PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 1247/2012
ze dne 19. prosince 2012,
kterým se stanoví prováděcí technické normy, pokud jde o formát a četnost vykazování obchodů do registrů obchodních údajů podle nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 648/2012 o OTC derivátech, ústředních protistranách a registrech obchodních údajů
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na stanovisko Evropské centrální banky (1),
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 648/2012 ze dne 4. července 2012 o OTC derivátech, ústředních protistranách a registrech obchodních údajů (2), a zejména na čl. 9 odst. 6 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
S cílem zabránit nejednotnostem by se měly na všechny údaje zasílané do registrů obchodních údajů podle článku 9 nařízení (EU) č. 648/2012 vztahovat stejná pravidla, normy a formáty týkající se všech registrů obchodních údajů, všech protistran a všech druhů derivátů. Pro popis derivátového obchodu by se proto měl použít specifický soubor údajů.
(2)
Vzhledem k tomu, že OTC deriváty obvykle nelze jednoznačně identifikovat podle existujících kódů, které se běžně používají na finančních trzích, jako jsou mezinárodní identifikační čísla cenných papírů (ISIN) ani popsat pomocí kódu ISO klasifikace finančních nástrojů, je třeba vypracovat nový a univerzální způsob identifikace. Je-li k dispozici specifický identifikační kód produktu, který splňuje zásady specifičnosti, neutrality, spolehlivosti, otevřeného zdroje, přizpůsobitelnosti, přístupnosti, dostupnosti za přiměřenou cenu, je nabízen v odpovídajícím rámci řízení a je přijat pro používání v EU, měl by se použít. Není-li k dispozici specifický identifikační kód produktu splňující tyto požadavky, měla by se použít prozatímní taxonomie.
(3)
Podkladový nástroj by měl být identifikován jednotným identifikačním kódem, avšak v současné době na trhu neexistuje žádný běžně používaný standardizovaný kód k identifikaci podkladového nástroje v koši. Protistrany by proto měly přinejmenším uvést, že podkladovým nástrojem je koš, a tam, kde je to možné, použít kódy ISIN pro standardizované indexy.
(4)
Aby byla zajištěna provázanost, měly by být všechny strany derivátové smlouvy identifikovány specifickým kódem. K identifikaci všech finančních a nefinančních smluvních stran, makléřů, ústředních protistran a beneficiárních vlastníků by se měl použít, jakmile bude k dispozici, celosvětový identifikační kód právnické osoby nebo prozatímní identifikační kód subjektu definovaný v rámci řízení, který je v souladu s doporučeními Rady pro finanční stabilitu týkajícími se požadavků na údaje a je přijat pro používání v EU, zejména s cílem zajistit provázanost s Výborem pro platební a vypořádací systémy (CPSS) a zprávou Mezinárodní organizace komisí pro cenné papíry (IOSCO) o vykazování údajů o OTC derivátech a požadavcích na jejich agregaci, která popisuje identifikační kódy právnických osob jako nástroj pro agregaci údajů. V případě obchodování na účet klientů by beneficiární vlastníci měli být identifikováni jako jednotlivci nebo subjekty, jejichž jménem byla smlouva uzavřena.
(5)
Měl by se zohlednit přístup používaný v třetích zemích a také přístup samotných registrů obchodních údajů, když zahajují svou činnost. S cílem zajistit nákladově efektivní řešení pro protistrany a zmírnit operační riziko pro registry obchodních údajů by proto datum zahájení vykazování mělo zahrnovat data zavedení různých kategorií derivátů, počínaje nejstandardizovanějšími kategoriemi a následně rozšířením na další kategorie. Derivátové smlouvy, které byly uzavřeny před datem, k datu nebo po datu vstupu nařízení (EU) č. 648/2012 v platnost, jež nezůstaly nevypořádány ke dni nebo po datu zahájení vykazování, nemají pro regulatorní účely zásadní význam. Podle čl. 9 odst. 1 písm. a) nařízení (EU) č. 648/2012 se na ně však vztahuje oznamovací povinnost. Aby však byl v uvedených případech zajištěn efektivní a přiměřený režim vykazování a byly zohledněny obtíže při opětovném zjišťování údajů týkajících se ukončených smluv, měla by být na takové vykazování ponechána delší lhůta.
