ROZHODNUTÍ KOMISE (EU) 2015/120
ze dne 29. října 2014
o režimu státních podpor SA.27317 (C 25/09) (ex N 673/08), jež Itálie zamýšlí poskytnout na digitální projekční zařízení
(oznámeno pod číslem C(2014) 7888)
(Pouze italské znění je závazné)
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 108 odst. 2 první pododstavec této smlouvy,
s ohledem na Dohodu o Evropském hospodářském prostoru, a zejména na čl. 62 odst. 1 písm. a) této dohody,
po výzvě adresované zúčastněným stranám, aby se k věci vyjádřily (1) v souladu s výše uvedenými články, a se zřetelem k jejich vyjádřením,
vzhledem k těmto důvodům:
I. POSTUP
(1)
Dne 30. prosince 2008 oznámila Itálie Komisi svůj úmysl zavést daňové pobídky pro investice a distribuci v odvětví filmu a digitální projekce. Dne 2. dubna 2009 a 23. června 2009 zaslaly italské orgány doplňující informace.
(2)
Dopisem ze dne 22. července 2009 informovala Komise Itálii o rozhodnutí schválit daňové pobídky Itálie pro investice a distribuci v odvětví filmu. Komise zároveň informovala Itálii o rozhodnutí zahájit řízení podle čl. 108 odst. 2 Smlouvy o fungování Evropské unie týkající se daňových úlev navrhovaných pro investice do digitálních projekčních zařízení.
(3)
Rozhodnutí Komise o zahájení řízení bylo zveřejněno v Úředním věstníku Evropské unie (2). Komise vyzvala zúčastněné strany, aby se vyjádřily.
(4)
Ministerstvo kulturního dědictví, kulturních činností a cestovního ruchu a Evropská komise uspořádaly na toto téma seminář, který se konal dne 21. října 2009 v Římě.
(5)
Komise obdržela příslušné připomínky zúčastněných stran a předala je italským orgánům, aby se k nim vyjádřily. Jejich připomínky byly obdrženy dopisem zaevidovaným dne 19. ledna 2010. Následně došlo k další výměně informací, včetně doplňkových dopisů italských orgánů zaevidovaných dne 7. září 2010, 12. dubna 2011, 1. června 2011, 1. prosince 2011, 10. května 2012, 14. září 2012, 23. dubna 2013, 6. prosince 2013, 18. dubna 2014, 11. června 2014 a 1. srpna 2014.
II. POPIS OPATŘENÍ
1. Oznámené opatření
(6)
Daňové úlevy pro provozovatele kin, kteří instalují digitální projekční zařízení, byly součástí řady daňových opatření pro filmové odvětví, která italské orgány přijaly. Cílem těchto daňových opatření jako celku bylo stimulovat tržní dynamiku tak, aby byly v podmínkách příznivých pro hospodářskou soutěž podporovány umělecké filmy „italského původu“ a propagovány v Itálii i v Evropě.
(7)
Režim daňových úlev pro digitální projekci umožňuje daňovou úlevu ve výši 30 % nákladů na instalaci digitálního projekčního zařízení. Maximální roční daňová úleva činí 50 000 EUR na jeden kinosál.
(8)
Způsobilé náklady mohou vzniknout v souvislosti s:
a)
nákupem digitálních projekčních a reprodukčních zařízení;
b)
nákupem zařízení a aparatury pro příjem digitálního signálu prostřednictvím pozemního nebo satelitního vysílání;
c)
nákupem nebo pronájmem, čili leasingem, zařízení, systémů a aparatury uvedených shora. Příslušné smlouvy musí obsahovat povinnost odkoupit tento majetek po uplynutí sjednané doby pronájmu nebo ustanovení, podle něhož může uživatel využít tohoto opčního práva před uplynutím této doby;
d)
výdaji na odbornou přípravu zaměstnanců;
e)
výdaji vztahujícími se a sloužícími k rekonstrukci a uzpůsobení projekčních kabin, zařízení a doplňkových služeb a prostor využívaných dříve k promítání 35mm filmů.
Očekávané výdaje uvedené v posledních dvou bodech nesmí činit více než 20 % celkových výdajů vynaložených v rámci písmen a), b) a c).
(9)
Podle původního oznámení italských orgánů by byla podpora bezpodmínečná v případě kin, která mají jeden až čtyři kinosály, a multikin, jež mají 5 až 10 kinosálů v obcích s méně než 50 000 obyvateli. U ostatních multikin, která mají nejvýše 24 kinosálů, měla být podpora podmíněna povinností, aby 50 % programové nabídky tvořily umělecké filmy a aby alespoň 50 % kinosálů bylo uzpůsobeno na digitální projekci.
(10)
Daňová úleva se poskytuje provozovatelům kin, kteří v Itálii musí odvádět daně.
(11)
Právní základy pro tento režim jsou následující:
a)
zákon č. 244 ze dne 24. prosince 2007 o pravidlech sestavování ročního a víceletého rozpočtu státu (legge 24 dicembre 2007, n. 244, recante disposizioni per la formazione del bilancio annuale e pluriennale dello Stato);
b)
zákonné opatření č. 91 ze dne 8. srpna 2013, které bylo vydáním pozdějších předpisů změněno v zákon č. 112 ze dne 7. října 2013 (decreto legge 8 agosto 2013, n. 91, convertito, con modificazioni, in legge 7 ottobre 2013, n. 112);
c)
nová prováděcí pravidla pro daňové úlevy poskytované provozovatelům kin na zavedení a zakoupení zařízení a aparatury pro digitální projekci (nuove disposizioni applicative dei crediti d'imposta concessi alle imprese di esercizio cinematografico per l'introduzione e acquisizione di impianti e apparecchiature destinate alla proiezione digitale).
2. Pochybnosti vznesené Komisí
(12)
V rozhodnutí o zahájení řízení dospěla Komise k závěru, že oznámené opatření podpory představuje státní podporu ve smyslu čl. 107 odst. 1 SFEU. Poskytováním daňových pobídek se italský stát vzdává určitých příjmů. Na tento režim se tudíž vydávají prostředky státu. Tento režim počítá s ekonomickými výhodami pro některé podniky, v tomto případě provozovatele kin. Vzhledem k mezinárodnímu obchodu s filmy mohou mít tyto selektivní výhody dopad na obchod v rámci Unie. Komise měla pochybnosti ohledně slučitelnosti podpory.
(13)
Pochybovala v prvé řadě o nezbytnosti daňových úlev pro digitální projekci a kritizovala maximální navrhovanou výši daňové úlevy (50 000 EUR na jeden kinosál), neboť odpovídá (se sazbou 30 %) maximálním přípustným nákladům na instalaci ve výši 166 667 EUR na 1 kinosál (50 000 EUR × 100/30). Tento limit je vyšší než odhadované náklady digitálního projekčního zařízení předložené italskými orgány (100 000 EUR). Komise zpochybnila výši limitu daňové úlevy a vyjádřila obavy, že odhad nákladů na přechod není přesný. Komise navíc vyjádřila pochybnosti o tom, zda je nutné instalovat projekční zařízení 2K (3) splňující specifikace DCI (4) pro promítání italských či evropských uměleckých filmů.
(14)
Komise měla dále pochybnosti ohledně přiměřenosti navrhovaného opatření podpory a konstatovala, že velká kina si pravděpodobně mohou spíše dovolit instalovat digitální projekční zařízení bez státní podpory. Komise rovněž upozornila na to, že provozovatelé kin mají k dispozici komerční modely pro přechod, např. „virtualprint fee“ (poplatek za virtuální kopii) (5), a proto si kladla otázku, zda státní podpora na jednotku, navržená pro všechny kinosály, nebude mít za následek zánik komerčních alternativ.
(15)
Komise dále pochybovala o vhodnosti daňové úlevy v podobě opatření podpory a konstatovala, že rozpočet vyčleněný na opatření (16,8 milionu EUR) odpovídá nákladům na instalaci ve výši 56 milionů EUR, které jsou podstatně nižší než odhadované náklady na přechod (čítající 395,7 milionu EUR na základě 100 000 EUR na jeden kinosál). Kromě vhodnosti dostupných prostředků Komise také zpochybnila skutečnost, že je navržené opatření dostatečně zaměřeno na dosažení cíle zvýšit šíření italských a evropských uměleckých filmů. Vyjádřila pochybnosti o tom, že by italské orgány byly s to určit podniky v oblasti filmu s digitálními zařízeními, v nichž mají být zavedeny alternativní komerční modely, které by italským divákům poskytly širší nabídku uměleckých filmů. Jelikož z využití daňové úlevy vyplývá, že příjemce musí mít dostatečné distribuční kapacity, a jelikož opatření předpokládá, že provozovatelé kin musí sami financovat 70 % investice, byla Komise na pochybách, zda kina, která podporu potřebují nejvíce, budou moci daňovou úlevu využít. Komise navíc pochybovala o tom, že by plánovaná jednorázová podpora (oznámení se týkalo pilotního opatření v době trvání 2 let) byla udržitelným řešením problému kratší životnosti a vyšších nákladů užívání spojeného s instalací digitálních zařízení.
(16)
Komise rovněž zpochybnila hospodářské, sociální a kulturní dopady podpory. Přestože uznala, že by mohlo být ve společném zájmu, aby některý členský stát využil státní podpory na investice do přechodu na digitální technologii v kinech, požadovala ujištění ohledně technologické neutrality opatření. Konkrétně žádala potvrzení skutečnosti, že provozovatelé kin nebudou motivováni k přednostním investicím do jedné digitální normy namísto normy jiné. Komise kromě toho požádala italské orgány, aby zajistily, že bude možné promítat i filmy distribuované v digitálním formátu založeném na méně přísné obecné normě než je digitální norma platná pro zařízení, na něž se podpora poskytuje. Komise dále uvedla, že podporu na instalaci digitálního projekčního zařízení by mohly nepřímo získat velké americké filmové produkční společnosti (v případě zařízení splňujících specifikace DCI). Zvýšená poptávka vyplývající z navržené podpory by mohla zvýšit cenu projekčních zařízení, jejichž nabídka je omezená. Díky podpoře by Itálie mohla rychleji dosáhnout kritického množství digitálních kinosálů, což by mohlo urychlit přechod k digitální distribuci a zároveň uzavírání těch kin, která nebyla s to včas instalovat digitální projekční zařízení. Komise v zásadě pochybovala o tom, že případné narušení hospodářské soutěže bude vyrovnáno sociálními a kulturními výhodami plynoucími z podpory.
