NAŘÍZENÍ EVROPSKÉ CENTRÁLNÍ BANKY (EU) č. 469/2014
ze dne 16. dubna 2014,
kterým se mění nařízení (ES) č. 2157/1999 o pravomoci Evropské centrální banky uvalovat sankce (ECB/1999/4)
(ECB/2014/18)
RADA GUVERNÉRŮ EVROPSKÉ CENTRÁLNÍ BANKY,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 132 odst. 3 této smlouvy,
s ohledem na statut Evropského systému centrálních bank a Evropské centrální banky, a zejména na články 34.3 a 19.1 tohoto statutu,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 2532/98 ze dne 23. listopadu 1998 o pravomoci Evropské centrální banky uvalovat sankce (1), a zejména na čl. 6 odst. 2 tohoto nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Evropská centrální banka (ECB) uplatňuje nařízení Evropské centrální banky (ES) č. 2157/1999 (ECB/1999/4) (2) při ukládání sankcí v různých oblastech své působnosti včetně provádění měnové politiky Unie, provozování platebních systémů a shromažďování statistických informací.
(2)
Nařízení Rady (EU) č. 1024/2013 (3). opravňuje ECB ukládat úvěrovým institucím, nad nimiž vykonává dohled, správní peněžité sankce, poruší-li tyto instituce požadavek vyplývající z přímo použitelných právních předpisů Unie, a sankce v případě porušení nařízení či rozhodnutí ECB.
(3)
ECB přijala nařízení (EU) č. YYY/2014 (ECB/2014/17) (4), kterým podrobněji stanoví postupy, kterými se ECB, vnitrostátní příslušné orgány a vnitrostátní pověřené orgány řídí při plnění svých úkolů v oblasti dohledu podle nařízení (EU) č. 1024/2013. Nařízení (EU) č. YYY/2014 (ECB/2014/17) obsahuje ustanovení, která upravují postup ukládání správních sankcí ze strany ECB a vnitrostátních příslušných orgánů v oblasti dohledu.
(4)
V zájmu zavedení jednotného režimu ukládání sankcí ze strany ECB při plnění jejích úkolů v oblasti dohledu podle nařízení (EU) č. 1024/2013 a nařízení (EU) č. YYY/2014 (ECB/2014/17) přijala ECB doporučení ECB/2014/19 (5).
(5)
Nařízení (ES) č. 2157/1999 by mělo být zpřesněno v tom smyslu, že se použije pouze na ukládání sankcí ze strany ECB při plnění jejích úkolů v oblastech, které se netýkají dohledu, zatímco nařízení (EU) č. YYY/2014 (ECB/2014/17) se použije na ukládání správních sankcí ze strany ECB při plnění jejích úkolů v oblasti dohledu.
(6)
Při podrobnějším vymezení procesních pravidel, která se použijí na zahájení a provádění řízení o sankcích upraveného v nařízení (ES) č. 2532/98, by ECB měla vzít v úvahu stupeň přísnosti předpokládané sankce.
(7)
Nařízení (ES) č. 2157/1999 je proto třeba příslušným způsobem změnit,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Změny
Nařízení (ES) č. 2157/1999 se mění takto:
1)
Za článek 1 se vkládá nový článek 1a, který zní:
„Článek 1a
Oblast působnosti
Toto nařízení se vztahuje pouze na sankce, které může ECB uvalit při plnění svých úkolů v oblastech, které se netýkají dohledu. Nevztahuje se na správní sankce, které může ECB uvalit při plnění svých úkolů v oblasti dohledu.“
2)
Za článek 1a se vkládá nový článek 1b, který zní:
„Článek 1b
Nezávislá vyšetřovací jednotka
1. Pro účely rozhodování, zda má být zahájeno řízení o sankcích podle článku 2 a uplatněny pravomoci vymezené v článku 3, zřídí ECB vnitřní nezávislou vyšetřovací jednotku (dále jen „vyšetřovací jednotka“) složenou z vyšetřujících úředníků, kteří své vyšetřovací funkce vykonávají nezávisle na Výkonné radě a Radě guvernérů a neúčastní se jednání Výkonné rady a Rady guvernérů.
2. Má-li ECB za to, že existuje důvod domnívat se, že dochází či došlo k jednomu či více porušením, postoupí se věc Výkonné radě.