(6)
Toto nařízení vychází z návrhu prováděcích technických norem předložených Komisi Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy.
(7)
Postupem podle článku 15 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1095/2010 ze dne 24. listopadu 2010 o zřízení Evropského orgánu dohledu (Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy) (3) vedl Evropský orgán pro cenné papíry a trhy otevřené veřejné konzultace o návrzích prováděcích technických norem, provedl analýzu potenciálních souvisejících nákladů a přínosů a vyžádal si stanovisko skupiny subjektů působících v oblasti cenných papírů a trhů Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy zřízené v souladu s článkem 37 uvedeného nařízení,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Formát vykazování derivátových smluv
Informace obsažené ve zprávě podle článku 9 nařízení (EU) č. 648/2012 se poskytují ve formátu stanoveném v příloze tohoto nařízení.
Článek 2
Četnost vykazování derivátových smluv
U smluv vykazovaných do registru obchodních údajů se v případech stanovených v čl. 11 odst. 2 nařízení (EU) č. 648/2012 provádí tržní přeceňování nebo ocenění podle modelu denně. Veškeré další náležitosti, které se vykazují, stanovené v příloze tohoto nařízení a v příloze aktu v přenesené pravomoci, pokud jde o regulační technické normy, které blíže určují minimální náležitosti údajů, jež se mají vykazovat do registru obchodních údajů podle čl. 9 odst. 5 nařízení (EU) č. 648/2012, se vykazují tak, jak k nim dochází, a s ohledem na lhůtu podle článku 9 nařízení (EU) č. 648/2012, zejména pokud jde o uzavření, změnu nebo ukončení smlouvy.
Článek 3
Identifikace protistran a ostatních subjektů
1. Ve zprávě se použije identifikační kód právnické osoby, který umožní identifikovat:
a)
beneficiárního vlastníka, který je právnickou osobou;
b)
makléře;
c)
ústřední protistranu;
d)
beneficiárního vlastníka, který je členem clearingového systému a je právnickou osobou;
e)
protistranu, která je právnickou osobou;
f)
předkládající subjekt.
2. Není-li k dispozici identifikační kód právnické osoby, zpráva musí obsahovat prozatímní identifikační kód definovaný na úrovni Unie, který je:
a)
specifický;
b)
neutrální;
c)
spolehlivý,
d)
otevřeným zdrojem;
e)
přizpůsobitelný;
f)
přístupný;
g)
dostupný za přiměřenou cenu;
h)
podléhá odpovídajícímu rámci řízení.
3. Není-li k dispozici identifikační kód právnické osoby ani prozatímní identifikační kód subjektu, ve zprávě se použije, pokud je k dispozici, identifikační kód společnosti podle normy ISO 9362.
Článek 4
Identifikace derivátů
1. Ve zprávě je derivátová smlouva identifikována pomocí specifického identifikačního kódu produktu, který je:
a)
specifický;
b)
neutrální;
c)
spolehlivý;
d)
otevřeným zdrojem;
e)
přizpůsobitelný;
f)
přístupný;
g)
dostupný za přiměřenou cenu;
h)
podléhá odpovídajícímu rámci řízení.
2. Neexistuje-li specifický identifikační kód produktu, derivátová smlouva se ve zprávě identifikuje pomocí kombinace přiděleného kódu ISO 6166 ISIN nebo identifikačního kódu alternativního nástroje s odpovídajícím kódem ISO 10962 klasifikace finančních nástrojů.
3. Není-li k dispozici kombinace uvedená v odstavci 2, druh derivátu se určí podle níže uvedeného:
a)
kategorie derivátu se určí jako jedna z těchto kategorií:
i)
komoditní deriváty;
ii)
úvěrové deriváty;
iii)
měnové deriváty;
iv)
akciové deriváty;
v)
úrokové deriváty;
vi)
ostatní.
b)
druh derivátu se určí jako jeden z těchto druhů:
i)
rozdílové smlouvy;
ii)
dohody o úrokové míře;
iii)
forwardy;
iv)
futures;
v)
opce;
vi)
swapy;
vii)
ostatní.
c)
V případě derivátů, které nespadají do konkrétní kategorie derivátů nebo konkrétního druhu derivátů, se ve zprávě objeví kategorie derivátu nebo druh derivátu, na níž nebo na němž se protistrany dohodnou, že se mu derivátová smlouva nejvíce podobá.
