PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 110/2013
ze dne 6. února 2013
o zápisu názvu do rejstříku chráněných označení původu a chráněných zeměpisných označení [Gruyère (CHZO)]
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1151/2012 ze dne 21. listopadu 2012 o režimech jakosti zemědělských produktů a potravin (1), a zejména na čl. 52 odst. 3 písm. b) uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
V souladu s čl. 6 odst. 2 nařízení Rady (ES) č. 510/2006 ze dne 20. března 2006 o ochraně zeměpisných označení a označení původu zemědělských produktů a potravin (2) byla žádost Francie o zápis názvu „Gruyère“ jako chráněného zeměpisného označení (CHZO) zveřejněna v Úředním věstníku Evropské unie (3).
(2)
Austrálie, Nový Zéland a U.S. Dairy Export Council (Rada USA pro export mléčných výrobků) ve spojení s National Milk Producers Federation (Národní federace výrobců mléka Spojených států) vznesly v souladu čl. 7 odst. 2 nařízení (ES) č. 510/2006 proti tomuto zápisu námitky. Námitky byly shledány přípustnými na základě čl. 7 odst. 3 uvedeného nařízení.
(3)
Prohlášení o námitce se týkala nedodržení podmínek stanovených v článku 2 nařízení (ES) č. 510/2006, zejména pokud jde o skutečnost, že název neodkazuje k žádnému zeměpisnému místu. Byla rovněž uváděna druhová povaha názvu a újma způsobená názvům, obchodním značkám a produktům zákonně uváděným na trh alespoň pět let před zveřejněním podle čl. 6 odst. 2. Zároveň bylo v prohlášeních o námitce uvedeno, že zápis předmětného názvu není slučitelný s ustanoveními čl. 3 odst. 3 nařízení (ES) č. 510/2006.
(4)
Dopisy ze dne 23. května 2011 vyzvala Komise Francii a strany, které vznesly námitky, aby se pokusily dospět ke vzájemné dohodě.
(5)
Vzhledem k tomu, že ve stanovené lhůtě nebylo dohody dosaženo, je třeba, aby Komise přijala rozhodnutí.
(6)
Pokud jde o údajné nedodržení podmínek článku 2 nařízení (ES) č. 510/2006 u názvu „Gruyère“, je třeba upřesnit, že tento název je názvem tradičním ve smyslu čl. 2 odst. 2 nařízení (ES) č. 510/2006, a může být proto zapsán.
(7)
Strany, které vznesly námitky, předložily několik nepřímých důkazů, z nichž lze podle nich usuzovat, že předmětný název je druhové povahy. Je však zřejmé, že je-li určitý výraz začleněn do přílohy B streské dohody z roku 1951, neznamená to, že se daný výraz stal sám o sobě druhovým. Celní kódy a jiná obdobná ustanovení týkající se názvu „Gruyère“ mají výlučně celní charakter, a v souvislosti s ochranou práv duševního vlastnictví nebo s ochranou spotřebitelů tedy nejsou relevantní. Mimo to poskytnuté údaje týkající se zejména produkce „Gruyère“ mimo Evropskou unii nejsou relevantní vzhledem k zásadě teritoriality, podle níž druhová povaha musí být posuzována vzhledem k území Unie.
(8)
Zápis homonymních názvů je možný pod podmínkou, že mezi názvem již v rejstříku zapsaným a názvem zapsaným později je v praxi dostatečný rozdíl. Podle společného prohlášení připojeného k dohodě mezi Evropskou unií a Švýcarskem o zeměpisných označeních (4) byly Francie a Švýcarsko v tomto smyslu konzultovány s cílem zjistit, jaká dodatečná opatření při označování jsou zapotřebí, aby nebyl spotřebitel uveden v omyl.
(9)
Z konzultací vyplynulo, že je nutné na štítcích uvádět zemi původu - v daném případě Francii - ve stejném zorném poli a písmem stejné velikosti jako v případě názvu „Gruyère“. Dále je třeba na štítcích zakázat používání jakýchkoli vlajek, symbolů, znaků nebo jiných grafických znázornění, pokud hrozí, že uvedou spotřebitele v omyl, zejména pokud jde o vlastnosti, původ nebo zemi původu produktu.
(10)
Na základě výše uvedených skutečností by tedy název „Gruyère“ měl být do rejstříku chráněných označení původu a chráněných zeměpisných označení zapsán.
(11)
Zápisem označení „Gruyère“ pro Francii na základě tohoto nařízení se nezpochybňuje použití a délka přechodného období pěti let uvedeného v čl. 8 odst. 3 dohody mezi Evropskou unií a Švýcarskem.
(12)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem Stálého výboru pro chráněná zeměpisná označení a chráněná označení původu,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Název uvedený v příloze tohoto nařízení se zapisuje do rejstříku.
Článek 2
Na štítcích obsahujících název uvedený v příloze tohoto nařízení je uvedena daná země původu ve stejném zorném poli a písmem stejné velikosti jako v případě názvu.
