NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 148/2013
ze dne 19. prosince 2012,
kterým se doplňuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 648/2012 o OTC derivátech, ústředních protistranách a registrech obchodních údajů, pokud jde o regulační technické normy týkající se minimálních údajů, které mají být vykázány do registrů obchodních údajů
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na stanovisko Evropské centrální banky (1),
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 648/2012 ze dne 4. července 2012 o OTC derivátech, ústředních protistranách a registrech obchodních údajů (2), a zejména na čl. 9 odst. 5 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
S cílem umožnit flexibilitu by protistrana měla mít možnost pověřit vykázáním smlouvy druhou protistranu nebo třetí osobu. Protistrany by rovněž měly mít možnost se dohodnout, že vykazováním pověří společný třetí subjekt, včetně ústřední protistrany, která by do registru obchodních údajů předkládala jednu zprávu, včetně příslušné tabulky obsahující pole s údaji. Za těchto okolností a v zájmu zajištění kvality údajů, by zpráva měla uvádět, že byla vypracována jménem obou protistran a obsahuje úplný soubor údajů, který by byl vykázán, pokud by smlouva byla vykázána samostatně.
(2)
Aby se zamezilo nejednotnostem v tabulkách společných údajů, měla by každá protistrana derivátové smlouvy zajistit, aby vykazované společné údaje schválily obě strany, jichž se obchod týkal. Specifický identifikační kód obchodu napomůže sladění údajů v případě, že protistrany vykazují do různých registrů obchodních údajů.
(3)
S cílem zamezit duplicitnímu vykazování a snížit zatížení spojené s vykazováním v případě, kdy jedna protistrana nebo ústřední protistrana vykazuje jménem obou protistran, by protistrana nebo ústřední protistrana měla mít možnost zaslat registru obchodních údajů jednu zprávu obsahující relevantní informace.
(4)
Oceňování derivátových smluv je podstatné k tomu, aby regulační orgány mohly plnit svůj mandát, zejména pokud jde o finanční stabilitu. Tržní ocenění smlouvy nebo její ocenění podle modelu uvádí označení a velikost expozic souvisejících s uvedenou smlouvou a doplňuje informace o původní hodnotě uvedené ve smlouvě.
(5)
Shromažďování informací o zajištění konkrétní smlouvy je podstatné pro zabezpečení řádného monitorování expozic. Aby to bylo možné, protistrany, které zajišťují své obchody, by měly údaje o takovém zajištění vykazovat na úrovni obchodu. V případě, že se zajištění vypočítává na základě čistých pozic vyplývajících ze souboru smluv, a tudíž není poskytováno na úrovni obchodu, ale pro portfolio, měly by protistrany mít možnost vykazovat portfolio pomocí specifického kódu nebo systému číslování, jak určí protistrana. Tento specifický kód by měl identifikovat konkrétní portfolio, pro které je zajištění poskytnuto v případě, že má protistrana více než jedno portfolio, a také by měl zajistit, aby derivátovou smlouvu bylo možné propojit s konkrétním portfoliem, pro které je zajištění poskytnuto.
(6)
Toto nařízení vychází z návrhů regulačních technických norem předložených Komisi Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy (ESMA) a odráží význam role registrů obchodních údajů s cílem zvýšit transparentnost trhů pro veřejnost a regulační orgány, vykazovaných údajů, které jsou shromažďovány a zpřístupňovány registry obchodních údajů v závislosti na kategorii derivátů a povaze obchodu.
(7)
Před předložením návrhů regulačních technických norem, z nichž toto nařízení vychází, vedl Evropský orgán pro cenné papíry a trhy konzultace s příslušnými orgány a členy Evropského systému centrálních bank (ESCB). V souladu s článkem 10 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1095/2010 ze dne 24. listopadu 2010 o zřízení Evropského orgánu dohledu (Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy) (3) vedl Evropský orgán pro cenné papíry a trhy otevřené veřejné konzultace o těchto návrzích regulačních technických norem, provedl analýzu potenciálních souvisejících nákladů a přínosů a vyžádal si stanovisko skupiny subjektů působících v oblasti cenných papírů a trhů Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy zřízené v souladu s článkem 37 uvedeného nařízení,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Údaje, které má obsahovat zpráva podle čl. 9 odst. 1 a 3 nařízení (EU) č. 648/2012
1. Zprávy pro registr obchodních údajů obsahují:
a)
údaje uvedené v tabulce 1 přílohy, které obsahují informace o protistranách smlouvy;
b)
informace uvedené v tabulce 2 přílohy, které obsahují údaje týkající se derivátové smlouvy uzavřené mezi dvěma protistranami.