3. Pokud Výkonná rada předpokládá, že by použitelná sankce mohla přesáhnout hranici uvedenou v čl. 10 odst. 1, nepoužije se zjednodušené řízení o sankcích upravené v článku 10 a Výkonná rada věc postoupí vyšetřovací jednotce. Vyšetřovací jednotka rozhodne, zda má být zahájeno řízení o sankcích.
4. Veškeré odkazy na ECB v článcích 2 až 4, čl. 5 odst. 1 až 3 a článku 6 se považují za odkazy na vyšetřovací jednotku ECB nebo v případech, kdy se použije zjednodušené řízení o sankcích podle článku 10, na Výkonnou radu.
5. Ustanoveními tohoto článku není dotčena pravomoc příslušné národní centrální banky zahájit řízení o sankcích a provést vyšetřování v souladu s tímto nařízením.“
3)
V článku 2 se odstavec 1 nahrazuje tímto:
„1. Proti stejnému podniku nesmí být na základě stejných skutečností zahájeno více než jedno řízení o sankcích. ECB ani příslušná národní centrální banka proto nepřijme žádné rozhodnutí o tom, zda zahájí řízení o sankcích, dokud se navzájem neinformují a nekonzultují.“
4)
V článku 2 se odstavec 3 nahrazuje tímto:
„3. Buď ECB, nebo případně příslušná národní centrální banka, jsou na základě žádosti oprávněny se navzájem podporovat a spolupracovat v řízení o sankcích, zejména předáváním informací, které jsou pokládány za relevantní.
V odstavcích 1 a 3 se zrušují následující slova: „Výkonná rada“.“
5)
Za článek 7 se vkládá nový článek 7a, který zní:
„Článek 7a
Předložení návrhu Výkonné radě
1. Pokud se vyšetřovací jednotka či případně příslušná národní centrální banka po ukončení řízení o sankcích domnívá, že by měla být příslušnému podniku uložena sankce, předloží Výkonné radě návrh, v němž stanoví, že se příslušný podnik dopustil porušení, a uvede výši sankce, která má být uložena.
2. Vyšetřovací jednotka či příslušná národní centrální banka založí svůj návrh jen na skutečnostech a námitkách, k nimž se příslušný podnik měl možnost vyjádřit.
3. Pokud se Výkonná rada domnívá, že spis předložený vyšetřovací jednotkou či příslušnou národní centrální bankou je neúplný, může jí spis vrátit spolu s odůvodněnou žádostí o dodatečné informace.
4. Pokud Výkonná rada na základě úplného spisu s návrhem vyšetřovací jednotky či příslušné národní centrální banky na uvalení sankce na příslušný podnik souhlasí, přijme rozhodnutí v souladu s návrhem předloženým vyšetřovací jednotkou či příslušnou národní centrální bankou.
5. Pokud se Výkonná rada na základě úplného spisu domnívá, že skutečnosti popsané v návrhu vyšetřovací jednotky či příslušné národní centrální banky nepředstavují dostatečný důkaz, že došlo porušení, může přijmout rozhodnutí, kterým případ ukončí.
6. Pokud Výkonná rada na základě úplného spisu souhlasí se závěrem, že se příslušný podnik dopustil porušení, tak je uvedeno v návrhu vyšetřovací jednotky či příslušné národní centrální banky, avšak nesouhlasí s navrhovanou sankcí, přijme rozhodnutí, v němž stanoví sankci, kterou považuje za přiměřenou.
7. Pokud Výkonná rada na základě úplného spisu nesouhlasí s návrhem vyšetřovací jednotky či příslušné národní centrální banky, ale dojde k závěru, že se příslušný podnik dopustil jiného porušení, anebo že k podání příslušného návrhu vyšetřovací jednotkou či příslušnou národní centrální bankou je dán jiný skutkový základ, písemně informuje příslušný podnik o svých zjištěních a o námitkách, které proti němu byly vzneseny.
8. Výkonná rada přijme rozhodnutí, kterým určí, zda se příslušný podnik dopustil porušení a případně jaká sankce na něj má být uvalena. Rozhodnutí přijatá Výkonnou radou se zakládají jen na skutečnostech a námitkách, k nimž se příslušný podnik měl možnost vyjádřit.“
Článek 2
Závěrečná ustanovení
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné v členských státech v souladu se Smlouvami.
Ve Frankfurtu nad Mohanem dne .
