PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) 2015/604
ze dne 16. dubna 2015,
kterým se mění přílohy I a II nařízení (EU) č. 206/2010, pokud jde o veterinární požadavky týkající se tuberkulózy skotu ve vzorech veterinárních osvědčení BOV-X a BOV-Y a o položky pro Izrael, Nový Zéland a Paraguay v seznamech třetích zemí, území nebo jejich částí, z nichž je povolen vstup živých zvířat a čerstvého masa na území Unie
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Rady 2002/99/ES ze dne 16. prosince 2002, kterou se stanoví veterinární předpisy pro produkci, zpracování, distribuci a dovoz produktů živočišného původu určených k lidské spotřebě (1), a zejména na úvodní větu článku 8, čl. 8 odst. 1 první pododstavec a čl. 8 odst. 4 uvedené směrnice,
s ohledem na směrnici Rady 2004/68/ES ze dne 26. dubna 2004, kterou se stanoví veterinární předpisy pro dovoz některých živých kopytníků do Společenství a pro jejich tranzit, mění směrnice 90/426/EHS a 92/65/EHS a zrušuje směrnice 72/462/EHS (2), a zejména na čl. 3 odst. 1 první a druhý pododstavec, čl. 6 odst. 1 první pododstavec, čl. 7 písm. e) a čl. 13 odst. 1 písm. e) uvedené směrnice,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Směrnice 2004/68/ES stanoví mimo jiné zvláštní veterinární požadavky na dovoz živých kopytníků do Unie a jejich tranzit přes území Unie, které mají být založeny na pravidlech stanovených v právních předpisech Unie pro nákazy, k nimž jsou tato zvířata vnímavá.
(2)
Směrnice 2004/68/ES dále stanoví, že pro třetí země mohou být stanoveny zvláštní podmínky, jež byly Unií na základě úředních veterinárních záruk poskytnutých dotčenou třetí zemí úředně uznány za rovnocenné.
(3)
Nařízení Komise (EU) č. 206/2010 (3) stanoví mimo jiné požadavky na veterinární osvědčení pro vstup některých zásilek živých zvířat, včetně zásilek domácího skotu, do Unie. Příloha I uvedeného nařízení stanoví seznam třetích zemí, území nebo jejich částí, z nichž je povolen vstup takových zásilek do Unie, jakož i zvláštní podmínky pro zásilky z některých třetích zemí.
(4)
Příloha I nařízení (EU) č. 206/2010 dále stanoví vzor veterinárního osvědčení pro domácí skot (včetně druhů Bubalus a Bison a jejich kříženců) určený k chovu a/nebo produkci po dovozu (BOV-X) a vzor veterinárního osvědčení pro domácí skot (včetně druhů Bubalus a Bison a jejich kříženců) určený k okamžité porážce po dovozu (BOV-Y), které zahrnují záruky pro tuberkulózu skotu.
(5)
Směrnice Rady 64/432/EHS (4) stanoví pravidla pro obchod se skotem uvnitř Unie a stanoví programy monitorování a eradikace některých nákaz, které tato zvířata postihují, včetně tuberkulózy. Nový Zéland požádal o uznání rovnocennosti svého programu tlumení tuberkulózy skotu s programy monitorování a eradikace tuberkulózy skotu, které provádějí členské státy v souladu s podmínkami stanovenými v příloze A oddíle I směrnice 64/432/EHS. Z informací, které Nový Zéland poskytl o svém programu tlumení tuberkulózy skotu, vyplývá, že status tuberkulózy skotu u stáda skotu klasifikovaného jako „C2“ podle novozélandské národní strategie boje proti škůdcům pro tuberkulózu skotu je rovnocenný statusu tuberkulózy skotu u stáda skotu, které je v členských státech uznáno za „stádo skotu úředně prosté tuberkulózy“ v souladu s podmínkami stanovenými v příloze A oddíle I směrnice 64/432/EHS.
(6)
Seznam a zvláštní podmínky uvedené v příloze I části 1 nařízení (EU) č. 206/2010, jakož i vzory veterinárních osvědčení BOV-X a BOV-Y uvedené v části 2 zmíněné přílohy je proto třeba změnit tak, aby odrážely zvláštní podmínky, v souladu s nimiž Unie uznává rovnocennost klasifikace stád skotu jako „C2“ v rámci programu tlumení tuberkulózy skotu prováděného na Novém Zélandu s podmínkami stanovenými v příloze A oddíle I směrnice 64/432/EHS pro stádo skotu v členském státě uznané jako „stádo skotu úředně prosté tuberkulózy“.