Článek 5
Datum zahájení vykazování
1. Úvěrové derivátové a úrokové derivátové smlouvy se vykazují:
a)
do 1. července 2013, pokud byl registr obchodních údajů pro uvedenou konkrétní kategorii derivátů zaregistrován podle článku 55 nařízení (EU) č. 648/2012 před 1. dubnem 2013;
b)
90 dnů po registraci registru obchodních údajů pro konkrétní kategorii derivátů podle článku 55 nařízení (EU) č. 648/2012, pokud nebyl do 1. dubna 2013 pro uvedenou konkrétní kategorii derivátů zaregistrován registr obchodních údajů;
c)
do 1. července 2015, pokud nebyl registr obchodních údajů pro uvedenou konkrétní kategorii derivátů zaregistrován podle článku 55 nařízení (EU) č. 648/2012 do 1. července 2015. Oznamovací povinnost začne k tomuto datu a smlouvy se vykazují Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy podle čl. 9 odst. 3 uvedeného nařízení, dokud nebude pro uvedenou konkrétní kategorii derivátů zaregistrován registr obchodních údajů.
2. Derivátové smlouvy neuvedené v odstavci 1 se vykazují:
a)
do 1. ledna 2014, pokud byl pro uvedenou konkrétní kategorii derivátů zaregistrován registr obchodních údajů podle článku 55 nařízení (EU) č. 648/2012 před 1. říjnem 2013;
b)
90 dnů po registraci registru obchodních údajů pro konkrétní kategorii derivátů podle článku 55 nařízení (EU) č. 648/2012, pokud nebyl registr obchodních údajů pro uvedenou konkrétní kategorii derivátů zaregistrován do 1. října 2013;
c)
do 1. července 2015, pokud nebyl registr obchodních údajů pro uvedenou konkrétní kategorii derivátů zaregistrován podle článku 55 nařízení (EU) č. 648/2012 do 1. července 2015. Oznamovací povinnost začne k tomuto datu a smlouvy se vykazují Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy podle čl. 9 odst. 3 uvedeného nařízení, dokud nebude pro uvedenou konkrétní kategorii derivátů zaregistrován registr obchodních údajů.
3. Derivátové smlouvy, které byly ke dni 16. srpna 2012 nevypořádány a stále nejsou vypořádány ke dni zahájení vykazování, se do registru obchodních údajů vykáží do 90 dnů od data zahájení vykazování pro konkrétní kategorii derivátů.
4. Derivátové smlouvy, které:
a)
byly uzavřeny před 16. srpnem 2012 a zůstaly k 16. srpnu 2012 nevypořádány, nebo
b)
byly uzavřeny k 16. srpnu 2012 nebo po tomto datu
a ke dni zahájení vykazování nebo po něm nezůstaly nevypořádány, se vykazují do registru obchodních údajů do tří let od data zahájení vykazování pro konkrétní kategorii derivátů.
5. Datum zahájení vykazování se prodlouží o 180 dnů pro vykazování informací uvedených v článku 3 aktu v přenesené pravomoci, pokud jde o regulační technické normy, které blíže určují minimální náležitosti údajů, které se mají vykazovat do registru obchodních údajů podle čl. 9 odst. 5 nařízení (EU) č. 648/2012.
Článek 6
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 19. prosince 2012.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1247/2012
z dnia 19 grudnia 2012 r.
ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do formatu i częstotliwości dokonywania zgłoszeń dotyczących transakcji do repozytoriów transakcji zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (1),
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (2), w szczególności jego art. 9 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Aby uniknąć niespójności, przekazywanie repozytoriom transakcji wszelkich informacji zgodnie z art. 9 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 powinno następować według tych samych zasad i standardów oraz w jednolitych formatach, niezależnie od repozytorium transakcji, zaangażowanych kontrahentów i rodzaju instrumentów pochodnych. W związku z tym na potrzeby opisu obrotu instrumentami pochodnymi należy korzystać z jednolitego zbioru danych.