2. Pro účely odstavce 1 se uzavřením smlouvy rozumí „provedení obchodu“, jak je uvedeno v čl. 25 odst. 3 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2004/39/ES (4).
3. Pokud je jménem obou protistran vypracována jedna zpráva, musí obsahovat informace uvedené v tabulce 1 přílohy vztahující se ke každé z protistran. Informace uvedené v tabulce 2 přílohy se předkládají pouze jednou.
4. Pokud je jménem obou protistran vypracována jedna zpráva, potom je tato skutečnost ve zprávě uvedena, jak je stanoveno v poli 9 tabulky 1 v příloze.
5. Pokud jedna protistrana vykazuje do registru obchodních údajů údaje o smlouvě jménem druhé protistrany nebo pokud třetí subjekt vykazuje smlouvu do registru obchodních údajů jménem jedné nebo obou protistran, vykazované údaje musí obsahovat úplný soubor údajů, který by byl vykázán, kdyby smlouvy byly do registru obchodních údajů vykázány každou protistranou samostatně.
6. Pokud derivátová smlouva zahrnuje prvky typické pro více než jedno podkladové aktivum, jak je uvedeno v tabulce 2 přílohy, ve zprávě se uvede kategorie aktiva, na které se protistrany před odesláním zprávy do registru obchodních údajů shodnou, že se jí smlouva blíží nejvíce.
Článek 2
Obchody, u nichž byl proveden clearing
1. Pokud u stávající smlouvy následně provede ústřední protistrana clearing, měl by být clearing vykázán jako změna stávající smlouvy.
2. Pokud je smlouva uzavřena v obchodním systému a ústřední protistrana provede clearing tak, že protistraně není známa identita druhé protistrany, vykazující protistrana identifikuje uvedenou ústřední protistranu jako svou protistranu.
Článek 3
Vykazování expozic
1. Údaje o zajištění požadované podle tabulky 1 přílohy musí obsahovat veškerá poskytnutá zajištění.
2. Pokud protistrana neposkytuje zajištění na úrovni obchodu, protistrany vykáží do registru obchodních údajů zajištění poskytnuté pro portfolio.
3. Pokud se zajištění vztahující se ke smlouvě vykazuje pro portfolio, vykazující protistrana vykáže do registru obchodních údajů kód identifikující portfolio, na které bylo poskytnuto zajištění druhé protistraně, které se vykazovaná smlouva týká.
4. Nefinanční smluvní strany jiné než uvedené v článku 10 nařízení (EU) č. 648/2012 nejsou povinny u smluv uvedených v tabulce 1 přílohy vykazovat zajištění, tržní ocenění nebo ocenění podle modelu.
5. Pro smlouvy, u nichž provedla clearing ústřední protistrana, provede tržní ocenění pouze ústřední protistrana.
Článek 4
Záznam vykazování
Změny údajů zaznamenaných v registrech obchodních údajů se uchovávají v záznamu identifikujícím osobu nebo osoby, které požádaly o změnu, včetně případně samotného registru obchodních údajů, důvod nebo důvody pro takové změny, datum a záznam času a jasný popis změn, včetně starého a nového obsahu relevantních údajů, jak je stanoveno v polích 58 a 59 tabulky 2 přílohy.