ROZPORZĄDZENIE EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO (UE) NR 469/2014
z dnia 16 kwietnia 2014 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2157/1999 w sprawie uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji (EBC/1999/4)
(EBC/2014/18)
RADA PREZESÓW EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności art. 132 ust. 3,
uwzględniając Statut Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, w szczególności art. 34 ust. 3 i art. 19 ust. 1,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2532/98 z dnia 23 listopada 1998 r. dotyczące uprawnień Europejskiego Banku Centralnego do nakładania sankcji (1), w szczególności art. 6 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Europejski Bank Centralny (EBC) stosuje rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (WE) nr 2157/1999 (EBC/1999/4) (2) do nakładania sankcji w ramach dziedzin podlegających jego kompetencji, w tym w szczególności w odniesieniu do implementacji polityki pieniężnej Unii, prowadzenia systemów płatności oraz zbierania informacji statystycznych.
(2)
Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 (3) upoważnia EBC do nakładania na nadzorowane przez EBC instytucje kredytowe administracyjnych sankcji finansowych - w przypadku naruszenia przez te instytucje wymogów wynikających z mających bezpośrednie zastosowanie przepisów prawa Unii, oraz sankcji - w przypadku naruszenia rozporządzeń lub decyzji EBC.
(3)
EBC przyjął rozporządzenie Europejskiego Banku Centralnego (UE) nr YYY/2014 (EBC/2014/17) (4), które doprecyzowuje procedury dotyczące wykonywania przez EBC, właściwe organy krajowe oraz wyznaczone organy krajowe zadań nadzorczych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. Rozporządzenie (UE) nr YYY/2014 (EBC/2014/17) zawiera postanowienia dotyczące procedury nakładania sankcji administracyjnych przez EBC i właściwe organy krajowe w dziedzinie nadzoru.
(4)
W celu ustanowienia spójnych zasad w zakresie nakładania sankcji przez EBC w ramach wykonywania zadań nadzorczych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 i rozporządzenia (UE) nr YYY/2014 (EBC/2014/17) EBC przyjął zalecenie EBC/2014/19 (5).
(5)
Rozporządzenie (WE) nr 2157/1999 powinno zostać doprecyzowane poprzez stwierdzenie, że ma ono zastosowanie wyłącznie do nakładania przez EBC sankcji w ramach wykonywania zadań banku centralnego niedotyczących nadzoru, natomiast do nakładania przez EBC sankcji administracyjnych w ramach wykonywania zadań nadzorczych stosuje się rozporządzenie (UE) nr YYY/2014 (EBC/2014/17).
(6)
Doprecyzowując zasady proceduralne mające zastosowanie do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie naruszenia, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 2532/98, EBC powinno brać pod uwagę stopień dotkliwości przewidywanej sankcji.
(7)
Rozporządzenie (WE) nr 2157/1999 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zmiany
W rozporządzeniu (WE) nr 2157/1999 wprowadza się następujące zmiany:
1)
po art. 1 dodaje się nowy art. 1a w brzmieniu:
„Artykuł 1a
Zakres
Niniejsze rozporządzenie stosuje się wyłącznie do sankcji nakładanych przez EBC w ramach wykonywania zadań banku centralnego niedotyczących nadzoru. Rozporządzenia nie stosuje się do sankcji administracyjnych nakładanych przez EBC w ramach wykonywania zadań nadzorczych.”;
2)
po art. 1a dodaje się nowy art. 1b w brzmieniu:
„Artykuł 1b
Niezależna jednostka dochodzeniowa
1. Na potrzeby podejmowania decyzji w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia zgodnie z art. 2 oraz wykonywania uprawnień określonych w art. 3 EBC ustanawia wewnętrzną niezależną jednostkę dochodzeniową (zwaną dalej „jednostką dochodzeniową”), złożoną z funkcjonariuszy dochodzeniowych, którzy wykonują funkcje dochodzeniowe niezależnie od Zarządu i Rady Prezesów i nie biorą udziału w posiedzeniach Zarządu i Rady Prezesów.
2. Jeżeli EBC stwierdzi, że istnieją podstawy, aby przypuszczać, że dochodzi lub doszło do popełnienia jednego lub większej ilości naruszeń, sprawę przedkłada się Zarządowi.
3. Jeżeli Zarząd uzna, że mająca zastosowanie sankcja może przekroczyć próg określony w art. 10 ust. 1, nie stosuje procedury uproszczonej określonej w art. 10 i przekazuje sprawę jednostce dochodzeniowej. Jednostka dochodzeniowa podejmuje decyzję w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia.