(2)
Ponieważ instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym zazwyczaj ani nie są jednoznacznie identyfikowalne za pomocą istniejących i szeroko stosowanych na rynkach finansowych kodów (takich jak kod ISIN, International Securities Identification Number), ani też nie dają się opisać z wykorzystaniem kodu ISO służącego do klasyfikacji instrumentów finansowych (CFI), konieczne jest opracowanie nowej, uniwersalnej metody identyfikacji. Jeżeli istnieje niepowtarzalny identyfikator produktu, który jest zgodny z zasadami niepowtarzalności, neutralności, wiarygodności, otwartego standardu, skalowalności oraz dostępności, a także jest dostępny po rozsądnych kosztach, podlega właściwemu systemowi zarządzania i jest przyjęty na potrzeby stosowania w Unii, należy go stosować. Dopóki nie istnieje niepowtarzalny identyfikator produktu spełniający te wymogi, należy stosować klasyfikację przejściową.
(3)
Instrument bazowy powinien być identyfikowany za pomocą niepowtarzalnego identyfikatora, chociaż w chwili obecnej nie istnieje zestandaryzowany dla całego rynku kod umożliwiający identyfikację instrumentów bazowych wchodzących w skład koszyka. Kontrahenci powinni zatem zostać zobowiązani do wskazywania co najmniej, że dany instrument bazowy stanowi koszyk oraz, w miarę możliwości, do stosowania kodów ISIN w odniesieniu do zestandaryzowanych indeksów.
(4)
Celem zapewnienia spójności wszystkie strony kontraktu pochodnego powinny być identyfikowane za pomocą niepowtarzalnego kodu. W szczególności celem zapewnienia spójności ze sprawozdaniem Komitetu ds. Systemów Płatności i Rozrachunku (Committee on Payment and Settlement Systems, CPSS) i Międzynarodowej Organizacji Komisji Papierów Wartościowych (International Organisation of Securities Commissions, IOSCO) w sprawie wymogów dotyczących agregowania i zgłaszania danych na temat instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, w którym jako narzędzie agregowania danych opisano identyfikatory podmiotów prawnych, do celów identyfikacji wszystkich kontrahentów finansowych i niefinansowych, maklerów, partnerów centralnych oraz beneficjentów należy stosować, gdy tylko będzie dostępny i przyjęty na potrzeby stosowania w Unii, globalny lub tymczasowy identyfikator podmiotu prawnego, który należy ustalić w ramach systemu zarządzania zgodnego z zaleceniami Rady Stabilności Finansowej w sprawie wymogów dotyczących danych. W przypadku transakcji dokonywanych na zlecenie jako beneficjentów należy wskazać osoby fizyczne lub podmioty prawne, w których imieniu zawarto dany kontrakt.
(5)
Należy uwzględnić podejścia wykorzystywane w państwach trzecich, a także przez same repozytoria transakcji z chwilą rozpoczynania przez nie działalności. Aby zatem zapewnić kontrahentom rozwiązanie racjonalne pod względem kosztów oraz ograniczyć ryzyko operacyjne repozytoriów transakcji, należy wyznaczyć różne daty rozpoczęcia dokonywania zgłoszeń dla poszczególnych klas instrumentów pochodnych - najwcześniejszą dla najbardziej zestandaryzowanych klas i późniejsze daty dla pozostałych klas. Kontrakty pochodne, które zostały zawarte przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (UE) nr 648/2012, w tymże dniu lub po tym dniu i które nie obowiązują już w dniu rozpoczęcia dokonywania zgłoszeń lub po tej dacie, mają drugorzędne znaczenie do celów regulacyjnych. Zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 648/2012 kontrakty te nadal podlegają jednak obowiązkowi zgłoszenia. Aby zapewnić w tych przypadkach wydajny i proporcjonalny system dokonywania zgłoszeń oraz uwzględnić kwestię trudności z odtworzeniem danych dotyczących kontraktów, które już nie obowiązują, w przypadku tych zgłoszeń należy przewidzieć wydłużony termin.
(6)
Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt wykonawczych standardów technicznych przedłożony Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów wartościowych (dalej EUNGiPW).
