NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 639/2014
ze dne 11. března 2014,
kterým se doplňuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1307/2013, kterým se stanoví pravidla pro přímé platby zemědělcům v režimech podpory v rámci společné zemědělské politiky, a kterým se mění příloha X uvedeného nařízení
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1307/2013 ze dne 17. prosince 2013, kterým se stanoví pravidla pro přímé platby zemědělcům v režimech podpory v rámci společné zemědělské politiky a zrušují nařízení Rady (ES) č. 637/2008 a č. 73/2009 (1), a zejména na čl. 4 odst. 3, čl. 8 odst. 3, čl. 9 odst. 5, čl. 35 odst. 1, 2 a 3, čl. 36 odst. 6, čl. 39 odst. 3, čl. 43 odst. 12, čl. 44 odst. 5, čl. 45 odst. 5 a 6, čl. 46 odst. 9, čl. 50 odst. 11, čl. 52 odst. 9, čl. 57 odst. 3, čl. 58 odst. 5, čl. 59 odst. 3, čl. 67 odst. 1 a 2 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení (EU) č. 1307/2013 zrušilo a nahradilo nařízení Rady (ES) č. 73/2009 (2). Nařízení (EU) č. 1307/2013 stanoví nový právní rámec spočívající v novém systému přímé podpory, včetně základní platby pro zemědělce a dalších režimů podpory. Zmocňuje Komisi k přijímání aktů v přenesené pravomoci a prováděcích aktů. V zájmu zajištění hladkého fungování režimů v novém právním rámci musí být prostřednictvím těchto aktů přijata některá pravidla. V zájmu snížení administrativní zátěže by tato pravidla měla být jednoduchá a snadno kontrolovatelná. Uvedené akty by měly nahradit pravidla stanovená v nařízeních Komise (ES) č. 1120/2009 (3) a (ES) č. 1121/2009 (4).
(2)
Uvedený rámec je nezbytné doplnit tímto nařízením, pokud jde o některá obecná ustanovení, režim základní platby, režim jednotné platby na plochu, platbu pro zemědělce dodržující zemědělské postupy příznivé pro klima a životní prostředí, platbu pro mladé zemědělce zahajující zemědělskou činnost, dobrovolnou podporu vázanou na produkci a zvláštní podporu pro bavlnu a o oznámení nutná s ohledem na každý režim podpory.
(3)
Za účelem zajištění správného použití úprav přímých plateb s ohledem na finanční kázeň je nezbytné stanovit obecná pravidla o pořadí výpočtu těchto snížení ve vztahu ke snížením podle nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1306/2013 (5).
(4)
V souladu s judikaturou Soudního dvora Evropské unie (6) je vhodné objasnit, že přijímají-li členské státy prováděcí opatření k unijní právní úpravě, měly by při výkonu své diskreční pravomoci dodržovat určité zásady, zejména zásadu nediskriminace.
(5)
Podpora jiná než podpora vázaná na produkci by měla splňovat požadavky, aby byla považována za podporu oddělenou od produkce ve smyslu kritérií „Green Box“ Dohody o zemědělství uzavřené v rámci Uruguayského kola mnohostranných obchodních jednání (7), a podpora vázaná na produkci by měla splňovat požadavky, aby byla považována za podporu spadající do kategorie „Blue Box“ uvedené dohody.
(6)
V souladu s čl. 4 odst. 1 písm. c) nařízení (EU) č. 1307/2013 nemusí „zemědělská činnost“ nutně znamenat produkci, chov zvířat nebo pěstování zemědělských plodin. Zemědělci mohou místo toho udržovat zemědělské plochy ve stavu vhodném pro pastvu nebo pěstování plodin bez přípravy, která jde nad rámec běžných způsobů zemědělské praxe a použití strojů, nebo na zemědělských plochách přirozeně ponechávaných ve stavu vhodném pro pastvu nebo pěstování plodin vykonávat minimální činnosti. Jelikož obě tyto aktivity od zemědělce vyžadují určitou činnost, je nutné stanovit rámec Unie, ve kterém členské státy vymezí další kritéria pro tyto aktivity.
(7)
Definice „trvalých travních porostů“ v čl. 4 odst. 1 písm. h) nařízení (EU) č. 1307/2013 zahrnuje z důvodů ochrany životního prostředí rovněž jiné druhy než trávy a další bylinné pícniny, např. křoviny a stromy, které mohou být spásány, pokud trávy a jiné bylinné pícniny i nadále na příslušné půdě převažují. Je proto nezbytné stanovit kritérium, na jehož základě lze určit, v jakých případech trávy a jiné bylinné pícniny nadále převažují.
(8)
Tato definice „trvalých travních porostů“ členským státům umožňuje považovat za trvalé travní porosty také půdu, kterou lze spásat a která tvoří součást zavedených místních postupů v případech, kdy na plochách využívaných jako pastviny obvykle nepřevažují trávy a jiné bylinné pícniny. Za tímto účelem je nezbytné stanovit kritéria, na jejichž základě lze tyto zavedené místní postupy určit.
(9)
V souladu s čl. 4 odst. 2 druhým pododstavcem nařízení (EU) č. 1307/2013 mohou členské státy za trvalé travní porosty považovat půdu, kterou lze spásat a která tvoří součást zavedených místních postupů v případech, kdy na plochách využívaných jako pastviny obvykle nepřevažují trávy a jiné bylinné pícniny. Na tyto trvalé travní porosty lze použít redukční koeficient podle čl. 32 odst. 5 nařízení (EU) č. 1307/2013. Aby se zajistilo přiměřené uplatňování tohoto ustanovení, je vhodné stanovit možnost rozlišovat mezi různými kategoriemi ploch za účelem použití různých redukčních koeficientů pro tyto kategorie.
(10)
V čl. 9 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 se stanoví, že přímé platby se neposkytují fyzickým či právnickým osobám nebo skupinám fyzických či právnických osob, jejichž zemědělské plochy jsou převážně plochy přirozeně ponechávané ve stavu vhodném pro pastvu nebo pěstování plodin a které na uvedených plochách nevykonávají minimální činnost stanovenou členskými státy. Pro tento účel je nezbytné určit, kdy se tyto plochy považují za hlavní část zemědělské půdy zemědělce, a objasnit oblast působnosti tohoto ustanovení.
(11)
Podle čl. 9 odst. 2 nařízení (EU) č. 1307/2013 se subjekty, které spadají do oblasti působnosti tzv. negativního seznamu, považují za aktivní zemědělce, pokud jsou schopny prokázat, že splňují jedno z kritérií vyjmenovaných v uvedeném ustanovení. Na základě jednoho z těchto kritérií je třeba prokázat, že roční částka přímých plateb tvoří alespoň 5 % celkových příjmů získaných z nezemědělské činnosti. Je proto nezbytné stanovit, jakým způsobem se určí, zda příjmy pochází ze zemědělské, nebo nezemědělské činnosti.
(12)
Kromě toho je nezbytné stanovit pravidla týkající se způsobu určení roční částky přímých plateb pro účely čl. 9 odst. 2 a případně čl. 9 odst. 3, jakož i čl. 9 odst. 4 nařízení (EU) č. 1307/2013, kterým jsou někteří zemědělci vyňati z použití čl. 9 odst. 2 a 3 uvedeného nařízení. Aby bylo zajištěno rovné zacházení se zemědělci v Bulharsku, Chorvatsku a Rumunsku, kde dochází k postupnému zavádění přímých plateb, měla by roční částka přímých plateb v těchto členských státech vycházet z konečných částek, které mají být poskytovány na konci tohoto procesu.
(13)
V souladu s čl. 9 odst. 2 a případně čl. 9 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013 mohou být zemědělci vyloučeni z podpory, pokud je jejich zemědělská činnost zanedbatelná nebo pokud jejich hlavním obchodním či podnikatelským cílem není výkon zemědělské činnosti. Je nezbytné vymezit v tomto ohledu určitá kritéria a přitom členským státům umožnit stanovení alternativních kritérií pro zemědělské činnosti, které jsou pouze okrajové.
(14)
Nařízení (EU) č. 1307/2013 stanoví několik možností přiznání platebních nároků zemědělcům. V zájmu právní jistoty by mělo být stanoveno, že v případě skutečného nebo předpokládaného dědictví nebo předpokládaného dědictví, které lze odvolat, a v případě fúze či rozdělení podniku se počet a hodnota platebních nároků, které mají být přiznány, stanoví za stejných podmínek, jaké by se použily pro zemědělce, který podnik spravoval původně. Dále je třeba stanovit pravidla pro určení počtu platebních nároků, které mají být přiznány, v případě podniků, které vznikly rozdělením, jestliže se tyto podniky nacházejí v členských státech používajících čl. 24 odst. 4 nebo 5 nařízení (EU) č. 1307/2013. V zájmu oprávněných očekávání zemědělců by změny právního postavení zemědělce neměly mít dopad na počet nebo hodnotu platebních nároků, které mohou být zemědělci přiznány, jestliže má zemědělec nad podnikem nadále kontrolu, pokud jde o řízení, zisky a finanční rizika.
(15)
V zájmu právní jistoty a za účelem zajištění řádné správy platebních nároků je třeba upřesnit, že pro přiznání a aktivaci platebních nároků by měly být zohledněny pouze ty způsobilé hektary, které jsou určeny podle čl. 2 odst. 1 druhého pododstavce bodu 23 písm. a) nařízení Komise v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014 (8).
(16)
V souladu s judikaturou Soudního dvora Evropské unie (9) by měly být platební nároky přiznány osobě, která má rozhodovací pravomoc, má zisky a nese finanční rizika ve vztahu k zemědělské činnosti na půdě, pro kterou se o přiznání nároků žádá. Je vhodné upřesnit, že tato zásada platí zejména v případech, kdy je způsobilý hektar předmětem žádostí o přiznání platebních nároků podaných více než jedním zemědělcem.
(17)
Ustanovení čl. 24 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013 členským státům umožňuje uplatnit redukční koeficient na některé způsobilé hektary, které představují trvalé travní porosty nacházející se v oblastech s nepříznivými klimatickými podmínkami způsobenými zejména nadmořskou výškou a jinými přírodními omezeními. V zájmu zajištění přiměřeného používání uvedeného ustanovení je vhodné zřídit rámec pro uplatnění tohoto redukčního koeficientu, zejména pokud jde o limity takovéhoto snížení.
(18)
Článek 9 nařízení (EU) č. 1307/2013 stanoví základní zásadu, že přímé platby lze poskytnout pouze aktivním zemědělcům. Kromě toho čl. 24 odst. 9 uvedeného nařízení umožňuje členským státům stanovit minimální rozlohu na zemědělský podnik pro přiznání platebních nároků. Je vhodné tato ustanovení zohlednit rovněž v rámci určení hodnoty platebních nároků.
(19)
Zohlední-li se pro určení původní jednotkové hodnoty platebních nároků podle článku 26 nařízení (EU) č. 1307/2013 podpora poskytnutá za kalendářní rok 2014, mělo by být upřesněno, že členské státy mohou rozhodnout, že nebudou zohledňovat všechna opatření uvedená v uvedeném ustanovení. Aby se zabránilo nepřiměřeným sankcím pro zemědělce, referenční částky významné pro určení hodnoty platebních nároků by neměly zahrnovat žádná snížení ani vyloučení stanovená podle hlavy II kapitoly 4 nařízení (ES) č. 73/2009. Je vhodné stanovit způsob, jakým by uvedená podpora měla být zohledněna, a stanovit další kritéria nezbytná pro dodržení povahy některých režimů oddělených od produkce, které mohou být zohledněny.
(20)
Kromě toho je pro účely stanovení původní jednotkové hodnoty platebních nároků třeba objasnit, že v čl. 26 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013 platební nároky zemědělce zahrnují rovněž ty platební nároky, které jsou k datu předložení žádosti za rok 2014 pronajímatelem pronajaty jinému zemědělci.
(21)
Aby bylo možné předvídat podporu příjmů pro zemědělce, je vhodné stanovit lhůtu, do níž členské státy musí stanovit a sdělit zemědělcům konečnou hodnotu a počet platebních nároků, pokud byli zemědělci informováni na základě prozatímních údajů.
(22)
Pro účely použití článku 26 nebo čl. 40 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013 v případech, kdy byl zemědělec během referenčního roku uvedeného v těchto článcích postižen vyšší mocí nebo mimořádnými okolnostmi, je vhodné stanovit hodnotu platebních nároků na základě posledního roku, který vyšší mocí nebo mimořádnými okolnostmi ovlivněn nebyl. Členské státy by však měly mít možnost stanovit určitou prahovou hodnotu, pokud jde o dopad vyšší moci nebo mimořádných okolností na přímou podporu obdrženou v referenčním roce, s cílem snížit administrativní zátěž.
(23)
Pro případy prodeje nebo pronájmu podniku nebo jeho části, které se uskutečnily v období před datem pro podání žádosti o přiznání nároků v prvním roce uplatňování režimu, je třeba stanovit, že členské státy mohou rozhodnout, že zemědělci mohou spolu s podnikem nebo jeho částí smluvně převést i platební nároky, které mají být přiznány. Podle takového soukromoprávního smluvního ustanovení by platební nároky měly být přiděleny prodávajícímu nebo pronajímateli a přímo převedeny kupujícímu nebo nájemci, který bude případně moci využít platby, které prodávající nebo pronajímatel obdržel za rok 2014, nebo hodnotu nároků, které prodávající nebo pronajímatel v roce 2014 vlastnil, jak je uvedeno v článku 26 nařízení (EU) č. 1307/2013, jako referenci pro počáteční jednotkovou hodnotu platebních nároků. Dále by mělo být upřesněno, že na tyto převody se nepoužije čl. 34 odst. 4 nařízení (EU) č. 1307/2013.
(24)
Pokud jde o výpočet jednotkové hodnoty platebních nároků, měla by být stanovena jasná pravidla pro zaokrouhlování číselných údajů, možnost rozdělit stávající platební nároky v případech, kdy velikost pozemku ohlášeného nebo převáděného s nároky představuje pouze zlomek hektaru, a možnost nároky a zlomky hektaru slučovat.
(25)
V zájmu právní jistoty je vhodné stanovit lhůtu, do které musí být stanoveny regiony uvedené v čl. 34 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013.
(26)
Měla by být stanovena zvláštní ustanovení pro správu vnitrostátních nebo regionálních rezerv.
(27)
Je nezbytné stanovit kritéria a maximální procentní sazby pro použití čl. 34 odst. 4 nařízení (EU) č. 1307/2013, aby se zamezilo tomu, že by snížení podle uvedeného ustanovení vedlo ke vzniku závažných překážek pro převod platebních nároků nebo by jej znemožnilo.
(28)
Z důvodů právní jistoty je vhodné vyjasnit způsob určení částky, která může být při stanovení platebních nároků v prvním roce provádění režimu základní platby převedena do vnitrostátní nebo regionální rezervy podle článku 28 nebo čl. 40 odst. 5 nařízení (EU) č. 1307/2013.
(29)
Článek 30 nařízení (EU) č. 1307/2013 stanoví povinné a nepovinné případy přiznání platebních nároků z vnitrostátní nebo regionální rezervy. Je vhodné stanovit pravidla pro výpočet počtu a hodnoty platebních nároků, jež se tímto způsobem přiznávají, a stanovit, aby priority uvedené v čl. 30 odst. 6 uvedeného nařízení nebyly negativně ovlivněny rozhodnutími, která mohou členské státy přijmout podle čl. 30 odst. 7 a 10 nařízení (EU) č. 1307/2013. Podobně by použití čl. 30 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013 mělo být v souladu s čl. 24 odst. 6 a 7 uvedeného nařízení a s pravidly pro obtížné situace v tomto nařízení. V zájmu zajištění povahy režimu základní platby, který je oddělený od produkce, by výpočet počtu a hodnoty platebních nároků v rámci vnitrostátní nebo regionální rezervy neměl po datu stanoveném členským státem v souladu s čl. 11 odst. 2 nařízení Komise (ES) č. 1122/2009 (10) pro rok podání žádostí 2013 vycházet z odvětvových kritérií.
(30)
V zájmu právní jistoty, a aby bylo zajištěno rovné zacházení se zemědělci zahajujícími zemědělskou činnost, je vhodné upřesnit pojem „zemědělci zahajující zemědělskou činnost“ uvedený v čl. 30 odst. 11 písm. b) nařízení (EU) č. 1307/2013.
(31)
Pokud členské státy přiznají platební nároky podle čl. 30 odst. 7 písm. c) nařízení (EU) č. 1307/2013, hodnota těchto nároků by měla být vypočtena v souladu s článkem 25 nebo 40 nařízení (EU) č. 1307/2013.
(32)
Ustanovení čl. 24 odst. 3 až 7 nařízení (EU) č. 1307/2013 poskytuje členským státům několik možností pro omezení počtu platebních nároků, jež mají být zemědělcům přiznány. Někteří zemědělci mohou tedy mít vysoký podíl způsobilých hektarů, které nejsou zahrnuty do platebních nároků, což může vést k obtížné situaci, neboť některé režimy podpory připojené k režimu základní platby, zejména platba na zemědělské postupy příznivé pro klima a životní prostředí, jsou založeny na způsobilých hektarech, které jsou ohlášeny pro účely aktivace platebních nároků. Proto by mělo být upřesněno, že členské státy mají možnost přiznat platební nároky z vnitrostátní nebo regionální rezervy, pokud je zemědělec výrazně postižen omezeními stanovenými v čl. 24 odst. 3 až 7 nařízení (EU) č. 1307/2013. Jelikož na některé oblasti se nevztahují ekologické povinnosti nebo jsou ke splnění těchto povinností potřebné pouze omezené náklady, členské státy by měly mít možnost rozhodnout, že tyto oblasti nebudou při určování obtížných situací zahrnuty.
(33)
Podle čl. 21 odst. 4 nařízení (EU) č. 1307/2013 (vlastněné nebo pronajaté) platební nároky zemědělce, které překračují počet způsobilých hektarů, které má k dispozici, pozbývají platnosti. Z důvodů právní jistoty je vhodné upřesnit prioritní pořadí, v němž tyto platební nároky pozbývají platnosti, a stanovit další pravidla provádění. Dále je vhodné dát členským státům možnost toto ustanovení zohlednit rovněž v rámci určování hodnoty platebních nároků.
(34)
Nařízení (EU) č. 1307/2013 stanoví, že základní platba v některých členských státech se může provádět v podobě režimu jednotné platby na plochu, a to nejpozději do roku 2020. S ohledem na skutečnost, že jednotná platba na plochu na hektar se vypočítává každý rok a že způsobilost pro základní platbu je předpokladem pro přístup k většině ostatních režimů přímých plateb, a tudíž je s nimi nerozlučně spjata, je třeba upřesnit, že pro účely příslušných režimů by měly být zohledněny pouze ty způsobilé hektary, které jsou určeny podle čl. 2 odst. 1 druhého pododstavce bodu 23 písm. a) nařízení Komise v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014.
(35)
Členský stát, který používá režim jednotné platby na plochu a který používá režim základní platby nejpozději od 1. ledna 2018, může rozlišit částky jednotné platby na plochu na hektar s ohledem na některé platby poskytnuté za kalendářní rok 2014. Pro účely tohoto rozlišení je vhodné upřesnit, jakým způsobem by tyto platby měly být zohledněny, a stanovit další kritéria nezbytná pro dodržení povahy některých režimů, které jsou oddělené od produkce. Kromě toho je v případech, kdy byl zemědělec postižen vyšší mocí nebo mimořádnými okolnostmi, které ovlivnily kalendářní rok 2014, vhodné zavést rozlišení na základě posledního roku, který vyšší mocí nebo mimořádnými okolnostmi ovlivněn nebyl. Členské státy by však měly mít možnost stanovit určitou prahovou hodnotu, pokud jde o dopad vyšší moci nebo mimořádných okolností na přímou podporu obdrženou v referenčním roce, s cílem snížit administrativní zátěž. Kromě toho by v zájmu právní jistoty měla být stanovena pravidla pro případ skutečného nebo předpokládaného dědictví.
(36)
Hlava III kapitola 3 nařízení (EU) č. 1307/2013 stanoví podmínky pro poskytnutí platby na zemědělské postupy příznivé pro klima a životní prostředí („ekologická“ platba). Požadavky spjaté s ekologickou platbou, jak je stanoví základní akt, jsou zobecněné (platí podle stejného vzoru pro všechny příjemce) a stanoví mimosmluvní činnosti, přičemž na obecné úrovni zajišťují, aby bylo zemědělství EU založeno na postupech, které jdou nad rámec podmíněnosti. Tyto zásady stanovené v základním aktu je třeba zohlednit při specifikaci podrobných pravidel pro ekologické postupy.
(37)
S cílem získat přiměřenou úroveň jistoty, pokud jde povinnosti stanovené v čl. 43 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013 týkající se rovnocenných postupů, které upravují vnitrostátní nebo regionální systémy certifikace, by měla být stanovena kritéria ohledně určení veřejných nebo soukromých certifikačních orgánů.
(38)
Aby byla dodržena zásada zamezení dvojímu financování, musí být stanovena pravidla pro výpočet plateb za některé konkrétní závazky týkající se postupů uvedených v oddílu I bodech 3 a 4 a v oddílu III bodu 7 přílohy IX nařízení (EU) č. 1307/2013. Jelikož se tyto závazky týkají rovnocenných postupů, které zemědělcům, kteří takovéto závazky přijali, dovolují splnit jednu nebo více povinností, aby mohli obdržet „ekologickou“ platbu podle hlavy III kapitoly 3 nařízení (EU) č. 1307/2013, měly by být platby za takové závazky v porovnání s běžnými platbami uvedenými v čl. 28 odst. 6 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1305/2013 (11) sníženy o částku, která se vypočítá na základě úrovně ekologické platby v dotčeném členském státě či regionu nebo, ve zvláštních případech, na základě individuální ekologické platby daného zemědělce.
(39)
Článek 44 nařízení (EU) č. 1307/2013 stanoví povinnosti, pokud jde o počet plodin a poměrné podíly plodin na orné půdě. Je třeba stanovit pravidla týkající se přesného výpočtu podílu různých plodin.
(40)
Měla by být stanovena pravidla týkající se období, které se zohlední pro výpočet poměrného podílu plodin, přičemž je třeba vzít v úvahu reálný časový rámec pro pěstování plodin a potřebu umožnit jednoduchou správu.
(41)
Z důvodu jasnosti pro zemědělce a členské státy a v zájmu přispění k ochraně krajinných prvků, které se nacházejí v oblasti orné půdy, je nezbytné vyjasnit situaci, pokud jde o plochu zaujímanou krajinnými prvky.
(42)
Pro účely výpočtu podílu různých plodin je rovněž nezbytné stanovit doplňující pravidla pro zvláštní případy pěstování smíšených kultur v samostatných řádcích, podsevu a používání směsí osiv.
(43)
Ustanovení čl. 45 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 stanoví povinnosti, jejichž cílem je zachování ploch s trvalými travními porosty, které nejvíce přispívají k ochraně životního prostředí, zejména v oblasti zachycování uhlíku, biologické rozmanitosti a ochrany půdy. Tyto travní plochy, které tvoří oblasti značného environmentálního zájmu, se nacházejí jednak uvnitř sítě Natura 2000, ale také mimo ni. Pro zajištění účinné ochrany těch ploch, které se nacházejí mimo tuto síť, je třeba stanovit rámec pro jejich určení členskými státy, který by jim měl umožnit zohlednit podmínky v daném členském státě a měl by využívat synergie se stávajícími environmentálními politikami.
(44)
S cílem zajistit ochranu těchto ploch s trvalými travními porosty v průběhu let by měla být stanovena pravidla pro obnovu těchto ploch v případě, kdy zemědělec přísnou ochranu poruší.
(45)
Článek 45 odst. 2 nařízení (EU) č. 1307/2013 stanoví ochranu podílu trvalých travních porostů v poměru k celkové zemědělské ploše. Pro dosažení tohoto cíle by členské státy měly sledovat vývoj podílu trvalých travních porostů. Mělo by jim být umožněno zavést systém předchozího schválení. V případě poklesu o více než 5 % by se měly vyžadovat individuální obnovy a zákaz další přeměny. V zájmu jasnosti a za účelem přiměřeného provádění by měla být stanovena pravidla pro zemědělce a plochy, na které se mají schválení a obnovy vztahovat.
(46)
Aby se schvalovací postup pro přeměnu trvalých travních porostů účinně využíval, měla by být členským státům poskytnuta možnost výběru prioritních ploch nebo skupin zemědělců, kterým schválení na základě objektivních kritérií udělí.
(47)
Měla by být stanovena pravidla pro metodu určení poměru mezi trvalým travním porostem a zemědělskou půdou, aby se zabránilo situacím, kdy se plochy s trvalými travními porosty započítávají dvakrát vzhledem k tomu, že se u nich používá dlouhodobé střídání, a aby se zabránilo tomu, že by přeměny prováděné malými a ekologickými zemědělci, kteří jsou osvobozeni od povinnosti obnovy, měly přímý dopad na povinnost obnovy pro ostatní zemědělce. Členským státům by mělo být povoleno přizpůsobit v odůvodněných případech svůj referenční poměr.
(48)
Článek 46 nařízení (EU) č. 1307/2013 uvádí prvky a plochy, které mohou členské státy uplatnit jako plochy využívané v ekologickém zájmu. Je třeba stanovit další kritéria pro to, aby mohly být uvedené prvky a plochy označeny jako plochy využívané v ekologickém zájmu. Aby se splnily cíle v oblasti biologické rozmanitosti, měla by tato kritéria zajistit zachování a zlepšení biologické rozmanitosti v zemědělských podnicích. Tato kritéria by rovněž měla brát v úvahu úsilí, které již zemědělci vynaložili.
(49)
Na půdě ponechané ladem by zákaz produkce, který vede k omezení použití pesticidů nebo hnojiv, neměl vylučovat dobrovolné činnosti, jako je výsev směsí semen planě rostoucích květin, které mají ještě zvýšit přínos pro biologickou rozmanitost. Mělo by být upřesněno, že půda ponechaná ladem po dobu více než pěti let pro účely splnění požadavku na plochy využívané v ekologickém zájmu zůstává ornou půdou a nevztahuje se na ni definice trvalých travních porostů.
(50)
Pokud jde o terasy, vzhledem k tomu, že způsob jejich zakládání je v celé Unii velmi rozmanitý, měly by členské státy samy vymezit přesné podmínky vycházející z vnitrostátních nebo regionálních zvláštností, přičemž zohlední jejich hodnotu pro biologickou rozmanitost.
(51)
V zájmu jasnosti by měly být vyjmenovány krajinné prvky, které platí za plochu využívanou v ekologickém zájmu, a mělo by se vyjasnit, jak souvisejí s prvky, které jsou v členských státech již chráněny v rámci zásady podmíněnosti. U některých prvků by měla být stanovena minimální nebo maximální velikost s cílem usnadnit jejich identifikaci a pomoci zaručit, aby daná plocha byla převážně zemědělská.
(52)
Ochranné pásy, které mají být umístěny při hranicích ploch orné půdy podél vodních toků nebo na této ploše v horní části svahu, jsou prospěšné pro účely omezení odtoku znečišťujících látek do povrchových vod. V zájmu zachování biologické rozmanitosti by se mělo stanovit, že veškeré tyto plochy, které platí za plochu využívanou v ekologickém zájmu, nesmějí být využívány pro produkci, čímž se rovněž zabrání použití pesticidů a omezí použití hnojiv. Za účelem dalšího zlepšení přínosů biologické rozmanitosti by neměly být vyloučeny dobrovolné činnosti, jako je výsev směsí semen planě rostoucích květin. Členské státy by měly mít možnost rozhodnout, zda na ochranných pásech povolí spásání nebo sekání za účelem získání píce.
(53)
Pokud jde o hektary zemědělsko-lesnické plochy, mělo by být upřesněno, že plochy, které je třeba brát v úvahu, jsou plochy orné půdy, které se nacházejí na ploše zemědělsko-lesnického systému, která stále ještě splňuje podmínky, podle kterých získává či získala podporu pro rozvoj venkova. Členské státy, které vybírají tyto plochy za účelem splnění povinnosti mít plochu využívanou v ekologickém zájmu, by měly ve svých programech pro rozvoj venkova při stanovování dodatečných podmínek pro získání podpory na zřízení zemědělsko-lesnického systému zohlednit cíl biologické rozmanitosti.
(54)
Pokud jde o pásy způsobilých hektarů ležící na okraji lesa, měly by členské státy samy rozhodnout, zda stanoví zákaz produkce, který zabrání tomu, aby se na daných pásech na okraji lesa používaly vstupy, s cílem vytvořit do přilehlého lesa ochranný přechod. Takový požadavek zvýší hodnotu plochy využívané v ekologickém zájmu, což by se mělo projevit na odlišné hodnotě váhového koeficientu pro tento typ plochy.
(55)
Omezená míra používání vstupů potřebných pro pěstování rychle rostoucích dřevin pěstovaných ve výmladkových plantážích nepřímo prospívá biologické rozmanitosti. Za tímto účelem by členské státy měly stanovit podmínky, které se vztahují na tento druh plochy využívané v ekologickém zájmu, tím, že stanoví seznam druhů dřevin, které lze použít, a pravidla pro používání vstupů.
(56)
S cílem umožnit provádění, které je přizpůsobeno vnitrostátním podmínkám, a pro optimální využití kapacity meziplodin a zeleného porostu s cílem účinně využít zbytkový dusík a zabránit vzniku holé půdy a difúznímu znečištění podzemní vody by členské státy měly stanovit lhůty pro výsev těchto porostů. Meziplodiny nebo zelené porosty by měly vznikat vysetím směsi druhů plodin nebo podsevem trávy s cílem optimalizovat agronomický a environmentální přínos z hlediska biologické rozmanitosti. Členské státy mohou v rámci DZES 4 podle přílohy II nařízení (EU) č. 1306/2013 stanovit data, po nichž je povolena mechanická likvidace meziplodin a zeleného porostu.
(57)
Pokud jde o plochy s plodinami, které vážou dusík, členské státy by měly stanovit pravidla, která zabrání tomu, aby pěstování plodin, které vážou dusík, na plochách využívaných v ekologickém zájmu vedlo k vyplavování dusíku a ke zhoršení kvality vody, což by nebylo v souladu s cíli směrnice Rady 91/676/EHS (12) a směrnice Evropského parlamentu a Rady 2000/60/ES (13) a negativně by ovlivnilo cíl biologické rozmanitosti. Členské státy by rovněž měly stanovit seznam plodin, které vážou dusík, jež jsou považovány za přínosné pro zlepšování biologické rozmanitosti.
(58)
Aby se maximálně využilo přínosů existence ploch využívaných v ekologickém zájmu na orné půdě a aby se zajistilo, aby plochy využívané v ekologickém zájmu pokrývaly procentní podíl plochy stanovený v čl. 46 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013, mělo by být v zájmu účinného řízení jasně stanoveno, že není možné započítat pozemek nebo krajinný prvek, který splňuje požadavek na plochy využívané v ekologickém zájmu, v tomtéž roce dvakrát.
(59)
Ustanovení čl. 46 odst. 5 nařízení (EU) č. 1307/2013 dovoluje členským státům uplatnit až 50 % individuálního požadavku na plochy využívané v ekologickém zájmu na regionální úrovni. S cílem zajistit, aby takové regionální provádění přineslo další výhody z hlediska životního prostředí a krajiny a přispívalo k provádění strategie v oblasti zelené infrastruktury (14), by měla být zavedena pravidla týkající se prvků, kterých lze využít pro vytvoření přilehlých ploch využívaných v ekologickém zájmu. Měla by být rovněž stanovena pravidla ohledně určení oblastí, aby se při provádění zemědělské a environmentální politiky Unie dosáhlo součinnosti.
(60)
Pro účely rozhodnutí členských států, kterým členské státy mohou zemědělcům povolit možnost kolektivně splnit polovinu jejich individuální povinnosti mít plochu využívanou v ekologickém zájmu, jak uvádí čl. 46 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013, by měla být zavedena pravidla podobná pravidlům pro regionální provádění, pokud jde o prvky, kterých lze využít pro vytvoření přilehlých ploch využívaných v ekologickém zájmu, aby se pro životní prostředí zaručila přidaná hodnota a příspěvek k posílení zelené infrastruktury. Pravidla týkající se kritérií, která musí zemědělci splnit, by měla stanovit, že se jejich zemědělské podniky musí nacházet v bezprostřední blízkosti, přičemž členské státy by měly mít volnost zohlednit různé správní struktury. V zájmu právní jasnosti by měla být stanovena pravidla pro obsah písemné dohody, která má být uzavřena mezi účastníky s cílem stanovit práva a povinnosti každého z nich.
(61)
Pokud jde o možnost, že některé členské státy mohou od povinnosti mít plochu využívanou v ekologickém zájmu osvobodit zemědělce v silně zalesněných oblastech, měla by být zavedena pravidla, která objasní, jaké metody a údaje mají být použity pro výpočet poměru lesního porostu a celkové plochy půdy a poměru lesních porostů a zemědělské půdy.
(62)
Nařízení (EU) č. 1307/2013 stanoví podmínky způsobilosti, pokud jde o platbu pro mladé zemědělce. Platba je zejména podmíněna tím, že mladý zemědělec poprvé zřizuje zemědělský podnik jako jeho vedoucí, nebo již takový podnik zřídil v průběhu pěti let před prvním předložením žádosti o platbu, a že zemědělci v roce předložení první žádosti o platbu není více než 40 let. V případě právnických osob je vhodné, aby tyto podmínky splňovaly všechny fyzické osoby vykonávající nad právnickou osobou účinnou a dlouhodobou kontrolu ve smyslu rozhodnutí Soudního dvora Evropské unie (15). Dále je nezbytné vyjasnit, jaké podmínky má splňovat právnická osoba a fyzická osoba nebo fyzické osoby, které mají nad touto právnickou osobou kontrolu.
(63)
Aby se zamezilo možnému obcházení pravidel platby pro mladé zemědělce, mělo by být stanoveno, že právnické osobě se platba poskytuje pouze tehdy, pokud nad ní má nadále kontrolu alespoň jedna z fyzických osob, které nad touto právnickou osobou měly kontrolu v prvním roce žádosti o platbu v rámci daného režimu. Pro účely stanovení maximální doby platby podle čl. 50 odst. 5 nařízení (EU) č. 1307/2013 je nutné stanovit pravidla pro případy, kdy je právnická osoba kontrolována více než jednou fyzickou osobou.
(64)
S cílem zamezit diskriminaci mezi právnickými osobami a skupinami fyzických osob, které podávají žádost v rámci režimu pro mladé zemědělce, by rovnocenná pravidla měla být uplatňována na skupinu fyzických osob podle čl. 4 odst. 1 písm. a) nařízení (EU) č. 1307/2013, pokud žádost o účast v režimu základní platby a režimu pro mladé zemědělce podává tato skupina a nikoli jednotliví členové skupiny.
(65)
Hlava IV kapitola 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 stanoví možnost poskytovat zemědělcům dobrovolnou podporu vázanou na produkci. Měly by být stanoveny podmínky pro poskytnutí podpory uvedené v této kapitole.
(66)
Podle čl. 52 odst. 3 nařízení Komise (EU) č. 1307/2013 může být dobrovolná podpora vázaná na produkci poskytnuta pouze těm odvětvím nebo těm regionům členského státu, kde zvláštní druhy zemědělské činnosti nebo zvláštní zemědělská odvětví čelí určitým obtížím a přitom jsou obzvláště důležité z hospodářských, sociálních nebo environmentálních důvodů. Kromě toho podle čl. 52 odst. 5 a 6 nařízení (EU) č. 1307/2013 může být dobrovolná podpora vázaná na produkci poskytnuta pouze v míře nezbytné pro vytvoření motivace pro zachování současných úrovní produkce v příslušných regionech nebo odvětvích. Měla by se poskytovat formou roční platby, a to na základě stanovených množstevních omezení a stanovených ploch a výnosů nebo stanoveného počtu zvířat. S cílem zajistit, aby byla opatření v rámci dobrovolné podpory vázané na produkci dobře zacílená a řízená, a zároveň umožnit členským státům, aby navrhly dobrovolnou podporu vázanou na produkci podle vlastních potřeb, by mělo být stanoveno, že členské státy jsou odpovědné za vymezení regionů nebo druhů zemědělské činnosti způsobilých k podpoře a stanovení množstevních omezení, jakož i vhodné míry podpory. Aby se však zabránilo narušení trhu, neměly by platby vycházet z výkyvů tržních cen ani by neměly být rovny režimu vyrovnávacích plateb, kdy členské státy vyplácí zemědělcům zemědělskou domácí podporu na základě rozdílu mezi cílovou cenou a cenou na domácím trhu.
(67)
Podle memoranda o porozumění mezi Evropským hospodářským společenstvím a Spojenými státy americkými o olejnatých semenech v rámci GATT (16) by měla být stanovena samostatná základní plocha pro producenty, kteří využívají platby na olejnatá semena uvedená v příloze daného memoranda o porozumění. Vzhledem k tomu, že olejnatá semena jsou zahrnuta do seznamu odvětví a produktů způsobilých pro dobrovolnou podporu vázanou na produkci, je vhodné zavést v tomto režimu podpory maximální plochu pro olejnatá semena uvedená v tomto memorandu o porozumění na úrovni Unie, aby se zajistilo dodržování tohoto mezinárodního závazku. V případě překročení této maximální plochy by členské státy měly oznámenou plochu upravit použitím redukčního koeficientu, který vypočítá a sdělí Komise.
(68)
V souladu s čl. 52 odst. 8 nařízení (EU) č. 1307/2013 musí být dobrovolná podpora vázaná na produkci poskytnutá podle uvedeného článku v souladu s dalšími opatřeními podpory Unie a s opatřeními financovanými ze státní podpory. Mají-li být režimy řádně řízeny a aby se zabránilo dvojímu financování, neměla by být podobná opatření financována dvakrát, jednak v rámci režimu dobrovolné podpory vázané na produkci a jednak v rámci jiných režimů podpory Unie. Vzhledem k různorodosti možností, které členské státy při provádění dobrovolné podpory vázané na produkci mají, by měly být odpovědné za zajištění uvedeného souladu v rámci stanoveném nařízením (EU) č. 1307/2013 a v souladu s podmínkami stanovenými v tomto nařízení.
(69)
Podle čl. 55 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 má Komise schválit rozhodnutí uvedené v čl. 53 odst. 4 nebo případně v čl. 53 odst. 6 písm. a) uvedeného nařízení, pokud se v dotčeném regionu nebo odvětví prokáže jedna z určitých potřeb. V zájmu zajištění správného používání uvedeného článku je třeba stanovit kritéria pro tyto potřeby.
(70)
Hlava IV kapitola 2 nařízení (ES) č. 1307/2013 stanoví zvláštní podporu pro bavlnu. Komise by měla stanovit pravidla a podmínky schválení zemědělské půdy a povolení odrůd pro účely této podpory. Kromě toho by měla být stanovena pravidla pro podmínky způsobilosti. Jedná se o objektivní požadavek, kdy půda má být oseta tak, aby se dosáhlo minimální hustoty osazení, kterou stanoví členské státy na základě půdních a klimatických podmínek a regionálních zvláštností. Zavedení zvláštních pravidel pro agronomické postupy by mělo být ponecháno na členských státech.
(71)
Členské státy by měly schválit meziodvětvové organizace pro pěstování bavlny na základě objektivních kritérií týkajících se velikosti meziodvětvových organizací a jejich vnitřní organizace. Velikost meziodvětvové organizace by měla být stanovena s přihlédnutím k tomu, že je nutné, aby členská vyzrňovací stanice mohla přejímat dostatečná množství nevyzrněné bavlny.
(72)
Aby se zamezilo komplikacím na úrovni řízení režimu podpory, smí být tentýž producent členem pouze jedné meziodvětvové organizace. Ze stejného důvodu by měl producent, který je členem meziodvětvové organizace a zaváže se dodat svou vypěstovanou bavlnu, dodávat pouze vyzrňovací stanici, která je členem téže organizace.
(73)
Za účelem sledování řádného uplatňování pravidel stanovených v nařízení (EU) č. 1307/2013 a hodnocení provádění politiky je nutné stanovit oznamovací povinnosti členských států, zejména pokud jde o informace, které mají oznamovat ohledně rozhodnutí přijímaných v souladu s hlavami II až V uvedeného nařízení.
