 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, od początkowego etapu postępowania nie przedstawiono dowodów dumpingu wyrządzającego szkodę przemysłowi unijnemu, które mogłoby być uzasadnieniem dla wszczęcia postępowania antydumpingowego wobec przywozu z Chin. Twierdzenie, że Chiny należało objąć zakresem dochodzenia, jest zatem nieuzasadnione i należy je odrzucić.
(89)
Jednakże w badanym okresie przywóz z Chin wykazywał tendencję rosnącą i w OD jego udział w rynku wyniósł 8,3 %, jak stwierdzono w motywie 113 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ponadto ceny przywozu z Chin były niższe od cen przemysłu unijnego i cen indyjskich producentów eksportujących na rynku unijnym. Zatem w dalszym ciągu badano, czy przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej mógł się przyczynić do szkody poniesionej przez przemysł unijny i zerwania związku przyczynowego między tą szkodą a przywozem towarów po cenach dumpingowych z Indii.
(90)
Informacje dostępne na tymczasowym etapie sugerowały, że asortyment produktów sprowadzanych z Chin jest odmienny i że zakres obecności chińskich produktów jest odmienny w porównaniu z produktami sprzedawanymi przez przemysł unijny lub nawet produktami pochodzącymi z Indii sprzedawanymi na rynku unijnym.
(91)
Po opublikowaniu tymczasowego środka Komisja otrzymała szereg skarg zwracających uwagę na fakt, że przywóz z Chin po niskich cenach w OD doprowadził do zerwania związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych z Indii a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny.
(92)
Analiza przeprowadzona na podstawie statystyk przywozu w odniesieniu do dwóch kodów CN objętych dochodzeniem wykazała, że 29 % chińskiego przywozu dokonano w dolnym segmencie rynku (objętym kodem CN 7223 00 99). Wyjaśnia to po części, dlaczego chińskie ceny są średnio niższe od cen przemysłu unijnego i cen indyjskich producentów eksportujących. Statystyki dotyczące kodu CN 7223 00 99 wykazały również, że klienci chińskich producentów skupieni są w Zjednoczonym Królestwie, w którym przemysł unijny w zasadzie nie jest obecny.
Średnia cena (EUR/MT)
2009
2010
2011
OD
72 230 019
2 974
3 286
3 436
2 995
72 230 099
765
1 458
1 472
1 320
Źródło: Dane Eurostatu.
(93)
W odniesieniu do kodu CN 7223 00 19 analizy przeprowadzone na podstawie numeru kontrolnego produktu wykazały, że zarówno producenci unijni, jak i indyjscy konkurują głównie w górnym segmencie rynku, na którym ceny mogą być nawet do czterech razy wyższe niż ceny w dolnym segmencie rynku w obrębie tego samego kodu CN (10). Zasadniczo zróżnicowanie cen wiąże się z rodzajem produktu i zawartością niklu.
(94)
Jeśli chodzi o poziom cen przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej, należy podkreślić, że począwszy od 2009 r. do OD, średnia cena chińskiego przywozu była wyższa od średniej ceny przywozu po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem z Indii, co pokazuje poniższa tabela, w której podana jest średnia cena wywozu towarów po cenach dumpingowych z Chin objętych kodem CN 7223 00 19.
Średnia cena (EUR/MT)
2009
2010
2011
OD
IP + 1
72 230 019
2 974
3 286
3 436
2 995
3 093
Źródło: Dane Eurostatu.
(95)
W OD średnia cena chińskiego przywozu spadła po raz pierwszy poniżej ceny przywozu towarów po cenach dumpingowych z Indii. Jednakże spadek ten był tymczasowy, ponieważ chińskie ceny w roku następującym po OD wzrosły i ich poziom ponownie przekroczył poziom cen indyjskich.
(96)
Co więcej, porównanie między wielkością przywozu z kraju objętego postępowaniem i wielkością przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej wykazało, że w dowolnym momencie badanego okresu, a w szczególności w OD, przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej był znacznie niższy od przywozu z Indii. Wielkość przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej kształtowała się zasadniczo na poziomie poniżej 50 % całkowitej wielkości przywozu z Indii.
(97)
Tak więc nawet w przypadku, gdyby przywóz z Chińskiej Republiki Ludowej przyczyniał się do szkody poniesionej przez przemysł unijny, nie mógłby on mieć wpływu na sytuację przemysłu unijnego w takim stopniu, aby przerwać związek przyczynowy między przywozem po cenach dumpingowych z kraju objętego postępowaniem a szkodą poniesioną przez przemysł unijny. Dlatego też motyw 113 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje potwierdzony.