4. Zawarte w art. 2-4, art. 5 ust. 1-3 i art. 6 odniesienia do EBC należy rozumieć jako odniesienia do jednostki dochodzeniowej EBC lub - jeżeli zastosowanie ma procedura uproszczona określona w art. 10 - jako odniesienia do Zarządu.
5. Postanowienia niniejszego artykułu nie ograniczają właściwości odpowiedniego krajowego banku centralnego do wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia oraz prowadzenia dochodzenia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.”;
3)
art. 2 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Na podstawie tych samych faktów można wszcząć przeciwko temu samemu przedsiębiorstwu nie więcej niż jedno postępowanie w sprawie naruszenia. Z tego powodu ani EBC, ani właściwy krajowy bank centralny nie podejmą żadnej decyzji w sprawie wszczęcia lub zaniechania wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia do chwili wzajemnej wymiany informacji i konsultacji.”;
4)
art. 2 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. W zależności od sytuacji EBC lub właściwy krajowy bank centralny są, na żądanie, upoważnione do udzielania sobie wzajemnie pomocy oraz współpracy w trakcie przeprowadzania postępowania w sprawie naruszenia, w szczególności przy przekazywaniu informacji, które mogą okazać się istotne.”;
5)
po art. 7 dodaje się nowy art. 7a w brzmieniu:
„Artykuł 7a
Przedłożenie propozycji Zarządowi
1. Jeżeli po przeprowadzeniu postępowania w sprawie naruszenia jednostka dochodzeniowa lub, w odpowiednich przypadkach, właściwy krajowy bank centralny stwierdzi, że na przedsiębiorstwo należy nałożyć sankcję, przedkłada Zarządowi odpowiednią propozycję stwierdzającą, że przedsiębiorstwo to popełniło naruszenie, i określającą wysokość sankcji, jaka ma zostać nałożona.
2. Jednostka dochodzeniowa lub, w odpowiednich przypadkach, właściwy krajowy bank centralny opiera swoją propozycję jedynie na faktach i zarzutach, co do których przedsiębiorstwo miało możliwość wypowiedzenia się.
3. Jeżeli Zarząd stwierdzi, że dokumentacja przedłożona przez jednostkę dochodzeniową lub, w odpowiednich przypadkach, właściwy krajowy bank centralny jest niekompletna, może zwrócić akta jednostce dochodzeniowej lub właściwemu krajowemu bankowi centralnemu wraz z uzasadnionym wnioskiem o dodatkowe informacje.
4. Jeżeli Zarząd na podstawie kompletnej dokumentacji zgadza się z propozycją jednostki dochodzeniowej lub, w odpowiednich przypadkach, właściwego krajowego banku centralnego co do nałożenia sankcji na przedsiębiorstwo, przyjmuje decyzję zgodną z propozycją jednostki dochodzeniowej lub właściwego krajowego banku centralnego.
5. Jeżeli Zarząd na podstawie kompletnej dokumentacji stwierdzi, że fakty opisane w propozycji jednostki dochodzeniowej lub, w odpowiednich przypadkach, właściwego krajowego banku centralnego nie stanowią dostatecznych dowodów popełnienia naruszenia, może przyjąć decyzję zamykającą sprawę.
6. Jeżeli Zarząd na podstawie kompletnej dokumentacji zgadza się z ustaleniem zawartym w propozycji jednostki dochodzeniowej lub, w odpowiednich przypadkach, właściwego krajowego banku centralnego co do tego, że dany podmiot popełnił naruszenie, lecz nie zgadza się z propozycją sankcji, przyjmuje decyzję określającą sankcję, jaką uważa za właściwą.
7. Jeżeli Zarząd na podstawie kompletnej dokumentacji nie zgadza się z propozycją jednostki dochodzeniowej lub, w odpowiednich przypadkach, właściwego krajowego banku centralnego, lecz stwierdza popełnienie przez przedsiębiorstwo innego naruszenia lub inną podstawę faktyczną propozycji jednostki dochodzeniowej lub, w odpowiednich przypadkach, właściwego krajowego banku centralnego, informuje przedsiębiorstwo na piśmie o swoich ustaleniach i zarzutach zgłoszonych przeciwko temu przedsiębiorstwu.
8. Zarząd przyjmuje decyzję określającą, czy przedsiębiorstwo popełniło naruszenie, i określającą ewentualną sankcję. Decyzje przyjmowane przez Zarząd mogą być oparte jedynie na faktach i zarzutach, co do których przedsiębiorstwo miało możliwość wypowiedzenia się.”.
Artykuł 2
Przepisy końcowe
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia