ROZHODNUTÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY č. 529/2013/EU
ze dne 21. května 2013
o pravidlech započítávání týkajících se emisí skleníkových plynů a jejich pohlcení v důsledku činností souvisejících s využíváním půdy, změnami ve využívání půdy a lesnictvím a o informacích o opatřeních týkajících se těchto činností
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 192 odst. 1 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
po konzultaci s Výborem regionů,
v souladu s řádným legislativním postupem (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Odvětví využívání půdy, změn ve využívání půdy a lesnictví (dále jen „odvětví LULUCF“) v Unii vykazuje čistý propad emisí a je odvětvím, které z ovzduší pohlcuje skleníkové plyny v množství, jež odpovídá významnému podílu celkových emisí skleníkových plynů Unie. Činnosti odvětví LULUCF způsobují antropogenní emise a pohlcování skleníkových plynů v důsledku změn množství uhlíku ukládaného ve vegetaci a půdě, jakož i emise jiných skleníkových plynů než CO2. Vyšší míra udržitelného využívání výrobků z vytěženého dřeva může podstatně snížit emise a posílit pohlcování skleníkových plynů z ovzduší. Emise a pohlcení skleníkových plynů způsobené odvětvím LULUCF se nezapočítávají do cílů Unie snížit emise skleníkových plynů do roku 2020 o 20 % podle rozhodnutí Evropského parlamentu a Rady č. 406/2009/ES ze dne 23. dubna 2009 o úsilí členských států snížit emise skleníkových plynů, aby byly splněny závazky Společenství v oblasti snížení emisí skleníkových plynů do roku 2020 (3), a podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2003/87/ES ze dne 13. října 2003 o vytvoření systému pro obchodování s povolenkami na emise skleníkových plynů ve Společenství (4), avšak zčásti se započítávají do kvantifikovaných závazků Unie omezení a snížení emisí podle čl. 3 odst. 3 Kjótského protokolu (dále jen „Kjótský protokol“) k Rámcové úmluvě Organizace spojených národů o změně klimatu (dále jen „UNFCCC“), který byl schválen rozhodnutím Rady 2002/358/ES (5).
(2)
Vzhledem k přechodu na konkurenceschopné nízkouhlíkové hospodářství, jenž má být završen v roce 2050, je třeba o veškerém využívání půdy uvažovat komplexně a zabývat se odvětvím LULUCF v rámci politiky Unie v oblasti klimatu.
(3)
Rozhodnutí č. 406/2009/ES vyžaduje, aby Komise posoudila podmínky, podle nichž budou emise skleníkových plynů a jejich pohlcování v souvislosti s odvětvím LULUCF začleněny do závazku Unie v oblasti snížení emisí skleníkových plynů, přičemž se zajistí trvalost a ekologická vyváženost příspěvku odvětví a zároveň důsledné monitorování a přesné započítávání příslušných emisí a pohlcení. Toto rozhodnutí by proto jako první krok mělo stanovit pravidla započítávání, která se použijí na emise a pohlcování skleníkových plynů v odvětví LULUCF, a přispět tak případně k tvorbě politik směřujících k zařazení odvětví LULUCF do závazku Unie v oblasti snižování emisí, a to s přihlédnutím k environmentálním podmínkám jednotlivých regionů Unie, mimo jiné i v zemích s vysokou mírou zalesnění. Aby se mezitím zachovaly a rozšířily zásoby uhlíku, mělo by toto rozhodnutí rovněž stanovit, že členské státy mají poskytovat informace o svých opatřeních v rámci odvětví LULUCF k omezení nebo snížení emisí a k zachování nebo zvýšení pohlcování v odvětví LULUCF.
(4)
Toto rozhodnutí by mělo stanovit povinnosti členských států, pokud jde o uplatňování uvedených pravidel započítávání a o poskytování informací o opatřeních členských států v odvětví LULUCF. Nemělo by stanovit žádné povinnosti v oblasti započítávání či podávání zpráv pro soukromé subjekty.
(5)
Rozhodnutí 16/CMP.1 konference smluvních stran jednající jako shromáždění smluvních stran Kjótského protokolu („rozhodnutí 16/CMP.1“), přijaté na 11. zasedání konference smluvních stran UNFCCC, které se konalo v Montrealu v prosinci roku 2005, a rozhodnutí 2/CMP.7 konference smluvních stran jednající jako shromáždění smluvních stran Kjótského protokolu, přijaté na 17. zasedání konference smluvních stran UNFCCC, které se konalo v Durbanu v prosinci roku 2011, stanovují pravidla započítávání pro odvětví LULUCF od druhého kontrolního období v rámci Kjótského protokolu. Toto rozhodnutí by mělo být zcela v souladu s uvedenými rozhodnutími, aby byla zajištěna soudržnost mezi vnitřními pravidly Unie a definicemi, podmínkami, pravidly a pokyny dohodnutými v rámci UNFCCC s cílem zabránit zdvojování zpráv podávaných členskými státy. Toto rozhodnutí by rovněž mělo zohlednit zvláštnosti odvětví LULUCF Unie a povinnosti, jimiž je vázána Unie jako samostatná smluvní strana UNFCCC a Kjótského protokolu.
(6)
Pravidla započítávání použitelná na odvětví LULUCF Unie by neměla způsobovat dodatečnou administrativní zátěž. Neměla by proto být stanovena povinnost zahrnout do zpráv podávaných v souladu s těmito pravidly informace, které nejsou vyžadovány podle rozhodnutí konference smluvních stran UNFCCC a shromáždění smluvních stran Kjótského protokolu.
(7)
Odvětví LULUCF může přispívat ke zmírňování změny klimatu několika způsoby, zejména snižováním emisí, jakož i zachováváním a posilováním propadů a zásob uhlíku. Pro účinnost opatření, jejichž hlavním cílem je zvýšit pohlcování uhlíku, mají zásadní význam dlouhodobá stabilita a adaptabilita zásobníků uhlíku.
(8)
Pravidla započítávání v rámci odvětví LULUCF by měla odrážet úsilí vynakládané v odvětví zemědělství a lesního hospodářství s cílem posílit přínos změn ve využití zdrojů půdy ke snížení emisí. Toto rozhodnutí by mělo stanovit pravidla započítávání závazná pro činnosti zalesňování, opětovného zalesňování, odlesňování a obhospodařování lesů, jakož i pro činnosti obhospodařování pastvin a obhospodařování orné půdy, s výhradou zvláštních ustanovení, která mají zlepšit systémy členských států pro podávání zpráv a započítávání během prvního období započítávání. Toto rozhodnutí by rovněž mělo stanovit pravidla započítávání, která se dobrovolně použijí na činnosti obnovy vegetace a odvodňování a zavodňování mokřadů. Za tímto účelem by Komise měla zjednodušit a zlepšit výstupy příslušných databází Unie (Eurostat - Lucas, Evropská agentura pro životní prostředí - databáze krajinného pokryvu Corine atd.), jež zpracovávají příslušné informace, a to s cílem pomáhat členským státům v plnění povinností započítávání, zejména pokud jde o obhospodařování orné půdy a obhospodařování pastvin, a případně i o dobrovolné započítávání týkající se činností obnovy vegetace a odvodňování a zavodňování mokřadů.
(9)
Pro zajištění ekologické vyváženosti pravidel započítávání vztahujících se na odvětví LULUCF Unie by tato pravidla měla být založena na zásadách započítávání stanovených v rozhodnutí 2/CMP.7, rozhodnutí 2/CMP.6 konference smluvních stran jednající jako shromáždění smluvních stran Kjótského protokolu, přijatých na 16. zasedání konference smluvních stran UNFCCC, které se konalo v Cancúnu v prosinci roku 2010, a rozhodnutí 16/CMP.1. Členské státy by měly vypracovat a vést své záznamy tak, aby byla zaručena přesnost, úplnost, konzistentnost, porovnatelnost a transparentnost příslušných informací použitých při odhadech emisí a pohlcování v odvětví LULUCF v souladu s přístupem stanoveným v pokynech Mezivládního panelu pro změnu klimatu (IPCC) pro národní inventury skleníkových plynů, mimo jiné v pokynech upravujících metodiku započítávání emisí jiných skleníkových plynů než CO2, přijatých v rámci UNFCCC.
(10)
Pravidla započítávání vycházející z rozhodnutí 2/CMP.7 a 16/CMP.1 neumožňují započítat substituční účinek užití výrobků ze dřeva vytěženého pro energetické a materiální účely, neboť by výsledkem bylo zdvojené započítávání. Toto užití však může významně přispět ke zmírňování změny klimatu, a informace o opatřeních v rámci odvětví LULUCF poskytované členskými státy tedy mohou zahrnovat opatření, jejichž účelem je nahradit materiály a zdroje energie produkující velké množství skleníkových plynů biomasou. Tímto způsobem by došlo k posílení soudržnosti politik.
(11)
S cílem zajistit pevný základ budoucí tvorby politik a optimalizace využívání půdy v Unii jsou zapotřebí příslušné investice. Aby se zajistilo, že těmto investicím bude možno připisovat priority podle klíčových kategorií, měly by členské státy mít zpočátku možnost vyjmout některé zásobníky uhlíku ze započítávání. V dlouhodobém horizontu by však mělo dojít k vyčerpávajícímu započítávání v rámci daného odvětví tak, aby byly zahrnuty všechny půdy, zásobníky a plyny.
(12)
Pravidla započítávání by měla zajistit, že záznamy přesně odrážejí člověkem vyvolané změny v emisích a pohlcování. V tomto ohledu by toto rozhodnutí mělo stanovit používání konkrétních metodik pro různé činnosti v odvětví LULUCF. Emise a pohlcování spojené se zalesňováním, opětovným zalesňováním a odlesňováním jsou výsledkem člověkem bezprostředně vyvolané přeměny půdy, a měly by proto být započteny v celém rozsahu. Na emise a pohlcení související s obhospodařováním pastvin, obhospodařováním orné půdy, obnovou vegetace nebo odvodňováním a zavodňováním mokřadů se pro účely výpočtu změn v emisích a pohlceních uplatní referenční rok. Avšak emise a pohlcení z obhospodařování lesů závisejí na řadě přírodních faktorů, na věkové struktuře lesů, jakož i na předchozích i stávajících postupech obhospodařování. Uplatnění referenčního roku neumožňuje zohlednit tyto aspekty a jejich cyklické důsledky pro emise a pohlcování či jejich meziroční variace. Příslušná pravidla započítávání pro výpočet změn v emisích a pohlceních by namísto toho měla stanovit použití referenčních úrovní, aby se vyloučily vlivy přírodních faktorů a faktorů spjatých se zvláštnostmi jednotlivých zemí. Referenční úrovně představují odhady ročních čistých emisí nebo pohlcení vyplývajících z obhospodařování lesů na území členského státu za roky zahrnuté v každém období započítávání a měly by být stanoveny transparentně v souladu s rozhodnutími 2/CMP.6 a 2/CMP.7. Referenční úrovně uvedené v tomto rozhodnutí by měly být totožné s referenčními úrovněmi schválenými v rámci procesů UNFCCC. Pokud má některý členský stát k dispozici lepší metodiku či údaje související se stanovením referenční úrovně, měl by takový členský stát provést příslušné technické opravy, aby byl zahrnut dopad přepočtů do započítávání pro obhospodařování lesů.
Pravidla započítávání by měla stanovit horní mezní hodnotu vztahující se na čistá pohlcení v případě obhospodařování lesů, která mohou být započtena. Dojde-li v rámci příslušných mezinárodních procesů k vývoji v oblasti pravidel započítávání pro lesnické činnosti, měla by být zvážena možnost aktualizace pravidel započítávání pro tyto činnosti podle tohoto rozhodnutí, aby byl s daným vývojem zajištěn soulad.
(13)
Pravidla započítávání by měla náležitě odrážet přínos ukládání skleníkových plynů do dřeva a dřevěných výrobků a měla by přispět k většímu využívání lesů jako zdroje v rámci udržitelného obhospodařování lesů a k většímu využívání výrobků ze dřeva.
(14)
Podle kapitoly 4.1.1 pokynů IPCC pro správnou praxi při využívání půdy, změny využívání půdy a lesnictví je správným postupem, pokud země kromě minimální zalesněné oblasti vymezí i minimální šířku použitou pro definici lesa a jednotek půdy, kde se provádí zalesňování, opětovné zalesňování a odlesňování. Měl by být zajištěn soulad mezi definicí použitou daným členským státem ve zprávách podávaných v rámci UNFCCC a Kjótského protokolu a tímto rozhodnutím.
(15)
Pravidla započítávání by měla zajistit, aby členské státy v záznamech přesně zaznamenaly změny v zásobníku výrobků z vytěženého dřeva, jakmile k nim dojde, s cílem vytvořit pobídky pro využívání výrobků z vytěženého dřeva s dlouhou životností. Funkce rozkladu prvního řádu použitelná na emise z výrobků z vytěženého dřeva by proto měla odpovídat rovnici 12.1 pokynů IPCC pro národní inventury skleníkových plynů z roku 2006 a příslušné hodnoty směrodatného poločasu rozkladu by měly vycházet z tabulky 3a.1.3 pokynů IPCC pro správnou praxi při využívání půdy, změny využívání půdy a lesnictví z roku 2003. Členské státy by měly mít možnost použít namísto toho metodiku a poločasy rozkladu specifické pro danou zemi, jsou-li v souladu s nejnovějšími přijatými pokyny IPCC.
(16)
Jelikož emise skleníkových plynů a pohlcování v důsledku zemědělských činností meziročně kolísají mnohem méně než emise a pohlcování z lesnických činností, členské státy by měly započítávat emise a pohlcování skleníkových plynů v důsledku činností obhospodařování orné půdy a pastvin k referenčnímu roku nebo období.
(17)
Odvodňování a zavodňování mokřadů zahrnuje emise z rašelinišť, která uchovávají velmi vysoká množství uhlíku. Emise z degradace a odvodňování rašelinišť odpovídají přibližně 5 % celosvětových emisí skleníkových plynů a v roce 2010 představovaly 3,5-4 % emisí Unie. Jakmile budou na mezinárodní úrovni dohodnuty příslušné pokyny IPCC, měla by Unie na mezinárodní úrovni usilovat v této otázce o pokrok, aby bylo možné dosáhnout dohody s orgány UNFCCC nebo Kjótského protokolu ohledně povinnosti vypracovat a vést roční záznamy o emisích a pohlceních emisí z činností spadajících do kategorií odvodňování a zavodňování mokřadů a aby bylo možné tuto povinnost začlenit do celosvětové dohody o klimatu, která má být uzavřena nejpozději v roce 2015.
(18)
Přírodní škodlivé činitele, jako jsou požáry, hmyzí škůdci nebo nákaza, extrémní povětrnostní jevy a škodlivé činitele geologického původu, nad nimiž nemají členské státy kontrolu a které ani podstatně neovlivňují, mohou v odvětví LULUCF vést k dočasným emisím skleníkových plynů nebo mohou způsobit reverzi předchozích pohlcení. Protože reverze může být způsobena rovněž rozhodnutími učiněnými v rámci obhospodařování, jako jsou rozhodnutí o těžbě nebo výsadbě stromů, mělo by toto rozhodnutí zajistit, aby byly člověkem vyvolané reverze pohlcení vždy přesně zaneseny do záznamů v odvětví LULUCF. Toto rozhodnutí by mělo členským státům dále poskytnout omezenou možnost vyloučit ze svých záznamů v odvětví LULUCF emise způsobené při zalesňování, opětovném zalesňování a obhospodařování lesů škodlivými činiteli, které jsou mimo jejich kontrolu, a to pomocí úrovní pozadí a rozpětí v souladu s rozhodnutím 2/CMP.7. Způsob, jakým členské státy uplatňují tato ustanovení, by však neměl vést k nepřiměřeně nízkému započítávání.
(19)
Pravidla podávání zpráv o emisích skleníkových plynů a podávání dalších informací, které se vztahují ke změně klimatu, včetně informací o odvětví LULUCF, spadají do působnosti nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 525/2013 ze dne 21. května 2013 o mechanismu monitorování a vykazování emisí skleníkových plynů a podávání dalších informací na úrovni členských států a Unie vztahujících se ke změně klimatu (6), a proto se toto rozhodnutí na ně nevztahuje. Členské státy by měly dodržovat uvedená pravidla pro monitorování a podávání zpráv, pokud jde o jejich povinnosti započítávání stanovené v tomto rozhodnutí.
(20)
Sestavování záznamů v odvětví LULUCF na ročním základě by způsobovalo, že by tyto záznamy byly nepřesné a nespolehlivé v důsledku meziročního kolísání emisí a pohlcování, časté potřeby přepočítat některé oznámené údaje a dlouhé doby potřebné k tomu, aby změněné postupy obhospodařování v zemědělství a lesnictví měly dopad na množství uhlíku uloženého ve vegetaci a půdě. Toto rozhodnutí by proto mělo stanovit započítávání na základě delšího období.
(21)
Členské státy by měly poskytnout informace o svých stávajících i budoucích opatřeních v rámci odvětví LULUCF, kterými se stanoví opatření vhodná na vnitrostátní úrovni, jimiž se omezí nebo sníží emise a zachová se nebo zvýší pohlcování v odvětví LULUCF. Uvedené informace by měly obsahovat jisté prvky vymezené tímto rozhodnutím. Na podporu osvědčených postupů a součinnosti s dalšími politikami a opatřeními souvisejícími s lesnictvím a zemědělstvím by měl být kromě toho v příloze tohoto rozhodnutí stanoven orientační seznam opatření, která mohou být do poskytovaných informací rovněž zahrnuta. Za účelem usnadnění výměny srovnatelných informací může Komise vydat pokyny.
(22)
Členské státy během přípravy či provádění svých opatření v rámci odvětví LULUCF případně mohou posoudit, zda neexistují příležitosti pro podporu investic do zemědělství.
(23)
Na Komisi by měla být přenesena pravomoc přijímat akty v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování Evropské unie s cílem aktualizovat definice uvedené v tomto rozhodnutí v souladu se změnami definic přijatými orgány UNFCCC nebo Kjótského protokolu nebo orgány v rámci dohod z nich vycházejících či na ně navazujících; změnit přílohu I, doplnit nebo změnit období započítávání, aby bylo zajištěno, že tato období odpovídají příslušným obdobím přijatým orgány UNFCCC nebo Kjótského protokolu nebo orgány v rámci dohod z nich vycházejících či na ně navazujících a že jsou v souladu s obdobími započítávání přijatými orgány UNFCCC nebo Kjótského protokolu nebo orgány v rámci dohod z nich vycházejících či na ně navazujících, jež se uplatňují na závazky Unie týkající se snižování emisí v jiných odvětvích; změnit přílohu II v zájmu aktualizace referenčních úrovní v souladu s ustanoveními stanovenými v tomto rozhodnutí; pozměnit informace uvedené v příloze III v souladu se změnami definic přijatými orgány UNFCCC nebo Kjótského protokolu nebo orgány v rámci dohod z nich vycházejících či na ně navazujících; změnit přílohu V v souladu se změnami definic přijatými orgány UNFCCC nebo Kjótského protokolu nebo orgány v rámci dohod z nich vycházejících či na ně navazujících a pozměnit požadavky na informace týkající se pravidel započítávání v případě přírodních škodlivých činitelů stanovených v tomto rozhodnutí za účelem zohlednění změn aktů přijatých orgány UNFCCC nebo Kjótského protokolu. Je obzvláště důležité, aby Komise v rámci přípravné činnosti vedla odpovídající konzultace, a to i na odborné úrovni. Při přípravě a vypracovávání aktů v přenesené pravomoci by Komise měla zajistit, aby byly příslušné dokumenty předány současně, včas a vhodným způsobem Evropskému parlamentu a Radě.
(24)
Jelikož cílů tohoto opatření, totiž stanovení pravidel započítávání použitelných na emise a pohlcení v důsledku činností v oblasti LULUCF a poskytování informací týkajících se činností LULUCF členskými státy, nemůže být uspokojivě dosaženo pouze na úrovni členských států vzhledem k jejich podstatě, a proto jich může být z důvodu rozsahu a účinků opatření lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. Unie by přitom měla zohlednit pravomoci členských států, pokud jde o politiku v oblasti lesnictví. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje toto rozhodnutí rámec toho, co je nezbytné pro dosažení těchto cílů,
PŘIJALY TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Předmět a oblast působnosti
Toto rozhodnutí stanoví pravidla započítávání, která se použijí na emise a pohlcení skleníkových plynů v důsledku činností v odvětví využívání půdy, změn ve využívání půdy a lesnictví (dále jen „odvětví LULUCF“), a to jako první krok k případnému zařazení těchto činností do závazku Unie v oblasti snižování emisí. Nestanoví žádné povinnosti v oblasti započítávání či podávání zpráv pro soukromé subjekty. Stanoví povinnost pro členské státy poskytovat informace o svých opatřeních v rámci odvětví LULUCF k omezení nebo snížení emisí a k zachování nebo zvýšení pohlcování.
Článek 2
Definice
1. Pro účely tohoto rozhodnutí se rozumí:
a)
„emisemi“ antropogenní emise skleníkových plynů do ovzduší ze zdrojů;
b)
„pohlcením“ antropogenní pohlcení skleníkových plynů z ovzduší pomocí propadů;
c)
„zalesňováním“ člověkem bezprostředně vyvolaná přeměna půdy, která nejméně po dobu 50 let nebyla lesem, na les, a to výsadbou, síjí nebo člověkem zajištěnou podporou zdrojů přirozené obnovy, v případě, že se přeměna uskutečnila po 31. prosinci 1989;
d)
„opětovným zalesňováním“ každá člověkem bezprostředně vyvolaná přeměna půdy, která není lesem, na les, a to výsadbou, síjí nebo člověkem zajištěnou podporou zdrojů přirozené obnovy, přičemž se jedná o půdu, jež byla lesem, avšak před 1. lednem 1990 lesem být přestala a byla znovu přeměněna na les v období po 31. prosinci 1989;
e)
„odlesňováním“ člověkem bezprostředně vyvolaná přeměna lesa na půdu, která není lesem, a to v případě, že se přeměna uskutečnila po 31. prosinci 1989;
f)
„obhospodařováním lesů“ každá činnost vyplývající ze systému postupů uplatnitelných na les, která ovlivňuje ekologické, hospodářské nebo sociální funkce lesa;
g)
„obhospodařováním orné půdy“ každá činnost vyplývající ze systému postupů uplatnitelných na půdu, na níž se pěstují zemědělské plodiny, a na půdu, která je vyňata z produkce nebo dočasně není používána pro rostlinnou výrobu;
h)
„obhospodařováním pastvin“ každá činnost vyplývající ze systému postupů uplatnitelných na půdu využívanou pro živočišnou výrobu a zaměřená na kontrolu nebo ovlivňování množství a druhu produkované vegetace a hospodářských zvířat;
i)
„obnovou vegetace“ každá člověkem bezprostředně vyvolaná činnost zaměřená na zvýšení zásoby uhlíku šířením vegetace v lokalitě, jejíž minimální plocha činí 0,05 hektaru, pokud tato činnost nepředstavuje zalesňování nebo opětovné zalesňování;
j)
„zásobou uhlíku“ objem uhlíku ukládaného v zásobníku uhlíku;
k)
„odvodňováním a zavodňováním mokřadů“ každá činnost vyplývající ze systému odvodňování nebo zavodňování půdy, jež byla odvodněna či zavodněna po 31. prosinci 1989, jejíž minimální plocha činí 1 hektar a na níž se nachází organická půda, pokud tato činnost nepředstavuje jednu z ostatních činností, pro něž se podle čl. 3 odst. 1, 2 a 3 vypracují a vedou záznamy, a pokud k odvodnění došlo v důsledku člověkem bezprostředně vyvolaného snížení hladiny podzemní vody a k zavodnění došlo částečnou nebo úplnou reverzí člověkem bezprostředně vyvolaného odvodnění;
l)
„zdrojem“ každý proces, činnost nebo mechanismus, při kterých se do atmosféry uvolňuje skleníkový plyn, aerosol či prekurzor skleníkového plynu;
m)
„propadem“ každý proces, činnost nebo mechanismus, při kterých se z atmosféry pohlcuje skleníkový plyn, aerosol či prekurzor skleníkového plynu;
n)
„zásobníkem uhlíku“ celek nebo část biogeochemického útvaru nebo systému na území členského státu, v němž se ukládá uhlík, jakýkoli prekurzor skleníkového plynu obsahující uhlík nebo jakýkoli skleníkový plyn obsahující uhlík;
o)
„prekurzorem skleníkového plynu“ chemická sloučenina, jež vstupuje do chemických reakcí, kterými vznikají skleníkové plyny uvedené v čl. 3 odst. 4;
p)
„výrobkem z vytěženého dřeva“ každý výrobek pocházející z těžby dřeva, který opustil místo, kde k těžbě dřeva dochází;
q)
„lesem“ území definované minimálními hodnotami pro velikost plochy, korunový zápoj stromů nebo odpovídající stupeň zakmenění porostu a pro potenciální výšku stromu v dospělosti na místě růstu, jak jsou pro každý členský stát stanoveny v příloze V. Les zahrnuje oblasti se stromy včetně skupin rostoucích semenáčů nebo výsadby, které dosud nedosáhly minimálních hodnot pro korunový zápoj stromů, odpovídajícího stupně zakmenění porostu nebo uvedené minimální výšky, jak je upřesněno v příloze V, včetně jakékoli plochy, která obvykle tvoří součást zalesněné oblasti, ale na které dočasně v důsledku zásahu člověka, například těžby, nebo z přírodních příčin žádné stromy nejsou, ale u níž se očekává návrat k lesnímu porostu;
r)
„korunovým zápojem“ ta poměrná část stanovené oblasti, která je pokryta vertikální projekcí ploch vymezených obvodem korun stromů, vyjádřená jako procentní podíl;
s)
„stupněm zakmenění porostu“ hustota osazení stojících a rostoucích stromů na půdě pokryté lesním porostem, měřená v souladu s metodikou stanovenou členským státem;
t)
„přírodními škodlivými činiteli“ všechny události nebo faktory jiného než antropogenního původu, jež způsobují značný objem emisí v lesích a nad jejichž výskytem v lesích nemá daný členský stát kontrolu, za předpokladu, že členský stát není objektivně schopen významně omezit vliv těchto událostí nebo faktorů na emise, a to ani poté, co k jejich výskytu došlo;
u)
„úrovní pozadí“ průměrné emise způsobené přírodními škodlivými činiteli v konkrétním období po odstranění krajních statistických hodnot, vypočítané podle čl. 9 odst. 2;
v)
„poločasem rozkladu“ počet let, jenž je zapotřebí k tomu, aby se množství uhlíku uloženého v kategorii výrobků z vytěženého dřeva snížilo na polovinu své původní hodnoty;
w)
„okamžitou oxidací“ metoda započítávání, která předpokládá, že k uvolnění celkového množství uhlíku uloženého ve výrobcích z vytěženého dřeva do atmosféry dochází v době těžby;
x)
„nahodilou těžbou“ každá těžební činnost spočívající v zajištění dřeva, které lze stále alespoň částečně využít, z oblastí zasažených působením přírodních škodlivých činitelů.
2. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 12 za účelem změny definic uvedených v odstavci 1 tohoto článku s cílem zajistit soulad těchto definic s veškerými změnami příslušných definic přijatými orgány UNFCCC nebo Kjótského protokolu nebo v rámci dohod z nich vycházejících či na ně navazujících.
3. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 12 s cílem změnit přílohu V pro účely aktualizace hodnot v této příloze uvedených v souladu se změnami definic ohledně aspektů vymezených v příloze V přijatými orgány UNFCCC nebo Kjótského protokolu nebo orgány v rámci dohod z nich vycházejících či na ně navazujících.
Článek 3
Povinnost vypracovat a vést záznamy v odvětví LULUCF
1. Pro každé období započítávání stanovené v příloze I členské státy vypracují a vedou záznamy, které přesně zachycují všechny emise a pohlcení v důsledku činností na jejich území, jež spadají do těchto kategorií:
a)
zalesňování;
b)
opětovné zalesňování;
c)
odlesňování;
d)
obhospodařování lesů.