2.3. Konkurencja ze strony innych producentów w Unii
(98)
Jedna ze stron argumentowała, że słabe wyniki finansowe producentów unijnych mogły zostać spowodowane konkurencją ze strony innych producentów unijnych, którzy nie występowali jako skarżący lub nie wsparli dochodzenia na początku postępowania.
(99)
Udział w rynku innych producentów unijnych przedstawiał się następująco:
2009
2010
2011
OD
Sprzedaż innych producentów unijnych w Unii (mln ton)
34 926
55 740
55 124
55 124
Indeks (2009 = 100)
100
160
158
158
Udział w rynku innych producentów unijnych
26,6 %
29,8 %
28,1 %
27,9 %
Źródło: Skarga i odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
(100)
Na producentów unijnych, którzy nie występowali jako skarżący lub w sposób konkretny nie wsparli dochodzenia, przypadało 44 % całkowitej wielkości sprzedaży w Unii, o której mowa w motywie 86 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ich wielkość sprzedaży wzrosła o 58 % od szacunkowej ilości 34 926 ton w 2009 r. do 55 124 ton w badanym okresie. Taki wzrost jest jednak stosunkowo niewielki w porównaniu ze wzrostem subsydiowanego przywozu z kraju objętego postępowaniem w tym samym okresie (+ 110 %). Co więcej, udział w rynku wspomnianych producentów unijnych utrzymywał się w badanym okresie na stosunkowo stałym poziomie i nie stwierdzono, by ich ceny były niższe od cen objętych próbą producentów unijnych. W związku z tym stwierdzono, że ich sprzedaż na rynku unijnym nie przyczyniła się do szkody poniesionej przez przemysł unijny.
3. Wnioski w sprawie związku przyczynowego
(101)
Wobec braku uwag, motywy od 121 do 124 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
G. INTERES UNII
1. Uwagi ogólne
(102)
Wobec braku uwag, motyw 125 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje potwierdzony.
2. Interes przemysłu unijnego
(103)
Wobec braku uwag, motywy od 126 do 133 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
3. Interes niepowiązanych importerów
(104)
Wobec braku uwag, motywy od 142 do 144 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
4. Interes użytkowników
(105)
Po wprowadzeniu tymczasowych środków siedmiu użytkowników i jedno stowarzyszenie użytkowników skontaktowało się z Komisją i wyraziło zainteresowanie współpracą w ramach dochodzenia. W następstwie złożonego wniosku w kwietniu 2013 r. przesłano im kwestionariusze. Jednakże jedynie dwóch użytkowników udzieliło odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte w kwestionariuszu. Ogółem na współpracujących użytkowników przypadało w OD 12 % całkowitej wielkości przywozu z kraju objętego postępwaniem i 2,5 % całkowitej konsumpcji w Unii; a użytkownicy ci zatrudniają 32 osoby zaangażowane w produkcję produktów końcowych z wykorzystaniem produktu objętego postępowaniem. Ekonomiczny wpływ środków na użytkowników został poddany ponownej ocenie na podstawie nowych danych podanych w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu. W celu weryfikacji dostarczonych informacji przeprowadzono wizytacje u dwóch użytkowników.
(106)
Użytkownicy twierdzili, że rentowność na poziomie 9 %, o której mowa w motywie 136 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, jest zbyt wysoka i nie jest reprezentatywna dla przemysłu wykorzystującego produkt objęty postępowaniem. Po otrzymaniu dodatkowych odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu ponownie obliczono średnią rentowność wszystkich współpracujących użytkowników i ustalono, że wynosi ona 2 % obrotu.
(107)
Stwierdzono również, że w przypadku współpracujących użytkowników zakupy z kraju objętego postępowaniem stanowiły średnio 44 % całkowitych zakupów produktu objętego postępowaniem, a kraj objęty postępwoaniem jest jedynym źródłem dostaw tylko dla dwóch współpracujących użytkowników. W OD udział obrotów obejmujących produkt objęty postępowaniem wynosił średnio 14 % całkowitych obrotów współpracujących użytkowników.