Na štítcích je třeba zakázat používání jakýchkoli vlajek, symbolů, znaků nebo jiných grafických znázornění, pokud hrozí, že uvedou spotřebitele v omyl, zejména pokud jde o vlastnosti, původ nebo zemi původu produktu.
Článek 3
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 6. února 2013.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 110/2013
z dnia 6 lutego 2013 r.
rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Gruyère (ChOG)]
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 3 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (2) wniosek Francji o rejestrację nazwy „Gruyère” jako chronionego oznaczenia geograficznego (ChOG) został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (3).
(2)
Australia, Nowa Zelandia oraz U.S. Dairy Export Council wraz z National Milk Producers Federation Stanów Zjednoczonych zgłosiły sprzeciw wobec tej rejestracji zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006. Sprzeciwy te zostały uznane za dopuszczalne zgodnie z art. 7 ust. 3 wymienionego rozporządzenia.
(3)
Oświadczenia o sprzeciwie dotyczyły nieprzestrzegania warunków określonych w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006, w szczególności w odniesieniu do faktu, że nazwa nie nawiązuje do miejsca geograficznego. Zwrócono również uwagę na rodzajowy charakter nazwy oraz zagrożenie dla nazw, znaków towarowych lub produktów wprowadzanych do obrotu zgodnie z prawem od co najmniej pięciu lat przed datą opublikowania, o której mowa w art. 6 ust. 2. W oświadczeniach o sprzeciwie wskazano także, że rejestracja przedmiotowej nazwy byłaby niezgodna z przepisami art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 510/2006.
(4)
Pismami z dnia 23 maja 2011 r. Komisja wezwała Francję i strony sprzeciwiające się rejestracji do osiągnięcia porozumienia.
(5)
Biorąc pod uwagę, że w przewidzianym terminie nie osiągnięto porozumienia, Komisja musi przyjąć decyzję.
(6)
W odniesieniu do domniemanego braku zgodności nazwy „Gruyère” z art. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 należy uściślić, iż nazwa ta stanowi tradycyjną nazwę w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 i dlatego może zostać zarejestrowana.
(7)
Strony wnoszące sprzeciw przytoczyły wiele czynników pozwalających, ich zdaniem, na stwierdzenie, że przedmiotowa nazwa ma charakter rodzajowy. Włączenie danego terminu do załącznika B konwencji ze Stresa z 1951 r. nie oznacza jednak, że dany termin staje się tym samym terminem rodzajowym. Kody taryfowe i inne podobne przepisy dotyczące nazwy „Gruyère” mają z kolei wyłącznie celny charakter i z tego względu absolutnie nie są istotne w odniesieniu do ochrony praw własności intelektualnej lub ochrony konsumentów. Ponadto przekazane dane dotyczące w szczególności produkcji „Gruyère” poza Unią Europejską nie są istotne z uwagi na zasadę terytorialności, zgodnie z którą oceny, czy chodzi o termin rodzajowy, należy dokonywać w odniesieniu do terytorium Unii.
(8)
Rejestracja nazw homonimicznych jest dozwolona, pod warunkiem że później zarejestrowana nazwa w praktyce różni się wystarczająco od nazwy już objętej ochroną. Zgodnie ze wspólnym oświadczeniem załączonym do umowy między Unią Europejską a Szwajcarią dotyczącej oznaczeń geograficznych (4) skonsultowano się w tym zakresie z Francją i Szwajcarią w celu ustalenia, jakie dodatkowe środki są wymagane przy etykietowaniu, aby uniknąć wprowadzania konsumenta w błąd.
(9)
W wyniku przedmiotowych konsultacji uznano za konieczne, aby na etykietach państwo pochodzenia - w tym przypadku Francja - było podane w tym samym polu widzenia co nazwa „Gruyère” oraz czcionką tej samej wielkości co czcionka zastosowana w odniesieniu do tej nazwy. Ponadto należy zakazać stosowania na etykietach flag, godeł, znaków lub innych form graficznych, jeżeli mogłyby wprowadzić konsumenta w błąd, w szczególności w odniesieniu do właściwości, pochodzenia lub źródła produktu.
(10)
W świetle powyższego należy wpisać nazwę „Gruyère” do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych.
(11)
Przyznanie oraz czas trwania pięcioletniego okresu przejściowego, o którym mowa w art. 8 ust. 3 umowy między Unią Europejską a Szwajcarią, nie jest kwestionowane z powodu rejestracji nazwy „Gruyère” dla Francji na podstawie niniejszego rozporządzenia.
(12)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Chronionych Oznaczeń Geograficznych i Chronionych Nazw Pochodzenia,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwa wymieniona w załączniku do niniejszego rozporządzenia zostaje zarejestrowana.
Artykuł 2
Na etykietach zawierających nazwę wymienioną w załączniku do niniejszego rozporządzenia odnośne państwo pochodzenia podane jest w tym samym polu widzenia i czcionką tej samej wielkości co przedmiotowa nazwa.
Stosowanie na etykietach flag, godeł, znaków lub innych form graficznych, które mogłyby wprowadzić konsumenta w błąd, w szczególności w odniesieniu do właściwości, pochodzenia lub źródła produktu, jest zakazane.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 6 lutego 2013 r.