(7)
Nařízení (EU) č. 206/2010 stanoví mimo jiné podmínky pro dovoz zásilek čerstvého masa domácího skotu do Unie. Za tímto účelem příloha II uvedeného nařízení stanoví seznam třetích zemí, území nebo jejich částí, z nichž je povolen vstup takových zásilek do Unie, a vzory veterinárních osvědčení, jež mají uvedené zásilky provázet, s přihlédnutím k případným zvláštním podmínkám nebo požadovaným doplňkovým zárukám.
(8)
Dne 19. září 2011 oznámila Paraguay Světové organizaci pro zdraví zvířat (OIE) ohnisko slintavky a kulhavky (5). V návaznosti na toto oznámení byl nařízením (EU) č. 206/2010 ve znění prováděcího nařízení (EU) č. 1112/2011 (6) pozastaven dovoz čerstvého masa domácího skotu z uvedené třetí země do Unie.
(9)
Poslední ohnisko slinivky a kulhavky bylo v Paraguayi zaznamenáno v lednu 2012. V listopadu 2013 OIE uznala Paraguay jako zemi se dvěma zónami prostými slintavky a kulhavky, které pokrývají celé území Paraguaye, na němž se provádí očkování (7).
(10)
V dubnu 2014 Komise provedla audit s cílem ověřit účinnost přijatých opatření a úředních kontrol při poskytování veterinárních záruk s ohledem na slinivku a kulhavku (8). Potravinový a veterinární úřad dospěl k závěru, že systém kontroly zdraví zvířat v Paraguayi zajišťuje s ohledem na kulhavku a slintavku dostatečné záruky, které vyhovují požadavkům Unie na vstup vykostěného a vyzrálého čerstvého masa domácího skotu nebo jsou jim rovnocenné. Paraguay však byla vyzvána, aby doložila nepřítomnost viru slinivky a kulhavky na svém území a účinnost svého programu očkování.
(11)
Paraguay v druhé polovině roku 2014 provedla sérologické přehledy založené na pokynech uvedených v kapitole 8.7 Kodexu zdraví suchozemských zvířat OIE, vydání z roku 2014 (9). Komise po vyhodnocení výsledků dospěla k závěru, že k doložení nepřítomnosti viru slinivky a kulhavky v Paraguayi existují dostatečné důkazy, a účinnost programu očkování této země shledala jako uspokojivou. Paraguay tedy poskytuje dostatečné veterinární záruky a požádala o povolení vyvážet do Unie vykostěné a vyzrálé čerstvé maso domácího skotu.
(12)
Izrael je uveden v seznamu obsaženém v příloze II části 1 nařízení (EU) č. 206/2010. V zájmu transparentnosti trhu a v souladu s mezinárodním právem by mělo být vyjasněno, že územní platnost veterinárních osvědčení je v případě Izraele omezena na území Státu Izrael s vyloučením území, která jsou od června 1967 pod izraelskou správou, tedy Golanských výšin, Pásma Gazy, východního Jeruzaléma a zbytku Západního břehu.
(13)
Příloha II části 1 nařízení (EU) č. 206/2010 by proto měla být změněna s cílem povolit dovoz čerstvého masa domácího skotu z Paraguaye do Unie a změnit položku pro Izrael.
(14)
Přílohy I a II nařízení (EU) č. 206/2010 by proto měly být odpovídajícím způsobem změněny.
(15)
Aby se předešlo narušení dovozu zásilek domácího skotu do Unie, mělo by být za určitých podmínek během přechodného období povoleno používání veterinárních osvědčení vydaných v souladu s nařízením (EU) č. 206/2010 ve zněních platných před změnami zavedenými tímto nařízením.
(16)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem Stálého výboru pro rostliny, zvířata, potraviny a krmiva,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Přílohy I a II nařízení (EU) č. 206/2010 se mění v souladu s přílohou tohoto nařízení.
Článek 2
V přechodném období do 30. června 2015 je do Unie nadále povolen vstup zásilek živých zvířat provázených náležitými veterinárními osvědčeními vydanými nejpozději dne 1. června 2015 v souladu se vzory veterinárních osvědčení „BOV-X“ a „BOV-Y“ uvedenými v příloze I nařízení (EU) č. 206/2010 ve zněních platných před vstupem tohoto nařízení v platnost.