(7)
Zgodnie z art. 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (3) EUNGiPW przeprowadził otwarte konsultacje społeczne na temat tego projektu wykonawczych standardów technicznych, przeanalizował związane z nimi potencjalne koszty i korzyści oraz zasięgnął opinii Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych powołanej zgodnie z art. 37 wspomnianego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Format zgłoszeń dotyczących kontraktów pochodnych
Informacje zawarte w zgłoszeniu dokonywanym zgodnie z art. 9 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 są przekazywane w formacie określonym w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Częstotliwość zgłoszeń dotyczących kontraktów pochodnych
Jeżeli tak stanowi art. 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, kontrakty zgłaszane do repozytorium transakcji są codziennie poddawane wycenie według wartości rynkowej lub w oparciu o model. Wszelkie inne elementy zgłoszenia, określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia i w załączniku do aktu delegowanego dotyczącego regulacyjnych standardów technicznych określających minimalny poziom szczegółowości informacji podlegających zgłoszeniu repozytoriom transakcji zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, są przekazywane w przypadku wystąpienia danego zdarzenia i z uwzględnieniem przewidzianych w art. 9 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 terminów, w szczególności w odniesieniu do zawarcia, zmiany lub rozwiązania kontraktu.
Artykuł 3
Identyfikacja kontrahentów i pozostałych osób prawnych
1. Następujące podmioty prawne są identyfikowane w zgłoszeniu za pomocą identyfikatora podmiotu prawnego:
a)
beneficjent będący osobą prawną;
b)
makler;
c)
partner centralny;
d)
członek rozliczający będący osobą prawną;
e)
kontrahent będący osobą prawną;
f)
podmiot dokonujący zgłoszenia.
2. Jeżeli identyfikator podmiotu prawnego nie jest dostępny, w zgłoszeniu stosuje się tymczasowy identyfikator podmiotu ustalony na poziomie Unii, który jest:
a)
niepowtarzalny;
b)
neutralny;
c)
wiarygodny,
d)
oparty na otwartym standardzie;
e)
skalowalny;
f)
dostępny;
g)
dostępny po rozsądnych kosztach;
h)
objęty właściwym systemem zarządzania.
3. Jeżeli nie jest dostępny ani identyfikator podmiotu prawnego, ani tymczasowy identyfikator podmiotu, w zgłoszeniu stosuje się kod identyfikacyjny jednostki zgodnie z ISO 9362, o ile jest dostępny.
Artykuł 4
Identyfikacja instrumentów pochodnych
1. Kontrakt pochodny jest identyfikowany w zgłoszeniu za pomocą niepowtarzalnego identyfikatora produktu, który jest:
a)
niepowtarzalny;
b)
neutralny;
c)
wiarygodny;
d)
oparty na otwartym standardzie;
e)
skalowalny;
f)
dostępny;
g)
dostępny po rozsądnych kosztach;
h)
objęty właściwym systemem zarządzania.
2. Jeżeli nie istnieje niepowtarzalny identyfikator produktu, kontrakt pochodny jest identyfikowany w zgłoszeniu za pomocą kombinacji nadanego mu kodu ISIN zgodnie z ISO 6166 lub kodu Alternative Instrument Identifier z odpowiednim kodem CFI zgodnie z ISO 10962.
3. Jeżeli kombinacja, o której mowa w ust. 2, nie jest dostępna, rodzaj instrumentu pochodnego jest identyfikowany w następujący sposób:
a)
jako klasę instrumentu pochodnego podaje się jedną z następujących kategorii:
(i)
towarowy instrument pochodny;
(ii)
kredytowy instrument pochodny;
(iii)
walutowy instrument pochodny;
(iv)
instrument pochodny na akcje;
(v)
instrument pochodny na stopę procentową;
(vi)
inne;
b)
jako typ instrumentu pochodnego podaje się jedną z następujących kategorii:
(i)
kontrakty różnic kursowych;
(ii)
kontrakty terminowe na stopę procentową;
(iii)
kontrakty terminowe typu forward;
(iv)
kontrakty terminowe typu future;
(v)
opcje;
(vi)
swapy;
(vii)
inne;
c)
w przypadku instrumentów pochodnych, które nie należą do konkretnej klasy lub konkretnego typu instrumentów pochodnych, zgłoszenie jest dokonywane w oparciu o klasę lub typ instrumentów pochodnych, które kontrahenci uzgodnili jako te, do których należy przyporządkować dany kontrakt.
