NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 421/2014
ze dne 16. dubna 2014,
kterým se mění směrnice 2003/87/ES o vytvoření systému pro obchodování s povolenkami na emise skleníkových plynů ve Společenství s cílem provést do roku 2020 mezinárodní dohodu o uplatňování jednotného celosvětového tržního opatření na emise z mezinárodní letecké dopravy
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 192 odst. 1 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
po konzultaci s Výborem regionů,
v souladu s řádným legislativním postupem (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Odvětví letecké dopravy má výrazně mezinárodní povahu. Globální přístup k řešení emisí z mezinárodní letecké dopravy nabízí nejlepší vyhlídky na zajištění dlouhodobé udržitelnosti
(2)
Unie se snaží zabezpečit budoucí mezinárodní dohody pro regulaci emisí skleníkových plynů z letecké dopravy, přičemž v mezidobí samostatně omezuje dopady změny klimatu způsobené činnostmi spojenými s provozováním letecké dopravy na letiště a z letišť v Unii. S cílem zajistit, aby se tyto cíle vzájemně doplňovaly a nevylučovaly, je vhodné vzít v úvahu vývoj na mezinárodních fórech a stanoviska na těchto fórech přijatá, a zejména zohlednit usnesení obsahující „Konsolidovaný přehled prováděných politik a postupů organizace ICAO v oblasti ochrany životního prostředí“, přijatý dne 4. října 2013 na 38. zasedání shromáždění Mezinárodní organizace pro civilní letectví (ICAO).
(3)
S cílem udržet dynamiku dosaženou na 38. zasedání shromáždění ICAO v roce 2013 a usnadnit pokrok na nadcházejícím 39. zasedání shromáždění ICAO v roce 2016 je proto žádoucí pokládat požadavky stanovené ve směrnici Evropského parlamentu a Rady 2003/87/ES (3) dočasně za splněné pro období do 31. prosince 2016, pokud jde o lety na letiště a z letišť v zemích mimo Evropský hospodářský prostor (EHP). Unie při tom zdůrazňuje, že stejně jako lze uplatňovat právní požadavky na lety na letiště a z letišť nacházející se ve státech EHP, lze zároveň uplatňovat právní požadavky na větší podíl emisí z letů mezi těmito letišti. Za účelem zajištění právní jistoty pro účely této odchylky by měly být lety mezi letišti ve státech EHP a letišti v zemích, které přistoupily k Unii v roce 2013, považovány za lety mezi státy EHP.
(4)
Je třeba připomenout, že podle směrnice 2003/87/ES určí způsob použití příjmů z dražby povolenek členské státy. Tyto příjmy nebo jejich ekvivalent ve finanční hodnotě by se měly využít za účelem boje proti změně klimatu v Unii a třetích zemích mimo jiné na opatření ke snižování emisí skleníkových plynů, na přizpůsobení se dopadům změny klimatu v Unii a ve třetích zemích, zejména v rozvojových zemích, na financování výzkumu a vývoje v oblasti zmírňování a přizpůsobování se, včetně letectví a letecké dopravy, na snížení emisí prostřednictvím nízko emisní dopravy a na pokrytí nákladů na správu systému Unie. Výnosy z dražby nebo jejich ekvivalent ve finanční hodnotě by měly být použity také na financování příspěvků do Globálního fondu pro energetickou účinnost a obnovitelnou energii a na opatření proti odlesňování. Transparentní používání příjmu získaných z dražeb povolenek podle směrnice 2003/87/ES je zásadní pro podporu závazků Unie. Podle nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 525/2013 (4) mají členské státy předložit Komisi zprávu o použití příjmů z dražby těchto povolenek.
(5)
Odchylky stanovené v tomto nařízení zohledňují výsledky dvoustranných a mnohostranných vztahů se třetími zeměmi, které Komise bude jménem Unie rozvíjet i nadále s cílem podpořit využívání tržních mechanismů ke snížení emisí z letecké dopravy.
(6)
Je třeba připomenout, že směrnice 2003/87/ES stanoví možnost přijmout opatření, kterými se mění činnosti v oblasti letecké dopravy uvedené v příloze I této směrnice, pokud třetí země zavede opatření ke snížení dopadu letecké dopravy na změnu klimatu.