Článek 3
Toto nařízení vstupuje v platnost dnem vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 16. dubna 2015.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/604
z dnia 16 kwietnia 2015 r.
zmieniające załączniki I i II do rozporządzenia (UE) nr 206/2010 w odniesieniu do warunków dotyczących zdrowia zwierząt odnoszących się do gruźlicy bydła we wzorach świadectw weterynaryjnych BOV-X i BOV-Y oraz w odniesieniu do wpisów dotyczących Izraela, Nowej Zelandii i Paragwaju w wykazach krajów trzecich, ich terytoriów lub części, upoważnionych do wprowadzania do Unii żywych zwierząt lub świeżego mięsa
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady 2002/99/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. ustanawiającą przepisy o wymaganiach zdrowotnych dla zwierząt regulujące produkcję, przetwarzanie, dystrybucję oraz wprowadzanie produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (1), w szczególności jej art. 8 formuła wprowadzająca, art. 8 ust. 1 akapit pierwszy i art. 8 ust. 4,
uwzględniając dyrektywę Rady 2004/68/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r. ustanawiającą warunki zdrowia zwierząt regulujące przywóz do oraz tranzyt przez terytorium Wspólnoty niektórych żywych zwierząt kopytnych, zmieniającą dyrektywy 90/426/EWG oraz 92/65/EWG i uchylającą dyrektywę 72/462/EWG (2), w szczególności jej art. 3 ust. 1 akapit pierwszy i drugi, art. 6 ust. 1 akapit pierwszy, art. 7 lit. e) i art. 13 ust. 1 lit. e),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W dyrektywie 2004/68/WE ustanawia się między innymi warunki dotyczące zdrowia zwierząt w odniesieniu do przywozu do Unii i tranzytu przez jej terytorium żywych zwierząt kopytnych, które to warunki muszą być oparte na przepisach ustanowionych w prawodawstwie Unii dotyczącym chorób, na które podatne są te zwierzęta.
(2)
Przepisy dyrektywy 2004/68/WE przewidują również możliwość ustanowienia specjalnych warunków dla państw trzecich, w odniesieniu do których Unia formalnie uznała równoważność na podstawie urzędowych gwarancji zdrowotnych przedstawionych przez dane państwo trzecie.
(3)
W rozporządzeniu Komisji (UE) nr 206/2010 (3) ustanawia się między innymi wymagania dotyczące świadectw weterynaryjnych do celów wprowadzania na terytorium Unii określonych przesyłek żywych zwierząt, w tym przesyłek bydła domowego. W załączniku I do tego rozporządzenia ustanawia się wykaz krajów trzecich, ich terytoriów lub części, z których dozwolone jest wprowadzanie takich przesyłek do Unii, oraz określa warunki szczegółowe dotyczące przesyłek z określonych krajów trzecich.
(4)
Ponadto w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 206/2010 określono wzór świadectwa weterynaryjnego dla bydła domowego (w tym gatunków Bubalus i Bison i ich krzyżówki) przeznaczonego do hodowli lub produkcji po przywozie (BOV-X) oraz wzór świadectwa weterynaryjnego dla bydła domowego (w tym gatunków Bubalus i Bison i ich krzyżówki) przeznaczonego do natychmiastowego uboju po przywozie (BOV-Y), w których to wzorach określono gwarancje dotyczące gruźlicy bydła.
(5)
W dyrektywie Rady 64/432/EWG (4) ustanawia się przepisy w zakresie handlu wewnątrzunijnego bydłem i przewiduje programy monitorowania i zwalczania określonych chorób dotykających tych zwierząt, w tym gruźlicy. Nowa Zelandia wystąpiła z wnioskiem o uznanie swojego programu kontroli gruźlicy za równoważny programom monitorowania i zwalczania gruźlicy bydła wprowadzanym przez państwa członkowskie zgodnie z warunkami określonymi w załączniku A.I do dyrektywy 64/432/EWG. Informacje przedłożone przez Nową Zelandię na temat jej programu zwalczania gruźlicy u bydła potwierdzają, że status gruźlicy w stadzie bydła, określany jako „C2” w ramach nowozelandzkiej krajowej strategii zwalczania gruźlicy bydła, odpowiada statusowi gruźlicy bydła w stadzie bydła uznawanym w państwie członkowskim za „stado bydła oficjalnie wolne od gruźlicy” zgodnie z warunkami określonymi w załączniku A.I do dyrektywy 64/432/EWG.
(6)
Należy zatem zmienić wykaz warunków szczegółowych określonych w części 1 załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 206/2010 oraz wzory świadectw weterynaryjnych BOV-X i BOV-Y określone w części 2 tego załącznika, tak aby uwzględnić szczególne warunki, zgodnie z którymi Unia uznaje klasyfikację stad bydła jako „C2” w ramach programu kontroli gruźlicy bydła wprowadzonego w Nowej Zelandii za równoważną określonym w załączniku A.I do dyrektywy 64/432/EWG warunkom uznania stada bydła w państwie członkowskim za „stado bydła oficjalnie wolne od gruźlicy”.
(7)
W rozporządzeniu (UE) nr 206/2010 ustanawia się między innymi warunki przywozu do Unii przesyłek świeżego mięsa bydła domowego. W tym celu w załączniku II do tego rozporządzenia ustanawia się wykaz krajów trzecich, ich terytoriów i części, upoważnionych do wprowadzania do Unii takich przesyłek oraz określa wzory świadectw weterynaryjnych, które powinny towarzyszyć tym przesyłkom, biorąc pod uwagę wszelkie warunki szczegółowe i dodatkowe gwarancje, jakie są wymagane.
(8)
W dniu 19 września 2011 r. Paragwaj powiadomił Światową Organizację Zdrowia Zwierząt (OIE) o wystąpieniu pryszczycy (5). W następstwie tego powiadomienia, rozporządzeniem (UE) nr 206/2010, w wersji zmienionej rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1112/2011 (6), zawieszono przywóz do Unii świeżego mięsa bydła domowego z tego państwa trzeciego.
(9)
Ostatnie ognisko pryszczycy stwierdzono w Paragwaju w styczniu 2012 r. W listopadzie 2013 r. OIE uznało Paragwaj za państwo z dwoma strefami wolnymi od pryszczycy, obejmującymi całe terytorium Paragwaju, gdzie stosowane są szczepienia (7).
(10)
W kwietniu 2014 r. Komisja przeprowadziła kontrolę w celu stwierdzenia, czy wprowadzone środki oraz kontrole urzędowe stwarzają skuteczne gwarancje w zakresie zdrowia zwierząt w odniesieniu do pryszczycy (8). Biuro ds. Żywności i Weterynarii stwierdziło, że paragwajski system kontroli zdrowia zwierząt daje wystarczające gwarancje w odniesieniu do pryszczycy, zgodne lub równoważne w stosunku do wymagań unijnych w odniesieniu do wprowadzania świeżego, pozbawionego kości i dojrzałego mięsa bydła domowego. Zwrócono się jednak do Paragwaju o potwierdzenie nieobecności wirusa pryszczycy na jego terytorium oraz skuteczności prowadzonego tam programu szczepień.
(11)
W drugiej połowie 2014 r. Paragwaj przeprowadził badania serologiczne oparte na wytycznych zawartych w rozdziale 8.7 Kodeksu zdrowia zwierząt lądowych OIE, wydanie 2014 (9). Po dokonaniu oceny wyników Komisja stwierdziła, że istnieją wystarczające dowody potwierdzające nieobecność wirusa pryszczycy w Paragwaju, i wyraziła zadowolenie ze skuteczności programu szczepień. W związku z tym Paragwaj daje wystarczające gwarancje zdrowia zwierząt i państwo to złożyło wniosek o przyznanie upoważnienia do wywozu do Unii świeżego, pozbawionego kości i dojrzałego mięsa bydła domowego.
(12)
W wykazie zawartym w części 1 załącznika II do rozporządzenia (UE) nr 206/2010 wymienia się też Izrael. W celu zapewnienia przejrzystości rynku i zgodnie z prawem międzynarodowym należy sprecyzować, że w przypadku Izraela zakres terytorialny świadectw weterynaryjnych ograniczony jest do terytorium Państwa Izrael, z wyłączeniem terytoriów znajdujących się pod administracją izraelską od czerwca 1967 r., a mianowicie Wzgórz Golan, Strefy Gazy, Wschodniej Jerozolimy i pozostałego obszaru Zachodniego Brzegu.
(13)
Należy zatem zmienić część 1 załącznika II do rozporządzenia (UE) nr 206/2010, aby zezwolić na przywóz do Unii świeżego mięsa bydła domowego z Paragwaju, oraz zmienić wpis dotyczący Izraela.
(14)
Należy zatem odpowiednio zmienić załączniki I i II do rozporządzenia (UE) nr 206/2010.
(15)
Aby uniknąć zakłóceń w przywozie do Unii przesyłek bydła domowego, należy zezwolić na stosowanie - w okresie przejściowym i z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków - świadectw weterynaryjnych wydanych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 206/2010 w wersji przed zmianami wprowadzonymi niniejszym rozporządzeniem.
(16)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załącznikach I i II do rozporządzenia (UE) nr 206/2010 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
W okresie przejściowym do dnia 30 czerwca 2015 r. wolno nadal wprowadzać do Unii przesyłki żywych zwierząt, którym towarzyszą stosowne świadectwa wydane nie później niż w dniu 1 czerwca 2015 r. zgodnie ze wzorami świadectw weterynaryjnych BOV-X i BOV-Y określonymi w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 206/2010 w wersji przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 16 kwietnia 2015 r.