PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 360/2014
ze dne 9. dubna 2014
o uložení konečného antidumpingového cla na dovoz ferosilicia pocházejícího z Čínské lidové republiky a Ruska na základě přezkumu před pozbytím platnosti podle čl. 11 odst. 2 nařízení Rady (ES) č. 1225/2009
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (1) (dále jen „základní nařízení“), a zejména na čl. 11 odst. 2, 5 a 6 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
A. ŘÍZENÍ
1. Platná opatření
(1)
Na základě antidumpingového šetření (dále jen „původní šetření“) Rada prostřednictvím nařízení (ES) č. 172/2008 (2) uložila konečné antidumpingové clo na dovoz ferosilicia (dále též „FeSi“) v současnosti kódů KN 7202 21 00, 7202 29 10 a 7202 29 90, pocházejícího z Čínské lidové republiky (dále jen „ČLR“), Egypta, Kazachstánu, Bývalé jugoslávské republiky Makedonie a Ruska (dále jen „konečná antidumpingová opatření“).
(2)
Opatření měla podobu valorického cla v sazbě stanovené na 31,2 % u dovozu z ČLR, s výjimkou společností Erdos Xijin Kuangye Co. (15,6 %) a Lanzhou Good Land Ferroalloy Factory Co. (29,0 %), na 18,0 % u dovozu z Egypta, s výjimkou společnosti The Egyptian Ferroalloys Co. (15,4 %), na 33,9 % u dovozu z Kazachstánu, 5,4 % u dovozu z Bývalé jugoslávské republiky Makedonie a 22,7 % u dovozu z Ruska, s výjimkou továrny na slitiny železa ve městě Bratsk (17,8 %).
(3)
Prováděcí nařízení Rady (EU) č. 1297/2009 (3) zrušilo antidumpingové clo uložené nařízením (ES) č. 172/2008 na dovoz FeSi pocházejícího z Bývalé jugoslávské republiky Makedonie.
(4)
Dne 30. listopadu 2009 obdržela Evropská komise (dále jen „Komise“) žádost o částečný prozatímní přezkum (dále jen „prozatímní přezkum“) podle čl. 11 odst. 3 základního nařízení, kterou podal vyvážející výrobce v Rusku, akciová společnost Čeljabinskij elektrometalurgičeskij kombinat, a akciová společnost Kuzneckije Ferrosplavi, která je s ní ve spojení (dále jen „ruská skupina“). Prováděcím nařízením (EU) č. 60/2012 (4) Rada ukončila částečný prozatímní přezkum na základě nedostatku důkazů týkajících se trvalé povahy změněných okolností. Ruská skupina zejména neprokázala, že její chování v oblasti tvorby cen je trvalé povahy. Dumpingové rozpětí stanovené pro ruskou skupinu v původním šetření proto nebylo změněno. Nabídka závazku ze strany ruské skupiny byla odmítnuta ze stejných důvodů.
2. Žádost o přezkum před pozbytím platnosti
(5)
V návaznosti na zveřejnění oznámení o nadcházejícím pozbytí platnosti (5) platných konečných antidumpingových opatření obdržela Komise dne 28. listopadu 2012 žádost o zahájení přezkumu před pozbytím platnosti těchto opatření podle čl. 11 odst. 2 základního nařízení. Žádost podal výbor Euroalliages („dále jen žadatel“) jménem výrobců představujících více než 25 % celkové výroby FeSi v Unii.
(6)
Žádost se týkala dvou zemí, ČLR a Ruska.
(7)
Žádost byla odůvodněna tím, že pozbytí platnosti stávajících opatření by pravděpodobně vedlo k přetrvání nebo opakování dumpingu a újmy pro výrobní odvětví Unie.
3. Zahájení přezkumu před pozbytím platnosti
(8)
Komise po konzultaci s poradním výborem dospěla k závěru, že pro zahájení přezkumu před pozbytím platnosti existují dostatečné důkazy, a dne 28. února 2013 oznámila zveřejněním oznámení v Úředním věstníku Evropské unie (6) (dále jen „oznámení o zahájení přezkumu“) zahájení přezkumu před pozbytím platnosti v souladu s čl. 11 odst. 2 základního nařízení.
4. Šetření
4.1 Období přezkumného šetření a posuzované období
(9)
Šetření týkající se přetrvání nebo obnovení dumpingu se týkalo období od 1. ledna 2012 do 31. prosince 2012 (dále jen „období přezkumného šetření“ nebo „OPŠ“). Přezkoumání trendů významných pro posouzení pravděpodobnosti přetrvávání nebo obnovení újmy se týkalo období od 1. ledna 2009 do 31. prosince 2012 (dále jen „dotčené období“).
4.2 Strany dotčené šetřením
(10)
O zahájení přezkumu před pozbytím platnosti Komise oficiálně vyrozuměla žadatele, ostatní známé výrobce v Unii, vyvážející výrobce v ČLR a Rusku, dovozce, kteří nejsou ve spojení, uživatele, o nichž je známo, že se jich řízení týká, a zástupce zemí vývozu. Zúčastněné strany dostaly možnost písemně se k věci vyjádřit a požádat o slyšení ve lhůtě stanovené v oznámení o zahájení přezkumu.
(11)
Všechny zúčastněné strany, které o to požádaly a které prokázaly, že mají konkrétní důvody ke slyšení, byly vyslechnuty.
(12)
S ohledem na zjevný velký počet vyvážejících výrobců v ČLR a dovozců v Unii, kteří nejsou ve spojení, jichž se šetření týkalo, se v oznámení o zahájení přezkumu počítalo s výběrem vzorku v souladu s článkem 17 základního nařízení. Aby mohla Komise rozhodnout, zda je výběr vzorku nutný, a pokud ano, vzorek vybrat, byly výše uvedené strany požádány, aby se do 15 dnů ode dne zahájení přezkumu přihlásily Komisi a aby jí poskytly informace požadované v oznámení o zahájení přezkumu.
(13)
Vzhledem k tomu, že pouze jeden vyvážející výrobce v ČLR poskytl informace požadované v oznámení o zahájení a vyjádřil ochotu spolupracovat s Komisí, bylo rozhodnuto, že v případě vyvážejících výrobců v ČLR se nepoužije výběr vzorku. Po obdržení dotazníku se dotčený vyvážející výrobce rozhodl, že nebude dále spolupracovat. Usuzovalo se proto, že při šetření nespolupracoval žádný vyvážející výrobce v ČLR.
(14)
V případě Ruska byli ke spolupráci při šetření přizváni všichni známí ruští výrobci, tj. továrny na slitiny železa ve městech Bratsk a Serov, NLMK a ruská skupina. Při tomto přezkumném šetření s Komisí spolupracovala pouze ruská skupina.
(15)
Pokud jde o dovozce, kteří nejsou ve spojení, od žádného z nich Komise neobdržela odpověď na dotazník. Usoudila proto, že při šetření nespolupracoval žádný dovozce v Unii, který není ve spojení.
(16)
Komise obdržela odpovědi na dotazník od šesti ze sedmi známých výrobců FeSi v Unii. Vzhledem k poměrně omezenému počtu výrobců v Unii se při přezkumném šetření nepočítalo s výběrem vzorku.
(17)
Inspekce na místě se uskutečnily v prostorách těchto společností:
a)
Výrobci v Unii:
Grupo FERROATLÁNTICA:
Ferroatlántica S.L. - Madrid, Španělsko
Ferropem - Chambéry, Francie
HUTA LAZISKA S.A. - Łaziska Górne, Polsko
OFZ a.s. - Istebné, Slovensko
TDR LEGURE d.o.o. - Ruše, Slovinsko
VARGON ALLOYS A.B. - Vargön, Švédsko
b)
Uživatelé v Unii:
Aperam SA - Lucembursko
Ugitech - Ugine, Francie
c)
Vyvážející výrobce v Rusku:
Ruská skupina:
Čeljabinskij elektrometalurgičeskij kombinat, a. s. (dále též „ČEMK, a. s.“) - Čeljabinsk, Rusko
Kuzneckije Ferrosplavi, a. s. (dále též „KF, a. s.“) - Novokuzneck, Rusko
RFA International LP („RFAI“) - Mishawaka, Spojené státy americké
d)
Výrobci ve srovnatelné zemi:
Elkem AS, Oslo, Norsko
FESIL Rana Metall AS, Trondheim, Norsko
Finnfjord AS, Finnsnes, Norsko.
B. DOTČENÝ VÝROBEK A OBDOBNÝ VÝROBEK
1. Dotčený výrobek
(18)
Dotčený výrobek je ferosilicium, v současnosti kódů KN 7202 21 00, 7202 29 10 a 7202 29 90, pocházející z ČLR a Ruska.
(19)
Ferosilicium se vyrábí v elektrických obloukových pecích redukcí křemene pomocí uhlíkatých látek. Tento postup je energeticky náročný. Ferosilicium se prodává ve formě hrud, zrn nebo prášku o různé jakosti, která závisí na obsahu křemíku a nečistot (např. hliníku). Při obsahu křemíku 70 % a vyšším se jedná o FeSi vysoké čistoty. Při obsahu křemíku mezi 55 % a 70 % se jedná o FeSi střední čistoty a při obsahu křemíku nižším než 55 % o FeSi nízké čistoty. Dotčený výrobek se používá především jako redukční činidlo a jako legovací přísada v železářském a ocelářském průmyslu.
2. Obdobný výrobek
(20)
Bylo zjištěno, že ferosilicium vyráběné a prodávané v Unii výrobním odvětvím Unie a FeSi vyráběné a prodávané v Norsku (dále jen „srovnatelná země“) - neboť ČLR není zemí s tržním hospodářstvím a během šetření nebyla prošetřena - a v Rusku má v zásadě stejné základní fyzikální a technické vlastnosti a stejné základní použití jako FeSi vyráběné v ČLR a v Rusku a prodávané na vývoz do Unie. Proto jsou považovány za obdobné ve smyslu ustanovení čl. 1 odst. 4 základního nařízení.
C. PRAVDĚPODOBNOST PŘETRVÁNÍ NEBO OBNOVENÍ DUMPINGU
(21)
V souladu s čl. 11 odst. 2 základního nařízení se zkoumalo, zda by pravděpodobně došlo k přetrvání nebo obnovení dumpingu ze strany obou dotčených zemí, pokud by stávající opatření pozbyla platnosti.
DOVOZ Z ČLR
1. Předběžné poznámky
(22)
Jak je uvedeno v 13. bodě odůvodnění, žádný čínský vyvážející výrobce při šetření nespolupracoval. Proto vzhledem k nulové spolupráci ze strany vyvážejících vývozců v ČLR vychází celková analýza, včetně výpočtu výše dumpingu, z dostupných údajů podle článku 18 základního nařízení.
(23)
Pro posouzení pravděpodobnosti přetrvání nebo obnovení dumpingu byla proto použita žádost o přezkum před pozbytím platnosti v kombinaci s dalšími zdroji informací, například se statistikou obchodu týkající se dovozu a vývozu (Eurostat a čínské údaje o vývozu) a jinými veřejně dostupnými informacemi.
(24)
Nedostatek spolupráce ovlivnil srovnání běžné hodnoty s vývozní cenou různých typů výrobku. Jak je vysvětleno v 30. bodě odůvodnění níže, považovalo se za vhodné stanovit běžnou hodnotu i vývozní cenu obecně, a to na základě jediného výrobku, v souladu s článkem 18 základního nařízení.
(25)
V případě, že se zjistilo, že nedošlo ke změně okolností, se v souladu s čl. 11 odst. 9 základního nařízení postupovalo stejným způsobem jako při stanovení dumpingu během původního šetření.
2. Dumping při dovozu během období přezkumného šetření
2.1 Stanovení běžné hodnoty
(26)
V oznámení o zahájení přezkumu Komise vyzvala zúčastněné strany, aby se vyjádřily k návrhu použít Norsko jako třetí zemi s tržním hospodářstvím pro účely stanovení běžné hodnoty v souvislosti s ČLR. Norsko bylo použito jako srovnatelná země v původním šetření. Protože žádná ze stran se k tomu nevyjádřila, dospělo se k závěru, že Norsko by mělo být opět zvoleno jako srovnatelná země za účelem stanovení běžné hodnoty pro ČLR v souladu s čl. 2 odst. 7 písm. a) základního nařízení.
(27)
V souladu s čl. 2 odst. 2 základního nařízení bylo nejdříve přezkoumáno, zda byl celkový objem domácího prodeje obdobného výrobku spolupracujícími výrobci v Norsku nezávislým odběratelům reprezentativní ve srovnání s celkovým objemem jeho vývozu z ČLR do Unie, tj. zda celkový objem tohoto domácího prodeje představoval alespoň 5 % celkového objemu vývozu dotčeného výrobku do Unie. Bylo zjištěno, že prodej na domácím trhu srovnatelné země je reprezentativní.
(28)
Zjišťovalo se rovněž, zda prodej obdobného výrobku na domácím trhu může být považován za uskutečněný v běžném obchodním styku podle čl. 2 odst. 4 základního nařízení. Za tímto účelem se určil podíl ziskového prodeje nezávislým odběratelům na domácím trhu za období přezkumného šetření.
(29)
Běžná hodnota tak vyšla ze skutečné ceny na domácím trhu, která byla vypočítána jako vážený průměr ceny ziskového domácího prodeje v období přezkumného šetření.
2.2 Stanovení vývozní ceny
(30)
Jak je uvedeno v 24. bodě odůvodnění, žádný čínský vyvážející výrobce při šetření nespolupracoval. Proto byla vývozní cena v souladu s článkem 18 základního nařízení určena na základě nejspolehlivějších dostupných informací.
(31)
Nejprve byly z databáze dovozu Eurostatu získány údaje o objemu a dovozních cenách týkající se tří kódů KN uvedených v 18. bodě odůvodnění výše, to znamená s ohledem na rozdíly v kvalitě. Vzhledem k tomu se považovalo za vhodné stanovit vývozní cenu na základě průměru, přičemž údaje získané v souvislosti s kódy KN 7202 29 10 a 7202 29 90 byly přizpůsobeny obsahu křemíku kódu KN 7202 21 00. Tento postup je jedním z postupů navrhovaných v žádosti o přezkum za účelem odhadu celkového objemu dovozu v závislosti na kvalitě FeSi s obsahem křemíku 75 %. Objem a dovozní ceny výrobků uvedených tří kódů KN byly sjednoceny a zváženy, aby odpovídaly jednomu průměru
(32)
Tato průměrná dovozní cena na úrovni cen CIF byla nakonec upravena odečtením zejména nákladů na přepravu, aby se došlo k hodnotě ze závodu. Prodejní cena byla tedy stanovena podle čl. 2 odst. 8 základního nařízení na základě zaplacených cen nebo splatných cen, které jsou uvedeny ve statistice dovozu Eurostatu.
2.3 Srovnání a úpravy
(33)
Srovnání běžné hodnoty a vývozní ceny bylo provedeno na základě ceny ze závodu. Pro zajištění spravedlivého srovnání bylo v souladu s čl. 2 odst. 10 základního nařízení rovněž přihlédnuto k rozdílům, které ovlivňují srovnatelnost cen. Na základě údajů v žádosti o přezkum vzhledem k nedostatku spolupráce čínských vyvážejících výrobců byly zejména provedeny úpravy, které zohledňují vývozní cla.
2.4 Dumping během období přezkumného šetření
(34)
Na základě výše uvedených skutečností bylo zjištěno, že dumpingové rozpětí vyjádřené v procentech ceny s dodáním na hranice Unie před proclením činí 165 %.
(35)
Je však třeba poznamenat, že celkový objem dovozu dotčeného výrobku do Unie se po uložení původních opatření výrazně snížil a výše uvedené dumpingové rozpětí bylo stanoveno na základě sníženého objemu dovozu (tj. méně než 2 500 tun během období přezkumného šetření).
(36)
Proto bylo z důvodu úplnosti analýzy přezkoumáno chování čínských vyvážejících výrobců v oblasti tvorby cen na třech nejvýznamnějších trzích mimo EU, kterými jsou Japonsko, Jižní Korea a Spojené státy americké (dále jen „USA“).
(37)
Za tímto účelem byly pro stanovení cen čínského vývozu do Japonska, Jižní Korey a USA použity čínské údaje o vývozu. Srovnání s běžnou hodnotou stanovenou výše rovněž poukazuje na existenci dumpingu, který kolísá mezi 86 % a 92 %, podle země určení.
3. Vývoj dovozu v případě zrušení opatření
3.1 Výrobní kapacita ČLR
(38)
ČLR je zdaleka největším světovým výrobcem FeSi. Výrobní kapacita byla odhadnuta na 10-11 milionů tun ročně za období přezkumného šetření. Výrobní odvětví ČLR tedy využilo zhruba 50 % své výrobní kapacity. To znamená, že současná volná kapacita činí přibližně 5,5 milionů tun ročně, což představuje téměř sedminásobek celkové spotřeby v Unii. I přes přebytek stávající výrobní kapacity a na základě informací poskytnutých žadatelem se jeví, že kapacita v ČLR stále roste vzhledem k tomu, že jsou v současné době stavěny větší a efektivnější pece.
(39)
Nic nenasvědčuje tomu, že by se spotřeba na čínském domácím trhu nebo na trzích třetích zemí výrazně zvyšovala, a mohla tedy vstřebat nárůst výroby v případě, že by byla využita volná kapacita čínských výrobců.
3.2 Atraktivita trhu Unie
(40)
Po uložení konečných opatření v únoru 2008 se dovoz z ČLR soustavně snižoval, dosáhl okrajové úrovně a v období přezkumného šetření představoval méně než 1 % spotřeby v Unii. Po kulminaci dovozu, která činila přibližně 330 400 tun v roce 2007, se dovoz snížil na méně než 2 500 tun v roce 2012. Trh EU s FeSi však podle zjištěných úrovní cen nadále zůstává pro čínský vývoz atraktivní.
(41)
Jak je uvedeno výše, v ČLR existuje výrazný přebytek výrobní kapacity, což je silná motivace pro hledání alternativních trhů, které by tuto nadbytečnou výrobní kapacitu absorbovaly. V důsledku přísných omezení vývozu, která uložila čínská vláda (tj. 25 % vývozní clo, 17 % DPH bez nároku na odpočet a vývozní licence), však celkový vývoz ČLR klesl z 1,5 milionu tun v období kulminace v roce 2007 na pouhé 0,4 milionu tun v roce 2009. Nicméně počínaje rokem 2010 došlo k oživení celkového vývozu, objem vývozu se zvýšil na 0,8 milionu tun a odhad vývozu na rok 2013 činil 0,7 milionu tun. Nejčerstvější údaje poukazují na setrvalou úroveň vývozu, jehož objem je vyšší než celková spotřeba v Unii.
(42)
Navzdory uvedeným omezením vývozu vyvezli čínští výrobci značný objem FeSi na světové trhy, které nepodléhají žádným omezením dovozu (tj. do Japonska, Jižní Korey a USA).
(43)
Na první pohled by asijský trh mohl být alternativou, která by absorbovala část nadbytku čínské výroby. Na základě informací od žadatele však nedávný vývoj na uvedeném trhu může vést k jeho menší atraktivitě pro čínský vývoz.
(44)
Na asijský trh totiž bude mít vážný dopad zahájení výroby dvou nových výrobců ferosilicia v Malajsii (jedná se o výrobce železných slitin Pertama a Sarawak). Odhaduje se, že malajská roční produkce ferosilicia se od roku 2014 zvýší o 420 000 tun a najde odbytiště v sousedních zemích jihovýchodní Asie, především v Japonsku, které spotřebuje 600 000 tun ferosilicia ročně. Produkce malajských výrobních zařízení bude mít negativní dopad na čínský vývoz do jihovýchodní Asie. Výrobci oceli v Japonsku a ocelárny v Jižní Koreji kromě toho již uzavřeli dohody o nákupu značných objemů ferosilicia ročně od nových malajských výrobců, čímž se vstup čínského vývozu na trh stává obtížnějším.
(45)
V připomínkách k poskytnutým informacím vyvážející výrobce uvedl, že malajská výroba je nadsazena. Po ověření bylo shledáno, že tato připomínka odpovídá skutečnosti, a proto byly údaje o malajské výrobě opraveny na 370 000 tun.
(46)
Proto se očekává, že nová malajská výroba znásobí konkurenci na tomto již nasyceném trhu, na němž mají v současnosti významný podíl ČLR a Rusko.
(47)
Omezenou přítomnost čínských výrobků na trhu Unie v období přezkumného šetření lze vysvětlit především omezením vývozu ze strany vlády ČLR, jak je uvedeno ve 41. bodě odůvodnění výše.
(48)
Atraktivní z hlediska absorpce nadbytečné výrobní kapacity čínských výrobců by rovněž mohly být ceny na trhu EU. Průměrná cena na trhu Unie v roce 2012 byla totiž přinejmenším stejné výše jako vývozní ceny čínských výrobců v hlavních zemích určení (Japonsko, Jižní Korea a USA), což činí trh Unie ještě přitažlivější v době, kdy se prodej v jiných odbytištích stává problematičtějším.