(74)
Pokud jde konkrétně o dobrovolnou podporu vázanou na produkci, je třeba dále upřesnit obsah informací, které mají být členskými státy oznámeny, v zájmu zajištění řádného uplatňování pravidel pro tuto podporu a účinnosti takovýchto oznámení, aby mohla Komise ověřit, zda členské státy při navrhování opatření podpory dodržují požadavky ohledně souladu a nekumulace podpor, jakož i maximální procentní hodnoty vnitrostátních stropů uvedené v článku 53 nařízení (EU) č. 1307/2013 a související celkové částky.
(75)
Členské státy mohou za určitých podmínek rozhodnout, že budou poskytovat vnitrostátní podporu. S cílem ověřit, že je tato podpora poskytnuta v rámci stanovených limitů, je vhodné stanovit povinnost předkládat Komisi výroční zprávy o některých podrobnostech týkajících se poskytnuté podpory.
(76)
V případě potřeby by měla být Komise informována o veškerých rozhodnutích vyplývajících z přezkumu rozhodnutí oznámených podle nařízení (EU) č. 1307/2013 nebo tohoto nařízení, aby mohla sledovat řádné uplatňování a dopad tohoto přezkumu. Je proto nezbytné stanovit v tomto ohledu pravidla pro oznamovací povinnosti.
(77)
Příloha X nařízení (EU) č. 1307/2013 obsahuje tabulku, která má stanovit přepočítací a váhové koeficienty uvedené v čl. 46 odst. 3 uvedeného nařízení pro různé druhy ploch využívaných v ekologickém zájmu. V době přijetí nařízení (EU) č. 1307/2013 byla tabulka ponechána prázdná. Tuto přílohu je tedy nutné upravit. Přepočítací koeficienty by měly vycházet ze zkušeností získaných v souvislosti s měřením a specifiky prvků. Váhové koeficienty by měly tvořit tři různé hodnoty zohledňující různý význam pro biologickou rozmanitost. Příloha X nařízení (EU) č. 1307/2013 by proto měla být odpovídajícím způsobem změněna. Pro účely výpočtu plochy využívané v ekologickém zájmu by se přepočítací a váhové koeficienty měly vztahovat také na prvky, na něž se vztahují rovnocenné postupy, pokud jsou stejné jako prvky vyjmenované v uvedené příloze.
(78)
V zájmu jasnosti a právní jistoty by nařízení (ES) č. 1120/2009 a 1121/2009 měla být zrušena.
(79)
Toto nařízení by se mělo použít ve vztahu k žádostem o podporu, které se týkají kalendářních roků následujících po kalendářním roce 2014,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA 1
OBLAST PŮSOBNOSTI A OBECNÁ USTANOVENÍ
ODDÍL 1
Oblast působnosti a obecné zásady
Článek 1
Oblast působnosti
Toto nařízení stanoví ustanovení, která doplňují některé jiné než podstatné prvky nařízení (EU) č. 1307/2013, pokud jde o:
a)
obecná ustanovení o přímých platbách;
b)
režim základní platby;
c)
režim jednotné platby na plochu;
d)
platbu pro zemědělce dodržující zemědělské postupy příznivé pro klima a životní prostředí;
e)
platbu pro mladé zemědělce zahajující zemědělskou činnost;
f)
dobrovolnou podporu vázanou na produkci;
g)
zvláštní podporu pro bavlnu;
h)
oznamovací povinnosti členských států.
Článek 2
Obecné zásady
1. Členské státy provádí toto nařízení v souladu s objektivními kritérii a takovým způsobem, aby bylo zajištěno rovné zacházení se zemědělci a zabránilo se narušení trhu a hospodářské soutěže a aby se zároveň podporovalo udržitelné řízení přírodních zdrojů a opatření v oblasti klimatu.
2. Členské státy zajistí, aby všechny podmínky pro poskytnutí podpory uplatňované podle tohoto nařízení byly ověřitelné a kontrolovatelné.
3. Členské státy provádí toto nařízení:
a)
pokud jde o podporu jinou než podporu vázanou na produkci, s ohledem na požadavky stanovené v příloze 2 bodech 1, 5 a 6 Dohody o zemědělství; a
b)
pokud jde o podporu vázanou na produkci, s ohledem na požadavky stanovené v čl. 6 odst. 5 Dohody o zemědělství.
Článek 3
Snížení v důsledku finanční kázně
Snížení v důsledku finanční kázně, která stanoví článek 8 nařízení (EU) č. 1307/2013, se uplatní na celkovou částku plateb z různých režimů přímé podpory uvedených v příloze I nařízení (EU) č. 1307/2013, na něž má každý zemědělec nárok, po uplatnění odnětí a správních sankcí, které se vztahují k přímým platbám podle hlavy II kapitoly IV nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014, a před uplatněním správních sankcí, které se vztahují k podmíněnosti podle hlavy IV kapitoly II uvedeného nařízení v přenesené pravomoci.
ODDÍL 2
Ustanovení týkající se definicí v nařízení (EU) č. 1307/2013
Článek 4
Rámec pro kritéria týkající se udržování zemědělské plochy ve stavu vhodném pro pastvu nebo pěstování plodin
1. Pro účely čl. 4 odst. 1 písm. c) bodu ii) nařízení (EU) č. 1307/2013 stanoví členské státy kritéria, kterým musí zemědělci vyhovět, aby splňovali povinnost udržovat zemědělské plochy ve stavu vhodném pro pastvu nebo pěstování plodin bez přípravy, která jde nad rámec běžných způsobů zemědělské praxe a použití strojů, a to jedním nebo oběma následujícími způsoby:
a)
členské státy od zemědělce vyžadují provádění alespoň jedné činnosti ročně. Pokud je to opodstatněné z důvodů ochrany životního prostředí, mohou se členské státy rozhodnout uznávat také činnosti, jež jsou prováděny jen každý druhý rok;
b)
členské státy stanoví vlastnosti, které musí zemědělská plocha splňovat, aby ji bylo možné považovat za udržovanou ve stavu vhodném pro pastvu nebo pěstování plodin.
2. Při stanovení kritérií uvedených v odstavci 1 mohou členské státy rozlišovat mezi různými druhy zemědělských ploch.
Článek 5
Rámec pro minimální činnosti na zemědělských plochách přirozeně ponechávaných ve stavu vhodném pro pastvu nebo pěstování plodin
Pro účely čl. 4 odst. 1 písm. c) bodu iii) nařízení (EU) č. 1307/2013 minimální činnost, kterou stanoví členské státy a kterou je třeba provádět na zemědělských plochách přirozeně ponechávaných ve stavu vhodném pro pastvu nebo pěstování plodin, je činnost, kterou musí zemědělec provádět alespoň jednou ročně. Pokud je to opodstatněné z důvodů ochrany životního prostředí, mohou se členské státy rozhodnout uznávat také činnosti, jež jsou prováděny jen každý druhý rok.
Článek 6
Převaha trav a jiných bylinných pícnin v případě trvalých travních porostů
Pro účely čl. 4 odst. 1 písm. h) nařízení (EU) č. 1307/2013 se má za to, že trávy a jiné bylinné pícniny nadále převažují, pokud pokrývají více než 50 % plochy, na kterou lze poskytnout podporu, na úrovni zemědělského pozemku ve smyslu čl. 67 odst. 4 písm. a) nařízení (EU) č. 1306/2013.
Článek 7
Zavedené místní postupy v případě trvalých travních porostů
Pro účely čl. 4 odst. 1 písm. h) nařízení (EU) č. 1307/2013 se zavedenými místními postupy rozumí kterýkoli z těchto postupů nebo jejich kombinace:
a)
postupy pro plochy určené pro pastvu hospodářských zvířat, jež mají tradiční charakter a jsou na dotčených plochách běžně používány;
b)
postupy, jež jsou důležité pro ochranu přírodních stanovišť uvedených v příloze I směrnice Rady 92/43/EHS (17) a biotopů a stanovišť, na něž se vztahuje směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/147/ES (18).
Článek 8
Redukční koeficient podle čl. 32 odst. 5 nařízení (EU) č. 1307/2013
Při použití čl. 32 odst. 5 nařízení (EU) č. 1307/2013 na trvalé travní porosty, které lze spásat a jež tvoří součást zavedených místních postupů v případech, kdy na plochách využívaných jako pastviny obvykle nepřevažují trávy a jiné bylinné pícniny, mohou členské státy rozlišovat mezi různými kategoriemi ploch za účelem použití různých redukčních koeficientů na tyto kategorie.
Článek 9
Produkce konopí
Pro účely čl. 32 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013 je způsobilost plochy využívané pro produkci konopí vázána na použití osiva odrůd uvedených ve „Společném katalogu odrůd druhů zemědělských rostlin“ dne 15. března roku, pro který je podpora poskytnuta, a zveřejněných v souladu s článkem 17 směrnice Rady 2002/53/ES (19). Osivo je certifikováno v souladu se směrnicí Rady 2002/57/ES (20).
ODDÍL 3
Aktivní zemědělec
Článek 10
Případy, kdy zemědělské plochy jsou převážně plochy přirozeně ponechávané ve stavu vhodném pro pastvu nebo pěstování plodin
1. Pro účely čl. 9 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 se má za to, že fyzické nebo právnické osoby nebo skupiny fyzických nebo právnických osob mají zemědělské plochy, jež jsou převážně plochy přirozeně ponechávané ve stavu vhodném pro pastvu nebo pěstování plodin, pokud tyto plochy představují více než 50 % veškeré zemědělské plochy ohlášené v souladu s čl. 72 odst. 1 písm. a) nařízení (EU) č. 1306/2013.
2. Ustanovení čl. 9 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 se nepoužijí pro fyzické nebo právnické osoby nebo skupiny fyzických nebo právnických osob, které na plochách přirozeně ponechávaných ve stavu vhodném pro pastvu nebo pěstování plodin vykonávají zemědělskou činnost ve smyslu čl. 4 odst. 1 písm. c) bodu i) nařízení (EU) č. 1307/2013.
Článek 11
Příjmy získané z nezemědělské činnosti
1. Pro účely čl. 9 odst. 2 třetího pododstavce písm. a) nařízení (EU) č. 1307/2013 a případně článku 13 tohoto nařízení se příjmy získanými ze zemědělské činnosti rozumí příjmy, jež zemědělec získal ze zemědělské činnosti ve smyslu čl. 4 odst. 1 písm. c) uvedeného nařízení ve svém zemědělském podniku, včetně podpory Unie v rámci Evropského zemědělského záručního fondu (EZZF) a Evropského zemědělského fondu pro rozvoj venkova (EZFRV), jakož i veškeré vnitrostátní podpory poskytnuté na zemědělské činnosti, s výjimkou doplňkových vnitrostátních přímých plateb podle článků 18 a 19 nařízení (EU) č. 1307/2013.
Příjmy ze zpracování zemědělských produktů podniku ve smyslu čl. 4 odst. 1 písm. d) nařízení (EU) č. 1307/2013 se považují za příjmy ze zemědělské činnosti za předpokladu, že zpracované produkty zůstanou ve vlastnictví zemědělce a že tímto zpracováním vznikne další zemědělský produkt ve smyslu čl. 4 odst. 1 písm. d) nařízení (EU) č. 1307/2013.
Jakékoli jiné příjmy se považují za příjmy z nezemědělské činnosti.
2. Pro účely odstavce 1 se „příjmy“ rozumí hrubé příjmy před odečtením souvisejících nákladů a daní.
3. Podpora Unie uvedená v odstavci 1 se vypočítá:
a)
v Bulharsku a Rumunsku pro rok 2015 na základě příslušné částky stanovené v příloze V bodu A nařízení (EU) č. 1307/2013;
b)
v Chorvatsku pro každý rok uvedený v článku 17 nařízení (EU) č. 1307/2013 na základě částky stanovené v příloze VI bodu A uvedeného nařízení.
Článek 12
Částka přímých plateb uvedená v čl. 9 odst. 2 a 4 nařízení (EU) č. 1307/2013 a v čl. 13 odst. 2 tohoto nařízení
1. Roční částkou přímých plateb zemědělce uvedenou v čl. 9 odst. 2 třetím pododstavci písm. a) nařízení (EU) č. 1307/2013 a případně v čl. 13 odst. 2 tohoto nařízení se rozumí celková částka přímých plateb, na něž měl zemědělec nárok v souladu s nařízením (EU) č. 1307/2013 za poslední účetní období, pro které jsou k dispozici důkazy o příjmech z nezemědělské činnosti. Při výpočtu této částky se nepřihlíží k použití článku 63 a čl. 91 odst. 1 nařízení Komise (EU) č. 1306/2013.
Pokud je posledním účetním obdobím uvedeným v prvním pododstavci rok 2014 či dřívější, rozumí se roční částkou přímých plateb celková částka přímých plateb, na něž měl zemědělec nárok v souladu s nařízením (ES) č. 73/2009, před uplatněním snížení a vyloučení podle článků 21 a 23 uvedeného nařízení.
2. Pokud zemědělec nepředložil v posledním účetním období uvedeném v odst. 1 prvním pododstavci žádost o přímé platby podle nařízení (EU) č. 1307/2013, stanoví členské státy celkovou částku přímých plateb uvedenou v odst. 1 prvním pododstavci tak, že vynásobí počet způsobilých hektarů ohlášených daným zemědělcem v roce podání žádosti o podporu v souladu s čl. 72 odst. 1 písm. a) nařízení (EU) č. 1306/2013 vnitrostátní průměrnou platbou přímé podpory na hektar za rok uvedený v odst. 1 prvním pododstavci.
Vnitrostátní průměrná platba přímé podpory na hektar uvedená v prvním pododstavci se určí vydělením vnitrostátního stropu stanoveného v příloze II nařízení (EU) č. 1307/2013 na daný rok celkovým počtem způsobilých hektarů ohlášených v daném členském státě za daný rok v souladu s čl. 72 odst. 1 písm. a) nařízení (EU) č. 1306/2013.
Jestliže je rokem uvedeným v odst. 1 prvním pododstavci rok 2014 nebo dřívější, vnitrostátní průměrná platba přímé podpory na hektar uvedená v prvním pododstavci tohoto odstavce se určí vydělením vnitrostátního stropu stanoveného v příloze VIII nařízení (ES) č. 73/2009 na daný rok celkovým počtem způsobilých hektarů ohlášených v daném členském státě za daný rok v souladu s čl. 19 odst. 1 písm. a) nařízení (ES) č. 73/2009.
3. Částkou přímých plateb zemědělce uvedenou v čl. 9 odst. 4 nařízení (EU) č. 1307/2013 se rozumí celková částka přímých plateb, na něž měl zemědělec nárok v souladu s nařízením (EU) č. 1307/2013 před použitím článku 63 a čl. 91 odst. 1 nařízení Komise (EU) č. 1306/2013 za předchozí rok.
Pokud je rokem uvedeným v prvním pododstavci rok 2014, rozumí se částkou přímých plateb celková částka přímých plateb za rok 2014, na něž měl zemědělec nárok v souladu s nařízením (ES) č. 73/2009 před uplatněním snížení a vyloučení podle článků 21 a 23 uvedeného nařízení.
4. Pokud zemědělec nepředložil v předchozím roce žádost o přímé platby v souladu s nařízením (EU) č. 1307/2013 podle odst. 3 prvního pododstavce, stanoví členské státy celkovou částku přímých plateb uvedenou v odst. 3 prvním pododstavci tak, že vynásobí počet způsobilých hektarů ohlášených daným zemědělcem v roce podání žádosti o podporu v souladu s čl. 72 odst. 1 písm. a) nařízení (EU) č. 1306/2013 vnitrostátní průměrnou platbou přímé podpory na hektar za předchozí rok.
Vnitrostátní průměrná platba přímé podpory na hektar uvedená v prvním pododstavci se určí vydělením vnitrostátního stropu stanoveného v příloze II nařízení (EU) č. 1307/2013 na daný rok celkovým počtem způsobilých hektarů ohlášených v daném členském státě za daný rok v souladu s čl. 72 odst. 1 písm. a) nařízení (EU) č. 1306/2013.
Pokud je předchozím rokem uvedeným v odst. 3 prvním pododstavci rok 2014, členské státy stanoví roční částku přímých plateb tohoto zemědělce tak, že vynásobí počet způsobilých hektarů ohlášených tímto zemědělcem za rok 2015 v souladu s čl. 72 odst. 1 písm. a) nařízení (EU) č. 1306/2013 vnitrostátní průměrnou platbou přímé podpory na hektar za rok 2014.
Vnitrostátní průměrná platba přímé podpory na hektar za rok 2014 se určí vydělením vnitrostátního stropu na rok 2014 uvedeného v příloze VIII nařízení (ES) č. 73/2009 celkovým počtem způsobilých hektarů ohlášených v daném členském státě za rok 2014 v souladu s čl. 19 odst. 1 písm. a) uvedeného nařízení.
5. Celková částka přímých plateb uvedená v odstavcích 1 a 2 se vypočte:
a)
v Bulharsku a Rumunsku pro rok 2015 na základě příslušné částky stanovené v příloze V bodu A nařízení (EU) č. 1307/2013;
b)
v Chorvatsku pro každý rok uvedený v článku 17 nařízení (EU) č. 1307/2013 na základě částky stanovené v příloze VI bodu A uvedeného nařízení.
Článek 13
Kritéria, která musí zemědělci splňovat, aby prokázali, že jejich zemědělská činnost není zanedbatelná a že jejich hlavním obchodním nebo podnikatelským cílem je výkon zemědělské činnosti
1. Pro účely čl. 9 odst. 2 třetího pododstavce písm. b) nařízení (EU) č. 1307/2013 zemědělské činnosti nejsou zanedbatelné, jestliže celkové příjmy získané ze zemědělských činností ve smyslu článku 11 tohoto nařízení v posledním účetním období, pro které jsou k dispozici tyto důkazy, představují nejméně jednu třetinu celkových příjmů získaných v posledním účetním období, pro které jsou tyto důkazy k dispozici.
Členské státy mohou stanovit prahové hodnoty pro celkové příjmy získané ze zemědělských činností na úrovni nižší než jedna třetina za předpokladu, že tento nižší práh neumožňuje, aby byly za aktivní zemědělce považovány fyzické nebo právnické osoby provádějící okrajové zemědělské činnosti.
Odchylně od ustanovení prvního a druhého pododstavce mohou členské státy stanovit alternativní kritéria, která umožní hospodářskému subjektu prokázat, že jeho zemědělské činnosti nejsou zanedbatelné podle čl. 9 odst. 2 třetího pododstavce písm. b) nařízení (EU) č. 1307/2013.
2. Pro účely čl. 9 odst. 3 písm. a) nařízení (EU) č. 1307/2013 mohou členské státy rozhodnout, že zemědělské činnosti představují pouze zanedbatelnou část celkové hospodářské činnosti fyzické nebo právnické osoby či skupiny fyzických nebo právnických osob, a to použitím těchto metod:
a)
roční částka přímých plateb je v posledním účetním období, pro které jsou k dispozici tyto důkazy, nižší než 5 % celkových příjmů získaných z nezemědělské činnosti ve smyslu článku 11 tohoto nařízení;
b)
celková částka příjmů získaných ze zemědělských činností ve smyslu článku 11 tohoto nařízení v posledním účetním období, pro které jsou k dispozici tyto důkazy, je nižší než prahová hodnota, o níž rozhodnou členské státy a která není vyšší než třetina celkové částky příjmů získaných v posledním účetním období, pro které jsou tyto důkazy k dispozici.
Odchylně od ustanovení prvního pododstavce mohou členské státy stanovit alternativní kritéria, na jejichž základě mají být zemědělské činnosti považovány za zanedbatelné podle čl. 9 odst. 3 písm. a) nařízení (EU) č. 1307/2013.
3. Pro účely čl. 9 odst. 2 třetího pododstavce písm. c) nařízení (EU) č. 1307/2013 a případně čl. 9 odst. 3 písm. b) uvedeného nařízení se zemědělská činnost považuje za hlavní obchodní nebo podnikatelský cíl právnické osoby, pokud je jako hlavní obchodní nebo podnikatelský cíl zaznamenána v oficiálním obchodním rejstříku či v jakémkoli rovnocenném úředním dokladu členského státu. V případě fyzické osoby se vyžaduje rovnocenný doklad.
Pokud takové rejstříky neexistují, použijí členské státy rovnocenný doklad.
Odchylně od ustanovení prvního a druhého pododstavce mohou členské státy stanovit alternativní kritéria, na jejichž základě má být zemědělská činnost považována za hlavní obchodní nebo podnikatelský cíl fyzické nebo právnické osoby podle čl. 9 odst. 2 třetího pododstavce písm. c) a případně čl. 9 odst. 3 písm. b) uvedeného nařízení.
KAPITOLA 2
REŽIM ZÁKLADNÍ PLATBY A REŽIM JEDNOTNÉ PLATBY NA PLOCHU
ODDÍL 1
Pravidla provádění režimu základní platby stanoveného v hlavě III kapitole 1 oddílech 1, 2, 3 a 5 nařízení (EU) č. 1307/2013
Pododdíl 1
První přiznání platebních nároků
Článek 14
Případy dědictví, změny právního postavení nebo názvu a fúzí a rozdělení
1. Pokud zemědělec získal podnik nebo jeho část na základě skutečného nebo předpokládaného dědictví, má nárok požádat svým jménem o počet a hodnotu platebních nároků, jež mají být přiznány získanému podniku nebo jeho části, a to za stejných podmínek jako zemědělec, který podnik spravoval původně.
V případech, kdy předpokládané dědictví lze odvolat, se platební nároky přiznají pouze dědici určenému ke dni uvedenému v čl. 24 odst. 1 nebo čl. 39 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013.
2. Změna názvu nemá žádný dopad na počet a hodnotu platebních nároků, jež mají být přiznány.
Změna právního postavení nemá žádný dopad na počet a hodnotu platebních nároků, jež mají být přiznány, pokud zemědělec, který měl kontrolu nad původním podnikem, pokud jde o řízení, zisky a finanční rizika, spravuje také nový podnik.
3. Fúze ani rozdělení nemají žádný dopad na počet a hodnotu platebních nároků, jež mají být podniku (podnikům) přiznány.
V případě rozdělení, pokud členský stát používá čl. 24 odst. 4 nebo 5 nařízení (EU) č. 1307/2013, se počet platebních nároků, které mají být přiznány každému podniku vzniklému tímto rozdělením, stanoví tak, že se vynásobí počet způsobilých hektarů, které má příslušný nový podnik k dispozici, průměrným snížením počtu nároků, které by se uplatnilo na původní podnik podle čl. 24 odst. 4 nebo 5 nařízení (EU) č. 1307/2013.
Pro účely tohoto odstavce se použijí tyto definice:
a)
„fúzí“ se rozumí fúze dvou nebo více samostatných zemědělců ve smyslu čl. 4 odst. 1 písm. a) nařízení (EU) č. 1307/2013 v jednoho nového zemědělce ve smyslu uvedeného článku, nad nímž mají, pokud jde o řízení, zisky a finanční rizika, kontrolu zemědělci, kteří podniky původně spravovali, nebo jeden z těchto zemědělců;
b)
„rozdělením“ se rozumí rozdělení jednoho zemědělce ve smyslu čl. 4 odst. 1 písm. a) nařízení (EU) č. 1307/2013 na:
i)
alespoň dva nové samostatné zemědělce ve smyslu uvedeného článku, z nichž alespoň nad jedním má, pokud jde o řízení, zisky a finanční rizika, kontrolu alespoň jedna z fyzických nebo právnických osob, které původně podnik spravovaly; nebo
ii)
původního zemědělce a alespoň jednoho nového samostatného zemědělce ve smyslu uvedeného článku.
Článek 15
Stanovení způsobilých hektarů pro účely čl. 24 odst. 2 a čl. 39 odst. 2 nařízení (EU) č. 1307/2013
1. Pro účely stanovení počtu platebních nároků, jež mají být přiznány v souladu s čl. 24 odst. 2 a čl. 39 odst. 2 nařízení (EU) č. 1307/2013 v případech, kdy nejsou uznány případy vyšší moci a mimořádné okolnosti, se zohlední pouze ty způsobilé hektary, které jsou určeny podle čl. 2 odst. 1 druhého pododstavce bodu 23 písm. a) nařízení Komise v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014.
2. V případě, že se na způsobilý hektar uvedený v odstavci 1 vztahují žádosti o přiznání platebních nároků dvou nebo více žadatelů, je kritériem pro rozhodnutí o přiznání platebního nároku to, kdo z nich má rozhodovací pravomoc, pokud jde o zemědělské činnosti vykonávané na uvedeném hektaru, a kdo má zisky a nese finanční rizika související s těmito činnostmi.
Článek 16
Omezení podle čl. 24 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013
1. Případné snížení podle čl. 24 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013 nepřekročí 85 % počtu platebních nároků odpovídajících způsobilým hektarům trvalých travních porostů, které se nacházejí v oblastech s obtížnými klimatickými podmínkami.
2. Pro účely uplatnění redukčního koeficientu stanoveného v odstavci 1 mohou členské státy na základě přírodních omezení uvedených v čl. 24 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013 rozlišovat mezi kategoriemi oblastí s obtížnými klimatickými podmínkami, aby bylo možné na tyto kategorie uplatnit různé redukční koeficienty.
Článek 17
Určení hodnoty platebních nároků podle článků 26 a 40 nařízení (EU) č. 1307/2013
1. Za účelem určení příslušných přímých plateb nebo hodnoty nároků ve vztahu k roku 2014 podle článku 26 nařízení (EU) č. 1307/2013 se zohlední pouze platby těm zemědělcům nebo hodnota nároků těch zemědělců, kteří mají v roce 2015 nárok na poskytnutí přímých plateb v souladu s článkem 9 a čl. 24 odst. 9 nařízení (EU) č. 1307/2013.
Za účelem určení příslušných přímých plateb ve vztahu k roku, který předchází roku provedení režimu základní platby podle čl. 40 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013, se zohlední pouze platby těm zemědělcům, kteří mají nárok na poskytnutí přímých plateb v souladu s článkem 9 nařízení (EU) č. 1307/2013 v prvním roce provádění režimu základní platby.
2. Pro účely čl. 26 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013 se použijí tato pravidla:
a)
odkazem na opatření zvláštní podpory stanovené v čl. 68 odst. 1 písm. a), b) a c) nařízení (ES) č. 73/2009 není dotčena možnost, aby členské státy zvážily pouze jedno nebo několik opatření prováděných v rámci těchto opatření zvláštní podpory;
b)
podpora poskytnutá zemědělci za kalendářní rok 2014 v rámci jednoho nebo více režimů podpory uvedených v čl. 26 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013 se vypočte bez přihlédnutí k případným snížením nebo vyloučením stanoveným v hlavě II kapitole 4 nařízení (ES) č. 73/2009;
c)
členské státy mohou v souladu s objektivními a nediskriminačními kritérii rozhodnout o výši podpory, která má být zohledněna pro jeden nebo více režimů uvedených v čl. 26 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013, které dotčený členský stát používá.
Při použití tohoto odstavce členské státy nesmí ohrozit povahu podpory, která je oddělená od produkce, poskytované v souladu s čl. 68 odst. 1 písm. c) a články 126, 127 a 129 nařízení (ES) č. 73/2009.
3. Pro účely čl. 26 odst. 6 třetího pododstavce nařízení (EU) č. 1307/2013 se podpora poskytnutá za kalendářní rok 2014 podle článků 72a a 125a nařízení (ES) č. 73/2009 vypočte bez přihlédnutí k případným snížením nebo vyloučením stanoveným v hlavě II kapitole 4 nařízení (ES) č. 73/2009.
4. Odkaz na platební nároky zemědělce v čl. 26 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013 zahrnuje rovněž ty platební nároky, které jsou zemědělcem k datu předložení žádosti pro rok 2014 pronajaty jinému zemědělci.
Článek 18
Konečné stanovení hodnoty a počtu platebních nároků
Pokud informace zemědělcům uvedené v čl. 25 odst. 10 nebo v čl. 40 odst. 4 druhém pododstavci nařízení (EU) č. 1307/2013 vychází z předběžných údajů, konečná hodnota a počet platebních nároků se stanoví a zemědělcům sdělí po provedení všech nezbytných kontrol podle článku 74 nařízení (EU) č. 1306/2013 a v každém případě do 1. dubna roku následujícího po prvním roce používání režimu základní platby dotčeným členským státem.
Článek 19
Stanovení hodnoty platebních nároků v případě obtížné situace
1. Jestliže je jedna nebo několik přímých plateb uvedených v článku 26 nebo čl. 40 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013 ve vztahu k roku 2014 nebo roku, který předchází provedení režimu základní platby, nižší než odpovídající částky v roce předcházejícím rokům ovlivněným vyšší mocí nebo mimořádnými okolnostmi, stanoví se původní jednotková hodnota na základě částek, které zemědělec obdržel v roce předcházejícím rokům ovlivněným vyšší mocí nebo mimořádnými okolnostmi.
2. Členské státy mohou rozhodnout o omezení používání odstavce 1 na případy, kdy jsou přímé platby ve vztahu k roku 2014 nebo roku, který předchází provedení režimu základní platby, nižší než určitý procentní podíl odpovídajících částek v roce předcházejícím rokům ovlivněným vyšší mocí nebo mimořádnými okolnostmi. Tento procentní podíl nesmí být nižší než 85 %.
Článek 20
Soukromoprávní smluvní ustanovení v případě prodeje
1. Členské státy mohou rozhodnout, že v případě prodeje podniku nebo jeho části mohou zemědělci smlouvou podepsanou před posledním datem pro podání žádosti o přiznání platebních nároků stanoveným Komisí na základě čl. 78 písm. b) nařízení (EU) č. 1306/2013 převést společně se zemědělským podnikem nebo jeho částí odpovídající platební nároky, jež mají být přiznány. V takovém případě se platební nároky přidělí prodávajícímu a přímo převedou kupujícímu, který bude případně moci využít platby, které prodávající obdržel za rok 2014, nebo hodnotu nároků, které prodávající v roce 2014 vlastnil, jak je uvedeno v článku 26 nařízení (EU) č. 1307/2013, jako referenci pro stanovení původní jednotkové hodnoty uvedených platebních nároků.
Takový převod vyžaduje, aby prodávající splňoval ustanovení čl. 24 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 a aby kupující splňoval ustanovení článku 9 uvedeného nařízení.
Takovýto prodej se nepovažuje za převod bez pozemků ve smyslu čl. 34 odst. 4 nařízení (EU) č. 1307/2013.
2. Odstavec 1 se použije obdobně na členské státy, které používají hlavu III kapitolu 1 oddíl 5 nařízení (EU) č. 1307/2013.
Článek 21
Soukromoprávní smluvní ustanovení v případě pronájmu
1. Členské státy mohou rozhodnout, že v případě pronájmu podniku nebo jeho části mohou zemědělci smlouvou podepsanou před datem uvedeným v čl. 20 odst. 1 prvním pododstavci pronajmout společně se zemědělským podnikem nebo jeho částí odpovídající platební nároky, jež mají být přiznány. V takovém případě se platební nároky přidělí pronajímateli a přímo pronajmou nájemci, který bude případně moci využít platby, které pronajímatel obdržel za rok 2014, nebo hodnotu nároků, které pronajímatel v roce 2014 vlastnil, jak je uvedeno v článku 26 nařízení (EU) č. 1307/2013, jako referenci pro stanovení původní jednotkové hodnoty uvedených platebních nároků.
Takový převod vyžaduje, aby pronajímatel splňoval ustanovení čl. 24 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013, aby nájemce splňoval ustanovení článku 9 uvedeného nařízení a aby nájemní smlouva končila po uplynutí termínu pro podání žádosti v režimu základní platby.
Takovýto pronájem se nepovažuje za převod bez pozemků ve smyslu čl. 34 odst. 4 nařízení (EU) č. 1307/2013.
2. Odstavec 1 se použije obdobně na členské státy, které používají hlavu III kapitolu 1 oddíl 5 nařízení (EU) č. 1307/2013.
Článek 22
Příjemci podle čl. 24 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013
Pro účely čl. 24 odst. 1 třetího pododstavce písm. a) bodu i) první odrážky nařízení (EU) č. 1307/2013 se „konzumními bramborami“ a „sadbovými bramborami“ rozumí brambory kódu KN 0701 jiné než brambory určené pro výrobu bramborového škrobu.
Pododdíl 2
Aktivace a převod nároků
Článek 23
Výpočet hodnoty platebních nároků
1. Platební nároky se nejprve vypočtou s přesností na tři desetinná místa a poté se zaokrouhlí nahoru nebo dolů na nejbližší druhé desetinné místo. Jestliže výsledek výpočtu končí na třetím desetinném místě číslicí 5, zaokrouhluje se částka na druhé desetinné místo směrem nahoru.
2. Pokud zemědělec převede zlomek nároku, hodnota tohoto zlomku se vypočte úměrně pro každý zbývající příslušný rok podle článku 25 nebo 40 nařízení (EU) č. 1307/2013.
3. Členské státy mohou platební nároky upravit sloučením zlomků nároků vlastněných jedním zemědělcem. Hodnota sloučených nároků se stanoví pro každý zbývající příslušný rok podle článku 25 nebo 40 nařízení (EU) č. 1307/2013 sečtením hodnot těchto zlomků.
Článek 24
Požadavky pro aktivaci platebních nároků
1. Platební nároky může k výplatě ohlásit jedenkrát za rok pouze zemědělec, který je držitelem (vlastněných nebo pronajatých) nároků k poslednímu datu pro podání jednotné žádosti.
Jestliže však zemědělec využije možnosti změnit jednotnou žádost v souladu s pravidly stanovenými Komisí na základě čl. 78 písm. b) nařízení (EU) č. 1306/2013, může k výplatě ohlásit rovněž (vlastněné nebo pronajaté) platební nároky, jichž je držitelem ke dni, kdy oznámí změny příslušnému orgánu, pokud dotčené platební nároky neohlásí k výplatě pro tentýž rok jiný zemědělec.
Jestliže zemědělec získá platební nároky převodem od jiného zemědělce a jestliže tento jiný zemědělec již tyto platební nároky k výplatě ohlásil, je dodatečné ohlášení těchto platebních nároků nabyvatelem přípustné pouze tehdy, pokud převodce již informoval o převodu příslušný orgán v souladu s pravidly stanovenými Komisí na základě čl. 34 odst. 5 nařízení (EU) č. 1307/2013 a stáhne tyto platební nároky ze své vlastní jednotné žádosti v příslušné lhůtě pro změny jednotné žádosti stanovené Komisí na základě čl. 78 písm. b) nařízení (EU) č. 1306/2013.
2. Jestliže zemědělec podle čl. 33 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 ohlásil pozemky odpovídající všem jeho dostupným platebním nárokům vyjádřeným celými čísly a stále disponuje pozemkem, který představuje zlomek hektaru, může ohlásit další celý platební nárok, který opravňuje k platbě vypočtené poměrným dílem podle velikosti pozemku. Tento platební nárok se pro účely čl. 31 odst. 1 písm. b) uvedeného nařízení považuje za plně aktivovaný.
Článek 25
Převod nároků
1. Platební nároky lze převést kdykoliv během roku.
2. Pokud členský stát využije možnosti stanovené v čl. 34 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013, vymezí regiony uvedené v tomto ustanovení v prvním roce používání čl. 34 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013, a to nejpozději jeden měsíc přede dnem stanoveným členským státem podle čl. 33 odst. 1 uvedeného nařízení.
Pododdíl 3
Vnitrostátní nebo regionální rezervy
Článek 26
Navracení do vnitrostátní nebo regionální rezervy v důsledku srážek při převodu platebních nároků
Pokud členský stát využije možnosti stanovené v čl. 34 odst. 4 nařízení (EU) č. 1307/2013, může rozhodnout v souladu s objektivními kritérii a takovým způsobem, aby bylo zajištěno rovné zacházení se zemědělci a aby se zabránilo narušení trhu a hospodářské soutěže, že navrátí do vnitrostátní nebo regionální rezervy až 30 % roční jednotkové hodnoty každého platebního nároku převedeného bez odpovídajících způsobilých hektarů ve smyslu čl. 32 odst. 2 nařízení (EU) č. 1307/2013 nebo srovnatelnou částku vyjádřenou v počtu platebních nároků.
Odchylně od prvního pododstavce mohou členské státy stanovit během prvních tří let používání režimu základní platby navracení až do výše 50 % roční jednotkové hodnoty každého platebního nároku nebo srovnatelné částky vyjádřené v počtu platebních nároků podle prvního pododstavce.
Článek 27
Použití ustanovení o neočekávaných ziscích
Pro účely článku 28 a čl. 40 odst. 5 nařízení (EU) č. 1307/2013 se zvýšení hodnoty platebních nároků uvedené v těchto ustanoveních určí porovnáním hodnoty platebních nároků zemědělce, která vyplývá z použití čl. 25 odst. 4 a článku 26 nebo čl. 40 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013, po prodeji nebo pronájmu podle článku 28 nebo čl. 40 odst. 5 uvedeného nařízení s hodnotou platebních nároků zemědělce, které by bylo dosaženo bez prodeje nebo pronájmu.
Článek 28
Stanovení platebních nároků z vnitrostátní nebo regionální rezervy podle čl. 30 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013
1. Pro účely čl. 30 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013 v případech, kdy mladý zemědělec nebo zemědělec zahajující zemědělskou činnost žádá o platební nároky z vnitrostátní nebo regionální rezervy a zároveň není držitelem žádného (vlastněného ani pronajatého) platebního nároku, obdrží počet platebních nároků odpovídající počtu (vlastněných nebo pronajatých) způsobilých hektarů, jichž je držitelem k poslednímu datu pro podání žádosti o přiznání nebo zvýšení hodnoty platebních nároků stanovenému Komisí na základě čl. 78 písm. b) nařízení (EU) č. 1306/2013.
2. V případech, kdy mladý zemědělec nebo zemědělec zahajující zemědělskou činnost žádá o platební nároky z vnitrostátní nebo regionální rezervy a zároveň již je držitelem (vlastněných nebo pronajatých) platebních nároků, obdrží počet platebních nároků odpovídající počtu (vlastněných nebo pronajatých) způsobilých hektarů, jichž je držitelem k poslednímu datu pro podání žádosti uvedenému v odstavci 1 a k nimž nedrží (vlastněné ani pronajaté) platební nároky.
Je-li hodnota (vlastněných nebo pronajatých) nároků, jichž je zemědělec již držitelem, nižší než vnitrostátní nebo regionální průměrná hodnota uvedená v čl. 30 odst. 8 druhém pododstavci nařízení (EU) č. 1307/2013, mohou být roční jednotkové hodnoty těchto nároků zvýšeny až do hodnoty vnitrostátního nebo regionálního průměru stanoveného v čl. 30 odst. 10 uvedeného nařízení.
Avšak v členských státech, které uplatňují zvýšení uvedené v čl. 30 odst. 10 nařízení (EU) č. 1307/2013 pro účely čl. 30 odst. 7 uvedeného nařízení, je zvýšení podle druhého pododstavce tohoto odstavce v daném členském státě povinné. Toto zvýšení by mělo být stanoveno na úrovni, která odpovídá nejvyšší úrovni zvýšení uplatněné pro účely čl. 30 odst. 7 nařízení (EU) č. 1307/2013.
3. V členských státech, které použijí čl. 24 odst. 6 nebo 7 nařízení (EU) č. 1307/2013, mohou být omezení přiznání platebních nároků stanovená v uvedených ustanoveních uplatněna obdobně pro přiznání platebních nároků podle čl. 30 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013.
Členské státy však mohou rozhodnout, že pokud se uplatněním jednoho nebo několika omezení přiznání platebních nároků z vnitrostátní nebo regionální rezervy uvedených v prvním pododstavci sníží celkový počet platebních nároků, které zemědělec již drží a které mají být z rezervy nově přiznány, na méně, než činí pevně stanovený procentní podíl jeho způsobilých hektarů v roce, kdy žádá o přiznání platebních nároků z rezervy, zemědělci se přizná dodatečný počet platebních nároků odpovídající podílu z celkového počtu jeho způsobilých hektarů ohlášených v žádosti pro uvedený rok v souladu s čl. 72 odst. 1 nařízení (EU) č. 1306/2013.
Pevně stanovený procentní podíl uvedený v druhém pododstavci tohoto odstavce se vypočte v souladu s metodou uvedenou v čl. 31 odst. 2 druhém pododstavci tohoto nařízení.
Podíl z celkového počtu způsobilých hektarů zemědělce uvedený v druhém pododstavci tohoto odstavce se vypočte jako polovina rozdílu vyjádřeného v procentních bodech mezi pevně stanoveným procentním podílem uvedeným v třetím pododstavci tohoto odstavce a podílem platebních nároků zemědělce z jeho způsobilých hektarů ohlášených v souladu s čl. 72 odst. 1 nařízení (EU) č. 1306/2013 v žádosti pro rok uvedený v druhém pododstavci tohoto odstavce. Pro účely tohoto pododstavce se „platebními nároky zemědělce“ rozumějí platební nároky, které již zemědělec drží a které mají být nově přiděleny z rezervy.
Při výpočtu počtu způsobilých hektarů uvedeného ve druhém, třetím a čtvrtém pododstavci tohoto odstavce mohou členské státy rozhodnout, že nezahrnou plochy pokryté trvalými kulturami, trvalými travními porosty, které se nacházejí v oblastech s obtížnými klimatickými podmínkami uvedenými v čl. 24 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013, nebo plochy, které byly uznány jako trvalé travní porosty v souladu s čl. 4 odst. 2 druhým pododstavcem nařízení (EU) č. 1307/2013.
Členské státy, které využívají možnost stanovenou v článku 23 nařízení (EU) č. 1307/2013 uplatňovat režim základní platby na regionální úrovni, mohou metodu výpočtu uvedenou v druhém pododstavci tohoto odstavce založit na celkovém počtu přiznaných nároků/ohlášených hektarů v příslušném regionu v roce 2015.
Pro účely stanovení prahové hodnoty v druhém pododstavci se nezohlední pozemky získané nebo pronajaté zemědělcem po 19. říjnu 2011.
4. Pro účely tohoto článku se berou v úvahu pouze ti zemědělci zahajující zemědělskou činnost, kteří svou zemědělskou činnost zahájili v kalendářním roce 2013 nebo v pozdějších letech a kteří předloží žádost o základní platbu nejpozději do dvou let po skončení kalendářního roku, v němž svou zemědělskou činnost zahájili.
Článek 29
Stanovení platebních nároků z vnitrostátní nebo regionální rezervy podle čl. 30 odst. 7 nařízení (EU) č. 1307/2013
1. Pro účely čl. 30 odst. 7 nařízení (EU) č. 1307/2013 v případech, kdy jsou přiznány nové platební nároky podle čl. 30 odst. 10 uvedeného nařízení, musí být přiznány v souladu s podmínkami stanovenými v tomto článku a v souladu s objektivními kritérii stanovenými dotčeným členským státem.
2. Pokud je zemědělec, který není držitelem žádného (vlastněného ani pronajatého) platebního nároku, oprávněn v souladu s čl. 30 odst. 7 nařízení (EU) č. 1307/2013 získat platební nároky z vnitrostátní nebo regionální rezervy a požádá o ně, získá určitý počet platebních nároků až do výše počtu (vlastněných nebo pronajatých) způsobilých hektarů, jichž je držitelem k poslednímu datu pro podání žádosti podle čl. 28 odst. 1.
3. Pokud je zemědělec, který je držitelem (vlastněných nebo pronajatých) platebních nároků, oprávněn v souladu s čl. 30 odst. 7 nařízení (EU) č. 1307/2013 získat platební nároky z vnitrostátní nebo regionální rezervy a požádá o ně, získá určitý počet platebních nároků až do výše počtu (vlastněných nebo pronajatých) způsobilých hektarů, jichž je držitelem k poslednímu datu pro podání žádosti podle čl. 28 odst. 1 a k nimž nedrží (vlastněné ani pronajaté) platební nároky.
Je-li hodnota (vlastněných nebo pronajatých) nároků, jichž je zemědělec již držitelem, nižší než vnitrostátní nebo regionální průměrná hodnota uvedená v čl. 30 odst. 8 druhém pododstavci nařízení (EU) č. 1307/2013, mohou být roční jednotkové hodnoty těchto nároků zvýšeny až do hodnoty vnitrostátního nebo regionálního průměru stanoveného v čl. 30 odst. 10 uvedeného nařízení.
4. Pro účely odstavce 1 členské státy nestanoví kritéria týkající se produkce nebo jiných údajů specifických pro dané odvětví na období po datu stanoveném členským státem v souladu s čl. 11 odst. 2 nařízení (ES) č. 1122/2009 pro rok podání žádosti 2013.
Článek 30
Další pravidla pro stanovení platebních nároků z vnitrostátní nebo regionální rezervy
1. Při zvýšení roční jednotkové hodnoty platebních nároků podle čl. 30 odst. 10 nařízení (EU) č. 1307/2013 členské státy zvýší jednotkovou hodnotu (vlastněných nebo pronajatých) nároků, jichž je zemědělec již držitelem ke dni podání žádosti o přiznání nároků z vnitrostátní nebo regionální rezervy, v souladu s objektivními kritérii a takovým způsobem, aby se zajistilo rovné zacházení se zemědělci a aby nedošlo k narušení trhu a hospodářské soutěže.
2. Pro účely odstavce 1 členské státy nestanoví kritéria týkající se produkce nebo jiných údajů specifických pro dané odvětví na období po datu stanoveném členským státem v souladu s čl. 11 odst. 2 nařízení (ES) č. 1122/2009 pro rok podání žádosti 2013.
Článek 31
Obtížné situace
1. Pokud zemědělci zabránila v podání žádosti o přiznání platebních nároků v souladu s čl. 24 odst. 1 nebo čl. 39 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 vyšší moc nebo mimořádné okolnosti a zemědělec žádá o přiznání platebních nároků z vnitrostátní nebo regionální rezervy, jsou mu přiznány platební nároky podle čl. 30 odst. 7 písm. c) uvedeného nařízení. Členské státy stanoví roční jednotkové hodnoty platebních nároků, které mají být přiznány, v souladu s článkem 25 nebo 40 nařízení (EU) č. 1307/2013 a s rozhodnutími, která členský stát přijal ohledně možností uvedených v těchto článcích.
2. Členské státy mohou rozhodnout, že pokud se uplatněním jednoho nebo několika omezení přiznání platebních nároků stanovených v čl. 24 odst. 3 až 7 nařízení (EU) č. 1307/2013 sníží celkový počet platebních nároků přiznaných zemědělci na méně, než činí pevně stanovený procentní podíl jeho způsobilých hektarů, a pokud zemědělec žádá o přiznání platebních nároků z vnitrostátní nebo regionální rezervy, má se za to, že tento zemědělec je v situaci „zvláštní nevýhody“ podle čl. 30 odst. 7 písm. b) uvedeného nařízení. V takovém případě se zemědělci přizná určitý počet platebních nároků v souladu s čl. 30 odst. 7 písm. b) nařízení (EU) č. 1307/2013, který odpovídá podílu z celkového počtu jeho způsobilých hektarů ohlášených v žádosti pro rok 2015 v souladu s čl. 72 odst. 1 nařízení (EU) č. 1306/2013.
Pevně stanovený procentní podíl uvedený v prvním pododstavci se vypočte tak, že se celkový počet platebních nároků přiznaných v členském státě v roce 2015 po uplatnění omezení podle čl. 24 odst. 3 až 7 nařízení (EU) č. 1307/2013 vydělí celkovým počtem způsobilých hektarů ohlášených v členském státě v roce 2015 v souladu s čl. 72 odst. 1 nařízení (EU) č. 1306/2013.
Podíl z celkového počtu způsobilých hektarů zemědělce uvedený v prvním pododstavci se vypočte jako polovina rozdílu vyjádřeného v procentních bodech mezi pevně stanoveným procentním podílem uvedeným v prvním a druhém pododstavci a podílem platebních nároků zemědělce z jeho způsobilých hektarů ohlášených v žádosti pro rok 2015 v souladu s čl. 72 odst. 1 písm. a) nařízení (EU) č. 1306/2013.
Při výpočtu počtu způsobilých hektarů uvedeného v prvním, druhém a třetím pododstavci tohoto odstavce mohou členské státy rozhodnout, že nezahrnou plochy pokryté trvalými kulturami, trvalými travními porosty, které se nacházejí v oblastech s obtížnými klimatickými podmínkami uvedenými v čl. 24 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013, nebo plochy, které byly uznány jako trvalé travní porosty v souladu s čl. 4 odst. 2 druhým pododstavcem uvedeného nařízení.
Členské státy, které využívají možnost stanovenou v článku 23 nařízení (EU) č. 1307/2013 uplatňovat režim základní platby na regionální úrovni, mohou metodu výpočtu uvedenou v druhém pododstavci tohoto odstavce založit na celkovém počtu přiznaných nároků/ohlášených hektarů v příslušném regionu v roce 2015.
Pro účely stanovení prahové hodnoty v prvním pododstavci se neberou v úvahu pozemky získané nebo pronajaté zemědělcem po 19. říjnu 2011.
Pododdíl 4
Členské státy, které používají čl. 21 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013
Článek 32
Provádění v členských státech, které používají čl. 21 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013
Není-li v tomto pododdíle stanoveno jinak, vztahují se na členské státy, které používají čl. 21 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013, ustanovení tohoto oddílu.
Článek 33
Použití čl. 21 odst. 4 nařízení (EU) č. 1307/2013
Za účelem stanovení toho, které platební nároky pozbývají v souladu s čl. 21 odst. 4 nařízení (EU) č. 1307/2013 platnosti, se dává přednost platebním nárokům, které mají nejnižší hodnotu.
Pokud mají platební nároky stejnou hodnotu, sníží se počet vlastněných platebních nároků i počet pronajatých platebních nároků ve stejném poměru.
Členské státy mohou rozhodnout, že první a druhý odstavec použijí na regionální úrovni.
Článek 34
Určení hodnoty platebních nároků podle článku 26 nařízení (EU) č. 1307/2013 pro členské státy, které používají čl. 21 odst. 3 uvedeného nařízení
Pro účely stanovení původní jednotkové hodnoty platebních nároků mohou členské státy, které používají čl. 21 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013, upravit částku plateb za rok 2014 podle čl. 26 odst. 5 uvedeného nařízení tak, že před sníženími a vyloučeními odečtou částku vyplývající z platebních nároků, jejichž platnost podle čl. 21 odst. 4 nařízení (EU) č. 1307/2013 vypršela.
ODDÍL 2
Režim jednotné platby na plochu
Článek 35
Způsobilé hektary v členských státech používajících režim jednotné platby na plochu
Pro účely režimu jednotné platby na plochu stanoveného v hlavě III kapitole 1 oddíle 4 nařízení (EU) č. 1307/2013, včetně všech odkazů na způsobilé hektary ohlášené pro účely tohoto režimu v nařízení (EU) č. 1307/2013, se zohlední pouze ty způsobilé hektary, které jsou určeny ve smyslu čl. 2 odst. 1 druhého pododstavce bodu 23 písm. a) nařízení Komise v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014.
Článek 36
Použití čl. 36 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013
1. Pro účely rozlišení jednotné platby na plochu podle čl. 36 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013 se použijí tato pravidla:
a)
odkazem na opatření zvláštní podpory stanovené v čl. 68 odst. 1 písm. a), b) a c) nařízení (ES) č. 73/2009 není dotčena možnost, aby členské státy zvážily pouze jedno nebo několik opatření prováděných v rámci těchto opatření zvláštní podpory;
b)
členské státy mohou v souladu s objektivními a nediskriminačními kritérii rozhodnout o výši podpory, která má být zohledněna pro jeden nebo více režimů používaných dotčeným členským státem v souladu s čl. 36 odst. 3 druhým pododstavcem uvedeného nařízení a případně s třetím pododstavcem uvedeného ustanovení. Při zohlednění podpory poskytnuté v rámci příslušného režimu v roce 2014 však částka používaná k rozlišení jednotné platby na plochu nesmí být vyšší než odpovídající částka poskytnutá jednotlivému zemědělci v rámci tohoto režimu v roce 2014;
c)
při zohlednění podpory poskytnuté v souladu s čl. 68 odst. 1 písm. c) a s články 126, 127 a 129 nařízení (ES) č. 73/2009 nesmí toto rozlišení ohrozit povahu těchto režimů, které jsou oddělené od produkce.
Takovéto rozlišení je dostupné zemědělcům, kteří v roce 2014 obdrželi podporu podle čl. 36 odst. 3 druhého, třetího nebo čtvrtého pododstavce nařízení (EU) č. 1307/2013. Částka na hektar se určuje každý rok tak, že se vydělí částka pro rozlišení jednotné platby na plochu, kterou má daný zemědělec k dispozici, počtem způsobilých hektarů ohlášených příslušným zemědělcem v souladu s čl. 72 odst. 1 prvním pododstavcem písm. a) nařízení (EU) č. 1306/2013.
2. Jestliže je částka podpory v rámci jednoho nebo více režimů podpory uvedených v čl. 36 odst. 3 druhém pododstavci nařízení (EU) č. 1307/2013 ve vztahu k roku 2014 nižší než odpovídající částka nebo částky v roce předcházejícím rokům, které byly ovlivněny vyšší mocí nebo výjimečnými okolnostmi, členský stát zohlední podporu poskytnutou v rámci dotčených režimů podpory v roce předcházejícím rokům, které byly ovlivněny vyšší mocí nebo výjimečnými okolnostmi.
Členské státy mohou rozhodnout o omezení používání prvního pododstavce na případy, kdy jsou přímé platby ve vztahu k roku 2014 nižší než určitý procentní podíl odpovídajících částek v roce předcházejícím rokům ovlivněným vyšší mocí nebo mimořádnými okolnostmi. Tento procentní podíl nesmí být nižší než 85 %.
3. Členské státy mohou rozhodnout, že v případě skutečného nebo předpokládaného dědictví je rozlišení jednotné platby na plochu k dispozici zemědělci, který podnik zdědil, pokud je tento zemědělec způsobilý v rámci režimu jednotné platby na plochu.
Článek 37
Produkce konopí v rámci režimu jednotné platby na plochu
Pokud jde o režim jednotné platby na plochu, použije se obdobně článek 9.
KAPITOLA 3
EKOLOGICKÉ POSTUPY
ODDÍL 1
Rovnocennost
Článek 38
Požadavky pro celostátní nebo regionální systémy certifikace
1. Členské státy, které se rozhodnou provádět rovnocenné postupy uvedené v čl. 43 odst. 3 písm. b) nařízení (EU) č. 1307/2013, určí jeden nebo více veřejných nebo soukromých certifikačních orgánů, které osvědčí, že zemědělec ve svém zemědělském podniku používá postupy, které jsou v souladu s čl. 43 odst. 3 uvedeného nařízení (EU).
2. Veřejné nebo soukromé certifikační orgány splňují tyto podmínky:
a)
mají odbornou způsobilost, vybavení a infrastrukturu potřebnou k plnění certifikačních úkolů;
b)
mají dostatečný počet kvalifikovaných a zkušených zaměstnanců;
c)
jsou nestranné a prosté jakéhokoli střetu zájmů, pokud jde o plnění certifikačních úkolů.
Soukromé certifikační orgány musí být akreditovány v souladu s EN ISO/IEC 17021 (Požadavky na orgány provádějící audit a certifikaci systémů managementu) nebo EN ISO/IEC 17065 (Posuzování shody - Požadavky na orgány certifikující produkty, procesy a služby) v odvětví zemědělské produkce. Akreditaci smí udělit pouze vnitrostátní akreditační orgán v členském státě v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 765/2008 (21).
3. Určení veřejných nebo soukromých certifikačních orgánů bude odňato, pokud orgány nesplní podmínky určení stanovené v odstavci 2.
Článek 39
Výpočet částky uvedené v čl. 28 odst. 6 nařízení (EU) č. 1305/2013
1. V případě zemědělců, kteří se rozhodnout používat postupy uvedené v oddílu I bodech 3 a 4 a oddílu III bodě 7 přílohy IX nařízení (EU) č. 1307/2013 a jakékoli další rovnocenné postupy doplněné do této přílohy, u kterých je nutný zvláštní výpočet, aby se zabránilo dvojímu financování, jakožto rovnocenné postupy podle čl. 43 odst. 3 písm. a) uvedeného nařízení, členské státy odečtou od částky podpory na hektar vypočtené podle čl. 28 odst. 6 nařízení (EU) č. 1305/2013 částku odpovídající jedné třetině průměrné ekologické platby na hektar v dotčeném členském státě či regionu za každý ekologický postup, kterému je daný postup rovnocenný.
Průměrná ekologická platba na hektar v dotčeném členském státě či regionu se vypočte na základě procentního podílu podle čl. 47 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 průměru vnitrostátních stropů pro roky 2015-2019 stanovených v příloze II uvedeného nařízení a na základě počtu způsobilých hektarů ohlášených v roce 2015 v souladu s článkem 33 nebo 36 nařízení (EU) č. 1307/2013. Členské státy, které se rozhodnou provádět postupy uvedené v prvním pododstavci tohoto odstavce již v roce 2015, mohou odhadnout počet způsobilých hektarů ohlášených v roce 2015 na základě ohlášení učiněných v roce 2014 podle čl. 34 odst. 2 nařízení (ES) č. 73/2009.
2. Odchylně od odstavce 1 mohou členské státy, které se rozhodnou použít čl. 43 odst. 9 třetí pododstavec nařízení (EU) č. 1307/2013, rozhodnout, že použijí odpočet uvedený v odstavci 1 tohoto článku individuálně ve výši částky, která odpovídá jedné třetině průměrné ekologické platby na hektar dotčeného zemědělce.
Průměrná ekologická platba se u daného zemědělce vypočítá na základě průměru individuální platby vypočítané v souladu s čl. 43 odst. 9 třetím a čtvrtým pododstavcem nařízení (EU) č. 1307/2013 pro roky 2015-2019 a na základě počtu způsobilých hektarů, které zemědělec ohlásil v roce 2015 v souladu s článkem 33 uvedeného nařízení.
ODDÍL 2
Diverzifikace plodin
Článek 40
Výpočet podílu různých plodin pro diverzifikaci plodin
1. Pro účely výpočtu podílu různých plodin podle čl. 44 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 je obdobím, jež je třeba zohlednit, nejvýznamnější část vegetačního období s ohledem na tradiční pěstitelské postupy ve vnitrostátních souvislostech.
Členské státy o tomto období zemědělce v přiměřené lhůtě informují. V rámci celkové orné půdy zemědělského podniku se za účelem výpočtu podílů různých plodin každý hektar zohlední pouze jednou v jednom roce podání žádosti.
2. Při výpočtu podílu různých plodin může plocha, na které se určitá plodina pěstuje, zahrnovat krajinné prvky, které tvoří součást plochy, na kterou lze poskytnou podporu, podle článku 9 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014.
3. Na ploše, kde se používá smíšená kultura v podobě současného pěstování dvou nebo více plodin v samostatných řádcích, se každá plodina započítá jako samostatná plodina, pokud pokrývá alespoň 25 % dané plochy. Plocha pokrytá samostatnými plodinami se vypočte vydělením plochy, kde se používá smíšená kultura, počtem plodin pěstovaných na alespoň 25 % dané plochy, bez ohledu na skutečný podíl plodiny na dané ploše.
V případě ploch, kde se používá smíšená kultura v podobě pěstování hlavní plodiny, pod kterou se seje druhá plodina, se plocha považuje za plochu, na které se pěstuje pouze hlavní plodina.
Plochy, na nichž se vysévá směs osiv, se bez ohledu na konkrétní plodiny obsažené ve směsi považují za plochu pokrytou jedinou plodinou. Aniž je dotčen čl. 44 odst. 4 písm. d) nařízení (EU) č. 1307/2013, takováto jediná plodina se označuje jako „smíšená plodina“. Pokud je možné určit, že druhy obsažené v různých směsích osiv se od sebe navzájem liší, mohou členské státy uznat tyto různé směsi osiv jako samostatné jediné plodiny, pokud se tyto různé směsi osiv nepoužívají pro plodinu uvedenou v čl. 44 odst. 4 písm. d) nařízení (EU) č. 1307/2013.
ODDÍL 3
Trvalé travní porosty
Článek 41
Rámec pro určení dalších environmentálně citlivých oblastí s trvalými travními porosty mimo oblasti Natura 2000
Environmentálně citlivé oblasti s trvalými travními porosty mimo oblastí, na které se vztahuje směrnice 92/43/EHS nebo směrnice 2009/147/ES, jak je uvedeno v čl. 45 odst. 1 druhém pododstavci nařízení (EU) č. 1307/2013, se určují na základě jednoho nebo více z těchto kritérií:
a)
tvoří je organické půdy s vysokým obsahem organického uhlíku, jako jsou rašeliniště nebo mokřady;
b)
nacházejí se na nich stanoviště uvedená v příloze I směrnice 92/43/EHS nebo chráněná podle vnitrostátních právních předpisů;
c)
nacházejí se na nich druhy rostlin uvedené v příloze II směrnice 92/43/EHS nebo chráněné podle vnitrostátních právních předpisů;
d)
jsou významné pro volně žijící druhy ptáků uvedené v příloze I směrnice 2009/147/ES;
e)
jsou významné pro volně žijící druhy živočichů chráněné podle směrnice 92/43/EHS nebo chráněné podle vnitrostátních právních předpisů;
f)
tvoří je trvalé travní porosty vysoké přírodní hodnoty vymezené podle objektivních kritérií, která stanoví členský stát;
g)
tvoří je půdy s vysokým rizikem eroze;
h)
nacházejí se v citlivé oblasti vymezené v plánech povodí podle směrnice 2000/60/ES.
Členské státy mohou každoročně rozhodnout o doplnění nově určených oblastí a v přiměřené lhůtě o takovém rozhodnutí informují dotčené zemědělce.
Článek 42
Obnova v případě nedodržení povinnosti týkající se environmentálně citlivých ploch s trvalými travními porosty
Aniž je dotčena směrnice Evropského parlamentu a Rady 2004/35/ES (22), pokud zemědělec přeměnil nebo zoral trvalý travní porost, na který se vztahuje povinnost uvedená v čl. 45 odst. 1 třetím pododstavci nařízení (EU) č. 1307/2013, stanoví dotyčný členský stát povinnost obnovit na ploše trvalý travní porost a může případ od případu vydat přesné pokyny, které musí dotyčný zemědělec dodržet, popisující způsob, jak napravit způsobenou ekologickou újmu s cílem obnovit environmentálně citlivý stav.
Dotyčný zemědělec je po zjištění nedodržení neprodleně vyrozuměn o tom, že je povinen zajistit obnovu, a o datu, dokdy má být tato povinnost splněna. Toto datum nesmí být pozdější než datum pro podání jednotné žádosti na následující rok, nebo v případě Švédska a Finska 30. červen následujícího roku.
Odchylně od čl. 4 odst. 1 písm. h) nařízení (EU) č. 1307/2013 se obnovená půda považuje za trvalý travní porost od prvního dne obnovy a podléhá povinnosti uvedené v čl. 45 odst. 1 třetím pododstavci nařízení (EU) č. 1307/2013.
Článek 43
Výpočet poměru trvalých travních porostů
1. Plochy ohlášené zemědělci účastnícími se režimu pro malé zemědělce podle hlavy V nařízení (EU) č. 1307/2013, jakož i jednotky zemědělského podniku, které se používají pro ekologickou produkci v souladu s článkem 11 nařízení Rady (ES) č. 834/2007 (23), se nezahrnují do poměru ploch s trvalými travními porosty k celkové zemědělské ploše a referenčního poměru podle čl. 45 odst. 2 nařízení (EU) č. 1307/2013.
2. Plochy ohlášené zemědělci v roce 2012 jako půda využívaná jako stálé pastviny, které byly přeměněny na půdu určenou k jiným účelům, je možné odečíst od výpočtu ploch s trvalými travními porosty v souladu s čl. 45 odst. 2 druhým pododstavcem písm. a) nařízení (EU) č. 1307/2013, a to až do počtu hektarů stálých pastvin nebo trvalých travních porostů, které zemědělci vyčlenili po roce 2012 a ohlásili v roce 2015 na vnitrostátní, regionální, subregionální nebo podnikové úrovni, pokud byla dodržena stávající pravidla o zachování stálých pastvin stanovená v čl. 6 odst. 2 nařízení (ES) č. 73/2009 a v čl. 93 odst. 3 nařízení (EU) č. 1306/2013.
Při výpočtu počtu hektarů stálých pastvin nebo trvalých travních porostů, které byly vyčleněny po roce 2012, jak je uvedeno v prvním pododstavci, se zohlední pouze hektary stálých pastvin nebo trvalých travních porostů na zemědělské ploše ohlášené v roce 2012, 2013 nebo 2014 v souladu s čl. 34 odst. 2 nařízení (ES) č. 73/2009.
3. Členské státy referenční poměr přizpůsobí, pokud usoudí, že existuje významný dopad na vývoj tohoto poměru způsobený zejména změnou plochy využívané k ekologické produkci nebo změnou počtu účastníků režimu pro malé zemědělce. V takových případech členské státy neprodleně informují Komisi o provedeném přizpůsobení a jeho odůvodnění.
Článek 44
Zachování poměru trvalých travních porostů
1. Členské státy mohou stanovit individuální povinnost zemědělců nepřeměňovat trvalé travní porosty bez předchozího schválení. Zemědělci jsou o této povinnosti informováni neprodleně a v každém případě před 15. listopadem roku, kdy ji dotčený členský stát stanoví. Tato povinnost platí pouze pro zemědělce, na které se vztahují povinnosti podle hlavy III kapitoly 3 nařízení (EU) č. 1307/2013, pokud jde o plochy s trvalými travními porosty, na něž se nevztahuje čl. 45 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013.
Vydání schválení může záviset na použití objektivních a nediskriminačních kritérií, včetně kritérií environmentálních. Jestliže je schválení uvedené v prvním pododstavci podmíněno tím, že je třeba vyčlenit jako trvalý travní porost jinou plochu s odpovídajícím počtem hektarů, tato plocha se odchylně od čl. 4 odst. 1 písm. h) nařízení (EU) č. 1307/2013 považuje za trvalý travní porost od prvního dne přeměny. Takové plochy musí být užívány k pěstování trav nebo jiných bylinných pícnin alespoň po pět po sobě jdoucích let ode dne přeměny, nebo, pokud tak rozhodne členský stát, jestliže zemědělci přemění oblasti, které k pěstování trav a jiných bylinných pícnin již byly užívány, na plochy s trvalými travními porosty, po zbývající počet let nutný k dosažení pěti po sobě následujících let.
2. Je-li zjištěno, že poměr uvedený v čl. 45 odst. 2 prvním pododstavci nařízení (EU) č. 1307/2013 klesl o více než 5 % v porovnání s referenčním poměrem podle uvedeného článku, stanoví dotčený členský stát povinnost obnovit na těchto plochách trvalý travní porost a pravidla, která zabrání novým přeměnám ploch s trvalými travními porosty.
Členské státy určí zemědělce, na které se vztahuje povinnost zajistit obnovu, ze zemědělců:
a)
na které se vztahují povinnosti podle hlavy III kapitoly 3 nařízení (EU) č. 1307/2013, pokud jde o plochy s trvalými travními porosty, na něž se nevztahuje čl. 45 odst. 1 uvedeného nařízení; a
b)
kteří na základě žádostí, které byly podány v souladu s článkem 72 nařízení (EU) č. 1306/2013 nebo článkem 19 nařízení (ES) č. 73/2009 během předcházejících dvou kalendářních roků, nebo v roce 2015 během předcházejících tří kalendářních roků, mají k dispozici zemědělské plochy, jež byly přeměněny z ploch s trvalými travními porosty nebo půdy se stálými pastvinami na plochy s jiným využitím.
Pokud období uvedená v druhém pododstavci písm. b) zahrnují kalendářní roky před rokem 2015, povinnost obnovy se vztahuje také na plochy, jež byly přeměněny na plochy s jiným využitím z půdy využívané jako stálé pastviny, na které se vztahovala povinnost uvedená v čl. 6 odst. 2 nařízení (ES) č. 73/2009 nebo čl. 93 odst. 3 nařízení (EU) č. 1306/2013.
Při určování, kteří zemědělci obnoví plochy na plochy s trvalými travními porosty, uloží členské státy tuto povinnost nejprve zemědělcům, kteří mají k dispozici plochu, jež byla přeměněna z plochy s trvalými travními porosty nebo půdy se stálými pastvinami na plochu s jiným využitím v rozporu s požadavky na schválení podle odstavce 1 tohoto článku nebo čl. 4 odst. 1 nařízení (ES) č. 1122/2009, pokud se na ně vztahovaly. Tito zemědělci obnoví celou přeměněnou plochu.
3. Pokud se použitím odstavce 2 čtvrtého pododstavce nezvýší poměr uvedený v čl. 45 odst. 2 prvním pododstavci nařízení (EU) č. 1307/2013 nad prahovou hodnotu 5 %, členské státy stanoví, že zemědělci, kteří mají k dispozici plochu, jež byla přeměněna z plochy s trvalými travními porosty nebo půdy se stálými pastvinami na plochu s jiným využitím během období uvedených v odst. 2 druhém pododstavci písm. b) tohoto článku, rovněž obnoví určitý procentní podíl uvedené přeměněné plochy na plochy s trvalými travními porosty nebo vyčlení jinou plochu odpovídající tomuto procentnímu podílu jako plochu s trvalými travními porosty. Tento procentní podíl se vypočítá na základě plochy přeměněné zemědělcem během období uvedených v odst. 2 druhém pododstavci písm. b) tohoto článku a plochy, jež je nezbytná pro zvýšení poměru uvedeného v čl. 45 odst. 2 nařízení (EU) č. 1307/2013 nad prahovou hodnotu 5 %.
Členské státy mohou pro výpočet procentního podílu uvedeného v prvním pododstavci vyloučit z plochy přeměněné zemědělcem ty plochy, které se staly trvalými travními porosty po 31. prosinci 2015, pokud provádějí administrativní křížové kontroly trvalých travních porostů každoročně nahlášených v geoprostorových žádostech o podporu prostřednictvím prostorových průsečíku s plochou oznámenou jako stálé pastviny v roce 2015 a zaznamenanou v systému identifikace zemědělských pozemků a pokud tyto plochy trvalých travních porostů nevznikly jako výsledek povinnosti obnovit nebo zřídit plochu trvalých travních porostů podle odstavce 2 nebo tohoto odstavce. Pokud však toto vyloučení neumožňuje zvýšit poměr uvedený v čl. 45 odst. 2 prvním pododstavci nařízení (EU) č. 1307/2013 nad prahovou hodnotu 5 %, členské státy uvedené plochy nevyloučí.
Plochy s trvalými travními porosty nebo půda využívaná jako stálé pastviny, jež zemědělci vyčlenili v rámci závazků v souladu s nařízením Rady (ES) č. 1698/2005 (24) a nařízením (EU) č. 1305/2013, se za účelem výpočtu procentního podílu podle prvního pododstavce v rámci plochy, kterou zemědělec přeměnil, nezohlední.
Zemědělci jsou o individuální povinnosti obnovy a o pravidlech, která brání nové přeměně trvalých travních porostů, informováni neprodleně a v každém případě před 31. prosincem roku, v němž byl zjištěn pokles o více než 5 %. Povinnost obnovy musí být splněna před datem pro podání jednotné žádosti na následující rok, nebo v případě Švédska a Finska před 30. červnem následujícího roku.
Odchylně od čl. 4 odst. 1 písm. h) nařízení (EU) č. 1307/2013 se plochy, jež byly obnoveny nebo vyčleněny jako plochy s trvalými travními porosty, považují za trvalý travní porost od prvního dne obnovy nebo vyčlenění. Uvedené plochy musí být užívány k pěstování trav nebo jiných bylinných pícnin alespoň po pět po sobě jdoucích let ode dne přeměny, nebo, pokud tak členský stát rozhodne, jestliže zemědělci přemění plochy, které již byly užívány k pěstování trav a jiných bylinných pícnin, na plochy s trvalými travními porosty, zbývající počet let nutných k dosažení pěti po sobě následujících let.
ODDÍL 4
Plocha využívaná v ekologickém zájmu
Článek 45
Další kritéria pro druhy plochy využívané v ekologickém zájmu
1. Pro určení druhů ploch uvedených v čl. 46 odst. 2 prvním pododstavci nařízení (EU) č. 1307/2013 jako ploch využívaných v ekologickém zájmu se použijí odstavce 2 až 11 tohoto článku.
2. Na půdě ponechané ladem nedochází k zemědělské produkci. Odchylně od čl. 4 odst. 1 písm. h) nařízení (EU) č. 1307/2013 zůstává půda ponechaná ladem po dobu delší než pět let pro účely splnění podmínek pro plochu využívanou v ekologickém zájmu ornou půdou.
3. Terasami se rozumí terasy, které jsou chráněny v rámci DZES 7 podle přílohy II nařízení (EU) č. 1306/2013, jakož i ostatní terasy. Členské státy mohou rozhodnout, že za plochu využívanou v ekologickém zájmu považují pouze terasy chráněné v rámci DZES 7. Členské státy, které se rozhodnou zohlednit také ostatní terasy, stanoví pro tyto ostatní terasy kritéria, včetně minimální výšky, na základě vnitrostátních nebo regionálních zvláštností.
4. Krajinné prvky jsou k dispozici zemědělci a rozumí se jimi prvky chráněné v rámci DZES 7, SMR 2 nebo SMR 3 podle přílohy II nařízení (EU) č. 1306/2013, jakož i tyto prvky:
a)
živé ploty nebo zalesněné pásy o šířce nejvýše 10 metrů;
b)
solitérní stromy, jejichž koruna má průměr nejméně 4 metry;
c)
stromy ve stromořadí, jejichž koruna má průměr nejméně 4 metry. Prostor mezi korunami nesmí přesáhnout 5 metrů;
d)
skupiny stromů, ve kterých jsou stromy propojeny zápojem s překrývajícími se korunami, a plochy porostlé houštím, v obou případech o velikosti maximálně 0,3 ha;
e)
souvratě o šířce 1 až 20 metrů, na kterých nedochází k zemědělské produkci,
f)
rybníky o velikosti maximálně 0.1 ha. Nádrže vyrobené z betonu nebo z plastů se nepovažují za plochu využívanou v ekologickém zájmu;
g)
příkopy široké maximálně 6 metrů, včetně otevřených vodních toků pro účely zavlažování či odvodňování. Kanály, které mají stěny z betonu, se nepovažují za plochu využívanou v ekologickém zájmu;
h)
tradiční kamenné zdi.
Členské státy mohou rozhodnout, že v řádně odůvodněných případech omezí výběr krajinných prvků pouze na prvky v rámci DZES 7, SMR 2 nebo SMR 3 podle přílohy II nařízení (EU) č. 1306/2013 a/nebo na jeden či více prvků uvedených v prvním pododstavci písm. a) až h).
Pro účely prvního pododstavce písm. b) a c) mohou členské státy zařadit stromy, které uznávají za hodnotné krajinné prvky a které mají korunu o průměru menším než 4 metry.
Pro účely prvního pododstavce písm. e) mohou členské státy stanovit nižší maximální šířku.
Pro účely prvního pododstavce písm. f) mohou členské státy stanovit minimální velikost rybníka a mohou rozhodnout, že do velikosti rybníka se zahrnuje pás s pobřežní vegetací podél vodní plochy o šířce až 10 metrů. Mohou stanovit kritéria, která zajistí, že rybníky mají přírodní hodnotu, s ohledem na význam, který mají přírodní rybníky pro ochranu přírodních stanovišť a druhů.
Pro účely prvního pododstavce písm. h) stanoví členské státy na základě vnitrostátních nebo regionálních specifických podmínek minimální kritéria, včetně omezení ohledně výšky a šířky.
5. Ochranné pásy zahrnují ochranné pásy podél vodních toků požadované v rámci DZES 1, SMR 1 nebo SMR 10 podle přílohy II nařízení (EU) č. 1306/2013, jakož i ostatní ochranné pásy. Minimální šířku těchto ostatních ochranných pásů určí členské státy, nesmí však být menší než 1 metr. Musí se nacházet na orné půdě nebo k ní přiléhat, a to tak, že jejich dlouhé okraje jsou rovnoběžné s okrajem vodního toku nebo vodního útvaru. Podél vodních toků mohou zahrnovat také pásy s pobřežní vegetací o šířce až 10 metrů. Na ochranných pásech nesmí docházet k zemědělské produkci. Odchylně od požadavku zákazu zemědělské produkce mohou členské státy povolit pastvu nebo sekání, pokud lze ochranný pás nadále odlišit od přiléhající zemědělské půdy.
6. Hektary zemědělsko-lesnické plochy jsou ornou půdou způsobilou pro režim základní platby nebo režim jednotné platby na plochu uvedené v hlavě III kapitole 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 a splňují podmínky, za kterých je nebo byla udělena podpora podle článku 44 nařízení (ES) č. 1698/2005 nebo článku 23 nařízení (EU) č. 1305/2013.
7. Pokud jde o pásy způsobilých hektarů podél okrajů lesa, členské státy mohou buď rozhodnout, že zemědělskou produkci povolí, nebo zavést požadavek zákazu zemědělské produkce, nebo poskytnout zemědělcům obě možnosti. Pokud se členské státy rozhodnou nepovolit zemědělskou produkci, mohou odchylně od požadavku zákazu zemědělské produkce povolit pastvu nebo sekání, pokud lze ochranný pás nadále odlišit od přiléhající zemědělské půdy. Minimální šířku takových pásů určí členské státy, nesmí však být menší než 1 metr. Maximální šířka je 10 metrů.
8. Pokud jde o plochy s rychle rostoucími dřevinami pěstovanými ve výmladkových plantážích, na kterých se nepoužívají minerální hnojiva a/nebo přípravky na ochranu rostlin, členské státy vypracují seznam druhů, které lze k tomuto účelu použít, a to tak, že ze seznamu stanoveného podle čl. 4 odst. 2 písm. c) nařízení (EU) č. 1307/2013 vyberou druhy, které jsou z ekologického hlediska nejvhodnější, čímž se vyloučí druhy, které zjevně nejsou původní. Členské státy také stanoví požadavky na používání minerálních hnojiv a přípravků na ochranu rostlin, přičemž zohlední cíl ploch využívaných v ekologickém zájmu, konkrétně chránit a zlepšovat biologickou rozmanitost.
9. Plochy, na kterých rostou meziplodiny nebo zelený porost, zahrnují takovéto plochy stanovené podle požadavků SMR 1 uvedených v příloze II nařízení (EU) č. 1306/2013, jakož i ostatní plochy s meziplodinami nebo zeleným porostem pod podmínkou, že byly založeny vysetím směsi druhů plodin nebo podsevem trávy do hlavní plodiny. Členské státy stanoví seznam směsí druhů plodin, které se použijí, a období pro osévání meziplodinami nebo zeleným porostem a mohou stanovit další podmínky, zejména pokud jde o způsoby produkce. Období, které určí členské státy, nesmí překročit 1. říjen.
Plochy, na kterých rostou meziplodiny nebo zelený porost, nezahrnují plochy se zimními plodinami, které se běžně osévají na podzim a jsou určené pro sklizeň nebo pastvu. Nezahrnují ani plochy, na které se vztahují rovnocenné postupy uvedené v bodě I.3 a 4 přílohy IX nařízení (EU) č. 1307/2013 a prováděné formou závazků uvedených v čl. 43 odst. 3 písm. a) uvedeného nařízení.
10. Plochy s plodinami, které vážou dusík, zemědělci osévají takovými plodinami, které vážou dusík, jež jsou zahrnuty na seznamu sestaveném členským státem. Tento seznam obsahuje plodiny, které vážou dusík, u nichž má členský stát za to, že přispívají k cíli zlepšení biologické rozmanitosti. Tyto plodiny na ploše rostou v průběhu vegetačního období. Členské státy stanoví pravidla určující, kde je možné pěstovat plodiny, které vážou dusík, aby byly splněny podmínky pro plochu využívanou v ekologickém zájmu. Tato pravidla zohlední potřebu splnit cíle směrnic 91/676/EHS a 2000/60/ES, vzhledem k tomu, že plodiny, které vážou dusík, mohou na podzim zvyšovat riziko vyplavování dusíku. Členské státy mohou stanovit další podmínky, zejména pokud jde o způsoby produkce.
Plochy s plodinami, které vážou dusík, nezahrnují plochy, na které se vztahují rovnocenné postupy uvedené v bodě I.3 a 4 přílohy IX nařízení (EU) č. 1307/2013 a prováděné formou závazků uvedených v čl. 43 odst. 3 písm. a) tohoto nařízení.
11. Za účelem splnění požadavku na plochu využívanou v ekologickém zájmu může zemědělec stejnou plochu nebo krajinný prvek ohlásit v roce podání žádosti pouze jednou.
Článek 46
Pravidla pro regionální provádění u ploch využívaných v ekologickém zájmu
1. Členské státy, které se rozhodnout pro regionální provádění uvedené v čl. 46 odst. 5 nařízení (EU) č. 1307/2013, vymezí regiony pro účely uvedeného článku. Tyto regiony, které mají být vymezeny, se skládají z jednotných a homogenních zeměpisných oblastí s podobnými zemědělskými a environmentálními podmínkami. Pro tento účel se homogenita vztahuje k typu půdy, nadmořské výšce, jakož i k výskytu přírodních a polopřírodních ploch.
2. Ve vymezených regionech členské státy určí plochy, na nichž se musí uplatňovat až polovina procentních bodů požadavku na plochu využívanou v ekologickém zájmu.
3. Pokud jde o tyto určené plochy, členské státy stanoví pro zúčastněné zemědělce nebo skupiny zemědělců zvláštní povinnosti. Tyto povinnosti zajistí souvislou strukturu přiléhajících ploch využívaných v ekologickém zájmu. Povinnosti uložené zúčastněným zemědělcům nebo skupinám zemědělců zahrnují požadavek, podle něhož každý zúčastněný zemědělec zajistí, aby se alespoň 50 % plochy, na kterou se vztahuje povinnost stanovená v čl. 46 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013, nacházelo na půdě jeho zemědělského podniku v rámci daného regionu a v souladu s čl. 46 odst. 2 druhým pododstavcem uvedeného nařízení.
4. Povinnosti uložené zúčastněným zemědělcům nebo skupinám zemědělců zajistí, aby souvislé plochy využívané v ekologickém zájmu uvedené v odstavci 3 tvořila jedna nebo více ploch uvedených v čl. 46 odst. 2 prvním pododstavci písm. a), c), d) a h) nařízení (EU) č. 1307/2013.
5. Členské státy při určování ploch a stanovování povinností uvedených v odstavcích 2 a 3 případně zohlední stávající vnitrostátní nebo regionální strategie v oblasti biologické rozmanitosti nebo zmírňování změny klimatu a přizpůsobení se jí, plány povodí nebo zjištěné potřeby tak, aby se zajistila ekologická soudržnost sítě Natura 2000 podle článku 10 směrnice 92/43/EHS nebo aby se přispělo k provádění strategie v oblasti zelené infrastruktury.
6. Dříve než členské státy zemědělcům uloží povinnosti, konzultují dotčené zemědělce nebo skupiny zemědělců a ostatní zúčastněné strany. Po této konzultaci členské státy stanoví konečný podrobný plán regionálního provádění a informují o tomto plánu strany zúčastněné na konzultaci a dotčené zemědělce nebo skupiny zemědělců, včetně určení oblastí a povinnosti pro zúčastněné zemědělce nebo skupiny zemědělců, a zejména přesného procentního podílu, který musí každý jednotlivý zemědělec provádět ve svém vlastním podniku. Tyto informace členské státy poskytnou zemědělci do 30. června roku, který předchází roku, ve kterém se použije regionální provádění, nebo v prvním roce uplatňování tohoto nařízení s dostatečným předstihem tak, aby zemědělec mohl řádně podat svou žádost.
Aniž jsou dotčeny platby zemědělcům uvedené v čl. 43 odst. 9 nařízení (EU) č. 1307/2013, členské státy zajistí, aby byla stanovena opatření ohledně finančních kompenzací mezi zemědělci a správních pokut pro případ, že nebudou splněny podmínky týkající se souvislých ploch využívaných v ekologickém zájmu.
Článek 47
Pravidla pro kolektivní provádění a kritéria, která mají podniky splňovat, aby byly považovány za podniky v těsné blízkosti
1. Členské státy, které se rozhodnou povolit kolektivní provádění podle čl. 46 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013, určí kritéria, která musí zemědělské podniky splňovat, aby byly považovány za podniky v těsné blízkosti, přičemž použijí kterékoli z následujících kritérií:
a)
zemědělci, u nichž se 80 % podniku nachází ve stejné obci;
b)
zemědělci, u nichž se 80 % podniku nachází v okruhu určitého počtu kilometrů, který určí členské státy, maximálně však do 15 kilometrů.
2. Členské státy, které se rozhodnou určit plochy, na kterých je možné kolektivní provádění, a které se rozhodnou uložit zúčastněným zemědělcům nebo skupinám zemědělců povinnosti, zohlední stávající vnitrostátní nebo regionální strategie v oblasti biologické rozmanitosti nebo zmírňování změny klimatu a přizpůsobení se jí, plány povodí nebo zjištěné potřeby tak, aby se zajistila ekologická soudržnost sítě Natura 2000 podle článku 10 směrnice 92/43/EHS nebo aby se přispělo ke zlepšování zelené infrastruktury.
3. Povinnosti uložené zúčastněným zemědělcům nebo skupinám zemědělců podle odstavce 2 zahrnují podmínku, aby souvislé plochy využívané v ekologickém zájmu tvořila jedna nebo více ploch uvedených v čl. 46 odst. 2 druhém pododstavci písm. a), c), d) a h) nařízení (EU) č. 1307/2013.
4. Zemědělci, kteří se účastní kolektivního provádění, uzavřou písemnou dohodu, která obsahuje podrobnosti o interních ujednáních ohledně finančních kompenzací a správních pokut pro případ, že nebudou splněny podmínky pro souvislé plochy využívané v ekologickém zájmu.
Článek 48
Stanovení poměru lesní a zemědělské půdy
1. Členské státy, které se rozhodnou použít čl. 46 odst. 7 nařízení (EU) č. 1307/2013, stanoví na základě údajů poskytnutých Eurostatem procentní podíl lesní půdy v porovnání s celkovou plochou půdy podle prvního pododstavce uvedeného odstavce. Údaje týkající se lesů odkazují na definici používanou Organizací OSN pro výživu a zemědělství a nezahrnují plochu patřící do kategorie jiných zalesněných ploch. Celková plocha půdy nezahrnuje plochu pokrytou vnitrozemskými vodami, včetně řek a jezer.
2. K výpočtu poměru lesní a zemědělské půdy podle čl. 46 odst. 7 nařízení (EU) č. 1307/2013 se použijí údaje poskytnuté Eurostatem. Pokud o lesní a zemědělské půdě nejsou k dispozici údaje Eurostatu v požadované míře, aby bylo možné vyhodnotit poměr zalesnění na úrovni plochy rovnocenné úrovni LAU2 nebo na úrovni jasně vymezené územní jednotky, která zahrnuje jednu konkrétní a souvislou zeměpisnou oblast s obdobnými zemědělskými podmínkami, lze použít údaje z jiných zdrojů.
Členské státy prokáží, že o lesní a zemědělské půdě použily aktuální a konzistentní údaje, které v maximální možné míře vypovídají o skutečné situaci.
3. Údaje a výpočty podle odstavců 1 a 2 jsou platné po dobu tří let. Po skončení tohoto období členské státy, které se rozhodnou dále uplatňovat výjimku stanovenou v čl. 46 odst. 7 nařízení (EU) č. 1307/2013 a obnovit tříleté období, znovu vypočítají poměry v souladu s odstavci 1 a 2 tohoto článku na základě nejnovějších dostupných údajů.
V případě změn správních hranic, které mají vliv na poměr uvedený v odstavci 2, se údaje a výpočty znovu vyhodnotí a veškeré změny v uplatnění výjimky budou oznámeny Komisi.
KAPITOLA 4
PLATBA PRO MLADÉ ZEMĚDĚLCE
Článek 49
Přístup právnických osob k platbě pro mladé zemědělce
1. Roční platba pro mladé zemědělce podle čl. 50 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 se poskytuje právnické osobě bez ohledu na její právní formu, jsou-li splněny tyto podmínky:
a)
právnická osoba má nárok na platbu v režimu základní platby nebo v režimu jednotné platby na plochu uvedeném v hlavě III kapitole 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 a má aktivované platební nároky nebo ohlášené způsobilé hektary podle čl. 50 odst. 4 uvedeného nařízení;
b)
mladý zemědělec ve smyslu čl. 50 odst. 2 nařízení (EU) č. 1307/2013 vykonává nad právnickou osobou účinnou a dlouhodobou kontrolu, pokud jde o rozhodnutí týkající se řízení, zisků a finančních rizik, v prvním roce žádosti právnické osoby o platbu v režimu pro mladé zemědělce. Pokud se na kapitálu nebo řízení právnické osoby podílí více fyzických osob, včetně osob, které nejsou mladými zemědělci, je mladý zemědělec schopen tuto účinnou a dlouhodobou kontrolu vykonávat buď samostatně, nebo společně s dalšími zemědělci;
c)
alespoň jeden z mladých zemědělců, kteří splňují podmínku stanovenou v písmenu b), splňuje kritéria způsobilosti zavedená členskými státy podle čl. 50 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013, pokud existují, ledaže členské státy rozhodly, že se tato kritéria vztahují na všechny takovéto mladé zemědělce.
Pokud má nad právnickou osobou výhradní nebo společnou kontrolu jiná právnická osoba, použijí se podmínky stanovené v prvním pododstavci písm. b) na veškeré fyzické osoby, které mají kontrolu nad touto jinou právnickou osobou.
2. Platba uvedená v čl. 50 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 nesmí být nadále poskytována, jestliže všichni mladí zemědělci splňující kritéria stanovená v odst. 1 prvním pododstavci písm. b) a případně v odst. 1 prvním pododstavci písm. c) ztratili nad právnickou osobou kontrolu.
3. Pro účely tohoto článku:
a)
se jakýkoli odkaz na „zemědělce“ v čl. 50 odst. 4 až 10 nařízení (EU) č. 1307/2013 považuje za odkaz na právnickou osobu uvedenou v tomto článku;
b)
se odkaz na první předložení žádosti o účast v režimu základní platby nebo v režimu jednotné platby na plochu uvedené v čl. 50 odst. 2 písm. a) nařízení (EU) č. 1307/2013 považuje za odkaz na první žádost této právnické osoby o platbu v rámci režimu pro mladé zemědělce;
c)
aniž je dotčen odstavec 4 tohoto článku, se odkaz na „zřízení“ v čl. 50 odst. 5 druhé větě nařízení (EU) č. 1307/2013 považuje za odkaz na zřízení mladými zemědělci, kteří mají nad právnickou osobou kontrolu v souladu s odst. 1 prvním pododstavcem písm. b) tohoto článku.
4. Pokud několik mladých zemědělců podle odst. 1 prvního pododstavce písm. b) získalo kontrolu nad právnickou osobou v různých obdobích, za dobu „zřízení“ uvedeného v čl. 50 odst. 5 druhé větě nařízení (EU) č. 1307/2013 se považuje časově první získání kontroly.
Článek 50
Přístup skupiny fyzických osob k platbě pro mladé zemědělce
Článek 49 se použije obdobně na skupinu fyzických osob podle čl. 4 odst. 1 písm. a) nařízení (EU) č. 1307/2013, kde jsou požadavky stanovené v čl. 49 odst. 1 písm. a) tohoto nařízení splněny na úrovni skupiny.
KAPITOLA 5
PODPORA VÁZANÁ NA PRODUKCI
ODDÍL 1
Dobrovolná podpora vázaná na produkci
Článek 51
Definice
Pro účely tohoto oddílu se „opatřeními podpory vázané na produkci“ rozumí opatření, kterými se provádí dobrovolná podpora vázaná na produkci uvedená v čl. 52 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013.
Článek 52
Obecné zásady
1. Regiony uvedené v čl. 52 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013 vymezí členské státy na základě objektivních a nediskriminačních kritérií, jako jsou agronomické a sociálně ekonomické rysy a regionální zemědělský potenciál nebo institucionální či administrativní struktura. Tyto regiony se mohou lišit od regionů vymezených v rámci jiných režimů podpory, jež stanoví nařízení (EU) č. 1307/2013.
2. Při vymezení zvláštních druhů zemědělské činnosti nebo zvláštních zemědělských odvětví uvedených v čl. 52 odst. 3 nařízení Komise (EU) č. 1307/2013 členské státy zohlední zejména příslušné struktury a podmínky produkce v dotčeném regionu nebo odvětví.
3. Pro účely čl. 52 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013 se má za to, že určité druhy zemědělské činnosti nebo zvláštní zemědělská odvětví jsou „v obtížích“, jestliže hrozí opuštění nebo pokles produkce, mimo jiné i z důvodu nedostatečné ziskovosti vykonávané činnosti, které negativně ovlivňují hospodářskou, sociální nebo environmentální rovnováhu v regionu či odvětví.
Článek 53
Podmínky poskytnutí podpory
1. Členské státy stanoví kritéria způsobilosti pro opatření podpory vázané na produkci v souladu s rámcem stanoveným v nařízení (EU) č. 1307/2013 a s podmínkami stanovenými v tomto nařízení.
2. Plochy a výnosy a počty zvířat uvedené v čl. 52 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013 stanoví členské státy na regionální nebo odvětvové úrovni. Odpovídají maximálním výnosům, obdělávané ploše nebo počtu zvířat, jichž bylo v cílovém regionu nebo odvětví dosaženo alespoň v jednom roce během období pěti let, které předchází roku rozhodnutí podle čl. 53 odst. 1 uvedeného nařízení.
Roční platba se vyjadřuje jako částka podpory na jednotku. Vychází z poměru mezi částkou stanovenou pro financování daného opatření, jak byla oznámena podle bodu 3 písm. i) přílohy I tohoto nařízení, a buď plochou či počtem zvířat, na které může být poskytnuta podpora v daném roce, nebo plochou či počtem zvířat stanovenými podle prvního pododstavce tohoto odstavce.
3. Pokud se opatření podpory vázané na produkci týká olejnatých semen uvedených v příloze memoranda o porozumění mezi Evropským hospodářským společenstvím a Spojenými státy americkými o olejnatých semenech v rámci GATT, nesmí souhrn maximálních ploch, které mají být podle oznámení členských států podporovány, překročit maximální plochu stanovenou pro celou Unii, aby se zajistilo dodržování jejích mezinárodních závazků.
Pokud dojde k překročení maximální plochy uvedené v prvním pododstavci, dotčené členské státy upraví oznámenou plochu použitím redukčního koeficientu, který vyplývá z poměru mezi maximální plochou a souhrnem ploch oznámených pro podporu na olejnatá semena podle prvního pododstavce.
Komise stanoví redukční koeficient uvedený v druhém pododstavci prostřednictvím prováděcích aktů, které budou přijaty bez použití postupu uvedeného v čl. 71 odst. 2 nebo 3 nařízení (EU) č. 1307/2013.
4. Pokud se opatření vázané podpory týká skotu nebo ovcí a koz, členské státy určí jako podmínku způsobilosti pro podporu požadavky na identifikaci a registraci zvířat podle nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1760/2000 (25) nebo nařízení Rady (ES) č. 21/2004 (26).
5. Členské státy neposkytnou vázanou podporu na plochu pro plochy, které nejsou plochami, na něž lze poskytnout podporu, ve smyslu čl. 32 odst. 2, 3 a 4 nařízení (EU) č. 1307/2013. Pokud členské státy poskytují vázanou podporu na konopí, použije se podmínka uvedená v čl. 32 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013 a v článku 9 tohoto nařízení.
Článek 54
Soulad a kumulace podpor
1. Pro účely čl. 52 odst. 8 nařízení (EU) č. 1307/2013 se opatření stanovená v nařízení (EU) č. 1305/2013 a nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1308/2013 (27) považují za „další opatření a politiky Unie“.
2. Členské státy zajistí soulad mezi:
a)
opatřeními podpory vázané na produkci a opatřeními prováděnými v rámci dalších opatření a politik Unie;
b)
různými opatřeními podpory vázané na produkci;
c)
opatřeními podpory vázané na produkci a opatřeními financovanými v rámci státní podpory.
Členské státy zajistí, aby opatření podpory vázané na produkci nenarušovala řádné fungování dalších opatření uvedených v prvním pododstavci.
3. Jestliže může být podpora v rámci určitého opatření podpory vázané na produkci poskytnuta také v rámci jiného opatření podpory vázané na produkci nebo opatření prováděného v rámci dalších opatření a politik Unie, členské státy zajistí, aby zemědělec mohl získat podporu zaměřenou na cíle uvedené v čl. 52 odst. 5 nařízení (EU) č. 1307/2013 pouze v rámci jednoho takového opatření.
Článek 55
Kritéria schválení Komisí
1. Pro účely čl. 55 odst. 1 písm. a) nařízení (EU) č. 1307/2013 neexistují alternativy, jestliže:
a)
v cílovém regionu nebo odvětví nelze provozovat žádnou jinou produkci, než je produkce, která je předmětem opatření podpory vázané na produkci, nebo pokračování takovéto produkce vyžaduje významné změny struktur produkce; nebo
b)
přeměna na jinou produkci je výrazně omezena v důsledku nedostupnosti půdy nebo infrastruktury přizpůsobené takovéto produkci, následného podstatného snížení počtu zemědělských podniků, úrovně potřebných investic vyplývajících z přeměny nebo z podobných důvodů.
2. Pro účely čl. 55 odst. 1 písm. b) nařízení (EU) č. 1307/2013 je nutné poskytovat stabilní dodávky místnímu zpracovatelskému průmyslu v případech, kde by pozastavení nebo snížení produkce v cílovém regionu nebo odvětví pravděpodobně mělo negativní dopad na činnost a související ekonomickou životaschopnost nebo zaměstnanost v navazujících podnicích, které jsou na této produkci značně závislé, jako jsou např. zpracovatelé surovin, jatka nebo potravinářské podniky. Tyto navazující podniky musí mít sídlo v příslušném regionu nebo musí být pokračování jejich činnosti výrazně závislé na daném odvětví.
3. Pro účely čl. 55 odst. 1 písm. c) nařízení (EU) č. 1307/2013 pokračujících narušení trhu existují v případě, kdy jsou zemědělci v cílovém regionu nebo odvětví postiženi hospodářskými ztrátami, které vyplývají zejména z výskytu znečištění, kontaminace nebo snížení kvality životního prostředí v souvislosti s konkrétní událostí omezeného zeměpisného rozsahu.
4. Při posuzování úrovně podpory vázané na produkci vyplývající z opatření oznámených členským státem, která mají být schválena, bere Komise v úvahu úroveň přímých plateb vázaných na produkci poskytnutých v průběhu alespoň jednoho roku v referenčním období 2010-2014 podle čl. 53 odst. 4 nařízení (EU) č. 1307/2013.
ODDÍL 2
Zvláštní podpora pro bavlnu
Článek 56
Schválení zemědělské půdy pro produkci bavlny
Členské státy stanoví objektivní kritéria, na jejichž základě se schvaluje zemědělská půda podle čl. 57 odst. 2 nařízení (EU) č. 1307/2013.
Tato kritéria se opírají o jeden nebo více z těchto prvků:
a)
zemědělské hospodářství oblastí, v nichž bavlna představuje hlavní plodinu;
b)
půdní a klimatické podmínky v příslušných oblastech;
c)
hospodaření s vodou na zavlažování;
d)
režimy střídání plodin a pěstitelské techniky, jež mohou pravděpodobně přispět k ochraně životního prostředí.
Článek 57
Povolení odrůd k výsevu
Pro účely čl. 57 odst. 2 nařízení (EU) č. 1307/2013 členské státy povolí odrůdy evidované ve „Společném katalogu odrůd druhů zemědělských rostlin“ podle směrnice 2002/53/ES, které jsou přizpůsobeny potřebám trhu.
Článek 58
Podmínky způsobilosti
Výsevu na plochách podle čl. 57 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 je dosaženo tehdy, pokud je dosaženo minimální hustoty osazení rostlin, kterou stanoví dotčený členský stát v závislosti na půdních a klimatických podmínkách a případně na regionálních zvláštnostech.
Článek 59
Agronomické postupy
Členské státy mohou stanovit zvláštní pravidla pro agronomické postupy, které jsou nezbytné pro péči o kultury a pro jejich sklizeň za běžných vegetačních podmínek.
Článek 60
Schválení meziodvětvových organizací
1. Členské státy každý rok schválí na dobu jednoho roku, počínaje nejpozději 1. březnem, všechny mezioborové organizace podle čl. 59 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013, které požádají o to, aby byly schválenými organizacemi, a které:
a)
zahrnují celkovou plochu o rozloze alespoň 4 000 hektarů stanovených členským státem, které vyhovují kritériím schválení podle článku 56 tohoto nařízení;
b)
zahrnují alespoň jednu vyzrňovací stanici; a
c)
přijaly interní provozní pravidla, zejména pro podmínky členství a členské příspěvky, v souladu s vnitrostátními a unijními předpisy.
2. Pokud se zjistí, že schválená meziodvětvová organizace nesplňuje kritéria pro schválení uvedená v odstavci 1, členský stát schválení odejme, pokud nedojde v souvislosti s nesplněním dotčených kritérií k nápravě. Pokud se plánuje odejmutí schválení, členský stát oznámí uvedený záměr meziodvětvové organizaci spolu s důvody, které ho k tomu vedly. Členský stát umožní meziodvětvové organizaci předložit ve stanovené lhůtě námitky.
Zemědělci, kteří jsou členy schválené meziodvětvové organizace, jejíž schválení je odňato v souladu s prvním pododstavcem tohoto odstavce, ztrácí nárok na zvýšení podpory podle čl. 60 odst. 2 nařízení (EU) č. 1307/2013.
Článek 61
Povinnosti producentů
1. Tentýž producent nesmí být členem více než jedné schválené meziodvětvové organizace uvedené v čl. 59 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013.
2. Producent, který je členem schválené meziodvětvové organizace, je povinen dodávat vyprodukovanou bavlnu pouze vyzrňovací stanici, která je členem téže organizace.
3. Členství producentů ve schválené meziodvětvové organizaci je založeno na dobrovolném přistoupení.
KAPITOLA 6
OZNÁMENÍ
Článek 62
Oznámení týkající se definicí a souvisejících ustanovení
Členské státy oznámí Komisi veškerá rozhodnutí přijatá v souladu s čl. 4 odst. 2 nařízení (EU) č. 1307/2013 do 31. ledna 2015. Takovéto oznámení obsahuje podrobnosti těchto rozhodnutí, jejich odůvodnění a objektivní kritéria, na jejichž základě byla tato rozhodnutí učiněna.
Článek 63
Oznámení týkající se redukčního koeficientu podle čl. 32 odst. 5 nařízení (EU) č. 1307/2013
Členské státy oznámí Komisi veškerá rozhodnutí podle článku 8 do 31. ledna 2015. Takovéto oznámení obsahuje podrobnosti těchto rozhodnutí, jejich odůvodnění a objektivní kritéria, na jejichž základě byla tato rozhodnutí učiněna.
Článek 64
Oznámení týkající se základní platby
1. Pokud členský stát oznamuje Komisi svá rozhodnutí podle čl. 22 odst. 2 a 3, čl. 24 odst. 10, článku 29 a čl. 40 odst. 4 nařízení (EU) č. 1307/2013, obsahuje takovéto oznámení podrobnosti o těchto rozhodnutích. U rozhodnutí podle čl. 24 odst. 10, článku 29 a čl. 40 odst. 4 uvedeného nařízení navíc v případě potřeby obsahuje odůvodnění.
Pokud členský stát oznamuje Komisi svá rozhodnutí podle čl. 23 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013, obsahuje takovéto oznámení podrobnosti o těchto rozhodnutích, jejich odůvodnění a objektivní kritéria, na jejichž základě byla tato rozhodnutí přijata, zejména kritéria použitá pro vymezení regionů podle čl. 23 odst. 1 uvedeného nařízení, kritéria použitá pro rozdělení vnitrostátních stropů mezi regiony podle čl. 23 odst. 2 uvedeného nařízení a kritéria použitá pro případné postupné roční úpravy podle čl. 23 odst. 3 uvedeného nařízení.
2. Pokud se členský stát rozhodne využít možnosti stanovené v čl. 30 odst. 7, čl. 30 odst. 11 písm. b), čl. 32 odst. 3 písm. b), čl. 32 odst. 5 a čl. 36 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013, oznámí Komisi do 31. ledna prvního roku používání takového rozhodnutí podrobnosti o těchto rozhodnutích, jakož i odůvodnění a případně objektivní kritéria, na jejichž základě byla tato rozhodnutí učiněna.
V případě přezkumu rozhodnutí uvedeného v čl. 30 odst. 7 nařízení (EU) č. 1307/2013 se informace uvedené v prvním pododstavci tohoto odstavce oznámí Komisi do 31. ledna prvního roku používání takového revidovaného rozhodnutí.
3. Pokud se členský stát rozhodne využít možnosti stanovené v čl. 34 odst. 3 a 4 nařízení (EU) č. 1307/2013, oznámí své rozhodnutí Komisi do 31. ledna prvního roku používání takového rozhodnutí.
4. Pokud se členský stát rozhodne využít možnosti stanovené v čl. 39 odst. 1 druhém pododstavci a v čl. 40 odst. 2 a 5 nařízení (EU) č. 1307/2013, oznámí Komisi do 31. července roku předcházejícího roku prvního používání takového rozhodnutí podrobnosti o těchto rozhodnutích, jakož i odůvodnění a případně objektivní kritéria, na jejichž základě byla tato rozhodnutí učiněna.
5. Pokud se členský stát rozhodne používat režim jednotné platby na plochu podle čl. 36 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013, oznámí Komisi do 1. září každého roku pro daný rok podání žádostí celkový počet hektarů ohlášených zemědělci podle čl. 36 odst. 2 uvedeného nařízení.
Článek 65
Oznámení týkající se ekologických postupů
1. Členské státy oznámí Komisi následující informace:
a)
do 15. prosince 2014:
i)
své případné rozhodnutí vypočítat platbu uvedenou v čl. 43 odst. 9 nařízení (EU) č. 1307/2013 v souladu s třetím pododstavcem uvedeného odstavce;
ii)
své případné rozhodnutí určit další citlivé plochy s trvalými travními porosty uvedené v čl. 45 odst. 1 druhém pododstavci nařízení (EU) č. 1307/2013;
iii)
své případné rozhodnutí uplatnit platbu uvedenou v čl. 43 odst. 9 nařízení (EU) č. 1307/2013 na regionální úrovni, jak stanoví čl. 47 odst. 2 druhý pododstavec uvedeného nařízení;
b)
do 15. prosince příslušného roku své rozhodnutí nově určit environmentálně citlivé plochy s trvalými travními porosty, jak je uvedeno v článku 41 druhém pododstavci tohoto nařízení;
c)
do 15. prosince každého roku, pokud jde o příslušný rok podání žádostí:
i)
celkový počet zemědělců, kteří musí splnit alespoň jednu ekologickou povinnost uvedenou v čl. 43 odst. 2 a 3 nařízení (EU) č. 1307/2013, a celkový počet hektarů, který tito zemědělci ohlásili;
ii)
celkový počet zemědělců, kteří jsou osvobozeni od povinnosti používat jeden nebo více ekologických postupů, a počet hektarů, který tito zemědělci ohlásili; počet zemědělců, kteří jsou osvobozeni od povinnosti používat jakékoli postupy, neboť splňují požadavky nařízení (ES) č. 834/2007; počet zemědělců, kteří jsou osvobozeni od povinnosti diverzifikace plodin; počet zemědělců, kteří jsou osvobozeni od povinnosti mít plochu využívanou v ekologickém zájmu; a příslušný počet hektarů, který tito zemědělci ohlásili. Tyto údaje nezahrnují zemědělce, kteří se účastní režimu pro malé zemědělce;
iii)
celkový počet zemědělců, kteří používají rovnocenná opatření, přičemž je třeba rozlišit zemědělce, kteří uplatňují rovnocennost podle čl. 43 odst. 3 písm. a) nebo b) nařízení (EU) č. 1307/2013, a příslušný počet hektarů, který tito zemědělci ohlásili;
iv)
celkový počet zemědělců, na které se vztahuje povinnost diverzifikace plodin, v rozdělení podle počtu zemědělců, na které se vztahuje povinnost diverzifikace se dvěma plodinami, a počtu zemědělců, na které se vztahuje povinnost diverzifikace se třemi plodinami, včetně příslušného počtu hektarů orné půdy, kterou tito zemědělci ohlásili;
v)
celkový počet zemědělců, kteří se zohledňují pro výpočet poměru ploch s trvalými travními porosty k celkové zemědělské ploše, a celkový počet hektarů s trvalými travními porosty, které tito zemědělci ohlásili;
vi)
celkový počet zemědělců, kteří ohlašují environmentálně citlivé trvalé travní porosty, celkový počet hektarů, na nichž rostou environmentálně citlivé trvalé travní porosty, které tito zemědělci ohlásili, a celkový počet hektarů určených environmentálně citlivých trvalých travních porostů;
vii)
celkový počet zemědělců, na které se vztahuje povinnost mít plochu využívanou v ekologickém zájmu, celkový počet hektarů orné půdy, které tito zemědělci ohlásili, a celkový počet hektarů ohlášených jako plocha využívaná v ekologickém zájmu před použitím váhových koeficientů, v rozdělení podle druhu plochy využívané v ekologickém zájmu podle čl. 46 odst. 2 prvního pododstavce nařízení (EU) č. 1307/2013;
viii)
celkový počet zemědělců, kteří povinnost mít plochu využívanou v ekologickém zájmu provádějí na regionální úrovni nebo kolektivně, a celkový počet hektarů orné půdy, které tito zemědělci ohlásili;
d)
do 15. prosince každého roku referenční poměr a roční poměr ploch s trvalými travními porosty k celkové zemědělské ploše, jakož i informace týkající se povinností stanovených na úrovni podniku v souladu s čl. 45 odst. 2 pátým pododstavcem nařízení (EU) č. 1307/2013 a článkem 44 tohoto nařízení.
2. Členské státy ve svém oznámení, které mají podat podle čl. 46 odst. 8 nařízení (EU) č. 1307/2013 do 1. srpna 2014, oznámí Komisi následující:
a)
svá rozhodnutí o tom, které oblasti uvedené v čl. 46 odst. 2 prvním pododstavci nařízení (EU) č. 1307/2013 je třeba považovat za plochu využívanou v ekologickém zájmu, která budou do 1. října 2014 doplněna podrobnými informacemi o těchto rozhodnutích, včetně podmínek uplatňovaných na tyto plochy v důsledku rozhodnutí přijatých členskými státy;
b)
podrobné informace o použití přepočítacích a váhových koeficientů uvedených v čl. 46 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013.
3. Členské státy ve svém oznámení, které mají podat podle čl. 46 odst. 8 nařízení (EU) č. 1307/2013 do 1. srpna roku, který předchází roku, ve kterém se příslušné rozhodnutí poprvé použije, oznámí Komisi následující:
a)
pro členské státy, které se rozhodnou pro regionální provádění podle čl. 46 odst. 5 nařízení (EU) č. 1307/2013, informace týkající se vymezení regionů, určení ploch, vybrané plochy pro účely čl. 46 odst. 4 tohoto nařízení a informace odůvodňující, jak toto regionální provádění podporuje provádění politik Unie v oblasti životního prostředí, klimatu a biologické rozmanitosti;
b)
pro členské státy, které se rozhodnou povolit kolektivní provádění uvedené v čl. 46 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013, případně rovněž informace o určení ploch a vybraných plochách pro účely čl. 47 odst. 3 tohoto nařízení.
4. Ve svém oznámení, které mají podat podle čl. 46 odst. 8 nařízení (EU) č. 1307/2013 do 1. srpna roku, který předchází roku, ve kterém se příslušné rozhodnutí poprvé použije, členské státy, které splňují podmínku uvedenou v čl. 46 odst. 7 uvedeného nařízení a které se rozhodly použít výjimku stanovenou v uvedeném ustanovení, poskytnou Komisi podrobnosti o svém rozhodnutí včetně údajů a výpočtů, které doloží, že jsou splněny všechny podmínky pro výjimku uvedené v čl. 46 odst. 7 nařízení (EU) č. 1307/2013.
První pododstavec se použije obdobně na rozhodnutí dále uplatňovat výjimku stanovenou v čl. 46 odst. 7 nařízení (EU) č. 1307/2013 a obnovit tříleté období, jak uvádí čl. 48 odst. 3 tohoto nařízení.
Členské státy neprodleně oznámí Komisi všechny změny v uplatňování výjimky stanovené v čl. 46 odst. 7 nařízení (EU) č. 1307/2013.
Článek 66
Oznámení týkající se platby pro mladé zemědělce
1. Pokud se členský stát rozhodne použít pro výpočet platby pro mladé zemědělce čl. 50 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013, oznámí Komisi do 31. ledna 2015 zvolenou metodu výpočtu platby a maximální částku stanovenou v souladu s čl. 50 odst. 9 uvedeného nařízení.
2. Pokud se členský stát rozhodne stanovit kritéria způsobilosti v souladu s čl. 50 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013 nebo použít metodu výpočtu uvedenou v čl. 50 odst. 10 uvedeného nařízení, oznámí toto rozhodnutí Komisi do 31. ledna 2015.
3. Pokud se členský stát rozhodne využít možnosti znovu vypočíst stanovený počet hektarů, jak uvádí čl. 50 odst. 10 třetí pododstavec nařízení (EU) č. 1307/2013, oznámí Komisi toto rozhodnutí do 1. srpna roku, na který takovýto výpočet uplatní, a poskytne odůvodnění, jakož i objektivní kritéria, na jejichž základě toto rozhodnutí učinil.
Článek 67
Oznámení týkající se dobrovolné podpory vázané na produkci
1. Oznámení podle čl. 54 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 obsahují položky, které jsou uvedeny v příloze I tohoto nařízení.
2. Pro každé opatření podpory vázané na produkci a pro každý dotčený zvláštní druh zemědělské činnosti nebo zvláštní zemědělské odvětví oznámí členské státy Komisi celkový počet příjemců, částku plateb, které byly poskytnuty, jakož i celkovou plochu a celkový počet zvířat, pro které byla skutečně vyplacena podpora. Tato oznámení se podávají do 15. září roku následujícího po roce, na který jsou platby poskytnuty.
Článek 68
Oznámení týkající se minimálních požadavků na získání přímých plateb
Členské státy oznámí Komisi do 1. srpna 2014 veškerá rozhodnutí přijatá v souladu s článkem 10 nařízení (EU) č. 1307/2013.
Článek 69
Oznámení týkající se redistributivní platby
Pokud se členský stát rozhodne poskytnout redistributivní platbu podle hlavy III kapitoly 2 nařízení (EU) č. 1307/2013, oznámení uvedené v čl. 41 odst. 1 druhém pododstavci nařízení (EU) č. 1307/2013 obsahuje podrobnosti o tomto rozhodnutí, včetně podrobného výpočtu redistributivní platby a jeho zdůvodnění, a případně informace o použití režimu na regionální úrovni podle čl. 41 odst. 2 uvedeného nařízení a o odstupňované škále hodnot v rámci počtu hektarů podle čl. 41 odst. 5 uvedeného nařízení.
Článek 70
Oznámení týkající se platby na oblasti s přírodními omezeními
Pokud se členský stát rozhodne poskytnout platbu na oblasti s přírodními omezeními podle hlavy III kapitoly 4 nařízení (EU) č. 1307/2013, oznámí Komisi do 1. srpna 2014 veškerá rozhodnutí přijatá v souladu s článkem 48 nařízení (EU) č. 1307/2013. Toto oznámení obsahuje podrobnosti o tomto rozhodnutí, případně včetně informací o omezení plateb na některé oblasti podle čl. 48 odst. 2 nařízení (EU) č. 1307/2013, o použití maximálních limitů uvedených v čl. 48 odst. 4 uvedeného nařízení a o použití na regionální úrovni podle čl. 48 odst. 5 uvedeného nařízení.
Článek 71
Oznámení týkající se režimu pro malé zemědělce
Pokud se členský stát rozhodne použít režim pro malé zemědělce podle hlavy V nařízení (EU) č. 1307/2013, oznámí Komisi do 1. srpna 2014 veškerá rozhodnutí přijatá v souladu s uvedenou hlavou.
Toto oznámení obsahuje podrobnosti o tomto rozhodnutí, včetně možného automatického zařazení zemědělců podle čl. 62 odst. 2 nařízení (EU) č. 1307/2013 a výpočtu platby podle článku 63 uvedeného nařízení.
Členské státy uvědomí Komisi o rozhodnutí o financování uvedeném v čl. 65 odst. 2 nařízení (EU) č. 1307/2013 bezodkladně a nejpozději do 1. prosince kalendářního roku, k němuž se platba vztahuje.
Článek 72
Použití čl. 8 odst. 1, čl. 41 odst. 4 nebo čl. 52 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013 na členy právnických osob nebo skupin
Pokud se členský stát rozhodne použít čl. 8 odst. 4, čl. 41 odst. 8 nebo čl. 52 odst. 7 nařízení (EU) č. 1307/2013, oznámí Komisi do 1. srpna 2014 podrobnosti o těchto rozhodnutích.
Článek 73
Lineární snížení plateb
V případě použití lineárních snížení uvedených v čl. 7 odst. 1 druhém pododstavci, čl. 51 odst. 2 nebo čl. 65 odst. 2 písm. c) nařízení (EU) č. 1307/2013 členské státy informují Komisi o použité procentní sazbě snížení, a to bezodkladně a nejpozději do 30. června roku, který následuje po kalendářním roce, v jehož průběhu byly podány žádosti o tyto lineárně snížené přímé platby.
Článek 74
Žádost o informace týkající se opatření přijatých členskými státy
Pokud je to nezbytné pro zajištění řádného uplatňování pravidel stanovených v nařízení (EU) č. 1307/2013 nebo v tomto nařízení, může Komise požádat členské státy, aby jí poskytly podrobnosti o opatřeních přijatých k provádění nařízení (EU) č. 1307/2013 nebo jakýchkoli předpisů přijatých Komisí na základě uvedeného nařízení.
Článek 75
Zprávy
1. Pokud se Bulharsko a Rumunsko rozhodnou poskytnout doplňkové vnitrostátní přímé platby podle článku 18 nařízení (EU) č. 1307/2013, předloží Komisi zprávu do 30. června 2016. Zpráva obsahuje pro každou doplňkovou vnitrostátní přímou platbu počet příjemců, celkovou částku poskytnutých doplňkových vnitrostátních přímých plateb, počet hektarů, na něž byla platba poskytnuta, a případně míru platby.
2. Pokud se členský stát rozhodne poskytnout přechodnou vnitrostátní podporu podle čl. 37 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013, předloží Komisi výroční zprávu do 15. září roku následujícího po provádění této přechodné vnitrostátní podpory. Zpráva obsahuje pro každé odvětví počet příjemců, částku poskytnuté přechodné vnitrostátní podpory, počet hektarů, zvířat nebo jiných jednotek, na které byla podpora poskytnuta, a případně míru této podpory.
Článek 76
Oznámení rozhodnutí vyplývajících z přezkumu
Pokud může být rozhodnutí oznámené Komisi v souladu s nařízením (EU) č. 1307/2013 nebo tímto nařízením přezkoumáno, oznámí se rozhodnutí vyplývající z přezkumu Komisi ve lhůtě čtyř týdnů od přijetí takového rozhodnutí, pokud nařízení (EU) č. 1307/2013 nestanoví pro toto oznámení jinou lhůtu.
Toto oznámení obsahuje podrobnosti o rozhodnutí a případně odůvodnění a objektivní kritéria, na jejichž základě bylo toto rozhodnutí učiněno.
KAPITOLA 7
ZMĚNA, ZRUŠENÍ A VSTUP V PLATNOST
Článek 77
Změna nařízení (EU) č. 1307/2013
Příloha X nařízení (EU) č. 1307/2013 se nahrazuje zněním uvedeným v příloze II tohoto nařízení.
Článek 78
Zrušení
Nařízení (ES) č. 1120/2009 a (ES) č. 1121/2009 se zrušují.
Nadále se však použijí ve vztahu k žádostem o podporu, které se týkají kalendářních roků před kalendářním rokem 2015.
Článek 79
Vstup v platnost a použitelnost
Toto nařízení vstupuje v platnost sedmým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ve vztahu k žádostem o podporu, které se týkají kalendářních roků následujících po kalendářním roce 2014.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 11. března 2014.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 639/2014
z dnia 11 marca 2014 r.
w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (1), w szczególności jego art. 4 ust. 3, art. 8 ust. 3, art. 9 ust. 5, art. 35 ust. 1, 2 i 3, art. 36 ust. 6, art. 39 ust. 3, art. 43 ust. 12, art. 44 ust. 5, art. 45 ust. 5 i 6, art. 46 ust. 9, art. 50 ust. 11, art. 52 ust. 9, art. 57 ust. 3, art. 58 ust. 5, art. 59 ust. 3, art. 67 ust. 1 i 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzeniem (UE) nr 1307/2013 uchylono i zastąpiono rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (2). W rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013 ustanowiono nowe ramy prawne obejmujące nowy system wsparcia bezpośredniego, w tym płatność podstawową dla rolników i dodatkowe systemy wsparcia. Upoważnia się w nim Komisję do przyjmowania aktów delegowanych i wykonawczych. Aby zapewnić sprawne funkcjonowanie systemów w nowych ramach prawnych, niektóre przepisy muszą zostać przyjęte w drodze takich aktów. W celu ograniczenia obciążenia administracyjnego przepisy te powinny być proste i łatwe do kontroli. Aktami tymi należy zastąpić przepisy ustanowione w rozporządzeniach Komisji (WE) nr 1120/2009 (3) i (WE) nr 1121/2009 (4).
(2)
Konieczne jest uzupełnienie tych ram, w drodze niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do niektórych przepisów ogólnych, systemu płatności podstawowej, systemu jednolitej płatności obszarowej, płatności dla rolników przestrzegających praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, płatności dla młodych rolników rozpoczynających działalność rolniczą, dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją, płatności specyficznej w odniesieniu do bawełny, a także w stosunku do powiadomień niezbędnych w związku z każdym systemem wsparcia.
(3)
Aby zagwarantować, że dostosowania płatności bezpośrednich są prawidłowo stosowane w odniesieniu do dyscypliny finansowej, konieczne jest ustanowienie ogólnych zasad dotyczących kolejności obliczania takich zmniejszeń w stosunku do zmniejszeń na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (5).
(4)
Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (6) należy wyjaśnić, że państwa członkowskie, przyjmując środki służące wdrożeniu prawa Unii, powinny korzystać z przysługującego im zakresu uznania zgodnie z określonymi zasadami, w tym w szczególności z zasadą niedyskryminacji.
(5)
W odniesieniu do wsparcia innego niż wsparcie związane z produkcją należy spełnić wymagania obowiązujące dla wsparcia dochodów niezwiązanego z wielkością produkcji w rozumieniu „skrzynki zielonej” Porozumienia w sprawie rolnictwa zawartego podczas Rundy Urugwajskiej wielostronnych negocjacji handlowych (7); zaś w odniesieniu do wsparcia związanego z produkcją należy spełnić wymagania obowiązujące w ramach „skrzynki niebieskiej” wymienionego porozumienia.
(6)
Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 „działalność rolnicza” nie wymaga produkcji, chowu ani uprawy produktów rolnych. Zamiast tego rolnicy mogą utrzymywać użytki rolne w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i użycie zwykłego sprzętu rolniczego lub też, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, prowadzić określone działania minimalne. Ponieważ oba wyżej wspomniane rodzaje działalności wymagają pewnych działań ze strony rolnika, konieczne jest ustalenie ram unijnych, w obrębie których państwa członkowskie mają ustalić dodatkowe kryteria dotyczące tych rodzajów działalności.
(7)
Ze względów środowiskowych definicja „trwałych użytków zielonych” w art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 obejmuje również gatunki inne niż zielne, takie jak krzewy lub drzewa, nadające się do wypasu, pod warunkiem że zachowano przewagę traw i innych pastewnych roślin zielnych na odnośnych gruntach. Konieczne jest zatem określenie kryterium pozwalającego ustalić, w których przypadkach zachowano przewagę traw i innych pastewnych roślin zielnych.
(8)
Wspomniana definicja „trwałych użytków zielonych” umożliwia państwom członkowskim uznanie za trwałe użytki zielone również gruntów nadających się do wypasu i stanowiących element utrwalonych praktyk lokalnych w przypadkach, gdy trawy i inne pastewne rośliny zielne tradycyjnie nie są roślinnością dominującą na obszarach wypasu. W tym celu konieczne jest ustanowienie kryteriów, na podstawie których można określić takie utrwalone praktyki lokalne.
(9)
Zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 państwa członkowskie mogą uznać za trwałe użytki zielone grunty nadające się do wypasu i stanowiące element utrwalonych praktyk lokalnych w przypadkach, gdy trawy i inne pastewne rośliny zielne tradycyjnie nie są roślinnością dominującą na obszarach wypasu. Do takich trwałych użytków zielonych może mieć zastosowanie współczynnik zmniejszenia zgodnie z art. 32 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. W celu zapewnienia proporcjonalnego stosowania tego przepisu należy przewidzieć możliwość rozróżniania poszczególnych kategorii obszarów, aby stosować różne współczynniki zmniejszenia do tychże kategorii.
(10)
Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 stanowi, że nie przyznaje się płatności bezpośrednich osobom fizycznym lub prawnym ani grupom osób fizycznych lub prawnych, których użytki rolne obejmują głównie obszary utrzymujące się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy i które nie prowadzą na tych obszarach działań minimalnych określonych przez państwa członkowskie. W tym celu konieczne jest ustalenie, kiedy takie obszary należy uznawać za główną część gruntów rolnych rolnika. Należy także sprecyzować zakres zastosowania tego przepisu.
(11)
Zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 podmioty objęte zakresem tak zwanego wykazu negatywnego należy uznać za rolników aktywnych zawodowo, jeżeli są one w stanie udowodnić, że spełniają jedno z kryteriów wymienionych w tym przepisie. W myśl jednego z tych kryteriów należy wykazać, że roczna kwota płatności bezpośrednich wynosi co najmniej 5 % całości przychodów uzyskanych z działalności pozarolniczej. Konieczne jest zatem ustanowienie przepisów dotyczących ustalania, czy przychody pochodzą z działalności rolniczej czy pozarolniczej.
(12)
Ponadto należy ustanowić przepisy dotyczące sposobu określania rocznej kwoty płatności bezpośrednich dla celów art. 9 ust. 2 oraz, w stosownych przypadkach, art. 9 ust. 3, jak również dla celów art. 9 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, zgodnie z którym niektórzy rolnicy wyłączeni są z zakresu zastosowania art. 9 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia. Aby zapewnić równe traktowanie rolników w Bułgarii, Chorwacji i Rumunii, gdzie następuje stopniowe dochodzenie do pełnych płatności, podstawę rocznej kwoty płatności bezpośrednich w tych państwach członkowskich powinny stanowić ostateczne kwoty, które mają być przyznawane na koniec procesu stopniowego dochodzenia do pełnych płatności.
(13)
Zgodnie z art. 9 ust. 2 oraz, w stosownych przypadkach, art. 9 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 rolnicy mogą być wykluczeni ze wsparcia, jeżeli ich działalność rolnicza ma charakter marginalny bądź ich główna działalność gospodarcza lub przedmiot działalności nie polegają na prowadzeniu działalności rolniczej. W tym zakresie konieczne jest określenie pewnych kryteriów, przy jednoczesnym umożliwieniu państwom członkowskim ustanowienia kryteriów alternatywnych służących wskazaniu takich rodzajów działalności rolniczej, które mają jedynie charakter marginalny.
(14)
W rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013 przewiduje się kilka możliwości przydzielania rolnikom uprawnień do płatności. Ze względu na pewność prawa należy przewidzieć, że - w przypadku faktycznego lub przewidywanego dziedziczenia, lub przewidywanego dziedziczenia, które może zostać odwołane, połączenia lub podziału gospodarstwa rolnego - liczba i wartość uprawnień do płatności, które mają zostać otrzymane, są ustanawiane na tych samych warunkach co warunki, które miałyby zastosowanie do rolnika pierwotnie zarządzającego gospodarstwem. Ponadto konieczne jest ustanowienie przepisów regulujących sposób ustalania liczby uprawnień do płatności, które mają zostać przydzielone gospodarstwom powstałym w wyniku podziału, jeżeli gospodarstwa te położone są w państwach członkowskich stosujących art. 24 ust. 4 lub 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Ze względu na prawnie uzasadnione oczekiwania rolników zmiany statusu prawnego rolnika nie powinny mieć wpływu na liczbę lub wartość uprawnień do płatności, które rolnik może otrzymać, jeżeli rolnik ten nadal sprawuje kontrolę nad gospodarstwem pod względem zarządzania, korzyści i ryzyka finansowego.
(15)
Ze względu na pewność prawa oraz aby zapewnić właściwe zarządzanie uprawnieniami do płatności, konieczne jest wyjaśnienie, że do celów przydzielania i aktywacji uprawnień do płatności należy uwzględniać wyłącznie te kwalifikujące się hektary, które są zatwierdzone zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. a) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 (8).
(16)
Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (9) uprawnienia do płatności powinno się przydzielać osobie, która posiada uprawnienia decyzyjne, odnosi korzyści i ponosi ryzyko finansowe w odniesieniu do działalności rolniczej na gruntach, co do których wnioskuje się o taki przydział. Należy wyjaśnić, że zasada ta ma w szczególności zastosowanie, gdy kwalifikujący się hektar jest przedmiotem wniosku o przydział uprawnień do płatności ze strony więcej niż jednego rolnika.
(17)
Zgodnie z art. 24 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 państwa członkowskie mogą zastosować współczynnik zmniejszenia w odniesieniu do określonych kwalifikujących się hektarów, na które składają się trwałe użytki zielone zlokalizowane w obszarach o trudnych warunkach klimatycznych, zwłaszcza z powodu wysokości nad poziomem morza i innych ograniczeń naturalnych. W celu zapewnienia proporcjonalnego stosowania tego przepisu należy ustanowić ramy dla stosowania takiego współczynnika zmniejszenia, w szczególności w odniesieniu do wartości granicznych takiego zmniejszenia.
(18)
W art. 9 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 ustanawia się podstawową zasadę, że jedynie rolnicy aktywni zawodowo mogą otrzymywać płatności bezpośrednie. Ponadto w art. 24 ust. 9 wymienionego rozporządzenia zezwala się państwom członkowskim na ustalenie minimalnej wielkości przypadającej na gospodarstwo rolne dla celów przydziału uprawnień do płatności. Należy uwzględnić te przepisy również w kontekście ustalania wartości uprawnień do płatności.
(19)
Jeżeli na podstawie art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 do ustalenia początkowej wartości jednostkowej uprawnień do płatności uwzględnia się wsparcie przyznane na rok kalendarzowy 2014, należy sprecyzować, że państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o nieuwzględnianiu wszystkich środków wymienionych w tym przepisie. Aby uniknąć nadmiernego karania rolników, w kwotach referencyjnych branych pod uwagę przy ustalaniu wartości uprawnień do płatności nie powinno się ujmować jakichkolwiek zmniejszeń lub wykluczeń ustanowionych na podstawie tytułu II rozdział 4 rozporządzenia (WE) nr 73/2009. Należy określić, w jaki sposób ma być uwzględniane to wsparcie, i ustanowić dalsze kryteria niezbędne po to, aby określone systemy, które mogą być brane pod uwagę, pozostawały niezwiązane z wielkością produkcji.
(20)
Ponadto, do celów ustalenia początkowej wartości jednostkowej uprawnień do płatności, konieczne jest wyjaśnienie, że w art. 26 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 uprawnienia do płatności posiadane przez rolnika obejmują również te uprawnienia do płatności, które są dzierżawione innemu rolnikowi w dniu złożenia przez wydzierżawiającego wniosku za 2014 r.
(21)
Aby umożliwić przewidywanie wsparcia dochodu rolników, należy określić termin, w którym państwa członkowskie muszą ustalić i przekazać rolnikom informację o ostatecznej wartości oraz liczbie uprawnień do płatności, w przypadku gdy rolnicy zostali poinformowani na podstawie danych tymczasowych.
(22)
Dla celów art. 26 lub art. 40 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, jeżeli rolnik został dotknięty działaniem siły wyższej lub wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności w ciągu roku referencyjnego, o którym mowa w tych artykułach, należy ustanowić wartość uprawnień do płatności na podstawie ostatniego roku, którego nie dotyczyło działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności. Aby zmniejszyć obciążenie administracyjne, należy jednak zezwolić państwom członkowskim na ustanowienie określonych progów odnoszących się do wpływu siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności na wsparcie bezpośrednie otrzymane w danym roku referencyjnym.
(23)
W odniesieniu do sprzedaży lub dzierżawy gospodarstwa lub jego części, które miały miejsce w okresie przed datą składania wniosków o przydział uprawnień w pierwszym roku stosowania systemu, należy przewidzieć, że państwa członkowskie mogą postanowić, że rolnicy - w drodze umowy - mogą przekazać uprawnienia do płatności, które mają zostać przydzielone, wraz z gospodarstwem lub jego częścią. Zgodnie z postanowieniami takiej umowy prywatnej uprawnienia do płatności należy przydzielić odpowiednio sprzedającemu lub wydzierżawiającemu i bezpośrednio przenieść odpowiednio na kupującego lub dzierżawcę, który w stosownych przypadkach odniesie korzyść polegającą na tym, że płatności, które odpowiednio sprzedający lub wydzierżawiający otrzymał za 2014 r., lub wartość uprawnień, które sprzedający lub wydzierżawiający posiadał w 2014 r., o której mowa w art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, zostaną przyjęte jako punkt odniesienia dla początkowej wartości jednostkowej uprawnień do płatności. Ponadto należy wyjaśnić, że do takich przypadków przekazania nie ma zastosowania art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
(24)
W odniesieniu do obliczania wartości jednostkowej uprawnień do płatności należy ustanowić jasne zasady dotyczące zaokrąglania liczb, możliwości podziału istniejących uprawnień do płatności w przypadku, gdy wielkość działki, która została zgłoszona lub przekazana wraz z uprawnieniami, wynosi jedynie ułamek hektara, oraz możliwości łączenia uprawnień i ułamków.
(25)
Ze względu na pewność prawa należy ustalić termin na ustanowienie regionów, o których mowa w art. 34 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
(26)
Należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące zarządzania rezerwą krajową i regionalną.
(27)
Konieczne jest ustanowienie kryteriów i maksymalnych udziałów procentowych dla celów stosowania art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, aby zapobiec sytuacji, w której zmniejszenie przewidziane w tym przepisie powoduje poważne przeszkody w przekazaniu uprawnień do płatności lub jego zakaz.
(28)
Ze względu na pewność prawa należy wyjaśnić sposób ustalania kwoty, która może podlegać zwrotowi do rezerwy krajowej lub regionalnej na podstawie art. 28 lub art. 40 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 przy ustanawianiu uprawnień do płatności w pierwszym roku wdrażania systemu płatności podstawowej.
(29)
W art. 30 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 przewidziano obowiązkowe i fakultatywne przypadki przydzielania uprawnień do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej. Należy ustanowić zasady obliczania liczby i wartości uprawnień do płatności, które mają zostać przydzielone w taki sposób, i zapewnić niepodważanie priorytetów ustanowionych w art. 30 ust. 6 tego rozporządzenia przez decyzje, które państwa członkowskie mogą podejmować zgodnie z art. 30 ust. 7 i ust. 10 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Podobnie stosowanie art. 30 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 powinno być spójne z art. 24 ust. 6 i 7 tegoż rozporządzenia i z zasadami dotyczącymi szczególnych trudności przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu. Aby zagwarantować, by system płatności podstawowej był niezwiązany z wielkością produkcji, obliczanie liczby i wartości uprawnień do płatności w ramach rezerwy krajowej lub regionalnej nie powinno opierać się na kryteriach sektorowych po terminie wyznaczonym przez państwo członkowskie zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 (10) w odniesieniu do roku 2013 jako roku składania wniosków.
(30)
Ze względu na pewność prawa oraz w celu zapewnienia równego traktowania rolników rozpoczynających działalność rolniczą należy wyjaśnić pojęcie „rolnicy rozpoczynający działalność rolniczą”, o którym mowa w art. 30 ust. 11 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
(31)
Jeżeli państwa członkowskie przydzielają uprawnienia do płatności na podstawie art. 30 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, wartość takich uprawnień należy obliczyć zgodnie z art. 25 lub art. 40 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
(32)
W art. 24 ust. 3-7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 zapewnia się państwom członkowskim szereg możliwości ograniczenia liczby uprawnień do płatności przydzielanych rolnikom. Niektórzy rolnicy mogą w związku z tym posiadać duży odsetek kwalifikujących się hektarów nieobjętych uprawnieniami do płatności, co może prowadzić do przypadków szczególnych trudności, ponieważ niektóre systemy wsparcia pomocnicze w stosunku do systemu płatności podstawowej - w szczególności płatności na rzecz praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska - są oparte na kwalifikujących się hektarach zgłoszonych w celu aktywacji uprawnień do płatności. Należy zatem wyjaśnić, że państwa członkowskie mają możliwość przydzielenia uprawnień do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej, jeżeli rolnik jest w znacznym stopniu dotknięty ograniczeniami, o których mowa w art. 24 ust. 3-7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Ponieważ na niektórych obszarach nie mają zastosowania obowiązki w zakresie zazieleniania lub też wywiązanie się z tych obowiązków na takich obszarach pociąga za sobą jedynie ograniczone koszty, należy dodatkowo zezwolić państwom członkowskim na podjęcie decyzji o nieuwzględnianiu takich obszarów przy ustalaniu przypadków szczególnych trudności.
(33)
Zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 wygasają uprawnienia do płatności danego rolnika (własne lub dzierżawione) przekraczające liczbę kwalifikujących się hektarów, którymi rolnik ten dysponuje. Ze względu na pewność prawa należy jasno określić kolejność wygaśnięcia tych uprawnień do płatności i ustalić dodatkowe zasady wykonawcze. Ponadto należy umożliwić państwom członkowskim uwzględnienie tego przepisu również w kontekście ustalania wartości uprawnień do płatności.
(34)
Rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 stanowi, że płatność podstawowa w niektórych państwach członkowskich może być realizowana w formie systemu jednolitej płatności obszarowej najpóźniej do roku 2020. Uwzględniając fakt, że jednolitą płatność obszarową na hektar oblicza się co roku, a kwalifikowalność do płatności podstawowej jest warunkiem wstępnym dostępu do większości innych systemów płatności bezpośrednich, a zatem jest nierozłącznie z nimi powiązana, konieczne jest wyjaśnienie, że do celów poszczególnych systemów należy uwzględniać tylko te kwalifikujące się hektary, które są zatwierdzone zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014.
(35)
Państwo członkowskie, które stosuje system jednolitej płatności obszarowej i system płatności podstawowej, najpóźniej od dnia 1 stycznia 2018 r. może różnicować jednolitą płatność obszarową na hektar, biorąc pod uwagę niektóre płatności przyznane w roku kalendarzowym 2014. Do celów tego różnicowania należy określić, w jaki sposób płatności te powinny być uwzględniane, oraz ustanowić dalsze kryteria niezbędne po to, aby określone systemy pozostawały niezwiązane z wielkością produkcji. Ponadto, jeżeli rolnik został dotknięty działaniem siły wyższej lub wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności mających wpływ na rok kalendarzowy 2014, należy ustalić zróżnicowanie na podstawie ostatniego roku, którego nie dotyczyło działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności. Aby zmniejszyć obciążenie administracyjne, należy jednak zezwolić państwom członkowskim na ustanowienie określonych progów odnoszących się do wpływu siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności na wsparcie bezpośrednie otrzymane w danym roku referencyjnym. Ponadto, ze względu na pewność prawa, należy ustanowić zasady dotyczące przypadków faktycznego lub przewidywanego dziedziczenia.
(36)
W tytule III rozdział 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 określa się warunki przyznawania płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska („płatność z tytułu zazieleniania”). Wymogi związane z płatnością z tytułu zazieleniania zgodnie z przepisami zawartymi w akcie podstawowym są ogólne (mają zastosowanie na samych zasadach do wszystkich beneficjentów) i przewidują pozaumowne działania, zapewniając, by rolnictwo UE było oparte na praktykach wykraczających poza wymogi wzajemnej zgodności. Te zasady określone w akcie podstawowym należy uwzględnić, ustanawiając szczegółowe przepisy dotyczące praktyk w zakresie zazieleniania.
(37)
Aby uzyskać odpowiedni poziom pewności co do obowiązków określonych w art. 43 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 dotyczących praktyk równoważnych objętych krajowymi lub regionalnymi systemami certyfikacji, należy ustanowić kryteria w odniesieniu do wyznaczania publicznych lub prywatnych organów certyfikujących.
(38)
W trosce o poszanowanie zasady zakazu podwójnego finansowania należy przewidzieć zasady obliczania płatności dotyczące niektórych szczegółowych zobowiązań odnoszących się do praktyk, o których mowa w sekcji I pkt 3 i 4 oraz w sekcji III pkt 7 w załączniku IX do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Ponieważ zobowiązania te dotyczą praktyk równoważnych, dzięki którym rolnicy podejmujący takie zobowiązania mogą spełnić jeden lub dwa obowiązki w celu otrzymania płatności z tytułu zazieleniania, o której mowa w tytule III rozdział 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, płatności z tytułu tych zobowiązań należy zmniejszyć, w porównaniu ze zwykłą płatnością przewidzianą w art. 28 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 (11), o kwotę, którą należy obliczyć w oparciu o poziom płatności z tytułu zazieleniania w danym państwie członkowskim lub regionie lub w określonych przypadkach w oparciu o indywidualną płatność z tytułu zazieleniania przeznaczoną dla danego rolnika.
(39)
Artykuł 44 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 określa obowiązki w odniesieniu do szeregu upraw i odpowiednich proporcji różnych upraw na gruntach ornych. Należy określić zasady dotyczące dokładnego obliczania proporcji różnych upraw.
(40)
Należy określić zasady dotyczące okresu, jaki ma być uwzględniany przy obliczaniu odpowiednich proporcji upraw, z uwzględnieniem rzeczywistego sezonu prac rolniczych i czasu potrzebnego na zwykłe czynności administracyjne.
(41)
Aby zapewnić jasność rolnikom i państwom członkowskim oraz aby przyczynić się do ochrony elementów krajobrazu usytuowanych na gruntach ornych, należy wyjaśnić uwarunkowania związane z obszarem zajętym przez elementy krajobrazu.
(42)
Dla celów obliczania proporcji różnych upraw należy również określić dodatkowe zasady w odniesieniu do szczególnych przypadków upraw mieszanych w oddzielnych rzędach, wsiewek oraz korzystania z mieszanek nasion.
(43)
Artykuł 45 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 określa obowiązki służące ochronie trwałych użytków zielonych, które w największym stopniu przyczyniają się do ochrony środowiska, szczególnie zaś odgrywają ważną rolę w pochłanianiu dwutlenku węgla, ochronie różnorodności biologicznej i ochronie gleby. Takie trwałe użytki zielone, które stanowią obszary o wysokim znaczeniu dla środowiska, znajdują się w obrębie, lecz także poza obszarami sieci Natura 2000. Aby zapewnić skuteczną ochronę obszarów położonych poza obszarami sieci, należy określić ramy wyznaczania tych obszarów przez państwa członkowskie; ramy te powinny umożliwiać państwom członkowskim uwzględnianie lokalnych uwarunkowań i być opracowane na zasadzie synergii z już istniejącą polityką w dziedzinie ochrony środowiska.
(44)
Aby zapewnić ochronę tego rodzaju trwałych użytków zielonych na przestrzeni lat, należy określić zasady dotyczące ponownego przekształcenia takich obszarów w przypadku nieprzestrzegania obowiązku ścisłej ochrony przez rolnika.
(45)
Artykuł 45 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 określa zasady dotyczące ochrony udziału trwałych użytków zielonych w stosunku do łącznej powierzchni użytków rolnych. Aby zrealizować ten cel, państwa członkowskie powinny monitorować zmiany udziału trwałych użytków zielonych. Powinny mieć one możliwość wprowadzenia systemu uprzednich zezwoleń. W przypadku zmniejszenia wskaźnika o ponad 5 % należy wprowadzić indywidualne ponowne przekształcenia oraz zakaz dalszych przekształceń. Dla zachowania jasności oraz w celu proporcjonalnego wdrażania należy ustanowić przepisy dotyczące rolników i obszarów podlegających systemowi zezwoleń i ponownych przekształceń.
(46)
Aby możliwe było skuteczne korzystanie z procedury udzielania zezwoleń na przekształcenie trwałych użytków zielonych, należy umożliwić państwom członkowskim elastyczny wybór obszarów priorytetowych lub grup rolników, którym mogą być udzielane zezwolenia w oparciu o obiektywne kryteria.
(47)
Należy ustanowić zasady dotyczące metody określania stosunku trwałych użytków zielonych do użytków rolnych, aby uniknąć sytuacji, w których trwałe użytki zielone liczone są podwójnie ze względu na praktykę utrzymywania trwałych użytków zielonych o długim okresie zmianowania, oraz aby uniknąć przypadków, w których przekształcenia dokonane przez rolników posiadających niewielkie lub ekologiczne gospodarstwa (wyłączone z obowiązku dokonywania ponownych przekształceń) wywierają bezpośredni wpływ na obowiązek dokonywania ponownych przekształceń przez innych rolników. Państwom członkowskim należy umożliwić dostosowywanie ich wskaźników referencyjnych w uzasadnionych przypadkach.
(48)
W art. 46 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 wymieniono elementy i obszary, które mogą zostać uznane przez państwa członkowskie za obszar proekologiczny. Należy ustanowić dalsze kryteria kwalifikowania tych elementów i obszarów jako obszarów proekologicznych. Aby osiągnąć cel różnorodności biologicznej, takie kryteria powinny zapewniać ochronę i poprawę różnorodności biologicznej w gospodarstwach rolnych. Kryteria te powinny również uwzględniać dotychczasowe wysiłki podjęte przez rolników.
(49)
W przypadku gruntów ugorowanych wymóg nieprowadzenia żadnej produkcji, który spowoduje ograniczenie stosowania pestycydów i nawozów, nie powinien wykluczać dobrowolnych działań, takich jak wysiewanie mieszanek nasion roślin polnych w celu zwiększenia korzyści płynących z różnorodności biologicznej. Należy wyjaśnić, że grunty ugorowane od ponad pięciu lat do celów wymogu dotyczącego obszaru proekologicznego mają pozostać gruntami ornymi i nie wchodzą w zakres definicji trwałych użytków zielonych.
(50)
Jeżeli chodzi o tarasy, ze względu na różnorodność ich budowy w całej Unii, określeniem szczegółowych warunków w oparciu o uwarunkowania krajowe lub regionalne powinny zająć się państwa członkowskie, uwzględniając ich wartość dla różnorodności biologicznej.
(51)
Dla zachowania jasności należy sporządzić wykaz elementów krajobrazu uznawanych za obszar proekologiczny oraz wyjaśnić związek z elementami już chronionymi w państwach członkowskich w ramach zasady wzajemnej zgodności. W przypadku niektórych elementów należy określić minimalną lub maksymalną wielkość, aby ułatwić ich identyfikację oraz pomóc w zagwarantowaniu, by przedmiotowy obszar miał głównie charakter rolniczy.
(52)
Strefy buforowe, które zostaną utworzone w pobliżu granicy pól uprawnych wzdłuż cieków wodnych lub na polach położonych wyżej na zboczu, są korzystne ze względu na ograniczenie spływu zanieczyszczeń do wód powierzchniowych. Aby zapewnić korzyści płynące z różnorodności biologicznej, należy zastrzec, że wszystkie te obszary uznawane za obszar proekologiczny nie mogą być wykorzystywane do celów produkcji, co pozwoli również na uniknięcie stosowania pestycydów i ograniczenie stosowania nawozów. Aby w dalszym stopniu zwiększyć korzyści płynące z różnorodności biologicznej, nie należy wykluczać dobrowolnych działań, takich jak wysiew mieszanek nasion roślin polnych. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość decydowania, czy w strefach buforowych dozwolone jest wypasanie zwierząt i wycinanie roślin na paszę.
(53)
W odniesieniu do hektarów rolno-leśnych należy wyjaśnić, że obszarami, które należy uwzględnić, są grunty orne na obszarze należącym do systemu rolno-leśnego, który nadal spełnia warunki, na których otrzymuje lub otrzymał wsparcie w ramach rozwoju obszarów wiejskich. Państwa członkowskie, które wybiorą te obszary do celów wypełnienia obowiązku dotyczącego obszaru proekologicznego, powinny uwzględnić cel różnorodności biologicznej przy określaniu w swoich programach rozwoju obszarów wiejskich dodatkowych warunków otrzymywania wsparcia dla tworzenia systemów rolno-leśnych.
(54)
Jeżeli chodzi o pasy kwalifikujących się hektarów wzdłuż obrzeży lasu, do państw członkowskich powinna należeć decyzja, czy ustanowić wymóg braku uprawy, co pozwoli uniknąć stosowania nakładów w określonym pasie przylegającym do lasu w celu stworzenia buforowego przejścia do graniczących z polami lasów. Wymóg taki nada obszarowi proekologicznemu wyższą wartość, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w zróżnicowanej wartości współczynnika ważenia dla tego rodzaju obszaru.
(55)
Ograniczone wykorzystanie nakładów potrzebnych do uprawy zagajników o krótkiej rotacji przynosi pośrednie korzyści dla różnorodności biologicznej. W tym celu państwa członkowskie powinny ustanowić warunki, które mają zastosowanie do tego rodzaju obszaru proekologicznego, ustanawiając wykaz gatunków drzew, które mogą być używane, oraz zasady odnoszące się do stosowania nakładów.
(56)
Aby umożliwić wdrożenie dostosowane do warunków krajowych oraz jak najlepiej wykorzystać zdolność międzyplonów i okrywy zielonej do skutecznego wychwytywania pozostałości azotu, a także w celu uniknięcia pozostawienia gleby niepokrytej roślinnością i rozproszonych zanieczyszczeń w wodach podziemnych, państwa członkowskie powinny ustalić terminy wysiewu takich okryw. Międzyplony i okrywę zieloną należy utworzyć poprzez wysianie mieszanki nasion gatunków uprawnych lub stosowanie wsiewek traw w celu optymalizacji skutków agronomicznych i środowiskowych pod względem różnorodności biologicznej. W zakresie objętym normą GAEC 4, o której mowa w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, państwa członkowskie mogą ustalić terminy, po których dozwolone jest mechaniczne zniszczenie międzyplonów i okrywy zielonej.
(57)
Jeżeli chodzi o obszary upraw wiążących azot, państwa członkowskie powinny określić zasady pozwalające zapobiec temu, by uprawa roślin wiążących azot na obszarze proekologicznym prowadziła do zwiększonego wymywania azotu i gorszej jakości wody, co byłoby sprzeczne z celami dyrektywy Rady 91/676/EWG (12) i dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (13) oraz byłoby przeszkodą w osiągnięciu celu dotyczącego różnorodności biologicznej. Państwa członkowskie powinny również ustanowić wykaz upraw wiążących azot, w przypadku których uznaje się, że przyczyniają się one do poprawy różnorodności biologicznej.
(58)
Aby odnieść jak największe korzyści z istnienia obszaru proekologicznego na gruntach ornych oraz sprawić, by obszary proekologiczne stanowiły odsetek przewidziany w art. 46 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, należy jasno określić, z uwagi na skuteczne zarządzanie, że działka lub element krajobrazu nie mogą być liczone dwukrotnie w tym samym roku do celów spełnienia wymogu obszaru proekologicznego.
(59)
Artykuł 46 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 umożliwia państwom członkowskim wdrożenie na poziomie regionalnym, w granicach do 50 %, wymogu dotyczącego indywidualnego obszaru proekologicznego. Aby zagwarantować, że takie regionalne wdrożenie przynosi dodatkową korzyść z punktu widzenia środowiska i krajobrazu oraz przyczynia się do wdrożenia strategii dotyczącej zielonej infrastruktury (14), należy wprowadzić zasady dotyczące elementów, które mogą zostać wykorzystane do tworzenia przyległych obszarów proekologicznych. Należy również ustalić zasady wyznaczania obszarów w celu tworzenia synergii we wdrażaniu polityki rolnej i środowiskowej Unii.
(60)
Do celów podejmowanej przez państwa członkowskie decyzji umożliwiającej rolnikom wspólną realizację połowy obowiązku dotyczącego indywidualnego obszaru proekologicznego, jak określono w art. 46 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, należy wprowadzić zasady podobne do zasad wdrażania na poziomie regionalnym w odniesieniu do elementów, które mogą zostać wykorzystane do tworzenia przyległych obszarów proekologicznych, aby zagwarantować wartość dodaną dla środowiska i poprawę zielonej infrastruktury. Przepisy dotyczące kryteriów, które muszą zostać spełnione przez rolników, powinny stanowić, że ich gospodarstwa muszą znajdować się w bliskiej odległości, jednocześnie pozostawiając państwom członkowskim pewną swobodę w celu uwzględnienia różnych struktur administracyjnych. Ze względu na jasność prawa należy określić przepisy dotyczące treści pisemnej umowy, która ma zostać zawarta między uczestnikami w celu ustalenia praw i obowiązków każdego z nich.
(61)
Jeżeli chodzi o możliwość stosowania przez niektóre państwa członkowskie zwolnienia rolników na obszarach o dużym stopniu zalesienia z obowiązku dotyczącego obszaru proekologicznego, należy ustanowić przepisy, które zapewniają jasność co do metod i danych, które należy zastosować do obliczenia stosunku lasów do łącznej powierzchni gruntów i stosunku lasów do gruntów rolnych.
(62)
Rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 określa warunki kwalifikujące do otrzymania płatności dla młodych rolników. W szczególności płatność jest uzależniona od tego, czy młody rolnik po raz pierwszy rozpoczyna działalność w gospodarstwie rolnym jako kierujący tym gospodarstwem lub czy rozpoczął już działalność w takim gospodarstwie w ciągu pięciu lat przed pierwszym złożeniem wniosku o płatność, oraz czy rolnik ma nie więcej niż 40 lat w roku złożenia pierwszego wniosku o płatność. W przypadku osób prawnych właściwe jest, aby warunki te były spełnione przez wszystkie osoby fizyczne sprawujące faktyczną i trwałą kontrolę nad daną osobą prawną, tak jak to określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (15). Konieczne jest również wyjaśnienie, jakie warunki muszą być spełnione przez osobę prawną i osoby fizyczne sprawujące kontrolę nad tą osobą prawną.
(63)
Aby uniknąć ewentualnego obchodzenia przepisów dotyczących płatności dla młodych rolników, należy zastrzec, że płatność jest przyznawana osobie prawnej jedynie dotąd, dopóki co najmniej jedna z osób fizycznych sprawujących kontrolę nad daną osobą prawną w pierwszym roku, w którym złożono wniosek o płatność w ramach systemu, zachowuje taką kontrolę. Dla celów określenia maksymalnego okresu płatności na podstawie art. 50 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 konieczne jest ustalenie zasad w odniesieniu do przypadków, gdy osoba prawna jest kontrolowana przez więcej niż jedną osobę fizyczną.
(64)
Aby uniknąć dyskryminacji różnicującej osoby prawne i grupy osób fizycznych składających wnioski w ramach systemu dla młodych rolników, do grupy osób fizycznych, o której mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, należy stosować równoważne przepisy, w przypadku gdy wnioski w ramach systemu płatności podstawowej i systemu dla młodych rolników są składane przez tę grupę, a nie przez poszczególnych jej członków.
(65)
W tytule IV rozdział 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 przewiduje się możliwość przyznawania rolnikom dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją. Należy określić warunki przyznawania wsparcia, o którym mowa w tym rozdziale.
(66)
Zgodnie z art. 52 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 dobrowolne wsparcie związane z produkcją można przyznawać jedynie tym sektorom lub regionom państwa członkowskiego, w których określone typy rolnicze lub określone sektory rolnictwa znajdują się w trudnej sytuacji i mają szczególne znaczenie ze względów gospodarczych, społecznych lub środowiskowych. Ponadto zgodnie z art. 52 ust. 5 i 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 dobrowolne wsparcie związane z produkcją można przyznawać jedynie w zakresie, który jest niezbędny, aby zapewnić zachętę do utrzymania aktualnych poziomów produkcji w danych regionach lub sektorach. Wsparcie to powinno mieć formę płatności rocznej i być przyznawane w granicach określonych limitów ilościowych oraz w oparciu o ustalone obszary i plony lub ustaloną liczbę zwierząt. W celu zagwarantowania, by środki w ramach dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją były dobrze ukierunkowane i zarządzane, przy jednoczesnym pozostawieniu państwom członkowskim możliwości dostosowania dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją do ich potrzeb, należy wprowadzić przepisy nakładające na państwa członkowskie odpowiedzialność za określenie regionów lub typów rolniczych, które kwalifikują się do wsparcia, oraz za ustalenie limitów ilościowych, jak również właściwego poziomu wsparcia. Dla uniknięcia zakłóceń rynku płatności nie powinny jednak opierać się na wahaniach cen rynkowych ani być równoważne z systemem płatności wyrównawczych, w ramach którego państwa członkowskie wypłacają rolnikom wsparcie z krajowych środków rolnych w oparciu o różnicę pomiędzy ceną docelową a ceną na rynku krajowym.
(67)
Zgodnie z protokołem ustaleń między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie nasion oleistych w ramach GATT (16) należy ustalić oddzielny obszar bazowy dla producentów korzystających z płatności w odniesieniu do nasion oleistych, o których mowa w załączniku do tego protokołu ustaleń. Ze względu na to, że nasiona oleiste są ujęte w wykazie sektorów i rodzajów produkcji kwalifikujących się do dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją, należy w ramach tego systemu wsparcia wprowadzić na poziomie Unii maksymalny obszar odnoszący się do nasion oleistych, o których mowa w tym protokole ustaleń, aby zapewnić przestrzeganie tego międzynarodowego zobowiązania. W przypadku przekroczenia tego maksymalnego obszaru państwa członkowskie powinny dostosować zgłoszony obszar poprzez zastosowanie współczynnika zmniejszenia obliczonego i przekazanego im przez Komisję.
(68)
Zgodnie z art. 52 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 wymagana jest zgodność między dobrowolnym wsparciem związanym z produkcją przyznawanym na podstawie tego artykułu a innymi unijnymi środkami wsparcia lub środkami finansowanymi w ramach pomocy państwa. Z myślą o właściwym zarządzaniu przedmiotowymi systemami oraz w celu uniknięcia podwójnego finansowania należy zadbać, aby podobne środki nie otrzymywały podwójnego finansowania, korzystając jednocześnie z dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją i innych unijnych systemów wsparcia. Ze względu na to, że państwa członkowskie dysponują różnorodnymi opcjami wdrażania dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją, państwa te powinny być odpowiedzialne za zapewnienie spójności w tym zakresie w ramach określonych w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013 i zgodnie z warunkami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
(69)
Zgodnie z art. 55 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 Komisja ma zatwierdzać decyzję, o której mowa w art. 53 ust. 4 lub, w stosownych przypadkach, w art. 53 ust. 6 lit. a) tego rozporządzenia, w przypadku gdy w danym sektorze lub regionie wykazano jedną z określonych potrzeb. Aby zapewnić właściwe stosowanie tego artykułu, należy wprowadzić przepis dotyczący określania kryteriów mających zastosowanie do tych potrzeb.
(70)
W tytule IV rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 przewiduje się płatność specyficzną w odniesieniu do bawełny. Komisja powinna ustanowić przepisy i warunki zatwierdzania gruntów rolnych i odmian do celów realizacji takiej płatności. Ponadto należy ustanowić przepisy dotyczące wymogów kwalifikowalności. Wyznaczenie przez państwa członkowskie minimalnej gęstości obsadzenia gruntów z uwzględnieniem warunków glebowo-klimatycznych i specyfiki regionu stanowi obiektywne kryterium przy przeprowadzaniu siewu. Ustanowienie szczegółowych przepisów dotyczących praktyk agronomicznych należy pozostawić państwom członkowskim.
(71)
Państwa członkowskie powinny zatwierdzać organizacje międzybranżowe produkujące bawełnę na podstawie obiektywnych kryteriów dotyczących wielkości organizacji międzybranżowych oraz ich wewnętrznej struktury. Wielkość organizacji międzybranżowej powinna zostać ustalona z uwzględnieniem zdolności członka-przedsiębiorcy zajmującego się odziarnianiem bawełny do przyjęcia wystarczających ilości nieodziarnionej bawełny.
(72)
Aby uniknąć komplikacji na poziomie zarządzania systemem pomocy, ten sam producent może należeć tylko do jednej organizacji międzybranżowej. Z tych samych powodów, jeżeli producent będący członkiem organizacji międzybranżowej zobowiązuje się dostarczać wytworzoną przez siebie bawełnę, powinien dostarczać ją jedynie do takiego przedsiębiorcy zajmującego się odziarnianiem bawełny, który jest członkiem tej samej organizacji.
(73)
W celu monitorowania prawidłowego stosowania przepisów ustanowionych w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013 oraz w celu oceny realizacji polityki konieczne jest określenie pewnych obowiązków państw członkowskich w zakresie powiadamiania, w szczególności w odniesieniu do informacji, które mają być przekazywane przez państwa członkowskie i które dotyczą ich decyzji podjętych zgodnie z tytułami II-V wspomnianego rozporządzenia.
(74)
Zwłaszcza w odniesieniu do dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją konieczne jest dodatkowe określenie treści informacji, które mają być przekazywane przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów dotyczących tego wsparcia oraz skuteczności takich powiadomień, tak by umożliwić Komisji kontrolę, czy podczas projektowania środków wsparcia państwa członkowskie przestrzegają zarówno wymogów dotyczących spójności i niekumulowania wsparcia, jak i maksymalnych odsetków dla pułapów krajowych, o których mowa w art. 53 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, i związanych z nimi łącznych kwot.
(75)
Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o przyznaniu pomocy krajowej na określonych warunkach. W celu sprawdzenia, czy pomoc taka jest przyznawana w określonych granicach, należy ustanowić obowiązek przedkładania Komisji sprawozdań rocznych obejmujących pewne szczegółowe informacje dotyczące przyznanej pomocy.
(76)
W stosownych przypadkach należy informować Komisję o wszelkich decyzjach wynikających z przeglądu decyzji, o których powiadomiono zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1307/2013 lub niniejszym rozporządzeniem, aby umożliwić jej monitorowanie właściwego stosowania i skutków takiego przeglądu. Należy zatem ustanowić przepisy dotyczące obowiązku przekazywania informacji w tym zakresie.
(77)
W załączniku X do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 znajduje się tabela, w której mają zostać określone współczynniki przekształcenia i współczynniki ważenia, o których mowa w art. 46 ust. 3 tego rozporządzenia, dla różnych rodzajów obszarów proekologicznych. W chwili przyjęcia rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 tabela ta pozostała niewypełniona. W związku z tym załącznik ten musi zostać dostosowany. Współczynniki przekształcenia należy określić w oparciu o doświadczenie zdobyte podczas pomiarów i specyfikę elementów. Współczynniki ważenia powinny składać się z trzech różnych wartości odzwierciedlających zróżnicowane znaczenie dla różnorodności biologicznej. Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik X do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. W celu obliczenia obszaru proekologicznego współczynniki przekształcenia i ważenia należy również stosować do elementów objętych praktykami równoważnymi, o ile są one takie same jak elementy wymienione w tym załączniku.
(78)
Dla zachowania jasności oraz pewności prawa należy uchylić rozporządzenia (WE) nr 1120/2009 i 1121/2009.
(79)
Niniejsze rozporządzenie należy stosować w stosunku do wniosków o przyznanie pomocy odnoszących się do lat kalendarzowych po roku kalendarzowym 2014,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
ZAKRES I PRZEPISY OGÓLNE
SEKCJA 1
Zakres i zasady ogólne
Artykuł 1
Zakres
W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się przepisy uzupełniające niektóre inne niż istotne elementy rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 w odniesieniu do:
a)
przepisów ogólnych w sprawie płatności bezpośrednich;
b)
systemu płatności podstawowej;
c)
systemu jednolitej płatności obszarowej;
d)
płatności dla rolników przestrzegających praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska;
e)
płatności dla młodych rolników rozpoczynających działalność rolniczą;
f)
dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją;
g)
płatności specyficznej w odniesieniu do bawełny;
h)
zobowiązań państw członkowskich dotyczących powiadamiania.
Artykuł 2
Zasady ogólne
1. Państwa członkowskie wykonują niniejsze rozporządzenie zgodnie z obiektywnymi kryteriami oraz w taki sposób, aby zapewnić równe traktowanie rolników oraz uniknąć zakłóceń rynku i konkurencji, wspierając jednocześnie zrównoważone zarządzanie zasobami naturalnymi i działania w dziedzinie klimatu.
2. Państwa członkowskie zapewniają możliwość weryfikacji i kontroli wszystkich warunków dotyczących wsparcia realizowanego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
3. Państwa członkowskie wykonują niniejsze rozporządzenie:
a)
w odniesieniu do wsparcia innego niż wsparcie związane z produkcją, przy poszanowaniu wymogów określonych w pkt 1, 5 i 6 załącznika 2 do Porozumienia w sprawie rolnictwa; oraz
b)
w odniesieniu do wsparcia związanego z produkcją, przy poszanowaniu wymogów art. 6 ust. 5 Porozumienia w sprawie rolnictwa.
Artykuł 3
Zmniejszenia wynikające z dyscypliny finansowej
Zmniejszenia wynikające z dyscypliny finansowej, o której mowa w art. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, stosuje się w odniesieniu do sumy płatności z różnych systemów wsparcia bezpośredniego, wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, do których każdy rolnik jest uprawniony po zastosowaniu wycofań i kar administracyjnych odnoszących się do płatności bezpośrednich zgodnie z tytułem II rozdział IV rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 i przed zastosowaniem kar administracyjnych w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności zgodnie z tytułem IV rozdział II wymienionego rozporządzenia delegowanego.
SEKCJA 2
Przepisy dotyczące definicji w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013
Artykuł 4
Ramy kryteriów dotyczących utrzymywania użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy
1. Dla celów art. 4 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 kryteria, które rolnicy mają spełnić, aby wywiązać się z wymogu utrzymywania użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i użycie zwykłego sprzętu rolniczego, ustalane są przez państwa członkowskie w jeden z następujących sposobów albo na oba te sposoby:
a)
państwa członkowskie wymagają, aby rolnik przeprowadził co najmniej jedno działanie w roku. W przypadkach uzasadnionych względami środowiskowymi państwa członkowskie mogą postanowić o uznaniu również działań przeprowadzanych jedynie co drugi rok;
b)
państwa członkowskie określają właściwości, jakie muszą posiadać użytki rolne, aby mogły być uznane za utrzymywane w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy.
2. Przy ustalaniu kryteriów, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie mogą wprowadzać rozróżnienie między różnymi rodzajami użytków rolnych.
Artykuł 5
Ramy dotyczące działań minimalnych prowadzonych na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy
Dla celów art. 4 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 ustalanym przez państwa członkowskie minimalnym działaniem, które ma być prowadzone na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jest co najmniej jedno działanie w roku, które ma przeprowadzić rolnik. W przypadkach uzasadnionych względami środowiskowymi państwa członkowskie mogą postanowić o uznaniu również działań przeprowadzanych jedynie co drugi rok.
Artykuł 6
Przewaga traw i innych pastewnych roślin zielnych w przypadku trwałych użytków zielonych
Dla celów art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 trawy i inne pastewne rośliny zielne uznaje się za przeważające, jeżeli pokrywają ponad 50 % kwalifikującego się obszaru na poziomie działki rolnej w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
Artykuł 7
Utrwalone praktyki lokalne w przypadku trwałych użytków zielonych
Dla celów art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 utrwalonymi praktykami lokalnymi są dowolne z następujących praktyk lub ich połączenie:
a)
praktyki dotyczące obszarów służących do wypasu zwierząt gospodarskich, tradycyjne z natury i powszechnie stosowane na danych obszarach;
b)
praktyki ważne dla ochrony siedlisk wymienionych w załączniku I do dyrektywy Rady 92/43/EWG (17) oraz biotopów i siedlisk objętych dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE (18).
Artykuł 8
Współczynnik zmniejszenia zgodnie z art. 32 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013
Stosując art. 32 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 w odniesieniu do trwałych użytków zielonych nadających się do wypasu i stanowiących element utrwalonych praktyk lokalnych w przypadkach, gdy trawy i inne pastewne rośliny zielne tradycyjnie nie są roślinnością dominującą na obszarach wypasu, państwa członkowskie mogą rozróżniać poszczególne kategorie obszarów w celu stosowania różnych współczynników zmniejszenia do tychże kategorii.
Artykuł 9
Produkcja konopi
Do celów art. 32 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 kwalifikowalność obszarów wykorzystywanych do produkcji konopi zależy od wykorzystywania nasion odmian wymienionych we wspólnym katalogu odmian gatunków roślin rolniczych w dniu 15 marca roku, na który płatność została przyznana, i opublikowanych zgodnie z art. 17 dyrektywy Rady 2002/53/WE (19). Nasiona kwalifikowane są zgodnie z dyrektywą Rady 2002/57/WE (20).
SEKCJA 3
Rolnik aktywny zawodowo
Artykuł 10
Przypadki, w których użytki rolne obejmują głównie obszary utrzymujące się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy
1. Dla celów art. 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 uznaje się, że osoba fizyczna lub prawna, bądź grupa osób fizycznych lub prawnych, posiada użytki rolne obejmujące głównie obszary utrzymujące się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jeżeli obszary te stanowią ponad 50 % wszystkich użytków rolnych zgłoszonych zgodnie z art. 72 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
2. Artykuł 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 nie ma zastosowania do osoby fizycznej lub prawnej, bądź grupy osób fizycznych lub prawnych, która na obszarach utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy prowadzi działalność rolniczą w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c) ppkt (i) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Artykuł 11
Przychody uzyskane z działalności pozarolniczej
1. Dla celów art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz, w stosownych przypadkach, art. 13 niniejszego rozporządzenia przychodami uzyskanymi z działalności rolniczej są te przychody, które rolnik uzyskał ze swej działalności rolniczej w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c) wymienionego rozporządzenia prowadzonej w jego gospodarstwie, obejmujące wsparcie unijne w ramach Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), jak również wszelką pomoc krajową przyznaną w odniesieniu do działalności rolniczej, z wyjątkiem uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich na podstawie art. 18 i 19 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Przychody z przetwarzania produktów rolnych w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 otrzymanych w gospodarstwie uznaje się za przychody z działalności rolniczej, pod warunkiem że przetworzone produkty pozostają własnością rolnika i że wynikiem takiego przetwarzania jest inny produkt rolny w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Wszystkie pozostałe przychody uważa się za przychody z działalności pozarolniczej.
2. Dla celów ust. 1 „przychody” oznaczają przychody brutto przed potrąceniem powiązanych kosztów i podatków.
3. Wsparcie unijne, o którym mowa w ust. 1, oblicza się:
a)
w Bułgarii i Rumunii, za rok 2015, na podstawie odpowiedniej kwoty określonej w pkt A załącznika V do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
b)
w Chorwacji, za każdy rok, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, na podstawie kwoty określonej w pkt A załącznika VI do tego rozporządzenia.
Artykuł 12
Kwota płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 9 ust. 2 i 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz w art. 13 ust. 2 niniejszego rozporządzenia
1. Roczną kwotą płatności bezpośrednich przysługujących danemu rolnikowi, o której mowa w art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz, w stosownych przypadkach, w art. 13 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, jest łączna kwota płatności bezpośrednich, do których rolnik ten był uprawniony zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1307/2013 za ostatni rok obrotowy, za który dostępne są dowody dotyczące przychodów uzyskanych z działalności pozarolniczej. Przy obliczaniu tej kwoty nie uwzględnia się stosowania art. 63 i art. 91 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
Jeżeli ostatni rok obrotowy, o którym mowa w akapicie pierwszym, to rok 2014 lub wcześniejszy, roczną kwotą płatności bezpośrednich jest łączna kwota płatności bezpośrednich, do których rolnik był uprawniony zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 73/2009 przed zmniejszeniami i wykluczeniami przewidzianymi w art. 21 i 23 tego rozporządzenia.
2. Jeżeli dany rolnik nie złożył wniosku o przyznanie pomocy dotyczącego płatności bezpośrednich zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1307/2013 w ostatnim roku obrotowym, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy, państwa członkowskie określają łączną kwotę płatności bezpośrednich, o której mowa w ust. 1 akapit pierwszy, mnożąc liczbę kwalifikujących się hektarów zgłoszonych przez tego rolnika w roku złożenia wniosku o przyznanie pomocy zgodnie z art. 72 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 przez średnią krajową płatność na hektar w ramach wsparcia bezpośredniego za rok, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy.
Średnią krajową płatność na hektar w ramach wsparcia bezpośredniego, o której mowa w akapicie pierwszym, ustala się, dzieląc pułap krajowy za ten rok, określony w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, przez łączną liczbę kwalifikujących się hektarów zgłoszonych w danym państwie członkowskim za ten rok zgodnie z art. 72 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
Jeżeli rok, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy, to rok 2014 lub wcześniejszy, średnią krajową płatność na hektar w ramach wsparcia bezpośredniego, o której mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, ustala się, dzieląc pułap krajowy za ten rok, określony w załączniku VIII do rozporządzenia (WE) nr 73/2009, przez łączną liczbę kwalifikujących się hektarów zgłoszonych w danym państwie członkowskim za ten rok zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 73/2009.
3. Kwotą płatności bezpośrednich przysługujących danemu rolnikowi, o której mowa w art. 9 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, jest łączna kwota płatności bezpośrednich, do których rolnik był uprawniony zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1307/2013 przed zastosowaniem art. 63 i art. 91 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 za poprzedni rok.
Jeżeli rok, o którym mowa w akapicie pierwszym, to rok 2014, kwotą płatności bezpośrednich jest łączna kwota płatności bezpośrednich za rok 2014, do których rolnik był uprawniony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 73/2009 przed zmniejszeniami i wykluczeniami przewidzianymi w art. 21 i 23 tego rozporządzenia.
4. Jeżeli dany rolnik nie złożył wniosku o przyznanie pomocy dotyczącego płatności bezpośrednich zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1307/2013 za poprzedni rok, o którym mowa w ust. 3 akapit pierwszy, państwa członkowskie określają łączną kwotę płatności bezpośrednich, o której mowa w ust. 3 akapit pierwszy, mnożąc liczbę kwalifikujących się hektarów zgłoszonych przez tego rolnika w roku złożenia wniosku o przyznanie pomocy zgodnie z art. 72 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 przez średnią krajową płatność na hektar w ramach wsparcia bezpośredniego za poprzedni rok.
Średnią krajową płatność na hektar w ramach wsparcia bezpośredniego, o której mowa w akapicie pierwszym, ustala się, dzieląc pułap krajowy za ten rok, określony w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, przez łączną liczbę kwalifikujących się hektarów zgłoszonych w danym państwie członkowskim za ten rok zgodnie z art. 72 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
Jeżeli poprzedni rok, o którym mowa w ust. 3 akapit pierwszy, to rok 2014, państwa członkowskie ustalają roczną kwotę płatności bezpośrednich przysługujących temu rolnikowi, mnożąc liczbę kwalifikujących się hektarów zgłoszonych przez tego rolnika za rok 2015 zgodnie z art. 72 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 przez średnią krajową płatność na hektar w ramach wsparcia bezpośredniego za rok 2014.
Średnią krajową płatność na hektar w ramach wsparcia bezpośredniego za rok 2014 ustala się, dzieląc pułap krajowy za rok 2014, określony w załączniku VIII do rozporządzenia (WE) nr 73/2009, przez łączną liczbę kwalifikujących się hektarów zgłoszonych w danym państwie członkowskim za rok 2014 zgodnie z art. 19 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia.
5. Łączną kwotę płatności bezpośrednich, o której mowa w ust. 1 i 2,oblicza się:
a)
w Bułgarii i Rumunii, za rok 2015, na podstawie odpowiedniej kwoty określonej w pkt A załącznika V do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
b)
w Chorwacji, za każdy rok, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, na podstawie kwoty określonej w pkt A załącznika VI do tego rozporządzenia.
Artykuł 13
Kryteria służące wykazaniu, że działalność rolnicza nie ma charakteru marginalnego i że główna działalność gospodarcza lub przedmiot działalności polegają na prowadzeniu działalności rolniczej
1. Do celów art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 działalność rolnicza nie ma charakteru marginalnego, jeżeli całość przychodów uzyskanych z działalności rolniczej w rozumieniu art. 11 niniejszego rozporządzenia w ostatnim roku obrotowym, za który dowody takie są dostępne, stanowi co najmniej jedną trzecią całości przychodów uzyskanych w ostatnim roku obrotowym, za który dowody takie są dostępne.
Państwa członkowskie mogą zdecydować o ustanowieniu progu dla całości przychodów uzyskanych z działalności pozarolniczej na poziomie niższym niż jedna trzecia, pod warunkiem że taki niższy próg nie umożliwi uznania osób prawnych lub fizycznych prowadzących działalność rolniczą o charakterze marginalnym za rolników aktywnych zawodowo.
Na zasadzie odstępstwa od akapitów pierwszego i drugiego państwa członkowskie mogą określić alternatywne kryteria umożliwiające danej jednostce wykazanie, że jej działalność rolnicza nie ma charakteru marginalnego na podstawie art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
2. Do celów art. 9 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 państwa członkowskie mogą zdecydować, że działalność rolnicza stanowi tylko nieznaczącą część ogółu działalności gospodarczej osoby fizycznej lub prawnej, bądź grupy osób fizycznych lub prawnych, wykorzystując następujące metody:
a)
roczna kwota płatności bezpośrednich wynosi mniej niż 5 % całości przychodów uzyskanych z działalności pozarolniczej w rozumieniu art. 11 niniejszego rozporządzenia w ostatnim roku obrotowym, za który dowody takie są dostępne;
b)
kwota całości przychodów uzyskanych z działalności rolniczej w rozumieniu art. 11 niniejszego rozporządzenia w ostatnim roku obrotowym, za który dowody takie są dostępne, znajduje się poniżej progu ustanowionego przez państwa członkowskie i nie przekracza jednej trzeciej całości przychodów uzyskanych w ostatnim roku obrotowym, za który dowody takie są dostępne.
Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą określić alternatywne kryteria, zgodnie z którymi działalność rolniczą należy uznać za nieznaczącą na podstawie art. 9 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
3. Dla celów art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz, w stosownych przypadkach, art. 9 ust. 3 lit. b) tego rozporządzenia uznaje się, że działalność rolnicza stanowi główną działalność gospodarczą lub przedmiot działalności osoby prawnej, jeżeli została zarejestrowana jako główna działalność gospodarcza lub przedmiot działalności w urzędowym rejestrze przedsiębiorstw lub jakiejkolwiek równoważnej urzędowej ewidencji danego państwa członkowskiego. W przypadku osoby fizycznej wymagana jest równoważna ewidencja.
Jeżeli takie rejestry nie istnieją, państwa członkowskie korzystają z równoważnej ewidencji.
Na zasadzie odstępstwa od akapitów pierwszego i drugiego państwa członkowskie mogą określić alternatywne kryteria, zgodnie z którymi należy uznać, że działalność rolnicza stanowi główną działalność gospodarczą lub przedmiot działalności osoby fizycznej lub prawnej na podstawie art. 9 ust. 2 akapit trzeci lit. c) oraz, w stosownych przypadkach, art. 9 ust. 3 lit. b) tego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ 2
SYSTEM PŁATNOŚCI PODSTAWOWEJ I SYSTEM JEDNOLITEJ PŁATNOŚCI OBSZAROWEJ
SEKCJA 1
Zasady wdrażania systemu płatności podstawowej, o którym mowa w tytule III rozdział 1 sekcja 1, 2, 3 i 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013
Podsekcja 1
Pierwszy przydział uprawnień do płatności
Artykuł 14
Przypadki dziedziczenia, zmiany statusu prawnego lub nazwy oraz połączenia i podziały
1. W przypadku gdy rolnik otrzymał gospodarstwo lub część gospodarstwa w drodze faktycznego lub przewidywanego dziedziczenia, ma on prawo do wystąpienia, we własnym imieniu, o liczbę i wartość uprawnień do płatności, które mają zostać przydzielone na gospodarstwo lub część gospodarstwa, które otrzymał, na tych samych warunkach, co rolnik pierwotnie zarządzający gospodarstwem.
W przypadkach przewidywanego dziedziczenia, które może zostać odwołane, uprawnienia do płatności są przydzielane wyłącznie spadkobiercy wyznaczonemu jako taki w dniu, o którym mowa w art. 24 ust. 1 lub art. 39 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
2. Zmiana nazwy nie ma wpływu na liczbę i wartość przydzielanych uprawnień do płatności.
Zmiana statusu prawnego nie ma wpływu na liczbę i wartość przydzielanych uprawnień do płatności, jeżeli rolnik, który pierwotnie sprawował kontrolę nad gospodarstwem rolnym pod względem zarządzania, korzyści i ryzyka finansowego, zarządza również nowym gospodarstwem.
3. Połączenie lub podział nie mają wpływu na liczbę i wartość uprawnień do płatności, które mają zostać przydzielone gospodarstwu(-om) rolnemu(-ym).
Jeżeli państwo członkowskie stosuje art. 24 ust. 4 lub 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, w przypadku podziału liczbę uprawnień do płatności, które mają zostać przydzielone każdemu gospodarstwu powstałemu w wyniku podziału, ustala się przez pomnożenie liczby kwalifikujących się hektarów należących do odpowiedniego nowego gospodarstwa przez średnie zmniejszenie liczby uprawnień, któremu podlegałoby pierwotne gospodarstwo zgodnie z art. 24 ust. 4 lub 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Do celów niniejszego ustępu stosuje się następujące definicje:
a)
„połączenie” oznacza połączenie dwóch lub więcej odrębnych rolników w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 w jednego nowego rolnika w rozumieniu wymienionego artykułu, kontrolowanego pod względem zarządzania, korzyści i ryzyka finansowego przez rolników, którzy pierwotnie zarządzali odnośnymi gospodarstwami rolnymi lub jednym z nich;
b)
„podział” oznacza podział jednego rolnika w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 na:
(i)
co najmniej dwóch nowych odrębnych rolników w rozumieniu wymienionego artykułu, z których co najmniej jeden pozostaje pod kontrolą - pod względem zarządzania, korzyści i ryzyka finansowego - co najmniej jednej z osób fizycznych lub prawnych, które pierwotnie zarządzały gospodarstwem rolnym; lub
(ii)
rolnika, który pierwotnie sprawował kontrolę nad gospodarstwem, i co najmniej jednego nowego, odrębnego rolnika w rozumieniu wymienionego artykułu.
Artykuł 15
Ustalenie kwalifikujących się hektarów do celów art. 24 ust. 2 oraz art. 39 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013
1. W celu ustalenia liczby uprawnień do płatności, które mają zostać przydzielone zgodnie z art. 24 ust. 2 i art. 39 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, w przypadkach gdy nie występuje siła wyższa lub nadzwyczajne okoliczności, uwzględnia się wyłącznie te kwalifikujące się hektary, które zostały zatwierdzone zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014.
2. W przypadku gdy kwalifikujący się hektar, o którym mowa w ust. 1, jest przedmiotem wniosku o przydział uprawnień do płatności złożonego przez dwóch lub więcej wnioskodawców, decyzja, komu należy przyznać uprawnienie do płatności, opiera się na kryterium, kto korzysta z uprawnień do podejmowania decyzji w odniesieniu do działalności rolniczej wykonywanej na tym hektarze oraz kto czerpie korzyści i ponosi ryzyko finansowe związane z tą działalnością.
Artykuł 16
Ograniczenie na mocy art. 24 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013
1. Żadne zmniejszenie na podstawie art. 24 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 nie przekracza 85 % liczby uprawnień do płatności odpowiadających kwalifikującym się hektarom trwałych użytków zielonych znajdujących się na obszarach o trudnych warunkach klimatycznych.
2. Do celów stosowania współczynnika zmniejszenia przewidzianego w ust. 1 państwa członkowskie mogą, zgodnie z ograniczeniami naturalnymi, o których mowa w art. 24 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, rozróżniać kategorie obszarów o trudnych warunkach klimatycznych, aby stosować do tych kategorii różne współczynniki zmniejszenia.
Artykuł 17
Ustalenie wartości uprawnień do płatności na mocy art. 26 i 40 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013
1. W celu ustalenia odpowiednich płatności bezpośrednich lub wartości uprawnień w odniesieniu do roku 2014 r., o których mowa w art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, bierze się pod uwagę wyłącznie płatności dla tych rolników, lub wartość uprawnień tych rolników, którzy są uprawnieni do otrzymania płatności bezpośrednich zgodnie z art. 9 i art. 24 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 w roku 2015.
W celu ustalenia odpowiednich płatności bezpośrednich w odniesieniu do roku poprzedzającego wdrażanie systemu płatności podstawowej, o którym mowa w art. 40 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, bierze się pod uwagę wyłącznie płatności dla tych rolników, którzy są uprawnieni do otrzymania płatności bezpośrednich zgodnie z art. 9 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 w pierwszym roku wdrażania systemu płatności podstawowej.
2. Dla celów art. 26 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 zastosowanie mają następujące zasady:
a)
odniesienie do środków wsparcia specjalnego, o których mowa w art. 68 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 73/2009, pozostaje bez uszczerbku dla możliwości uwzględniania przez państwa członkowskie tylko jednego lub kilku środków wdrożonych w ramach takich środków wsparcia specjalnego;
b)
wsparcie udzielone rolnikowi w roku kalendarzowym 2014 w ramach jednego lub kilku systemów wsparcia, o których mowa w art. 26 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, oblicza się bez uwzględniania jakichkolwiek zmniejszeń i wykluczeń przewidzianych w tytule II rozdział 4 rozporządzenia (WE) nr 73/2009;
c)
państwa członkowskie mogą - zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami - decydować o poziomie wsparcia, jakie należy uwzględnić dla jednego lub kilku systemów wymienionych w art. 26 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, stosowanych przez zainteresowane państwo członkowskie.
Przy stosowaniu niniejszego ustępu państwa członkowskie gwarantują, że wsparcie przyznane zgodnie z art. 68 ust. 1 lit. c) oraz art. 126, 127 i art. 129 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 jest niezwiązane z wielkością produkcji.
3. Do celów art. 26 ust. 6 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 wsparcie przyznane na rok kalendarzowy 2014 na mocy art. 72a i 125a rozporządzenia (WE) nr 73/2009 oblicza się bez uwzględniania jakichkolwiek zmniejszeń i wykluczeń przewidzianych w tytule II rozdział 4 rozporządzenia (WE) nr 73/2009.
4. Odniesienie w art. 26 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 do uprawnień do płatności posiadanych przez rolnika obejmuje również te uprawnienia do płatności, które w dniu złożenia wniosku na rok 2014 są dzierżawione przez rolnika innemu rolnikowi.
Artykuł 18
Ostateczne ustalenie wartości i liczby uprawnień do płatności
W przypadku gdy przekazywane rolnikom informacje, o których mowa w art. 25 ust. 10 lub w art. 40 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, opierają się na danych tymczasowych, ostateczna wartość i liczba uprawnień do płatności jest ustalana, a informacja o nich przekazywana rolnikom po przeprowadzeniu wszystkich niezbędnych kontroli zgodnie z art. 74 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, a w każdym przypadku do dnia 1 kwietnia roku następującego po pierwszym roku stosowania systemu płatności podstawowej przez dane państwo członkowskie.
Artykuł 19
Ustalenie wartości uprawnień do płatności w przypadkach szczególnych trudności
1. Jeżeli jedna lub kilka z płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 26 lub art. 40 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 odnoszących się odpowiednio do 2014 r. lub do roku poprzedzającego wdrożenie systemu płatności podstawowej, są niższe od odpowiednich kwot w roku poprzedzającym lata, których dotyczy działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności, początkowa wartość jednostkowa jest ustalana na podstawie kwot otrzymanych przez rolnika w roku poprzedzającym lata, których dotyczy działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności.
2. Państwa członkowskie mogą zdecydować o ograniczeniu stosowania ust. 1 do przypadków, w których płatności bezpośrednie dotyczące odpowiednio roku 2014 lub roku poprzedzającego wdrożenie systemu płatności podstawowej są niższe niż określony odsetek odpowiednich kwot w roku poprzedzającym lata, których dotyczy działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności. Odsetek ten wynosi co najmniej 85 %.
Artykuł 20
Klauzula umowy prywatnej w przypadku sprzedaży
1. Państwa członkowskie mogą postanowić, aby w przypadku sprzedaży gospodarstwa lub jego części rolnicy - w drodze umowy podpisanej przed ostatecznym terminem składania wniosków o przydzielenie uprawnień do płatności ustalonym przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 - mogli przenieść wraz z gospodarstwem lub jego częścią odpowiadające im uprawnienia do płatności, które mają zostać przydzielone. W takim przypadku uprawnienia do płatności przydziela się sprzedającemu i bezpośrednio przenosi się na kupującego, który w stosownych przypadkach odniesie korzyść polegającą na tym, że płatności, które sprzedający otrzymał za 2014 r. lub wartość uprawnień, które posiadał w 2014 r., o której mowa w art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, zostaną przyjęte za punkt odniesienia przy określaniu początkowej wartości jednostkowej tych uprawnień do płatności.
Takie przekazanie wymaga, aby sprzedający spełniał wymogi określone w art. 24 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i aby kupujący spełniał warunki art. 9 tego rozporządzenia.
Taka sprzedaż nie jest traktowana jako przekazanie bez gruntów w rozumieniu art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
2. Ustęp 1 stosuje się odpowiednio do państw członkowskich stosujących tytuł III rozdział 1 sekcja 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Artykuł 21
Klauzula umowy prywatnej w przypadku dzierżawy
1. Państwa członkowskie mogą postanowić, aby w przypadku dzierżawy gospodarstwa lub jego części rolnicy - w drodze umowy podpisanej przed terminem, o którym mowa w art. 20 ust. 1 akapit pierwszy - mogli wydzierżawić wraz z gospodarstwem lub jego częścią odpowiadające im uprawnienia do płatności, które mają zostać przydzielone. W takim przypadku uprawnienia do płatności przydziela się wydzierżawiającemu i bezpośrednio wydzierżawia się dzierżawcy, który w stosownych przypadkach odniesie korzyść polegającą na tym, że płatności, które wydzierżawiający otrzymał za 2014 r. lub wartość uprawnień, które posiadał w 2014 r., o której mowa w art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, zostaną przyjęte za punkt odniesienia przy określaniu początkowej wartości jednostkowej tych uprawnień do płatności.
Takie przekazanie wymaga, aby wydzierżawiający spełniał warunki art. 24 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, dzierżawca spełniał warunki art. 9 tego rozporządzenia oraz aby umowa dzierżawy wygasała po upływie ostatecznego terminu na złożenie wniosku w ramach systemu płatności podstawowej.
Taka dzierżawa nie jest traktowana jako przekazanie bez gruntów w rozumieniu art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
2. Ustęp 1 stosuje się odpowiednio do państw członkowskich stosujących tytuł III rozdział 1 sekcja 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Artykuł 22
Beneficjenci na podstawie art. 24 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013
Do celów art. 24 ust. 1 akapit trzeci lit. a) ppkt (i) tiret pierwsze rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, „ziemniaki późne” i „sadzeniaki” oznaczają ziemniaki objęte kodem CN 0701 inne niż ziemniaki przeznaczone do produkcji skrobi ziemniaczanej.
Podsekcja 2
Aktywacja i przekazanie uprawnień
Artykuł 23
Obliczanie wartości uprawnień do płatności
1. Uprawnienia do płatności obliczane są najpierw z dokładnością do trzeciego miejsca po przecinku, a następnie zaokrąglane w górę lub w dół, do najbliższego drugiego miejsca po przecinku. Jeżeli obliczenie da liczbę 5 na trzecim miejscu po przecinku, otrzymana suma zaokrąglana jest w górę do drugiego miejsca po przecinku.
2. Jeżeli rolnik przekazuje ułamkową część uprawnienia, wartość tej ułamkowej części obliczana jest proporcjonalnie dla każdego pozostałego odnośnego roku zgodnie z art. 25 lub 40 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
3. Państwa członkowskie mogą zmieniać uprawnienia do płatności poprzez łączenie ułamkowych części uprawnień posiadanych przez rolnika. Wartość łączonych uprawnień ustalana jest dla każdego pozostałego odnośnego roku zgodnie z art. 25 lub 40 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 poprzez dodanie wartości części ułamkowych.
Artykuł 24
Wymogi dotyczące aktywacji uprawnień do płatności
1. Uprawnienia do płatności mogą być zgłaszane do celów płatności raz do roku, wyłącznie przez rolnika, który je posiada (własne lub dzierżawione) na dzień upływu ostatecznego terminu na złożenie pojedynczego wniosku.
Jeżeli rolnik korzysta jednak z możliwości wprowadzenia zmian do pojedynczego wniosku zgodnie z przepisami ustanowionymi przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, może on również zgłosić do płatności te uprawnienia do płatności, które posiada (własne lub dzierżawione) na dzień powiadomienia o zmianach właściwego organu, pod warunkiem że wspomniane uprawnienia do płatności nie zostały zgłoszone do płatności przez innego rolnika w odniesieniu do tego samego roku.
Jeżeli rolnik nabywa uprawnienia do płatności w drodze ich przekazania od innego rolnika i jeżeli ten drugi rolnik już zgłosił te uprawnienia do płatności, dodatkowe zgłoszenie tych uprawnień przez nabywcę jest przyjmowane wyłącznie wtedy, gdy rolnik dokonujący przekazania już poinformował właściwy organ o przekazaniu zgodnie z przepisami ustanowionymi przez Komisję na podstawie art. 34 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i wycofa wspomniane uprawnienia do płatności ze swojego pojedynczego wniosku w terminie zmiany pojedynczego wniosku ustalonym przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
2. W przypadku gdy rolnik, po zgłoszeniu działek odpowiadających jego wszystkim dostępnym uprawnieniom do płatności na mocy art. 33 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, wyrażonym w liczbach całkowitych, nadal dysponuje działką, która odpowiada ułamkowi hektara, może on zgłosić kolejne uprawnienie do płatności, wyrażone w liczbie całkowitej, które daje prawo do płatności obliczonej proporcjonalnie do wielkości działki. Uprawnienie do płatności uznaje się za w pełni aktywowane do celów art. 31 ust. 1 lit. b) wymienionego rozporządzenia.
Artykuł 25
Przekazanie uprawnień
1. Uprawnienia do płatności mogą zostać przekazane w dowolnym momencie roku.
2. Jeżeli państwo członkowskie korzysta z możliwości przewidzianej w art. 34 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, określa ono regiony, o których mowa w tym przepisie, w pierwszym roku stosowania art. 34 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i nie później niż jeden miesiąc przed datą ustaloną przez państwo członkowskie zgodnie z art. 33 ust. 1 tego rozporządzenia.
Podsekcja 3
Rezerwy krajowe lub regionalne
Artykuł 26
Zwrot do rezerwy krajowej lub regionalnej z powodu zatrzymania względem przekazania uprawnień do płatności
Jeżeli państwo członkowskie korzysta z możliwości przewidzianej w art. 34 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, może ono zadecydować - zgodnie z obiektywnymi kryteriami, w sposób zapewniający równe traktowanie rolników oraz zapobieganie zakłóceniom rynku i konkurencji - o zwrocie do rezerwy krajowej lub regionalnej do 30 % rocznej wartości jednostkowej każdego uprawnienia do płatności przekazanego bez odpowiednich kwalifikujących się hektarów, w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, lub równowartości tej kwoty wyrażonej liczbą uprawnień do płatności.
Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą przewidzieć zwrot do 50 % rocznej wartości jednostkowej każdego uprawnienia do płatności lub równowartości tej kwoty wyrażonej liczbą uprawnień do płatności, jak określono w akapicie pierwszym, w ciągu pierwszych trzech lat stosowania systemu płatności podstawowej.
Artykuł 27
Stosowanie klauzuli nieuzasadnionych zysków
Do celów art. 28 i art. 40 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 podwyższenie wartości uprawnień do płatności, o którym mowa w tych przepisach, ustala się przez porównanie wartości uprawnień do płatności tego rolnika wynikających ze stosowania art. 25 ust. 4 i art. 26 lub art. 40 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, odpowiednio po sprzedaży lub dzierżawie, o których mowa odpowiednio w art. 28 lub art. 40 ust. 5 tego rozporządzenia, z wartością uprawnień do płatności, które rolnik ten otrzymałby bez sprzedaży lub dzierżawy.
Artykuł 28
Ustalenie uprawnień do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej na mocy art. 30 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013
1. Do celów art. 30 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, jeżeli młody rolnik lub rolnik rozpoczynający działalność rolniczą ubiega się o uprawnienia do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej, gdy nie posiada żadnych uprawnień do płatności (własnych ani dzierżawionych), otrzymuje on liczbę uprawnień do płatności równą liczbie kwalifikujących się hektarów, które posiada (własnych lub dzierżawionych) na dzień, w którym upływa ostateczny termin złożenia przez niego wniosku o przydział uprawnień do płatności lub zwiększenie ich wartości ustalony przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
2. Jeżeli młody rolnik lub rolnik rozpoczynający działalność rolniczą ubiega się o uprawnienia do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej, gdy posiada już uprawnienia do płatności (własne lub dzierżawione), otrzymuje on liczbę uprawnień do płatności równą liczbie kwalifikujących się hektarów, które posiada (własnych lub dzierżawionych) na dzień, w którym upływa ostateczny termin złożenia przez niego wniosku określony w ust. 1, i w odniesieniu do których nie posiada żadnych uprawnień do płatności (własnych ani dzierżawionych).
Jeżeli wartość uprawnień, które rolnik już posiada (własnych lub dzierżawionych) jest niższa od średniej wartości krajowej lub regionalnej, o której mowa art. 30 ust. 8 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, roczne wartości jednostkowe tych uprawnień mogą zostać zwiększone do średniej wartości krajowej lub regionalnej, jak przewidziano w art. 30 ust. 10 tego rozporządzenia.
W państwach członkowskich stosujących zwiększenie, o którym mowa w art. 30 ust. 10 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 do celów art. 30 ust. 7 tego rozporządzenia, zwiększenie, o którym mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, jest jednak obowiązkowe. Takie zwiększenie powinno być na poziomie odpowiadającym najwyższemu poziomowi zwiększenia stosowanego dla celów art. 30 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
3. W państwach członkowskich stosujących art. 24 ust. 6 lub 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 ograniczenia przydziału uprawnień do płatności ustanowione tymi przepisami mogą być stosowane odpowiednio do przydziału uprawnień do płatności na podstawie art. 30 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Państwa członkowskie mogą jednak postanowić, że jeżeli stosowanie jednego lub kilku ograniczeń, o których mowa w akapicie pierwszym, ogranicza łączną liczbę uprawnień do płatności, które rolnik już posiada i które zostały nowo przydzielone z rezerwy, do liczby niższej niż stały odsetek jego kwalifikujących się hektarów w roku, w którym ubiega się on o przydzielenie uprawnień do płatności z rezerwy, rolnikowi temu przydziela się dodatkową liczbę uprawnień do płatności odpowiadającą udziałowi w łącznej liczbie jego kwalifikujących się hektarów zgłoszonych we wniosku na ten rok zgodnie z art. 72 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
Stały odsetek, o którym mowa w akapicie drugim niniejszego artykułu, jest obliczany zgodnie z metodą, o której mowa w art. 31 ust. 2 akapit drugi niniejszego rozporządzenia.
Udział w łącznej liczbie kwalifikujących się hektarów danego rolnika, o którym to udziale mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, oblicza się jako połowę różnicy w punktach procentowych między stałym odsetkiem, o którym mowa w akapicie trzecim niniejszego ustępu, a udziałem uprawnień do płatności posiadanych przez rolnika w jego kwalifikujących się hektarach zgłoszonych zgodnie z art. 72 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 w jego wniosku na rok, o którym mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu. Do celów niniejszego akapitu „uprawnienia do płatności posiadane przez rolnika” oznaczają uprawnienie do płatności będące już w posiadaniu rolnika i uprawnienie do płatności, które ma zostać nowo przydzielone z rezerwy.
Państwa członkowskie, obliczając liczbę kwalifikujących się hektarów, o których mowa w akapitach drugim, trzecim i czwartym niniejszego ustępu, mogą zdecydować o niewłączeniu obszarów zajętych pod uprawy trwałe, trwałe użytki zielone znajdujące się na obszarach o trudnych warunkach klimatycznych, o których mowa w art. 24 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, lub obszary uznane za trwałe użytki zielone zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Państwa członkowskie korzystające z możliwości przewidzianej w art. 23 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i dotyczącej stosowania systemu płatności podstawowej na poziomie regionalnym mogą oprzeć metodę obliczania, o której mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, na łącznej liczbie przydzielonej lub zgłoszonej w 2015 r. w danym regionie.
Do celów określenia progu, o którym mowa w akapicie drugim, nie uwzględnia się gruntu nabytego lub wziętego w dzierżawę przez rolnika po 19 października 2011 r.
4. Do celów niniejszego artykułu uwzględnia się jedynie tych rolników rozpoczynających działalność rolniczą, którzy rozpoczęli działalność rolniczą w roku kalendarzowym 2013 lub w latach późniejszych oraz którzy złożyli wniosek o płatność podstawową nie później niż dwa lata po upływie roku kalendarzowego, w którym rozpoczęli działalność rolniczą.
Artykuł 29
Ustalenie uprawnień do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej na mocy art. 30 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013
1. Do celów art. 30 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, w przypadku gdy nowe uprawnienia do płatności są przydzielane w sposób przewidziany w art. 30 ust. 10 tego rozporządzenia, zostają one przydzielone zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym artykule, a także zgodnie z obiektywnymi kryteriami określonymi przez dane państwo członkowskie.
2. W przypadku gdy rolnik nieposiadający żadnych uprawnień do płatności (własnych ani dzierżawionych) jest uprawniony zgodnie z art. 30 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 do otrzymania uprawnień do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej i złoży o nie wniosek, otrzymuje on liczbę uprawnień do płatności maksymalnie do liczby kwalifikujących się hektarów, które posiada (własne lub dzierżawione) na dzień, w którym upływa ostateczny termin złożenia przez niego wniosku określony w art. 28 ust. 1.
3. W przypadku gdy rolnik posiadający uprawnienia do płatności (własne lub dzierżawione) jest uprawniony zgodnie z art. 30 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 do otrzymania uprawnień do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej i złoży o nie wniosek, otrzymuje on liczbę uprawnień do płatności maksymalnie do liczby kwalifikujących się hektarów, które posiada (własne lub dzierżawione) na dzień, w którym upływa ostateczny termin złożenia przez niego wniosku określony w art. 28 ust. 1, i w odniesieniu do których nie posiada żadnego uprawnienia do płatności (własnego ani dzierżawionego).
Jeżeli wartość uprawnień, które rolnik już posiada (własnych lub dzierżawionych) jest niższa od średniej wartości krajowej lub regionalnej, o której mowa art. 30 ust. 8 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, roczne wartości jednostkowe tych uprawnień mogą zostać zwiększone do średniej wartości krajowej lub regionalnej, jak przewidziano w art. 30 ust. 10 tego rozporządzenia.
4. Do celów ust. 1 państwa członkowskie nie ustanawiają kryteriów dotyczących produkcji lub innych danych dla poszczególnych sektorów na okres po terminie wyznaczonym przez państwo członkowskie zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 w odniesieniu do roku składania wniosków 2013.
Artykuł 30
Dalsze przepisy dotyczące ustalania uprawnień do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej
1. W przypadku zwiększania rocznych wartości jednostkowych uprawnień do płatności, o którym mowa w art. 30 ust. 10 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, państwa członkowskie zwiększają wartość jednostkową uprawnień do płatności, które rolnik już posiada (własne lub dzierżawione) w dniu składania wniosku o przydział uprawnień z rezerwy krajowej lub regionalnej zgodnie z obiektywnymi kryteriami oraz w taki sposób, aby zapewnić równe traktowanie rolników oraz aby uniknąć wystąpienia zakłóceń rynku i konkurencji.
2. Do celów ust. 1 państwa członkowskie nie ustanawiają kryteriów dotyczących produkcji lub innych danych dla poszczególnych sektorów na okres po terminie wyznaczonym przez państwo członkowskie zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009 w odniesieniu do roku składania wniosków 2013.
Artykuł 31
Szczególne trudności
1. Jeżeli wskutek działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych rolnik nie miał możliwości złożenia wniosku o przydział uprawnień do płatności zgodnie z art. 24 ust. 1 lub art. 39 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i ubiega się o uprawnienia do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej, przydziela mu się uprawnienia do płatności na podstawie art. 30 ust. 7 lit. c) tego rozporządzenia. Państwa członkowskie ustanawiają roczne wartości jednostkowe uprawnień do płatności przydzielanych zgodnie z odpowiednio art. 25 lub 40 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i decyzjami podjętymi przez państwo członkowskie w odniesieniu do opcji przewidzianych w tych artykułach.
2. Państwa członkowskie mogą postanowić, że jeżeli stosowanie jednego lub kilku ograniczeń dotyczących przydziału uprawnień do płatności określonych w art. 24 ust. 3-7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 ogranicza liczbę uprawnień do płatności przydzielonych rolnikowi do liczby niższej niż stały odsetek jego kwalifikujących się hektarów i jeżeli rolnik ubiega się o uprawnienia do płatności z rezerwy krajowej lub regionalnej, takiego rolnika uznaje się za znajdującego się w „określonych niekorzystnych warunkach” zgodnie z art. 30 ust. 7 lit. b) tego rozporządzenia. W takim przypadku rolnikowi przydziela się liczbę uprawnień do płatności zgodnie z art. 30 ust. 7 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 odpowiadającą udziałowi w łącznej liczbie jego kwalifikujących się hektarów zgłoszonych we wniosku za 2015 r. zgodnie z art. 72 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
Stały odsetek, o którym mowa w akapicie pierwszym, oblicza się jako łączną liczbę uprawnień do płatności przydzielonych w danym państwie członkowskim w 2015 r., po zastosowaniu ograniczeń przewidzianych w art. 24 ust. 3-7 rozporządzenia (UE) n 1307/2013, podzieloną przez łączną liczbę kwalifikujących się hektarów zgłoszonych w państwie członkowskim w 2015 r. zgodnie z art. 72 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
Udział w łącznej liczbie kwalifikujących się hektarów danego rolnika, o którym to udziale mowa w akapicie pierwszym, oblicza się jako połowę różnicy w punktach procentowych między stałym odsetkiem, o którym mowa w akapitach pierwszym i drugim, a udziałem uprawnień do płatności posiadanych przez rolnika w jego kwalifikujących się hektarach zgłoszonych w 2015 r. zgodnie z art. 72 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
Państwa członkowskie, obliczając liczbę kwalifikujących się hektarów, o których mowa w akapitach pierwszym, drugim i trzecim niniejszego ustępu, mogą zdecydować, by nie włączać obszarów zajętych pod uprawy trwałe, trwałe użytki zielone znajdujące się na obszarach o trudnych warunkach klimatycznych, o których mowa w art. 24 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, lub obszary uznane za trwałe użytki zielone zgodnie z art. 4 ust. 2 akapit drugi tego rozporządzenia.
Państwa członkowskie korzystające z możliwości przewidzianej w art. 23 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i dotyczącej stosowania systemu płatności podstawowej na poziomie regionalnym mogą oprzeć metodę obliczania, o której mowa w akapicie drugim niniejszego ustępu, na łącznej liczbie przydzielonej lub zgłoszonej w 2015 r. w danym regionie.
Do celów określenia progu, o którym mowa w akapicie pierwszym, nie uwzględnia się gruntu nabytego lub wziętego w dzierżawę przez rolnika po 19 października 2011 r.
Podsekcja 4
Państwa członkowskie stosujące art. 21 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013
Artykuł 32
Wdrożenie w państwach członkowskich stosujących art. 21 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013
O ile nie przewidziano inaczej w niniejszej sekcji, przepisy niniejszej sekcji mają zastosowanie do państw członkowskich stosujących art. 21 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Artykuł 33
Stosowanie art. 21 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013
Do celów ustalenia, które uprawnienia do płatności wygasają zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, pierwszeństwo mają te uprawnienia do płatności, które mają najniższe wartości.
W przypadku gdy uprawnienia do płatności mają taką samą wartość, liczbę uprawnień do płatności posiadanych na własność oraz liczbę dzierżawionych uprawnień do płatności obniża się w takich samych proporcjach.
Państwa członkowskie mogą zdecydować o stosowaniu akapitów pierwszego i drugiego na poziomie regionalnym.
Artykuł 34
Ustalanie wartości uprawnień do płatności na podstawie art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 w przypadku państw członkowskich stosujących art. 21 ust. 3 tego rozporządzenia
Do celów ustalenia początkowej wartości jednostkowej uprawnień do płatności państwa członkowskie stosujące art. 21 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 mogą dostosować kwotę płatności na 2014 r., o których mowa w art. 26 ust. 5 tego rozporządzenia, poprzez odjęcie - przed uwzględnieniem zmniejszeń i wykluczeń - kwoty wynikającej z uprawnień do płatności, które wygasły na mocy art. 21 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
SEKCJA 2
System jednolitej płatności obszarowej
Artykuł 35
Kwalifikujące się hektary w państwach członkowskich stosujących system jednolitej płatności obszarowej
Do celów systemu jednolitej płatności obszarowej przewidzianego w tytule III rozdział 1 sekcja 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, włączając wszelkie odniesienia w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013 do kwalifikujących się hektarów zgłoszonych do celów tego systemu, uwzględnia się tylko te kwalifikujące się hektary, które zostały zatwierdzone w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014.
Artykuł 36
Stosowanie art. 36 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013
1. Do celów różnicowania jednolitej płatności obszarowej przewidzianego w art. 36 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 stosuje się następujące zasady:
a)
odniesienie do środków wsparcia specjalnego, o których mowa w art. 68 ust. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (WE) nr 73/2009, pozostaje bez uszczerbku dla możliwości uwzględniania przez państwa członkowskie tylko jednego lub kilku środków wdrożonych w ramach takich środków wsparcia specjalnego;
b)
państwa członkowskie mogą, zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami, decydować o poziomie wsparcia, jakie należy uwzględnić dla jednego lub więcej systemów stosowanych przez zainteresowane państwo członkowskie zgodnie z art. 36 ust. 3 akapit drugi tego rozporządzenia oraz, w stosownych przypadkach, zgodnie z akapitem trzecim wspomnianego przepisu. Przy uwzględnianiu wsparcia przyznanego w ramach odpowiedniego systemu w 2014 r. kwota wykorzystana do różnicowania jednolitej płatności obszarowej nie może być jednak wyższa niż odpowiednia kwota przyznana indywidualnemu rolnikowi w ramach takiego systemu w 2014 r.;
c)
przy uwzględnianiu wsparcia przyznanego zgodnie z art. 68 ust. 1 lit. c) oraz art. 126, 127 i 129 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 takie różnicowanie nie zmienia tego, że systemy te pozostają niezwiązane z wielkością produkcji.
Takie różnicowanie dostępne jest dla rolników, którzy w 2014 r. otrzymali wsparcie, o którym mowa art. 36 ust. 3 akapity drugi, trzeci i czwarty rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Kwota na hektar ustalana jest co roku poprzez podzielenie kwoty wykorzystanej do różnicowania jednolitej płatności obszarowej dostępnej dla indywidualnego rolnika przez liczbę kwalifikujących się hektarów zgłoszonych przez tego rolnika zgodnie z art. 72 ust. 1 akapit pierwszy lit a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
2. Jeżeli kwota wsparcia w ramach jednego systemu lub większej ich liczby, o których to systemach mowa w art. 36 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, odnosząca się do 2014 r. jest niższa od odpowiednich kwot w roku poprzedzającym lata, których dotyczy działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności, państwo członkowskie uwzględnia wsparcie udzielane w ramach danych systemów wsparcia w roku poprzedzającym lata, których dotyczy działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności.
Państwa członkowskie mogą zdecydować o ograniczeniu stosowania akapitu pierwszego do przypadków, w których płatności bezpośrednie dotyczące roku 2014 są niższe niż określony odsetek odpowiednich kwot w roku poprzedzającym lata, których dotyczy działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności. Odsetek ten wynosi co najmniej 85 %.
3. Państwa członkowskie mogą postanowić, że w przypadku faktycznego lub przewidywanego dziedziczenia różnicowanie jednolitej płatności obszarowej jest dostępne dla rolnika, który odziedziczył gospodarstwo, pod warunkiem że rolnik ten kwalifikuje się w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej.
Artykuł 37
Produkcja konopi w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej
Art. 9 stosuje się odpowiednio w odniesieniu do systemu jednolitej płatności obszarowej.
ROZDZIAŁ 3
ZAZIELENIANIE
SEKCJA 1
Równoważność
Artykuł 38
Wymogi mające zastosowanie do krajowych lub regionalnych systemów certyfikacji
1. Państwa członkowskie, które postanowią wdrażać praktyki równoważne, o których mowa w art. 43 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, wyznaczają co najmniej jeden publiczny lub prywatny organ certyfikacyjny, którego celem jest zaświadczanie, że rolnicy stosują w swoich gospodarstwach praktyki zgodne z art. 43 ust. 3 tego rozporządzenia.
2. Publiczne lub prywatne organy certyfikacyjne spełniają następujące warunki:
a)
posiadają wiedzę fachową, sprzęt oraz infrastrukturę wymagane do wykonywania zadań certyfikacyjnych;
b)
posiadają wystarczającą liczbę wykwalifikowanych i doświadczonych pracowników;
c)
są bezstronne i nie pozostają w żadnym konflikcie interesów w zakresie wykonywania zadań certyfikacyjnych.
Prywatne organy certyfikacyjne są akredytowane zgodnie z EN ISO/IEC 17021 (wymagania dotyczące jednostek prowadzących audyt i certyfikację systemów zarządzania) lub EN ISO/IEC 17065 (Ocena zgodności - Wymagania dla jednostek certyfikujących wyroby, procesy i usługi) w sektorze produkcji rolnej. Akredytacją zajmuje się wyłącznie krajowa jednostka akredytująca w danym państwie członkowskim zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 (21).
3. Wyznaczenie publicznego lub prywatnego organu certyfikacyjnego zostaje cofnięte, jeżeli organ ten nie spełnia warunków wyznaczenia określonych w ust. 2.
Artykuł 39
Obliczanie kwoty, o której mowa w art. 28 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013
1. W przypadku rolników, którzy postanowią przestrzegać praktyk, o których mowa w sekcji I pkt 3 i 4 oraz w sekcji III pkt 7 w załączniku IX do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz wszelkich innych praktyk równoważnych dodanych do tego załącznika, w odniesieniu do których potrzebne jest specjalne obliczenie w celu uniknięcia podwójnego finansowania, uznanych za praktyki równoważne na podstawie art. 43 ust. 3 lit. a) tego rozporządzenia, państwa członkowskie odliczają od kwoty wsparcia na hektar obliczonej na podstawie art. 28 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 kwotę odpowiadającą jednej trzeciej średniej płatności z tytułu zazieleniania na hektar w danym państwie członkowskim lub regionie w odniesieniu do każdej praktyki w zakresie zazieleniania, z którą dana praktyka jest równoważna.
Średnią płatność z tytułu zazieleniania na hektar w danym państwie członkowskim lub regionie oblicza się na podstawie wartości procentowej, o której mowa w art. 47 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, dotyczącej średniej krajowych pułapów na lata 2015-2019 określonych w załączniku II do tego rozporządzenia, oraz na podstawie liczby kwalifikujących się hektarów zgłoszonych zgodnie z art. 33 lub art. 36 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 w 2015 r. Państwa członkowskie, które postanowią już w 2015 r. wdrożyć praktyki, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, mogą oszacować liczbę kwalifikujących się hektarów zgłoszonych w 2015 r. w oparciu o zgłoszenia złożone w 2014 r. na podstawie art. 34 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009.
2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie, które postanowią zastosować art. 43 ust. 9 akapit trzeci rozporządzenia (UE) 1307/2013, mogą zdecydować o zastosowaniu odliczenia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w indywidualnych przypadkach, w kwocie odpowiadającej jednej trzeciej średniej płatności z tytułu zazieleniania na hektar w przypadku danego rolnika.
Średnią płatność z tytułu zazieleniania dla danego rolnika oblicza się na podstawie średniej płatności indywidualnej obliczonej zgodnie z art. 43 ust. 9 akapity trzeci i czwarty rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 na lata 2015-2019 oraz na podstawie liczby kwalifikujących się hektarów zgłoszonych przez rolnika zgodnie z art. 33 tego rozporządzenia w 2015 r.
SEKCJA 2
Dywersyfikacja upraw
Artykuł 40
Obliczanie udziału różnych upraw w celu dywersyfikacji upraw
1. Do celów obliczania udziału różnych upraw, przewidzianego w art. 44 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, uwzględnia się okres obejmujący najistotniejszą część okresu uprawy z uwzględnieniem tradycyjnych praktyk uprawy stosowanych w danym państwie.
Państwa członkowskie informują rolników o tym okresie odpowiednio wcześnie. Dla celów obliczenia udziału różnych upraw każdy hektar na łącznej powierzchni gruntów ornych gospodarstwa uwzględnia się tylko raz w jednym roku składania wniosków.
2. Dla celów obliczenia udziału różnych upraw obszar zajęty pod daną uprawę może obejmować elementy krajobrazu, które stanowią część kwalifikującego się obszaru zgodnie z art. 9 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014.
3. Na obszarze, na którym stosuje się uprawę mieszaną polegającą na jednoczesnym prowadzeniu dwóch lub większej liczby upraw w oddzielnych rzędach, każdą uprawę liczy się jako oddzielną, jeśli pokrywa ona co najmniej 25 % tego obszaru. Powierzchnię obszaru pokrytego oddzielnymi uprawami oblicza się, dzieląc powierzchnię obszaru, na którym prowadzi się uprawę mieszaną, przez liczbę upraw pokrywających co najmniej 25 % tego obszaru, niezależnie od faktycznego udziału danej uprawy na tym obszarze.
Obszary, na których prowadzi się uprawę mieszaną, w której w główną uprawę wsiewa się drugą uprawę, uznaje się za obszary zajęte jedynie pod uprawę główną.
Obszary, na których wysiewa się mieszankę nasion, uznaje się za obszary objęte jedną pojedynczą uprawą, niezależnie od poszczególnych roślin zawartych w mieszance. Nie naruszając przepisów art. 44 ust. 4 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, taką pojedynczą uprawę określa się jako „uprawę mieszaną”. Jeżeli można ustalić, że gatunki z różnych mieszanek nasion różnią się od siebie, państwa członkowskie mogą uznać takie różne mieszanki nasion za oddzielne pojedyncze uprawy, pod warunkiem że te różne mieszanki nasion nie są stosowane do uprawy, o której mowa w art. 44 ust. 4 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
SEKCJA 3
Trwałe użytki zielone
Artykuł 41
Ramy wyznaczania dalszego zakresu obszarów trwałych użytków zielonych wrażliwych pod względem środowiskowym poza obszarami Natura 2000
Wrażliwe pod względem środowiskowym obszary trwałych użytków zielonych nienależące do obszarów objętych dyrektywą 92/43/EWG ani dyrektywą 2009/147/WE, o których mowa w art. 45 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, wyznacza się na podstawie co najmniej jednego z poniższych kryteriów:
a)
obszar obejmuje gleby organiczne z dużą zawartością węgla organicznego, takie jak gleby torfowe czy tereny podmokłe;
b)
obszar obejmuje siedliska wymienione w załączniku I do dyrektywy 92/43/EWG lub chronione na podstawie przepisów krajowych;
c)
na obszarze występują gatunki roślin wymienione w załączniku II do dyrektywy 92/43/EWG lub chronione na podstawie przepisów krajowych;
d)
obszar ma szczególne znaczenie dla gatunków dzikiego ptactwa wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2009/147/WE;
e)
obszar ma szczególne znaczenie dla gatunków dzikich zwierząt chronionych zgodnie z dyrektywą 92/43/EWG lub na podstawie przepisów krajowych;
f)
obszar obejmuje trwałe użytki zielone o wysokiej wartości przyrodniczej określone w oparciu o obiektywne kryteria ustanowione przez dane państwo członkowskie;
g)
obszar obejmuje gleby poważnie zagrożone erozją;
h)
obszar jest położony na terenie wrażliwym wyznaczonym w ramach planów gospodarowania wodami w dorzeczu zgodnie z dyrektywą 2000/60/WE.
Państwa członkowskie mogą co roku decydować o dodaniu nowo wyznaczonych obszarów i informują zainteresowanych rolników o tej decyzji w odpowiednim czasie.
Artykuł 42
Ponowne przekształcenie w przypadku nieprzestrzegania obowiązku dotyczącego obszarów trwałych użytków zielonych wrażliwych pod względem środowiskowym
Nie naruszając przepisów dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (22), w przypadku gdy rolnik przekształcił lub zaorał trwałe użytki zielone objęte obowiązkiem, o którym mowa w art. 45 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, zainteresowane państwo członkowskie ustanawia obowiązek ponownego przekształcenia tego obszaru w trwały użytek zielony i może, w poszczególnych przypadkach, udzielić danemu rolnikowi szczegółowych instrukcji dotyczących tego, jak naprawić szkody wyrządzone środowisku, aby przywrócić obszarowi status wrażliwego pod względem środowiskowym.
W razie ustalenia, że przepisy nie są przestrzegane, bezzwłocznie informuje się rolnika o obowiązku ponownego przekształcenia oraz o dacie, przed upływem której ten obowiązek należy wypełnić. Data ta przypada nie później niż data złożenia pojedynczego wniosku na następny rok lub w przypadku Szwecji i Finlandii - nie później niż dnia 30 czerwca roku następnego.
Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 obszary objęte ponownym przekształceniem uważa się za trwałe użytki zielone od pierwszego dnia ponownego przekształcenia i są one objęte obowiązkiem, o którym mowa w art. 45 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Artykuł 43
Obliczanie wskaźnika trwałych użytków zielonych
1. Obszary zgłoszone przez rolników uczestniczących w systemie dla małych gospodarstw, o którym mowa w tytule V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, jak również jednostki gospodarstwa wykorzystywane do celów produkcji ekologicznej zgodnie z art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 (23), nie są uwzględniane w udziale powierzchni trwałych użytków zielonych w stosunku do łącznej powierzchni użytków rolnych ani we wskaźniku referencyjnym, o których mowa w art. 45 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
2. Przy obliczaniu powierzchni trwałych użytków zielonych zgodnie z art. 45 ust. 2 akapit drugi lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 można odjąć powierzchnię obszarów zgłoszonych przez rolników w 2012 r. jako grunt pod pastwiska trwałe, który został przekształcony w grunt o innym rodzaju użytkowania, maksymalnie do liczby hektarów pastwiska trwałego lub trwałych użytków zielonych ustalonej przez rolników po 2012 r. i zgłoszonej w 2015 r. na poziomie krajowym, regionalnym, podregionalnym lub na poziomie gospodarstwa, pod warunkiem że spełniono obowiązujące wymogi dotyczące utrzymywania pastwisk trwałych ustanowione w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 i w art. 93 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
Przy obliczaniu liczby hektarów pastwisk trwałych lub trwałych użytków zielonych ustalonej po 2012 r., o której mowa w akapicie pierwszym, uwzględnia się tylko hektary pastwisk trwałych lub trwałych użytków zielonych na obszarze użytków rolnych zgłoszonych w latach 2012, 2013 lub 2014 zgodnie z art. 34 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009.
3. Państwa członkowskie dostosowują wskaźnik odniesienia, jeżeli uznają, że na jego zmianę w sposób znaczący wpływa w szczególności zmiana obszaru objętego produkcją ekologiczną lub zmiana liczby uczestników systemu dla małych gospodarstw. W takich przypadkach państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję o wprowadzonych dostosowaniach oraz podają uzasadnienie takich dostosowań.
Artykuł 44
Utrzymanie wskaźnika trwałych użytków zielonych
1. Państwa członkowskie mogą nakładać na rolników indywidualny obowiązek nieprzekształcania trwałych użytków zielonych bez uprzedniego indywidualnego zezwolenia. Rolnicy są informowani o tym obowiązku bezzwłocznie i w każdym przypadku przed dniem 15 listopada roku, w którym zainteresowane państwo członkowskie podejmuje taką decyzję. Obowiązek ten stosuje się jedynie do rolników, wobec których mają zastosowanie obowiązki zgodnie z tytułem III rozdział 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 w odniesieniu do trwałych użytków zielonych nieobjętych przepisami art. 45 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Przy wydawaniu zezwoleń można stosować obiektywne i niedyskryminacyjne kryteria, w tym kryteria środowiskowe. Jeśli w odniesieniu do zezwolenia, o którym mowa w akapicie pierwszym, ma zastosowanie warunek, zgodnie z którym należy wyznaczyć inny obszar o takiej samej liczbie hektarów jako trwałe użytki zielone, to obszar taki, na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, należy uważać za trwałe użytki zielone od pierwszego dnia przekształcenia. Obszary takie wykorzystuje się do uprawy traw lub innych pastewnych roślin zielnych przynajmniej przez okres pięciu kolejnych lat po dacie przekształcenia, lub o ile tak zdecyduje państwo członkowskie, w przypadku gdy rolnicy przekształcają obszary, które już wcześniej były wykorzystywane do uprawy traw lub innych pastewnych roślin zielnych w trwałe użytki zielone, przez taką liczbę lat, jaka jest konieczna, aby uzyskać okres pięciu kolejnych lat.
2. W przypadku stwierdzenia, że wskaźnik, o którym mowa w art. 45 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, zmniejszył się o ponad 5 % w stosunku do wskaźnika referencyjnego, o którym mowa w tym artykule, zainteresowane państwo członkowskie nakłada obowiązek ponownego przekształcenia obszaru w trwałe użytki zielone oraz ustanawia przepisy mające na celu zapobieganie nowemu przekształcaniu trwałych użytków zielonych.
Państwa członkowskie określają, którzy spośród rolników spełniających poniższe warunki, są objęci obowiązkiem ponownego przekształcenia:
a)
rolnicy podlegający obowiązkom określonym w tytule III rozdział 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 w odniesieniu do trwałych użytków zielonych nieobjętych przepisami art. 45 ust. 1 tego rozporządzenia; oraz
b)
rolnicy, którzy - w oparciu o wnioski złożone zgodnie z art. 72 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 lub art. 19 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 w ciągu dwóch poprzednich lat kalendarzowych lub w 2015 r. w ciągu trzech poprzednich lat kalendarzowych - dysponowali obszarami rolniczymi, które powstały w wyniku przekształcenia trwałych użytków zielonych lub gruntów pod pastwiska trwałe w grunty do wykorzystywania w innych celach.
W przypadku gdy okresy, o których mowa w akapicie drugim lit. b), obejmują lata kalendarzowe przed 2015 r., obowiązek ponownego przekształcenia ma zastosowanie również do obszarów, które zostały przekształcone w grunty do wykorzystywania w innych celach z gruntów pod pastwiska trwałe objętych obowiązkiem, o którym mowa w art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 lub art. 93 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
Przy określaniu, którzy rolnicy mają ponownie przekształcić obszary w trwałe użytki zielone, państwa członkowskie nakładają ten obowiązek w pierwszej kolejności na rolników dysponujących obszarem, który został przekształcony w grunt o innym rodzaju wykorzystywania z trwałych użytków zielonych lub gruntów pod pastwiska trwałe, w stosownych przypadkach, z naruszeniem wymogu uzyskania zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu lub w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1122/2009. Ci rolnicy przekształcają ponownie cały przekształcony obszar.
3. Jeśli zastosowanie ust. 2 akapit czwarty nie prowadzi do wzrostu wskaźnika, o którym mowa w art. 45 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, ponad próg 5 %, państwa członkowskie ustanawiają przepisy, zgodnie z którymi rolnicy, którzy dysponują obszarem przekształconym z obszaru trwałych użytków zielonych lub z gruntów pod pastwiska trwałe w grunt o innym rodzaju wykorzystywania w okresach, o których mowa w ust. 2 akapit drugi lit. b) niniejszego artykułu, mają ponownie przekształcić również odsetek tego przekształconego obszaru w trwałe użytki zielone lub wyznaczyć inny obszar odpowiadający temu odsetkowi jako obszar trwałych użytków zielonych. Ten odsetek oblicza się w oparciu o obszar przekształcony przez rolnika w okresach, o których mowa w ust. 2 akapit drugi lit. b) niniejszego artykułu, oraz obszar konieczny do zwiększenia wskaźnika, o którym mowa w art. 45 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, powyżej progu 5 %.
W celu obliczenia odsetka, o którym mowa w akapicie pierwszym, państwa członkowskie mogą wyłączyć z obszaru przekształconego przez rolnika te obszary, które stały się trwałymi użytkami zielonymi po dniu 31 grudnia 2015 r., pod warunkiem że państwa członkowskie przeprowadzają administracyjne kontrole krzyżowe trwałych użytków zielonych corocznie zgłaszanych w geoprzestrzennym wniosku o przyznanie pomocy poprzez ich przestrzenne oddzielenie od obszarów zgłoszonych w 2015 r. jako pastwiska trwałe i zarejestrowanych w systemie identyfikacji działek rolnych oraz że te obszary użytków zielonych nie zostały ustanowione w wyniku wypełniania obowiązku ponownego przekształcenia lub wyznaczenia obszaru trwałych użytków zielonych zgodnie z ust. 2 lub niniejszym ustępem. Jeśli jednak takie wyłączenie nie pozwala na zwiększenie wskaźnika, o którym mowa w art. 45 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, powyżej progu 5 %, wówczas państwa członkowskie nie wyłączają tych obszarów.
Trwałe użytki zielone lub grunty pod pastwiska trwałe utworzone przez rolników w ramach zobowiązań zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1698/2005 (24) i rozporządzeniem (UE) nr 1305/2013 nie są uwzględniane jako część obszaru przekształconego przez rolnika dla celów obliczenia odsetka, o którym mowa w akapicie pierwszym.
Rolnicy są informowani o indywidualnym obowiązku ponownego przekształcenia i o przepisach mających na celu zapobieganie nowemu przekształcaniu trwałych użytków zielonych bezzwłocznie oraz w każdym przypadku przed dniem 31 grudnia roku, w którym stwierdzono obniżenie wskaźnika poniżej 5 %. Obowiązek ponownego przekształcenia należy wypełnić przed datą złożenia pojedynczego wniosku na następny rok lub w przypadku Szwecji i Finlandii - przed dniem 30 czerwca roku następnego.
Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 obszary ponownie przekształcone w trwałe użytki zielone lub wyznaczone jako trwałe użytki zielone uważa się za trwałe użytki zielone od pierwszego dnia ponownego przekształcenia lub wyznaczenia. Obszary te wykorzystuje się do uprawy traw lub innych pastewnych roślin zielnych przynajmniej przez okres pięciu kolejnych lat po dacie przekształcenia, lub o ile tak zdecyduje państwo członkowskie, w przypadku gdy rolnicy przekształcają obszary, które już wcześniej były wykorzystywane do uprawy traw lub innych pastewnych roślin zielnych w trwałe użytki zielone, przez tyle lat, ile jest konieczne, aby uzyskać okres pięciu kolejnych lat.
SEKCJA 4
Obszar proekologiczny
Artykuł 45
Dalsze kryteria dla rodzajów obszarów proekologicznych
1. W odniesieniu do kwalifikacji rodzajów obszarów wymienionych w art. 46 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 jako obszary proekologiczne zastosowanie mają ust. 2-11 niniejszego artykułu.
2. Na gruntach ugorowanych nie ma produkcji rolnej. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 grunty ugorowane w celu spełnienia warunku obszaru proekologicznego od ponad pięciu lat pozostają gruntami ornymi.
3. Tarasy są tarasami chronionymi zgodnie z normą GAEC 7, o której mowa w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, oraz innymi tarasami. Państwa członkowskie mogą zdecydować, że za obszary proekologiczne uznają jedynie tarasy objęte normą GAEC 7. Państwa członkowskie, które zdecydują się uznać także inne tarasy, ustalają kryteria dotyczące tych innych tarasów, w tym minimalną wysokość na podstawie uwarunkowań krajowych lub regionalnych.
4. Elementy krajobrazu pozostają do dyspozycji rolnika; należą do nich elementy chronione zgodnie z GAEC 7, SMR 2 lub SMR 3, o których mowa w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, oraz następujące elementy:
a)
żywopłoty lub pasy porośnięte lasem o szerokości do 10 metrów;
b)
zadrzewienie pojedyncze o średnicy korony minimum 4 metry;
c)
zadrzewienie liniowe o średnicy korony minimum 4 metry. Odległość między koronami nie przekracza 5 metrów;
d)
zadrzewienie grupowe charakteryzujące się pełnym zwarciem drzewostanu oraz lasy odroślowe - w obu przypadkach maksymalnie 0,3 ha;
e)
obrzeża pól o szerokości 1-20 metrów, na których nie prowadzi się produkcji rolnej;
f)
stawy o maksymalnej powierzchni 0,1 ha. Zbiorników z betonu lub tworzywa sztucznego nie uznaje się za obszar proekologiczny;
g)
rowy o maksymalnej szerokości 6 metrów, w tym otwarte cieki wodne do celów nawadniania lub odwadniania. Kanałów o betonowych ścianach nie uznaje się za obszar proekologiczny;
h)
tradycyjne murki kamienne.
W należycie uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o ograniczeniu wyboru elementów krajobrazu do tych objętych GAEC 7, SMR 2 lub SMR 3, o których mowa w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, lub do jednego lub kilku elementów wymienionych w akapicie pierwszym lit. a)-h).
Do celów akapitu pierwszego lit. b) i c) państwa członkowskie mogą włączyć drzewa o średnicy poniżej 4 metrów, które uznają za cenne elementy krajobrazu.
Do celów akapitu pierwszego lit. e) państwa członkowskie mogą ustalić niższą maksymalną szerokość.
Do celów akapitu pierwszego lit. f) państwa członkowskie mogą ustalić minimalną wielkość stawów oraz mogą postanowić, że do wielkości stawu włącza się pas roślinności nadbrzeżnej wzdłuż wody o szerokości do 10 metrów. Mogą one określić kryteria gwarantujące, że stawy posiadają walory przyrodnicze, biorąc pod uwagę rolę, jaką stawy naturalne odgrywają w ochronie siedlisk i gatunków.
Do celów akapitu pierwszego lit. h) państwa członkowskie ustanawiają minimalne kryteria oparte na krajowych lub regionalnych uwarunkowaniach, w tym ograniczenia dotyczące wysokości i szerokości.
5. Strefy buforowe obejmują strefy buforowe wzdłuż cieków wodnych wymagane na podstawie GAEC 1, SMR 1 lub SMR 10, o których mowa w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, oraz inne strefy buforowe. Minimalną szerokość tych innych stref buforowych określają państwa członkowskie, jednak nie może być ona mniejsza niż 1 metr. Strefy te są umiejscowione na polu uprawnym lub przylegają do niego w taki sposób, że ich dłuższe krawędzie są równoległe do krawędzi cieku wodnego lub jednolitej części wód. Wzdłuż cieków wodnych strefy te mogą obejmować pasy roślinności nadbrzeżnej o szerokości do 10 metrów. W strefach buforowych nie prowadzi się produkcji rolnej. Na zasadzie odstępstwa od wymogu nieprowadzenia produkcji państwa członkowskie mogą zezwolić na wypasanie zwierząt lub wycinanie roślin, pod warunkiem że nadal możliwe jest odróżnienie danej strefy buforowej od sąsiadujących gruntów rolnych.
6. Hektary rolno-leśne są gruntami ornymi kwalifikującymi się do systemu płatności podstawowej lub systemu jednolitej płatności obszarowej, o których mowa w tytule III rozdział 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, i spełniającymi warunki, za które przyznano lub przyznaje się wsparcie zgodnie z art. 44 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 23 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013.
7. W odniesieniu do stref kwalifikujących się hektarów na obrzeżach lasu państwa członkowskie mogą zezwolić na produkcję rolną, ustanowić wymóg braku produkcji rolnej lub pozostawić rolnikom te dwie opcje. W przypadku gdy państwa członkowskie postanowią nie zezwalać na prowadzenie produkcji rolnej, na zasadzie odstępstwa od wymogu braku produkcji mogą one zezwolić na wypasanie zwierząt lub wycinanie roślin, pod warunkiem że nadal możliwe jest odróżnienie danej strefy od sąsiadujących gruntów rolnych. Minimalną szerokość tych stref określają państwa członkowskie, jednak nie jest ona mniejsza niż 1 metr. Maksymalna szerokość wynosi 10 metrów.
8. Dla obszarów, na których znajdują się zagajniki o krótkiej rotacji i na których nie stosuje się nawozów mineralnych lub środków ochrony roślin, państwa członkowskie ustanawiają wykaz gatunków, które mogą być stosowane do tego celu, w drodze wyboru z wykazu ustanowionego na podstawie art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 gatunków, które są najbardziej odpowiednie z ekologicznego punktu widzenia, a tym samym z wyłączeniem gatunków, które jednoznacznie nie są rodzime. Państwa członkowskie ustanawiają również wymogi dotyczące stosowania nawozów mineralnych i środków ochrony roślin, mając na uwadze cel obszarów proekologicznych, a zwłaszcza ochronę i poprawę różnorodności biologicznej.
9. Obszary międzyplonów lub okrywy zielonej obejmują takie obszary ustanowione na podstawie wymogów SMR 1, o których mowa w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, oraz inne obszary międzyplonów lub okrywy zielonej, pod warunkiem że zostały utworzone poprzez wysianie mieszanki gatunków uprawnych lub poprzez wsiewki w uprawie głównej. Państwa członkowskie ustanawiają wykaz mieszanek gatunków roślin uprawnych, które mają być stosowane, oraz okres wysiewania roślin na międzyplony lub okrywę zieloną, oraz mogą ustanowić dodatkowe warunki, w szczególności w odniesieniu do metod produkcji. Okres, który ma być ustalony przez państwa członkowskie, kończy się nie później niż dnia 1 października.
Obszary międzyplonów lub okrywy zielonej nie obejmują obszarów uprawy zbóż ozimych, które są wysiewane jesienią zwykle do zbiorów lub do wypasu. Obszary te nie obejmują także obszarów objętych praktykami równoważnymi, o których mowa w pkt I.3 i 4 załącznika IX do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i wdrażanych w formie zobowiązań, o których mowa w art. 43 ust. 3 lit. a) tego rozporządzenia.
10. Na obszarach z uprawami wiążącymi azot rolnicy prowadzą uprawę tych roślin wiążących azot, które są ujęte w wykazie ustanowionym przez państwo członkowskie. Wykaz ten obejmuje uprawy wiążące azot, które państwo członkowskie uznaje za przyczyniające się do poprawy różnorodności biologicznej. Uprawy te są obecne podczas sezonu wegetacyjnego. Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące tego, gdzie można prowadzić uprawy roślin wiążących azot kwalifikujące się jako obszar proekologiczny. Przepisy te uwzględniają potrzebę osiągnięcia celów dyrektywy 91/676/EWG i dyrektywy 2000/60/WE, biorąc pod uwagę to, że rośliny wiążące azot mogą zwiększać ryzyko wymywania azotu jesienią. Państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe warunki, w szczególności w odniesieniu do metod produkcji.
Obszary upraw roślin wiążących azot nie obejmują obszarów objętych praktykami równoważnymi, o których mowa w pkt I.3 i 4 załącznika IX do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i wdrażanych w formie zobowiązań, o których mowa w art. 43 ust. 3 lit. a) tego rozporządzenia.
11. Rolnik może zgłosić ten sam obszar lub element krajobrazu tylko raz w jednym roku składania wniosków w celu przestrzegania wymogu obszaru proekologicznego.
Artykuł 46
Zasady wdrażania obszarów proekologicznych na poziomie regionalnym
1. Państwa członkowskie, które wybiorą wdrażanie na poziomie regionalnym przewidziane w art. 46 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, określają regiony do celów tego artykułu. Regiony, które należy określić, obejmują pojedyncze i jednorodne obszary geograficzne o podobnych uwarunkowaniach pod względem rolnictwa i środowiska. Do celów takiego określenia jednorodność odnosi się do typu gleby, ukształtowania terenu oraz obecności obszarów naturalnych i półnaturalnych.