2. Pro období započítávání, které začíná dnem 1. ledna 2021, a pro období následující členské státy vypracují a vedou roční záznamy, které přesně zachycují všechny emise a pohlcení v důsledku činností na jejich území, jež spadají do těchto kategorií činností:
a)
obhospodařování orné půdy;
b)
obhospodařování pastvin.
Pokud jde o roční záznamy emisí a pohlcení v důsledku obhospodařování orné půdy a obhospodařování pastvin, na období započítávání od 1. ledna 2013 do 31. prosince 2020 se uplatní následující ustanovení:
a)
V letech 2016 až 2018 členské státy předloží do 15. března každého roku Komisi zprávu o uplatňovaných i vyvíjených systémech odhadů emisí a pohlcení v důsledku obhospodařování orné půdy a obhospodařování pastvin. Členské státy by ve zprávě měly vysvětlit soulad těchto systémů s metodikou IPCC a s požadavky UNFCCC na předkládání zpráv o emisích a pohlcování skleníkových plynů.
b)
V období do 1. ledna 2022 členské státy do 15. března každého roku vypracují a předloží Komisi počáteční, předběžné a nezávazné roční odhady emisí a pohlcení v důsledku obhospodařování orné půdy a obhospodařování pastvin, a to za případného využití metodiky IPCC. Členské státy by měly použít přinejmenším metodiku popsanou v příslušných pokynech IPCC jako úroveň 1. Členské státy se vybízejí, aby uvedené odhady použily pro vymezení klíčových kategorií a aby vypracovaly klíčové metodiky úrovně 2 a 3, specifické pro každou zemi pro stanovení spolehlivých a přesných odhadů emisí a pohlcení.
c)
Členské státy nejpozději dne 15. března 2022 předloží své konečné roční odhady pro započítávání týkající se obhospodařování orné půdy a obhospodařování pastvin.
d)
Členský stát může požádat o prodloužení lhůty stanovené v písmenu c), pokud konečné odhady pro započítávání týkající se obhospodařování orné půdy a obhospodařování pastvin nelze ve lhůtě stanovené v tomto odstavci řádně provést přinejmenším z jednoho z následujících důvodů:
i)
požadované započítání lze uskutečnit pouze ve fázích, jež lhůtu přesahují, a to z důvodů technické proveditelnosti,
ii)
završení započítání v dané lhůtě by bylo nepřiměřeně nákladné.
Členské státy, které si přejí využít odchylku, předloží Komisi odůvodněnou žádost do 15. ledna 2021.
Shledá-li Komise, že je žádost opodstatněná, povolí odchylku na období nepřesahující délku tří kalendářních let počínaje dnem 15. března 2022. V opačném případě žádost zamítne a své rozhodnutí odůvodní.
V nezbytných případech může Komise požádat, aby jí v konkrétně udané lhůtě přiměřené délky byly předloženy doplňující informace.
Odchylka se považuje za povolenou, pokud do šesti měsíců od obdržení původní žádosti členského státu nebo od obdržení vyžádaných doplňujících informací Komise nevznese námitky.
3. Pro každé období započítávání stanovené v příloze I mohou členské státy rovněž vypracovat a vést záznamy, které přesně zachycují emise a pohlcení v důsledku obnovy vegetace, odvodňování a zavodňování mokřadů.
4. Záznamy uvedené v odstavcích 1, 2 a 3 se vztahují na emise a pohlcení těchto skleníkových plynů:
a)
oxid uhličitý (CO2);
b)
methan (CH4);
c)
oxid dusný (N2O).
5. Členské státy zahrnou do svých záznamů konkrétní činnost podle odstavce 1, 2 a 3, pokud jsou záznamy sestaveny a vedeny v souladu s tímto rozhodnutím, a to ode dne, kdy byla zahájena, nebo od 1. ledna 2013, podle toho, co nastane později.
Článek 4
Obecná pravidla započítávání
1. Členské státy ve svých záznamech uvedených v čl. 3 odst. 1, 2 a 3 označí emise kladným znaménkem (+) a pohlcení záporným znaménkem (-).
2. Členské státy vypracují a vedou své záznamy tak, aby byla zaručena přesnost, úplnost, konzistentnost, srovnatelnost a transparentnost příslušných informací použitých při odhadech emisí a pohlcení v souvislosti s činnostmi uvedenými v čl. 3 odst. 1, 2 a 3.
3. Emise a pohlcení v důsledku jakékoli činnosti, která spadá do více než jedné kategorie uvedené v čl. 3 odst. 1, 2 a 3, se započítají pouze do jedné kategorie, aby se zabránilo zdvojenému započítání.
4. Členské státy na základě transparentních a ověřitelných údajů určí území, na němž se činnost spadající do kategorie uvedené v čl. 3 odst. 1, 2 a 3 provádí. Členské státy zajistí, aby v záznamu příslušné kategorie bylo možné všechna tato území identifikovat.
5. Členské státy zahrnou do svých záznamů podle čl. 3 odst. 1, 2 a 3 všechny změny zásob uhlíku v těchto zásobnících uhlíku:
a)
nadzemní biomasa;
b)
podzemní biomasa;
c)
odpad;
d)
mrtvá dřevní hmota;
e)
organický uhlík v půdě;
f)
výrobky z vytěženého dřeva.
Členské státy však mohou rozhodnout, že do svých záznamů nezahrnou změny zásob uhlíku v případě zásobníků uhlíku uvedených v prvním pododstavci písm. a) až e), pokud zásobník uhlíku není zdrojem. Členské státy mají za to, že zásobník uhlíku není zdrojem, pouze prokazují-li to transparentní a ověřitelné údaje.
6. Členské státy uzavřou záznamy uvedené v čl. 3 odst. 1, 2 a 3 na konci každého období započítávání stanoveného v příloze I, s tím, že v těchto záznamech uvedou bilanci celkových čistých emisí a pohlcení v průběhu příslušného období započítávání.
7. Členské státy vedou úplné a přesné záznamy o všech údajích použitých ke splnění svých povinností podle tohoto rozhodnutí, a to alespoň po dobu platnosti tohoto rozhodnutí.
8. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 12, jimiž změní přílohu I s cílem vložit nebo změnit období započítávání, aby bylo zajištěno, že tato období započítávání odpovídají příslušným obdobím přijatým orgány UNFCCC nebo Kjótského protokolu nebo orgány v rámci dohod z nich vycházejících či na ně navazujících a že jsou v souladu s obdobími započítávání přijatými orgány UNFCCC nebo Kjótského protokolu nebo orgány v rámci dohod z nich vycházejících či na ně navazujících, jež se uplatňují na závazky Unie týkající se snižování emisí v jiných odvětvích.
Článek 5
Pravidla započítávání pro zalesňování, opětovné zalesňování a odlesňování
1. V záznamech týkajících se zalesňování a opětovného zalesňování členské státy zohlední emise a pohlcení pocházející pouze z činností probíhajících na půdě, na které nebyl lesní porost ke dni 31. prosince 1989. Členské státy mohou emise ze zalesňování a opětovného zalesňování zohlednit v jediném záznamu.
2. Členské státy ve svých záznamech zohlední čisté emise a pohlcení v důsledku činností zalesňování, opětovného zalesňování a odlesňování, a to jako celkové emise a pohlcení pro každý rok v příslušném období započítávání, na základě transparentních a ověřitelných údajů.
3. Členské státy vedou záznamy o emisích a pohlceních z půdy, jež byla v záznamech vykázána podle čl. 4 odst. 4 v rámci kategorie činnosti zalesňování, opětovného zalesňování nebo odlesňování, i pokud se tato činnost již na uvedené půdě neprovádí.
4. Při výpočtech týkajících se činností zalesňování, opětovného zalesňování a odlesňování určí každý členský stát plochu lesa za použití stejné jednotky prostorového posouzení podle přílohy V.
Článek 6
Pravidla započítávání pro obhospodařování lesů
1. Členské státy započítají emise a pohlcení z činnosti obhospodařování lesů, přičemž výpočet se provede odečtením hodnoty získané vynásobením počtu let v daném období započítávání jejich referenční úrovní uvedenou v příloze II od emisí a pohlcení v každém období započítávání uvedeném v příloze I.
2. Pokud je výsledek výpočtu uvedeného v odstavci 1 za období započítávání záporný, započítají členské státy v kategorii obhospodařování lesů celkové emise a pohlcení odpovídající maximálně 3,5 % emisí členského státu v jeho referenčním roce nebo referenčním období podle přílohy VI, které tento členský stát předložil UNFCCC v odpovídající zprávě přijaté podle příslušných rozhodnutí CMP o referenčním roce nebo referenčním období pro druhé kontrolní období v rámci Kjótského protokolu, a to kromě emisí a pohlcení z činností uvedených v čl. 3 odst. 1, 2 a 3, vynásobených počtem let v daném období započítávání.
3. Členské státy zajistí, aby metody výpočtu, které uplatňují na záznamy v případě činností souvisejících s obhospodařováním lesů, byly v souladu s dodatkem II rozhodnutí 2/CMP.6 a s metodami výpočtu použitými pro vymezení jejich referenčních úrovní uvedených v příloze II, a to přinejmenším s ohledem na tyto aspekty:
a)
zásobníky uhlíku a skleníkové plyny;
b)
obhospodařovaná plocha lesů;
c)
výrobky z vytěženého dřeva;
d)
přírodní škodlivé činitele.
4. Nejpozději rok před koncem každého období započítávání sdělí členské státy Komisi revidované referenční úrovně. Tyto referenční úrovně jsou shodné s referenčními úrovněmi stanovenými v aktech schválených orgány UNFCCC nebo Kjótského protokolu, a pokud takové akty nejsou k dispozici, referenční úrovně se vypočítají v souladu s postupem a metodikou, jež jsou vymezeny v příslušných rozhodnutích přijatých orgány UNFCCC nebo Kjótského protokolu nebo v rámci dohod z nich vycházejících či na ně navazujících.
5. Pokud se příslušná ustanovení rozhodnutí 2/CMP.6 nebo 2/CMP.7 změní, sdělí členské státy Komisi nejpozději šest měsíců po přijetí těchto změn revidované referenční úrovně, které tyto změny zohledňují.
6. Pokud členský stát získá lepší metodiku týkající se údajů používaných pro stanovení referenční úrovně podle přílohy II nebo zlepší-li se výrazně kvalita údajů, kterými členský stát disponuje, dotyčný členský stát provede patřičné technické opravy, jimiž bude do započítávání pro obhospodařování lesů dopad přepočtů zahrnut. Tyto technické opravy jsou shodné s jakýmikoli takovými opravami schválenými v rámci procesu přezkumu UNFCCC v souladu s rozhodnutím 2/CMP.7. Dotčený členský stát sdělí dané opravy Komisi nejpozději jako součást údajů předkládaných podle čl. 7 odst. 1 písm. d) zení č. 525/2013.
7. Pro účely odstavců 4, 5 a 6 uvedou členské státy výši ročních emisí v důsledku přírodních škodlivých činitelů, které byly do jejich revidovaných referenčních úrovní zahrnuty, a způsob, jakým tuto výši odhadly.
8. Komise kontroluje informace týkající se revidovaných referenčních úrovní podle odstavců 4 a 5 a technických oprav podle odstavce 6, aby byla zajištěna konzistentnost informací, jež členské státy zaslaly UNFCCC, a informací, jež členské státy předložily Komisi.
9. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 12 za účelem aktualizace referenčních úrovní v příloze II, pokud některý členský stát svou referenční úroveň změní podle odstavců 4 a 5, a poté, co to bylo schváleno prostřednictvím procesů UNFCCC.
10. Členské státy do svých záznamů pro obhospodařování lesů promítnou dopad jakékoli změny přílohy II pro celé příslušné období započítávání.
Článek 7
Pravidla započítávání pro výrobky z vytěženého dřeva
1. Každý členský stát ve svých záznamech podle čl. 3 odst. 1, 2 a 3 zohlední emise a pohlcení v důsledku změn v zásobníku výrobků z vytěženého dřeva, včetně emisí z výrobků z vytěženého dřeva, jež byly z jeho lesů pohlceny před 1. lednem 2013. Emise z výrobků z vytěženého dřeva, které již byly započteny podle Kjótského protokolu během období 2008-2012 na základě okamžité oxidace, se nezohlední.
2. Na základě výpočtů v souladu s funkcí rozkladu prvního řádu a s využitím výchozích hodnot poločasu rozkladu podle přílohy III členské státy ve svých záznamech podle čl. 3 odst. 1, 2 a 3 týkajících se výrobků z vytěženého dřeva zohlední emise a pohlcení plynoucí ze změn v zásobníku výrobků z vytěženého dřeva spadajících do následujících kategorií:
a)
papír;
b)
dřevěné desky;
c)
řezivo.
Tyto kategorie mohou členské státy doplnit informacemi o kůře, jsou-li dostupné údaje transparentní a ověřitelné. Členské státy mohou rovněž použít podkategorie kterékoli z uvedených kategorií, jež jsou specifické pro danou zemi. Členské státy mohou místo metodiky a výchozích hodnot poločasu rozkladu uvedených v příloze III použít metodiku a hodnoty poločasu rozkladu specifické pro jednotlivé země za předpokladu, že členský stát tuto metodiku a hodnoty stanoví na základě transparentních a ověřitelných údajů a že použité metody jsou přinejmenším stejně podrobné a přesné jako metody uvedené v příloze III.
V případě vyvážených výrobků z vytěženého dřeva se údaji specifickými pro danou zemi rozumějí hodnoty poločasu rozkladu specifické pro danou zemi a využití výrobků z vytěženého dřeva v dovážející zemi.
Na výrobky z vytěženého dřeva uvedené na trh v Unii členské státy nepoužijí hodnoty poločasu rozkladu specifické pro danou zemi, které se odchylují od hodnot, jež použil dovážející členský stát ve svých záznamech podle čl. 3 odst. 1, 2 a 3.
Výrobky z vytěženého dřeva získané v důsledku odlesňování se započítají na základě okamžité oxidace.
3. Pokud členské státy zanesou do svých záznamů podle čl. 3 odst. 1, 2 a 3 emise oxidu uhličitého (CO2) z výrobků z vytěženého dřeva na skládkách pevného odpadu, započtení se provede na základě okamžité oxidace.
4. Pokud členské státy zanesou do svých záznamů emise z výrobků z vytěženého dřeva, které byly vytěženy pro energetické účely, učiní tak rovněž na základě okamžité oxidace.
Výhradně pro informační účely mohou členské státy do předkládaných údajů zahrnout údaje o poměrném množství dřeva použitého pro energetické účely, jež bylo dovezeno ze zemí mimo Unii, a země původu tohoto dřeva.
5. Dovážející členský stát nezapočítá dovážené výrobky z vytěženého dřeva, a to bez ohledu na jejich původ. Členské státy tudíž do svých záznamů zanesou emise a pohlcení z výrobků z vytěženého dřeva pouze v případě, že tyto emise a pohlcení pocházejí z výrobků z vytěženého dřeva, které byly přemístěny z půdy zahrnuté do jejich záznamů podle čl. 3 odst. 1, 2 a 3.
6. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 12 s cílem revidovat informace vymezené v příloze III, aby byly zohledněny změny aktů přijatých orgány UNFCCC nebo Kjótského protokolu nebo orgány v rámci dohod z nich vycházejících či na ně navazujících.
Článek 8
Pravidla započítávání pro obhospodařování orné půdy, obhospodařování pastvin, obnovu vegetace, odvodňování a zavodňování mokřadů
1. Ve svých záznamech týkajících se obhospodařování orné půdy a obhospodařování pastvin každý členský stát zohlední emise a pohlcení z příslušných činností, přičemž výpočet se provede odečtením hodnoty získané vynásobením počtu let v daném období započítávání emisemi a pohlcením plynoucími z daných činností v uvedeném členském státu v jeho referenčním roce podle přílohy VI od emisí a pohlcení v každém období započítávání uvedeném v příloze I.
2. Jestliže členský stát rozhodne, že vypracuje a povede záznamy pro obnovu vegetace nebo odvodňování a zavodňování mokřadů, použije metodu výpočtu uvedenou v odstavci 1.
Článek 9
Pravidla započítávání pro přírodní škodlivé činitele
1. Jsou-li splněny podmínky stanovené v odstavcích 2 a 5 tohoto článku, mohou členské státy z výpočtů, které se týkají jejich povinností započítávání podle čl. 3 odst. 1 písm. a), b) a d), vyloučit jiné než antropogenní emise skleníkových plynů ze zdrojů, které vznikly v důsledku přírodních škodlivých činitelů.
2. Pokud členské státy uplatňují odstavec 1 tohoto článku, vypočítají podle metodiky vymezené v příloze VII úroveň pozadí pro každou z činností uvedených v čl. 3 odst. 1 písm. a), b) a d). Úroveň pozadí v čl. 3 odst. 1 písm. a) a b) je společná. Členské státy mohou alternativně uplatnit transparentní a srovnatelnou metodiku specifickou pro danou zemi, k čemuž použijí konzistentní a zpočátku úplnou časovou řadu údajů, a to i pro období 1990-2009.
3. Každoročně nebo na konci příslušného období započítávání mohou členské státy ze svých záznamů pro odvětví LULUCF vyloučit jiné než antropogenní emise skleníkových plynů ze zdrojů, jež překračují úroveň pozadí vypočítanou v souladu s odstavcem 2, pokud:
a)
emise v konkrétním roce období započítávání překračují úroveň pozadí s připočtením rozpětí. Je-li úroveň pozadí vypočtena v souladu s metodou stanovenou v příloze VII, rovná se rozpětí dvojnásobku směrodatné odchylky časové řady použité pro výpočet úrovně pozadí. Je-li úroveň pozadí vypočtena za použití metodiky specifické pro danou zemi, členské státy popíšou způsob stanovení rozpětí v případech, kdy je toto rozpětí zapotřebí. U každé použité metodiky je nutné se v průběhu období započítávání vyhnout očekávání čistých kreditů;
b)
jsou splněny požadavky na informace podle odstavce 5 a informace jsou členskými státy předány.
4. Každý členský stát, který v konkrétním roce období započítávání vyloučí jiné než antropogenní emise skleníkových plynů ze zdrojů, které vznikly v důsledku přírodních škodlivých činitelů:
a)
po zbytek období započítávání vyloučí ze započítávání všechna následná pohlcení pro půdy zasažené přírodními škodlivými činiteli a půdy, kde došlo k emisím podle odstavce 3;
b)
nevyloučí emise plynoucí z činností těžby a nahodilé těžby, které na dané půdě proběhly po výskytu přírodních škodlivých činitelů;
c)
nevyloučí emise plynoucí z řízeného vypalování, které na dané půdě proběhlo v příslušném konkrétním roce období započítávání;
d)
nevyloučí emise v případě půdy, jež byla podrobena odlesňování po výskytu přírodních škodlivých činitelů.
5. Členské státy mohou vyloučit jiné než antropogenní emise skleníkových plynů ze zdrojů, které vznikly v důsledku přírodních škodlivých činitelů, pouze v případě, že poskytnou transparentní informace prokazující:
a)
že jsou identifikovány veškeré půdní plochy zasažené přírodními škodlivými činiteli v příslušném konkrétním vykazovaném roce, včetně jejich geografické polohy, roku a druhů přírodních škodlivých činitelů;
b)
že po zbytek příslušného období započítávání na půdě, jež byla zasažena přírodními škodlivými činiteli a v jejímž případě byly emise ze započítávání vyloučeny, neproběhlo odlesňování;
c)
které ověřitelné metody a kritéria budou použity pro identifikaci odlesnění na takové půdě v nadcházejících letech období započítávání;
d)
pokud je to možné, která opatření členský stát podnikl s cílem řídit nebo kontrolovat dopad dotyčných přírodních škodlivých činitelů;
e)
pokud je to možné, která opatření členský stát podnikl v zájmu sanace půdy zasažené dotyčnými přírodními škodlivými činiteli.
6. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 12 za účelem revize požadavků na informace uvedených v odstavci 5 tohoto článku za účelem zohlednění revizí aktů přijatých orgány UNFCCC nebo Kjótského protokolu.
Článek 10
Informace o opatřeních v rámci odvětví LULUCF
1. Nejpozději 18 měsíců po začátku každého období započítávání uvedeného v příloze I členské státy vypracují a předají Komisi informace o svých stávajících i budoucích opatřeních v rámci odvětví LULUCF v zájmu omezení nebo snížení emisí a zachování nebo zvýšení pohlcování vzniklých v důsledku činností uvedených v čl. 3 odst. 1, 2 a 3 tohoto rozhodnutí, a to v samostatném dokumentu nebo jako jasně rozpoznatelnou součást svých vnitrostátních strategií nízkouhlíkového rozvoje, uvedených v článku 4 nařízení (EU) č. 525/2013, nebo jiných vnitrostátních strategií či plánů, jež s odvětvím LULUCF souvisejí. Členské státy zajistí, aby byla konzultována široká škála zúčastněných stran. Pokud členský stát tyto informace předloží jako součást svých strategií nízkouhlíkového rozvoje podle nařízení (EU) č. 525/2013, použije se příslušný harmonogram vymezený v uvedeném nařízení.
Informace o opatřeních v rámci odvětví LULUCF se vztahují na dobu trvání příslušného období započítávání uvedeného v příloze I.
2. Členské státy zahrnou do svých informací o opatřeních v rámci odvětví LULUCF přinejmenším následující informace, týkající se každé z činností uvedených v čl. 3 odst. 1, 2 a 3:
a)
popis minulých trendů emisí a pohlcování, pokud možno včetně historických trendů, lze-li je v dostatečné míře rekonstruovat;
b)
projekce emisí a pohlcování za období započítávání;
c)
analýzu potenciálu omezení nebo snížení emisí a zachování nebo zvýšení pohlcení;
d)
seznam nejvhodnějších opatření s ohledem na vnitrostátní podmínky, která členský stát plánuje nebo která mají být prováděna v zájmu čerpání potenciálu zmírňování změny klimatu, jenž byl eventuálně zjištěn analýzou podle písmene c); tento seznam případně, avšak nikoli výlučně, zahrnuje orientační opatření uvedená v příloze IV;
e)
stávající a připravované politiky k provádění opatření uvedených v písmenu d), včetně kvantitativního či kvalitativního popisu očekávaného účinku těchto opatření na emise a pohlcování, se zřetelem na další politiky a opatření, jež s odvětvím LULUCF souvisejí;
f)
orientační harmonogramy přijetí a provádění opatření uvedených v písmenu d).
3. V zájmu usnadnění výměny informací může Komise vydat pokyny a poskytnout členským státům technickou pomoc.
Komise může za konzultace s členskými státy vypracovat shrnutí svých zjištění týkajících se informací všech členských států o opatřeních v rámci odvětví LULUCF s cílem usnadnit mezi členskými státy výměnu poznatků a osvědčených postupů.
4. Do dne odpovídajícího polovině každého období započítávání a na konci každého období započítávání uvedeného v příloze I členské státy předloží Komisi zprávu, v níž popíšou pokrok v provádění svých opatření v rámci odvětví LULUCF.
Komise může na základě zpráv uvedených v prvním pododstavci vydat souhrnnou zprávu.
Informace o svých opatřeních v rámci odvětví LULUCF a zprávy uvedené v prvním pododstavci členské státy do tří měsíců od jejich předložení Komisi zpřístupní veřejnosti.
Článek 11
Přezkum
Pravidla započítávání stanovená v tomto rozhodnutí podrobí Komise přezkumu v souladu s příslušnými rozhodnutími přijatými orgány UNFCCC nebo Kjótského protokolu nebo v souladu s jinými právními předpisy Unie, nebo neexistují-li taková rozhodnutí, do 30. června 2017, přičemž případně předloží návrh Evropskému parlamentu a Radě.
Článek 12
Výkon přenesené pravomoci
1. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci za podmínek stanovených v tomto článku.
2. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedená v čl. 2 odst. 2, čl. 2 odst. 3, čl. 4 odst. 8, čl. 6 odst. 9, čl. 7 odst. 6 a čl. 9 odst. 6 se Komisi svěřuje na období osmi let ode dne 8. července 2013. Nejpozději devět měsíců před uplynutím tohoto osmiletého období předloží Komise zprávu o přenesení pravomoci. Přenesení pravomocí se automaticky prodlužuje o stejně dlouhá období, pokud Evropský parlament nebo Rada nevysloví proti tomuto prodloužení námitku nejpozději tři měsíce před koncem každého z těchto období.
3. Evropský parlament nebo Rada mohou přenesení pravomoci uvedené v čl. 2 odst. 2, čl. 2 odst. 3, čl. 4 odst. 8, čl. 6 odst. 9, čl. 7 odst. 6 a čl. 9 odst. 6 kdykoli zrušit. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomoci v něm blíže určené. Rozhodnutí nabývá účinku prvním dnem po zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie, nebo k pozdějšímu dni, který je v něm upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci.
4. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
5. Akt v přenesené pravomoci přijatý podle čl. 2 odst. 2, čl. 2 odst. 3, čl. 4 odst. 8, čl. 6 odst. 9, čl. 7 odst. 6 a čl. 9 odst. 6 vstoupí v platnost, pouze pokud proti němu Evropský parlament nebo Rada nevysloví námitky ve lhůtě dvou měsíců ode dne, kdy jim byl tento akt oznámen, nebo pokud Evropský parlament i Rada před uplynutím této lhůty informují Komisi o tom, že námitky nevysloví. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o dva měsíce.
Článek 13
Vstup v platnost
Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 14
Toto rozhodnutí je určeno členským státům.
Ve Štrasburku dne 21. května 2013.
DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADYNR 529/2013/UE
z dnia 21 maja 2013 r.
w sprawie zasad rozliczania emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem oraz informacji o działaniach związanych z tą działalnością
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Sektor użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa („LULUCF”) w Unii jest pochłaniaczem netto, pochłaniającym z atmosfery gazy cieplarniane w ilości odpowiadającej znacznej części łącznych emisji gazów cieplarnianych w Unii. Działalność LULUCF skutkuje emisjami antropogenicznymi i pochłanianiem gazów cieplarnianych w wyniku zmian ilości węgla składowanego w roślinności i glebie, a także emisjami gazów cieplarnianych innych niż CO2. Większe zrównoważone wykorzystanie produktów z pozyskanego drewna może znacznie ograniczyć emisje gazów cieplarnianych do atmosfery i zwiększyć poziom ich pochłaniania z atmosfery. Emisje i pochłanianie gazów cieplarnianych w sektorze LULUCF nie są uwzględnione w unijnym celu redukcji emisji gazów cieplarnianych o 20 % do 2020 r. zgodnie z decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 406/2009/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wysiłków podjętych przez państwa członkowskie, zmierzających do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w celu realizacji do roku 2020 zobowiązań Wspólnoty dotyczących redukcji emisji gazów cieplarnianych (3) i dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (4), natomiast wliczają się częściowo do zobowiązań ilościowych Unii w zakresie ograniczenia i redukcji emisji zgodnie z art. 3 ust. 3 Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu („UNFCCC”) („protokołu z Kioto”) zatwierdzonego decyzją Rady nr 2002/358/WE (5).
(2)
W kontekście przejścia w kierunku konkurencyjnej niskoemisyjnej gospodarki w 2050 r. każde użytkowanie gruntów powinno być traktowane w sposób całościowy, a sektorem LULUCF należy się zająć w ramach unijnej polityki przeciwdziałania zmianie klimatu.
(3)
W decyzji nr 406/2009/WE zobowiązano Komisję do dokonania oceny warunków włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z LULUCF do zobowiązania Unii w zakresie redukcji emisji gazów cieplarnianych, przy jednoczesnym zapewnieniu trwałości i integralności środowiskowej wkładu sektora oraz dokładnego monitorowania i rozliczania odnośnych emisji i pochłaniania. Decyzja ta powinna zatem, jako jeden z pierwszych kroków, stanowić zasady rozliczania mające zastosowanie do emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w odniesieniu do sektora LULUCF i w ten sposób przyczynić się do rozwoju polityki w kierunku włączenia sektora LULUCF do zobowiązania Unii w zakresie redukcji emisji, w stosownych przypadkach, przy uwzględnieniu warunków środowiskowych w różnych regionach Unii, w tym między innymi w bogato zalesionych krajach. Aby zapewnić zachowanie i zwiększenie zasobów węgla w okresie przejściowym, niniejsza decyzja powinna przewidywać przekazywanie przez państwa członkowskie informacji na temat ich działań dotyczących LULUCF służących ograniczaniu lub redukcji emisji oraz utrzymywaniu lub zwiększaniu stopnia ich pochłaniania w sektorze LULUCF.
(4)
Niniejsza decyzja powinna określić obowiązki państw członkowskich w zakresie realizacji tych zasad rozliczania i przekazywania informacji na temat ich działań dotyczących LULUCF. Nie powinna ona określać obowiązków w zakresie rozliczania lub sprawozdawczości w odniesieniu do podmiotów prywatnych.
(5)
Decyzja 16/CMP.1 Konferencji Stron służącej jako spotkanie stron protokołu z Kioto przyjęta na posiedzeniu 11. Konferencji Stron UNFCCC w Montrealu w grudniu 2005 r. oraz decyzja 2/CMP.7 Konferencji Stron służącej jako spotkanie stron protokołu z Kioto przyjęta na posiedzeniu 17. Konferencji Stron UNFCCC w Durbanie w grudniu 2011 r. określają zasady rozliczania dla sektora LULUCF, począwszy od drugiego okresu rozliczeniowego na mocy protokołu z Kioto. Niniejsza decyzja powinna być w pełni spójna z powyższymi decyzjami w celu zapewnienia spójności wewnętrznych zasad Unii z definicjami, warunkami, zasadami i wytycznymi uzgodnionymi w ramach UNFCCC, tak by uniknąć powielania sprawozdawczości na szczeblu krajowym. Niniejsza decyzja powinna również uwzględniać szczególne cechy unijnego sektora LULUCF oraz obowiązki wynikające z uczestnictwa Unii jako odrębnej strony UNFCCC i protokołu z Kioto.
(6)
Zasady rozliczania mające zastosowanie do unijnego sektora LULUCF nie powinny powodować dodatkowych obciążeń administracyjnych. Dlatego nie powinien istnieć obowiązek ujmowania w sprawozdaniach przekazywanych zgodnie z tymi zasadami informacji, które nie są wymagane zgodnie z decyzjami Konferencji Stron UNFCCC i spotkania stron protokołu z Kioto.
(7)
Sektor LULUCF może przyczynić się do łagodzenia zmiany klimatu na kilka sposobów, w szczególności przez redukcję emisji, a także utrzymanie i powiększanie pochłaniaczy oraz zasobów węgla. Aby zapewnić skuteczność środków służących w szczególności zwiększeniu wychwytywania węgla podstawowe znaczenie ma długoterminowa stabilność i zdolność dostosowawcza rezerwuarów węgla.
(8)
Zasady rozliczania sektora LULUCF powinny odzwierciedlać działania podejmowane w sektorach rolnictwa i leśnictwa w celu zwiększenia wpływu zmian w użytkowaniu gruntów na redukcję emisji. Niniejsza decyzja powinna obejmować obowiązkowe zasady rozliczania w odniesieniu do działalności w zakresie zalesiania, ponownego zalesiania, wylesiania i gospodarki leśnej, a także w odniesieniu do działalności w zakresie gospodarki pastwiskami i gospodarki gruntami ornymi, z zastrzeżeniem szczególnych przepisów służących poprawie systemów sprawozdawczości i rozliczania państw członkowskich podczas pierwszego okresu rozliczania. Niniejsza decyzja powinna również zawierać dobrowolne zasady rozliczania w odniesieniu do odnowy szaty roślinnej oraz osuszania i ponownego nawadniania gruntów podmokłych. W tym celu Komisja powinna uprościć i ulepszyć dane wyjściowe unijnych baz danych (Eurostat-Lucas, EEA-Corine Land Cover itd.) dotyczących stosownych informacji, mając na uwadze pomoc państwom członkowskim w wypełnianiu ich obowiązków w zakresie rozliczania, zwłaszcza w odniesieniu do gospodarki gruntami ornymi i gospodarki pastwiskami oraz, w stosownych przypadkach, w zakresie dobrowolnego rozliczania odnowy szaty roślinnej, a także działań polegających na osuszaniu i ponownym nawadnianiu gruntów podmokłych.
(9)
Aby zapewnić integralność środowiskową zasad rozliczania mających zastosowanie do unijnego sektora LULUCF, należy oprzeć te zasady na zasadach rozliczania określonych w decyzji 2/CMP.7, decyzji 2/CMP.6 Konferencji Stron służącej jako spotkanie stron protokołu z Kioto przyjęta na posiedzeniu 16. Konferencji Stron UNFCCC w Cancun w grudniu 2010 r. i decyzji 16/CMP.1. Państwa członkowskie powinny przygotować i prowadzić rachunki, zapewniając dokładność, kompletność, spójność, porównywalność i przejrzystość odpowiednich informacji stosowanych w szacowaniu emisji i pochłaniania w sektorze LULUCF zgodnie ze wskazówkami zawartymi w odpowiednich wytycznych Międzyrządowego Zespołu do spraw Zmiany Klimatu („IPCC”) dotyczących krajowych wykazów gazów cieplarnianych z 2006 r., w tym na temat metod rozliczania emisji gazów cieplarnianych innych niż CO2 przyjętych w ramach UNFCCC.
(10)
Zasady rozliczania oparte na decyzjach 2/CMP.7. i 16/CMP.1 nie pozwalają na rozliczanie efektu substytucyjnego wynikającego z wykorzystywania produktów z pozyskanego drewna do celów produkcji energii i materiałów, ponieważ prowadziłoby to do podwójnego rozliczania. Takie wykorzystywanie może jednakże stanowić ważny wkład w łagodzenie zmiany klimatu i dlatego informacje przekazywane przez państwa członkowskie na temat ich działań w zakresie LULUCF mogą obejmować środki zastępujące biomasą materiały i surowce energetyczne o wysokiej emisji gazów cieplarnianych. Zwiększyłoby to spójność polityki.
(11)
Aby zapewnić solidną podstawę przyszłego opracowywania polityki i optymalizacji użytkowania gruntów w Unii, należy poczynić odpowiednie inwestycje. Aby zapewnić nadanie priorytetów tym inwestycjom w kluczowych kategoriach, państwa członkowskie powinny mieć początkowo możliwość wyłączania pewnych rezerwuarów węgla z rozliczania. W dłuższej perspektywie należy jednak dążyć do przejścia w kierunku bardziej kompleksowego rozliczania sektorowego obejmującego wszystkie grunty, rezerwuary i gazy.
(12)
Zasady rozliczania powinny gwarantować prawidłowe odzwierciedlenie w rachunkach zmian w emisjach i pochłanianiu związanych z działalnością człowieka. Niniejsza decyzja powinna przewidywać w tym względzie wykorzystanie właściwych metod w odniesieniu do różnych rodzajów działalności w zakresie LULUCF. Emisje i pochłanianie związane z zalesianiem, ponownym zalesianiem i wylesianiem są skutkiem spowodowanego przez człowieka przekształcenia gruntu, należy je zatem rozliczać w całości. Emisje i pochłanianie związane z gospodarką gruntami ornymi, gospodarką pastwiskami, odnową szaty roślinnej oraz osuszaniem i ponownym nawadnianiem gruntów podmokłych są rozliczane przy obliczaniu zmian emisji i pochłaniania przy zastosowaniu roku referencyjnego. Emisje i pochłanianie związane z gospodarką leśną zależą jednak od pewnej liczby czynników naturalnych, struktury klas wieku, a także przeszłych i obecnych praktyk w zakresie gospodarowania. Zastosowanie roku referencyjnego nie daje możliwości odzwierciedlenia tych czynników i wynikających z nich cyklicznych skutków dla emisji i pochłaniania lub ich zmienności z roku na rok. Zamiast tego stosowne zasady rozliczania w odniesieniu do obliczania zmian emisji i pochłaniania powinny obejmować stosowanie poziomów odniesienia w celu wykluczenia skutków czynników naturalnych i charakterystyki poszczególnych krajów. Poziomy odniesienia stanowią szacunkowy roczny poziom netto emisji lub pochłaniania wynikających z gospodarki leśnej na terytorium państwa członkowskiego w latach objętych każdym okresem rozliczeniowym i powinny być określane w sposób przejrzysty zgodnie z decyzjami 2/CMP.6 i 2/CMP.7. Poziomy odniesienia, o których mowa w niniejszej decyzji, powinny być identyczne z poziomami zatwierdzonymi w kontekście UNFCCC. Jeśli w danym państwie członkowskim dostępne staną się lepsze metody lub dane dotyczące ustalenia poziomu odniesienia, to państwo członkowskie powinno dokonać odpowiednich poprawek technicznych, tak aby w rozliczaniu gospodarki leśnej ująć skutki ponownych obliczeń.
Zasady rozliczania powinny przewidywać dla gospodarki leśnej górną granicę pochłaniania emisji netto, które można wprowadzić do rachunków. Gdyby w kontekście stosownych procesów międzynarodowych nastąpiły zmiany zasad rozliczania działalności w sektorze leśnym, w niniejszej decyzji należy rozważyć aktualizację zasad rozliczania działalności w sektorze leśnym w celu zapewnienia spójności z tymi zmianami.
(13)
Zasady rozliczania powinny odpowiednio odzwierciedlać pozytywny wkład magazynowania gazów cieplarnianych w drewnie i produktach drzewnych oraz przyczyniać się do większego wykorzystywania lasów jako zasobów w ramach zrównoważonej gospodarki leśnej, a także do intensywniejszego wykorzystywania produktów drzewnych.
(14)
Zgodnie z rozdziałem 4.1.1 wytycznych IPCC dotyczących dobrych praktyk w zakresie użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa, dobrą praktyką jest ustalenie przez państwa - poza minimalną powierzchnią lasu - minimalnej szerokości, którą będą stosowały przy wyznaczaniu lasów i jednostek gruntów podlegających zalesianiu, ponownemu zalesianiu i wylesianiu. Należy zapewnić spójność pomiędzy definicją stosowaną przez każde państwo członkowskie w składaniu sprawozdań w ramach UNFCCC i protokołu z Kioto oraz niniejszą decyzją.
(15)
Zasady rozliczania powinny zapewniać prawidłowe uwzględnienie w rachunkach przez państwa członkowskie zmian w rezerwuarze produktów z pozyskanego drewna, wtedy gdy mają one miejsce, w celu zachęcenia do stosowania produktów z pozyskanego drewna o długim cyklu życia. Funkcja rozpadu pierwszego stopnia mająca zastosowanie do emisji wynikających z produktów z pozyskanego drewna powinna zatem odpowiadać równaniu 12.1 wytycznych IPCC dotyczących krajowych wykazów gazów cieplarnianych z 2006 r., zaś standardowe stosowne wartości czasu połowicznego rozpadu powinny opierać się na tabeli 3a.1.3 wytycznych IPCC dotyczących dobrych praktyk w zakresie użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa z 2003 r. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość zamiast tego stosować metody oraz wartości połowicznego rozpadu właściwe dla poszczególnych krajów, pod warunkiem że są one zgodne z najnowszymi obowiązującymi wytycznymi IPCC.
(16)
Jako że występujące z roku na rok wahania emisji gazów cieplarnianych i ich pochłaniania wynikających z rolnictwa są o wiele mniejsze niż wahania emisji i pochłaniania wynikających z leśnictwa, państwa członkowskie powinny rozliczać emisje gazów cieplarnianych i ich pochłanianie w odniesieniu do gospodarki gruntami ornymi i pastwiskami w oparciu o rok lub okres referencyjny.
(17)
Osuszanie i ponowne nawadnianie gruntów podmokłych obejmuje emisje z torfowisk, które magazynują bardzo duże ilości związków węgla. Emisje z niszczejących i osuszanych torfowisk odpowiadają około 5 % światowych emisji gazów cieplarnianych i stanowią pomiędzy 3,5 % a 4 % emisji Unii w 2010 r. Dlatego, gdy tylko odpowiednie wytyczne IPCC zostaną uzgodnione na szczeblu międzynarodowym, Unia powinna dążyć do poczynienia postępów w tej kwestii na szczeblu międzynarodowym, mając na uwadze osiągnięcie w ramach organów UNFCCC lub protokołu z Kioto porozumienia w sprawie obowiązku przygotowywania i utrzymywania rocznych rachunków emisji i pochłaniania w wyniku działań mieszczących się w kategoriach osuszania i ponownego nawadniania gruntów podmokłych oraz z myślą o włączeniu tego obowiązku do światowego porozumienia w sprawie klimatu, które ma zostać zawarte nie później niż w 2015 r.
(18)
Zjawiska katastrofalne, takie jak pożary lasów, plagi owadów, choroby roślin, ekstremalne zjawiska pogodowe i zakłócenia geologiczne będące poza kontrolą państwa członkowskiego i pozostające poza jego znaczącym wpływem mogą prowadzić do tymczasowych emisji gazów cieplarnianych w sektorze LULUCF lub do odwrócenia wcześniejszych tendencji zachodzących w pochłanianiu. Jako że odwrócenie może być również skutkiem decyzji związanych z gospodarowaniem, takich jak decyzje o pozyskaniu drewna lub sadzeniu drzew, w niniejszej decyzji należy zapewnić, aby odwrócenie pochłaniania wynikające z działalności człowieka było zawsze prawidłowo odzwierciedlane na rachunkach sektora LULUCF. Ponadto niniejsza decyzja powinna zapewniać państwom członkowskim ograniczoną możliwość wyłączenia emisji wynikających ze zjawisk katastrofalnych występujących w zakresie zalesiania, ponownego zalesiania i gospodarki leśnej, będących poza ich kontrolą, z rachunków sektora LULUCF poprzez zastosowanie poziomów tła i marginesów zgodnie z decyzją 2/CMP.7. Jednakże sposób wykorzystania tych przepisów przez państwa członkowskie nie powinien prowadzić do nieuzasadnionego zaniżonego rozliczania.
(19)
Przepisy dotyczące sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz innych informacji związanych ze zmianą klimatu, w tym informacji dotyczących sektora LULUCF, są objęte zakresem stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mechanizmu monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych oraz zgłaszania innych informacji na poziomie krajowym i unijnym, istotnych dla zmiany klimatu (6) i w związku z tym nie są one objęte zakresem zastosowania niniejszej decyzji. Państwa członkowskie powinny działać zgodnie z tymi zasadami monitorowania i sprawozdawczości w odniesieniu do swoich obowiązków w zakresie rozliczania określonych w niniejszej decyzji.
(20)
Końcowe rozliczenia LULUCF dokonywane na zasadzie corocznej byłyby niedokładne i niepewne ze względu na rokroczne wahania emisji gazów cieplarnianych i ich pochłaniania, potrzebę częstego ponownego obliczania niektórych przekazywanych danych oraz ze względu na długi czas niezbędny, aby zmiany sposobu gospodarowania w rolnictwie i leśnictwie wywarły wpływ na ilość węgla magazynowaną w roślinności i glebie. Niniejsza decyzja powinna zatem przewidywać rozliczanie w oparciu o dłuższy okres.
(21)
Państwa członkowskie powinny przekazywać informacje na temat swoich obecnych i przyszłych działań w sektorze LULUCF, określając odpowiednie na szczeblu krajowym środki mające na celu ograniczenie lub redukcję emisji oraz utrzymanie lub zwiększenie stopnia ich pochłaniania w sektorze LULUCF. Informacje te powinny zawierać pewne elementy określone w niniejszej decyzji. Ponadto, aby promować najlepsze praktyki i synergie z innymi politykami i środkami w dziedzinie leśnictwa i rolnictwa, w załączniku do niniejszej decyzji należy umieścić orientacyjny wykaz środków, które również mogą zostać uwzględnione w przekazywanych informacjach. Komisja może udzielać wskazówek w celu ułatwienia wymiany porównywalnych informacji.
(22)
Przy określaniu lub realizowaniu działań w zakresie LULUCF państwa członkowskie mogą w stosownych przypadkach przeanalizować, czy istnieją możliwości promowania inwestycji rolnych.
(23)
Komisji należy zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przekazać uprawnienia do przyjmowania aktów: w celu aktualizacji definicji ustanowionymi w niniejszej decyzji zgodnie ze zmianami definicji przyjętymi przez organy UNFCCC lub protokołu z Kioto lub organy powołane na mocy wynikających z nich lub zastępujących je porozumień; w celu zmiany załącznika I służącej dodaniu lub zmianie okresów rozliczeniowych, aby zapewnić, by okresy te odpowiadały odpowiednim okresom przyjętym przez organy UNFCCC lub protokołu z Kioto lub na mocy porozumień wynikających z nich lub po nich następujących oraz by były spójne z okresami rozliczania przyjętymi przez organy UNFCCC lub protokołu z Kioto lub na mocy porozumień wynikających z nich lub po nich następujących, które mają zastosowanie do zobowiązań Unii w zakresie redukcji emisji w innych sektorach; w celu zmiany załącznika II poprzez aktualizację poziomów odniesienia zgodnie z przepisami określonymi w niniejszej decyzji; w celu zmiany informacji określonych w załączniku III zgodnie ze zmianami definicji przyjętych przez organy UNFCCC lub protokołu z Kioto lub organy powołane na mocy wynikających z nich lub zastępujacych je porozumień; w celu zmiany załącznika V zgodnie ze zmianami definicji przyjętych przez organy UNFCCC lub protokołu z Kioto lub organy powołane na mocy wynikającymi z nich lub zastępujących je porozumień; oraz w celu zmiany wymogów dotyczących informacji odnoszących się do zasad rozliczania w odniesieniu do zjawisk katastrofalnych określonych w niniejszej decyzji w celu uwzględnienia zmian aktów przyjętych przez organy UNFCCC lub protokołu z Kioto. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(24)
Ponieważ cele niniejszej decyzji, to jest określenie zasad rozliczania mających zastosowanie do emisji i pochłaniania wynikających z działalności w zakresie LULUCF oraz przekazywanie przez państwa członkowskie informacji o działaniach związanych z LULUCF, nie mogą, ze względu na ich charakter, zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, i w związku z tym mogą, ze względu na rozmiary i skutki proponowanego działania, zostać lepiej osiągnięte na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości, jak określono w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Unia powinna przy tym przestrzegać kompetencji państw członkowskich w odniesieniu do polityki leśnej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza decyzja nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres zastosowania
W niniejszej decyzji określono zasady rozliczania mające zastosowanie do emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności z zakresu użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa („LULUCF"); jest to jeden z pierwszych kroków w stronę włączenia takiej działalności do unijnego zobowiązania dotyczącego redukcji emisji, w odpowiednim przypadku. Niniejsza decyzja nie określa obowiązków w zakresie rozliczania ani sprawozdawczości w odniesieniu do podmiotów prywatnych. Przewidziano w niej obowiązek państw członkowskich przekazywania informacji o ich działaniach dotyczących sektora LULUCF służących ograniczeniu lub redukcji emisji oraz utrzymaniu lub zwiększeniu pochłaniania.
Artykuł 2
Definicje
1. Do celów niniejszej decyzji stosuje się następujące definicje:
a)
„emisje” oznaczają antropogeniczne emisje gazów cieplarnianych do atmosfery ze źródeł;
b)
„pochłanianie” oznacza antropogeniczne pochłanianie gazów cieplarnianych z atmosfery przez pochłaniacze;
c)
„zalesianie” oznacza bezpośrednie spowodowane przez człowieka przekształcenie gruntu, który nie był zalesiony przez okres co najmniej 50 ostatnich lat, w grunt zalesiony poprzez nasadzenia, zasiewy lub wspomagane przez człowieka wykorzystywanie naturalnych źródeł nasion, jeżeli przekształcenie miało miejsce po dniu 31 grudnia 1989 r.;
d)
„ponowne zalesianie” oznacza wszelkie bezpośrednie spowodowane przez człowieka przekształcenie gruntu niezalesionego w zalesiony przez nasadzenia, zasiewy lub wspomagane przez człowieka wykorzystywanie naturalnych źródeł nasion; jest ono ograniczone do gruntu, który był lasem, ale przestał nim być przed dniem 1 stycznia 1990 r., i który został ponownie przekształcony w las w okresie po dniu 31 grudnia 1989 r.;
e)
„wylesianie” oznacza bezpośrednie spowodowane przez człowieka przekształcenie lasu w grunt, który nie jest lasem, jeżeli przekształcenie miało miejsce po dniu 31 grudnia 1989 r.;
f)
„gospodarka leśna” oznacza każdą działalność w ramach systemu praktyk mających zastosowanie do lasu, która wpływa na ekologiczne, gospodarcze lub społeczne funkcje lasu;
g)
„gospodarka gruntami ornymi” oznacza działalność w ramach systemu praktyk mających zastosowanie do gruntu, na którym uprawia się uprawy rolne, oraz do gruntu odłogowanego lub tymczasowo niestosowanego do produkcji roślinnej;
h)
„gospodarka pastwiskami” oznacza działalność w ramach systemu praktyk mających zastosowanie do gruntu wykorzystywanego do chowu zwierząt gospodarskich i mającą na celu kontrolę ilości i rodzaju produkowanej roślinności i zwierząt gospodarskich lub oddziaływanie na nie;
i)
„odnowa szaty roślinnej” oznacza bezpośrednią działalność człowieka, której celem jest zwiększenie zasobów węgla danego terenu, obejmującego obszar co najmniej 0,05 hektara, poprzez rozrost roślinności, jeżeli działalność ta nie stanowi zalesiania ani ponownego zalesiania;
j)
„zasoby węgla” oznaczają masę węgla składowaną w rezerwuarze węgla;
k)
„osuszanie i ponowne nawadnianie gruntów podmokłych” oznacza wszelką działalność w ramach systemu osuszania lub nawadniania gruntu, który po dniu 31 grudnia 1989 r. został osuszony lub ponownie nawodniony, obejmującego obszar co najmniej 1 hektara, na którym występują gleby organiczne, jeżeli działalność ta nie stanowi innego rodzaju działalności, dla której zgodnie z art. 3 ust. 1, 2 i 3 zostały przygotowane i są prowadzone rachunki, oraz jeżeli osuszaniem jest bezpośrednie spowodowane przez człowieka obniżenie zwierciadła wody gruntowej, a nawadnianiem jest bezpośrednie spowodowane przez człowieka częściowe lub całkowite odwrócenie osuszania;
l)
„źródło” oznacza dowolny proces, dowolną działalność lub dowolny mechanizm, który(-a) uwalnia do atmosfery gaz cieplarniany, aerozol lub prekursor gazu cieplarnianego;
m)
„pochłaniacz” oznacza dowolny proces, dowolną działalność lub dowolny mechanizm, który(-a) pochłania z atmosfery gaz cieplarniany, aerozol lub prekursor gazu cieplarnianego;
n)
„rezerwuar węgla” oznacza całość lub część elementu lub systemu biogeochemicznego na terytorium państwa członkowskiego, w którym przechowywane są związki węgla, dowolny prekursor gazu cieplarnianego zawierający węgiel lub dowolny gaz cieplarniany zawierający węgiel;
o)
„prekursor gazu cieplarnianego” oznacza związek chemiczny uczestniczący w reakcjach chemicznych dających w wyniku jakikolwiek gaz cieplarniany wymieniony w art. 3 ust. 4;
p)
„produkt z pozyskanego drewna” oznacza jakikolwiek produkt pochodzący z pozyskania drewna, znajdujący się poza miejscem, w którym pozyskuje się drewno;
q)
„las” oznacza obszar gruntu wyznaczony minimalnymi wartościami wielkości obszaru, zwarcia drzewostanu lub równoważnego stopnia zadrzewienia oraz potencjalnej wysokości drzew w stanie dojrzałym w miejscu wzrostu drzew, zgodnie z wartościami wyznaczonymi dla każdego państwa członkowskiego w załączniku V. Obejmuje on obszary z drzewami, w tym grupy rosnących młodych drzew naturalnych, lub plantacje, które jeszcze nie osiągnęły minimalnych wartości zwarcia drzewostanu lub równoważnego stopnia zadrzewienia lub minimalnej, określonej w załączniku V wysokości drzew, w tym każdy obszar, który zwykle stanowi część obszaru lasu, ale na którym tymczasowo nie ma drzew w wyniku interwencji człowieka takiej jak pozyskanie lub z przyczyn naturalnych, lecz w przypadku którego można się spodziewać, że ponownie przekształci się w las;
r)
„zwarcie drzewostanu” oznacza stosunek powierzchni obejmowanej rzutem pionowym obrzeża korony drzew do określonej stałej powierzchni, wyrażony w procentach;
s)
„stopień zadrzewienia” oznacza gęstość stojących i rosnących drzew na gruncie pokrytym lasem, mierzoną zgodnie z metodą ustaloną przez państwo członkowskie;
t)
„zjawiska katastrofalne” oznaczają wszelkie nieantropogeniczne zdarzenia lub okoliczności, prowadzące do znacznych emisji z lasów, leżące poza kontrolą danego państwa członkowskiego, jeżeli to państwo członkowskie obiektywnie nie jest w stanie znacząco ograniczyć skutków, jakie te zdarzenia lub okoliczności mają dla emisji nawet po ich wystąpieniu;
u)
„poziom tła” oznacza średnią emisję spowodowaną zjawiskami katastrofalnymi w danym czasie, z wyjątkiem statystycznych wartości odstających, obliczaną zgodnie z art. 9 ust. 2;
v)
„czas połowicznego rozpadu” oznacza liczbę lat niezbędną, aby ilość węgla zawarta w kategorii produktów z pozyskanego drewna zmalała do połowy jej pierwotnej wartości;
w)
„metoda natychmiastowego utleniania” oznacza metodę rozliczania, która zakłada, że uwolnienie do atmosfery całości węgla składowanego w produktach z pozyskanego drewna następuje w momencie pozyskania;
x)
„pozyskanie drewna z gruntów objętych zjawiskami katastrofalnymi” oznacza każdą działalność polegającą na odzyskiwaniu drewna z gruntów dotkniętych zjawiskami katastrofalnymi, jeżeli drewno to może zostać choćby częściowo wykorzystane.
2. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 12 w celu zmiany definicji określonych w ust. 1 niniejszego artykułu, aby zapewnić spójność tych definicji i wszelkich zmian odpowiednich definicji przyjętych przez organy UNFCCC lub protokołu z Kioto lub przez organy powołane na mocy wynikających z nich lub zastępujących je porozumień.
3. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 12 w celu zmiany załącznika V służącej aktualizacji wymienionych w nim wartości, aby uwzględnić zmiany definicji dotyczących kwestii zawartych w załączniku V, które zostaną przyjęte przez organy UNFCCC lub protokołu z Kioto lub przez organy powołane na mocy wynikających z nich lub zastępujących je porozumień.
Artykuł 3
Obowiązek przygotowania i prowadzenia rachunków dla sektora LULUCF
1. Dla każdego okresu rozliczeniowego określonego w załączniku I państwa członkowskie przygotowują i prowadzą rachunki prawidłowo odzwierciedlające poziom wszystkich emisji i pochłaniania wynikających z działalności na ich terytorium objętej następującymi kategoriami:
a)
zalesianie;
b)
ponowne zalesianie;
c)
wylesianie;
d)
gospodarka leśna.
2. W odniesieniu do okresu rozliczeniowego rozpoczynającego się w dniu 1 stycznia 2021 r. i potem, państwa członkowskie przygotowują i prowadzą roczne rachunki prawidłowo odzwierciedlające poziom wszystkich emisji i pochłaniania wynikających z działalności na ich terytorium objętej następującymi kategoriami działalności:
a)
gospodarka gruntami ornymi;
b)
gospodarka pastwiskami.
W odniesieniu do rocznych rachunków dotyczących emisji i pochłaniania wynikających z gospodarki gruntami ornymi i gospodarki pastwiskami w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. zastosowanie ma, co następuje:
a)
W latach 2016-2018 państwa członkowskie zgłaszają Komisji do dnia 15 marca każdego roku informacje na temat obowiązujących i opracowywanych systemów w celu szacowania emisji i pochłaniania w wyniku gospodarki gruntami ornymi i gospodarki pastwiskami. Państwa członkowskie powinny zgłosić, na ile systemy te są zgodne z metodami IPCC i wymogami UNFCCC dotyczącymi sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych i ich pochłaniania.
b)
Przed dniem 1 stycznia 2022 r. państwa członkowskie opracowują i przekazują Komisji do dnia 15 marca każdego roku początkowe, wstępne i niewiążące roczne oszacowania emisji i pochłaniania w wyniku gospodarki gruntami ornymi i gospodarki pastwiskami, przy użyciu, w stosownych przypadkach, metod IPCC. Państwa członkowskie powinny stosować przynajmniej metodę opisano jako Tier 1, jak określono w odpowiednich wytycznych IPCC. Zachęca się państwa członkowskie do stosowania tych oszacowań do określania kluczowych kategorii i opracowywania kluczowych metod Tier 2 i Tier 3 właściwych dla poszczególnych krajów w odniesieniu do rzetelnego i dokładnego szacowania emisji i pochłaniania.
c)
Nie później niż do dnia 15 marca 2022 r. państwa członkowskie przekażą swoje ostateczne roczne oszacowania w odniesieniu do rozliczania gospodarki gruntami ornymi i gospodarki pastwiskami.
d)
Państwo członkowskie może zwrócić się o odstępstwo polegające na przedłużeniu terminu, o którym mowa w lit. c), w przypadku gdy określenie ostatecznego oszacowania w odniesieniu do rozliczania gospodarki gruntami ornymi i gospodarki pastwiskami nie może być rozsądnie osiągnięte w terminie określonym w niniejszym ustępie z co najmniej jednego z następujących powodów:
(i)
ze względu na możliwości techniczne wymagane rozliczenia mogą być opracowane tylko w etapach przekraczających określony czas;
(ii)
zakończenie rozliczania w tym czasie byłoby nieproporcjonalnie kosztowne.
Państwo członkowskie pragnące skorzystać z takiego odstępstwa przekaże Komisji wniosek wraz z uzasadnieniem do dnia 15 stycznia 2021 r.
W przypadku gdy Komisja uzna, że wniosek jest zasadny, przyzna odstępstwo na okres maksymalnie trzech lat kalendarzowych od dnia 15 marca 2022 r. W przeciwnym razie odrzuci wniosek, wyjaśniając powody swojej decyzji.
W razie konieczności Komisja może zwrócić się o przekazanie dodatkowych informacji w określonym rozsądnym czasie.
Uważa się, że wniosek o odstępstwo został uznany, w przypadku gdy Komisja nie zgłosi zastrzeżeń w terminie 6 miesięcy od otrzymania pierwotnego wniosku państwa członkowskiego lub żądanych dodatkowych informacji.
3. W odniesieniu do każdego okresu rozliczeniowego określonego w załączniku I państwa członkowskie mogą również przygotować i prowadzić rachunki właściwie odzwierciedlające poziom emisji i pochłaniania wynikających z odnowy szaty roślinnej oraz osuszania i ponownego nawadniania podmokłych gruntów.
4. Rachunki, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, obejmują emisje i pochłanianie następujących gazów cieplarnianych:
a)
dwutlenek węgla (CO2);
b)
metan (CH4);
c)
podtlenek azotu (N2O).
5. Państwa członkowskie uwzględniają w swoich rachunkach daną działalność, o której mowa w ust. 1, 2 i 3, gdy takie rachunki zostały przygotowane i są prowadzone zgodnie z niniejszą decyzją, od początku prowadzenia tej działalności lub od dnia 1 stycznia 2013 r., w zależności od tego, która z tych dat jest późniejsza.
Artykuł 4
Ogólne zasady rozliczania
1. W rachunkach, o których mowa w art. 3 ust. 1, 2 i 3, państwa członkowskie oznaczają emisje znakiem dodatnim (+), a pochłanianie znakiem ujemnym (-).
2. Przygotowując i prowadząc swoje rachunki, państwa członkowskie zapewniają dokładność, kompletność, spójność, porównywalność i przejrzystość odpowiednich informacji stosowanych w szacowaniu emisji i pochłaniania związanych z działaniami, o których mowa w art. 3 ust. 1, 2 i 3.
3. Emisje i pochłanianie wynikające z jakiegokolwiek rodzaju działalności należącej do więcej niż jednej kategorii, o których mowa w art. 3 ust. 1, 2 i 3, rozlicza się wyłącznie w ramach jednej kategorii, aby zapobiec podwójnemu rozliczaniu.
4. Państwa członkowskie określają obszar, na którym prowadzona jest działalność należąca do kategorii, o której mowa w art. 3 ust. 1, 2 i 3, na podstawie przejrzystych i weryfikowalnych danych. Państwa członkowskie zapewniają, aby wszystkie takie obszary były identyfikowalne na rachunku danej kategorii.
5. Państwa członkowskie uwzględniają w rachunkach, o których mowa w art. 3 ust. 1, 2 i 3, wszelkie zmiany zasobów węgla w następujących rezerwuarach węgla:
a)
biomasa nadziemna;
b)
biomasa podziemna;
c)
ściółka;
d)
martwe drewno;
e)
węgiel organiczny w materii gleby;
f)
produkty z pozyskanego drewna.
Państwa członkowskie mogą jednak zdecydować o nieuwzględnianiu w rachunkach zmian zasobów węgla w rezerwuarach węgla wymienionych w akapicie pierwszym lit. a)-e), jeżeli rezerwuar węgla nie jest źródłem. Państwa członkowskie uznają, że rezerwuar węgla nie jest źródłem wyłącznie wtedy, gdy zostało to wykazane na podstawie przejrzystych i weryfikowalnych danych.
6. Państwa członkowskie uzupełniają rachunki, o których mowa w art. 3 ust. 1, 2 i 3, na koniec każdego okresu rozliczeniowego wymienionego w załączniku I przez podanie w tych rachunkach salda całkowitego poziomu emisji netto oraz całkowitego poziomu pochłaniania netto w odpowiednim okresie rozliczeniowym.
7. Państwa członkowskie prowadzą kompletny i dokładny rejestr wszystkich danych stosowanych do celów wypełnienia obowiązków wynikających z niniejszej decyzji przynajmniej przez czas jej obowiązywania.
8. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 12 w celu zmiany załącznika I służącej dodaniu lub zmianie okresów rozliczeniowych, aby zapewnić, by odpowiadały one odpowiednim okresom przyjętym przez organy UNFCCC lub protokołu z Kioto lub przez organy powołane na mocy wynikających z nich lub zastępujących je porozumień i by były spójne z okresami rozliczeniowymi przyjętymi przez organy UNFCCC lub protokołu z Kioto lub przez organy powołane na mocy wynikających z nich lub zastępujących je porozumień, które mają zastosowanie do zobowiązań Unii w zakresie redukcji emisji w innych sektorach.
Artykuł 5
Zasady rozliczania dotyczące zalesiania, ponownego zalesiania i wylesiania
1. Na rachunkach dotyczących zalesiania i ponownego zalesiania państwa członkowskie zapisują emisje i pochłanianie wynikające wyłącznie z takiej działalności prowadzonej na gruntach, które nie były lasem w dniu 31 grudnia 1989 r. Państwa członkowskie mogą zapisywać emisje wynikające z zalesiania i ponownego zalesiania na jednym rachunku.
2. Państwa członkowskie na podstawie przejrzystych i weryfikowalnych danych zapisują na swoich rachunkach emisje netto i pochłanianie netto wynikające z działalności związanej z zalesianiem, ponownym zalesianiem i wylesianiem jako całkowite emisje i pochłanianie dla każdego roku w odpowiednim okresie rozliczeniowym.
3. Państwa członkowskie prowadzą rachunki dla emisji i pochłaniania w odniesieniu do gruntów, które zostały zaklasyfikowane na rachunkach zgodnie z art. 4 ust. 4 do kategorii działalności zalesiania, ponownego zalesiania lub wylesiania, nawet jeżeli działalność ta nie jest już prowadzona na tych gruntach.
4. Każde państwo członkowskie ustala powierzchnię lasu, stosując tę samą jednostkę oceny przestrzennej określoną w załączniku V w obliczeniach dotyczących działalności związanej z zalesianiem, ponownym zalesianiem i wylesianiem.
Artykuł 6
Zasady rozliczania dotyczące gospodarki leśnej
1. Państwa członkowskie rozliczają emisje i pochłanianie wynikające z działalności związanej z gospodarką leśną, obliczone jako emisje i pochłanianie w każdym okresie rozliczeniowym określonym w załączniku I pomniejszone o wartość uzyskaną poprzez pomnożenie liczby lat w tym okresie rozliczeniowym przez poziom odniesienia określony w załączniku II.
2. Jeżeli wynik obliczenia, o którym mowa w ust. 1, dla danego okresu rozliczeniowego jest ujemny, państwa członkowskie uwzględniają na swoich rachunkach dotyczących gospodarki leśnej całkowity poziom emisji i pochłaniania wynoszący nie więcej niż równowartość 3,5 % emisji państwa członkowskiego w roku lub okresie referencyjnym, jak określono w załączniku VI, zgodnie z odpowiednim sprawozdaniem danego państwa członkowskiego przedłożonym UNFCCC, przyjętym na mocy odpowiednich decyzji CMP w sprawie roku referencyjnego lub okresu referencyjnego w odniesieniu do drugiego okresu rozliczeniowego na mocy protokołu z Kioto, z wyłączeniem emisji i pochłaniania w rodzajach działalności, o których mowa w art. 3 ust. 1, 2 i 3, pomnożony przez liczbę lat w tym okresie rozliczeniowym.
3. Państwa członkowskie zapewniają, aby metody obliczeniowe stosowane w odniesieniu do rachunków dotyczących gospodarki leśnej były zgodne z załącznikiem II do decyzji 2/CMP.6 oraz z metodami obliczeniowymi stosowanymi do obliczenia poziomów odniesienia określonych w załączniku II, w odniesieniu do przynajmniej następujących aspektów:
a)
rezerwuary węgla i gazy cieplarniane;
b)
obszar objęty gospodarką leśną;
c)
produkty z pozyskanego drewna;
d)
zjawiska katastrofalne.
4. Nie później niż jeden rok przed zakończeniem każdego okresu rozliczeniowego państwa członkowskie przekazują Komisji zmienione poziomy odniesienia. Te poziomy odniesienia są identyczne z poziomami ustanowionymi aktami zatwierdzonymi przez organy UNFCCC lub protokołu z Kioto lub, w przypadku braku takich aktów, są obliczane zgodnie z procedurą i metodami określonymi w odpowiednich decyzjach przyjętych przez organy UNFCCC lub protokołu Kioto lub przez organy powołane na mocy wynikających z nich lub zastępujących je porozumień.
5. Jeżeli stosowne postanowienia decyzji 2/CMP.6 lub 2/CMP.7 ulegną zmianie, państwa członkowskie zgłaszają Komisji zmienione poziomy odniesienia uwzględniające te zmiany nie później niż sześć miesięcy po przyjęciu tych zmian.
6. Jeśli w danym państwie członkowskim dostępne staną się lepsze metody związane z danymi stosowanymi do ustalania poziomu odniesienia określonego w załączniku II lub jeśli w danym państwie członkowskim staną się dostępne znacząco lepsze jakościowo dane, państwo to dokonuje odpowiednich poprawek technicznych, aby uwzględnić skutki, jakie te ponowne obliczenia będą miały dla rozliczania gospodarki leśnej. Te poprawki techniczne są identyczne z wszelkimi tego typu poprawkami zatwierdzonymi w ramach procesu przeglądu UNFCCC zgodnie z decyzją 2/CMP.7. Zainteresowane państwa członkowskie przekazują te poprawki Komisji najpóźniej wraz z przekazaniem dokonywanym na mocy art. 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 525/2013.
7. Do celów ust. 4, 5 i 6 państwa członkowskie określają ilość rocznych emisji wynikających ze zjawisk katastrofalnych, które zostały uwzględnione w ich zmienionych poziomach odniesienia, oraz sposób oszacowania tej ilości.
8. Komisja sprawdza informacje dotyczące zmienionych poziomów odniesienia, o których mowa w ust. 4 i 5, oraz poprawki techniczne, o których mowa w ust. 6, w celu zapewnienia spójności informacji przesłanych UNFCCC z informacjami przekazywanymi Komisji przez państwa członkowskie.
9. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 12 w celu aktualizacji poziomów odniesienia w załączniku II, w przypadku gdy państwo członkowskie zmieni swój poziom odniesienia na mocy ust. 4 i 5 oraz poziom ten zostanie zatwierdzony w procesie UNFCCC.
10. Państwa członkowskie odnotowują na swoich rachunkach dotyczących gospodarki leśnej wpływ każdej zmiany załącznika II w odniesieniu do całego odpowiedniego okresu rozliczeniowego.
Artykuł 7
Zasady rozliczania dotyczące produktów z pozyskanego drewna
1. Każde państwo członkowskie zapisuje na swoich rachunkach zgodnie z art. 3 ust. 1, 2 i 3 emisje i pochłanianie wynikające ze zmian w rezerwuarze produktów z pozyskanego drewna, w tym emisje z produktów z pozyskanego drewna usuniętego ze swoich lasów przed dniem 1 stycznia 2013 r. Wyłączone są emisje z produktów z pozyskanego drewna rozliczone już na podstawie protokołu z Kioto w okresie 2008-2012 na podstawie metody natychmiastowego utleniania.