Artykuł 5
Data rozpoczęcia dokonywania zgłoszeń
1. Kontrakty dotyczące kredytowych instrumentów pochodnych oraz instrumentów pochodnych na stopę procentową są zgłaszane:
a)
jeżeli przed dniem 1 kwietnia 2013 r. dla danej klasy instrumentów pochodnych zostało zarejestrowane repozytorium transakcji zgodnie z art. 55 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 - począwszy od dnia 1 lipca 2013 r.;
b)
jeżeli do dnia 1 kwietnia 2013 r. dla danej klasy instrumentów pochodnych nie zostało zarejestrowane żadne repozytorium transakcji - po upływie 90 dni od zarejestrowania repozytorium transakcji dla danej klasy instrumentów pochodnych zgodnie z art. 55 rozporządzenia (UE) nr 648/2012;
c)
jeżeli do dnia 1 lipca 2015 r. dla danej klasy instrumentów pochodnych nie zostało zarejestrowane żadne repozytorium transakcji zgodnie z art. 55 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 - począwszy od dnia 1 lipca 2015 r.; Wymóg dokonywania zgłoszeń zaczyna obowiązywać z tym dniem, a kontrakty są zgłaszane EUNGiPW zgodnie z art. 9 ust. 3 tego rozporządzenia do chwili zarejestrowania repozytorium transakcji dla danej klasy instrumentów pochodnych.
2. Kontrakty pochodne inne niż wymienione w ust. 1 są zgłaszane:
a)
jeżeli przed dniem 1 października 2013 r. dla danej klasy instrumentów pochodnych zostało zarejestrowane repozytorium transakcji zgodnie z art. 55 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 - począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r.;
b)
jeżeli do dnia 1 października 2013 r. dla danej klasy instrumentów pochodnych nie zostało zarejestrowane żadne repozytorium transakcji - po upływie 90 dni od zarejestrowania repozytorium transakcji dla danej klasy instrumentów pochodnych zgodnie z art. 55 rozporządzenia (UE) nr 648/2012;
c)
jeżeli do dnia 1 lipca 2015 r. dla danej klasy instrumentów pochodnych nie zostało zarejestrowane żadne repozytorium transakcji zgodnie z art. 55 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 - począwszy od dnia 1 lipca 2015 r.; Wymóg dokonywania zgłoszeń zaczyna obowiązywać z tym dniem, a kontrakty są zgłaszane EUNGiPW zgodnie z art. 9 ust. 3 tego rozporządzenia do chwili zarejestrowania repozytorium transakcji dla danej klasy instrumentów pochodnych.
3. Kontrakty pochodne, które obowiązywały w dniu 16 sierpnia 2012 r. i które nadal obowiązują w dniu rozpoczęcia dokonywania zgłoszeń, są zgłaszane do repozytorium transakcji w terminie 90 dni od daty rozpoczęcia dokonywania zgłoszeń dla danej klasy instrumentów pochodnych.
4. Kontrakty pochodne, które:
a)
zostały zawarte przed dniem 16 sierpnia 2012 r. i w dalszym ciągu obowiązują w dniu 16 sierpnia 2012 r. lub
b)
zostały zawarte w dniu 16 sierpnia 2012 r. lub po tym dniu
i które nie obowiązują już w dniu rozpoczęcia dokonywania zgłoszeń lub po tej dacie, są zgłaszane do repozytorium transakcji w terminie 3 lat od daty rozpoczęcia dokonywania zgłoszeń dla danej klasy instrumentów pochodnych.
5. Datę rozpoczęcia dokonywania zgłoszeń przedłuża się o 180 dni do celów zgłaszania informacji, o których mowa w art. 3 aktu delegowanego dotyczącego regulacyjnych standardów technicznych określających minimalny poziom szczegółowości informacji podlegających zgłoszeniu repozytoriom transakcji zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 648/2012.
Artykuł 6
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 19 grudnia 2012 r.