(108)
Przyjmując najbardziej pesymistyczny scenariusz dla rynku unijnego, tj. brak możliwości przeniesienia wzrostu cen na sieć dystrybucji i dalsze dokonywanie zakupów w kraju objętym postępowaniem w dotychczasowych ilościach, pod wpływem cła rentowność użytkowników w przypadku działalności, w której wykorzystuje się lub włącza produkt objęty postępowaniem, spadłaby do poziomu, w którym użytkownicy ponosiliby straty, osiągając (ujemną) rentowność wynoszącą - 0,6 %.
(109)
Komisja przyznaje, że skutki krótko- i średnioterminowe będą poważniejsze dla tych użytkowników, których cały przywóz pochodzi z Indii. Jednakże takich przypadków jest stosunkowo niewiele (dwóch współpracujących użytkowników). Co więcej, mają oni możliwość, pod warunkiem współpracy ze strony indyjskiego producenta, wystąpienia z wnioskiem o refundację na podstawie art. 11 rozporządzenia podstawowego, jeśli zostaną spełnione wszystkie warunki takiej refundacji.
(110)
Niektórzy użytkownicy ponownie wyrazili obawę, że środki mogą mieć również wpływ na pewien rodzaj drutów niewytwarzanych w Europie, a mianowicie rodzaje z tak zwanej serii 200, o czym mowa w motywie 139 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Zdaniem użytkowników brak produkcji w Unii wynika z ograniczonego popytu oraz specyfiki procesu produkcji.
(111)
Dochodzenie wykazało jednak, że taki rodzaj drutów ze stali nierdzewnej jest wytwarzany przez przemysł unijny, a jego udział w rynku unijnym jest ograniczony. Użytkownicy mają także możliwość korzystania z alternatywnych źródeł dostaw z państw nieobjętych środkami antydumpingowymi lub antysubsydyjnymi. Co więcej, w tych samych celach można używać innych rodzajów drutów ze stali nierdzewnej. W związku z tym wprowadzenie tych środków nie może mieć znaczącego wpływu na rynek unijny i tych użytkowników. W związku z tym twierdzenie to zostaje odrzucone.
(112)
Niektórzy użytkownicy wskazali na dłuższy czas dostawy tego rodzaju produktu od producentów unijnych w porównaniu do czasu dostawy produktu objętego postępowaniem z Indii. Jednakże możliwość magazynowania produktów przez sprzedawców i przedsiębiorców oraz szybka ich dostępność nie podważa udokumentowanych informacji na temat negatywnego wpływu przywozu po cenach dumpingowych. Oznacza to, że powyższy argument należy odrzucić.
(113)
Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzenia, nawet jeśli środki wprowadzone w odniesieniu do przywozu z kraju objętego postępowaniem przypuszczalnie w większym stopniu negatywnie wpłynęły na niektórych użytkowników niż na innych, uznaje się, że ostatecznie rynek unijny skorzysta z wprowadzenia środków. W szczególności uważa się, że przywrócenie uczciwych warunków handlu na rynku unijnym umożliwiłoby przemysłowi unijnemu dostosowanie cen do kosztów produkcji, utrzymanie produkcji i zatrudnienia, odzyskanie uprzednio utraconego udziału w rynku i skorzystanie ze wzrostu korzyści skali. Powinno to także przyczynić się do osiągnięcia przez przemysł odpowiedniej marży zysku, która umożliwi mu efektywne działanie w perspektywie średnio- i długoterminowej. Równolegle poprawie ulegnie ogólna sytuacja finansowa przemysłu. Ponadto w toku dochodzenia ustalono, że środki będą mieć ogólnie ograniczony wpływ na użytkowników i niepowiązanych importerów. Stwierdza się zatem, że ogólna korzyść z wprowadzenia środków wydaje się rekompensować wpływ na użytkowników produktu objętego postępowaniem na rynku unijnym.
5. Wnioski dotyczące interesu Unii
(114)
W świetle powyższego ocena zawarta w motywach 145 i 146 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych znajduje potwierdzenie.
H. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1. Poziom usuwający szkodę
(115)
W przypadku jednego producenta eksportującego obliczenie poziomu usuwającego szkodę zostało skorygowane w dół w następstwie jego stwierdzenia, że popełniono błędy pisarskie związane z kursem wymiany walut w odniesieniu do niektórych transakcji, a także związane z włączeniem do obliczeń transakcji wewnątrz grupy. Wobec braku innych uwag, motywy od 148 do 151 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
(116)
Ten sam producent eksportujący twierdził, że indyjski wywóz do Unii przeznaczony jest dla hurtowników, natomiast sprzedaż dokonywana przez przemysł unijny na rynku unijnym jest przeznaczona dla użytkowników końcowych i że w związku z tym porównanie dokonane przez Komisję nie dotyczyło odpowiedniego poziomu handlu. Dochodzenie wykazało jednak, że indyjscy producenci eksportujący prowadzą sprzedaż dla obu kategorii klientów oraz że konkurują z producentami unijnymi o te same kategorie klientów.