Článek 5
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 19. prosince 2012.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 148/2013
z dnia 19 grudnia 2012 r.
uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających minimalny poziom szczegółowości informacji podlegających zgłoszeniu repozytoriom transakcji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (1),
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (2), w szczególności jego art. 9 ust. 5,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W interesie elastyczności każdy kontrahent powinien mieć możliwość upoważnienia drugiego kontrahenta lub osoby trzeciej do zgłoszenia kontraktu. Kontrahenci powinni mieć również możliwość porozumienia się co do upoważnienia tej samej osoby trzeciej, w tym partnera centralnego (CCP), do dokonania zgłoszenia; osoba ta przekazywałaby do repozytorium transakcji jedno zgłoszenie zawierające odpowiednie tabele. W celu zapewnienia jakości informacji w takim przypadku w zgłoszeniu należy wskazać, że zostało ono dokonane w imieniu obu kontrahentów; powinno ono także zawierać pełny zbiór szczegółowych informacji, które zostałyby przekazane w przypadku dokonywania odrębnych zgłoszeń danego kontraktu.
(2)
Aby uniknąć niespójności w tabelach zawierających wspólne informacje, każdy kontrahent kontraktu pochodnego powinien dopilnować, by obie strony transakcji uzgodniły zgłaszane wspólne informacje. Niepowtarzalny identyfikator transakcji ułatwi uzgadnianie informacji w przypadkach, gdy kontrahenci dokonują zgłoszeń do różnych repozytoriów transakcji.
(3)
Aby uniknąć powielania zgłoszeń i ograniczyć obciążenia związane z ich dokonywaniem, jeżeli jeden z kontrahentów lub CCP dokonuje zgłoszenia w imieniu obu kontrahentów, ten kontrahent lub CCP powinien mieć możliwość przesłania do repozytorium transakcji jednego zgłoszenia zawierającego odpowiednie informacje.
(4)
Wycena kontraktów pochodnych ma zasadnicze znaczenie dla umożliwienia organom regulacyjnym wypełnienia ich obowiązków, w szczególności jeśli chodzi o stabilność finansową. Wycena kontraktu według wartości rynkowej lub w oparciu o model wskazuje charakter i wielkość ekspozycji związanych z danym kontraktem i uzupełnia określone w kontrakcie informacje dotyczące pierwotnej wartości.
(5)
Gromadzenie informacji dotyczących zabezpieczenia danego kontraktu ma podstawowe znaczenie dla zapewnienia należytego monitorowania ekspozycji. Dlatego też kontrahenci, którzy dokonują zabezpieczenia swoich transakcji, powinni zgłaszać szczegółowe informacje dotyczące zabezpieczenia na poziomie transakcji. Jeżeli zabezpieczenie jest obliczane na podstawie pozycji netto wynikających ze zbioru kontraktów, a tym samym nie jest składane na poziomie transakcji, lecz na poziomie portfela, kontrahenci powinni mieć możliwość zgłoszenia portfela przy użyciu niepowtarzalnego kodu lub systemu numeracji określonego przez kontrahenta. Jeżeli kontrahent posiada więcej niż jeden portfel, ten niepowtarzalny kod powinien określać konkretny portfel, w odniesieniu do którego wymieniane jest zabezpieczenie, a także powinien zapewniać możliwość powiązania kontraktu pochodnego z konkretnym portfelem, w odniesieniu do którego zdeponowano zabezpieczenie.
(6)
Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt regulacyjnych standardów technicznych przedłożony Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (EUNGiPW) i odzwierciedla ono ważną rolę, jaką repozytoria transakcji odgrywają w zwiększeniu przejrzystości rynków dla opinii publicznej i organów regulacyjnych, w określeniu danych zgłaszanych repozytoriom transakcji oraz gromadzonych i udostępnianych przez te ostatnie w zależności od klasy kontraktów pochodnych, jak również w opisaniu charakteru transakcji.
(7)
Przed przedłożeniem projektu regulacyjnych standardów technicznych, który stanowi podstawę niniejszego rozporządzenia, EUNGiPW konsultował się z właściwymi organami oraz członkami Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC). Zgodnie z art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (3) EUNGiPW przeprowadził również otwarte konsultacje społeczne na temat tego projektu regulacyjnych standardów technicznych, przeanalizował potencjalne związane z nim koszty i korzyści oraz zasięgnął opinii Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych powołanej zgodnie z art. 37 wspomnianego rozporządzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Szczegółowe informacje podlegające zgłoszeniu na podstawie art. 9 ust. 1 i 3 rozporządzenia (UE) nr 648/2012
1. Zgłoszenia przekazywane repozytorium transakcji zawierają:
a)
określone w tabeli 1 w załączniku szczegółowe informacje dotyczące kontrahentów kontraktu;
b)
określone w tabeli 2 w załączniku szczegółowe informacje dotyczące kontraktu pochodnego zawartego przez obu kontrahentów.
2. Do celów ust. 1 zawarcie kontraktu oznacza „realizację transakcji”, o której mowa w art. 25 ust. 3 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4).
3. Jeżeli przekazywane jest jedno zgłoszenie w imieniu obu kontrahentów, zawiera ono informacje określone w tabeli 1 w załączniku w odniesieniu do każdego z kontrahentów. Informacje określone w tabeli 2 w załączniku przekazuje się tylko raz.
4. Jeżeli przekazywane jest jedno zgłoszenie w imieniu obu kontrahentów, fakt ten wskazuje się w polu 9 tabeli 1 w załączniku.
5. Jeżeli jeden z kontrahentów dokonuje w imieniu drugiego kontrahenta zgłoszenia do repozytorium transakcji szczegółowych informacji dotyczących kontraktu lub jeżeli osoba trzecia dokonuje zgłoszenia kontraktu do repozytorium transakcji w imieniu jednego kontrahenta lub obu kontrahentów, takie zgłoszenie zawiera pełny zbiór szczegółowych informacji, które zostałyby przekazane do repozytorium transakcji w przypadku dokonywania przez każdego z kontrahentów odrębnego zgłoszenia kontraktu.
6. Jeżeli kontrakt pochodny wykazuje cechy typowe dla więcej niż jednego z aktywów bazowych określonych w tabeli 2 w załączniku, w zgłoszeniu wskazuje się klasę aktywów, którą przed przekazaniem zgłoszenia do repozytorium transakcji kontrahenci uzgodnili jako tę, do której należy przyporządkować dany kontrakt.
Artykuł 2
Rozliczone transakcje
1. Jeżeli istniejący kontrakt jest następnie rozliczany przez CCP, rozliczenie należy zgłosić jako zmianę istniejącego kontraktu.
2. Jeżeli kontrakt jest zawierany w systemie obrotu i jest rozliczany przez CCP w taki sposób, że kontrahent nie zna tożsamości drugiego kontrahenta, kontrahent dokonujący zgłoszenia wskazuje CCP jako swojego kontrahenta.
Artykuł 3
Zgłaszanie ekspozycji
1. Wymagane w tabeli 1 w załączniku informacje dotyczące zabezpieczenia obejmują wszystkie złożone zabezpieczenia.
2. Jeżeli kontrahent nie składa zabezpieczenia na poziomie transakcji, kontrahenci zgłaszają do repozytorium transakcji zabezpieczenie złożone na poziomie portfela.
3. Jeżeli zabezpieczenie związane z kontraktem jest zgłaszane na poziomie portfela, kontrahent dokonujący zgłoszenia informuje repozytorium transakcji o kodzie identyfikującym portfel zabezpieczeń złożonych u drugiego kontrahenta w odniesieniu do zgłaszanego kontraktu.
4. Kontrahenci niefinansowi inni niż kontrahenci, o których mowa w art. 10 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, są zwolnieni z wymogu zgłaszania zabezpieczeń oraz wyceny kontraktów według wartości rynkowej lub w oparciu o model zgodnie z tabelą 1 w załączniku.
5. W przypadku kontraktów rozliczanych przez CCP wyceny według wartości rynkowej są zgłaszane wyłącznie przez CCP.
Artykuł 4
Rejestr zgłoszeń
Zmiany informacji zarejestrowanych przez repozytoria transakcji są zapisywane w rejestrze, z podaniem osoby lub osób, które złożyły wniosek o dokonanie zmiany, w tym także, w stosownych przypadkach, samego repozytorium transakcji, powodu lub powodów dokonania zmiany, daty i znacznika czasu oraz jasnego opisu zmian, w tym dotychczasowej i nowej treści odpowiednich informacji zgodnie z polami 58 i 59 w tabeli 2 w załączniku.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 19 grudnia 2012 r.