2. W ramach określonych w ten sposób regionów państwa członkowskie wyznaczają obszary, na których należy wdrożyć maksymalnie połowę punktów procentowych wymogu dotyczącego obszaru proekologicznego.
3. W odniesieniu do określonych obszarów państwa członkowskie przewidują szczególne obowiązki dotyczące uczestniczących rolników lub grup rolników. Obowiązki te zapewniają sąsiedztwo struktur przyległych obszarów proekologicznych. Wśród obowiązków uczestniczących rolników lub grup rolników znajduje się wymóg, by każdy uczestniczący rolnik posiadał co najmniej 50 % obszaru podlegającego obowiązkowi określonemu w art. 46 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 na terenie swojego gospodarstwa w danym regionie oraz zgodnie z art. 46 ust. 2 akapit drugi tego rozporządzenia.
4. Obowiązki uczestniczących rolników lub grup rolników mają zapewnić, aby przyległe obszary proekologiczne, o których mowa w ust. 3, składały się z jednego lub więcej obszarów, o których mowa w art. 46 ust. 2 akapit pierwszy lit. a), c), d) i h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
5. Przy wyznaczaniu obszarów i określaniu obowiązków, o których mowa odpowiednio w ust. 2 i 3, państwa członkowskie, w stosownych przypadkach, uwzględniają obowiązujące krajowe lub regionalne strategie dotyczące różnorodności biologicznej lub łagodzenia skutków zmiany klimatu i dostosowania się do niej, plany gospodarowania wodami w dorzeczu lub określone potrzeby, aby zapewnić ekologiczną spójność sieci Natura 2000, o której mowa w art. 10 dyrektywy 92/43/EWG, lub przyczynić się do wdrożenia strategii dotyczącej zielonej infrastruktury.
6. Przed określeniem obowiązków rolników państwa członkowskie konsultują się z rolnikami lub grupami rolników, których to dotyczy, i z innymi odpowiednimi zainteresowanymi stronami. Po przeprowadzeniu takich konsultacji państwa członkowskie ustanawiają ostateczny szczegółowy plan wdrażania na poziomie regionalnym i informują o tym planie zainteresowane strony, które brały udział w konsultacjach, oraz rolników lub grupy rolników, których to dotyczy, w tym o wyznaczeniu obszarów i określeniu obowiązków uczestniczących rolników lub grup rolników, a w szczególności o dokładnej wartości procentowej, którą każdy rolnik musi wdrożyć w swoim gospodarstwie. Państwa członkowskie przekazują te informacje rolnikowi najpóźniej do dnia 30 czerwca roku poprzedzającego rok, w którym wdrażanie na poziomie regionalnym będzie miało zastosowanie, a w odniesieniu do pierwszego roku stosowania niniejszego rozporządzenia - w terminie umożliwiającym rolnikowi złożenie odpowiedniego wniosku.
Bez uszczerbku dla płatności dla rolników, o których mowa w art. 43 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, państwa członkowskie zapewniają wprowadzenie ustaleń dotyczących rekompensat finansowych między rolnikami oraz ustaleń dotyczących kar administracyjnych w przypadku niezgodności z przepisami dotyczącymi przyległych obszarów proekologicznych.
Artykuł 47
Zasady wspólnej realizacji i kryteria, które muszą spełniać gospodarstwa, by zostać uznane za gospodarstwa znajdujące się w bliskiej odległości
1. Państwa członkowskie, które zdecydują się zezwolić na wspólną realizację przewidzianą w art. 46 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, określają kryteria, które muszą spełniać gospodarstwa, by zostać uznane za gospodarstwa znajdujące się w bliskiej odległości, wykorzystując następujące kryteria:
a)
rolnicy, których 80 % gospodarstwa znajduje się w obrębie tej samej gminy;
b)
rolnicy, których 80 % gospodarstwa znajduje się w obszarze o promieniu, którego długość określą w km państwa członkowskie, jednak nie dłuższym niż 15 kilometrów.
2. Państwa członkowskie, które zdecydują się na wyznaczenie obszarów, na których możliwa jest wspólna realizacja, oraz na nałożenie obowiązków na uczestniczących rolników lub uczestniczące grupy rolników, uwzględniają obowiązujące krajowe lub regionalne strategie dotyczące różnorodności biologicznej lub łagodzenia skutków zmiany klimatu i dostosowania się do niej, plany gospodarowania wodami w dorzeczu lub określone potrzeby, aby zapewnić ekologiczną spójność sieci Natura 2000, o której mowa w art. 10 dyrektywy 92/43/EWG, lub przyczynić się do poprawy zielonej infrastruktury.
3. Obowiązki uczestniczących rolników lub grup rolników, o których mowa w ust. 2, zawierają warunek, że przyległe obszary proekologiczne będą składały się z co najmniej jednego z obszarów, o których mowa w art. 46 ust. 2 akapit drugi lit. a), c), d) i h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
4. Rolnicy uczestniczący we wspólnej realizacji zawierają pisemną umowę, która zawiera szczegóły dotyczące wewnętrznych ustaleń w sprawie rekompensaty finansowej i w odniesieniu do kar administracyjnych w przypadku stwierdzenia niezgodności z przepisami dotyczącymi wspólnego obszaru proekologicznego.
Artykuł 48
Określenie stosunku lasów do gruntów rolnych
1. Państwa członkowskie, które postanowią wdrożyć art. 46 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, określają odsetek lasów w porównaniu z całkowitą powierzchnią pokrytą lasami, o której mowa w pierwszym akapicie tego ustępu, na podstawie danych udostępnionych przez Eurostat. Dane dotyczące lasów odnoszą się do definicji zastosowanej przez Organizację Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa i nie obejmują obszaru należącego do kategorii „inne grunty zalesione”. Całkowita powierzchnia nie obejmuje obszaru należącego do kategorii „wody śródlądowe w tym rzeki i jeziora”.
2. Stosunek lasów do gruntów rolnych, o którym mowa w art. 46 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, oblicza się z wykorzystaniem danych udostępnionych przez Eurostat. Można wykorzystać inne źródła danych, jeżeli nie ma danych Eurostatu dotyczących obszarów leśnych i gruntów rolnych w zakresie wymaganym, by ocenić stosunek obszarów leśnych do gruntów rolnych na poziomie obszaru równoważnym do poziomu LAU 2 lub na poziomie innej wyraźnie wytyczonej jednostki, która obejmuje jeden wyraźny ciągły obszar geograficzny o podobnych warunkach rolnych.
Państwa członkowskie wykazują, że wykorzystały aktualne i spójne dane dotyczące gruntów należących do kategorii „obszary leśne i grunty rolne” odzwierciedlające w możliwym zakresie stan faktyczny.
3. Dane i obliczenia, o których mowa w ust. 1 i 2, zachowują ważność przez trzy lata. Po upływie tego okresu państwa członkowskie, które postanowią nadal stosować zwolnienie przewidziane w art. 46 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i przedłużyć wspomniany trzyletni okres, ponownie obliczają wskaźniki zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu z wykorzystaniem najnowszych dostępnych danych.
W przypadku zmian granic administracyjnych mających wpływ na wskaźnik, o którym mowa w ust. 2, dane i obliczenia są poddawane ponownej ocenie, a wszelkie zmiany w stosowaniu zwolnienia są zgłaszane Komisji.
ROZDZIAŁ 4
PŁATNOŚĆ DLA MŁODYCH ROLNIKÓW
Artykuł 49
Dostęp osób prawnych do płatności dla młodych rolników
1. Roczną płatność dla młodych rolników, o której mowa w art. 50 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, przyznaje się osobie prawnej, niezależnie od jej formy prawnej, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a)
osoba prawna jest uprawniona do płatności w ramach systemu płatności podstawowej lub systemu jednolitej płatności obszarowej, o których mowa w tytule III rozdział 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, i aktywowała ona uprawnienia do płatności lub zadeklarowała kwalifikujące się hektary, o czym mowa w art. 50 ust. 4 tego rozporządzenia;
b)
młody rolnik w rozumieniu art. 50 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 sprawuje faktyczną i trwałą kontrolę nad daną osobą prawną w zakresie decyzji dotyczących zarządzania, korzyści i ryzyka finansowego w pierwszym roku składania przez osobę prawną wniosku o płatność w ramach systemu dla młodych rolników. W przypadku gdy kilka osób fizycznych, łącznie z osobami, które nie są młodymi rolnikami, uczestniczy w kapitale osoby prawnej lub zarządzaniu nią, młody rolnik jest zdolny do sprawowania takiej faktycznej i trwałej kontroli samodzielnie albo wspólnie z innymi rolnikami;
c)
co najmniej jeden z młodych rolników spełniających warunek określony w lit. b) spełnia kryteria kwalifikowalności ustanowione przez państwa członkowskie zgodnie z art. 50 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, jeżeli takie istnieją, chyba że państwa członkowskie postanowiły, że kryteria te mają zastosowanie do wszystkich takich młodych rolników.
W przypadku gdy osoba prawna jest samodzielnie lub wspólnie kontrolowana przez inną osobę prawną, do każdej osoby fizycznej sprawującej kontrolę nad taką inną osobą prawną stosuje się warunki określone w akapicie pierwszym lit. b).
2. Zaprzestaje się przyznawania płatności, o której mowa w art. 50 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, jeżeli wszyscy młodzi rolnicy, którzy spełniają kryteria określone w ust. 1 akapit pierwszy lit. b), a w stosownych przypadkach w ust. 1 akapit pierwszy lit. c), przestali sprawować kontrolę nad osobą prawną.
3. Do celów niniejszego artykułu:
a)
każde odniesienie w art. 50 ust. 4-10 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 do „rolnika” należy rozumieć jako odniesienie do osoby prawnej, o której mowa w niniejszym artykule;
b)
odniesienie do pierwszego złożenia wniosku w ramach systemu płatności podstawowej lub systemu jednolitej płatności obszarowej, o którym mowa w art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, należy rozumieć jako odniesienie do pierwszego wniosku osoby prawnej o płatność w ramach systemu dla młodych rolników;
c)
nie naruszając przepisów ust. 4 niniejszego artykułu, odniesienie w art. 50 ust. 5 zdanie drugie rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 do „rozpoczęcia działalności” należy rozumieć jako odniesienie do rozpoczęcia działalności przez młodego rolnika sprawującego kontrolę nad osobą prawną zgodnie z ust. 1 akapit pierwszy lit. b) niniejszego artykułu.
4. W przypadku gdy młodzi rolnicy, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. b), przejęli kontrolę nad daną osobą prawną w różnych momentach, za „rozpoczęcie działalności”, o którym mowa w art. 50 ust. 5 zdanie drugie rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, uznaje się najwcześniejszy moment przejęcia kontroli.
Artykuł 50
Dostęp grup osób fizycznych do płatności dla młodych rolników
Artykuł 49 stosuje się odpowiednio w odniesieniu do grup osób fizycznych, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, które spełniają wymogi ustanowione w art. 49 ust. 1 lit. a) niniejszego rozporządzenia na poziomie grupy.
ROZDZIAŁ 5
WSPARCIE ZWIĄZANE Z PRODUKCJĄ
SEKCJA 1
Dobrowolne wsparcie związane z produkcją
Artykuł 51
Definicje
Do celów niniejszej sekcji „środki wsparcia związanego z produkcją” oznaczają środki wdrażające dobrowolne wsparcie związane z produkcją, o którym mowa w art. 52 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Artykuł 52
Zasady ogólne
1. Państwa członkowskie określają regiony, o których mowa w art. 52 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami, takimi jak cechy agronomiczne i społeczno-gospodarcze oraz regionalny potencjał rolniczy lub struktura instytucjonalna lub administracyjna. Regiony te mogą różnić się od regionów ustanowionych w ramach innych systemów wsparcia przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013.
2. Ustanawiając określone typy rolnicze lub określone sektory rolnictwa, o których mowa w art. 52 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, państwa członkowskie biorą pod uwagę w szczególności odpowiednie struktury produkcji i warunki odnośnego regionu lub sektora.
3. Do celów art. 52 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 niektóre typy rolnicze lub określone sektory rolnictwa uważa się za znajdujące się „w trudnej sytuacji”, jeśli istnieje niebezpieczeństwo wstrzymania lub spadku produkcji, między innymi ze względu na słabą rentowność prowadzonej działalności, co negatywnie wpływa na równowagę gospodarczą, społeczną lub środowiskową w odnośnym regionie lub sektorze.
Artykuł 53
Warunki przyznawania wsparcia
1. Państwa członkowskie ustanawiają kryteria kwalifikowalności do środków wsparcia związanego z produkcją zgodnie z ramami określonymi w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013 i warunkami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu.
2. Obszary i plony lub liczba zwierząt, o których mowa w art. 52 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, są ustalane przez państwa członkowskie na szczeblu regionalnym albo na poziomie sektora. Odzwierciedlają one maksymalne plony, uprawiane obszary lub liczbę zwierząt osiągnięte w docelowym regionie lub sektorze w co najmniej jednym roku w okresie pięciu lat poprzedzających rok, w którym przyjęto decyzję, o której mowa w art. 53 ust. 1 tego rozporządzenia.
Roczna płatność jest wyrażona jako kwota wsparcia na jednostkę. Wynika ona ze stosunku między kwotą ustanowioną w odniesieniu do finansowania środka zgłoszonego zgodnie z pkt 3 lit. i) załącznika I do niniejszego rozporządzenia a obszarem lub liczbą zwierząt kwalifikujących się do przyznania wsparcia w danym roku, albo ustalonym obszarem lub ustaloną liczbą zwierząt, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu.
3. W przypadku gdy środek wsparcia związanego z produkcją dotyczy nasion oleistych, o których mowa w załączniku do protokołu ustaleń między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie nasion oleistych w ramach GATT, całkowite maksymalne obszary objęte wsparciem i zgłoszone przez państwa członkowskie nie mogą przekraczać maksymalnego obszaru dla całej Unii Europejskiej, co ma na celu zapewnienie zgodności z jej zobowiązaniami międzynarodowymi.
W przypadku przekroczenia maksymalnego obszaru, o którym mowa w akapicie pierwszym, zainteresowane państwa członkowskie dostosowują zgłoszony obszar, stosując współczynnik zmniejszenia wynikającego ze stosunku maksymalnego obszaru do łącznych obszarów zgłoszonych do wsparcia w odniesieniu do nasion oleistych, o których mowa w akapicie pierwszym.
Komisja ustala współczynnik zmniejszenia, o którym mowa w akapicie drugim, w drodze aktów wykonawczych przyjmowanych bez zastosowania procedury, o której mowa w art. 71 ust. 2 lub ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
4. W przypadku gdy środek wsparcia związanego z produkcją dotyczy bydła lub owiec i kóz, jako warunek kwalifikowalności do wsparcia państwa członkowskie określają wymogi w zakresie identyfikacji i rejestracji zwierząt przewidziane odpowiednio w rozporządzeniu (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady (25) lub rozporządzeniu Rady (WE) nr 21/2004 (26).
5. Państwa członkowskie nie mogą przyznawać wsparcia obszarowego związanego z produkcją w odniesieniu do obszarów, które nie kwalifikują się w rozumieniu art. 32 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Jeżeli państwa członkowskie przyznają wsparcie związane z produkcją w odniesieniu do konopi, stosuje się warunek, o którym mowa w art. 32 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i w art. 9 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 54
Spójność i kumulacja wsparcia
1. Do celów art. 52 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 środki przewidziane w rozporządzeniu (UE) nr 1305/2013 i w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 (27) należy rozumieć jako „inne środki i polityki unijne”.
2. Państwa członkowskie zapewniają spójność między:
a)
środkami wsparcia związanego z produkcją a środkami wdrażanymi w ramach innych środków i polityk unijnych;
b)
różnymi środkami wsparcia związanego z produkcją;
c)
środkami wsparcia związanego z produkcją a środkami finansowanymi w ramach pomocy państwa.
Państwa członkowskie zapewniają, by środki wsparcia związanego z produkcją nie zakłócały właściwego funkcjonowania innych środków, o których mowa w akapicie pierwszym.
3. W przypadkach gdy wsparcie udzielane w ramach danego środka wsparcia związanego z produkcją może być również przyznane w ramach innego środka wsparcia związanego z produkcją lub w ramach środka wdrażanego w ramach innych środków i polityk unijnych, państwa członkowskie dopilnowują, aby rolnik mógł otrzymać wsparcie prowadzące do celu, o którym mowa w art. 52 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, w ramach tylko jednego z tych środków.
Artykuł 55
Kryteria zatwierdzania przez Komisję
1. Do celów art. 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 brak alternatyw występuje, jeżeli:
a)
w docelowym regionie lub sektorze nie można prowadzić żadnej innej produkcji niż produkcja objęta środkiem wsparcia związanego z produkcją lub jeżeli utrzymanie takiej produkcji wymaga znacznych zmian struktur produkcji; lub
b)
możliwość przekształcenia w kierunku innego rodzaju produkcji jest wyraźnie ograniczona ze względu na niedostępność gruntów lub infrastruktury dostosowanej do tej produkcji, dalsze znaczne ograniczenie liczby gospodarstw, poziom inwestycji niezbędnych do takiego przekształcenia lub z podobnych przyczyn.
2. Do celów art. 55 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 należy zapewnić stałą podaż dla lokalnego przemysłu przetwórczego, w przypadku gdy zawieszenie lub ograniczenie produkcji w docelowym regionie lub sektorze może mieć negatywne konsekwencje dla działalności gospodarczej i jej rentowności lub zatrudnienia w przedsiębiorstwach na dalszym etapie produkcji, które w znacznym stopniu uzależnione są od tego rodzaju produkcji, takich jak podmioty zajmujące się przetwarzaniem surowca, rzeźnie lub przemysł spożywczy. Takie przedsiębiorstwa na dalszym etapie produkcji muszą znajdować się w odnośnym regionie lub kontynuacja ich działalności musi być znacznie uzależniona od tego sektora.
3. Do celów art. 55 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 trwające zakłócenia na odnośnym rynku mają miejsce, w przypadku gdy rolnicy w docelowym regionie lub sektorze ponoszą straty ekonomiczne wynikające w szczególności z występowania zanieczyszczenia, skażenia lub degradacji środowiska w związku z konkretnym wydarzeniem mającym ograniczony zakres geograficzny.
4. Oceniając poziom wsparcia związanego z produkcją w ramach środków zgłoszonych przez państwo członkowskie do zatwierdzenia, Komisja bierze pod uwagę poziom płatności bezpośrednich związanych z produkcją przyznanych w okresie co najmniej jednego roku w okresie referencyjnym 2010-2014, o których mowa w art. 53 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
SEKCJA 2
Płatność specyficzna w odniesieniu do bawełny
Artykuł 56
Zatwierdzenie gruntów rolnych do celów produkcji bawełny
Państwa członkowskie określają obiektywne kryteria, na podstawie których zatwierdza się grunty rolne zgodnie z art. 57 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Takie podstawowe kryteria oparte są co najmniej na jednym z następujących elementów:
a)
gospodarka rolna regionów, gdzie dominującą uprawą jest bawełna;
b)
warunki glebowo-klimatyczne przedmiotowych obszarów;
c)
zarządzanie wodami nawadniającymi;
d)
zmianowanie i techniki uprawy uwzględniające ochronę środowiska.
Artykuł 57
Zatwierdzenie odmian do siewu
Do celów art. 57 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 państwa członkowskie zatwierdzają odmiany zarejestrowane we „Wspólnym katalogu odmian gatunków roślin rolniczych” przewidzianym w dyrektywie Rady 2002/53/WE, które dostosowuje się do potrzeb rynku.
Artykuł 58
Wymogi kwalifikowalności
Obsianie obszarów, o których mowa w art. 57 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, osiąga się przez uzyskanie minimalnej gęstości obsadzenia ustalonej przez państwo członkowskie z uwzględnieniem warunków glebowo-klimatycznych i, w stosownych przypadkach, specyfiki regionalnej.
Artykuł 59
Praktyki agronomiczne
Państwa członkowskie mogą określać szczegółowe zasady dotyczące praktyk agronomicznych niezbędnych do utrzymania upraw i zbioru plonów w normalnych warunkach uprawy.
Artykuł 60
Zatwierdzenie organizacji międzybranżowych
1. Każdego roku państwa członkowskie zatwierdzają na okres jednego roku, rozpoczynający się nie później niż w dniu 1 marca, każdą organizację międzybranżową, o której mowa w art. 59 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, która złożyła wniosek o uznanie jej za taką zatwierdzoną organizacją i która:
a)
obejmuje łączną powierzchnię wynoszącą co najmniej 4 000 ha ustaloną zgodnie z przepisami państwa członkowskiego, która spełnia kryteria zatwierdzenia ustanowione w art. 56 niniejszego rozporządzenia;
b)
jej członkiem jest co najmniej jedno przedsiębiorstwo zajmujące się odziarnianiem; oraz
c)
przyjęła wewnętrzny regulamin określający w szczególności warunki członkostwa oraz składki zgodnie z przepisami krajowymi i unijnymi.
2. W przypadku stwierdzenia, że zatwierdzona organizacja międzybranżowa nie przestrzega kryteriów zatwierdzenia przewidzianych w ust. 1, państwo członkowskie cofa zatwierdzenie, chyba że niedociągnięcia dotyczące przedmiotowych kryteriów zostaną usunięte. W przypadku gdy planuje się cofnięcie zatwierdzenia, państwo członkowskie powiadamia o tym zamiarze organizację międzybranżową, podając powody cofnięcia. Państwo członkowskie umożliwia organizacji międzybranżowej przedstawienie swoich uwag w określonym terminie.
Rolnicy będący członkami zatwierdzonej organizacji międzybranżowej, której zatwierdzenie zostało cofnięte zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu, tracą prawo do zwiększenia pomocy przewidziane w art. 60 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Artykuł 61
Obowiązki producentów
1. Producent nie może być członkiem więcej niż jednej zatwierdzonej organizacji międzybranżowej, o której mowa w art. 59 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
2. Producent będący członkiem zatwierdzonej organizacji międzybranżowej dostarcza wyprodukowaną bawełnę wyłącznie takiemu przedsiębiorcy zajmującemu się odziarnianiem bawełny, który należy do tej samej organizacji.
3. Przynależność producentów do zatwierdzonej organizacji międzybranżowej wynika z dobrowolnego przystąpienia.
ROZDZIAŁ 6
POWIADOMIENIA
Artykuł 62
Powiadomienia dotyczące definicji i powiązanych przepisów
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję do dnia 31 stycznia 2015 r. o wszelkich decyzjach podjętych zgodnie z art. 4 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Takie powiadomienie zawiera szczegółowe informacje dotyczące tych decyzji, ich uzasadnienie oraz obiektywne kryteria, na podstawie których decyzje te zostały podjęte.
Artykuł 63
Powiadomienia dotyczące współczynnika zmniejszenia zgodnie z art. 32 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję do dnia 31 stycznia 2015 r. o wszelkich decyzjach podjętych na podstawie art. 8. Takie powiadomienie zawiera szczegółowe informacje dotyczące tych decyzji, ich uzasadnienie oraz obiektywne kryteria, na podstawie których decyzje te zostały podjęte.
Artykuł 64
Powiadomienia dotyczące płatności podstawowej
1. Jeżeli państwo członkowskie powiadamia Komisję o swoich decyzjach na podstawie art. 22 ust. 2 i 3, art. 24 ust. 10, art. 29 i art. 40 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, takie powiadomienie zawiera szczegółowe informacje dotyczące wspomnianych decyzji. Ponadto w przypadku decyzji podejmowanych na podstawie art. 24 ust. 10, art. 29 i art. 40 ust. 4 wymienionego rozporządzenia, w stosownych przypadkach, podaje się uzasadnienie.
Jeżeli państwo członkowskie powiadamia Komisję o swoich decyzjach na podstawie art. 23 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, takie powiadomienie zawiera szczegółowe informacje dotyczące wspomnianych decyzji, ich uzasadnienie oraz obiektywne kryteria, na podstawie których decyzje te zostały podjęte, w szczególności kryteria zastosowane do określenia regionów zgodnie z art. 23 ust. 1 tego rozporządzenia, kryteria zastosowane do podziału między regiony pułapów krajowych zgodnie z art. 23 ust. 2 tego rozporządzenia oraz kryteria zastosowane do stopniowych zmian rocznych zgodnie z art. 23 ust. 3 tego rozporządzenia.
2. Jeżeli państwo członkowskie zdecyduje się skorzystać z możliwości przewidzianych w art. 30 ust. 7, art. 30 ust. 11 lit. b), art. 32 ust. 3 lit. b), art. 32 ust. 5 i art. 36 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, powiadamia ono Komisję do dnia 31 stycznia pierwszego roku stosowania takiej decyzji o szczegółach tych decyzji, podając uzasadnienie i, w stosownych przypadkach, obiektywne kryteria, na podstawie których decyzje te zostały podjęte.
W przypadku przeglądu decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, informacje, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, są przekazywane Komisji do dnia 31 stycznia pierwszego roku stosowania takiej decyzji poddanej przeglądowi.
3. Jeżeli państwo członkowskie zdecyduje się skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 34 ust. 3 i 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, powiadamia ono Komisję o swojej decyzji do dnia 31 stycznia pierwszego roku stosowania takiej decyzji.
4. Jeżeli państwo członkowskie zdecyduje się skorzystać z możliwości przewidzianych w art. 39 ust. 1 akapit drugi i art. 40 ust. 2 i 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, powiadamia ono Komisję do dnia 31 lipca roku poprzedzającego pierwszy rok stosowania takiej decyzji o szczegółach tych decyzji, podając uzasadnienie i, w stosownych przypadkach, obiektywne kryteria, na podstawie których decyzje te zostały podjęte.
5. Jeżeli państwo członkowskie postanowi stosować system jednolitej płatności obszarowej zgodnie z art. 36 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, powiadamia ono Komisję do dnia 1 września każdego roku, za dany rok składania wniosków, o łącznej liczbie hektarów zadeklarowanych przez rolników zgodnie z art. 36 ust. 2 tego rozporządzenia.
Artykuł 65
Powiadomienia dotyczące zazieleniania
1. Państwa członkowskie przekazują Komisji następujące informacje:
a)
do dnia 15 grudnia 2014 r.:
(i)
w stosownych przypadkach swoją decyzję o obliczeniu płatności, o której mowa w art. 43 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, zgodnie z akapitem trzecim tego ustępu;
(ii)
w stosownych przypadkach swoją decyzję o wyznaczeniu kolejnych wrażliwych pod względem środowiskowym trwałych użytków zielonych, o których mowa art. 45 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
(iii)
w stosownych przypadkach swoją decyzję o zastosowaniu płatności, o której mowa w art. 43 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, na poziomie regionalnym, jak przewidziano w art. 47 ust. 2 akapit drugi tego rozporządzenia;
b)
do dnia 15 grudnia danego roku - decyzję dotyczącą ponownego wyznaczenia wrażliwego pod względem środowiskowym obszaru trwałych użytków zielonych, o którym mowa w art. 41 akapit drugi niniejszego rozporządzenia;
c)
do dnia 15 grudnia każdego roku, dla danego roku składania wniosków:
(i)
łączną liczbę rolników, którzy muszą stosować przynajmniej jeden obowiązek zazieleniania, o którym mowa w art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, i łączną liczbę hektarów zgłoszonych przez takich rolników;
(ii)
liczbę rolników zwolnionych ze stosowania wszystkich praktyk ze względu na to, iż spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 834/2007; liczbę rolników zwolnionych z obowiązku dotyczącego dywersyfikacji upraw, liczbę rolników zwolnionych z obowiązku dotyczącego obszaru proekologicznego oraz odpowiednią liczbę hektarów zgłoszonych przez takich rolników. Liczby te nie obejmują rolników uczestniczących w systemie dla małych gospodarstw;
(iii)
łączną liczbę rolników stosujących środki równoważne, z odróżnieniem rolników stosujących równoważność na podstawie art. 43 ust. 3 lit. a) lub b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, oraz odpowiednią liczbę hektarów zgłoszonych przez takich rolników;
(iv)
łączną liczbę rolników, którzy podlegają dywersyfikacji upraw, w podziale na rolników podlegających dywersyfikacji obejmującej dwie uprawy i na rolników podlegających dywersyfikacji obejmującej trzy uprawy, wraz z odpowiednią liczbą hektarów gruntów ornych zgłoszonych przez takich rolników;
(v)
łączną liczbę rolników uwzględnionych przy obliczaniu stosunku obszarów trwałych użytków zielonych do całkowitej powierzchni użytków rolnych oraz łączną liczbę hektarów trwałych użytków zielonych zgłoszonych przez takich rolników;
(vi)
łączną liczbę rolników zgłaszających wrażliwe pod względem środowiskowym trwałe użytki zielone, łączną liczbę hektarów wrażliwych pod względem środowiskowym trwałych użytków zielonych zgłoszonych przez takich rolników oraz łączną liczbę hektarów wyznaczonych jako wrażliwe pod względem środowiskowym trwałe użytki zielone;
(vii)
łączną liczbę rolników podlegających obowiązkowi dotyczącemu obszaru proekologicznego, łączną liczbę hektarów gruntów ornych zgłoszonych przez takich rolników oraz łączną liczbę hektarów zgłoszonych jako obszar proekologiczny przed zastosowaniem współczynników ważenia, z podziałem na rodzaje obszaru proekologicznego wymienione w art. 46 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
(viii)
łączną liczbę rolników wdrażających obowiązek dotyczący obszaru proekologicznego na poziomie regionalnym lub w ramach wspólnej realizacji oraz łączną liczbę hektarów gruntów ornych zgłoszonych przez takich rolników;
d)
do dnia 15 grudnia każdego roku - wskaźnik referencyjny oraz stosunek obszarów trwałych użytków zielonych do całkowitej powierzchni użytków rolnych w danym roku, a także informacje dotyczące zobowiązań ustanowionych na poziomie gospodarstwa zgodnie z art. 45 ust. 2 akapit piąty rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i art. 44 niniejszego rozporządzenia.
2. W powiadomieniu, które należy przedłożyć do dnia 1 sierpnia 2014 r. na podstawie art. 46 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, państwa członkowskie przekazują Komisji następujące informacje:
a)
swoją decyzję dotyczącą tego, które obszary wymienione w art. 46 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 należy uznać za obszar proekologiczny, uzupełnioną do dnia 1 października 2014 r. szczegółowymi informacjami dotyczącymi takiej decyzji, w tym informacjami na temat warunków mających zastosowanie do tych obszarów w wyniku decyzji podjętych przez państwa członkowskie;
b)
szczegółowe informacje dotyczące zastosowania współczynnika przekształcenia i współczynnika ważenia, o których mowa w art. 46 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
3. W powiadomieniu, które należy przedłożyć do dnia 1 sierpnia roku poprzedzającego pierwsze zastosowanie odnośnej decyzji na podstawie art. 46 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, państwa członkowskie przekazują Komisji następujące informacje:
a)
w przypadku państw członkowskich decydujących się na wdrożenie na poziomie regionalnym, o którym mowa w art. 46 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 - informacje dotyczące określenia regionów, wyznaczenia obszarów, obszarów wybranych do celów art. 46 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, oraz uzasadnienie, w jaki sposób wspomniane wdrożenie na poziomie regionalnym wspiera proces wdrażania unijnych polityk w dziedzinie środowiska, klimatu i różnorodności biologicznej;
b)
w przypadku państw członkowskich, które postanowią zezwolić na wspólną realizację, o której mowa w art. 46 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 - między innymi informacje dotyczące wyznaczenia obszarów oraz obszarów wybranych do celów art. 47 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, w stosownych przypadkach.
4. W powiadomieniu, które należy złożyć do dnia 1 sierpnia roku poprzedzającego pierwsze zastosowanie odnośnej decyzji na podstawie art. 46 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, państwa członkowskie spełniające warunek, o którym mowa w art. 46 ust. 7 tego rozporządzenia, które zadecydują o zastosowaniu zwolnienia przewidzianego w tym przepisie, przekazują Komisji szczegóły dotyczące tej decyzji, w tym dane i obliczenia, z których wynika, że zostały spełnione wszystkie warunki zwolnienia, o którym mowa w art. 46 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Akapit pierwszy stosuje się odpowiednio do decyzji w sprawie dalszego stosowania zwolnienia przewidzianego w art. 46 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i przedłużenia trzyletniego okresu, o którym mowa w art. 48 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach w stosowaniu zwolnienia przewidzianego w art. 46 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Artykuł 66
Powiadomienia dotyczące płatności dla młodych rolników
1. Jeżeli przy obliczaniu płatności dla młodych rolników państwo członkowskie zdecyduje o stosowaniu art. 50 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, do dnia 31 stycznia 2015 r. powiadamia ono Komisję o wybranej metodzie obliczania płatności i maksymalnym limicie ustalonym zgodnie art. 50 ust. 9 wymienionego rozporządzenia.
2. W przypadku gdy państwo członkowskie podejmie decyzję o określeniu kryteriów kwalifikowalności zgodnie z art. 50 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 lub stosowaniu metody obliczeń, o której mowa w art. 50 ust. 10 wspomnianego rozporządzenia, powiadamia ono Komisję o swojej decyzji do dnia 31 stycznia 2015 r.
3. W przypadku gdy państwo członkowskie podejmie decyzję o skorzystaniu z możliwości przeliczenia określonej liczby hektarów, jak ustanowiono w art. 50 ust. 10 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, powiadamia ono Komisję o swojej decyzji do dnia 1 sierpnia roku, w którym takie przeliczenie miałoby zastosowanie, oraz przedstawia uzasadnienie wraz z obiektywnymi kryteriami, na podstawie których podjęto tę decyzję.
Artykuł 67
Powiadomienia dotyczące dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją
1. Powiadomienia, o których mowa w art. 54 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, obejmują pozycje wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2. Dla każdego środka wsparcia związanego z produkcją i określonego typu rolniczego lub określonego sektora rolnictwa, których to dotyczy, państwa członkowskie powiadamiają Komisję o łącznej liczbie beneficjentów, kwocie płatności, które zostały przyznane, oraz o całkowitej powierzchni i łącznej liczbie zwierząt, w przypadku których wsparcie rzeczywiście wypłacono. Powiadomienia takie należy złożyć do dnia 15 września roku następującego po roku, w którym przyznano płatności.
Artykuł 68
Powiadomienia o minimalnych wymogach dotyczących otrzymywania płatności bezpośrednich
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję do dnia 1 sierpnia 2014 r. o wszelkich decyzjach podjętych zgodnie z art. 10 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Artykuł 69
Powiadomienia dotyczące płatności redystrybucyjnej
W przypadku gdy państwo członkowskie podejmuje decyzję o przyznaniu płatności redystrybucyjnej zgodnie z tytułem III rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, powiadomienie, o którym mowa w art. 41 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, zawiera szczegóły dotyczące takiej decyzji, w tym szczegółowe informacje i uzasadnienie dotyczące obliczenia płatności redystrybucyjnej oraz, w stosownych przypadkach, informacje o wszelkich zastosowaniach na poziomie regionalnym na podstawie art. 41 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia i o gradacji w odniesieniu do liczby hektarów na podstawie art. 41 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia.
Artykuł 70
Powiadomienia dotyczące płatności z tytułu obszarów o ograniczeniach naturalnych
W przypadku gdy państwo członkowskie podejmuje decyzję o przyznaniu płatności z tytułu obszarów o ograniczeniach naturalnych zgodnie z tytułem III rozdział 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, powiadamia ono Komisję do dnia 1 sierpnia 2014 r. o wszelkich decyzjach podjętych zgodnie z art. 48 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Takie powiadomienie zawiera szczegóły dotyczące wspomnianej decyzji, w tym, w stosownych przypadkach, informacje na temat ograniczenia płatności do niektórych obszarów zgodnie z art. 48 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, na temat stosowania maksymalnych limitów, o których mowa w art. 48 ust. 4 tego rozporządzenia, a także na temat wszelkich zastosowań na poziomie regionalnym na podstawie art. 48 ust. 5 tego rozporządzenia.
Artykuł 71
Powiadomienia dotyczące systemu dla małych gospodarstw
W przypadku gdy dane państwo członkowskie postanowi stosować system dla małych gospodarstw zgodnie z tytułem V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, powiadamia ono Komisję do dnia 1 sierpnia 2014 r. o wszelkich decyzjach podjętych zgodnie z tym tytułem.
Takie powiadomienie zawiera szczegółowe informacje dotyczące wspomnianej decyzji, w tym informacje na temat możliwego automatycznego włączenia rolników zgodnie z art. 62 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i na temat obliczenia płatności zgodnie z art. 63 tego rozporządzenia.
Państwa członkowskie informują Komisję o decyzji w sprawie finansowania, o której mowa w art. 65 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, niezwłocznie i nie później niż w dniu 1 grudnia roku kalendarzowego, do którego odnosi się dana płatność.
Artykuł 72
Stosowanie art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 4 lub art. 52 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 w odniesieniu do członków osób prawnych lub grup
Jeśli państwo członkowskie postanawia stosować art. 8 ust. 4, art. 41 ust. 8 lub art. 52 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, powiadamia ono Komisję do dnia 1 sierpnia 2014 r. o szczegółach tych decyzji.
Artykuł 73
Liniowe zmniejszenie płatności
Przy stosowaniu liniowego zmniejszenia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 akapit drugi, w art. 51 ust. 2 lub w art. 65 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, państwa członkowskie informują Komisję o stosowanym odsetku zmniejszenia niezwłocznie i nie później niż dnia 30 czerwca roku następującego po roku kalendarzowym, w którym złożono wnioski o płatności bezpośrednie liniowo zmniejszone.
Artykuł 74
Wniosek o udzielenie informacji na temat środków wprowadzonych przez państwa członkowskie
W razie potrzeby, w celu zapewnienia prawidłowego stosowania zasad określonych w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013 lub w niniejszym rozporządzeniu, Komisja może zwrócić się do państw członkowskich o podanie szczegółowych informacji dotyczących wszelkich środków przyjętych w celu wykonania przepisów rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 lub jakichkolwiek innych przepisów przyjętych przez Komisję na podstawie tego rozporządzenia.
Artykuł 75
Sprawozdania
1. Jeżeli Bułgaria i Rumunia podejmą decyzję o przyznaniu uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich zgodnie z art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, przedkładają Komisji odnośne sprawozdania do dnia 30 czerwca 2016 r. W odniesieniu do każdej uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej w sprawozdaniu podaje się liczbę beneficjentów, całkowitą kwotę przyznanych uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich, liczbę hektarów, za które przyznano płatność, i wysokość płatności w stosownych przypadkach.
2. W przypadku gdy państwo członkowskie podejmuje decyzję o przyznaniu przejściowego wsparcia krajowego zgodnie z art. 37 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, przedkłada ono Komisji roczne sprawozdanie do dnia 15 września roku następującego po realizacji tego przejściowego wsparcia krajowego. W sprawozdaniu podaje się dla każdego sektora liczbę beneficjentów, kwotę przyznanego przejściowego wsparcia krajowego, liczbę hektarów, liczbę zwierząt lub innych jednostek, w odniesieniu do których wsparcie zostało przyznane, oraz stawkę wsparcia w stosownych przypadkach.
Artykuł 76
Powiadomienie o decyzji podjętej w wyniku przeglądu
W przypadku gdy decyzja, o której powiadamia się Komisję zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1307/2013 lub niniejszym rozporządzeniem, zostaje poddana przeglądowi, w terminie czterech tygodni od podjęcia decyzji w wyniku przeglądu powiadamia się o tym Komisję, chyba że w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013 określono inny termin takiego powiadomienia.
Takie powiadomienie zawiera szczegółowe informacje dotyczące decyzji i, w stosownych przypadkach, jej uzasadnienie oraz obiektywne kryteria, na podstawie których decyzja ta została podjęta.
ROZDZIAŁ 7
ZMIANA, UCHYLENIE I WEJŚCIE W ŻYCIE
Artykuł 77
Zmiana rozporządzenia (UE) nr 1307/2013
Załącznik X do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 zastępuje się tekstem zawartym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 78
Uchylenie
Rozporządzenia (WE) nr 1120/2009 i (WE) nr 1121/2009 tracą moc.
Obowiązują one jednak nadal w stosunku do wniosków o przyznanie pomocy odnoszących się do lat kalendarzowych przed rokiem kalendarzowym 2015.
Artykuł 79
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się w stosunku do wniosków o przyznanie pomocy odnoszących się do lat kalendarzowych po roku kalendarzowym 2014.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 11 marca 2014 r.