2. Na rachunkach ustanowionych zgodnie z art. 3 ust. 1, 2 i 3 dotyczących produktów z pozyskanego drewna państwa członkowskie zapisują emisje i pochłanianie wynikające ze zmian w rezerwuarze produktów z pozyskanego drewna objętych następującymi kategoriami, stosując funkcję rozpadu pierwszego stopnia i standardowe wartości czasu połowicznego rozpadu określone w załączniku III:
a)
papier;
b)
płyty drewniane;
c)
tarcica.
Państwa członkowskie mogą uzupełniać te kategorie o informacje na temat kory, pod warunkiem że dostępne dane są przejrzyste i weryfikowalne. Państwa członkowskie mogą również stosować charakterystyczne dla swojego państwa podkategorie w każdej z tych kategorii. Państwa członkowskie mogą stosować metody i wartości czasu połowicznego rozpadu właściwe dla poszczególnych krajów zamiast metod i standardowych wartości czasu połowicznego rozpadu określonych w załączniku III, pod warunkiem że te metody i wartości są ustalane na podstawie przejrzystych i weryfikowalnych danych oraz że stosowane metody są przynajmniej równie szczegółowe i dokładne jak metody określone w załączniku III.
W przypadku wywozu produktów z pozyskanego drewna dane właściwe dla poszczególnych krajów odnoszą się do wartości czasu połowicznego rozpadu i wykorzystania produktów z pozyskanego drewna właściwych dla poszczególnych krajów przywozu.
Państwa członkowskie nie stosują wartości czasu połowicznego rozpadu właściwych dla poszczególnych krajów w odniesieniu do produktów z pozyskanego drewna wprowadzonych na rynek Unii, które odbiegają od wartości stosowanych przez państwo członkowskie przywozu na rachunkach, zgodnie z art. 3 ust. 1, 2 i 3.
Produkty z pozyskanego drewna powstałe w wyniku wylesiania rozliczane są na podstawie metody natychmiastowego utleniania.
3. Jeżeli państwa członkowskie zapisują na swoich rachunkach ustanowionych na mocy art. 3 ust. 1, 2 i 3 emisje dwutlenku węgla (CO2) z produktów z pozyskanego drewna w obiektach unieszkodliwiania odpadów stałych, rozliczanie odbywa się zgodnie z metodą natychmiastowego utleniania.
4. Jeżeli państwa członkowskie zapisują na swoich rachunkach emisje z produktów z pozyskanego drewna pozyskanych w celach energetycznych, dokonują one tego również zgodnie z metodą natychmiastowego utleniania.
Państwa członkowskie mogą, wyłącznie do celów informacyjnych, przekazywać dane na temat udziału drewna wykorzystanego w celach energetycznych, które zostało przywiezione spoza Unii, oraz krajów pochodzenia takiego drewna.
5. Państwo członkowskie przywozu nie rozlicza importowanych produktów z pozyskanego drewna, niezależnie od ich pochodzenia. Państwa członkowskie zapisują zatem emisje i pochłanianie odnoszące się do produktów z pozyskanego drewna na swoich rachunkach wyłącznie w przypadku, gdy te emisje i pochłanianie związane są z produktami z pozyskanego drewna usuniętymi z gruntów objętych ich rachunkami na mocy art. 3 ust. 1, 2 i 3.
6. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 12 w celu zmiany załącznika III, aby uwzględnić zmiany przyjęte przez organy UNFCCC lub protokołu z Kioto lub organy powołane na mocy wynikających z nich lub zastępujących je porozumień.
Artykuł 8
Zasady rozliczania dotyczące gospodarki gruntami ornymi, gospodarki pastwiskami, odnowy szaty roślinnej oraz osuszania i ponownego nawadniania gruntów podmokłych
1. Na rachunkach dotyczących gospodarki gruntami ornymi i gospodarki pastwiskami każde państwo członkowskie zapisuje emisje i pochłanianie wynikające z takiej działalności, obliczone jako emisje i pochłanianie w każdym okresie rozliczeniowym, o którym mowa w załączniku I, pomniejszone o wartość uzyskaną poprzez pomnożenie liczby lat w tym okresie rozliczeniowym przez poziom emisji i pochłaniania w tym państwie członkowskim wynikających z tej działalności w roku referencyjnym, jak określono w załączniku VI.
2. Jeżeli państwo członkowskie decyduje się na przygotowanie i prowadzenie rachunków dla odnowy szaty roślinnej lub osuszania i ponownego nawadniania gruntów podmokłych, stosuje ono metodę obliczeniową określoną w ust. 1.
Artykuł 9
Zasady rozliczania dotyczące zjawisk katastrofalnych
1. Jeżeli spełnione są warunki określone w ust. 2 i 5 niniejszego artykułu, państwa członkowskie mogą wyłączyć z obliczeń mających zastosowanie do ich obowiązków w zakresie rozliczania zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a), b) i d) nieantropogeniczne emisje gazów cieplarnianych ze źródeł wynikających ze zjawisk katastrofalnych.
2. W przypadku gdy państwa członkowskie stosują ust. 1 niniejszego artykułu, wówczas zgodnie z metodą określoną w załączniku VII obliczają poziom tła dla każdego z działań, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. a), b) i d). Art. 3 ust. 1 lit. a) i b) mają wspólny poziom tła. Zamiennie państwa członkowskie mogą stosować przejrzyste i porównywalne metody właściwe dla poszczególnych krajów, polegające na wykorzystywaniu spójnych i początkowo pełnych szeregów czasowych danych, z uwzględnieniem okresu 1990-2009.
3. Państwa członkowskie mogą wyłączyć ze swoich rachunków LULUCF, co roku lub na koniec odpowiedniego okresu rozliczeniowego, nieantropogeniczne emisje gazów cieplarnianych przekraczające poziom tła obliczony zgodnie z ust. 2, w przypadku gdy:
a)
emisje w konkretnym roku okresu rozliczeniowego przekraczają poziom tła z pewnym marginesem. Jeżeli poziom tła jest obliczany zgodnie z metodą określoną w załączniku VII, margines ten jest równy dwukrotnemu odchyleniu standardowemu szeregu czasowego stosowanego do obliczania poziomu tła. Jeżeli poziom tła jest obliczany przy użyciu metody odpowiedniej dla danego państwa, w przypadkach gdy taki margines jest konieczny, państwa członkowskie opisują sposób, w jaki został on ustalony. We wszystkich stosowanych metodach pomija się przewidywania odnośnie do jednostek netto w okresie rozliczeniowym;
b)
państwa członkowskie spełniają wymogi ust. 5 dotyczące informacji i przekazują te informacje.
4. Każde państwo członkowskie, które w konkretnym roku okresu rozliczeniowego wyłączy nieantropogeniczne emisje gazów cieplarnianych pochodzące ze zjawisk katastrofalnych:
a)
do końca okresu rozliczeniowego wyłącza z rozliczania każde następne pochłanianie na gruntach dotkniętych zjawiskami katastrofalnymi, gdzie wystąpiły emisje, o których mowa w ust. 3;
b)
nie wyłącza emisji pochodzących z tych działań - związanych z pozyskiwaniem drewna oraz pozyskiwaniem drewna z gruntów objętych zjawiskami katastrofalnymi - które zostały przeprowadzone na tych gruntach po wystąpieniu zjawisk katastrofalnych;
c)
nie wyłącza emisji pochodzących z zalecanego wypalania, które odbyło się na tych gruntach w tym konkretnym roku okresu rozliczeniowego;
d)
nie wyłącza emisji na gruntach, które podlegały wylesianiu po wystąpieniu zjawisk katastrofalnych.
5. Państwa członkowskie mogą wyłączyć nieantropogeniczne emisje gazów cieplarnianych pochodzące ze zjawisk katastrofalnych jedynie wtedy, gdy dostarczą przejrzyste informacje wykazujące:
a)
że oznaczono wszystkie obszary gruntu dotknięte zjawiskami katastrofalnymi w tym konkretnym roku sprawozdawczym, z uwzględnieniem ich położenia geograficznego, roku i rodzajów zjawisk katastrofalnych;
b)
że do końca odpowiedniego okresu rozliczeniowego na gruntach, które zostały dotknięte zjawiskami katastrofalnymi i w odniesieniu do których emisje zostały wyłączone z rozliczania, nie wystąpiło wylesianie;
c)
jakie weryfikowalne metody i kryteria będą stosowane do zidentyfikowania wylesiania na tych gruntach w kolejnych latach okresu rozliczeniowego;
d)
w miarę możliwości, jakie środki państwo członkowskie podjęło, aby przeciwdziałać skutkom tych zjawisk katastrofalnych lub je kontrolować;
e)
w miarę możliwości, jakie środki państwo członkowskie podjęło, aby rekultywować obszary dotknięte tymi zjawiskami katastrofalnymi.
6. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 12 w celu przeglądu wymogów dotyczących informacji, o których mowa w ust. 5 niniejszego artykułu, aby uwzględnić zmiany aktów przyjętych przez organy UNFCCC lub protokołu z Kioto.
Artykuł 10
Informacje o działaniach w sektorze LULUCF
1. Nie później niż 18 miesięcy po rozpoczęciu każdego okresu rozliczeniowego określonego w załączniku I państwa członkowskie przygotowują i przekazują Komisji informacje na temat swoich obecnych i przyszłych działań w sektorze LULUCF mających na celu ograniczenie lub redukcję emisji oraz utrzymanie lub zwiększenie pochłaniania w wyniku działalności, o których mowa w art. 3 ust. 1, 2 i 3 niniejszej decyzji, jako oddzielny dokument lub jako wyraźnie rozpoznawalną część swoich krajowych strategii niskoemisyjnego rozwoju, o których mowa w art. 4 rozporządzenia (UE) nr 525/2013, lub swoich krajowych strategii lub planów związanych z LULUCF. Państwa członkowskie zapewniają konsultacje z szerokim gronem zainteresowanych stron. W przypadku gdy dane państwo członkowskie przekazuje takie informacje jako część strategii niskoemisyjnego rozwoju na mocy rozporządzenia (UE) nr 525/2013, zastosowanie ma odpowiedni harmonogram określony w tym rozporządzeniu.
Informacje na temat działań w sektorze LULUCF obejmują stosowny okres rozliczeniowy określony w załączniku I.
2. W swoich informacjach na temat działań w sektorze LULUCF państwa członkowskie - jako minimum - zawierają następujące informacje w odniesieniu do każdego rodzaju działalności, o której mowa w art. 3 ust. 1, 2 i 3:
a)
opis wcześniejszych tendencji w zakresie emisji i pochłaniania, w tym, w miarę możliwości, tendencji historycznych, w zakresie, w jakim można je rozsądnie odtworzyć;
b)
prognozy dotyczące emisji i pochłaniania w okresie rozliczeniowym;
c)
analizę potencjału w zakresie ograniczenia lub zmniejszenia emisji i utrzymania lub zwiększenia pochłaniania;
d)
wykaz najodpowiedniejszych środków w celu uwzględnienia krajowych okoliczności, obejmujący, w stosownych przypadkach, między innymi orientacyjne środki określone w załączniku IV, które są planowane przez państwo członkowskie lub mają zostać przez nie wdrożone w celu zwiększenia potencjału w zakresie łagodzenia zmiany klimatu, jeżeli został on określony zgodnie z analizą, o której mowa w lit. c);
e)
istniejące i planowane polityki, mające służyć wdrożeniu środków, o których mowa w lit. d), w tym ilościowy lub jakościowy opis spodziewanego wpływu tych środków na emisje i pochłanianie, z uwzględnieniem innych polityk i środków dotyczących sektora LULUCF;
f)
orientacyjne harmonogramy przyjęcia i realizacji środków, o których mowa w lit. d).
3. Komisja może udzielać państwom członkowskim wskazówek i pomocy technicznej na rzecz ułatwienia wymiany informacji.
Komisja może, w porozumieniu z państwami członkowskimi, podsumować swoje ustalenia w oparciu o informacje od wszystkich państw członkowskich dotyczące działań w sektorze LULUCF z myślą o ułatwieniu wymiany wiedzy i najlepszych praktyk między państwami członkowskimi.
4. Do dnia przypadającego w połowie każdego okresu rozliczeniowego oraz do końca każdego okresu rozliczeniowego określonego w załączniku I państwa członkowskie przedkładają Komisji sprawozdanie opisujące postępy w realizacji działań dotyczących sektora LULUCF.
Komisja może opublikować sprawozdanie podsumowujące na podstawie sprawozdań, o których mowa w akapicie pierwszym.
Państwa członkowskie udostępniają publicznie informacje dotyczące ich działań w sektorze LULUCF oraz sprawozdania, o których mowa w akapicie pierwszym, w terminie trzech miesięcy od przedłożenia ich Komisji.
Artykuł 11
Przegląd
Komisja dokonuje przeglądu zasad dotyczących rozliczania zawartych w niniejszej decyzji zgodnie z odpowiednimi decyzjami przyjętymi przez organy UNFCCC lub protokołu z Kioto lub zgodnie z innymi normami prawa Unii lub, przy braku takich decyzji, do dnia 30 czerwca 2017 r. i w stosownych przypadkach przedkłada wniosek Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Artykuł 12
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 2 ust. 2, art. 2 ust. 3, art. 4 ust. 8, art. 6 ust. 9, art. 7 ust. 6 i art. 9 ust. 6, powierza się Komisji na okres 8 lat od dnia 8 lipiec 2013 r.. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed zakończeniem wspomnianego okresu 8 lat. Przekazanie uprawnień jest automatycznie przedłużane na okresy o tej samej długości, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed zakończeniem każdego takiego okresu.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 2 ust. 2, art. 2 ust. 3, art. 4 ust. 8, art. 6 ust. 9, art. 7 ust. 6 i art. 9 ust. 6, może zostać odwołane w dowolnym momencie przez Parlament Europejski lub Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym określonym w niej terminie. Nie wpływa ona na ważność żadnych już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 2 ust. 2, art. 2 ust. 3, art. 4 ust. 8, art. 6 ust. 9, art. 7 ust. 6 i art. 9 ust. 6 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie 2 miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub jeśli przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o 2 miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 13
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 14
Niniejsza decyzja jest skierowana do państw członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 21 maja 2013 r.