(7)
Vyjednávání všech dohod mezi Unií a třetími zeměmi v oblasti letecké dopravy by mělo mít za cíl zajistit flexibilitu Unie při přijímání environmentálních opatření, a to i s ohledem na opatření ke zmírnění dopadu letecké dopravy na změnu klimatu.
(8)
Aby se zamezilo narušení hospodářské soutěže, je důležité, aby se všemi lety na stejné trase bylo zacházeno stejným způsobem.
(9)
S cílem zabránit nepřiměřené administrativní zátěži u nejmenších provozovatelů letadel by mělo být do přílohy I směrnice 2003/87/ES doplněno dočasné osvobození. Provozovatelé letadel, kteří nejsou provozovatelem neobchodní letecké dopravy produkující méně než 1 000 tun CO2 ročně by měli být proto vyňati z oblasti působnosti této směrnice, a to od 1. ledna 2013 do 31. prosince 2020.
(10)
Je vhodné umožnit použití alternativního přístupu provozovatelům letadel, kteří jsou malými producenty emisí, pro ověření jejich emisí za účelem dalšího snížení jejich administrativní zátěže. Členské státy by měly být schopny zavést zjednodušující opatření, která řeší zejména potřeby provozovatelů letadel v neobchodní letecké dopravě, kteří jsou malými producenty emisí.
(11)
Zvláštní pozornost by měla být věnována zmírnění nebo dokonce odstranění jakýchkoli problémů týkajících se dostupnosti a konkurenceschopnosti, které se mohou vyskytnout u nejvzdálenějších regionů Unie. S ohledem na tuto skutečnost by měly být také lety mezi letištěm, které se nachází v některém z nejvzdálenějších regionů ve smyslu článku 349 Smlouvy o fungování Evropské unie (dále jen „Smlouva o fungování EU“), a letištěm nacházejícím se v jiném regionu EHP, zahrnuty do odchylky stanovené v rámci tohoto nařízení.
(12)
V zájmu zajištění právní jistoty pro provozovatele letadel a vnitrostátní orgány je vhodné prodloužit lhůtu pro vyřazení povolenek a vykázání emisí za rok 2013 do roku 2015.
(13)
Pro účely uplatňování této odchylky je důležité připomenout, že metodami pro přidělování a vydávání povolenek provozovatelům letadel jsou i nadále metody stanovené směrnicí 2003/87/ES, tedy metody vycházející z ověřených údajů o tunokilometrech za relevantní období zmíněná v uvedené směrnici.
(14)
Po skončení shromáždění organizace ICAO v roce 2016 a na základě jeho vstupů by Komise měla předložit Evropskému parlamentu a Radě úplnou zprávu. V této zprávě by Komise měla mimo jiné zvážit všechny možnosti pokrytí emisí z činností v oblasti letecké dopravy a případně rychle navrhnout opatření s cílem zajistit, aby byl zohledněn mezinárodní vývoj a byly řešeny veškeré otázky týkající se uplatňování odchylky. Komise by měla rovněž věnovat zvláštní pozornost environmentální účinnosti systému obchodování s emisemi Evropské unie (EU ETS), a v této souvislosti konkrétnímu přispění odvětví letecké dopravy, včetně způsobů, jak lépe sladit pravidla platná pro činnosti v oblasti letecké dopravy i stacionárních zařízení.
(15)
Jelikož cílů tohoto nařízení, totiž zavedení dočasné odchylky pro monitorování, vykazování a vyřazování povolenek z letů do zemí a ze zemí mimo EHP od 1. ledna 2013 do 31. prosince 2016, ulehčení administrativní zátěže a zjednodušení správy tohoto systému, nemůže být dosaženo uspokojivě členskými státy, ale spíše jich z důvodu jeho rozsahu a účinků může být lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje toto nařízení rámec toho, co je nezbytné pro dosažení těchto cílů.
(16)
Je nezbytné poskytnout provozovatelům letadel a vnitrostátním orgánům právní jistotu s ohledem na lhůtu pro vyřazení emisních povolenek do 30. dubna 2014, jak je uvedeno ve směrnici 2003/87/ES. Toto nařízení by tedy mělo být uplatňováno ode dne jeho přijetí.
(17)
Směrnice 2003/87/ES by měla být odpovídajícím způsobem změněna,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Směrnice 2003/87/ES se mění takto:
1)
Vkládá se tento nový článek, který zní:
„Článek 28a
Odchylky platné do roku 2020 před provedením mezinárodní dohody o uplatňování jednotného celosvětového tržního opatření
1. Odchylně od čl. 12 odst. 2a, čl. 14 odst. 3 a článku 16 členské státy považují požadavky stanovené v uvedených ustanoveních za splněné a nepřijímají žádná opatření vůči provozovatelům letadel, pokud jde o:
a)
veškeré emise z letů na letiště nebo z letišť v zemích mimo Evropský hospodářský prostor (EHP) za každý kalendářní rok, a to od 1. ledna 2013 do 31. prosince 2016;
b)
veškeré emise z letů mezi letištěm, které se nachází v některém z nejvzdálenějších regionů ve smyslu článku 349 Smlouvy o fungování EU, a letištěm nacházejícím se v jiném regionu EHP za každý kalendářní rok, a to od 1. ledna 2013 do 31. prosince 2016;
c)
vyřazení povolenek odpovídajících ověřeným emisím z letů mezi letišti ve státech EHP za rok 2013, které probíhá do 30. dubna 2015, a nikoli do 30. dubna 2014, a ověřeným emisím z těchto letů za rok 2013, které se vykazují do 31. března 2015, a nikoli do 31. března 2014.
Pro účely článků 11a, 12 a 14 se ověřené emise z jiných letů, než jsou lety uvedené v tomto prvním pododstavci, považují za ověřené emise provozovatele letadel.
2. Odchylně od čl. 3e odst. 5 a článku 3f se provozovateli letadla, který využívá odchylek stanovených v odst. 1 písm. a) a b) tohoto článku, vydají bezplatné povolenky v počtu sníženém úměrně ke snížení počtu povinně vyřazených povolenek, které jsou v uvedených písmenech stanoveny.
Odchylně od čl. 3f odst. 8 se povolenky, které nejsou přiděleny v důsledku uplatňování prvního pododstavce tohoto odstavce, zruší.
Pokud jde o činnost v období od 1. ledna 2013 do 31. prosince 2016, členské státy zveřejní počet bezplatných povolenek v oblasti letectví přidělených jednotlivým provozovatelům letadel do 1. srpna 2014.
3. Odchylně od článku 3d členské státy vydraží povolenky v oblasti letectví v počtu sníženém úměrně ke snížení celkového počtu vydaných povolenek.
4. Odchylně od čl. 3d odst. 3 se počet povolenek, který má být jednotlivými členskými státy vydražen na období od 1. ledna 2013 do 31. prosince 2016, sníží tak, aby odpovídal podílu přidělených emisí z letecké dopravy u letů, které nepodléhají odchylkám stanoveným v odst. 1 písm. a) a b) tohoto článku.
5. Odchylně od článku 3g nejsou provozovatelé letadel povinni předkládat plány pro monitorování stanovující opatření pro monitorování a vykazování emisí u letů, které podléhají odchylkám stanoveným v odst. 1 písm. a) a b) tohoto článku.
6. Odchylně od článků 3g, 12, 15 a 18a platí, že je-li celkový roční objem emisí provozovatele letadel nižší než 25 000 tun CO2, považují se jeho emise za ověřené, jestliže jsou stanoveny pomocí nástroje pro malé producenty emisí, který byl schválen nařízením Komise (EU) č. 606/2010 (5) a do kterého organizace Eurocontrol doplnila údaje ze svého nástroje pro podporu systému ETS. Členské státy mohou pro provozovatele letadel neobchodní letecké dopravy zavést zjednodušené postupy, pokud tyto postupy zajišťují stejnou přesnost jako nástroj pro malé producenty emisí.
7. Pro účely tohoto článku se lety mezi letišti ve státech EHP a zeměmi, které přistoupily k Unii v roce 2013, považují za lety mezi letišti ve státech EHP.
8. Komise pravidelně, a to nejméně jednou ročně, informuje Evropský parlament a Radu o pokroku dosaženém v jednáních v rámci Mezinárodní organizace pro civilní letectví (ICAO) a o úsilí zaměřeném na prosazení mezinárodního přijetí tržních mechanismů mezi třetími zeměmi. V návaznosti na shromáždění organizace ICAO v roce 2016 Komise předloží Evropskému parlamentu a Radě zprávu o krocích zaměřených na uplatňování mezinárodní dohody o celosvětovém tržním opatření od roku 2020, které sníží nediskriminačním způsobem emise skleníkových plynů z letecké dopravy, a o informacích týkajících se využití příjmů, jež předkládají členské státy v souladu s článkem 17 nařízení (EU) č. 525/2013.
Komise ve své zprávě posoudí, a v případě potřeby připojí, návrhy reagující na tento vývoj týkající se vhodného rozsahu pro pokrytí emisí z letů uskutečňovaných na letiště nebo z letišť v zemích mimo EHP od 1. ledna 2017. Komise ve své zprávě rovněž zváží řešení dalších otázek, které mohou při uplatňování odstavců 1 až 4 tohoto článku vyvstat, přičemž zachová zásadu rovného zacházení se všemi provozovateli letadel na téže trase.
(5) Nařízení Komise (EU) č. 606/2010 ze dne 9. července 2010 o schválení zjednodušeného nástroje vytvořeného Evropskou organizací pro bezpečnost letového provozu (Eurocontrol) pro odhad spotřeby paliva některých provozovatelů letadel s nízkými emisemi (Úř. věst. L 175, 10.7.2010, s. 25).“" 						
2)
V příloze I se ve sloupci „Činnosti“ tabulky pod nadpisem „Letectví“ v druhém pododstavci doplňuje nové písmeno, které zní:
„k)
od 1. ledna 2013 do 31. prosince 2020 lety, jež by jinak spadaly pod tuto činnost, vykonávané provozovatelem neobchodní letecké dopravy, který provozuje lety s celkovou roční produkcí emisí nižší než 1 000 tun za rok.“
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost dnem vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 30. dubna 2014.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
Ve Štrasburku dne 16. dubna 2014.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 421/2014
z dnia 16 kwietnia 2014 r.
zmieniające dyrektywę 2003/87/WE ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie, w celu wprowadzenia w życie do 2020 r. porozumienia międzynarodowego w sprawie stosowania jednego międzynarodowego środka rynkowego do emisji z międzynarodowego lotnictwa
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Sektor lotnictwa ma zdecydowanie międzynarodowy charakter. Ogólnoświatowe podejście do przeciwdziałania emisjom pochodzącym z międzynarodowego lotnictwa stwarza najlepsze perspektywy zapewnienia długookresowej równowagi.
(2)
Unia dąży do zawarcia przyszłego międzynarodowego porozumienia mającego na celu kontrolę emisji gazów cieplarnianych z lotnictwa, a w międzyczasie ogranicza za pomocą autonomicznych działań wpływ wywierany na zmianę klimatu przez działania lotnicze prowadzone z i do lotnisk w Unii. W celu zapewnienia, aby cele te nawzajem się uzupełniały, a nie pozostawały w sprzeczności, należy wziąć pod uwagę rozwój sytuacji na forach międzynarodowych i przyjmowane na nich stanowiska, a w szczególności uwzględnić rezolucję zawierającą „Skonsolidowane oświadczenie o kontynuowaniu polityk i praktyk ICAO odnoszących się do ochrony środowiska”, przyjętą w dniu 4 październik 2013 r. na 38. sesji Zgromadzenia Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO).
(3)
W związku z tym, aby utrzymać tempo prac osiągnięte w trakcie 38. sesji Zgromadzenia ICAO w 2013 r. oraz ułatwić postęp na zbliżającej się 39. sesji w 2016 r., pożądane jest tymczasowe uznanie wymogów określonych w dyrektywie 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3) za spełnione w okresie do dnia 31 grudnia 2016 r. w odniesieniu do lotów do i z lotnisk w państwach spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG). Podejmując tego rodzaju kroki, Unia podkreśla, że wymogi prawne mogą być stosowane w odniesieniu do lotów do i z lotnisk znajdujących się w państwach EOG, w taki sam sposób, jak wymogi prawne mogą zostać stosowane w odniesieniu do emisji pochodzących z lotów pomiędzy takimi lotniskami. W celu zapewnienia pewności prawa, do celów niniejszego odstępstwa, loty pomiędzy lotniskami znajdującymi się w państwach EOG a lotniskami znajdującymi się w państwach, które przystąpiły do Unii w 2013 r., powinny być uważane za loty między państwami EOG.
(4)
Należy przypomnieć, że zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE do państw członkowskich należy określenie, w jaki sposób zostaną wykorzystane dochody z rozdzielania uprawnień do emisji w drodze sprzedaży aukcyjnej. Dochody te lub ich równowartość finansowa powinny zostać wykorzystane do przeciwdziałania zmianom klimatu w Unii i w państwach trzecich, między innymi na środki mające na celu ograniczenie emisji gazów cieplarnianych, do dokonania dostosowań z myślą o skutkach zmian klimatu w Unii i w państwach trzecich, zwłaszcza w krajach rozwijających się, do finansowania badań naukowych i rozwoju w zakresie łagodzenia zmian klimatu i dostosowania się do nich, w szczególności w dziedzinie aeronautyki i transportu lotniczego, do ograniczenia emisji poprzez transport niskoemisyjny, oraz na pokrycie kosztów zarządzania systemem unijnym. Wpływy ze sprzedaży aukcyjnej lub ich równowartość finansowa powinny być również przekazywane na rzecz Globalnego Funduszu Efektywności Energetycznej oraz Energii Odnawialnej, a także na finansowanie środków mających na celu zapobieganie wylesianiu. Przejrzystość w zakresie wykorzystywania dochodów ze sprzedaży na aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na mocy dyrektywy 2003/87/WE jest kluczowym elementem wspierającym zobowiązania Unii. Na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 525/2013 (4) państwa członkowskie mają przedłożyć Komisji sprawozdanie na temat wykorzystania dochodów z aukcji takich uprawnień do emisji.
(5)
Odstępstwa przewidziane w niniejszym rozporządzeniu uwzględniają wyniki rozmów dwustronnych i wielostronnych z państwami trzecimi, które Komisja będzie kontynuować w imieniu Unii, w celu propagowania wykorzystywania mechanizmów rynkowych do ograniczenia emisji z lotnictwa.
(6)
Należy przypomnieć, że dyrektywa 2003/87/WE przewiduje możliwość przyjęcia środków zmieniających działania lotnicze wymienione w załączniku I do tej dyrektywy w przypadku, gdy państwo trzecie wprowadza środki mające na celu zmniejszenie wpływu działań lotniczych na zmiany klimatu.
(7)
Negocjacje w sprawie wszelkich porozumień dotyczących lotnictwa zawieranych przez Unię z państwami trzecimi powinny mieć na celu zachowanie dla Unii elastyczności przy podejmowaniu działań w zakresie ochrony środowiska, w tym środków mających łagodzić wpływ lotnictwa na zmiany klimatu.
(8)
W celu uniknięcia zakłóceń konkurencji ważne jest, aby wszystkie loty na tej samej trasie były traktowane w ten sam sposób.
(9)
W celu dalszego unikania nieproporcjonalnych obciążeń administracyjnych wobec najmniejszych operatorów statków powietrznych, do załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE należy dodać tymczasowe wyłączenie. Należy zatem wyłączyć operatorów statków powietrznych wykonujących niezarobkowe przewozy lotnicze i emitujących mniej niż 1 000 ton CO2 rocznie z zakresu stosowania tej dyrektywy od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.
(10)
Należy umożliwić operatorom statków powietrznych, którzy są małymi podmiotami uczestniczącymi w systemie, stosowanie alternatywnych metod weryfikacji ich emisji w celu dalszego zmniejszenia nałożonych na nich obciążeń administracyjnych. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość wdrażania środków upraszczających ukierunkowanych w szczególności na potrzeby operatorów statków powietrznych wykonujących niezarobkowe przewozy lotnicze, którzy są małymi podmiotami uczestniczącymi w systemie.
(11)
Należy zwrócić szczególną uwagę na łagodzenie, a nawet eliminowanie wszelkich problemów związanych z dostępnością i konkurencyjnością, z którymi borykają się najbardziej oddalone regiony unijne. W związku z powyższym odstępstwo przewidziane na mocy niniejszego rozporządzenia powinno mieć również zastosowanie do lotów pomiędzy lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) a lotniskiem znajdującym się w innym regionie EOG.
(12)
W celu zapewnienia pewności prawa operatorom statków powietrznych i organom krajowym należy zezwolić na umarzanie uprawnień i przedstawianie sprawozdań do 2015 r. w odniesieniu do emisji za 2013 r.
(13)
W odniesieniu do zastosowania niniejszego odstępstwa należy przypomnieć, że metodami określania przydziału i wydawania uprawnień do emisji operatorom statków powietrznych pozostają metody określone w dyrektywie 2003/87/WE, to znaczy obliczanie na podstawie zweryfikowanych danych dotyczących tonokilometrów w odniesieniu do odpowiednich okresów, o których mowa w tej dyrektywie.
(14)
Po Zgromadzeniu ICAO w 2016 r. oraz przy uwzględnieniu jego wyników Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie pełne sprawozdanie. W sprawozdaniu tym Komisja powinna między innymi przeanalizować wszystkie opcje dotyczące zakresu emisji z działań lotniczych oraz w razie potrzeby zaproponować niezwłocznie środki, aby zapewnić uwzględnienie rozwoju sytuacji na arenie międzynarodowej oraz wszelkich kwestii dotyczących stosowania odstępstwa. Komisja powinna też zwrócić szczególną uwagę na skuteczność Systemu handlu uprawnieniami do emisji Unii Europejskiej z punktu widzenia ochrony środowiska i w związku z tym na szczególny wkład sektora lotnictwa, łącznie z warunkami lepszego dostosowania przepisów mających zastosowanie odpowiednio do działań lotniczych i instalacji stacjonarnych.
(15)
Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie wprowadzenie tymczasowego odstępstwa od wymogów monitorowania, sprawozdawczości i umarzania uprawnień do emisji z lotów do i z państw spoza EOG od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., zmniejszenie obciążeń administracyjnych i uproszczenie zarządzania systemem, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary i skutki proponowanego działania możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(16)
Istotne jest zapewnienie operatorom statków powietrznych i organom krajowym pewności prawa w związku z wyznaczonym na 30 kwietnia 2014 r. terminem umorzenia, o którym mowa w dyrektywie 2003/87/WE. W związku z powyższym niniejsze rozporządzenie należy stosować od dnia jego przyjęcia.
(17)
Należy odpowiednio zmienić dyrektywę 2003/87/WE,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W dyrektywie 2003/87/WE wprowadza się następujące zmiany:
1)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 28a
Odstępstwa stosowane przed wdrożeniem do 2020 r. porozumienia międzynarodowego w sprawie stosowania jednego międzynarodowego środka rynkowego
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 12 ust. 2a, art. 14 ust. 3 i art. 16 państwa członkowskie uznają wymogi określone w tych przepisach za spełnione i nie podejmują działań przeciwko operatorom statków powietrznych w odniesieniu do:
a)
wszystkich emisji pochodzących z lotów do i z lotnisk znajdujących się w państwach spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) w każdym roku kalendarzowym, od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;
b)
wszystkich emisji pochodzących z lotów pomiędzy lotniskiem znajdującym się w regionie najbardziej oddalonym w rozumieniu art. 349 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) a lotniskiem znajdującym się w innym regionie EOG w każdym roku kalendarzowym, od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.;
c)
umorzenia uprawnień odpowiadających zweryfikowanym emisjom w 2013 r. pochodzącym z lotów między lotniskami znajdującymi się w państwach EOG, dokonywanego do dnia 30 kwietnia 2015 r., zamiast do dnia 30 kwietnia 2014 r. oraz zgłoszenia zweryfikowanych emisji dla tych lotów w 2013 r. do dnia 31 marca 2015 r., zamiast do dnia 31 marca 2014 r.
Do celów art. 11a, 12 i 14 zweryfikowane emisje z lotów innych niż te, o których mowa w akapicie pierwszym, są uznawane za zweryfikowane emisje operatora statków powietrznych.
2. Na zasadzie odstępstwa od art. 3e ust. 5 i art. 3f operator statków powietrznych korzystający z odstępstw przewidzianych w ust. 1 lit. a) oraz b) niniejszego artykułu otrzymuje liczbę bezpłatnych uprawnień do emisji zmniejszoną proporcjonalnie do ograniczenia obowiązku umorzenia uprawnień przewidzianego w tych literach.
Na zasadzie odstępstwa od art. 3f ust. 8 uprawnienia nieprzydzielone w wyniku zastosowania akapitu pierwszego niniejszego ustępu są anulowane.
W odniesieniu do działań w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., do dnia 1 sierpnia 2014 r. państwa członkowskie publikują liczbę bezpłatnych uprawnień do emisji lotniczych przydzielonych każdemu operatorowi.
3. Na zasadzie odstępstwa od art. 3d państwa członkowskie sprzedają na aukcji liczbę uprawnień do emisji lotniczych zmniejszoną proporcjonalnie do ograniczenia całkowitej liczby wydanych uprawnień.
4. Na zasadzie odstępstwa od art. 3d ust. 3 liczba uprawnień, które mają być sprzedane na aukcji przez każde państwo członkowskie w odniesieniu do okresu od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. zostanie zmniejszona, aby odpowiadała udziałowi przyznanych emisji z lotnictwa w odniesieniu do lotów, do których nie mają zastosowania odstępstwa przewidziane w ust. 1 lit. a) i b) niniejszego artykułu.
5. Na zasadzie odstępstwa od art. 3g operatorzy statków powietrznych nie są zobowiązani do przedkładania planów monitorowania określających środki służące monitorowaniu emisji i składaniu odpowiednich sprawozdań w odniesieniu do lotów, do których zastosowanie mają odstępstwa przewidziane w ust. 1 lit. a) i b) niniejszego artykułu.
6. Na zasadzie odstępstwa od art. 3 g, 12, 15 i 18a, w przypadku gdy całkowite roczne emisje operatora statków powietrznych wynoszą mniej niż 25 000 ton CO2, uznaje się je za zweryfikowane emisje, jeśli określone one zostały przy zastosowaniu narzędzia dla małych podmiotów uczestniczących w systemie zatwierdzonego zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 606/2010 (5) i wypełnione przez Eurocontrol danymi pochodzącymi z jego ETS Support Facility (mechanizmu wspierającego ETS). Państwa członkowskie mogą wprowadzić uproszczone procedury dla operatorów statków powietrznych wykonujących niezarobkowe przewozy lotnicze, o ile procedury te zapewniają przynajmniej taką dokładność, jaką gwarantuje narzędzie dla małych podmiotów uczestniczących w systemie.
7. Do celów niniejszego artykułu loty pomiędzy lotniskami znajdującymi się w państwach EOG a lotniskami znajdującymi się w państwach, które przystąpiły do Unii w 2013 r., uznaje się za loty między lotniskami znajdującymi się w państwach EOG.
8. Komisja informuje regularnie, a przynajmniej raz w roku, Parlament Europejski i Radę o postępach w negocjacjach prowadzonych w ramach Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) oraz o swoich wysiłkach na rzecz zwiększania międzynarodowej akceptacji mechanizmów rynkowych wśród państw trzecich. Po Zgromadzeniu ICAO w 2016 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat działań służących wprowadzeniu w życie międzynarodowego porozumienia w sprawie międzynarodowego środka rynkowego od 2020 r., który ograniczy emisje gazów cieplarnianych z lotnictwa w niedyskryminujący sposób, w tym na temat informacji dotyczących wykorzystywania dochodów przekazanych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 17 rozporządzenia (UE) nr 525/2013.
W sprawozdaniu tym Komisja rozważa i w stosownych przypadkach przedstawia propozycje będące reakcją na te wydarzenia w odniesieniu do odpowiedniego zakresu emisji z lotów do i z lotnisk znajdujących się w państwach spoza EOG, począwszy od dnia 1 stycznia 2017 r. W sprawozdaniu tym Komisja uwzględni również rozwiązania dotyczące innych kwestii, jakie mogą wyniknąć w związku ze stosowaniem ust. 1-4 niniejszego artykułu, przy jednoczesnym zachowaniu równego traktowania wszystkich operatorów statków powietrznych na tej samej trasie.
(5) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 606/2010 z dnia 9 lipca 2010 r. w sprawie zatwierdzenia uproszczonego narzędzia do szacowania zużycia paliwa przez operatorów statków powietrznych stanowiących niewielkie źródło emisji, opracowanego przez Europejską Organizację ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej (Dz.U. L 175 z 10.7.2010, s. 25).”;" 						
2)
w załączniku I, w tabeli, kolumnie „Działania”, pod nagłówkiem „Lotnictwo”, po lit. j) dodaje się literę w brzmieniu:
„k)
od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. lotów, które w innym przypadku mieściłyby się w zakresie niniejszej kategorii działań, obsługiwanych przez operatora statków powietrznych wykonującego niezarobkowe przewozy lotnicze o łącznych rocznych emisjach wynoszących mniej niż 1 000 ton.”;
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 30 kwietnia 2014 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 16 kwietnia 2014 r.