(49)
Je proto možné dospět k závěru, že Evropský trh, který je jedním z největších světových trhů, je nadále pro čínské výrobce atraktivní.
4. Závěr o pravděpodobnosti přetrvání dumpingu
(50)
Na základě dostupné volné kapacity v ČLR a poměrně atraktivní úrovně cen na trhu Unie lze konstatovat, že pokud by platná opatření pozbyla platnosti, existuje riziko zvýšení čínského vývozu dotčeného výrobku.
(51)
Vzhledem k současné a potenciální volné kapacitě v ČLR, skutečnosti, že trh Unie je jedním z největších trhů na světě, a vzhledem k očekávanému tlaku na čínský vývoz v jihovýchodní Asii lze dospět k závěru, že pokud by antidumpingová opatření byla zrušena, čínští vývozci by pravděpodobně vývoz do Unie za dumpingové ceny zvýšili.
DOVOZ Z RUSKA
1. Předběžné poznámky
(52)
Jak je uvedeno ve 14. bodě odůvodnění, při řízení spolupracovala pouze jedna skupina výrobců. Bylo však zjištěno, že ruská skupina přestavuje významný podíl celkové ruské výroby, tj. přibližně 78 % celkové ruské výroby FeSi a největší část vývozu FeSi pocházejícího z Ruska do Unie. Proto se dospělo k závěru, že informace poskytnuté ruskou skupinou v kombinaci s informacemi z jiných zdrojů, například s žádostí o přezkum a s dostupnou statistikou obchodu týkající se dovozu (Eurostat) je třeba využít k posouzení pravděpodobnosti přetrvání nebo opakování dumpingu.
(53)
Pro výpočet dumpingového rozpětí se společnosti, které jsou součástí ruské skupiny, tj. ČEMK, a. s., a KF, a. s., považují za společnosti ve spojení ve smyslu článku 143 celního kodexu (7), stejně jako při původním šetření. Proto bylo za použití níže uvedeného postupu vypočteno dumpingové rozpětí pro celou skupinu. Výše dumpingu se vypočítala pro každého jednotlivého vyvážejícího výrobce před určením váženého průměru dumpingu pro skupinu jako celek. Je třeba poznamenat, že tento postup se lišil od postupu použitého v původním šetření, kdy byl výpočet výše dumpingu proveden shrnutím všech údajů výrobních subjektů o výrobě a prodeji. Tento odlišný postup byl použit při prozatímním přezkumu. Změna okolností, která odůvodnila přijetí této změny postupu, byla změnou v podnikové struktuře skupiny, která umožňuje identifikaci jednotlivých výrobců v rámci skupiny, pokud jde o prodej a výrobu.
2. Dumping při dovozu během období přezkumného šetření
2.1 Stanovení běžné hodnoty
(54)
V souladu s čl. 2 odst. 2 základního nařízení bylo nejdříve u každého vyvážejícího výrobce přezkoumáno, zda byl celkový objem jeho domácího prodeje obdobného výrobku nezávislým odběratelům reprezentativní ve srovnání s celkovým objemem jeho vývozu do Unie, tj. zda celkový objem tohoto prodeje představoval alespoň 5 % celkového objemu vývozu dotčeného výrobku do Unie.
(55)
Bylo rovněž přezkoumáno, zda byl prodej na domácím trhu dostatečně reprezentativní pro účely čl. 2 odst. 2 základního nařízení. Tento přezkum byl proveden u typů dotčeného výrobku prodávaných vyvážejícím výrobcem na domácím trhu, které byly uznány za přímo srovnatelné s typem prodávaným za účelem vývozu do Unie. Prodej konkrétního typu výrobku na domácím trhu byl považován za dostatečně reprezentativní, pokud celkový objem tohoto typu výrobku prodaného dotčeným vyvážejícím výrobcem na domácím trhu nezávislým odběratelům představoval alespoň 5 % jeho celkového objemu prodeje srovnatelného typu výrobku vyvezeného do Unie.
(56)
Rovněž bylo zjišťováno, zda lze domácí prodej typů výrobku považovat v souladu s čl. 2 odst. 4 základního nařízení za uskutečněný v běžném obchodním styku. Za tímto účelem se určil podíl ziskového prodeje nezávislým odběratelům na domácím trhu za období přezkumného šetření.
(57)
V případě typů výrobku, u nichž se více než 80 % objemu prodeje na domácím trhu uskutečnilo za cenu vyšší než náklady na jednotku a jejichž vážená průměrná prodejní cena byla rovna výrobním nákladům na jednotku nebo vyšší, byla běžná hodnota jednotlivých typů výrobku určena jako vážený průměr skutečných cen veškerého prodeje daného typu na domácím trhu bez ohledu na to, zda šlo o prodej ziskový, či nikoli.
(58)
Pokud objem ziskového prodeje takového typu výrobku nepřesahoval 80 % celkového objemu prodeje daného typu výrobku nebo pokud vážená průměrná cena daného typu výrobku nedosahovala výrobních nákladů na jednotku, byla běžná hodnota založena na skutečné ceně na domácím trhu, která byla určena jako vážená průměrná cena pouze ziskového domácího prodeje daného typu výrobku uskutečněného během období přezkumného šetření.
(59)
Pokud nebyl realizován žádný domácí prodej konkrétního typu výrobku a v případě typů výrobku, u nichž byl domácí prodej nedostatečný, byla běžná hodnota vypočtena v souladu s čl. 2 odst. 3 základního nařízení.
(60)
Při určení běžné hodnoty podle čl. 2 odst. 3 základního nařízení byly částky pro prodejní, režijní a správní náklady a pro zisk stanoveny podle čl. 2 odst. 6 základního nařízení na základě skutečných údajů, které spolupracující vyvážející výrobci skutečně zaznamenali při výrobě a prodeji obdobného výrobku v běžném obchodním styku, nebo na základě dostupných údajů.
2.2 Stanovení vývozní ceny
(61)
Během období přezkumného šetření se vývoz ruské skupiny do Unie uskutečnil prostřednictvím společnosti RFAI, která je v obchodním spojení s ruskou skupinou (dovozce ve spojení) a jež plnila veškeré dovozní funkce spojené se zbožím vstupujícím do volného oběhu v Unii, tj. funkce dovozce ve spojení.
(62)
Vývozní cena tak byla stanovena podle čl. 2 odst. 9 základního nařízení na základě cen, za něž byly dovezené výrobky poprvé znovu prodány nezávislému kupujícímu, upravených s přihlédnutím k veškerým nákladům vzniklým mezi dovozem a dalším prodejem, jakož i k přiměřenému rozpětí pro prodejní, režijní a správní náklady a zisky. Pro tento účel byl použit skutečný procentní podíl prodejních, správních a režijních nákladů a vzhledem k neexistenci nových informací od nezávislých dovozců o obvykle dosahovaných ziscích se použil shodný procentní zisk, z něhož se vycházelo v původním šetření, tedy 6 %.
(63)
Ruská skupina uvedla, že ke společnosti RFAI by mělo být přistupováno jako k součásti stejného jednoho hospodářského subjektu, neboť obě společnosti jsou kontrolovány a řízeny stejnými osobami a jednají jako jeden hospodářský subjekt. Při stanovení vývozních cen by proto neměly být odečteny prodejní, režijní a správní náklady RFAI a zisk této společnosti.
(64)
Otázka, zda obchodní spojení ruské skupiny a společnosti RFAI má podobu jednoho hospodářského subjektu či nikoli, není podstatná v souvislosti s úpravami za účelem určení vývozní ceny podle čl. 2 odst. 9.
(65)
Proto, vzhledem k tomu, že prodej vývozu ruské skupiny se uskutečnil prostřednictvím přidružené společnosti (RFAI), musela být vývozní cena upravena odečtením přiměřeného rozpětí prodejních, správních a režijních nákladů a zisku, jak je jednoznačně stanoveno v čl. 2 odst. 9 základního nařízení. Na tomto základě musí být toto tvrzení odmítnuto.
(66)
Vyvážející výrobce zopakoval své tvrzení o existenci jednoho hospodářského subjektu, která znemožnila úpravu o prodejní, režijní a správní náklady a zisk podle čl. 2 odst. 9 základního nařízení. Uvedl rovněž, že i v případě, že by úpravy byly oprávněné, určená vývozní cena by zahrnovala pouze náklady související s dovozem uskutečněným společností RFAI a nespadaly by do ní prodejní, režijní a správní náklady spojené s vývozem jednoho hospodářského subjektu. Vyvážející výrobce nakonec uvedl, že nesouhlasí se zjištěním, že v tomto případě se nejedná o existenci jednoho hospodářského subjektu.
(67)
Existence jednoho hospodářského subjektu není v souvislosti s určením vývozní ceny podle čl. 2 odst. 9 základního nařízení podstatná. Pokud jsou splněny podmínky uvedené v čl. 2 odst. 1 a 9 základního nařízení, není rozsah kontroly nebo integrace pro posouzení oprávněnosti úprav podle čl. 2 odst. 9 podstatný (8). V čl. 2 odst. 9 základního nařízení se stanoví, že Komise v některých situacích určí vývozní cenu a upraví tuto určenou vývozní cenu, pokud jde o určitý počet parametrů, včetně případů, kdy u stran „vyšla najevo existence obchodního spojení“. Znění čl. 2 odst. 9 základního nařízení jasně stanoví, že „se provedou úpravy“ (podtržení přidala Komise). Komise ověřila, že společnost RFAI plnila veškeré funkce, které běžně plní dovozce v obchodním spojení v Unii. Společnost RFAI je skutečně úzce zapojena do mezinárodní činnosti skupiny (asistenční služba pro zákazníky, logistika a rozvrh dodávek, nákup investičního majetku a nejdůležitějších surovin atd.). Podmínka požadovaná ohledně úpravy podle čl. 2 odst. 9 základního nařízení byla tedy splněna a opravňovala k provedení úprav. Závěrem proto je, že provedené úpravy byly nutné podle čl. 2 odst. 9 základního nařízení.
(68)
Vyvážející výrobce uvedl, že z rozhodnutí ve věci Nikopolsky/Interpipe (9) vyplývá, že pokud vývozce a obchodník ve spojení tvoří jeden hospodářský subjekt, není možné provést úpravu vývozní ceny podle čl. 2 odst. 9 základního nařízení. Toto tvrzení je neopodstatněné. Uvedený rozsudek se skutečně týká úpravy podle čl. 2 odst. 10 písm. i) o nominálních provizích obchodníka, jehož funkce jsou obdobné jako funkce obchodního zástupce vykonávajícího svou činnost za úplatu formou provize. Uvedenou judikaturu nelze proto uplatnit na současný případ, vzhledem k tomu, že švýcarská společnost RFAI vykonává všechny funkce běžně vykonávané obchodníkem ve spojení. Existence jednoho hospodářského subjektu nemá stejné důsledky v případě úprav podle čl. 2 odst. 10 základního nařízení a v případě vyžadovaných úprav podle čl. 2 odst. 9 zmíněného nařízení. Navíc není jisté, zda strany mohou žádat o úpravu o přiměřené rozpětí prodejních, správních a režijních nákladů a zisku. Tato úprava se provede podle čl. 2 odst. 9 základního nařízení, jsou-li strany v obchodním spojení.
(69)
Pokud jde o rozsah úprav, žádost týkající se částečných odečtů prodejních, správních a režijních nákladů a zisku nelze přijmout v případě, že vyvážející výrobce nepředložil příslušné důkazy. Úpravy podle čl. 2 odst. 9 základního nařízení jsou úpravy, které umožňují určit vývozní cenu v těch nejběžnějších případech obchodního spojení. Celkové prodejní, správní a režijní náklady a zisk mohou být upraveny pouze částečně, a to na základě důkazů předložených vyvážejícím výrobcem v souvislosti s náklady, zejména pokud jde o náklady představující zvláštní výdaje, ke kterým došlo v souvislosti s jakoukoli činností, jež není přímo spojená s dovozem dotčeného výrobku mezi jeho dovezením a následným dalším prodejem.
(70)
Ruská skupina dále uvedla, že při výpočtu vývozní ceny by v souladu s čl. 11 odst. 10 základního nařízení nemělo být odečteno antidumpingové clo, neboť toto clo je řádně zohledněno v cenách dalšího prodeje a v pozdějších kupních cenách v Unii.
(71)
Z šetření především vyplynulo, že ceny dalšího prodeje dotčeného výrobku v Unii nezohledňovaly clo, které bylo zaplaceno v případě 99 % doložených transakcí. Proto lze dospět k závěru, že antidumpingové clo nebylo řádně zohledněno v cenách dalšího prodeje ruské skupiny. Žádost ruské skupiny proto nebyla přijata a částka antidumpingového cla byla při určení vývozní ceny odečtena v souladu s čl. 2 odst. 9 základního nařízení.
2.3 Srovnání a úpravy
(72)
Srovnání běžné hodnoty a vývozní ceny bylo provedeno na základě ceny ze závodu. Pro zajištění spravedlivého srovnání bylo v souladu s čl. 2 odst. 10 základního nařízení přihlédnuto k rozdílům, které ovlivňují srovnatelnost cen.
(73)
Byly provedeny úpravy týkající se nákladů na dopravu, na pojištění, na terminály a manipulaci, nákladů na úvěr a poplatky, pokud připadaly v úvahu a byly odůvodněné, v souladu s čl. 2 odst. 10 základního nařízení.
2.4 Dumping během období přezkumného šetření
(74)
V souladu s čl. 2 odst. 11 a 12 základního nařízení byl srovnán vážený průměr běžné hodnoty a vážený průměr vývozní ceny podle typu výrobku na základě ceny ze závodu odděleně pro každého spolupracujícího vyvážejícího výrobce, který je součástí ruské skupiny.
(75)
Dotčený vyvážející výrobce vyjádřil několik připomínek ohledně výpočtu dumpingového rozpětí.
(76)
Zaprvé, pokud jde o úpravu nákladů na křemenec nakoupený jednou vyrábějící společností, která je součástí skupiny, od jiné vyrábějící společnosti této skupiny, zpochybnil připočtení 5 % ziskového rozpětí k revidované kupní ceně. To zdůvodnil tím, že obě společnosti jsou členy stejného jednoho hospodářského subjektu.
(77)
Přestože argumentace jedním hospodářským subjektem je v souvislosti s úpravou nákladů na křemenec nepodstatná, uznává se, že transakce mezi stranami v obchodním spojení mohou být neziskové. Protože nedošlo k prodeji křemence externím stranám, nemohl být rovněž prokázán vznik zisku. Proto k ziskové přirážce upravených nákladů na křemenec nedošlo a dumping byl odpovídajícím způsobem znovu stanoven.
(78)
Druhá připomínka se týkala skutečnosti, že Komise uplatnila doporučení Orgánu WTO pro řešení sporů v případě sporu s Norskem týkajícím se lososa. V tomto případě doporučení znělo, aby, pokud domácí prodej typu určitého výrobku není reprezentativní, prodejní, správní a režijní náklady a zisk vzniklé při takových transakcích byly nicméně použity při určení běžné hodnoty. Vyvážející výrobce rovněž uvedl, že uplatnění nového postupu při přezkumu před pozbytím platnosti nebylo přípustné vzhledem k tomu, že nedošlo k významné změně okolností.
(79)
Komise objasnila postup skupiny odborníků při sporu týkajícím se norského lososa ve slyšení poskytnutém vyvážejícímu výrobci, který se nadále domníval, že v případě doporučení skupiny odborníků se jednalo o porušení čl. 2 odst. 4 a 6 základního nařízení. Komise má však povinnost provádět tato rozhodnutí v rámci svých závazků vůči WTO. Uvedený postup se týká všech případů, nejen šetření zahájených podle článku 5 základního nařízení.
(80)
Na základě třetí připomínky Komise provedla opravy v případech, kdy náklady jednoho vyvážejícího výrobce skupiny byly porovnány s určitým prodejem jiného vyvážejícího výrobce.
(81)
Komise dále potvrzuje, že u obratu uplatnila úpravu o stejné poplatky jako na náklady na výrobu, přepravní náklady, náklady na pojištění a manipulační náklady, za účelem zkoušky ziskovosti a náklady na balení, za účelem stanovení dumpingového rozpětí.
(82)
Začtvrté vyvážející výrobce uvedl, že bylo chybné odečíst platné antidumpingové clo od vývozní ceny. Aby to dokázal, uvedl, že vývozní prodejní ceny byly v období přezkumného šetření o více než 100 % vyšší než v období původního šetření, což údajně dokazuje, že antidumpingové clo bylo zohledněno ve vývozní ceně. Kromě toho určitá běžná cla na dovoz a antidumpingová cla neměla být odečtena, neboť byla údajně zaplacena předem a spadala do dalšího období. A rovněž náklady na kancelářské prostory v Japonsku a švýcarské federální a kantonální daně z příjmu by neměly být Komisí zohledněny.
(83)
Důkazy poskytnuté vyvážejícím výrobcem nejsou v tomto případě a ohledně dotčeného výrobku přesvědčivé, pokud jde o dokázání, že antidumpingové clo bylo řádně zohledněno ve vývozní ceně. Cena při dalším prodeji a výrobní náklady od původního šetření značně vzrostly. Proto nelze nárůst vývozních cen přesvědčivě připsat údajnému zohlednění cla. Pro ilustraci nepřesvědčivosti předložených důkazů Komise porovnala vývozní ceny a náklady zboží, včetně antidumpingového cla, během období přezkumného šetření; při 99 % transakcích spojených s vývozem nebyla vývozní cena dostatečně vysoká, aby pokryla antidumpingové clo. I v případě, že se clo neodečte, nestačí to pro zpochybnění zjištění o podstatném dumpingu a pravděpodobnost přetrvání dumpingu tím nebyla ovlivněna. Tato skutečnost by proto neměla žádný dopad na výsledky současného šetření v rámci přezkumu před pozbytím platnosti.
(84)
Komise zjistila, že zaplacení zálohy na cla na dovoz a antidumpingová cla není možné a že tato cla se ukládají na dovoz. Skupina kromě toho používala celní sklad, což znamená, že clo bylo splatné teprve, když skutečně došlo k dovozu a prodeji. Na základě srovnání předvahy ze dne 31. prosince 2012 a auditorem ověřené účetní závěrky se navíc jasně ukázalo, že auditoři překlasifikovali údajnou zálohu na antidumpingové clo na skutečně zaplacené antidumpingové clo jako náklady ve výkazu zisků a ztrát.
(85)
Náklady na kancelářské prostory v Japonsku nesouvisely s dotčeným výrobkem, a proto neovlivnily výpočet Komise. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto. Uvedené švýcarské daně mohou být odečteny, pouze pokud se vztahují k dani z příjmu právnických osob; podle reakce na zveřejnění informací se o takový případ pravděpodobně jedná. Výpočet dumpingu byl proto odpovídajícím způsobem přizpůsoben.
(86)
Upravený úrok z půjčky poskytnuté společností, která je členem skupiny se sídlem na Britských Panenských ostrovech, byl opraven Komisí v reakci na tvrzení, podle kterého podobné půjčky mohou být poskytnuty pod tržní úrovní a v zásadě jsou smysluplné, pouze pokud je úrok z takové půjčky nižší než úrok požadovaný bankou. Komise dále potvrdila, že ziskové rozpětí v případě společnosti RFAI bylo uplatněno na čistou hodnotu fakturovanou v účetní měně společnosti a nevycházelo z cen CIF, k nimž byly přidány některé náklady.
(87)
Komise zohlednila výše uvedené a opravila výpočet založený na přijetí tvrzení o prodeji křemence v rámci skupiny, o půjčkách v rámci skupiny a o daních z příjmu uložených švýcarskými federálními a kantonálními orgány; tak bylo dumpingové rozpětí, vyjádřené jako procentní podíl ceny s dodáním na hranice Unie před proclením, stanoveno na 43 %.
(88)
Je třeba připomenout, že z prozatímního přezkumu uvedeného ve 4. bodě odůvodnění vyplynulo, že dovoz ruské skupiny v období od října 2009 do září 2010 se uskutečnil za dumpingové ceny.
3. Vývoj dovozu v případě zrušení opatření
(89)
Kromě analýzy existence dumpingu v průběhu období přezkumného šetření byla též prošetřena pravděpodobnost přetrvání nebo obnovení dumpingu.
3.1 Výrobní kapacita Ruska
(90)
Rusko je druhým největším výrobcem FeSi ve světě. Podle společnosti pro výzkum trhu Metal Expert dosahuje výrobní kapacita Ruska, pokud jde o ferosilicium, zhruba 900 000 tun. Sem patří též výroba v pecích, které mohou vyrábět FeSi, ale i jiné druhy slitin železa. Výrobní zařízení dvou výrobců (společnost Čeljabinskij elektrometalurgičeskij kombinat a továrna na slitiny železa ve městě Serov) totiž umožňuje přecházet od výroby FeSi k výrobě jiných druhů slitin železa v krátkém časovém úseku. Avšak zařízení ostatních ruských výrobců (továrna na slitiny železa ve městě Bratsk, společnosti NLMK a Kuzneckije Ferrosplavi) umožňuje pouze výrobu FeSi.
(91)
Po zveřejnění výsledků jediný spolupracující vyvážející výrobce uvedl, že při výpočtu výrobní kapacity Ruska jeho vlastní informace nebyly zohledněny. Avšak, jak je uvedeno v 52. bodě odůvodnění, hlavní použitý zdroj informací byly informace poskytnuté ruskou skupinou. Zpráva společnosti Metal Expert byla použita pro určení výrobní kapacity dalších ruských výrobců. Tento nárok tudíž není oprávněný.
(92)
Tento vyvážející výrobce dále uvedl, že výroba CHEMK, a. s. byla nesprávně posouzena, neboť podle něj je přecházení od jednoho typu výroby slitin železa k jinému typu výroby prakticky nemožné bez dalších významných nákladů a časových ztrát. Důkazy plynoucí z inspekcí na místě v prostorách CHEMK, a. s. poukazují na to, že pece této společnosti mohou přecházet z výroby jedné slitiny na výrobu jiné bez výše uvedených časových ztrát. Tento nárok tudíž není oprávněný.
(93)
Skutečná výroba v období přezkumného šetření byla odhadnuta na 633 000 tun (základ FeSi s obsahem křemíku 75 %), přičemž je k dispozici volná kapacita až 267 000 tun. Střízlivý přístup a zohlednění výrobní kapacity pro výrobu ostatních slitin železa vede k odhadu, že volná kapacita pro FeSi je nejméně 120 000 tun.
(94)
Ruská skupina uvedla, že odhad volné ruské kapacity byl proveden chybně, neboť Komise nezohlednila, že ruská skupina využívala 95-100 % své výrobní kapacity. Avšak, jak je uvedeno v bodě odůvodnění výše, konzervativní přístup byl rovněž uplatněn zohledněním skutečné volné kapacity. Toto tvrzení se proto zamítá.
(95)
Ze zprávy společnosti Metal Expert vyplývá, že značnou volnou kapacitu lze vysvětlit výrazným poklesem domácí poptávky o 50 % mezi lety 2002 a 2009, která zůstala na stejné úrovni až do roku 2012. Výrobní kapacita tedy značně převyšuje poptávku na domácím trhu. Proto jsou ruští výrobci závislí na vývozu.
3.2 Atraktivita trhu Unie
(96)
Trh EU je pro ruské vývozce i nadále atraktivní, přestože platí stávající opatření. Úroveň dovozu v období přezkumného šetření poukazuje na to, že ruský dovoz byl do určité míry ovlivněn uloženými antidumpingovými cly, jeho přítomnost však byla během období přezkumného šetření i nadále výrazná.
(97)
Jedna ze stran tvrdila, že trh Evropské unie s ferosiliciem bude pro celosvětového dodavatele, např. ruskou skupinu, nezajímavý a že existuje značný globální pokles dovozu, který pokračoval v roce 2012. Uvedená strana tvrdila, že tento trend se v budoucnosti nezmění. Analýza údajů o obchodu shromážděných Eurostatem v souladu s čl. 14 odst. 6 základního nařízení však poukazuje na to, že dovoz z Ruska byl v období 2010-2012 spíše stabilní.
98)
Při srovnání cen dotčeného výrobku vyvezeného do Evropské unie s cenami účtovanými za FeSi na trzích třetích zemí se navíc ukazuje, že ruská skupina stanovuje pro EU vyšší ceny, a to v závislosti na zemi určení.
(99)
Proto je třeba zamítnout tvrzení, že trh Unie není pro ruské výrobce atraktivní.
(100)
Jedna ze stran uvedla, že ruský trh je čím dál tím atraktivnější z důvodu několika nadcházejících projektů, např. zimních olympijských her v roce 2014, které podpoří domácí poptávku po oceli, a tím pádem se znásobí domácí spotřeba ferosilicia. V první řadě je však potřeba poukázat na to, že uvedená strana neposkytla žádné relevantní údaje nebo odhady týkající se dopadu zmíněných projektů na domácí spotřebu FeSi. V každém případě, pokud by k takovému vývoji skutečně došlo, jeho účinek by se již projevil v letech 2012 a 2013. Dostupné údaje však ukazují, že domácí spotřeba zůstává nezměněná. A konečně by působení uvedených projektů bylo v každém případě omezené a dočasné. K tomuto argumentu se proto nepřihlédlo. Jedna ze stran uvedla, že přebytek kapacity v Rusku je z velké části absorbován vývozem na trhy v Asii a USA. V období přezkumného šetření totiž ruští výrobci vyvezli do celého světa více než 73 % své výroby. Nicméně, jak je uvedeno v 93. bodě odůvodnění, v Rusku stále existuje přebytek výrobní kapacity v důsledku poklesu domácí spotřeby, který poukazuje na silnou potřebu nalézt alternativní trhy, aby se vyrovnal ztrátový domácí prodej a absorbovala nadbytečná výrobní kapacita.
(101)
Jak je uvedeno ve 44. bodě odůvodnění, na asijských trzích se znásobí konkurence z důvodu výstavby nových zařízení v Malajsii, která v roce 2014 zahájí výrobu přibližně 420 000 tun. Tato situace vývoz pocházející z Ruska určený pro asijský trh ještě ztíží.
(102)
Jak je uvedeno ve 45. bodě odůvodnění, objem malajské výroby byl stanoven na 370 000 tun.
(103)
Navíc v USA, které jsou jedním z hlavních vývozních trhů, čelí ruští vývozci antidumpingovému šetření, v němž se ověřuje tvrzení o významných dumpingových rozpětích.
(104)
Proto lze dospět k závěru, že ruští vyvážející výrobci jsou značně závislí na vývozu na trhy třetích zemí, na nichž se zvýší konkurence. Uvedená skutečnost ještě zvýší atraktivitu trhu Unie pro zmíněné vyvážející výrobce.
4. Závěr o pravděpodobnosti přetrvání dumpingu
(105)
Na základě výše uvedených zjištění lze závěrem konstatovat, že dovoz z Ruska je stále prováděn za dumpingové ceny a že je velmi pravděpodobné, že dumping bude pokračovat. Vzhledem k současné a případné budoucí volné kapacitě v Rusku, ke skutečnosti, že trh Unie je jedním z největších trhů na světě, a k očekávanému zvýšení kapacity na trhu jihovýchodní Asie lze dospět k závěru, že pokud by antidumpingová opatření pozbyla platnosti, ruští vývozci by pravděpodobně vývoz do Unie za dumpingové ceny ještě zvýšili.
5. Závěr
(106)
Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem se dospělo k závěru, že existuje závažné a reálné nebezpečí přetrvání dumpingu, pokud jde o FeSi pocházející z ČLR a Ruska, pokud by stávající opatření pozbyla platnosti.
D. DEFINICE VÝROBNÍHO ODVĚTVÍ UNIE
(107)
V období přezkumného šetření vyrábělo obdobný výrobek sedm známých výrobců v Unii. Tito výrobci představují výrobní odvětví Unie ve smyslu čl. 4 odst. 1 základního nařízení a jsou dále souhrnně označováni jako „výrobní odvětví Unie“.
(108)
Jak je uvedeno v 16. bodě odůvodnění, požadované informace poskytlo šest výrobců v Unii. Odhaduje se, že dotčené společnosti představují přibližně 90 % celkové výroby Unie a jejich situace se považuje za reprezentativní pro výrobní odvětví Unie.
E. SITUACE NA TRHU UNIE
1. Spotřeba v Unii
(109)
Spotřeba v Unii byla stanovena na základě nesouvisejícího i souvisejícího objemu prodeje výrobního odvětví Unie na trhu Unie, odhadu pro nespolupracujícího výrobce (podle žádosti o přezkum) a údajů o dovozu od Erostatu na úrovni kódů KN.
(110)
V průběhu posuzovaného období se spotřeba v Unii zvýšila o 40 %. Mělo by se nicméně zohlednit, že rok zahájení posuzovaného období (2009) byl velice neúspěšný v důsledku negativních dopadů hospodářské krize. Přes částečné oživení po roce 2009 spotřeba v Unii stále nedosáhla úrovní, které byly zaznamenány v původním šetření, kdy spotřeba každý rok činila více než 850 000 tun.
Tabulka 1
Spotřeba
2009
2010
2011
OPŠ
Spotřeba (v tunách)
544 093
799 233
841 796
760 128
Index (2009 = 100)
100
147
155
140
Zdroj: Odpovědi na dotazník, žádost o přezkum před pozbytím platnosti, Eurostat
2. Objem, ceny a tržní podíl dovozu z dotčených zemí
(111)
Objem dovozu z ČLR a Ruska a podíl tohoto dovozu na trhu byl analyzován na základě údajů Eurostatu a údajů shromážděných v souladu s čl. 14 odst. 6 základního nařízení. Vzhledem k tomu, že objem pocházející z ČLR je velmi nízký, dovoz z dotčených zemí nebyl posuzován souhrnně.
a) Objem dotčeného dovozu a jeho podíl na trhu
(112)
Bylo zjištěno, že během posuzovaného období se dumpingový dovoz do Unie, pokud jde o jeho objem a podíl na trhu, vyvíjel takto:
Tabulka 2
Objem a příslušné podíly dovozu na trhu
2009
2010
2011
OPŠ
ČLR
Objem dovozu (v tunách)
8 105
13 828
5 125
2 516
Index (2009 = 100)
100
171
63
31
Podíl na trhu (v %)
1,5
1,7
0,6
0,3
Index (2009 = 100)
100
116
41
22
Rusko
Objem dovozu (v tunách)
74 678
53 671
29 338
40 725
Index (2009 = 100)
100
72
39
55
Podíl na trhu (v %)
13,7
6,7
3,5
5,4
Index (2009 = 100)
100
49
25
39
Dotčené země celkem
Objem dovozu (v tunách)
82 783
67 499
34 463
43 241
Index (2009 = 100)
100
82
42
52
Podíl na trhu (v %)
15,2
8,4
4,1
5,7
Index (2009 = 100)
100
56
27
37
Zdroj: Eurostat
(113)
Objem dovozu z dotčených zemí během posuzovaného období výrazně poklesl o 48 %. Jeho podíl na trhu rovněž klesl z 15,2 % v roce 2009 na 5,7 % v období přezkumného šetření. Následkem tohoto vývoje téměř ustal vývoz z ČLR na trh Unie. Ruští vyvážející výrobci však nadále vlastní značný podíl na trhu, což z Ruska činí čtvrtého největšího vývozce do Unie.
b) Cena dovozu a cenové podbízení
(114)
Následující tabulka udává průměrnou cenu dumpingového dovozu. Během posuzovaného období se průměrná cena dovozu z ČLR snížila o 38 %. Během stejného období se průměrná cena dovozu z Ruska zvýšila o 31 %, nadále však zůstala nižší než prodejní ceny výrobního odvětví Unie.
Tabulka 3
Průměrná cena dumpingového dovozu
2009
2010
2011
OPŠ
ČLR
Průměrná cena (v EUR za tunu)
991
1 088
873
611
Index (2009 = 100)
100
110
88
62
Rusko
Průměrná cena (v EUR za tunu)
716
776
889
999
Index (2009 = 100)
100
108
124
140
Dotčené země celkem
Průměrná cena (v EUR za tunu)
742
840
887
976
Index (2009 = 100)
100
113
119
131
Zdroj: Eurostat
(115)
S cílem určit cenové podbízení během období přezkumného šetření byly vážené průměrné prodejní ceny jednotlivých typů výrobku spolupracujících výrobců v Unii účtované zákazníkům na trhu Unie, kteří nejsou ve spojení, upravené na úroveň cen ze závodu, porovnány s odpovídajícími váženými průměrnými cenami jednotlivých typů výrobku z dumpingového dovozu účtovanými spolupracujícími ruskými výrobci prvnímu nezávislému zákazníkovi na trhu Unie, stanovenými na základě cen CIF s příslušnou úpravou o cla.
(116)
Vzhledem k tomu, že čínský vyvážející výrobce spolupracoval v přezkumném šetření, bylo cenové podbízení pro čínský vývoz určeno srovnáním vážené průměrné ceny výrobců v Unii účtované odběratelům na trhu Unie, kteří nejsou ve spojení, na základě ceny ze závodu, a průměrné vývozní ceny čínského vývozu na základě cen CIF získaných z Eurostatu s příslušnou úpravou o cla.
(117)
Výsledek srovnání vyjádřený jako procentní podíl obratu spolupracujících výrobců v Unii v období přezkumného šetření ukázal vážené průměrné rozpětí cenového podbízení na trhu Unie mezi 6 % a 39 % v případě Ruska a ve výši 46 % v případě ČLR.
3. Dovoz z dalších třetích zemí, na které se nevztahují opatření
(118)
Objem dovozu z třetích zemí na trh Unie se během posuzovaného období zvýšil o 33 %, což způsobilo zvýšení spotřeby. Podíl na trhu dovozu z třetích zemí zůstal v posuzovaném období relativně stabilní a pohyboval se kolem 70 % spotřeby v Unii; mírně se snížil v období přezkumného šetření. Geografická skladba vývozu však byla proměnlivější vzhledem k výraznému růstu objemu dovozu a podílů na trhu Brazílie a Norska, které pravděpodobně využily především růst spotřeby.
(119)
Průměrné ceny dovozu ze třetích zemí se v průběhu posuzovaného období zvýšily o 22 % a udržely se vysoko nad úrovní cen dovozu z Ruska a ČLR.
4. Hospodářská situace výrobního odvětví Unie
(120)
V souladu s čl. 3 odst. 5 základního nařízení přezkoumala Komise všechny hospodářské faktory a ukazatele ovlivňující stav výrobního odvětví Unie.
(121)
Pro účely analýzy újmy se hospodářská situace výrobního odvětví Unie posuzuje na základě ukazatelů, jako je výroba, výrobní kapacita, využití kapacity, objem prodeje, podíl na trhu a růst, zaměstnanost, produktivita, velikost skutečného dumpingového rozpětí a překonání účinků dřívějšího dumpingu, průměrné jednotkové ceny, náklady na jednotku, ziskovost, peněžní tok, investice, návratnost investic a schopnost opatřit si kapitál, zásoby a náklady práce.
a) Výroba, výrobní kapacita a využití kapacity
(122)
Výroba výrobního odvětví Unie se v posuzovaném období výrazně zvýšila. Tento nárůst byl nejvýraznější v letech 2009 a 2011, kdy výroba vzrostla o 178 %. Tato situace se udržela nezměněná i v období přezkumného šetření. Je třeba připomenout, že rok zahájení posuzovaného období byl výjimečný v důsledku hospodářské krize a byl poznamenán neobvykle nízkou úrovní výroby. Nehledě na výrazné oživení po roce 2009 je totiž třeba připomenout, že výroba výrobního odvětví Unie dosud nedosáhla původní úrovně z období původního šetření (rok 2003), za které byla zaznamenána výroba v množství 270 000 tun.
Tabulka 5
Celková výroba výrobního odvětví Unie
2009
2010
2011
OPŠ
Výroba (v tunách)
81 147
192 495
225 376
224 540
Index (2009 = 100)
100
237
278
277
Zdroj: Odpovědi na dotazník a žádost o přezkum
(123)
Kapacita využití zůstala během posuzovaného období poměrně stabilní, během období přezkumného šetření mírně stoupla. Vzhledem k tomu, že v letech 2009-2011 výrazně rostla výroba, i využití kapacity vykázalo celkové zvýšení o 179 %. Tento vývojový trend se změnil v období přezkumného šetření, když se snížilo využití kapacity. Tato negativní změna nebyla nicméně způsobena snížením skutečné výroby, ale zvýšením samotné kapacity.
Tabulka 6
Výrobní kapacita a využití kapacity
2009
2010
2011
OPŠ
Výrobní kapacita (v tunách)
301 456
301 456
299 914
324 884
Index (2009 = 100)
100
100
99
108
Využití kapacity (v %)
27
64
75
69
Index (2009 = 100)
100
237
279
257
Zdroj: Odpovědi na dotazník a žádost o přezkum
b) Objem prodeje, podíl na trhu a růst
(124)
Objem prodeje výrobního odvětví Unie na trhu Unie odběratelům, kteří nejsou ve spojení (stanovený na základě prodeje odběratelům v Unii, kteří jsou ve spojení, i těm, kteří nejsou ve spojení) sledoval v letech 2009-2011 trend spotřeby. Další náhlý růst v období přezkumného šetření je výsledkem přesunutí prodeje výrobního odvětví Unie odběratelům v Unii, kteří jsou ve spojení, na odběratele v Unii, kteří ve spojení nejsou, což bylo zaznamenáno v letošním roce. Došlo k tomu v důsledku změny v podnikové struktuře jednoho výrobce v Unii.
Tabulka 7
Prodej výrobního odvětví Unie odběratelům, kteří nejsou ve spojení
2009
2010
2011
OPŠ
Objem (v tunách)
60 257
113 048
122 860
191 525
Index (2009 = 100)
100
188
204
318
Zdroj: Odpovědi na dotazník a žádost o přezkum
(125)
Jelikož objem prodeje na trhu Unie sledoval trend spotřeby, zůstal po počátečním nárůstu v roce 2010 podíl výrobního odvětví Unie na trhu během posuzovaného období poměrně stálý.
Tabulka 8
Podíl výrobního odvětví Unie na trhu
2009
2010
2011
OPŠ
Podíl výrobního odvětví Unie na trhu (v %)
14
21
22
25
Index (2009 = 100)
100
155
165
187
Zdroj: Odpovědi na dotazník, Eurostat
(126)
Jak je uvedeno v 111. bodě odůvodnění, mezi rokem 2009 a obdobím přezkumného šetření vzrostla spotřeba v Unii o 40 %. Ve stejném období se výrobnímu odvětví Unie podařilo mírně zvýšit svůj objem prodeje a podíl na trhu.
c) Zaměstnanost a produktivita
(127)
V souvislosti s dotčeným výrobkem vzrostla zaměstnanost ve výrobním odvětví Unie v posuzovaném období o téměř 50 %. Tento nárůst počtu zaměstnanců byl spojen s ještě silnějším růstem produktivity, měřené výstupem (v tunách) na zaměstnance za jeden rok, která ve stejném období činila 86 %.
Tabulka 9
Zaměstnanost a produktivita
2009
2010
2011
OPŠ
Počet zaměstnanců
701
869
1064
1042
Index (2009 = 100)
100
124
152
149
Produktivita (v jednotkách na zaměstnance)
116
222
212
216
Index (2009 = 100)
100
191
183
186
Zdroj: Odpovědi na dotazník, žádost o přezkum.
d) Velikost skutečného dumpingového rozpětí a překonání účinků dřívějšího dumpingu
(128)
Jak je uvedeno v 37. a 87. bodě odůvodnění, dumpingové rozpětí u dovozu z dotčených zemí zůstalo nadále vysoké. Analýza určitých ukazatelů újmy ukázala, že výrobní odvětví překonává účinky minulého dumpingu. Hospodářské oživení však nastalo teprve nedávno a v průběhu období přezkumného šetření byl na trhu Unie zaznamenán i určitý pokles různých ukazatelů újmy, jako je ziskovost, peněžní tok, návratnost investic. Dále je třeba poznamenat, že k příznivému vývoji dochází díky ochraně, kterou poskytují stávající antidumpingová opatření. V případě zrušení uvedených opatření by skutečné dumpingové rozpětí mělo výrazný dopad na výrobní odvětví Unie.
e) Průměrné jednotkové prodejní ceny na trhu Unie a jednotkové výrobní náklady
(129)
Průměrné prodejní ceny spolupracujících výrobců v Unii určené odběratelům v Unii, kteří nejsou ve spojení, se zvýšily o 25 % v období 2009-2011 a v období přezkumného šetření opět klesly. V tomto pohybu cen se obecně odráží změny v nákladech na suroviny a energii ve stejném období. Podobný trend, tj. nárůst v období 2009-2011 a pokles v období přezkumného šetření, lze pozorovat u prodejních cen dovozu ze třetích zemí, které jsou držiteli značného podílu na trhu Unie.
Tabulka 10
Prodejní ceny a náklady
2009
2010
2011
OPŠ
Průměrná jednotková prodejní cena v Unii pro odběratele, kteří nejsou ve spojení (v EUR za tunu)
1 136
1 282
1 421
1 151
Index (2009 = 100)
100
113
125
101
Jednotkové výrobní náklady (v EUR za tunu)
1 094
1 031
1 228
1 063
Index (2009 = 100)
100
94
112
97
Zdroj: Odpovědi na dotazník
f) Ziskovost, peněžní tok, investice, návratnost investic a schopnost získávat kapitál
(130)
V posuzovaném období se peněžní tok, investice a návratnost investic výrobců v Unii a jejich schopnost získávat kapitál vyvíjely takto:
Tabulka 11
Ziskovost, peněžní tok, investice, návratnost investic
2009
2010
2011
OPŠ
Ziskovost prodeje v Unii odběratelům, kteří nejsou ve spojení (procentní podíl na obratu z prodeje)
2,3
27,0
18,3
7,4
Peněžní tok (v EUR)
4 554 714
44 888 689
39 959 668
19 353 017
Investice (v EUR)
26 599 036
20 962 570
25 274 658
27 076 802
Index (2009 = 100)
100
79
95
102
Návratnost investic (v %)
- 62,6
159,2
58,3
24,8
Zdroj: Odpovědi na dotazník
(131)
Ziskovost spolupracujících výrobců v Unii byla stanovena tak, že čistý zisk před zdaněním z prodeje obdobného výrobku odběratelům v Unii, kteří nejsou ve spojení, byl vyjádřen jako procentní podíl z obratu z tohoto prodeje. V roce 2009 bylo ziskové rozpětí velmi nízké, pro některé výrobce v Unii záporné; v roce 2010 se však začalo zvyšovat, společně s růstem spotřeby a prodeje. Je však třeba poznamenat, že v období přezkumného šetření se ziskové rozpětí snížilo, přestože objem prodeje spolupracujícího výrobního odvětví Unie (rovněž při zohlednění změn v podnikové struktuře) byl stabilní. Tato skutečnost vzbudila obavy, pokud jde o budoucí vývoj ziskového rozpětí výrobního odvětví EU.
(132)
Peněžní tok, což je schopnost výrobního odvětví samofinancovat své činnosti, který byl vypočítán na základě operací, byl po celé posuzované období kladný. Tento ukazatel se však zlepšil teprve v roce 2010; poté se ve dvou následujících letech výrazně zhoršil. Šetření rovněž prokázalo, že toto zhoršení týkající se peněžního toku bylo výraznější u menších výrobců v Unii. Tato skutečnost vzbudila obavy, pokud jde o schopnost výrobního odvětví EU pokračovat v nezbytném samofinancování jeho činností ve stávající hospodářské situaci.
(133)
Vývoj v oblasti ziskovosti a peněžního toku během posuzovaného období měl dopad na schopnost spolupracujících výrobců v Unii investovat do jejich činností. Výsledkem je, že úroveň investic zůstává v posuzovaném období poměrně vysoká a stabilní. Návratnost investic vyjádřená jako zisk v procentech čisté účetní hodnoty investic dosáhla kladných hodnot teprve po roce 2009. Avšak tento ukazatel následoval trend v oblasti ziskovosti a peněžního toku, v roce 2010 dosáhl rovněž vrcholu a v letech 2011-2012 plynule klesal.
(134)
Na základě výše uvedených skutečností lze vyvodit závěr, že ačkoli finanční výsledky spolupracujících výrobců v Unii byly nadále dobré během větší části posuzovaného období, ke konci uvedeného období se začaly zhoršovat, zejména v období přezkumného šetření. Jak ukazuje tabulka 11, ziskovost prodeje EU značně klesla a peněžní tok výrobního odvětví Unie byl nižší než hodnota investic, což poukazuje na to, že výrobní odvětví Unie bylo v období přezkumného šetření nuceno využít externího financování.
(135)
Ve stejné době byly zaznamenány obavy týkající se schopnosti získávat kapitál. Pokud by stávající opatření pozbyla platnosti, mohl by uvedený faktor působit jako kritický aspekt oslabení výrobního odvětví Unie. V současné ekonomické situaci je pravděpodobné, že by výrobní odvětví Unie obtížně nacházelo finanční prostředky, aby čelilo návratu dumpingového dovozu z dotčených zemí, a mohlo by velice rychle opět utrpět vážnou újmu. Tato možnost je zejména znepokojující, pokud jde o malé a střední podniky, které jsou součástí výrobního odvětví Unie.
g) Zásoby
(136)
Ačkoli konečný stav zásob spolupracujících výrobců v Unii vzrostl mezi rokem 2009 a obdobím přezkumného šetření o 32 %, snížil se úměrně úrovni výroby a výrobci jej nepovažují za nezvykle velký.
Tabulka 12
Konečný stav zásob
2009
2010
2011
OPŠ
Konečný stav zásob (v tunách)
23 946
21 214
26 117
31 504
Index (2009 = 100)
100
89
109
132
Zdroj: Odpovědi na dotazník
h) Náklady práce
(137)
Počet osob zaměstnaných spolupracujícími výrobci v Unii se v posuzovaném období zvýšil o téměř 50 %, průměrné mzdy těchto zaměstnanců byly v uvedeném období stabilní.
Tabulka 13
Náklady práce
2009
2010
2011
OPŠ
Průměrné náklady práce na zaměstnance
(v EUR)
29 705
30 296
28 991
29 837
Index (2009 = 100)
100
102
98
100
Zdroj: Odpovědi na dotazník
ZÁVĚR K SITUACI VÝROBNÍHO ODVĚTVÍ UNIE
(138)
Šetření ukázalo, že se dovoz levných dumpingových výrobků z dotčených zemí na trh Unie po uložení původních opatření v roce 2008 snížil. Výrobní odvětví Unie mohlo díky tomu dosáhnout vysoké úrovně výroby, zvýšit svůj objem prodeje, podíl na trhu a ziskovost a zlepšit svou celkovou finanční situaci.
(139)
Proto byl učiněn závěr, že výrobní odvětví Unie neutrpělo během období přezkumného šetření podstatnou újmu. Vzhledem k poklesu spotřeby a zhoršení některých finančních ukazatelů během období přezkumného šetření, například ziskovosti, peněžního toku a návratnosti investic, však situace výrobního odvětví Unie zůstává nestabilní.
F. PRAVDĚPODOBNOST OBNOVENÍ ÚJMY
1. Předběžné poznámky
(140)
Aby mohla být posouzena pravděpodobnost obnovení újmy v případě, že by opatření pozbyla platnosti, byl analyzován možný dopad dovozu z ČLR na trh Unie a na výrobní odvětví Unie v souladu s čl. 11 odst. 2 základního nařízení.
(141)
Analýza se soustředila na trend spotřeby na trhu Unie, volnou kapacitu, obchodní toky, atraktivitu trhu Unie a chování dotčených zemí v oblasti tvorby cen.
2. Spotřeba v Unii
(142)
Spotřeba dotčeného výrobku v Unii se v období přezkumného šetření snížila vůči předchozímu roku o 10 %. To zároveň znamená snížení o více než 25 % v porovnání s úrovní před krizí v roce 2007. Pokles spotřeby dotčeného výrobku je důsledkem klesající výroby oceli v Unii, přičemž lze v příštích letech očekávat další pokles. To bude náročné pro výrobní odvětví Unie, které se bude pohybovat ve velmi konkurenčním prostředí. Má se proto za to, že nelze připustit levný dumpingový dovoz z ČLR a Ruska. Takový dovoz bude vyvolávat tlak na snižování cen na trhu a narušovat hospodářskou soutěž a jeho důsledkem bude podstatná újma způsobená výrobcům v Unii.
3. Volná kapacita, obchodní toky a atraktivita trhu Unie a chování dotčených třetích zemí v oblasti tvorby cen
a) ČLR
(143)
Je třeba poznamenat, že celková výrobní kapacita dotčeného výrobku v ČLR se odhaduje na 10-11 milionů tun, což převyšuje celkovou spotřebu FeSi. Zároveň celkové využití kapacity činí přibližně 50 %.
(144)
Čínský vývoz FeSi do celého světa byl v posuzovaném období poměrně stálý, dosáhl 0,8 milionu tun. Tato úroveň vývozu je především výsledkem omezení uvedených ve 41. bodě odůvodnění. Unie však tyto mechanismy nekontroluje a omezení vývozu může čínská vláda kdykoli zrušit, což by pro trh Unie představovalo vážnou hrozbu zaplavení čínským vývozem dotčeného výrobku.
(145)
I v případě, že omezení vývozu budou nadále v platnosti, je třeba zdůraznit, že stávající celosvětový objem vývozu ČLR převyšuje celkovou spotřebu v Unii.
(146)
Lze oprávněně očekávat, že pokud by opatření byla zrušena, v důsledku atraktivity trhu EU uvedené v bodech odůvodnění 40-49 by přinejmenším část stávajícího čínského vývozu byla přesměrována na trh Unie, zvláště proto, že již velmi brzy bude čelit znásobené konkurenci na svých obvyklých asijských trzích; tato konkurence bude důsledkem zvýšené výrobní kapacity v Malajsii, jak je uvedeno ve 44. bodě odůvodnění.
(147)
Pozbytí platnosti antidumpingových cel ve spojení s tvrdší konkurencí v Asii s největší pravděpodobností učiní z trhu Unie atraktivní odbytiště pro čínské vývozce. V této souvislosti je vhodné připomenout, že před uložením opatření byla ČLR významným vývozcem na trh Unie.
(148)
V neposlední řadě stávající úroveň čínských vývozních cen, rozsah zjištěného dumpingového rozpětí a existence výrazného cenového podbízení potvrzují, že bez antidumpingových opatření se bude nekalá soutěž ze strany čínských vývozců opakovat a povede k podstatné újmě výrobního odvětví Unie.
b) Rusko
(149)
Během přezkumného šetření bylo určeno, že výroba dotčeného výrobku v Rusku v období přezkumného šetření činila 633 000 tun a výrobní kapacita se odhaduje na 900 000 tun. Z toho vyplývá přibližně 267 000 tun volné kapacity, která je sama o sobě dostatečná pro zásobení jedné třetiny poptávky Unie.
(150)
Pokud jde o ruský vývoz dotčeného výrobku, je třeba poznamenat, že Rusko v současné době vyváží 73 % své produkce. Kromě Unie jsou tradičními vývozními trhy Ruska USA, Japonsko a Jižní Korea. S ohledem na znásobenou konkurenci na asijských trzích, jak je uvedeno ve 44. bodě odůvodnění, existují nepochybné náznaky, že většina těchto obchodních toků bude přesměrována do Unie, pokud budou zrušena antidumpingová opatření. Tento vývoj by mohl být ještě výraznější, pokud by v současnosti v USA probíhající antidumpingové šetření dovozu z Ruska (které vyplývá z šetření zahájeného v červenci 2013) vedlo k uložení opatření.
(151)
V tomto ohledu jeden vyvážející výrobce z Ruska uvedl, že uložení cla z ferosilicia pocházejícího z Ruska v USA je nepravděpodobné. S cílem podložit toto tvrzení byla předložena určitá neformální zjištění z probíhajícího šetření. Tento výrobce však na podporu svého tvrzení neposkytl žádné podložené důkazy a vzhledem k tomu, že antidumpingové šetření ze strany USA bylo zahájeno a stále probíhá, uložení opatření nelze vyloučit.
(152)
Pozbytí platnosti antidumpingových cel ve spojení s tvrdší konkurencí na jejich hlavních vývozních trzích učiní z trhu Unie atraktivní odbytiště pro ruské vývozce. V této souvislosti je vhodné připomenout, že před uložením opatření bylo Rusko významným vývozcem na trh Unie a je na tomto trhu stále přítomné navzdory opatřením, která platí již pět let.
(153)
V neposlední řadě je třeba zdůraznit, že hrozba, kterou představuje objem ruského dovozu, zostřuje cenová politika Ruska na jeho vývozních trzích. Původní šetření i stávající šetření před pozbytím platnosti ukázala, že ruské dumpingové praktiky se zdají být strukturované, vzhledem k tomu, že vývozní ceny jsou soustavně nižší než ceny na ruském domácím trhu. Stávající šetření navíc potvrzuje, že ceny dovozu z Ruska se i nadále podbízejí prodejním cenám výrobců v Unii.
4. Závěr
(154)
S ohledem na výsledky šetření, zejména ohledně volné kapacity v dotčených zemích, pokračování dumpingu a omezené schopnosti čínských a ruských vývozců prodávat na jiných hlavních trzích třetích zemí, což zvyšuje atraktivitu trhu Unie, se má za to, že zrušení uložených opatření by oslabilo postavení výrobního odvětví Unie na jeho hlavním trhu a že v důsledku pravděpodobného čínského a ruského dovozu za dumpingové ceny by se zopakovala způsobená újma.
(155)
Neexistuje žádný důvod k domněnce, že lepší výsledky výrobního odvětví Unie dosažené díky platným opatřením by zůstaly zachovány nebo by dále posílily, pokud by opatření byla zrušena. Naopak, existují příznivé podmínky pro pravděpodobný přesun dovozu z dotčených zemí na trh Unie za dumpingové ceny a ve velkém objemu. Tento dovoz by pravděpodobně poškodil pozitivní vývoj na trhu Unie, jenž se projevil v posuzovaném období. Pravděpodobný objem dumpingového dovozu by dokázal vyvinout tlak na prodejní ceny výrobního odvětví Unie a způsobit mu ztrátu podílu na trhu. To by mělo nepříznivý dopad na finanční výsledky výrobního odvětví Unie, které je stále nestabilní.
(156)
V souvislosti s tím jsme obdrželi od ruského vyvážejícího výrobce připomínku, že přetrvání újmy nelze zakládat na pouhé možnosti přetrvání újmy, ale spíše na její pravděpodobnosti. Šetření však odhalilo řadu skutečností, včetně toho, že dumpingové praktiky ruských výrobců pokračují, a prokázalo rovněž existenci volné kapacity v Rusku. Skutečností dále zůstává, že spotřeba v Unii je v období přezkumného šetření nižší, než byla při původním šetření. V celosvětovém měřítku se pak očekává větší výstup daného výrobku, zejména na asijském trhu. Pokud se zváží všechny uvedené skutečnosti, lze nabýt poměrné jistoty, že na základě dostupných faktů by v případě pozbytí platnosti opatření bylo výrobní odvětví Unie opět poškozováno dumpingovým dovozem.
G. ZÁJEM UNIE
1. Úvod
(157)
V souladu s článkem 21 základního nařízení bylo zkoumáno, zda by zachování stávajících opatření nebylo v rozporu se zájmem Unie jako celku. Zájem Unie byl určen na základě zhodnocení zájmů různých subjektů, jichž se věc týká, tedy zájmů výrobního odvětví Unie, dovozců a uživatelů. Všem zúčastněným stranám byla poskytnuta příležitost, aby předložily svá stanoviska podle čl. 21 odst. 2 základního nařízení.
(158)
Toto šetření je přezkumem stávajících opatření, a proto bylo možné posoudit případný nepřípustný nepříznivý dopad stávajících antidumpingových opatření na zúčastněné strany.
2. Zájem výrobního odvětví Unie
(159)
V 154. bodě odůvodnění výše byl učiněn závěr, že situace výrobního odvětví Unie by se pravděpodobně vážně zhoršila, pokud by antidumpingová opatření pozbyla platnosti. Zachování opatření by tedy bylo ku prospěchu výrobního odvětví Unie, jelikož výrobci v Unii by měli být schopni udržet objem prodeje, podíl na trhu, ziskovost a celkově pozitivní hospodářskou situaci. Naopak ukončení platnosti opatření by vážně ohrozilo životaschopnost výrobního odvětví Unie, jelikož lze důvodně očekávat změnu orientace čínského a ruského dovozu na trh Unie za dumpingové ceny a ve velkém objemu, což by vedlo k obnovení újmy.
3. Zájem uživatelů
(160)
Při stávajícím šetření s Komisí spolupracovalo deset uživatelů v Unii (slévárny a výrobci oceli). Čtyři odpovědi tvořily připomínky obecné povahy a pouze šest uživatelů zaslalo úplné odpovědi na dotazník. Na základě takto získaných údajů bylo určeno, že náklady na dotčený výrobek měly v průměru přibližně 1 % dopad na celkové výrobní náklady uživatelů a nedosáhly výše 2 % u žádného spolupracujícího výrobce. Proto navzdory ztrátovosti některých uživatelů mezi rokem 2011 a obdobím přezkumného šetření ve ztrátě nelze jejich situaci přičítat antidumpingovým clům na dovoz FeSi.
(161)
Je třeba zohlednit, že podíl ČLR a Ruska na trhu během původního šetření činil přibližně 40 % trhu Unie a cla pro obě uvedené země se pohybovala mezi 15,6 % a 31,2 %. Možný dopad pozbytí platnosti uvedených cel by proto mohl být považován za úsporu nákladů v průměru nejvýše 0,1 % (vypočítáno na základě 40 % podílu na trhu zemí, na něž se opatření vztahují, a s průměrným valorickým clem 20 %). Proto je nepravděpodobné, že by pozbytí platnosti cla mělo dopad na opětnou ziskovost uživatelů, kteří utrpěli ztráty v průběhu posledních dvou let posuzovaného období. V neposlední řadě vzhledem k charakteru dotčeného produktu, jakož i vzhledem k několika zdrojům zásobování trhu, mohou uživatelé snadno přejít k jinému dodavateli.
4. Zájem dovozců
(162)
Všichni známí dovozci byli informováni o zahájení přezkumu. Žádný z dovozců dotčeného výrobku neodpověděl na dotazník k výběru vzorku připojený k oznámení o zahájení přezkumu. Šetřením bylo zjištěno, že dovozci mohou snadno nakupovat od různých zdrojů, které jsou v současné době dostupné na trhu, zejména od výrobního odvětví Unie a od velkých vývozců ze třetích zemí, kteří prodávají za ceny, jež nejsou dumpingové. Jelikož dovozci neprojevili zájem, byl učiněn závěr, že zachování opatření by nebylo proti jejich zájmu.
5. Závěr
(163)
Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem byl učiněn závěr, že neexistují žádné přesvědčivé důvody proti zachování stávajících antidumpingových opatření.
H. ANTIDUMPINGOVÁ OPATŘENÍ
(164)
Všechny strany byly informovány o stěžejních skutečnostech a důvodech, na jejichž základě byl přijat záměr doporučit, aby byla stávající opatření zachována. Byla jim rovněž poskytnuta lhůta pro podání připomínek k poskytnutým informacím. Podání a připomínky byly v odůvodněných případech náležitě vzaty v úvahu.
(165)
Z těchto důvodů by měla být v souladu s čl. 11 odst. 2 základního nařízení antidumpingová opatření na dovoz ferosilicia pocházejícího z ČLR a Ruska uložená nařízením (ES) č. 172/2008 zachována.
(166)
Aby bylo minimalizováno riziko obcházení uložených opatření z důvodu velkých rozdílů v celních sazbách, má se za to, že v tomto případě jsou nezbytná zvláštní opatření za účelem zajištění řádného uplatňování antidumpingových cel. Tato zvláštní opatření, která se týkají pouze společností, pro něž je stanovena individuální celní sazba, zahrnují: povinnost předložit celním orgánům členských států platnou obchodní fakturu, která splňuje požadavky stanovené v příloze tohoto nařízení. Dovoz, k němuž uvedená faktura přiložena není, podléhá zbytkovému antidumpingovému clu použitelnému na všechny ostatní výrobce.
(167)
Výbor zřízený čl. 15 odst. 1 základního nařízení nezaujal žádné stanovisko,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
1. Ukládá se konečné antidumpingové clo na dovoz ferosilicia, v současnosti kódů KN 7202 21 00, 7202 29 10 a 7202 29 90, pocházejícího z Čínské lidové republiky a Ruska.
2. Sazba konečného antidumpingového cla, která se použije na čistou cenu s dodáním na hranice Unie před proclením pro výrobky popsané v odstavci 1 a vyráběné níže uvedenými společnostmi, činí:
Země
Společnost
Sazba antidumpingového cla (v %)
Doplňkový kód TARIC
Čínská lidová republika
Erdos Xijin Kuang Co., Ltd., Qipanjing Industry Park
15,6
A829
Lanzhou Good Land Ferroalloy Factory Co., Ltd., Xicha Villa
29,0
A830
Všechny ostatní společnosti
31,2
A999
Rusko
Bratsk Ferroalloy Plant, Bratsk
17,8
A835
Všechny ostatní společnosti
22,7
A999
3. Použití individuálních celních sazeb stanovených pro společnosti uvedené v odstavci 2 je podmíněno předložením platné obchodní faktury, která splňuje požadavky stanovené v příloze, celním orgánům členských států. Není-li taková faktura předložena, použije se celní sazba platná pro „všechny ostatní společnosti“.
4. Není-li stanoveno jinak, použijí se platné celní předpisy.
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 9. dubna 2014.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 360/2014
z dnia 9 kwietnia 2014 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Rosji w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 11 ust. 2, 5 i 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1. Obowiązujące środki
(1)
W następstwie dochodzenia antydumpingowego („pierwotne dochodzenie”) Rada nałożyła rozporządzeniem (WE) nr 172/2008 (2) ostateczne cło antydumpingowe na przywóz żelazokrzemu („FeSi”), obecnie objętego kodami CN 7202 21 00, 7202 29 10 and 7202 29 90, pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”), Egiptu, Kazachstanu, byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii i Rosji („ostateczne środki antydumpingowe”).
(2)
Środki te przyjęły formę cła ad valorem w wysokości 31,2 % w odniesieniu do przywozu z ChRL, z wyjątkiem Erdos Xijin Kuangye Co. (15,6 %) i Lanzhou Good Land Ferroalloy Factory Co. (29,0 %), w wysokości 18,0 % w odniesieniu do przywozu z Egiptu, z wyjątkiem Egyptian Ferroalloys Co. (15,4 %), w wysokości 33,9 % w odniesieniu do przywozu z Kazachstanu, w wysokości 5,4 % w odniesieniu do przywozu z byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii oraz w wysokości 22,7 % w odniesieniu do przywozu z Rosji, z wyjątkiem Brackich Zakładów Żelazostopów (17,8 %).
(3)
Rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 1297/2009 (3) uchylono cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 172/2008 na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii.
(4)
W dniu 30 listopada 2009 r. Komisja Europejska („Komisja”) otrzymała wniosek o dokonanie częściowego przeglądu okresowego („przegląd okresowy”) zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, złożony przez producenta eksportującego z Rosji - Czelabiński Kombinat Elektrometalurgiczny SA - oraz powiązane z nim przedsiębiorstwo Kuźnieckie Zakłady Żelazostopów SA (zwane dalej łącznie „grupą rosyjską”). Rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 60/2012 (4) Rada zakończyła częściowy przegląd okresowy ze względu na niewystarczające dowody na rzecz trwałego charakteru zmienionych okoliczności. W szczególności grupa rosyjska nie wykazała, że jej polityka cenowa ma charakter trwały. Dlatego też margines dumpingu ustalony dla grupy rosyjskiej w pierwotnym dochodzeniu nie uległ zmianie. Z tych samych powodów odrzucono zobowiązanie złożone przez „grupę rosyjską”.
2. Wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia
(5)
Po opublikowaniu zawiadomienia (5) o zbliżającym się wygaśnięciu obowiązujących ostatecznych środków antydumpingowych Komisja otrzymała w dniu 28 listopada 2012 r. wniosek o wszczęcie przeglądu wygaśnięcia tych środków zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Wniosek został złożony przez Euroalliages („wnioskodawca”) w imieniu producentów reprezentujących ponad 25 % całkowitej unijnej produkcji żelazokrzemu.
(6)
Wniosek ten dotyczył ChRL i Rosji.
(7)
W uzasadnieniu wniosku podano, że w związku z wygaśnięciem środków istnieje prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu unijnego.
3. Wszczęcie przeglądu wygaśnięcia
(8)
Ustaliwszy, po konsultacji z Komitetem Doradczym, że istnieją wystarczające dowody do wszczęcia przeglądu wygaśnięcia, w dniu 28 lutego 2013 r. w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (6) („zawiadomienie o wszczęciu”) Komisja ogłosiła wszczęcie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
4. Dochodzenie
4.1. Okres objęty dochodzeniem przeglądowym i okres badany
(9)
Dochodzenie dotyczące kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu objęło okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”). Badanie tendencji istotnych z punktu widzenia oceny prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody objęło okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. („okres badany”).
4.2. Strony zainteresowane dochodzeniem
(10)
Komisja oficjalnie zawiadomiła o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia wnioskodawców, innych znanych producentów unijnych, producentów eksportujących w ChRL i Rosji, importerów niepowiązanych, zainteresowanych użytkowników, a także przedstawicieli państw wywozu. Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.
(11)
Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.
(12)
Ze względu na dużą liczbę producentów eksportujących w ChRL oraz niepowiązanych importerów w Unii zaangażowanych w dochodzenie w zawiadomieniu o wszczęciu przewidziano kontrolę wyrywkową zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego. Aby Komisja mogła podjąć decyzję, czy konieczna jest kontrola wyrywkowa, i w razie potrzeby dokonać doboru próby, wymienione powyżej strony wezwano do zgłoszenia się do Komisji w ciągu 15 dni od wszczęcia przeglądu i do przedstawienia Komisji informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu.
(13)
Ponieważ tylko jeden producent eksportujący z ChRL przedstawił informacje określone w zawiadomieniu o wszczęciu i wyraził gotowość do dalszej współpracy z Komisją, podjęto decyzję o niestosowaniu kontroli wyrywkowej w odniesieniu do producentów eksportujących z ChRL. Otrzymawszy kwestionariusz, wspomniany producent eksportujący postanowił zaniechać dalszej współpracy. W związku z powyższym uznaje się, że w toku dochodzenia nie współpracował żaden producent eksportujący z ChRL.
(14)
Jeżeli chodzi o Rosję, do współpracy w ramach dochodzenia wezwano wszystkich znanych producentów rosyjskich, a mianowicie Brackie Zakłady Żelazostopów, Sierowskie Zakłady Żelazostopów, NLMK i „grupę rosyjską”. Tylko jedna rosyjska grupa podjęła współpracę z Komisją w ramach obecnego dochodzenia przeglądowego.
(15)
Od niepowiązanych importerów nie otrzymano żadnej odpowiedzi na kwestionariusz. W związku z powyższym uznaje się, że w toku dochodzenia nie współpracował żaden niepowiązany importer z Unii.
(16)
Odpowiedzi na kwestionariusze otrzymano od sześciu z siedmiu znanych unijnych producentów żelazokrzemu. Ze względu na stosunkowo niewielką liczbę producentów unijnych nie przewidziano przeprowadzenia kontroli wyrywkowej w dochodzeniu przeglądowym.
(17)
Wizyty weryfikacyjne przeprowadzono na terenie następujących przedsiębiorstw:
a)
producenci unijni:
Grupa Ferroatlántica:
Ferroatlántica S.L. - Madryt (Hiszpania)
Ferropem - Chambéry, Francja
Huta Łaziska - Łaziska Górne, Polska
OFZ, a.s. - Istebné, Słowacja
TDR Legure d.o.o. - Ruse, Słowenia
Vargön Alloys A.B. - Vargön, Szwecja;
b)
użytkownicy unijni:
Aperam SA - Luksemburg
Ugitech - Ugine, Francja;
c)
producent eksportujący z Rosji:
„grupa rosyjska”:
Czelabiński Kombinat Elektrometalurgiczny SA („CHEMK”), Czelabińsk, Rosja
Kuźnieckie Zakłady Żelazostopów SA („KF”) - Nowokuźnieck, Rosja
RFA International LP ('RFAI') - Mishawaka, USA;
d)
producenci w państwie analogicznym:
Elkem AS, Oslo, Norwegia
FESIL Rana Metall AS, Trondheim, Norwegia
Finnfjord AS, Finnsnes, Norwegia.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1. Produkt objęty postępowaniem
(18)
Produktem objętym postępowaniem jest żelazokrzem objęty obecnie kodami CN 7202 21 00, 7202 29 10 i 7202 29 90 pochodzący z ChRL i Rosji.
(19)
Wytwarzanie żelazokrzemu odbywa się w elektrycznych piecach łukowych w drodze redukcji kwarcu z wykorzystaniem produktów zawierających węgiel. Jest to proces energochłonny. Żelazokrzem jest sprzedawany w formie brył, ziaren lub proszku; może mieć różną jakość, która zależy od zawartości krzemu i zanieczyszczeń (np. glinu). Żelazokrzem o zawartości krzemu 70 % lub wyższej uznaje się za produkt o wysokiej czystości. Przy zawartości krzemu wyższej niż 55 %, a niższej niż 70 % jest to produkt o średniej czystości, zaś przy o zawartości krzemu niższej niż 55 % jest to produkt o niskiej czystości. Produkt objęty postępowaniem jest zasadniczo wykorzystywany jako odtleniacz i składnik stopowy w przemyśle hutniczym.
2. Produkt podobny
(20)
Stwierdzono, że żelazokrzem produkowany i sprzedawany w Unii przez przemysł unijny oraz żelazokrzem produkowany i sprzedawany w Norwegii („państwo analogiczne”) (jako że ChRL nie jest państwem o gospodarce rynkowej i nie była badana w toku dochodzenia) oraz w Rosji mają zasadniczo takie same cechy fizyczne i chemiczne oraz takie same podstawowe zastosowania jak żelazokrzem produkowany w ChRL i w Rosji i sprzedawany na wywóz do Unii. Dlatego uważa się, że są to produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
(21)
Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy wygaśnięcie obowiązujących środków prowadziłoby do kontynuacji lub ponownego wystąpienia przywozu po cenach dumpingowych z dwóch państw, których dotyczy postępowanie.
Przywóz z ChRL
1. Uwagi wstępne
(22)
Jak stwierdzono w motywie 13 powyżej, żaden z chińskich producentów eksportujących nie współpracował w dochodzeniu. Wobec braku współpracy ze strony producentów eksportujących z ChRL ogólną analizę, w tym obliczenie dumpingu, oparto na dostępnych faktach zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(23)
W związku z tym prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu oceniono na podstawie wniosku o przeprowadzenie przeglądu wygaśnięcia w połączeniu z innymi źródłami informacji, takimi jak statystyki handlowe dotyczące przywozu i wywozu (dane Eurostatu i chińskie dane dotyczące wywozu) oraz inne informacje dostępne publicznie.
(24)
Brak współpracy miał wpływ na porównanie wartości normalnej z ceną eksportową poszczególnych rodzajów produktu. Jak wyjaśniono w motywie 30 poniżej, uznano za właściwe ustalenie wartości normalnej i ceny eksportowej w skali światowej, mianowicie w oparciu o jeden produkt, zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(25)
Zgodnie z art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego przyjęto tę samą metodykę, którą zastosowano w celu ustalenia dumpingu w pierwotnym dochodzeniu, o ile stwierdzono, że okoliczności nie uległy zmianie.
2. Przywóz po cenach dumpingowych w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym
2.1. Określenie wartości normalnej
(26)
W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja zwróciła się do wszystkich zainteresowanych stron o ustosunkowanie się do jej propozycji wykorzystania Norwegii jako państwa trzeciego o gospodarce rynkowej w celu ustalenia wartości normalnej w odniesieniu do ChRL. Norwegię wykorzystano jako państwo analogiczne w pierwotnym dochodzeniu. Ponieważ żadna ze stron nie zgłosiła uwag w tym względzie, uznano, że Norwegię należy ponownie wybrać jako państwo analogiczne w celu ustalenia wartości normalnej dla ChRL zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(27)
Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w pierwszej kolejności zbadano, czy całkowita wielkość sprzedaży produktu podobnego dokonywanej przez współpracujących producentów norweskich na rynku krajowym na rzecz klientów niezależnych była reprezentatywna w porównaniu z całkowitą wielkością sprzedaży eksportowej z ChRL do Unii, tzn. czy całkowita wielkość takiej sprzedaży na rynku krajowym wynosiła przynajmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem do Unii. Na tej podstawie ustalono, że sprzedaż krajowa w państwie analogicznym była reprezentatywna.
(28)
Zbadano również, czy sprzedaż krajowa produktu podobnego może być traktowana jako dokonana w zwykłym obrocie handlowym zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W tym celu ustalono, jaki odsetek sprzedaży krajowej dokonanej na rzecz niezależnych klientów na rynku krajowym w ODP przyniósł zysk.
(29)
W ten sposób ustalono wartość normalną na podstawie rzeczywistej ceny krajowej, obliczonej jako średnia ważona cena krajowej sprzedaży z zyskiem dokonanej w ODP.
2.2. Określenie ceny eksportowej
(30)
Jak stwierdzono w motywie 24 powyżej, żaden z chińskich producentów eksportujących nie współpracował w dochodzeniu. W związku z tym cenę eksportową ustalono na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego.
(31)
Najpierw z bazy danych Eurostatu dotyczących przywozu pozyskano dane o wielkości i cenach importowych dla produktów objętych trzema kodami CN wymienionymi w motywie 18 powyżej - z rozróżnieniem jakości. Ponieważ za właściwe uznano ustalenie ceny eksportowej na podstawie średniej, dane dotyczące produktów o kodach CN 7202 29 10 i 7202291090 dostosowano do zawartości krzemu w produkcie o kodzie CN 7202 21 00. Tę właśnie metodę zaproponowano we wniosku o dokonanie przeglądu w celu oszacowania łącznej wielkości przywozu na podstawie jakości żelazokrzemu 75. Wielkość i ceny przywozu produktów o tych trzech kodach CN przedstawiono w sposób zagregowany i ważony, tak aby odzwierciedlić jedną średnią.
(32)
Na koniec tę średnią cenę importową na poziomie CIF dostosowano poprzez odliczenie w szczególności kosztów transportu w celu uzyskania wartości ex-works. Cenę eksportową ustalono zatem zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego na podstawie cen zapłaconych lub należnych, określonych w statystykach przywozowych Eurostatu.
2.3. Porównanie i korekty
(33)
Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej przeprowadzono na podstawie ceny ex-works. W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania uwzględniono również, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice, które miały wpływ na porównywalność cen. W szczególności wprowadzono korekty w celu odzwierciedlenia należności celnych wywozowych na podstawie danych wskazanych we wniosku o dokonanie przeglądu ze względu na brak współpracy ze strony chińskich producentów eksportujących.
2.4. Dumping w ODP
(34)
Na tej podstawie stwierdzono, że margines dumpingu wyrażony jako procent ceny na granicy Unii przed ocleniem wynosi 165 %.
(35)
Należy jednak zaznaczyć, że całkowita wielkość przywozu do Unii produktu objętego postępowaniem spadła drastycznie po nałożeniu środków pierwotnych i że wyżej wspomniany margines dumpingu określono na podstawie ograniczonej ilości przywozu (niższej niż 2 500 ton w ODP).
(36)
Dlatego też, dla kompletności badania, przeanalizowano również politykę cenową chińskich producentów eksportujących na trzech najważniejszych rynkach poza Unią, a mianowicie w Japonii, Korei Południowej i Stanach Zjednoczonych Ameryki („USA”).
(37)
W tym celu ustalono ceny wywozu z ChRL do Japonii, Korei Południowej i USA na podstawie chińskich danych dotyczących wywozu. Porównanie z wartością normalną ustaloną powyżej również wykazało istnienie dumpingu, wynoszącego od 86 % do 92 % w zależności od kraju przeznaczenia.
3. Zmiany wielkości przywozu w przypadku uchylenia środków
3.1. Moce produkcyjne w ChRL
(38)
ChRL jest zdecydowanie największym producentem żelazokrzemu na świecie. Moce produkcyjne oszacowano na 10-11 mln ton rocznie w ODP. Oznacza to, że przemysł ChRL wykorzystywał około 50 % swoich zdolności produkcyjnych, a więc obecnie wolne moce produkcyjne w ChRL wynoszą około 5,5 mln ton rocznie, co stanowi prawie siedmiokrotność całkowitej konsumpcji w Unii. Z informacji dostarczonych przez wnioskodawcę wynika, że pomimo tego nadmiaru mocy produkcyjnych w ChRL są one nadal zwiększane - buduje się mianowicie większe i sprawniejsze piece.
(39)
Nie ma żadnych dowodów, na podstawie których należałoby się spodziewać znacznego wzrostu poziomu konsumpcji na krajowym rynku ChRL lub na rynkach państw trzecich, co umożliwiłoby absorpcję zwiększonej produkcji wynikającej z ewentualnego wykorzystania wolnych mocy przez chińskich producentów.
3.2. Atrakcyjność rynku unijnego
(40)
Po nałożeniu ostatecznych środków w lutym 2008 r. przywóz z ChRL równomiernie spadał do poziomu marginalnego, wynoszącego w ODP mniej niż 1 % konsumpcji unijnej. Po kulminacji przywozu na poziomie ok. 330 400 ton w 2007 r. wielkość przywozu spadła do mniej niż 2 500 ton w 2012 r. Z obserwacji poziomu cen wynika jednak, że unijny rynek żelazokrzemu nadal jest atrakcyjny dla chińskich eksporterów.
(41)
Jak wspomniano powyżej, w ChRL istnieje znaczna nadwyżka mocy produkcyjnych, stanowiąca istotną zachętę do znalezienia alternatywnych rynków, które mogłyby wchłonąć tę nadwyżkę. Ze względu jednak na pewne ograniczenia wywozu, wprowadzone przez rząd ChRL (mianowicie należność celną wywozową w wysokości 25 %, bezzwrotny podatek VAT w wysokości 17 % oraz system pozwoleń na wywóz), całkowity chiński wywóz zmniejszył się ze szczytowego poziomu 1,5 mln ton w 2007 r. do zaledwie 0,4 mln ton w 2009 r. Niemniej jednak, począwszy od 2010 r., odnotowano ponowny wzrost wywozu - jego wielkość wzrosła do 0,8 mln ton, a w 2013 r. została oszacowana na 0,7 mln ton. Najnowsze dane wskazują na stały poziom wywozu, którego wielkość jest wyższa niż całkowita konsumpcja w Unii.
(42)
Mimo wspomnianych ograniczeń wywozowych chińscy producenci dokonali wywozu znacznej ilości żelazokrzemu na rynki światowe niestosujące żadnych ograniczeń przywozu (mianowicie do Japonii, Korei Południowej i USA).
(43)
Pozornie rynek azjatycki mógłby być alternatywnym rynkiem pochłaniającym część nadwyżki produkcji w ChRL. Informacje przedstawione przez wnioskodawcę mogą jednak wskazywać na to, że niedawny rozwój sytuacji na tym rynku może ograniczyć jego atrakcyjność dla chińskiego wywozu.
(44)
Istotny wpływ na rynek azjatycki będzie miało mianowicie uruchomienie produkcji w dwóch zakładach żelazokrzemu w Malezji - Pertama Ferroalloys i Sarawak Ferroalloys. Szacuje się, że począwszy od 2014 r. roczna produkcja żelazokrzemu w Malezji wzrośnie o 420 000 ton; produkt ten będzie sprzedawany do sąsiednich państw Azji Południowo-Wschodniej, szczególnie do Japonii, gdzie roczne zapotrzebowanie na żelazokrzem wynosi 600 000 ton. Produkcja zakładów w Malezji wywrze negatywny wpływ na możliwości wywozu z ChRL do Azji Południowo-Wschodniej. Ponadto japońscy producenci stali i huty stali w Korei Południowej zawarły już umowy przewidujące zakup co roku znacznych ilości żelazokrzemu od nowych producentów z Malezji, co utrudni wejście na rynek produktu wywożonego z ChRL.
(45)
W swoich uwagach dotyczących ujawnionych ustaleń producent eksportujący twierdził, że dane o produkcji w Malezji są zawyżone. Uwagę tę zweryfikowano i uznano za zasadną, w wyniku czego wielkość produkcji w Malezji skorygowano do około 370 000 ton.
(46)
Można się zatem spodziewać, że dodatkowa ilość produktu z Malezji zwiększy konkurencję na tym już teraz nasyconym rynku, w którym ChRL i Rosja mają obecnie znaczący udział.
(47)
Mniejsza obecność produktów z ChRL na rynku unijnym w ODP wynika przede wszystkim z wymienionych w motywie 41 powyżej ograniczeń wywozu nałożonych przez rząd ChRL.
(48)
Ceny na rynku UE mogłyby również stanowić zachętę sugerującą możliwość wchłonięcia dostępnej nadwyżki mocy produkcyjnych producentów z ChRL. Otóż średnia cena na rynku unijnym w 2012 r. była bowiem co najmniej równie wysoka jak ceny eksportowe producentów z ChRL przy wywozie do ich głównych krajów przeznaczenia (Japonii, Korei Południowej i USA), co ponownie świadczy o atrakcyjności rynku unijnego w sytuacji, gdy sprzedaż do innych miejsc przeznaczenia staje się bardziej problematyczna.
(49)
Można zatem stwierdzić, że rynek europejski, jeden z największych na świecie, pozostaje atrakcyjny dla chińskich producentów.
4. Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu
(50)
Dostępne wolne moce produkcyjne w ChRL i stosunkowo atrakcyjny poziom cen na rynku unijnym prowadzą do wniosku, że istnieje ryzyko wzrostu wywozu produktu objętego postępowaniem z ChRL w wypadku wygaśnięcia obowiązujących środków.
(51)
Biorąc pod uwagę obecne i potencjalne wolne moce produkcyjne w ChRL, fakt, że rynek unijny jest jednym z największych rynków na świecie, oraz spodziewaną presję na wywóz z ChRL w Azji Południowo-Wschodniej, można stwierdzić, że eksporterzy z ChRL prawdopodobnie zwiększą wywóz do Unii po cenach dumpingowych, jeżeli środki antydumpingowe zostaną uchylone.
PRZYWÓZ Z ROSJI
1. Uwagi wstępne
(52)
Jak stwierdzono w motywie 14, w postępowaniu współpracowała tylko jedna grupa producentów. Stwierdzono jednak, że grupa rosyjska reprezentuje znaczną część (ok. 78 %) całkowitej produkcji żelazokrzemu w Rosji, a także większość przywozu żelazokrzemu z Rosji do Unii. Uznano zatem, że do oceny prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu należy wykorzystać informacje przedstawione przez „grupę rosyjską” w połączeniu z informacjami z innych źródeł, takich jak wniosek o dokonanie przeglądu i dostępne statystyki handlowe dotyczące przywozu (pochodzące z Eurostatu).
(53)
Do celu obliczenia marginesu dumpingu przedsiębiorstwa należące do „grupy rosyjskiej” - CHEMK i KF - uznaje się za podmioty powiązane w rozumieniu art. 143 kodeksu celnego (7), podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu. W związku z tym dla całej grupy obliczono jeden margines dumpingu w sposób opisany poniżej. Wielkość dumpingu obliczono dla każdego poszczególnego producenta eksportującego, a następnie ustalono średni ważony margines dumpingu dla grupy jako całości. Należy zauważyć, że sposób ten różnił się od sposobu zastosowanego w pierwotnym dochodzeniu, gdzie obliczenia dumpingu dokonano przez zagregowanie danych dotyczących całej produkcji i sprzedaży dokonywanej przez jednostki produkcyjne. Ten odmienny sposób zastosowano w zakończonym przeglądzie okresowym. Zmianą okoliczności, która uzasadniała modyfikację metodyki, była zmiana struktury organizacyjnej grupy, umożliwiająca identyfikację poszczególnych producentów w grupie w odniesieniu do sprzedaży i produkcji.
2. Przywóz dumpingowy w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym
2.1. Określenie wartości normalnej
(54)
Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w pierwszej kolejności zbadano, czy całkowita wielkość sprzedaży produktu podobnego dokonywanej przez współpracujących producentów eksportujących na rynku krajowym na rzecz klientów niezależnych była reprezentatywna w porównaniu z całkowitą wielkością ich sprzedaży eksportowej do Unii, tzn. czy całkowita wielkość takiej sprzedaży wynosiła przynajmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem do Unii.
(55)
Zbadano również, czy sprzedaż krajowa była wystarczająco reprezentatywna dla celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Badania tego dokonano w odniesieniu do poszczególnych rodzajów produktu sprzedawanych przez producenta eksportującego na rynku krajowym, uznanych za bezpośrednio porównywalne z rodzajem produktu sprzedawanym na wywóz do Unii. Sprzedaż krajowa danego rodzaju produktu uznawana była za wystarczająco reprezentatywną, jeśli całkowita wielkość sprzedaży danego rodzaju produktu na rzecz klientów niezależnych dokonana na rynku krajowym przez producenta eksportującego wynosiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży porównywalnego rodzaju produktu wywożonego do Unii.
(56)
Zbadano również, czy można uznać, że sprzedaż krajowa poszczególnych rodzajów produktu była dokonywana w ramach zwykłego obrotu handlowego zgodnie z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W tym celu ustalono, jaki odsetek sprzedaży krajowej każdego wywożonego rodzaju produktu objętego postępowaniem dokonanej na rzecz niezależnych klientów na rynku krajowym w ODP stanowiła sprzedaż z zyskiem.
(57)
W odniesieniu do tych rodzajów produktu, w przypadku których ponad 80 % wielkości sprzedaży danego rodzaju produktu na rynku krajowym zrealizowano powyżej kosztów, a średnia ważona cena sprzedaży danego rodzaju była równa lub wyższa od jednostkowego kosztu produkcji, wartość normalną dla każdego rodzaju produktu obliczono jako średnią ważoną rzeczywistych cen krajowych całej sprzedaży rozpatrywanego rodzaju, bez względu na to, czy była to sprzedaż z zyskiem, czy nie.
(58)
W przypadkach gdy wielkość sprzedaży danego rodzaju produktu z zyskiem stanowiła 80 % lub mniej całkowitej wielkości sprzedaży danego rodzaju, lub gdy średnia ważona ceny danego rodzaju była niższa niż jednostkowy koszt produkcji, wartość normalna opierała się na rzeczywistej cenie krajowej, obliczonej jako średnia ważona ceny wyłącznie sprzedaży krajowej z zyskiem dla danego rodzaju w OD.
(59)
W przypadku gdy nie dokonano żadnej sprzedaży krajowej danego rodzaju produktu lub gdy sprzedaż krajowa danych rodzajów produktu była niewystarczająca, wartość normalną skonstruowano zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(60)
W celu skonstruowania wartości normalnej na podstawie art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego kwoty poniesionych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz kwoty zysku zostały ustalone, na podstawie art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, w oparciu o faktyczne dane dotyczące produkcji i sprzedaży produktu podobnego w zwykłym obrocie handlowym przez współpracujących producentów eksportujących lub w oparciu o dostępne fakty.
2.2. Określenie ceny eksportowej
(61)
W ODP „grupa rosyjska” prowadziła swoją sprzedaż eksportową do Unii za pośrednictwem jej przedsiębiorstwa stowarzyszonego (importera powiązanego) - RFAI, które pełniło wszystkie funkcje związane z przywozem w odniesieniu do towarów wprowadzanych do swobodnego obrotu w Unii, czyli funkcje importera powiązanego.
(62)
W związku z tym cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego na podstawie cen pierwszej odsprzedaży przywożonych produktów niezależnemu nabywcy, z uwzględnieniem wszystkich kosztów poniesionych między przywozem a odsprzedażą, a także uzasadnionej marży zysku oraz kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych (SG&A). W tym celu zastosowano rzeczywistą stopę kosztów SG&A, a także, wobec braku nowych informacji od niezależnych importerów co do osiągniętych zysków, wykorzystano stopę zysku zastosowaną w pierwotnym dochodzeniu, a mianowicie 6 %.
(63)
„Grupa rosyjska” twierdziła, że RFAI należy traktować jako część tego samego podmiotu gospodarczego, ponieważ oba podmioty są kontrolowane i zarządzane przez te same osoby, a przedsiębiorstwa te funkcjonują jako jeden podmiot gospodarczy; w związku z tym przy ustalaniu cen eksportowych nie powinno się odliczać SG&A i zysku RFAI.
(64)
W kontekście dostosowań na podstawie art. 2 ust. 9 w celu skonstruowania ceny eksportowej nie ma jednak znaczenia, czy powiązanie „grupy rosyjskiej” z RFAI przybiera postać jednego podmiotu gospodarczego, czy też nie.
(65)
Dlatego też, ponieważ sprzedaż eksportowa „grupy rosyjskiej” odbywała się za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa (RFAI), cena eksportowa musiała zostać dostosowana poprzez odliczenie uzasadnionej marży zysku i kosztów SG&A, co przewidziano wyraźnie w art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Na tej podstawie wspomniane twierdzenie musiało zostać odrzucone.
(66)
Producent eksportujący powtórzył argument o istnieniu jednego podmiotu gospodarczego, co jego zdaniem uniemożliwia dokonanie dostosowań na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Twierdził on również, że nawet jeżeli dostosowania byłyby uzasadnione, to skonstruowana cena eksportowa powinna obejmować tylko koszty związane z przywozem przez RFAI i nie powinna obejmować żadnych kosztów SG&A związanych z wywozem dokonywanym przez wspomniany jeden podmiot gospodarczy. Producent ten oznajmił wreszcie, że nie zgadza się z konkluzją o nieistnieniu jednego podmiotu gospodarczego w tym przypadku.
(67)
Istnienie jednego podmiotu gospodarczego nie ma znaczenia w kontekście konstruowania ceny eksportowej na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. O ile tylko spełnione są warunki przewidziane w art. 2 ust. 1 i ust. 9 rozporządzenia podstawowego, stopień kontroli lub integracji nie ma znaczenia dla oceny legalności dostosowań na podstawie art. 2 ust. 9 (8). W art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego zobowiązuje się Komisję w określonych sytuacjach do skonstruowania ceny eksportowej oraz dostosowania jej z uwzględnieniem szeregu parametrów, również w przypadku stron, „co do których wydaje się, że są ze sobą powiązane”. Artykuł 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego stanowi wyraźnie: „dokonuje się dostosowania” (podkreślenie dodane przez Komisję). Komisja ustaliła, że przedsiębiorstwo RFAI pełni wszelkie funkcje pełnione normalnie przez powiązanego importera w UE - jest ono mianowicie mocno zaangażowane w działalność międzynarodową grupy (obsługę klienta, logistykę i planowanie dostaw, zakupy dóbr kapitałowych i podstawowych surowców itp.). Tym samym spełniony jest konieczny warunek dostosowania na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, co uzasadnia dokonane dostosowania. Uznano zatem, że dokonane dostosowania były konieczne na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
(68)
Producent eksportujący utrzymywał, że z wyroku w sprawie Nikopolsky/Interpipe (9) wynika, że jeżeli eksporter i powiązane z nim przedsiębiorstwo handlowe stanowią jeden podmiot gospodarczy, to dokonywanie dostosowania ceny eksportowej na podstawie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie jest dozwolone. Twierdzenie to jest bezpodstawne. W rzeczywistości wspomniany wyrok dotyczy dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i), dotyczącego nominalnych prowizji otrzymywanych przez podmiot gospodarczy, którego funkcje są podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji. Orzeczenie to jest zatem bez znaczenia dla obecnego przypadku, w którym szwajcarskie przedsiębiorstwo RFAI pełni wszystkie funkcje pełnione normalnie przez powiązanego importera. Istnienie jednego podmiotu gospodarczego nie wpływa w taki sam sposób na dokonywanie dostosowań na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego jak na dostosowania wynikające z art. 2 ust. 9 tegoż rozporządzenia. Ponadto ewentualne żądanie dostosowania ze względu na rozsądną marżę zysku i kosztów SG&A nie podlega decyzji uznaniowej. Zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego dostosowanie takie jest konieczne, w przypadku gdy strony są powiązane.
(69)
Jeśli chodzi o zakres dostosowania - nie można zgodzić się z twierdzeniem dotyczącym częściowego odliczenia zysku oraz kosztów SG&A wobec braku odpowiednich dowodów przedłożonych przez producenta eksportującego. Dostosowania na mocy art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego są niezbędnym elementem konstruowania ceny eksportowej w najbardziej powszechnych przypadkach podmiotów stowarzyszonych. Gdyby całkowite koszty SG&A oraz zysk miały być jedynie częściowo dostosowane, taka modyfikacja musiałaby opierać się na dowodach dostarczonych przez producenta eksportującego w odniesieniu do kosztów, w szczególności, tego, czy koszty te stanowią szczególne koszty narosłe między przywozem i późniejszą odsprzedażą w odniesieniu do wszelkiej działalności niezwiązanej bezpośrednio z przywozem produktu objętego postępowaniem.
(70)
„Grupa rosyjska” twierdziła również, że zgodnie z art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego przy obliczaniu ceny eksportowej nie powinno się odejmować cła antydumpingowego, ponieważ cło jest należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży i dalszych cenach sprzedaży w Unii.
(71)
Dochodzenie wykazało w szczególności, że ceny odsprzedaży produktu objętego postępowaniem w Unii nie odzwierciedlały cła zapłaconego w odniesieniu do 99 % zgłoszonych transakcji. Można zatem uznać, że cło antydumpingowe nie zostało należycie odzwierciedlone w cenach odsprzedaży „grupy rosyjskiej”. W rezultacie nie można było przyjąć wspomnianego twierdzenia „grupy rosyjskiej”, a kwotę ceł antydumpingowych odliczono przy konstruowaniu cen eksportowych zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
2.3. Porównanie i korekty
(72)
Porównanie wartości normalnej i ceny eksportowej przeprowadzono na podstawie ceny ex-works. W celu zapewnienia sprawiedliwego porównania uwzględniono, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnice, które miały wpływ na porównywalność cen.
(73)
W stosownych i uzasadnionych przypadkach wzięto pod uwagę, w formie dostosowań, koszty transportu, ubezpieczenia, koszty terminalowe i koszty przeładunku, koszty kredytów i prowizje, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
2.4. Dumping w ODP
(74)
Zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego średnią ważoną wartość normalną porównano ze średnią ważoną ceną eksportową każdego rodzaju produktu na podstawie ceny ex-works w odniesieniu do każdego współpracującego przedsiębiorstwa eksportującego należącego do „grupy rosyjskiej”.
(75)
Zainteresowany producent eksportujący zgłosił kilka zastrzeżeń dotyczących obliczenia marginesu dumpingu.
(76)
Po pierwsze - w odniesieniu do dostosowania kosztów kwarcytu nabytych przez jedno z przedsiębiorstw produkcyjnych należących do grupy od drugiego z nich zakwestionowano dodanie marży zysku w wysokości 5 % do zmienionej ceny zakupu. Przytoczono argument, że oba przedsiębiorstwa są członkami tego samego jednego podmiotu gospodarczego.
(77)
Jakkolwiek argument dotyczący istnienia jednego podmiotu gospodarczego jest nieistotny w kontekście dostosowania kosztów kwarcytu, uznaje się, że transakcje pomiędzy podmiotami powiązanymi mogą odbywać się bez zysku. W sytuacji braku sprzedaży kwarcytu na rzecz podmiotów niepowiązanych nie dało się również wykazać istnienia jakiegokolwiek zysku. W rezultacie pominięto marżę zysku w odniesieniu do dostosowanego kosztu kwarcytu i odpowiednio zmieniono ustalenia co do dumpingu.
(78)
Drugie zastrzeżenie dotyczyło stosowania przez Komisję zaleceń wydanych przez Organ Rozstrzygania Sporów WTO w toku rozstrzygania sporu z Norwegią dotyczącego przywozu łososia. W tej sprawie zalecono, aby, w przypadku gdy sprzedaż krajowa danego rodzaju produktu nie jest reprezentatywna, pomimo tego stosować koszty SG&A i zysk osiągnięty z tytułu tych transakcji w celu konstruowania wartości normalnej. Producent eksportujący twierdził również, że stosowanie nowej metodyki w przeglądzie wygaśnięcia nie jest dopuszczalne, ponieważ nie zaszły żadne istotne zmiany okoliczności, które by to uzasadniały.
(79)
W czasie przesłuchania producenta eksportującego Komisja wyjaśniła mu metodykę przyjętą przez zespół orzekający w toku rozstrzygania sporu dotyczącego łososia, niemniej jednak producent eksportujący nadal utrzymywał, że w zaleceniu zespołu orzekającego naruszono art. 2 ust. 4 i ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Obowiązkiem Komisji jest jednak wdrożenie tego rodzaju orzeczeń w kontekście jej zobowiązań w ramach WTO. Metodyka ta dotyczy wszystkich spraw, a nie jedynie dochodzeń wszczętych na podstawie art. 5 rozporządzenia podstawowego.
(80)
Na podstawie trzeciego zastrzeżenia Komisja dokonała korekt w tych przypadkach, w których koszt poniesiony przez jednego producenta eksportującego należącego do grupy porównano z częścią sprzedaży drugiego producenta eksportującego.
(81)
Komisja potwierdza ponadto, że przy dostosowaniu obrotów uwzględniono te same czynniki jak w przypadku kosztu produkcji, mianowicie koszty transportu, ubezpieczenia i przeładunku przy przeprowadzaniu badania rentowności oraz koszty pakowania w celu określenia marginesów dumpingu.
(82)
W czwartym zastrzeżeniu producent eksportujący uznał, że obowiązujące cło antydumpingowe zostało nienależycie odjęte od ceny eksportowej. Na poparcie tego zarzutu stwierdzono, że ceny sprzedaży eksportowej były o ponad 100 % wyższe w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym niż w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem, co rzekomo dowodzi, że cło antydumpingowe zostało włączone do cen eksportowych. Ponadto niektóre należności celne przywozowe i cła antydumpingowe nie powinny były zostać odjęte, ponieważ rzekomo zostały one opłacone z góry i zaliczone do przyszłego okresu. Stwierdzono wreszcie, że Komisja nie powinna była uwzględniać kosztów prowadzenia biura w Japonii oraz federalnych i kantonalnych podatków dochodowych w Szwajcarii.
(83)
Dowody przedstawione przez producenta eksportującego nie potwierdzają w sposób rozstrzygający, że w tym przypadku i w odniesieniu do tego produktu cło antydumpingowe odpowiednio odzwierciedlono w cenie eksportowej. Od czasu pierwotnego dochodzenia zarówno ceny odsprzedaży, jak i koszty produkcji znacznie wzrosły, zatem nie można z całą pewnością twierdzić, że wzrost cen eksportowych wynika z rzekomego uwzględnienia cła. Aby wykazać, że przedstawione dowody nie są rozstrzygające, Komisja porównała ceny eksportowe z kosztem towarów, z uwzględnieniem cła antydumpingowego, w okresie dochodzenia przeglądowego; w rezultacie okazało się, że w przypadku 99 % transakcji wywozowych ceny nie były wystarczająco wysokie, aby mogły zawierać cło antydumpingowe. Wreszcie nawet brak potrącenia cła nie wystarczyłby do zakwestionowania stwierdzenia znacznego dumpingu ani wniosków dotyczących prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu, a więc nie wpłynąłby na wynik niniejszego dochodzenia dotyczącego przeglądu wygaśnięcia.
(84)
Komisja zauważyła, że opłacenie z góry należności celnych przywozowych i ceł antydumpingowych jest niemożliwe - należności te są pobierane w momencie przywozu. Ponadto grupa korzystała ze składu celnego, co oznacza, że należności przypadały do zapłaty dopiero po faktycznym dokonaniu przywozu i sprzedaży. Z kolei w oparciu o porównanie zestawienia obrotów i sald z dnia 31 grudnia 2012 r. ze zbadanym sprawozdaniem finansowym wyraźnie stwierdzono, że audytorzy przekwalifikowali rzekomo przedpłacone cła antydumpingowe na faktycznie zapłacone cła antydumpingowe stanowiące pozycję kosztów w rachunku zysków i strat.
(85)
Koszty prowadzenia biura w Japonii nie mają związku z produktem objętym postępowaniem, a zatem nie miały wpływu na obliczenia dokonane przez Komisję. Zarzut ten został zatem odrzucony. Wreszcie wspomniane podatki szwajcarskie mogły zostać wyłączone jedynie w przypadku, gdyby stanowiły podatek dochodowy od osób prawnych; z odpowiedzi na ujawnione ustalenia wydaje się, że tak było w istocie. Obliczenia dumpingu zostały zatem odpowiednio dostosowane.
(86)
Dostosowana wysokość odsetek od pożyczki udzielonej przez należące do grupy przedsiębiorstwo z Brytyjskich Wysp Dziewiczych innemu przedsiębiorstwu należącemu do grupy została skorygowana przez Komisję w odpowiedzi na stwierdzenie, że tego rodzaju pożyczki mogą być udzielane poniżej stóp rynkowych i zasadniczo mają sens wyłącznie wtedy, jeżeli oprocentowanie pożyczki jest niższe od oprocentowania oferowanego przez banki. Komisja potwierdza ponadto, że marżę zysku RFAI zastosowano do wartości faktury netto w walucie księgowej przedsiębiorstwa oraz że nie opierała się ona na cenie CIF, do której dodano pewne koszty.
(87)
W związku z tym, a także w wyniku korekty obliczeń wskutek przyjęcia stwierdzeń o sprzedaży kwarcytu wewnątrz grupy, pożyczce wewnątrz grupy oraz szwajcarskich federalnych i kantonalnych podatkach dochodowych, zmieniono margines dumpingu, wyrażony jako procent ceny na granicy Unii przed ocleniem, ustalając go na poziomie 43 %.
(88)
Należy przypomnieć, że w wyniku przeglądu okresowego, o którym mowa w motywie 4 powyżej, stwierdzono, że przywóz „grupy rosyjskiej” prowadzony był w okresie od października 2009 r. do września 2010 r. po cenach dumpingowych.
3. Zmiany wielkości przywozu w przypadku uchylenia środków
(89)
Po analizie występowania dumpingu w ODP zbadano również prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu.
3.1. Moce produkcyjne w Rosji
(90)
Rosja jest drugim co do wielkości producentem żelazokrzemu na świecie. Na podstawie danych przedsiębiorstwa badania rynku Metal Expert moce produkcyjne żelazokrzemu w Rosji wynoszą około 900 000 ton. Obejmuje to również produkcję pieców, które oprócz żelazokrzemu mogą wytwarzać również inne stopy żelaza. Urządzenia produkcyjne dwóch producentów (tj. CHEMK i Sierowskich Zakładów Żelazostopów) umożliwia przełączanie pomiędzy produkcją żelazokrzemu a produkcją innych żelazostopów w krótkim czasie, natomiast wyposażenie innych rosyjskich producentów (tj. Brackich Zakładów Żelazostopów, NLMK i KF) pozwala jedynie na produkcję żelazokrzemu.
(91)
Po ujawnieniu ustaleń jedyny współpracujący producent eksportujący stwierdził, że przedstawionych przez niego informacji nie uwzględniono przy obliczaniu mocy produkcyjnych w Rosji. Jak wspomniano jednak w motywie 52, głównym źródłem wykorzystanych danych były właśnie informacje przedstawione przez tę rosyjską grupę. Do ustalenia mocy produkcyjnych innych rosyjskich producentów posłużono się raportem Metal Expert. Przytoczone stwierdzenie nie zostało zatem przyjęte.
(92)
Wspomniany producent eksportujący stwierdził ponadto, że produkcja CHEMK została błędnie oszacowana, ponieważ zdaniem tego producenta praktycznie niemożliwe jest przejście od produkcji jednego żelazostopu do produkcji innego bez znaczących dodatkowych kosztów i opóźnień. Z dowodów uzyskanych w trakcie kontroli na miejscu w zakładach CHEMK wynika jednak, że piece w tych zakładach umożliwiają tego rodzaju zmianę produkcji bez wspomnianych opóźnień. Przytoczone stwierdzenie nie zostało zatem przyjęte.
(93)
Oszacowano, że rzeczywista produkcja w ODP wynosiła około 633 000 ton (w przeliczeniu na żelazokrzem 75), zaś dostępne wolne moce produkcyjne - do 267 000 ton. Przy zastosowaniu ostrożnego podejścia, biorąc pod uwagę moce produkcyjne wykorzystywane do produkcji innych stopów żelaza, uznano, że wolne moce produkcyjne żelazokrzemu wynoszą co najmniej 120 000 ton.
(94)
„Grupa rosyjska” utrzymywała, że oszacowanie wolnych mocy produkcyjnych w Rosji było nieprawidłowe, ponieważ Komisja nie wzięła pod uwagę, że „grupa rosyjska” wykorzystuje 95-100 % swoich zdolności produkcyjnych. Jak jednak wspomniano w motywie powyżej, zastosowano ostrożne podejście, biorąc pod uwagę rzeczywiste wolne moce produkcyjne. Przytoczone stwierdzenie nie zostało zatem przyjęte.
(95)
Na podstawie raportu Metal Expert wysoki poziom wolnych mocy produkcyjnych wyjaśniono faktem, że w latach 2002-2009 popyt krajowy spadł znacznie (o 50 %) i pozostał na stałym poziomie do 2012 r. Wynika z tego, że moce produkcyjne znacznie przewyższają popyt na rynku krajowym. Producenci rosyjscy są zatem uzależnieni od wywozu.
3.2. Atrakcyjność rynku unijnego
(96)
Pomimo obowiązujących środków rynek UE jest wciąż atrakcyjny dla rosyjskiego wywozu. Poziom przywozu odnotowany w ODP pokazuje, że na przywóz z Rosji wywarły pewien wpływ nałożone cła antydumpingowe, ale przywóz ten nadal był wyraźnie obecny podczas ODP.
(97)
Jedna ze stron twierdziła, że rynek żelazokrzemu w Unii Europejskiej nie jest atrakcyjny dla globalnego dostawcy, takiego jak „grupa rosyjska”, oraz że wielkość przywozu szybko spada, co widoczne było nadal w 2012 r. Strona ta twierdziła, że nie należy oczekiwać odwrócenia tej tendencji w przyszłości. Na podstawie badania danych dotyczących handlu pozyskanych z Eurostatu oraz zgodnie z art. 14 ust. 6 rozporządzenia podstawowego stwierdzono jednak, że w latach 2010-2012 przywóz z Rosji utrzymywał się raczej na stałym poziomie.
(98)
Ponadto porównanie cen eksportowych produktu objętego postępowaniem przy wywozie do Unii Europejskiej z cenami żelazokrzemu uzyskiwanymi na rynkach państw trzecich wykazało, że ceny „grupy rosyjskiej” przy wywozie do UE są wyższe, w zależności od kraju przeznaczenia.
(99)
W związku z tym twierdzenie, że rynek unijny nie jest atrakcyjny dla producentów rosyjskich, należy odrzucić.
(100)
Jedna ze stron stwierdziła, że rynek rosyjski zyskuje na atrakcyjności w związku z kilkoma planowanymi projektami, takimi jak Zimowe Igrzyska Olimpijskie w 2014 r., co powinno spowodować wzrost krajowego popytu na stal i tym samym krajowej konsumpcji żelazokrzemu. Należy jednak po pierwsze zaznaczyć, że strona ta nie dostarczyła żadnych istotnych danych ani szacunków dotyczących wpływu tych projektów na krajową konsumpcję żelazokrzemu. Co więcej, gdyby efekt ten miał nastąpić, to powinien uwidocznić się już w latach 2012 i 2013 - tymczasem z dostępnych danych wynika, że krajowa konsumpcja utrzymywała się na stałym poziomie. Wreszcie ewentualny wpływ tych projektów byłby w każdym razie ograniczony i tymczasowy. W związku z tym argument ten nie został wzięty pod uwagę. Jedna ze stron stwierdziła, że nadmiar zdolności produkcyjnych w Rosji jest w dużej mierze wchłaniany przez wywóz na rynki azjatyckie i USA. Istotnie, w trakcie ODP rosyjscy producenci wywozili na rynki światowe ponad 73 % swojej produkcji. Jak jednak wspomniano w motywie 93 powyżej, nadal istnieje znaczna nadwyżka mocy produkcyjnych w Rosji ze względu na spadającą konsumpcję krajową, co wskazuje na silną potrzebę znalezienia alternatywnych rynków w celu zrekompensowania strat w sprzedaży krajowej i wchłonięcia dostępnej nadwyżki mocy produkcyjnych.
(101)
Jak wspomniano w motywie 44 powyżej, konkurencja na rynkach azjatyckich będzie rosnąć ze względu na powstanie nowych zakładów w Malezji, które w 2014 r. rozpoczną produkcję w wysokości około 420 000 ton. Utrudni to prowadzenie wywozu z Rosji na rynki azjatyckie.
(102)
Jak wyjaśniono w motywie 45, wielkość produkcji w Malezji skorygowano do poziomu 370 000 ton.
(103)
Ponadto w USA, kraju będącym jednym z głównych rynków wywozu dla eksporterów z Rosji, prowadzone jest już wobec nich dochodzenie antydumpingowe na podstawie wniosku, w którym zarzuca się dumping o znacznej skali.
(104)
Należy w związku z tym stwierdzić, że rosyjscy producenci eksportujący są w dużym stopniu uzależnieni od wywozu na rynki państw trzecich, na których konkurencja będzie rosnąć - przez co rynek unijny stanie się dla nich jeszcze bardziej atrakcyjny.
4. Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji dumpingu
(105)
W świetle powyższych ustaleń można uznać, że przywóz z Rosji w dalszym ciągu dokonywany jest po cenach dumpingowych i że istnieje duże prawdopodobieństwo kontynuacji dumpingu. Biorąc pod uwagę obecne i potencjalne wolne moce produkcyjne w Rosji, fakt, że rynek unijny jest jednym z największych rynków na świecie, a także spodziewaną rozbudowę mocy produkcyjnych na rynkach Azji Południowo-Wschodniej, można stwierdzić, że rosyjscy eksporterzy prawdopodobnie jeszcze bardziej zwiększą wywóz do Unii po cenach dumpingowych, jeżeli dopuści się do wygaśnięcia środków antydumpingowych.
5. Podsumowanie
(106)
W związku z powyższym stwierdza się, że istnieje poważne i realne ryzyko kontynuacji dumpingu w odniesieniu do żelazokrzemu pochodzącego z ChRL i Rosji, o ile dopuści się do wygaśnięcia obowiązujących środków antydumpingowych.
D. DEFINICJA PRZEMYSŁU UNIJNEGO
(107)
W ODP produkt podobny był wytwarzany przez siedmiu znanych producentów unijnych. Stanowią oni przemysł unijny w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i będą zwani dalej „przemysłem unijnym”.
(108)
Jak wskazano w motywie 16 powyżej, sześciu producentów unijnych dostarczyło informacje, o które się do nich zwrócono. Szacuje się, że przedsiębiorstwa te odpowiadają za około 90 % całości produkcji unijnej i ich sytuację uznaje się za reprezentatywną dla przemysłu unijnego.
E. SYTUACJA NA RYNKU UNIJNYM
1. Konsumpcja w Unii
(109)
Konsumpcję w Unii ustalono na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu unijnego na rynku unijnym na rzecz klientów powiązanych i niepowiązanych, oszacowania w odniesieniu do producenta niewspółpracującego (w oparciu o wniosek o dokonanie przeglądu) oraz danych dotyczących przywozu pochodzących z Eurostatu na poziomie kodów CN.
(110)
W okresie badanym konsumpcja w Unii wzrosła o 40 %. Należy jednak wziąć pod uwagę, że sytuacja w roku początkowym badanego okresu (2009) była bardzo zła ze względu na negatywne skutki kryzysu gospodarczego. Pomimo częściowej poprawy sytuacji po 2009 r. konsumpcja unijna wciąż jeszcze nie osiągnęła poziomu odnotowanego w pierwotnym dochodzeniu, kiedy to w każdym roku konsumpcja wynosiła powyżej 850 tys. ton.
Tabela 1
Konsumpcja
2009
2010
2011
ODP
Konsumpcja (w tonach)
544 093
799 233
841 796
760 128
Wskaźnik (2009 = 100)
100
147
155
140
Źródło: Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia, Eurostat.
2. Wielkość, ceny i udział w rynku przywozu z państw, których dotyczy postępowanie
(111)
Analizę wielkości i udziału w rynku przywozu z ChRL i Rosji przeprowadzono na podstawie danych Eurostatu oraz danych zebranych zgodnie z art. 14 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Ponieważ przywóz z ChRL jest bardzo niewielki, przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, nie oceniono w sposób łączny.
a) Wielkość i udział w rynku przywozu objętego postępowaniem
(112)
Stwierdzono, że w okresie badanym przywóz po cenach dumpingowych do Unii kształtował się następująco pod względem wielkości i udziału w rynku:
Tabela 2
Wielkość i udział w rynku przywozu pochodzącego z państw, których dotyczy postępowanie
2009
2010
2011
ODP
ChRL
Wielkość przywozu (w tonach)
8 105
13 828
5 125
2 516
Wskaźnik (2009 = 100)
100
171
63
31
Udział w rynku
1,5
1,7
0,6
0,3
Wskaźnik (2009 = 100)
100
116
41
22
Rosja
Wielkość przywozu (w tonach)
74 678
53 671
29 338
40 725
Wskaźnik (2009 = 100)
100
72
39
55
Udział w rynku (w %)
13,7
6,7
3,5
5,4
Wskaźnik (2009 = 100)
100
49
25
39
Łącznie państwa, których dotyczy postępowanie
Wielkość przywozu (w tonach)
82 783
67 499
34 463
43 241
Wskaźnik (2009 = 100)
100
82
42
52
Udział w rynku (w %)
15,2
8,4
4,1
5,7
Wskaźnik (2009 = 100)
100
56
27
37
Źródło: Eurostat.
(113)
Wielkość przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, spadła znacznie o 48 % w okresie badanym. Zmniejszył się również udział tego przywozu w rynku - z 15,2 % w 2009 r. do 5,7 % w ODP. W wyniku tej tendencji produkt przywożony z ChRL prawie przestał być obecny na rynku unijnym. Producenci eksportujący z Rosji nadal jednak posiadają duży udział w rynku - Rosja jest czwartym co do wielkości eksporterem do Unii.
b) Ceny przywozu i podcięcie cenowe
(114)
W poniższej tabeli przedstawiono średnią cenę przywozu produktów po cenach dumpingowych. W okresie badanym średnia cena przywozu z ChRL spadła o 38 %. Średnia cena przywozu z Rosji wzrosła w tym okresie o 31 %, ale nadal pozostawała poniżej cen sprzedaży przemysłu unijnego.
Tabela 3
Średnie ceny przywozu po cenach dumpingowych
2009
2010
2011
ODP
ChRL
Średnia cena (w EUR/tonę)
991
1 088
873
611
Wskaźnik (2009 = 100)
100
110
88
62
Rosja
Średnia cena (w EUR/tonę)
716
776
889
999
Wskaźnik (2009 = 100)
100
108
124
140
Łącznie państwa, których dotyczy postępowanie
Średnia cena (w EUR/tonę)
742
840
887
976
Wskaźnik (2009 = 100)
100
113
119
131
Źródło: Eurostat.
(115)
W celu określenia podcięcia cenowego w ODP porównano średnie ważone ceny sprzedaży poszczególnych rodzajów produktu wytwarzanych przez współpracujących producentów unijnych stosowane wobec niepowiązanych klientów na rynku Unii, dostosowane do poziomu ex-works, z odpowiednimi średnimi ważonymi cenami poszczególnych rodzajów produktu w przywozie po cenach dumpingowych stosowanymi przez współpracujących producentów rosyjskich przy sprzedaży pierwszemu niezależnemu klientowi na rynku Unii, ustalonymi na podstawie CIF, z odpowiednimi dostosowaniami uwzględniającymi należności celne.
(116)
Ponieważ żaden z chińskich producentów eksportujących nie współpracował w dochodzeniu przeglądowym, podcięcie cenowe w przypadku wywozu z ChRL określono poprzez porównanie średnich ważonych cen stosowanych przez producentów unijnych przy sprzedaży niepowiązanym klientom na rynku unijnym, na podstawie ceny ex-works, ze średnią ceną eksportową wywozu z ChRL na podstawie CIF, uzyskaną z Eurostatu, z odpowiednimi dostosowaniami uwzględniającymi należności celne.
(117)
Wynik porównania, wyrażony jako wartość procentowa obrotu współpracujących producentów unijnych w ODP, stanowi średni ważony margines podcięcia cenowego na rynku Unii, wynoszący od 6 % do 39 % dla Rosji oraz 46 % dla ChRL.
3. Przywóz z pozostałych państw trzecich nieobjętych środkami
(118)
Wielkość przywozu z państw trzecich na rynek unijny wzrosła o około 33 % w okresie badanym, co szło w parze z rosnącą konsumpcją. Udział w rynku przywozu z państw trzecich pozostawał w okresie badanym na względnie stabilnym poziomie, oscylując wokół poziomu 70 % konsumpcji w Unii; w ODP nastąpił niewielki spadek. Bardziej zmienna była natomiast struktura geograficzna przywozu - nastąpił zauważalny wzrost wielkości przywozu z Brazylii i Norwegii oraz jego udziału w rynku; wydaje się, że właśnie te państwa najbardziej skorzystały ze wzrostu konsumpcji.
(119)
Średnie ceny przywozu z państw trzecich wzrosły w okresie badanym o 22 % i pozostawały znacznie wyższe od cen przywozu z ChRL i Rosji.
4. Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego
(120)
Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała wszystkie czynniki i wskaźniki ekonomiczne, które mogły wpłynąć na stan przemysłu unijnego.
(121)
Badanie sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego do celów analizy szkody opiera się na takich wskaźnikach jak produkcja, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku i jego wzrost, zatrudnienie, wydajność, wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu i poprawa sytuacji po uprzednim dumpingu, średnie ceny jednostkowe, koszt jednostkowy, rentowność, przepływ pieniężny, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału, zapasy oraz koszty pracy.
(a) Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
(122)
Produkcja przemysłu unijnego w okresie badanym znacznie się zwiększyła. Wzrost ten był najbardziej znaczący w latach 2009-2011, kiedy to produkcja wzrosła o 178 %. Następnie w ODP pozostawała ona stabilna. Należy przypomnieć, że rok rozpoczęcia okresu badanego był wyjątkowy ze względu na kryzys gospodarczy - poziom produkcji był w tym roku wyjątkowo niski. Należy przypomnieć, że pomimo znaczącego wzrostu po 2009 r. produkcja przemysłu unijnego nadal nie osiągnęła wyjściowego poziomu odnotowanego w pierwotnym dochodzeniu (rok 2003), wynoszącego ponad 270 tys. ton.
Tabela 5
Produkcja unijna ogółem
2009
2010
2011
ODP
Produkcja (w tonach)
81 147
192 495
225 376
224 540
Wskaźnik (2009 = 100)
100
237
278
277
Źródło: Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz wniosek o dokonanie przeglądu.
(123)
Poziom mocy produkcyjnych był w okresie badanym względnie stabilny; w ODP nastąpił niewielki wzrost. W miarę znacznego wzrostu produkcji w latach 2009-2011 wykorzystanie mocy produkcyjnych wzrosło ogółem o 179 %. Tendencja ta uległa zmianie w ODP, kiedy to wykorzystanie mocy produkcyjnych spadło. Ta zmiana nie wynikała jednak ze spadku produkcji, lecz ze wzrostu mocy produkcyjnych.
Tabela 6
Moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
2009
2010
2011
ODP
Moce produkcyjne (w tonach)
301 456
301 456
299 914
324 884
Wskaźnik (2009 = 100)
100
100
99
108
Wykorzystanie mocy produkcyjnych (w %)
27
64
75
69
Wskaźnik (2009 = 100)
100
237
279
257
Źródło: Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz wniosek o dokonanie przeglądu.
b) Wielkość sprzedaży, udział w rynku i jego wzrost
(124)
Wielkość sprzedaży przemysłu unijnego na rynku unijnym na rzecz niepowiązanych klientów (obliczona na podstawie sprzedaży na rzecz klientów powiązanych i niepowiązanych w Unii) odzwierciedla tendencję w konsumpcji w latach 2009-2011. Dalszy gwałtowny wzrost w ODP wynikał z zaobserwowanego w tym roku przejścia od sprzedaży na rzecz klientów powiązanych w kierunku sprzedaży klientom niepowiązanym w Unii. Wynikało to ze zmiany struktury przedsiębiorstwa jednego z producentów unijnych.
Tabela 7
Sprzedaż przemysłu unijnego niepowiązanym klientom
2009
2010
2011
ODP
Wielkość (w tonach)
60 257
113 048
122 860
191 525
Wskaźnik (2009 = 100)
100
188
204
318
Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz wniosek o dokonanie przeglądu.
(125)
Jako że wielkość sprzedaży na rynku Unii wykazywała te same tendencje co konsumpcja, udział przemysłu unijnego w rynku po początkowym skoku w 2010 r. utrzymywał się w okresie badanym na stosunkowo stabilnym poziomie, nieznacznie tylko rosnąc.
Tabela 8
Udział przemysłu unijnego w rynku
2009
2010
2011
ODP
Udział przemysłu unijnego w rynku (w %)
14
21
22
25
Wskaźnik (2009 = 100)
100
155
165
187
Źródło: Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz Eurostat.
(126)
Jak wskazano w motywie 111 powyżej, konsumpcja unijna wzrosła o 40 % między 2009 r. a ODP. Przemysłowi unijnemu udało się w tym okresie wykorzystać ten wzrost poprzez zwiększenie wielkości sprzedaży oraz udziału w rynku.
c) Zatrudnienie i wydajność
(127)
Zatrudnienie w unijnym przemyśle produktu objętego postępowaniem wzrosło w okresie badanym o prawie 50 %. Temu wzrostowi liczby pracowników towarzyszył jeszcze większy wzrost wydajności, mierzonej jako produkcja (w tonach) na osobę zatrudnioną w ciągu roku; wzrost ten wyniósł w tym samym okresie 86 %.
Tabela 9
Zatrudnienie i wydajność
2009
2010
2011
ODP
Liczba pracowników
701
869
1064
1042
Wskaźnik (2009 = 100)
100
124
152
149
Wydajność (jednostka/pracownik)
116
222
212
216
Wskaźnik (2009 = 100)
100
191
183
186
Źródł o: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, wniosek o dokonanie przeglądu.
d) Wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu
(128)
Jak wskazano w motywach 37 i 87, margines dumpingu w przywozie z państw, których dotyczy postępowanie, utrzymuje się na wysokim poziomie. Analizy wskaźników szkody dostarczyły dowodów, że następuje poprawa sytuacji przemysłu po wcześniejszym dumpingu. Poprawa sytuacji następuje jednak od niedawna, a w ODP odnotowano na rynku unijnym pewien spadek w odniesieniu do różnych wskaźników szkody, takich jak rentowność, przepływ pieniężny i zwrot z inwestycji. Ponadto należy zauważyć, że ta pozytywna zmiana następuje pod ochronnym wpływem obowiązujących środków antydumpingowych. W sytuacji ewentualnego uchylenia środków rzeczywiste marginesy dumpingu wywarłyby znaczny wpływ na przemysł unijny.
e) Średnie ceny jednostkowe sprzedaży na rynku unijnym i jednostkowy koszt produkcji
(129)
Jednostkowe ceny sprzedaży dokonywanej przez współpracujących producentów unijnych na rzecz niepowiązanych klientów w Unii wzrosły w latach 2009-2011 o 25 %, a następnie w ODP ponownie spadły. Te tendencje w zakresie cen zasadniczo odzwierciedlają zmiany kosztów surowców i energii w tym samym okresie. Podobną tendencję, tzn. wzrost w latach 2009-2011, a następnie spadek w ODP, zaobserwowano w zakresie cen sprzedaży produktów przywożonych z państw trzecich, do których należy większościowy udział w rynku unijnym.
Tabela 10
Ceny sprzedaży i koszty
2009
2010
2011
ODP
Średnia jednostkowa cena sprzedaży na rzecz klientów niepowiązanych w Unii (w EUR/tonę)
1 136
1 282
1 421
1 151
Wskaźnik (2009 = 100)
100
113
125
101
Jednostkowy koszt produkcji (w EUR/tonę)
1 094
1 031
1 228
1 063
Wskaźnik (2009 = 100)
100
94
112
97
Źródło: Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
f) Rentowność, przepływ pieniężny, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału
(130)
W okresie badanym przepływ pieniężny i inwestycje producentów unijnych oraz ich zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskiwania kapitału kształtowały się następująco:
Tabela 11
Rentowność, przepływ pieniężny, inwestycje, zwrot z inwestycji
2009
2010
2011
ODP
Rentowność sprzedaży klientom niepowiązanym w Unii (% obrotu ze sprzedaży)
2,3
27,0
18,3
7,4
Przepływ pieniężny (w EUR)
4 554 714
44 888 689
39 959 668
19 353 017
Inwestycje (w EUR)
26 599 036
20 962 570
25 274 658
27 076 802
Wskaźnik (2009 = 100)
100
79
95
102
Zwrot z inwestycji (w %)
- 62,6
159,2
58,3
24,8
Źródł o: Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
(131)
Rentowność współpracujących producentów unijnych ustalono, wyrażając zysk netto przed opodatkowaniem ze sprzedaży wyrobu podobnego klientom niepowiązanym w Unii jako odsetek odpowiednich obrotów. W 2009 r. marża zysku była bardzo niska, w przypadku niektórych producentów unijnych ujemna; w 2010 r. zaczęła jednak wzrastać w miarę wzrostu konsumpcji i sprzedaży. Należy jednak zauważyć, że w ODP marża zysku zmniejsza się pomimo tego, że wielkość sprzedaży współpracujących przedsiębiorstw przemysłu unijnego (biorąc pod uwagę również zmiany w strukturze organizacyjnej) utrzymywała się na stałym poziomie. Budzi to obawy co do przyszłego kształtowania się marż zysku przemysłu UE.
(132)
Przepływ pieniężny, czyli zdolność przemysłu do samofinansowania swej działalności, obliczony w oparciu o operacje, był dodatni przez cały okres badany. Wskaźnik ten uległ jednak poprawie tylko w 2010 r.; następnie przez dwa kolejne lata znacznie się pogarszał. Dochodzenie wykazało również, że pogorszenie się przepływu pieniężnego było wyraźniejsze w przypadku mniejszych producentów unijnych. Budzi to wątpliwości co do zdolności przemysłu unijnego do niezbędnego finansowania własnej działalności w obecnej sytuacji gospodarczej.
(133)
Kształtowanie się rentowności i przepływu pieniężnego w badanym okresie wpłynęło na zdolność współpracujących producentów unijnych do inwestowania we własną działalność. W rezultacie w badanym okresie poziom inwestycji pozostaje stosunkowo wysoki i stabilny. Zwrot z inwestycji, wyrażony jako procentowy stosunek zysku do wartości księgowej netto inwestycji, osiągnął wartość dodatnią dopiero po roku 2009. Podobnie jednak jak w przypadku zysku i przepływu pieniężnego, wskaźnik ten również osiągnął najwyższą wartość w 2010 r., a w latach 2011-2012 stale się zmniejszał.
(134)
W świetle powyższego można stwierdzić, że jakkolwiek wyniki finansowe współpracujących producentów unijnych pozostawały na dobrym poziomie przez większość okresu badanego, to pod koniec tego okresu, a w szczególności w ODP, zaczęły się pogarszać. Jak wynika z tabeli 11, rentowność sprzedaży przemysłu unijnego znacznie spadła, a przepływ pieniężny generowany przez przemysł UE był niższy niż wartość inwestycji, co świadczy o tym, że przemysł musiał w ODP skorzystać z zewnętrznego finansowania.
(135)
Jednocześnie pojawiły się obawy co do zdolności do pozyskiwania kapitału. Czynnik ten może stanowić kluczowy element niestabilności przemysłu unijnego, o ile dopuści się do wygaśnięcia środków. W obecnej sytuacji gospodarczej prawdopodobne jest, że przemysł unijny będzie miał trudności ze znalezieniem środków finansowych, aby sprostać ponownemu przywozowi po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, i może ponownie doznać poważnej szkody w bardzo krótkim czasie. Jest to szczególnie niepokojące dla MŚP stanowiących część przemysłu unijnego.
g) Zapasy
(136)
Chociaż poziom zapasów na koniec okresu sprawozdawczego u współpracujących producentów unijnych zwiększył się o 32 % między 2009 r. a ODP, to spadał on proporcjonalnie do wielkości produkcji i nie jest uznawany przez producentów za nadmiernie wysoki.
Tabela 12
Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego
2009
2010
2011
ODP
Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego (w tonach)
23 946
21 214
26 117
31 504
Wskaźnik (2009 = 100)
100
89
109
132
Źródło: Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
h) Koszty pracy
(137)
Podczas gdy liczba osób zatrudnionych przez współpracujących producentów unijnych wzrosła w okresie badanym o prawie 50 %, ich średnie wynagrodzenia pozostały w tym okresie na tym samym poziomie.
Tabela 13
Koszty pracy
2009
2010
2011
ODP
Średnie koszty pracy na pracownika
(w euro)
29 705
30 296
28 991
29 837
Wskaźnik (2009 = 100)
100
102
98
100
Źródło: Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
WNIOSKI DOTYCZĄCE SYTUACJI PRZEMYSŁU UNIJNEGO
(138)
Dochodzenia wykazało, że przywóz na rynek unijny produktów po niskich, dumpingowych cenach z państw, których dotyczy postępowanie, zmniejszył się po nałożeniu pierwotnych środków w 2008 r. Pozwoliło to przemysłowi unijnemu osiągnąć wysoki poziom produkcji, zwiększyć wielkość swojej sprzedaży, udział w rynku i rentowność oraz poprawić ogólną sytuację finansową.
(139)
W związku z powyższym uznaje się, że przemysł unijny nie poniósł w ODP istotnej szkody. Biorąc jednak pod uwagę spadek konsumpcji oraz pogorszenie podczas ODP niektórych wskaźników szkody, np. rentowności, przepływu pieniężnego i zwrotu z inwestycji, sytuacja przemysłu unijnego jest nadal podatna na zagrożenia.
F. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
1. Uwagi wstępne
(140)
Aby ocenić prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody w przypadku dopuszczenia do wygaśnięcia środków, przeanalizowano prawdopodobny wpływ przywozu z ChRL i Rosji na rynek unijny i przemysł unijny zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(141)
Analiza skoncentrowała się na tendencjach w zakresie konsumpcji na rynku unijnym, wolnych mocach produkcyjnych, przepływach handlowych i atrakcyjności rynku unijnego, a także na polityce cenowej państw, których dotyczy postępowanie.
2. Konsumpcja w Unii
(142)
Konsumpcja produktu objętego postępowaniem w Unii zmniejszyła się o 10 % w ODP w porównaniu z rokiem poprzednim. Oznacza to spadek o ponad 25 % w stosunku do poziomu sprzed kryzysu z 2007 r. Spadek konsumpcji produktu objętego postępowaniem jest wynikiem spadku produkcji stali w Unii; w nadchodzących latach można się spodziewać dalszego spadku. Będzie to stanowić wyzwanie dla przemysłu unijnego w sytuacji dużej konkurencji. Uważa się zatem, że przywóz po niskich, dumpingowych cenach z ChRL i Rosji nie może być tolerowany. Wywierałby on presję na obniżenie cen na rynku i zakłóciłby konkurencję, a przez to wyrządziłby istotną szkodę producentom unijnym.
3. Wolne moce produkcyjne, przepływy handlowe, atrakcyjność rynku unijnego oraz polityka cenowa państw, których dotyczy postępowanie
a) ChRL
(143)
Należy zauważyć, że całkowite moce produkcyjne produktu objętego postępowaniem w ChRL ocenia się na 10-11 mln ton, co przekracza światowe zużycie żelazokrzemu. Jednocześnie ogólne wykorzystanie mocy produkcyjnych wynosi około 50 %.
(144)
Wielkość wywozu żelazokrzemu z ChRL na cały świat utrzymywała się w okresie badanym na stosunkowo stabilnym poziomie 0,8 mln ton. Taki poziom wywozu jest głównie wynikiem ograniczeń wywozowych opisanych w motywie 41. Unia nie ma jednak kontroli nad tymi mechanizmami; ograniczenia wywozowe mogą zostać w każdej chwili uchylone przez rząd chiński, co naraziłoby rynek unijny na poważne zagrożenie napływem wielkich ilości produktu objętego postępowaniem wywożonego z Chin.
(145)
Nawet jeżeli ograniczenia wywozowe pozostaną w mocy, należy podkreślić, że obecna wielkość wywozu z ChRL na cały świat jest wyższa niż całkowita konsumpcja w Unii.
(146)
Z uwagi na atrakcyjność rynku UE, opisaną w motywach 40-49, można się racjonalnie spodziewać, że w razie uchylenia środków przynajmniej część obecnego wywozu z ChRL zostałaby skierowana na rynek unijny, zwłaszcza że wywóz ten będzie musiał wkrótce zmierzyć się z dodatkową konkurencją na swoich tradycyjnych rynkach w Azji z uwagi na pojawienie się dodatkowych mocy produkcyjnych w Malezji, jak wyjaśniono w motywie 44.
(147)
Wygaśnięcie ceł antydumpingowych w połączeniu z zaostrzeniem konkurencji w Azji sprawi, że rynek unijny zdecydowanie stanie się atrakcyjnym celem dla eksporterów z ChRL. W tym kontekście należy przypomnieć, że przed nałożeniem środków Chiny były znaczącym eksporterem na rynek unijny.
(148)
Wreszcie obecny poziom cen przywozu z ChRL, wielkość stwierdzonego marginesu dumpingu oraz występowanie znacznego podcięcia cenowego potwierdza, że przy braku środków antydumpingowych nieuczciwa konkurencja w postaci wywozu z ChRL doprowadzi do ponownego wystąpienia poważnej szkody dla przemysłu unijnego.
b) Rosja
(149)
Podczas dochodzenia przeglądowego ustalono, że produkcja produktu objętego postępowaniem w Rosji podczas ODP wynosiła 633 tys. ton, podczas gdy moce produkcyjne szacuje się na 900 tys. ton. Oznacza to istnienie niewykorzystanych mocy produkcyjnych umożliwiających produkcję 267 tys. ton produktu, co samo w sobie wystarcza do zaspokojenia jednej trzeciej popytu w Unii.
(150)
W odniesieniu do rosyjskiego wywozu produktu objętego postępowaniem należy zauważyć, że Rosja obecnie prowadzi wywóz 73 % swojej produkcji. Poza Unią do tradycyjnych rynków eksportowych tego wywozu należą USA, Japonia i Korea Południowa. W związku ze zwiększoną konkurencją na rynkach azjatyckich, jak opisano w motywie 44, istnieją silne przesłanki wskazujące na to, że większość z tych przepływów handlowych zostanie skierowana do Unii w przypadku uchylenia środków antydumpingowych. Przepływy te mogą dodatkowo wzrosnąć, jeżeli obecnie prowadzone w USA dochodzenie antydumpingowe dotyczące przywozu z Rosji (w wyniku dochodzenia wszczętego w lipcu 2013 r.) doprowadzi do wprowadzenia środków.
(151)
W tej kwestii jeden producent eksportujący z Rosji stwierdził, że nałożenie w USA ceł na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Rosji jest mało prawdopodobne. Na poparcie tego twierdzenia przytoczono pewne nieoficjalne ustalenia poczynione w ramach trwającego dochodzenia. Wspomniany producent nie przedstawił jednak żadnych dowodów na udokumentowanie swoich stwierdzeń; ponadto zważywszy, że dochodzenie antydumpingowe w USA zostało wszczęte i nadal trwa, nie można wykluczyć wprowadzenia środków.
(152)
Wygaśnięcie ceł antydumpingowych w połączeniu z zaostrzeniem konkurencji na głównych rynkach dla wywozu z Rosji sprawi, że rynek unijny stanie się atrakcyjnym celem dla eksporterów rosyjskich. W tym kontekście należy przypomnieć, że przed nałożeniem środków Rosja była znaczącym eksporterem na rynek unijny i nadal jest obecna na tym rynku mimo pięcioletniego obowiązywania środków.
(153)
Należy wreszcie podkreślić, że do zagrożenia w postaci znacznych ilości wywozu z Rosji dokłada się polityka cenowa rosyjskich eksporterów na rynkach docelowych. Zarówno w pierwotnym dochodzeniu, jak i w obecnym przeglądzie wygaśnięcia wykazano, że rosyjskie praktyki dumpingowe wydają się mieć charakter strukturalny: ceny eksportowe są konsekwentnie niższe niż ceny na rosyjskim rynku krajowym. Ponadto obecne dochodzenie potwierdza, że ceny przywozu z Rosji nadal podcinają ceny sprzedaży producentów unijnych.
4. Podsumowanie
(154)
W świetle ustaleń dochodzenia, mianowicie istnienia wolnych mocy produkcyjnych w państwach, których dotyczy postępowanie, trwającego dumpingu oraz ograniczonej zdolności eksporterów z ChRL i Rosji do sprzedaży na innych głównych rynkach państw trzecich, co zwiększa atrakcyjność rynku unijnego, uznaje się, że zniesienie środków osłabiłoby pozycję przemysłu unijnego na jego podstawowym rynku, a poniesiona szkoda wystąpiłaby ponownie ze względu na prawdopodobny przywóz z ChRL i Rosji po cenach dumpingowych.
(155)
Nie ma powodów, aby sądzić, że poprawa wyników przemysłu unijnego wynikająca z obowiązujących środków utrzymałaby się lub wzmocniła w przypadku uchylenia tych środków. Przeciwnie, istnieją korzystne warunki dla prawdopodobnego przeniesienia przywozu po cenach dumpingowych i w znacznych ilościach z państw, których dotyczy postępowanie, na rynek unijny, co najprawdopodobniej zaszkodziłoby pozytywnym zmianom na rynku unijnym w okresie badanym. Prawdopodobny przywóz po cenach dumpingowych mógłby wywierać presję na obniżenie cen sprzedaży przemysłu unijnego i spowodować utratę jego udziałów w rynku, a w konsekwencji miałby negatywny wpływ na wyniki finansowe przemysłu unijnego, który nadal jest podatny na zagrożenia.
(156)
W tej kwestii do Komisji wpłynęła uwaga rosyjskiego producenta eksportującego, który utrzymuje, że o ponownym wystąpieniu szkody nie można wnioskować tylko na podstawie możliwości ponownego wystąpienia szkody, lecz raczej na podstawie jej prawdopodobieństwa. W toku dochodzenia wykazano jednak szereg elementów faktycznych, w tym fakt, że praktyki dumpingowe ze strony producentów rosyjskich nie ustały, a także wskazano na istnienie wolnych mocy produkcyjnych w Rosji. Ponadto faktem jest, że konsumpcja w Unii jest niższa w ODP niż przed rozpoczęciem pierwotnego dochodzenia. Wreszcie w skali globalnej można się spodziewać wzrostu ilości produktu, szczególnie na rynku azjatyckim. Łączne rozważanie powyższych elementów i wyciągnięcie na podstawie dostępnych faktów wniosku, że dopuszczenie do wygaśnięcia środków najprawdopodobniej spowoduje ponowne wystąpienie przywozu po cenach dumpingowych ze szkodą dla przemysłu unijnego.
G. INTERES UNII
1. Wprowadzenie
(157)
Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy utrzymanie istniejących środków nie zaszkodzi interesowi Unii jako całości. Interes Unii określono na podstawie analizy wszystkich zaangażowanych interesów, tj. interesu przemysłu unijnego, importerów oraz użytkowników. Zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii zgodnie z art. 21 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(158)
Z uwagi na to, że niniejsze dochodzenie stanowi przegląd obowiązujących środków, umożliwiło ono ocenę wszelkiego niepożądanego negatywnego wpływu obecnie obowiązujących środków antydumpingowych na zainteresowane strony.
2. Interes przemysłu unijnego
(159)
W motywie 154 stwierdzono, że prawdopodobnie nastąpiłoby poważne pogorszenie sytuacji przemysłu unijnego w przypadku dopuszczenia do wygaśnięcia środków antydumpingowych. Dlatego też utrzymanie środków działałoby na korzyść przemysłu unijnego, ponieważ producenci unijni byliby w stanie utrzymać wielkość sprzedaży, udział w rynku, rentowność i ogólnie pozytywną sytuację ekonomiczną. Wygaśnięcie środków mogłoby natomiast poważnie zagrozić rentowności przemysłu unijnego, ponieważ można zasadnie spodziewać się przekierowania przywozu z ChRL i Rosji na rynek unijny po cenach dumpingowych i w znacznych ilościach, co doprowadziłoby do ponownego wystąpienia szkody.
3. Interes użytkowników
(160)
Podczas obecnego przeglądu z Komisją współpracowało dziesięciu użytkowników w Unii (odlewni oraz producentów stali). Cztery odpowiedzi obejmowały uwagi ogólne, natomiast tylko sześć zawierało pełne odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Na podstawie tych danych ustalono, że koszt produktu objętego postępowaniem ma średnio wpływ w wysokości około 1 % na całkowity koszt produkcji ponoszony przez użytkowników; w przypadku żadnego ze współpracujących użytkowników wpływ ten nie osiągnął 2 %. Wynika z tego, że straty ponoszone przez niektórych użytkowników w 2011 r. i ODP nie wynikały z obowiązywania ceł antydumpingowych na przywóz żelazokrzemu.
(161)
Należy rozważyć, że udział Chin i Rosji w rynku unijnym w czasie pierwotnego dochodzenia wynosił około 40 %, a wysokość ceł dla tych dwóch państw wynosi od 15,6 % do 31,2 %. W związku z tym potencjalny wpływ wygaśnięcia ceł można oszacować jako oszczędność kosztów średnio nieprzekraczającą 0,1 % (co obliczono na podstawie udziału w rynku wynoszącego 40 % w przypadku państw objętych środkami oraz średniego cła ad valorem w wysokości 20 %). Z tego względu jest mało prawdopodobne, by wygaśnięcie cła wywarło wpływ na przywrócenie rentowności użytkowników, którzy ponieśli straty podczas dwóch ostatnich lat okresu badanego. Ponadto ze względu na charakter produktu, jak również dostępność na rynku licznych źródeł zaopatrzenia, użytkownicy mogą z łatwością zmieniać dostawców.
4. Interes importerów
(162)
Wszystkich znanych importerów poinformowano o wszczęciu przeglądu. Żaden importer produktu objętego postępowaniem nie odpowiedział na kwestionariusz w ramach kontroli wyrywkowej, dołączony do zawiadomienia o wszczęciu. Dochodzenie wykazało, że importerzy mogą z łatwością dokonywać zakupów z różnych źródeł dostępnych obecnie na rynku, w szczególności od przemysłu unijnego oraz największych eksporterów z państw trzecich, prowadzących sprzedaż po cenach niedumpingowych. Wobec braku zainteresowania ze strony importerów stwierdzono również, że utrzymanie środków nie byłoby sprzeczne z ich interesem.
5. Podsumowanie
(163)
W związku z powyższym stwierdza się, że nie ma istotnych powodów dotyczących interesu Unii, przemawiających przeciwko utrzymaniu obecnych środków antydumpingowych.
H. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(164)
Wszystkie strony poinformowano o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zalecić utrzymanie obowiązujących środków. Wyznaczono również termin, w którym strony miały możliwość przedstawienia uwag i wniosków dotyczących ujawnionych informacji. Przedstawione uwagi i komentarze, o ile były uzasadnione, zostały należycie uwzględnione.
(165)
Z powyższych ustaleń wynika, że zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego środki antydumpingowe względem przywozu żelazokrzemu pochodzącego z ChRL i Rosji, wprowadzone rozporządzeniem Rady (WE) nr 172/2008, powinny zostać utrzymane.
(166)
W celu zminimalizowania ryzyka obchodzenia cła w związku z dużą różnicą stawek celnych uważa się, że w tym przypadku potrzebne są specjalnie środki w celu zapewnienia odpowiedniego stosowania ceł antydumpingowych. Te specjalne środki, mające zastosowanie jedynie do przedsiębiorstw, dla których wprowadzono indywidualną stawkę cła, obejmują przedstawienie organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która będzie zgodna z wymogami określonymi w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Przywóz, któremu nie towarzyszy taka faktura, będzie podlegał rezydualnemu cłu antydumpingowemu mającemu zastosowanie do wszystkich pozostałych producentów.
(167)
Komitet ustanowiony w art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego nie wydał opinii,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz żelazokrzemu, obecnie objętego kodami CN 7202 21 00, 7202 29 10 and 7202 29 90 pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Rosji.
2. Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii przed ocleniem jest następująca dla produktów opisanych w ust. 1 i wytworzonych przez poniższe przedsiębiorstwa:
Państwo
Przedsiębiorstwo
Stawka cła antydumpingowego (w %)
Dodatkowy kod TARIC
Chińska Republika Ludowa
Erdos Xijin Kuangye Co. Ltd., Qipanjing Industry Park
15,6
A829
Lanzhou Good Land Ferroalloy Factory Co., Ltd., Xicha Villa
29,0
A830
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
31,2
A999
Rosja
Brackie Zakłady Żelazostopów, Brack
17,8
A835
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
22,7
A999
3. Stosowanie indywidualnych stawek celnych ustalonych dla przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2 uwarunkowane jest przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która musi być zgodna z wymogami określonymi w załączniku. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje stawka celna mająca zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw.
4. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 9 kwietnia 2014 r.