2. Wniosek dotyczący poziomu usuwającego szkodę
(117)
Ponieważ ostateczny margines cła antydumpingowego dla Macro Bars and Wires był na poziomie de minimis, jak stwierdzono w motywie 51 powyżej, dla przedsiębiorstwa tego nie wyliczono indywidualnego marginesu szkody.
(118)
Niniejszym potwierdza się metodykę zastosowaną w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.
3. Ostateczne środki
(119)
W świetle powyższego oraz zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego należy nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na poziomie wystarczającym do usunięcia szkody spowodowanej przez przywóz po cenach dumpingowych, biorąc pod uwagę margines subsydiowania ustalony w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 419/2013.
(120)
W związku z powyższym stawki cła antydumpingowego zostały ustalone poprzez porównanie marginesów szkody do marginesów dumpingu, przy uwzględnieniu marginesów subsydiowania przez odliczenie ich w pełni od odpowiedniego marginesu dumpingu. W rezultacie ostateczne stawki cła antydumpingowego są następujące:
Przedsiębiorstwo
Margines dumpingu
Cło wyrównawcze
Margines szkody
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego
GARG Inox
11,8 %
3,4 %
22,6 %
8,4 %
KEI Industries
7,0 %
0,0 %
41,9 %
7,7 %
Macro Bars and Wires
0,0 %
3,4 %
30,3 %
0,0 %
Nevatia Steel & Alloys
4,1 %
3,4 %
23,8 %
0,7 %
Raajratna Metal Industries
16,2 %
3,7 %
17,2 %
12,5 %
Grupa Venus
11,6 %
3,0 %
23,4 %
8,6 %
Viraj Profiles Vpl. Ltd.
6,8 %
0,0 %
32,1 %
6,8 %
Współpracujące przedsiębiorstwa nieobjęte próbą
8,4 %
3,4 %
23,7 %
5,0 %
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
16,2 %
3,7 %
41,9 %
12,5 %
(121)
Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu zostały ustanowione na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem sytuację stwierdzoną podczas dochodzenia, dotyczącą tych przedsiębiorstw. Wspomniane stawki celne (w odróżnieniu od ogólnokrajowego cła stosowanego względem „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”) mają wyłączne zastosowanie do przywozu produktów pochodzących z Indii i wytwarzanych przez konkretne wymienione podmioty prawne. Przywożone produkty wytworzone przez inne przedsiębiorstwa, które nie zostały konkretnie wymienione w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, łącznie z podmiotami powiązanymi z przedsiębiorstwami konkretnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek i w odniesieniu do ich produktów stosowane są stawki dla „wszystkich innych przedsiębiorstw”.
(122)
Jeden producent eksportujący w kraju objętym postępowaniem zaoferował zobowiązanie cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(123)
W ostatnich latach produkt objęty dochodzeniem wykazywał znaczną zmienność cen, dlatego nie można zastosować stałego zobowiązania cenowego. W celu przezwyciężenia tego problemu producent eksportujący z Indii zaoferował klauzulę indeksacji, opierającą się na kosztach surowców. W związku z tym należy zauważyć, że ustalenie bezpośredniego związku między fluktuacją cen produktu i indeksem nie było możliwe, dlatego indeksacji nie uznaje się za właściwą metodę. Ponadto w toku dochodzenia ustalono, że istnieją różne rodzaje produktu objętego dochodzeniem, które nie są wyraźnie łatwe do rozróżnienia i które znacznie różnią się ceną.
(124)
Dodać należy, że producent eksportujący produkuje szeroką gamę wyrobów ze stali nierdzewnej i mógłby sprzedawać te produkty tym samym klientom w Unii za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw handlowych. Stwarzałoby to poważne ryzyko wzajemnej kompensacji i sprawiłoby, że skuteczna kontrola wypełniania zobowiązania byłaby niezwykle trudna.
(125)
Z uwagi na powyższe ustalenia Komisja uznała, że nie można przyjąć zaoferowanego zobowiązania.
(126)
Wszelkie wnioski o zastosowanie wspomnianej indywidualnej stawki cła antydumpingowego dla przedsiębiorstwa (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) należy kierować do Komisji (11) wraz z wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą krajową i eksportową, wynikających np. z wyżej wspomnianej zmiany nazwy lub zmiany podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą. W razie potrzeby rozporządzenie nakładające ostateczne cła antydumpingowe zostanie odpowiednio zmienione poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła.
4. Ostateczny pobór tymczasowych ceł antydumpingowych
(127)
W świetle wielkości ustalonych marginesów dumpingu oraz poziomu szkody poniesionej przez przemysł UE uznaje się za konieczne dokonanie ostatecznego poboru, do wysokości ostatecznie nałożonego cła, kwot zabezpieczonych w formie tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz drutu ze stali nierdzewnej zawierającego wagowo:
-
2,5 % lub więcej masy niklu, innego niż drut zawierający 28 % lub więcej, ale nie więcej niż 31 % masy niklu i 20 % lub więcej, ale nie więcej niż 22 % masy chromu,
-
mniej niż 2,5 % masy niklu, innego niż drut zawierający 13 % lub więcej, ale nie więcej niż 25 % masy chromu i 3,5 % lub więcej, ale nie więcej niż 6 % masy aluminium,
obecnie objętego kodami CN 7223 00 19 i 7223 00 99 i pochodzącego z Indii.
2. Stawka ostatecznego cła antydumpingowego, mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, jest następująca dla produktów opisanych w ust. 1 i wytworzonych przez poniższe przedsiębiorstwa:
Przedsiębiorstwo
Stawka celna (w %)
Dodatkowy kod TARIC
Garg Inox, Bahadurgarh, Harijana i Pune, Maharasztra
8,4
B931
KEI Industries Ltd, New Delhi
7,7
B925
Macro Bars and Wires, Bombaj, Maharasztra
0,0
B932
Nevatia Steel & Alloys, Bombaj, Maharasztra
0,7
B933
Raajratna Metal Industries, Ahmedabad, Gudżarat
12,5
B775
Venus Wire Industries Pvt. Ltd, Bombaj, Maharasztra
8,6
B776
Precision Metals, Bombaj, Maharasztra
8,6
B777
Hindustan Inox Ltd., Bombaj, Maharasztra
8,6
B778
Sieves Manufacturer India Pvt. Ltd., Bombaj, Maharasztra
8,6
B779
Viraj Profiles Ltd., Thane, Maharasztra i Bombaj, Maharasztra
6,8
B780
Przedsiębiorstwa wymienione w załączniku
5,0
B781
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
12,5
B999
3. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
W przypadku gdy jakikolwiek producent eksportujący z Indii dostarczy Komisji przekonywające dowody, potwierdzające, że:
a)
nie dokonywał wywozu towarów opisanych w art. 1 ust. 1 pochodzących z Indii w okresie objętym dochodzeniem (od dnia 1 kwietnia 2011 r. do dnia 31 marca 2012 r.);
b)
nie jest powiązany z żadnym eksporterem ani producentem podlegającym środkom wprowadzonym na mocy niniejszego rozporządzenia; oraz
c)
faktycznie dokonał wywozu towarów objętych postępowaniem, albo stał się stroną nieodwołalnego zobowiązania umownego do wywozu znaczącej ilości do Unii po okresie objętym dochodzeniem,
art. 1 ust. 2 może zostać zmieniony poprzez dodanie nowego producenta eksportującego do wykazu w załączniku.
Artykuł 3
Kwoty zabezpieczone w postaci tymczasowego cła antydumpingowego, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 418/2013, na przywóz drutu zawierającego:
-
2,5 % lub więcej masy niklu, innego niż drut zawierający 28 % lub więcej, ale nie więcej niż 31 % masy niklu i 20 % lub więcej, ale nie więcej niż 22 % masy chromu,
-
mniej niż 2,5 % masy niklu, innego niż drut zawierający 13 % lub więcej, ale nie więcej niż 25 % masy chromu i 3,5 % lub więcej, ale nie więcej niż 6 % masy aluminium,
obecnie objętego kodami CN 7223 00 19 i 7223 00 99 i pochodzącego z Indii, zostają ostatecznie pobrane. Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczne stawki cła antydumpingowego zostają zwolnione.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 5 listopada 2013 r.