3. Změny provedené v navrhovaném opatření od zahájení procesu
(17)
Po zahájení formálního šetření ze strany Komise bylo italské opatření daňových úlev pro digitální projekci uskutečněno v souladu s režimem zavedeným na základě dočasného referenčního rámce Unie a v mezích limitů de minimis (6). Po schválení Komisí mají italské orgány v úmyslu opatření plně provést nad rámec limitů de minimis.
(18)
Italské orgány odhadují, že rozpočet opatření bude činit zhruba 7,5 milionu EUR na období 2014-2015.
(19)
Období, na které se toto rozhodnutí vztahuje, potrvá do 31. prosince 2022. Italské orgány očekávají, že se daňová úleva bude nejčastěji využívat v letech 2014 a 2015.
(20)
Návrhy prováděcích předpisů, na jejichž základě chtějí italské orgány podporu plně provést (nad rámec limitů de minimis), se od původního oznámení liší v řadě důležitých bodů.
(21)
Zaprvé: ze změněných prováděcích předpisů byla odstraněna podmínka, že střední a malá kina musí do programové nabídky zařadit určitý počet italských a evropských uměleckých filmů, aby získala podporu. V posledních letech měly italské orgány problémy s monitorováním dodržování této podmínky u střednícha velkých kin. Kromě toho tvrdí, že zrušení této povinnosti je nezbytné k obnovení rovných podmínek hospodářské soutěže mezi velkými kiny, která podporu potřebují, a velkými sítěmi kin, které ovládají italský kinematografický trh (viz 37. bod odůvodnění).
(22)
Zadruhé (a vzhledem k výše uvedenému): změněné prováděcí předpisy stanoví limit 60 kinosálů. Provozovatelé kin, kteří vlastní nebo spravují více kinosálů, jsou z režimu daňových úlev vyloučeni. Italské orgány tvrdí, že je to dobrá alternativa k povinnosti spojené s programem, která byla původně uložena proto, aby se zaručilo, že opatření splní svůj účel, a aby byly vyloučeny ty tržní subjekty, které by díky své tržní síle měly být s to přejít na novou technologii bez podpory.
(23)
Zatřetí: nové prováděcí předpisy vyžadují prohlášení příjemce, které má zamezit příliš vysoké podpoře nebo jejímu přesměrování v případě, že je daňová úleva kombinována s komerčními modely (poplatky za virtuální kopie).
(24)
Začtvrté: změněné normy umožňují kumulaci podpor až do maximální intenzity podpory ve výši 75 % celkových nákladů. U kin s jedním nebo dvěma kinosály činí maximální kumulovaná intenzita podpory 90 %.
(25)
Kromě těchto změn mohou příjemci od roku 2012 postoupit daňovou úlevu na digitální zařízení dodavatelům digitálních zařízení, bankám, finančním zprostředkovatelům a pojišťovnám (viz 56. bod odůvodnění).
III. PŘIPOMÍNKY ZAINTERESOVANÝCH STRAN
(26)
V reakci na veřejnou konzultaci ohledně podpory, která proběhla v roce 2009, obdržela Komise připomínky zhruba od 20 zainteresovaných stran. Připomínky předložily:
-
italské a evropské odvětvové organizace zastupující distributory a kina, francouzská Commission Supérieure Technique de l'Image et du Son (CST) a Evropské fórum pro digitální kinematografii,
-
francouzské orgány, fondy na podporu kinematografie z Německa a Spojeného království a síť evropských regionálních fondů pro audiovizuální průmysl (Cineregio). Některé předložené připomínky se týkaly rovněž souvisejících publikací Ředitelů evropských filmových agentur (EFAD) (7),
-
některé podniky, odborníci z oboru kinematografie a občané Francie, Itálie, Spojeného království a Švýcarska.
Kromě toho byl na toto téma v říjnu 2009 v Římě uspořádán seminář.
(27)
Co se týče nezbytnosti podpory, ve všech obdržených příspěvcích se upozorňovalo na nezbytnost státní podpory pro přechod k digitální projekci, považované za nevyhnutelný vývoj. Jak vysvětlily francouzské orgány i celostátní organizace Spojeného království z oboru kinematografie (UK Film Council), obecný přínos digitální kinematografie je provázen nerovnoměrným rozdělením nákladů (které nesou provozovatelé kin) a přímými finančními výhodami (pro distributory) plynoucími z přechodu. Tato nevyvážená situace ztěžuje včasné dokončení přechodu bez využití externí podpory. V tomto ohledu třetí strany, které předložily své připomínky, upozornily na očividné riziko, že pokud by digitální projekční systémy nebyly přístupnější a cenově dostupnější, mnoho malých evropských nezávislých kin nebo kin nacházejících se v odlehlých oblastech by zmizelo z trhu. V prohlášení EFAD ze září 2009 se tvrdí, že 30 % evropských kin hrozí uzavření. Francouzské orgány i německá spolková rada pro kinematografii zdůraznily, že neposkytováním podpory by utrpělo nejen promítání, ale i distribuce filmů. Dlouhé přechodné období a paralelní distribuce analogových a digitálních filmů by se mohly ukázat jako příliš nákladné, zejména pro menší distributory filmů. V konečném důsledku by neexistence podpory měla značný negativní dopad na šíření evropských filmů, kulturní rozmanitost a přístup evropských občanů ke kultuře.
(28)
Ve všech příspěvcích se navíc zdůrazňovalo, že takzvané normy DCI jsou všeobecně uznávány jako společné normy pro digitální projekci. Propagace jednotné celosvětové normy je vnímána spíše jako pozitivní signál než za nevýhodu pro kina, neboť mezi nimi umožňuje nastolit rovné podmínky.
(29)
Co se týče nákladů na instalaci digitálního projekčního zařízení, za odpovídající výši se obecně považuje 100 000 EUR na jeden kinosál. Mnozí respondenti naopak zdůraznili, že náklady mohou být mnohem vyšší, například je třeba projekční kabinu podstatným způsobem zrekonstruovat, což může být případ zejména malých kin. Někteří respondenti však uznávají, že ceny digitálních projekčních zařízení mají klesající tendenci.
(30)
V mnoha předložených připomínkách bylo uvedeno, že i kdyby byly náklady na přechod mnohem vyšší než dostupná státní podpora (jako je tomu pravděpodobně u daňových úlev v Itálii), nic to nemění na tom, že státní podpora doplňuje jiné zdroje příjmů, například poplatky za virtuální kopie či vlastní zdroje provozovatelů kin.
(31)
Pokud jde o přiměřenost podpory, některé zainteresované strany daňovou úlevu kritizovaly, neboť se domnívaly, že by jí se vší pravděpodobností více využívala větší kina. Jiné subjekty možnost poskytnout podporu velkým kinům podpořily, případně pod podmínkou povinností spojených s programem. Některé příspěvky však potvrdily prohlášení EFAD s tím, že je důležité nezavádět rozdílné zacházení vyplývající například (v konkrétním případě italské daňové úlevy) z různé úrovně daní odváděných kiny, ale obecněji i z omezení přístupu daného programem, velikostí a geografickou polohou kin. Mezinárodní federace sdružení filmových distributorů (FIAD) zdůraznila, že na dnešním kinematografickém trhu a za celkové hospodářské situace by dokonce ani největší provozovatelé kin nemuseli být považováni za ziskové.
(32)
Názory na dostupnost operačních komerčních modelů pro přechod a jejich použitelnosti na menší kina se mírně různí. Někteří uvedli, že existují standardní operační modely pro přechod na digitální projekci. Jiní tvrdili, že hodně kin nemůže podepsat dohody o poplatcích za virtuální kopii nabízené zprostředkovateli („integrátory“) (viz též poznámka pod čarou 5) z důvodu povahy a rozsahu své programové nabídky (dosažená výše poplatků za virtuální kopie se liší podle počtu filmů na programu během prvního týdne od premiéry nebo podle počtu kinosálů v příslušném kině). Europa Distribution vyjádřila přesvědčení, že operační komerční modely platí pouze pro nejziskovější kina a významné komerční distributory. Na základě diskusního dokumentu EFAD bylo pouze ve zhruba 10 000 evropských kinosálů z celkových 30 000 možné modernizovat zařízení prostřednictvím modelu poplatků za virtuální kopie. V jednom příspěvku se tvrdilo, že komerční model poplatků za virtuální kopie je vhodný i pro menší kina. Francouzské orgány každopádně upozornily na to, že komerční modely pro přechod nepokrývají všechny náklady na přechod kin k digitální projekci (jako je modernizace promítacích kabin) a kromě toho vždy počítají s příspěvkem provozovatelů kin. I v těchto případech by státní podpora mohla plnit zásadní doplňkovou funkci.
(33)
Co se týče vhodnosti podpory, zainteresované strany uvedly, že obecně by státní podpora pomohla malým kinům čelit silné konkurenci velkých multikin a nastolila by rovné podmínky pro všechny. Podle odhadů by instalace digitálních projekčních zařízení znamenala širší výběr pro diváky. V příspěvcích byly rovněž zdůrazněny výhody spojené s digitální projekcí, například její kvalita, flexibilita programové nabídky a nižší náklady na distribuci. Francouzské orgány tvrdily, že by se přiměřenost podpory pro digitální projekci neměla posuzovat z hlediska větší rozmanitosti programové nabídky, ale spíše z hlediska schopnosti zabránit uzavření kin. Podle nich může právě digitalizace různých typů filmů zaručit jejich rozmanitou nabídku. Evropské fórum pro digitální kinematografii vyjádřilo názor, že pokud lze daňové úlevy kompenzovat prostřednictvím DPH, mohla by italské opatření využívat i méně zisková kina.
(34)
Některé příspěvky upozorňovaly na krátkodobou povahu daňové úlevy vzhledem k dlouhodobým výzvám, které přináší přechod k digitální kinematografii. Jiné však zdůrazňovaly, že normy jsou dostatečně konsolidované na to, aby byla zaručena jejich platnost alespoň na deset let, nebo že zatím nelze určit životnost digitálních projekčních zařízení. Německá spolková rada pro kinematografii upozornila, že by podpora na přechod k digitální projekci představovala menší zátěž než náklady související s rekonstrukcí kin a s kulturní rozmanitostí po zániku provozovatelů, kteří nejsou schopni přechod sami financovat. Německo dále zdůraznilo, že specifické podmínky v každé zemi a regionu vyžadují specificky koncipovanou podporu v odpovídající formě. Prohlášení EFAD tento názor podpořilo a upozornilo na neexistenci jediného obecně platného řešení. Italské sdružení provozovatelů kin ANECpředpokládá, že do skončení životnosti digitálních zařízení se podmínky změní natolik, že řešení nebude představovat takový problém. Evropské fórum pro digitální kinematografii rovněž potvrdilo, že případné dodatečné provozní náklady příslušných kin lze hradit z nových zdrojů příjmů.
(35)
Pokud jde o hospodářské, sociální a kulturní dopady podpory, v příspěvcích se obvykle zdůrazňovala potřeba jednotných norem pro digitální projekci a plošné přijetí norem DCI. Prohlášení EFAD potvrzuje, že podpora pro digitální projekci by neměla předepisovat technické řešení, ale měla by být koncipována tak, aby pozorně hodnotila technologickou situaci tohoto odvětví. Europa Distribution ve svých připomínkách zdůraznila, že nedodržování normy pro toto odvětví by mohlo vést k uzavření mnoha kin. ANEC každopádně uvedlo, že toto opatření kinům umožňuje investovat do takové normy, kterou chtějí. V řadě příspěvků se rovněž zdůrazňovalo, že zařízení vyhovující specifikaci DCI by se mohla využívat i k promítání filmů odpovídajících jiným (nižším) digitálním normám, zatímco naopak (promítání filmů splňujících normu DCI například na projektorech 1,3k) to nelze. V předložených připomínkách se nepoukazovalo na riziko zvyšování cen, ty by naopak postupem času měly klesat. V této souvislosti se v příspěvku francouzských orgánů a v diskusním dokumentu EFAD zdůrazňovalo, že opatření podpory by měla být navržena tak, aby znemožňovala narušení hospodářské soutěže na trhu digitálních zařízení. Opatření podpory by se proto měla opírat o hodnocení nákladů na digitální zařízení a podpora by podle těchto odhadů měla být omezena. Pochybnosti Komise o tom, zda státní podpora může urychlit přechod na digitální projekci a tím i uzavírání kin (viz 16. bod odůvodnění), nebyly v příspěvcích zohledněny. Státní podpora se v nich naopak označovala za udržitelné řešení problému digitální projekce. Italská federace experimentálních kin vyzdvihla omezený zeměpisný dosah kin, a tudíž zanedbatelný narušující dopad opatření na hospodářskou soutěž.
IV. PŘIPOMÍNKY ITÁLIE
1. Nezbytnost podpory
(36)
Italské orgány poskytly Komisi informace o vlastnostech italského kinematografického trhu (poslední aktualizace proběhla v říjnu 2013). Odhaduje se, že v Itálii existuje celkem 3 936 kinosálů v 1 872 kinech, jež lze rozdělit do čtyř kategorií:
a)
velké sítě (8) kin s více než 60 kinosály - existují pouze dvě takové sítě: UCI a The Space, které mají 787 kinosálů v 76 lokalitách;
b)
malé sítě kin - těch je 15 a každá z nich má celkem maximálně 60 kinosálů. Kina v této třídě čítají celkem 513 kinosálů ve 104 lokalitách;
c)
malá komerční kina - 1 287 kinosálů v 351 kinech;
d)
nejmenší kina - kategorie, do které spadají téměř výhradně kina s jedním promítacím sálem (90 %) a sezónní nebo církevní kina. Jedná se o 1 340 lokalit s přibližně 1 500 kinosály.
(37)
Zatímco největší sítě kin (uvedené pod písmenem a)) představují 40 % vnitrostátního trhu, kina pod písmenem d) se na trhu podílejí pouze 5-10 %.
(38)
Režim daňových úlev je určen pro kina uvedená v písmenech b), c) a d). Zejména vzhledem k dominantnímu postavení dvou velkých sítí kin na trhu se italské orgány domnívají, že k dokončení digitálního přechodu těchto provozovatelů kin, jež jsou všichni malými nebo středními podniky, je nezbytná státní podpora.
(39)
Podle údajů poskytnutých ministerstvem pro kulturní dědictví, kulturní činnosti a cestovní ruch požádalo v období 2010-2013 o daňové úlevy pro digitální film 1 603 kinosálů (údaje z dubna 2014). Toto opatření, které bylo zavedeno ve smyslu nařízení de minimis, mělo úspěch okamžitě po svém zavedení v roce 2010 (kdy ho využilo více než 671 kinosálů).
(40)
Provádění opatření podpory ve smyslu nařízení de minimis se ukázalo jako nedostatečné pro zvrácení této situace. Zejména multikina střední velikosti byla schopna digitalizovat pouze část svých kinosálů.
(41)
Italské orgány uvedly, že digitalizace kin v Itálii stále zaostává. V říjnu 2013 dosahovala míra digitalizace přibližně 62 % (9) a podle odhadů poskytnutých italskými orgány v červnu 2014 je potřeba digitalizovat ještě nejméně 700 kinosálů.
(42)
V důsledku toho je ohrožen značný počet kin, především malých a středních. Jejich zánik by znamenal nejen ztráty pracovních míst na úrovni provozovatelů kin, ale ovlivnil by i distribuci filmů a omezil výběr pro veřejnost.
(43)
Italské orgány zdůraznily zejména úlohu, již v Itálii hrají kina s jedním promítacím sálem a středně velká kina. Neustálá přítomnost kin s jedním promítacím sálem je zásadní pro zajištění rovného přístupu všech občanů, včetně těch, kteří žijí v malých, venkovských a horských sídlech. Druhá skupina, tj. středně velká kina, jsou v Itálii páteří distribuce a promítání kvalitních filmů. Jejich neustálá přítomnost je důležitá, protože představují alternativu dvou velkých sítí kin, jež na trhu dominují.
(44)
Italské orgány odhadují, že tradiční filmy zmizí s konečnou platností z trhu během období pouhých několika týdnů nebo měsíců. Vzhledem k tomu, že se blíží konec tohoto období, italské orgány zdůraznily, že je potřeba uplatňovat opatření nad rámec prahové hodnoty de minimis.
(45)
Co se týče navržené maximální daňové úlevy (50 000 EUR na jeden kinosál) a odhadovaných nákladů digitálního projekčního zařízení, snížily italské orgány své odhady průměrných nákladů přechodu na digitální projekci na 50 000-60 000 EUR (údaje poskytnuté v dubnu a v červnu 2014). Jinými slovy, maximální daňová úleva odpovídá výrazně vyšším nákladům na přechod, než jsou odhadované průměrné náklady na přechod. Italské orgány však zdůraznily, že se daňové pobídky vypočítávají na základě určitého procentního podílu skutečně vzniklých výdajů. Při investicích v průměrné výši 50 000 EUR bude poskytnutá daňová pobídka (ve výši 30 %) činit 15 000 EUR. V praxi tedy není zpravidla nikdy použita maximální daňová pobídka. Horní mez však zaručuje, že v případě nestandardně vysokých nákladů na přechod bude výše podpory omezena i v absolutních hodnotách.
(46)
Pokud jde o nezbytnost podpory, je rovněž důležité poznamenat, že nejnovější informace od italských orgánů ukazují, že náklady na digitální přechod stále ještě dosahují několika desítek tisíc eur na jeden kinosál. Mnoho kin, především těch menších, není schopno získat tyto finanční prostředky ze soukromých zdrojů, zejména za současné italské a evropské hospodářské situace.
2. Přiměřenost podpory
(47)
V obecné rovině italské orgány zdůraznily, že daňová úleva je doplňkem komerčních modelů pro přechod a nevylučuje použití modelů poplatků za virtuální kopii.
(48)
Změněná prováděcí pravidla obsahují řadu ustanovení, která zajišťují přiměřenost opatření podpory a zohledňují například tržní mechanismy, které jsou k dispozici pro přechod na digitální projekci (tj. modely poplatků za virtuální kopii).
(49)
Zaprvé, daňové zvýhodnění mohou požadovat pouze provozovatelé kin, která mají nejvýše 60 kinosálů. Tím jsou z podpory vyloučeny dvě velké italské sítě kin (UCI a The Space), k jejichž přechodu byl úspěšně použit klasický model poplatků za virtuální kopii, jak uvedly italské orgány. Kromě toho by tito provozovatelé kin vzhledem ke svému dominantnímu postavení na trhu (viz 37. bod odůvodnění) neměli být při přechodu digitální projekci závislí na státní podpoře.
(50)
Podle informací poskytnutých italskými orgány jsou uvedené dvě velké sítě kin jedinými, kdo využil klasického modelu poplatků za virtuální kopii. Nicméně i menší provozovatelé kin měli přístup k obchodním mechanismům pro usnadnění přechodu na digitální projekci. V Itálii byl na základě dohody mezi sdružením distributorů a provozovatelů kin vyvinut alternativní model poplatků za virtuální kopii vhodný pro malá kina. Níže uvedená tabulka ukazuje hlavní rozdíly a podobnosti mezi klasickým a alternativním modelem poplatků za virtuální kopii (VPF) tak, jak se používají v Itálii.
Srovnání mezi klasickým a alternativním modelem VPF v Itálii
Klasický model VPF v Itálii
Alternativní model VPF v Itálii
Zprostředkovatel („integrátor“), který má smlouvy o poplatcích za virtuální kopii s distributory, podepíše smlouvu s provozovatelem kina.
Zakládá se na dohodě mezi sdružením distributorů a sdružením provozovatelů kin. Nejsou zapojeny třetí strany.
Provozovatel není vlastníkem digitálního vybavení a neplatí ho předem.
Provozovatel je již od počátku vlastníkem digitálního zařízení a hradí veškeré počáteční pořizovací náklady.
Jak distributoři, tak provozovatel přispívají k postupnému odpisování nákladů prostřednictvím poplatků za virtuální kopii a měsíčních plateb. Rozdělení výdajů je obvykle následující: 75 % hradí distributoři a 25 % provozovatel.
Filmoví distributoři platí poplatky za virtuální kopie pro promítání filmů v digitálním formátu. Tyto poplatky mohou pokrýt až 75 % nákladů na digitální přechod. Provozovatel je v každém případě povinen hradit výdaje ve výši 5 500 EUR.
(51)
Zadruhé, s ohledem na výše uvedené změnily italské orgány prováděcí předpisy, aby předešly příliš vysokým náhradám nebo přesměrování podpory v případě, že je daňová úleva kombinována s komerčními modely (poplatky za virtuální kopie). Příjemce je povinen předložit prohlášení o tom, že žádá o daňové zvýhodnění pouze pro pokrytí skutečných nákladů (viz 23. bod odůvodnění). Italské orgány prohlásily, že kontrola, již ministerstvo pro kulturní dědictví, kulturní činnosti a cestovní ruch provádí pro každý jednotlivý případ, zaručí, že podpora pokryje pouze tu část investic, kterou má skutečně hradit provozovatel kin.
(52)
Zatřetí, k zaručení přiměřenosti opatření podpory byly zavedeny maximální intenzity pro kumulaci podpor, které rozlišují mezi menšími kiny (s jedním nebo dvěma sály) a ostatními kiny (viz 24. bod odůvodnění).
3. Vhodnost podpory
(53)
V rozhodnutí o zahájení řízení vyjádřila Komise pochybnosti ohledně vhodnosti odhadované částky opatření na pokrytí očekávaných nákladů na přechod. Aktualizované odhady týkající se této částky a nákladů, jež poskytly italské orgány (viz 18. a 45. bod odůvodnění), umožňují aktuálně posoudit situaci, již má opatření podpory řešit. Na základě daňové úlevy v průměrné výši 15 000 EUR a s přihlédnutím k odhadované částce režimu (viz 18. bod odůvodnění), by v letech 2014-2015 (tj. v období, kdy se očekává nejintenzivnější využívání tohoto opatření) mohlo opatření využít 500 kinosálů. Toto číslo odpovídá podstatné části kinosálů, které mají být ještě digitalizovány (viz 40. bod odůvodnění).
(54)
I přesto, že byl z režimu podpory odstraněn požadavek na uvádění uměleckých filmů, italské orgány potvrdily, že tento režim má stále ještě důležité kulturní cíle. Úplná digitalizace kinematografického trhu v Itálii povede k lepšímu šíření různých druhů filmů a k vyššímu potenciálu pro šíření děl zaplňujících nikové trhy. Pokud by všechny typy kin v Itálii nepřešly na digitální projekci, kultura by to pocítila.
(55)
Italské orgány zdůraznily, že daňová úleva znamená náhradu, která se týká nejen přímých daní splatných daňovému úřadu (daň z příjmů právnických osob), ale také nepřímých daní (např. DPH), srážkové daně a příspěvků na sociální zabezpečení (placených zaměstnavateli za své zaměstnance). Náhrada prostřednictvím všech těchto daní je zohledněna při výpočtu nároku na daňovou úlevu a zlepšuje dostupnost režimu, jelikož možnost ho využít nezávisí na úrovni zisku dotčeného podniku.
(56)
Kromě toho byla prostřednictvím článku 51 zákonného opatření č. 83 z roku 2012 zavedena možnost postoupit daňovou úlevu dodavatelům digitálních zařízení, bankám, finančním zprostředkovatelům a pojišťovnám (viz 25. bod odůvodnění). To zvyšuje dostupnost opatření podpory pro menší kina, zejména kina provozovaná rodinami, která nemají zaměstnance.
(57)
Již při provádění opatření podle nařízení de minimis obdržely daňové úlevy všechny typy kinosálů, včetně těch nejmenších na trhu, jak je znázorněno v následujícím diagramu, který poskytuje přehled příjemců režimu (v období 2010-2013).
Příjemci podle typu kina (2010-2013, podle počtu sálů) (údaje aktualizovány naposledy v dubnu 2014 a poskytnuty ministerstvem pro kulturní dědictví, kulturní činnosti a cestovní ruch)
(58)
Z poskytnutých údajů rovněž vyplývá, že se výrazně zvýšil počet a procentuální podíl malých kin, která v roce 2012 a zejména v roce 2013 využila daňové úlevy. Podle údajů poskytnutých Itálií využilo od roku 2010 do konce roku 2013 daňovou úlevu pro přechod na digitální projekci celkem 325 z 1 340 menších italských kin (tj. 24,3 %).
4. Hospodářské, sociální a kulturní dopady
(59)
Italské orgány zdůraznily, že je z hlediska ochrany kultury důležité zaručit úplný přechod na digitální projekci. Instalace digitálního zařízení s sebou přináší řadu významných výhod (jako je vyšší flexibilita) pro celé odvětví kinematografie (a v konečném důsledku i pro veřejnost). Náklady na přechod jsou však vysoké a nerovnoměrně rozložené a z velké části je nesou kina. Zejména menší účastníci trhu nejsou schopni provést přechod bez státní podpory. Komerční modely vypracované za účelem přechodu (poplatky za virtuální kopie) nejsou dostatečné k tomu, aby vyvážily tuto nerovnováhu, a ne všechna kina k nim mají stejný přístup.
(60)
Italské orgány potvrdily, že pravidla tohoto režimu podle jejich názoru nezpochybňují zásadu technologické neutrality.
V. HODNOCENÍ OPATŘENÍ PODPORY
1. Východiska podpory
(61)
V čl. 107 odst. 1 SFEU je uvedeno, že „podpory poskytované v jakékoli formě státem nebo ze státních prostředků, které narušují nebo mohou narušit hospodářskou soutěž tím, že zvýhodňují určité podniky nebo určitá odvětví výroby, jsou, pokud ovlivňují obchod mezi členskými státy, neslučitelné s vnitřním trhem, nestanoví-li Smlouvy jinak“.
(62)
Jak se uvádí v rozhodnutí o zahájení řízení a ve shrnutí v 12. bodě odůvodnění, představuje oznámené opatření podpory státní podporu ve smyslu čl. 107 odst. 1 SFEU. Zdroj financí skutečně představují daňové pobídky, takže se italský stát vzdává určitých daňových příjmů. Podle tohoto režimu budou takto zvýhodněni někteří provozovatelé kin, a v důsledku toho dává toto opatření selektivní výhodu některým podnikům. Příjemci soutěží s jinými podniky, které nutně nemusí využívat výhod tohoto režimu. Režim tudíž narušuje nebo může narušit hospodářskou soutěž. Vzhledem k mezinárodnímu obchodu s filmem může mít opatření vliv na obchod uvnitř Unie.
2. Slučitelnost podpory
(63)
Italské orgány zdůvodňují opatření jako podporu na propagaci kultury a podtrhují význam, jejž má pro kulturu co nejrychlejší dokončení přechodu na digitální projekci v zemi. Opatření podpory se snaží zaručit, aby všechny typy kin mohly přejít na digitální projekci, a to navzdory vysokým nákladům na přechod.
(64)
Do té doby, než bylo přijato rozhodnutí o zahájení řízení týkajícího se daného opatření, nedefinovala Komise konkrétně svoji politiku v oblasti podpory digitální projekce. Od té doby přijala Komise nové sdělení o státní podpoře filmů a dalších audiovizuálních děl (10), v němž jsou aktualizována kritéria pro posouzení slučitelnosti státní podpory filmů a dalších audiovizuálních děl podle čl. 107 odst. 3 písm. d) SFEU.
(65)
Nové sdělení o filmu uznává, že podpora filmové produkce může být považována za podporu určenou na pomoc kultuře ve smyslu čl. 107 odst. 3 písm. d) SFEU. Slučitelnost podpory tedy lze posoudit na základě tohoto ustanovení. Sdělení o filmu stanoví, že podpora modernizace kin, včetně jejich digitalizace, může být na tomto základě odůvodněná, pokud je nezbytná, přiměřená a vhodná.
a) Nezbytnost opatření
(66)
Jak uvádí italské orgány a potvrzují připomínky zúčastněných stran, přechod na digitální projekci je pro kinematografii výzvou, která se týká všech evropských kin a zejména těch nejmenších. Zánik kin, zejména nezávislých kin malé a střední velikosti ve městech s menším počtem obyvatel, by snížil rozmanitost a šíření filmové nabídky na regionální úrovni. Jinými slovy, dlouhý a nesourodý přechod by měl negativní dopad na promítání filmů a jejich distribuci a v konečném důsledku i na evropské publikum.
(67)
I přes zavedení daňového opatření ve smyslu nařízení de minimis je Itálie v přechodu na digitální projekci stále pozadu.
(68)
Současně se vzhledem k tomu, že trh dosáhl ve svém přechodu bodu obratu (více než 60 % kinosálů v Itálii bylo na konci roku 2013 digitalizováno), zhoršila situace pro kinosály, které při svém přechodu závisí na státní podpoře, jelikož dostupnost 35 mm filmů není v krátkodobém horizontu zajištěna.
(69)
Opatření se netýká výhradně menších kin, ale také relativně velkých kin a komerčních sítí. Největší sítě kin (s více než 60 promítacími sály) jsou však z podpory vyloučeny. Italské orgány tvrdí, že poskytnutí daňového zvýhodnění všem malým kinům obnovuje rovné podmínky v tomto odvětví, jemuž dominují dvě velmi velké sítě kin.
(70)
Daňová úleva je určena na pomoc kinům, která nejsou schopna, zejména za současné hospodářské situace, získat dostatečné soukromé finanční prostředky na nákladný přechod na digitální projekci.
(71)
Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem se Komise domnívá, že podpora může být považována za nutnou pro zachování a obnovu filmové rozmanitosti v Itálii v digitálním kontextu. Neustálá přítomnost různých typů kin, od experimentálních kin s jedním sálem po kina s mnoha sály a komerčním plánováním, je zásadní pro podporu ochrany rozmanité filmové nabídky pro italské obyvatelstvo. Jak se uznává v připomínkách obdržených od zúčastněných stran, je přechod na digitální projekci rozhodujícím momentem pro kinematografii jako celek, vzhledem k tomu, že pouze velké sítě kin jsou schopné snadno využívat komerční modely přechodu. Data o trhu poskytnutá italskými orgány dokazují, že uplatňování opatření de minimis není dostatečné pro dokončení přechodu, zejména v případě kin, která mají více než jeden sál. Je pravda, že některá kina byla schopna využít nabídek VPF, ale je rovněž pravda, že modely komerčního přechodu nepokrývají všechny náklady na digitální přechod kin (viz 32. bod odůvodnění). I v takových případech může být veřejná podpora považována za nezbytnou, bude-li koncipována jako doplňková a bude-li zajištěno, že opatření je přiměřené, a to bez ohledu na druh dotčeného kina.
b) Přiměřenost opatření
(72)
Italské orgány vyloučily z využití daňové úlevy společnosti provozující kina s více než 60 sály. Struktura italského kinematografického trhu jasně ukazuje, že existuje rozdíl mezi provozovateli, kteří mají méně než 60 sálů, a provozovateli s větším počtem sálů (viz 36. a 37. bod odůvodnění). Zavedený limit se proto zdá být s ohledem na cíl režimu přiměřený.
(73)
Daňová úleva se kromě toho vztahuje pouze na část (30 %) nákladů na přechod a je omezena na 50 000 EUR ročně. Tím, že je výpočet výše podpory založen na určitém procentu skutečných nákladů na digitalizaci, italské orgány zaručují, že je podpora přiměřená, i když se náklady mohou případ od případu lišit. Mnoho z těch, kteří předložili svá vyjádření, zdůraznilo (29. bod odůvodnění), že náklady na digitalizaci mohou v některých případech vzrůst výrazně nad průměr, například když jsou zapotřebí rozsáhlé práce na projekční kabině. Nicméně v takových atypických případech zajišťuje limit ve výši 50 000 EUR to, že absolutní výše podpory bude i nadále přiměřená.
(74)
Zatímco v rozhodnutí o zahájení řízení se vznášely otazníky nad možným zánikem komerčních modelů pro přechod na digitální kinematografii, 50. bod odůvodnění ukazuje, že v Itálii byly vypracovány dva různé komerční modely, které lze kombinovat s daňovou úlevou navrženou pro digitální kina. Italské orgány zahrnuly do aktualizovaných prováděcích předpisů zvláštní ustanovení s cílem zajistit, aby kombinování veřejných a soukromých finančních prostředků určených na přechod na digitální projekci nevedlo k příliš vysokým náhradám nebo přesměrování podpory (např. na distributory nebo zprostředkovatele („integrátory“) v modelu poplatků za virtuální kopie). Italské orgány tímto způsobem podporují optimální synergii mezi dostupnými komerčními modely a státní podporou na usnadnění úplného přechodu na digitální projekci.
(75)
Daňovou úlevu lze rovněž kombinovat s jinými podpůrnými opatřeními. Aby byla zajištěna přiměřenost podpory, zavedly italské orgány maximální intenzitu pro kumulaci podpor, která činí 90 % v případě malých kin (s jedním nebo dvěma sály) a 75 % u jiných typů kin.
(76)
Obecněji řečeno, k žádosti musí být přiloženo osvědčení udávající skutečně pokryté výdaje na každý sál a pro každý jednotlivý případ jsou stanoveny kontroly ministerstva pro kulturní dědictví, kulturní činnosti a cestovní ruch. V prováděcích předpisech je rovněž stanoveno, že v případě nedodržení povinností bude daňová úleva vrácena (a budou k ní připočteny úroky a penále).
c) Vhodnost opatření
(77)
Vysvětlení poskytnutá italskými orgány, jakož i zavedení převoditelnosti daňových úlev zaručují, že opatření bude mít dopad na příjemce tohoto režimu. Možnost využít režimu by měla mít i méně zisková kina.
(78)
Opatření už není navrženo jako pilotní opatření, ale bude v platnosti až do konce roku 2022.
(79)
Z údajů poskytnutých italskými orgány (viz 57. a 58. bod odůvodnění) vyplývá, že opatření mohou využít všechny typy kin, zejména ta menší. Ačkoli existují další faktory, které mohou mít svůj vliv, je třeba uvést, že značný nárůst počtu kin s jedním, dvěma, třemi nebo čtyřmi sály, která využila daňové úlevy (podle nařízení de minimis) v roce 2012 a 2013, se kryje se zavedením převoditelnosti daňových úlev v roce 2012 (25. bod odůvodnění).
(80)
Obecněji řečeno, opatření se jeví jako vhodné k zachování současné rozmanitosti kin na italském trhu, který zahrnuje kina s jedním promítacím sálem, malá komerční kina a různé typy multikin. Tato rozmanitost je nezbytným předpokladem pro rozmanitou filmovou nabídku.
d) Narušení hospodářské soutěže a dopad na obchod
(81)
Narušení hospodářské soutěže a dopad na obchod jsou malé. Přeshraniční rozměr filmu je omezen na přítomnost mezinárodních provozovatelů kin a mezinárodní charakter filmového obchodu. Jednotlivá kina mají omezenou územní působnost, jelikož publikum se kvůli návštěvě kina nepřesouvá daleko.
(82)
Opatření se týká podpory investic a poskytuje jednorázovou výhodu kinům, která musí řešit jedinečný přechod. Daňová úleva zaručuje, že všechna kina mohou dokončit přechod na digitální projekci, ale nenarušuje nežádoucím způsobem hospodářskou soutěž z hlediska jejich každodenního fungování.
(83)
Rovněž se očekává, že dokončení přechodu na digitální projekci v Evropě bude ku prospěchu evropského filmového průmyslu jako celku. V tomto ohledu nejsou pochybnosti, jež byly vyjádřeny v rozhodnutí o zahájení postupu v souvislosti s normami pro digitální kino, dále případné. Z příspěvků třetích stran vyplynul konsensus odvětví ohledně převládajících norem pro digitální kino.
VI. ZÁVĚR
(84)
S ohledem na výše uvedené skutečnosti se Komise domnívá, že opatření podpory sleduje jasně vymezený kulturní cíl. Pochybnosti ohledně nezbytnosti, přiměřenosti, vhodnosti a dopadu vyjádřené v rozhodnutí o zahájení řízení byly rozptýleny. Narušení hospodářské soutěže a vliv opatření na obchod jsou omezené a nejsou v rozporu se společným zájmem. Daňová úleva pro digitální projekční zařízení se proto považuje za slučitelnou s vnitřním trhem podle čl. 107 odst. 3 písm. d) Smlouvy o fungování Evropské unie,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Státní podpora, kterou Itálie zamýšlí poskytnout na zařízení pro digitální projekci na základě zákona č. 244 ze dne 24. prosince 2007, zákonného opatření č. 91 ze dne 8. srpna 2013 přepracovaného v zákon č. 112 ze dne 7. října 2013 a nových prováděcích předpisů pro daňové úlevy poskytované provozovatelům kin na zavedení a zakoupení zařízení a aparatury pro digitální projekci, je slučitelná s vnitřním trhem ve smyslu čl. 107 odst. 3 písm. d) Smlouvy o fungování Evropské unie.
Provedení tohoto opatření podpory se proto povoluje.
Článek 2
Toto rozhodnutí je určeno Italské republice.
V Bruselu dne 29. října 2014.
DECYZJA KOMISJI (UE) 2015/120
z dnia 29 października 2014 r.
w sprawie programu pomocy SA.27317 (C 25/09) (ex N 673/08), który Włochy zamierzają wdrożyć w odniesieniu do sprzętu do projekcji cyfrowej
(notyfikowana jako dokument nr C(2014) 7888)
(Jedynie tekst w języku włoskim jest autentyczny)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 108 ust. 2 akapit pierwszy,
uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 62 ust. 1 lit. a),
po wezwaniu zainteresowanych stron do przedstawienia uwag zgodnie z przywołanymi powyżej przepisami (1) i uwzględnieniu otrzymanych uwag,
a także mając na uwadze, co następuje:
I. PROCEDURA
(1)
Dnia 30 grudnia 2008 r. Włochy zgłosiły Komisji zamiar wprowadzenia zachęt podatkowych w obszarach inwestycji w branży filmowej, dystrybucji filmów i kina cyfrowego. Władze włoskie przedstawiły dodatkowe informacje w dniach 2 kwietnia 2009 r. i 23 czerwca 2009 r.
(2)
Pismem z dnia 22 lipca 2009 r. Komisja poinformowała Włochy, że postanowiła zatwierdzić planowane przez nie zachęty podatkowe w obszarach inwestycji w branży filmowej i dystrybucji filmów. Jednocześnie Komisja poinformowała Włochy o swojej decyzji w sprawie wszczęcia postępowania określonego w art. 108 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do proponowanej ulgi podatkowej dla inwestycji w sprzęt do projekcji cyfrowej.
(3)
Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2). Komisja wezwała zainteresowane strony do przedstawienia uwag.
(4)
Dnia 21 października 2009 r. odbyły się w Rzymie wspólne warsztaty z udziałem przedstawicieli włoskiego Ministerstwa Kultury i Turystyki oraz Komisji Europejskiej.
(5)
Komisja otrzymała uwagi od zainteresowanych stron. Przekazała je Włochom, umożliwiając im ustosunkowanie się do nich; uwagi władz włoskich wpłynęły dnia 19 stycznia 2010 r. Następnie miała miejsce dalsza wymiana informacji, w ramach której władze włoskie wystosowały dodatkowe pisma, otrzymane w dniach 7 września 2010 r., 12 kwietnia 2011 r., 1 czerwca 2011 r., 1 grudnia 2011 r., 10 maja 2012 r., 14 września 2012 r., 23 kwietnia 2013 r., 6 grudnia 2013 r., 18 kwietnia 2014 r., 11 czerwca 2014 r. oraz 1 sierpnia 2014 r.
II. OPIS ŚRODKA POMOCY
1. Zgłoszony środek pomocy
(6)
Ulga podatkowa dla operatorów kinowych instalujących sprzęt do projekcji cyfrowej była elementem pakietu środków podatkowych dla sektora filmowego, wprowadzonego przez władze włoskie. Celem wszystkich tych środków podatkowych było stymulowanie dynamiki rynku, a tym samym wsparcie włoskich filmów z kategorii kina ambitnego w środowisku sprzyjającym konkurencji oraz upowszechnianie takich filmów we Włoszech i w Europie.
(7)
Program ulgi podatkowej dla kina cyfrowego przewiduje trzydziestoprocentową ulgę podatkową przeznaczoną na koszty wprowadzenia sprzętu do projekcji cyfrowej. Maksymalna ulga podatkowa w skali roku wynosi 50 000 EUR na salę.
(8)
Do ulgi mogą kwalifikować się następujące koszty:
a)
zakup sprzętu do projekcji i reprodukcji cyfrowej filmów;
b)
zakup sprzętu i urządzeń do odbioru sygnałów cyfrowych przy transmisji drogą naziemną lub transmisji satelitarnej;
c)
zakup w drodze leasingu finansowego lub wypożyczenie sprzętu, systemów i urządzeń określonych powyżej; stosowne umowy muszą przewidywać obowiązek zakupu danych aktywów z chwilą wygaśnięcia umowy leasingu lub utworzenie rezerwy na wcześniejsze skorzystanie z tej opcji przez przedsiębiorstwo użytkownika;
d)
wydatki na szkolenia dla pracowników;
e)
powiązane lub dodatkowe wydatki na renowację i dostosowanie kabin projekcyjnych, sprzętu oraz obiektów użyteczności publicznej i pomieszczeń pomocniczych, używanych wcześniej do projekcji z wykorzystaniem taśmy filmowej 35 mm.
Wydatki wymienione w dwóch ostatnich literach nie mogą stanowić więcej niż 20 % łącznych wydatków poniesionych na cele wskazane w lit. a), b) i c).
(9)
Według pierwotnego zgłoszenia władz włoskich wsparcie byłoby bezwarunkowe w przypadku kin mieszczących od 1 do 4 sal oraz multipleksów mieszczących od 5 do 10 sal, zlokalizowanych w miejscowościach o liczbie mieszkańców nieprzekraczającej 50 000. W przypadku multipleksów mieszczących do 24 sal projekcyjnych warunkiem uzyskania pomocy byłby obowiązek zarezerwowania 50 % repertuaru dla filmów z kategorii kina ambitnego, a także dostosowanie co najmniej 50 % sal do wymogów projekcji cyfrowej.
(10)
Ulga podatkowa ma zastosowanie do przedsiębiorstw filmowych podlegających obowiązkowi podatkowemu we Włoszech.
(11)
Podstawy prawne programu:
a)
ustawa nr 244 z dnia 24 grudnia 2007 r. ustanawiająca przepisy dotyczące sporządzania rocznego i wieloletniego budżetu państwa (legge 24.12.2007 n.244);
b)
dekret z mocą ustawy nr 91 z dnia 8 sierpnia 2013 r., przekształcony ze zmianami w ustawę nr 112 z dnia 7 października 2013 r. (decreto legge 8.8.2013, n.91, convertito, con modificazioni, dalla legge 7 ottobre 2013, n.112);
c)
nowe przepisy wdrażające ulgi podatkowe dla kin na wprowadzenie oraz nabycie sprzętu i urządzeń do projekcji cyfrowej (Nuove disposizioni applicative dei crediti d'imposta concessi alle imprese di esercizio cinematografico per l'introduzione e acquisizione di impianti e apparecchiature destinate alla proiezione digitale).
2. Wątpliwości Komisji
(12)
W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja uznała, że środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Oferując bodźce podatkowe, państwo włoskie rezygnuje z pewnych przychodów, w związku z czym program dotyczy zasobów państwowych. Program skutkuje korzyścią gospodarczą dla niektórych przedsiębiorstw, w tym przypadku dla operatorów kinowych. Mając na uwadze międzynarodową wymianę handlową w zakresie filmów, przedmiotowa korzyść selektywna może wpływać na wymianę handlową w Unii. Komisja poddała w wątpliwość zgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym.
(13)
Po pierwsze, Komisja poddała w wątpliwość konieczność stosowania proponowanej ulgi podatkowej dla kina cyfrowego. Zakwestionowała proponowaną maksymalną ulgę podatkową (w kwocie 50 000 EUR na salę projekcyjną): przy stawce podatkowej w wysokości 30 % odpowiada ona maksymalnym kwalifikowalnym kosztom instalacji w kwocie 166 667 EUR na salę projekcyjną (50 000 EUR × 100/30). To więcej niż szacunkowe koszty sprzętu do projekcji cyfrowej przedstawione przez władze włoskie, wynoszące 100 000 EUR. Komisja wyraziła wątpliwość, czy maksymalna ulga podatkowa powinna być tak wysoka oraz czy uczciwie oszacowano przedstawione koszty przekształcenia. Ponadto Komisja miała wątpliwości, czy wprowadzenie na ekrany włoskich lub europejskich filmów z kategorii kina ambitnego wymaga instalacji sprzętu do projekcji w rozdzielczości 2K (3) zgodnego ze specyfikacją DCI (4).
(14)
Po drugie, Komisja poddała w wątpliwość proporcjonalność proponowanego środka pomocy. Komisja zwróciła uwagę, że duże kina z większym prawdopodobieństwem mogą pozyskać środki na sprzęt do projekcji cyfrowej bez wsparcia publicznego. Ponadto Komisja zauważyła, że operatorzy kinowi mają dostęp do komercyjnych modeli przejścia na projekcję cyfrową, takich jak opłata od wirtualnej kopii („VPF”) (5). Podniosła zatem kwestię możliwości „wyparcia” alternatywnych rozwiązań komercyjnych przez pomoc publiczną w proponowanej wysokości na salę projekcyjną.
(15)
Po trzecie, Komisja poddała w wątpliwość adekwatność środka pomocy w formie proponowanej ulgi podatkowej. Zwróciła uwagę na fakt, że szacunkowy budżet środka (16,8 mln EUR) odpowiada kosztom instalacji w kwocie 56 mln EUR, czyli znacznie poniżej szacunkowych kosztów przekształcenia (395,7 mln EUR na podstawie kwoty 100 000 EUR na salę projekcyjną). Oprócz adekwatności dostępnego finansowania, Komisja poddała również w wątpliwość dostateczne ukierunkowanie danego środka na realizację celu, jakim jest większy obrót włoskimi i europejskimi filmami z kategorii kina ambitnego. Nie była pewna, czy władze włoskie są w stanie zapewnić, by operatorzy kinowi posiadający sprzęt do projekcji cyfrowej wprowadzili alternatywne modele komercyjne, które dawałyby włoskiej publiczności większy wybór filmów z kategorii kina ambitnego. Ponieważ skorzystanie z ulgi podatkowej wymagało od beneficjenta posiadania dostatecznej kwoty zobowiązań podatkowych, a środek zakładał inwestycję ze strony operatora kinowego w wymiarze 70 %, Komisja wyraziła wątpliwość, czy kina będące w największej potrzebie będą mogły z niego skorzystać. Ponadto Komisja nie była pewna, czy przewidziane jednorazowe wsparcie (w zgłoszeniu zapowiedziano pilotażowy środek o czasie trwania wynoszącym dwa lata) byłoby dostatecznym rozwiązaniem kwestii krótszej trwałości i wyższych kosztów bieżących związanych z instalacją urządzeń cyfrowych.
(16)
Po czwarte, Komisja podniosła kwestię gospodarczych, społecznych i kulturalnych skutków pomocy. Chociaż przyznała, że wykorzystanie pomocy państwa na inwestycję w przejście na technologię cyfrową w kinach leży we wspólnym interesie państwa członkowskiego, zwróciła się o przedstawienie dowodów potwierdzających, że środek nie faworyzuje żadnej technologii. W szczególności poprosiła o potwierdzenie, że operatorzy kinowi nie będą nakłaniani do inwestowania w jeden preferowany standard cyfrowy z pominięciem innych. Ponadto zwróciła się do władz włoskich o zapewnienie, by można było wyświetlać też filmy wchodzące na ekrany w technologii cyfrowej w standardzie otwartym niższym od cyfrowego standardu urządzeń pomocniczych. Dodatkowo zwróciła uwagę na fakt, że z pomocy na instalację sprzętu do projekcji cyfrowej mogłyby pośrednio korzystać główne podmioty amerykańskie z branży filmowej (w przypadku sprzętu zgodnego ze specyfikacją DCI). Większy popyt wskutek proponowanej pomocy może doprowadzić do wzrostu cen sprzętu do projekcji o ograniczonej podaży. Pomoc mogłaby doprowadzić do szybszego osiągnięcia masy krytycznej przez kina cyfrowe we Włoszech, co z kolei może przyspieszyć przejście na dystrybucję cyfrową i tym samym zamknięcie kin, które nie są w stanie zainstalować sprzętu do projekcji cyfrowej w tym czasie. Uwzględniając wszystkie powyższe rozważania, Komisja wyraziła wątpliwość, czy wynikające z danej pomocy korzyści o charakterze społecznym i kulturalnym zbilansowałyby potencjalne zakłócenia konkurencji.
3. Zmiany proponowanego środka pomocy od czasu wszczęcia postępowania
(17)
Po wszczęciu postępowania wyjaśniającego przez Komisję włoski środek w formie ulgi podatkowej dla kina cyfrowego został wdrożony z zastosowaniem progów de minimis (6). Z zastrzeżeniem zatwierdzenia przez Komisję, władze włoskie dążą do pełnego wdrożenia danego środka ponad progi de minimis.
(18)
Według szacunków władz włoskich budżet omawianego środka na okres 2014-2015 wyniesie w przybliżeniu 7,5 mln EUR.
(19)
Okres objęty niniejszą decyzją kończy się 31 grudnia 2022 r. Władze włoskie spodziewają się, że ulga podatkowa będzie najintensywniej wykorzystywana w latach 2014 i 2015.
(20)
Projekt rozporządzeń wykonawczych, do których pełnego wdrożenia dążą władze włoskie (ponad progi de minimis) różni się w szeregu istotnych punktów od informacji zawartych w początkowym zgłoszeniu.
(21)
Po pierwsze, ze zmienionej wersji rozporządzeń wykonawczych usunięto wymóg, zgodnie z którym średnie i duże kina zobowiązane były do wyświetlania określonej liczby filmów włoskich i europejskich z kategorii kina ambitnego. W ostatnich latach władze włoskie stwierdziły, że trudno jest monitorować przestrzeganie tego wymogu w przypadku średnich i dużych kin. Ponadto utrzymują one, że wymóg ten należy znieść, aby przywrócić równe warunki działania większych kin, które potrzebują pomocy, oraz wielkich sieci, które zdominowały włoski rynek kinematografii (por. motyw 37).
(22)
Po drugie, jak również w nawiązaniu do powyższego, w zmienionych rozporządzeniach wykonawczych wprowadzono próg 60 sal projekcyjnych. Ulga podatkowa nie obejmuje operatorów kinowych posiadających większą liczbę sal projekcyjnych lub zarządzających ich większą liczbą. Władze włoskie uważają, że jest to rozsądna alternatywa dla wymogów dotyczących repertuaru nałożonych początkowo w dążeniu do zapewnienia realizacji celów środka oraz wykluczenia podmiotów rynkowych, które za sprawą swojej silnej pozycji na rynku powinny być w stanie przejść na projekcję cyfrową bez pomocy.
(23)
Po trzecie, zmienione rozporządzenia wykonawcze zobowiązują beneficjenta do złożenia oświadczenia w celu uniknięcia nadwyżek rekompensat lub przekierowania pomocy w razie połączenia ulgi podatkowej z modelami komercyjnymi (VPF).
(24)
Po czwarte, zmienione rozporządzenia umożliwiają łączenie pomocy do maksymalnej intensywności tej pomocy w wymiarze 75 % łącznych kosztów. W przypadku kin z jedną lub dwoma salami projekcyjnymi maksymalna łączna intensywność pomocy wynosi 90 %.
(25)
W uzupełnieniu do tych zmian od 2012 r. beneficjenci mogą przenieść ulgę podatkową dla sprzętu do projekcji cyfrowej na dostawców takiego sprzętu, banki, pośredników finansowych oraz agencje ubezpieczeniowe (por. motyw 56).
III. UWAGI ZAINTERESOWANYCH STRON
(26)
W odpowiedzi na konsultacje społeczne w sprawie przedmiotowego środka pomocy, przeprowadzone w 2009 r., Komisja otrzymała około 20 odpowiedzi od zainteresowanych stron. Uwagi przedstawiły następujące strony:
-
europejskie i włoskie organizacje handlowe reprezentujące dystrybutorów i kina, francuska Commission Supérieure Technique de l'Image et du Son (CST) oraz Europejskie Forum Kin Cyfrowych (EDCF),
-
władze francuskie, fundusze filmowe z Niemiec i Zjednoczonego Królestwa oraz sieć europejskich regionalnych funduszy filmowych (Cineregio); kilka odpowiedzi dotyczyło też publikacji EFAD na ten temat (7),
-
szereg przedsiębiorstw, specjaliści z sektora filmowego oraz pojedyncze osoby z Włoch, Francji, Szwajcarii i Zjednoczonego Królestwa.
Ponadto w październiku 2009 r. w Rzymie odbyły się warsztaty poświęcone tej kwestii.
(27)
Jeśli chodzi o konieczność zapewnienia pomocy, wszystkie strony zaznaczyły w swoich uwagach, że przejście na kino cyfrowe to nieunikniony kierunek rozwoju, który wymaga pomocy państwa. Władze francuskie oraz Rada Filmowa Zjednoczonego Królestwa wyjaśniły, że ogólnym korzyściom z kina cyfrowego towarzyszy nierównomierne rozłożenie kosztów związanych z przejściem na takie kino (ponoszonych przez operatora kinowego) oraz bezpośrednich korzyści finansowych (dla dystrybutora). Ta niesymetryczna sytuacja utrudniła terminowe przejście na kino cyfrowe bez pomocy z zewnątrz. W tym kontekście w opiniach wskazano, że w przypadku niezapewnienia większej dostępności projekcji cyfrowej w przystępnych cenach istnieje wyraźne ryzyko opuszczenia rynku przez wiele europejskich mniejszych, niezależnych kin lub telekin. W swoim oświadczeniu z września 2009 r. EFAD zaznacza, że 30 % europejskich kin jest zagrożonych zamknięciem działalności. Zarówno władze francuskie, jak i Niemiecka Federalna Rada Filmowa podkreśliły, że przy braku pomocy ucierpi nie tylko działalność polegająca na projekcji filmów, ale też na ich dystrybucji. Długotrwałe przechodzenie na projekcję cyfrową z równoczesnym obrotem kopiami analogowymi i cyfrowymi byłoby zbyt kosztowne, zwłaszcza dla mniejszych dystrybutorów filmów. I w końcu, brak pomocy ujemnie wpłynąłby na obrót europejskimi filmami, różnorodność kulturową oraz dostęp europejskich obywateli do kultury.
(28)
We wszystkich uwagach podkreślono też, że tak zwane standardy DCI są szeroko akceptowane jako wspólny standard dla kina cyfrowego. Propagowanie jednego standardu na skalę ogólnoświatową traktuje się raczej jako kierunek pozytywny, a nie jak czynnik przynoszący szkodę kinom, ponieważ stwarza on równe szanse.
(29)
W kwestii kosztów instalacji sprzętu do projekcji cyfrowej szacunkową kwotę 100 000 EUR na salę projekcyjną powszechnie uznano za niewygórowaną. Kilka stron utrzymywało natomiast, że koszty mogą być dużo wyższe, na przykład w razie konieczności wykonania większego zakresu prac przy dostosowaniu kabin projekcyjnych, co w szczególności może dotyczyć małych kin. Niektóre strony wskazały jednak na tendencję zniżkową w obszarze cen sprzętu na potrzeby kina cyfrowego.
(30)
Kilka stron utrzymywało, że nawet jeżeli koszty przekształcenia są dużo wyższe od dostępnej pomocy państwa (co wydaje się mieć miejsce w przypadku włoskiej ulgi podatkowej), pomoc państwa należy traktować jako uzupełnienie innych źródeł przychodów, na przykład opłaty od wirtualnej kopii i własnych funduszy operatorów kinowych.
(31)
W kwestii proporcjonalności pomocy niektóre zainteresowane strony krytycznie ustosunkowały się do ulgi podatkowej, ponieważ spodziewały się, że z pomocy najbardziej skorzystają większe kina. Inne utrzymywały, że pomoc dla większych kin może być odpowiednia, prawdopodobnie na podstawie zobowiązań w odniesieniu do repertuaru. Niektóre strony poparły jednak oświadczenie EFAD i podkreśliły, że ważne jest, by nie wprowadzać różnic w traktowaniu, wynikających na przykład (w konkretnym przypadku włoskiej ulgi podatkowej) nie tylko z różnego poziomu zobowiązań podatkowych objętych środkiem kin, ale również (ogólniej) z ograniczenia dostępu ze względu na repertuar, wielkość i lokalizację kin. Międzynarodowa Federacja Stowarzyszeń Dystrybutorów Filmowych (FIAD) wyraziła pogląd, że z uwagi na obecną sytuację na rynku kinematografii oraz ogólną sytuację gospodarczą za rentowne nie można uznać nawet dużych kin.
(32)
Nieco rozbieżne były opinie na temat komercyjnych modeli biznesowych służących przejściu na projekcję cyfrową i możliwości ich stosowania w przypadku mniejszych kin. Niektóre strony utrzymywały, że nie ma standardowego modelu biznesowego dla przejścia na kino cyfrowe. Inne twierdziły, że wiele kin nie ma dostępu do transakcji VPF oferowanych przez podmioty trzecie zajmujące się integracją (por. też przypis 5) z uwagi na charakter repertuaru i liczbę jego pozycji (wielkość opłaty od wirtualnej kopii zależy od liczby filmów znajdujących się w repertuarze w pierwszym tygodniu ich wejścia na ekrany lub od liczby sal projekcyjnych, którymi dysponuje kino). Stowarzyszenie Europa Distribution utrzymywało, że komercyjne modele biznesowe sprawdzają się wyłącznie w przypadku kin przynoszących większe zyski oraz dużych dystrybutorów komercyjnych. Według dokumentu informacyjnego EFAD model VPF można wykorzystać do wyposażenia zaledwie około 10 000 spośród 30 000 europejskich sal projekcyjnych. Jedna strona twierdziła, że komercyjne modele VPF są tak samo odpowiednie dla mniejszych kin. W każdym razie władze francuskie utrzymywały, że dostępne modele komercyjne nie pokrywają wszystkich kosztów wprowadzenia technologii cyfrowej (takich jak koszty modernizacji kabin projekcyjnych) i ponadto zawsze wymagają wkładu również ze strony operatora kinowego. Wsparcie publiczne może odegrać zasadniczą rolę uzupełniającą również w tych przypadkach.
(33)
W kwestii adekwatności pomocy zainteresowane strony stwierdziły, że w ogólnym ujęciu pomoc państwa umożliwiłaby mniejszym kinom sprostanie ostrej konkurencji ze strony multipleksów i stworzyłaby równe warunki działania Oczekuje się, że instalacja sprzętu na potrzeby kina cyfrowego zaowocuje szerszym wyborem dla publiczności. Strony uwydatniły również inne zalety kina cyfrowego, takie jak jakość projekcji, elastyczność pod względem repertuaru oraz niższe koszty dystrybucji. Władze francuskie stwierdziły, że adekwatność wsparcia na rzecz kina cyfrowego należy rozpatrywać nie w kategoriach większego zróżnicowania repertuaru, lecz raczej w kategoriach zapobiegania zamykaniu kin. Wyraziły pogląd, że cyfryzacja różnego rodzaju kin zaowocuje zróżnicowaniem oferowanych filmów. Europejskie Forum Kin Cyfrowych utrzymywało, że jeżeli możliwe byłoby odliczenie ulg podatkowych od podatku VAT, z włoskiego środka mogłyby skorzystać nawet mniej rentowne kina.
(34)
Niektóre strony wspomniały o krótkotrwałym charakterze ulgi podatkowej, kontrastując ją z długotrwałymi wyzwaniami związanymi z przejściem na kino cyfrowe. Padły jednak również stwierdzenia, że standardy są na tyle ugruntowane, że będą aktualne przez co najmniej dziesięć lat, oraz że na dzień dzisiejszy nie można określić trwałości sprzętu do projekcji cyfrowej w kinach. Niemiecka Federalna Rada Filmowa stwierdziła, że wsparcie przejścia na kino cyfrowe będzie związane z niższymi kosztami niż koszty związane z przebudową kin i różnorodnością kulturową, którą trzeba będzie zapewnić w przypadku zniknięcia podmiotów niezdolnych do samodzielnego sfinansowania przejścia na technologię cyfrową. Niemcy podkreśliły również, że krajowa i regionalna specyfika poszczególnych państw członkowskich wymaga specjalnie opracowanego środka pomocy i dostosowanej formy pomocy. EFAD poparła tę opinię w swoim oświadczeniu, podkreślając brak uniwersalnego rozwiązania. Włoskie stowarzyszenie operatorów kinowych ANEC spodziewa się, że do końca okresu trwałości sprzętu do projekcji cyfrowej sytuacja zmieni się na tyle, iż jego wymiana nie będzie aż takim problemem. Europejskie Forum Kin Cyfrowych uznało ponadto, że dodatkowe koszty bieżące kin mogą zostać zrekompensowane przez nowe strumienie dochodów.
(35)
Jeśli chodzi o gospodarcze, społeczne i kulturowe skutki pomocy, strony przeważnie podkreślały potrzebę zapewnienia jednego standardu kina cyfrowego oraz powszechnego uznania standardów DCI. W swoim oświadczeniu EFAD stwierdziła, że wsparcie kina cyfrowego nie powinno wiązać się z narzuceniem rozwiązania technologicznego, ale powinno uwzględniać całościową sytuację technologiczną w danym sektorze. Stowarzyszenie Europa Distribution ostrzegło, że niestosowanie standardu branżowego może doprowadzić do zamknięcia wielu kin. W każdym razie ANEC potwierdziło, że kinom w ramach przedmiotowego środka przysługuje swoboda inwestycji w standard, który wybierają. Kilka stron utrzymywało, że sprzęt zgodny ze specyfikacją DCI można wykorzystywać do wyświetlania alternatywnych repertuarów o różnych (niższych) standardach cyfrowych, natomiast sytuacja odwrotna jest niemożliwa (wyświetlanie kopii filmów zgodnych ze specyfikacją DCI z wykorzystaniem np. projektorów 1.3K). Strony nie wskazały na ryzyko wzrostu cen. Oczekuje się raczej spadku cen z upływem czasu. W tej kwestii władze francuskie w swoich uwagach oraz EFAD w dokumencie informacyjnym uwydatniły potrzebę opracowania środka pomocy z myślą o uniknięciu zakłócenia konkurencji na rynku urządzeń cyfrowych. U podstaw każdego środka pomocy powinna zatem leżeć ocena kosztów urządzeń cyfrowych, a pomoc powinna być dostosowana do takich szacunkowych kosztów. W przedstawionych materiałach nie odzwierciedlono obaw Komisji, jakoby pomoc miała przyspieszyć przejście na projekcję cyfrową, powodując tym samym zamykanie kin (por. motyw 16). Pomoc państwa przedstawiono raczej w kategoriach trwałego rozwiązania kwestii kina cyfrowego. Włoska federacja kin studyjnych zwróciła uwagę na ograniczony zasięg geograficzny kin, co jej zdaniem zmniejszy skutki zakłócenia konkurencji.
IV. UWAGI WŁADZ WŁOSKICH
1. Konieczność zapewnienia pomocy
(36)
Władze włoskie przedstawiły Komisji informacje dotyczące charakterystycznych cech włoskiego rynku kinematografii (ostatnio uaktualnione w październiku 2013 r.). Według szacunków we Włoszech jest w sumie 3 936 sal projekcyjnych, które znajdują się w 1 872 kinach. Można wyróżnić cztery kategorie podmiotów:
a)
duże sieci kin (8) o ponad 60 salach projekcyjnych. Istnieją tylko dwie takie sieci, UCI i The Space. Posiadają 787 sal projekcyjnych w 76 obiektach;
b)
małe sieci kin. Istnieje 15 takich sieci, z których każda posiada łącznie maksymalnie 60 sal projekcyjnych. Kina tej kategorii posiadają w sumie 513 sal projekcyjnych w 104 obiektach;
c)
małe kina komercyjne. Obejmują one 1 287 sal projekcyjnych w 351 obiektach kinowych;
d)
mniejsze obiekty, w których na ogół znajdują się kina jednosalowe (90 % obiektów), wraz z kinami sezonowymi lub kościelnymi. Istnieje 1 340 takich obiektów, obejmujących szacunkowo 1 500 sal projekcyjnych.
(37)
Podczas gdy udział największych sieci kin (kategorii określonej w lit. a)) w rynku krajowym wynosi 40 %, kina kategorii określonej w lit. d) mają zaledwie 5-10 procentowy udział w rynku.
(38)
Program ulg podatkowych ukierunkowany jest na kina kategorii określonych w lit. b)-d). Zwłaszcza z uwagi na silną pozycję dwóch dużych sieci kin na rynku władze włoskie uważają, że pomoc państwa jest konieczna, by umożliwić całkowite przejście na projekcję cyfrową małym i średnim operatorom kinowym.
(39)
Według danych przedstawionych przez Ministerstwo Kultury i Turystyki w latach 2010-2013 wnioski o ulgę podatkową dla kina cyfrowego dotyczyły w sumie 1 603 sal projekcyjnych (dane z kwietnia 2014 r.). Środek, wdrożony z zastosowaniem zasad de minimis, okazał się szczególnie popularny zaraz po jego wprowadzeniu w 2010 r., kiedy skorzystało z niego 671 sal projekcyjnych.
(40)
Wdrożenie środka pomocy z zastosowaniem zasad de minimis okazało się niewystarczające, by poprawić sytuację. Jego wdrożenie umożliwiło cyfryzację niektórych sal projekcyjnych przede wszystkim multipleksom średniej wielkości.
(41)
Władze włoskie twierdzą, że cyfryzacja włoskich kin opóźnia się. W październiku 2013 r. współczynnik cyfryzacji wynosił około 62 % (9). Według przedstawionych przez władze włoskie w czerwcu 2014 r. danych szacunkowych liczba sal projekcyjnych nieobjętych jeszcze cyfryzacją wynosiła co najmniej 700.
(42)
W związku z tym zagrożona jest znaczna liczba kin, głównie małych i średnich. Ich likwidacja wiązałaby się nie tylko z utratą miejsc pracy, ale wpłynęłaby też na dystrybucję filmów i skutkowałaby mniejszym wyborem dla publiczności.
(43)
Władze włoskie uwydatniły w szczególności rolę, jaką we Włoszech odgrywają kina jednosalowe oraz kina średniej wielkości. Nieprzerwana obecność pierwszej z wymienionych grup kin ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia wszystkim obywatelom równego dostępu do kin, również kin w małych miejscowościach oraz na obszarach wiejskich i górskich. Druga grupa obejmująca kina średniej wielkości stanowi podstawę dystrybucji i projekcji filmów wysokiej jakości we Włoszech. Ich obecność na rynku jest ważna, ponieważ stanowią one alternatywę dla dwóch dużych sieci kin, które zdominowały rynek.
(44)
Władze włoskie spodziewają się całkowitego zniknięcia filmów tradycyjnych z rynku w okresie zaledwie kilku tygodni lub miesięcy. Ponieważ moment ten coraz bardziej się zbliża, władze włoskie podkreślają potrzebę wdrożenia środka bez stosowania progów de minimis.
(45)
Jeśli chodzi o proponowaną maksymalną ulgę podatkową (50 000 EUR na salę projekcyjną) oraz szacunkowe koszty sprzętu do projekcji cyfrowej, władze włoskie skorygowały swoje szacunki w odniesieniu do średnich kosztów przekształcenia na salę projekcyjną do kwoty 50 000-60 000 EUR (dane liczbowe przedstawione w kwietniu i czerwcu 2014 r.). Mówiąc inaczej, maksymalna ulga podatkowa odpowiada kosztom przekształcenia, które są znacznie wyższe od szacunkowych średnich kosztów przekształcenia. Władze włoskie utrzymują jednak, że bodźce podatkowe wyliczono na podstawie wartości procentowej wydatków, które są faktycznie ponoszone. Zakładając średnią kwotę inwestycji w wysokości 50 000 EUR, bodziec podatkowy (na poziomie 30 %) wynosiłby 15 000 EUR. W praktyce zasadniczo nie zastosowano więc maksymalnych ulg podatkowych. Maksymalny górny limit gwarantuje jednak, że w przypadku nietypowo wysokich kosztów przekształcenia kwoty pomocy w wartościach bezwzględnych pozostają ograniczone
(46)
W kwestii konieczności zapewnienia pomocy należy koniecznie zwrócić uwagę, że według najnowszych wskazań władz włoskich koszt dostosowania do projekcji cyfrowej wynosi kilkadziesiąt tysięcy euro na salę projekcyjną. Wiele kin, zwłaszcza mniejszych, nie ma możliwości pozyskania takich funduszy z prywatnych źródeł, zwłaszcza w obecnej sytuacji gospodarczej we Włoszech i Europie.
2. Proporcjonalność pomocy
(47)
Ogólnie mówiąc, władze włoskie podkreślają, że ulga podatkowa jest uzupełnieniem komercyjnych modeli przejścia na projekcję cyfrową i nie stanowi konkurencji dla modeli VPF.
(48)
Zmienione rozporządzenia wykonawcze zawierają szereg zapisów, które zapewniają proporcjonalność przedmiotowego środka pomocy. Uwzględniają one dostępne mechanizmy rynkowe dostępne w procesie przechodzenia na kino cyfrowe (tj. modele VPF).
(49)
Przede wszystkim o korzyści podatkowe mogą ubiegać się wyłącznie operatorzy kinowi posiadający nie więcej niż 60 sal projekcyjnych. Oznacza to, że pomoc nie obejmuje dwóch włoskich wielkich sieci (UCI i The Space). Władze włoskie twierdzą, że do przekształcenia tych dwóch głównych podmiotów na rynku z powodzeniem zastosowano klasyczny model VPF. Mając ponadto na uwadze ich silną pozycję na rynku (por. motyw 37), ich przejście na projekcję cyfrową nie powinno być uzależnione od pomocy państwa.
(50)
Według informacji dostarczonych przez władze włoskie te dwie duże sieci kin są jedynymi, które skorzystały z klasycznego modelu VPF. Niemniej mniejsi operatorzy kinowi również skorzystali z dostępu do mechanizmów komercyjnych, które ułatwiły im przejście na projekcję cyfrową. Na podstawie umowy między dystrybutorami i stowarzyszeniami operatorów kinowych we Włoszech stworzono alternatywny model VPF, dostosowany specjalnie do małych i średnich kin. W tabeli przedstawiono podstawowe różnice i podobieństwa między klasycznym a alternatywnym modelem VPF wdrożonym we Włoszech.
Porównanie klasycznego i alternatywnego modelu opłat od wirtualnej kopii we Włoszech
Klasyczny model VPF we Włoszech
Alternatywny model VPF we Włoszech
Podmiot trzeci zajmujący się integracją (podpisujący z kolei z dystrybutorami umowy o opłaty od wirtualnych kopii) zawiera umowę z operatorem kinowym.
Na podstawie umowy między stowarzyszeniem dystrybutorów a stowarzyszeniem operatorów kinowych. Brak zaangażowania stron trzecich.
Operator kinowy nie jest właścicielem urządzeń cyfrowych ani nie płaci za nie z góry.
Operator kinowy od początku jest właścicielem urządzeń cyfrowych i pokrywa cały koszt zakupu z góry.
Zarówno dystrybutorzy, jak i operatorzy kinowi wnoszą wkład w stopniową amortyzację kosztów, uiszczając odpowiednio opłaty od wirtualnych kopii i płatności miesięczne. Podział kosztów wynosi zazwyczaj 75 % dla dystrybutorów i 25 % dla operatorów kinowych.
Dystrybutorzy filmów uiszczają opłaty od wirtualnych kopii za cyfrową projekcję filmów. Opłaty te mogą obejmować do 75 % kosztów przejścia na projekcję cyfrową. W każdym wypadku od operatora kinowego oczekuje się pokrycia w ramach kosztów kwoty 5 500 EUR.
(51)
Po drugie, mając to na uwadze, władze włoskie zmieniły rozporządzenia wykonawcze, aby zapobiec nadwyżkom rekompensat oraz przekierowaniu pomocy w razie połączenia ulgi podatkowej z modelami komercyjnymi (VPF). Beneficjent ma obowiązek złożyć oświadczenie, że wnioskowana ulga podatkowa ma służyć wyłącznie do pokrycia jego własnych, faktycznie poniesionych kosztów (por. motyw 23). Władze włoskie stwierdziły, że kontrole przeprowadzane w poszczególnych przypadkach przez Ministerstwo Kultury i Turystyki zapewnią objęcie pomocą wyłącznie część inwestycji faktycznie zrealizowanej przez operatora kinowego.
(52)
Po trzecie, aby utrzymać proporcjonalność danego środka pomocy, wprowadzono maksymalne łączne intensywności pomocy. Skutkują one rozróżnieniem najmniejszych obiektów kinowych (jedno- lub dwusalowych) i pozostałych kin (por. motyw 24).
3. Adekwatność pomocy
(53)
W decyzji o wszczęciu postępowania Komisja wyraziła wątpliwość, czy szacunkowy budżet przedmiotowego środka jest wystarczający, by pokryć szacunkowe koszty przekształcenia. W uaktualnionym budżecie i szacunkowych kosztach przedstawionych przez władze włoskie (por. motywy 18 i 45) zawarto aktualną ocenę sytuacji w odniesieniu do środka pomocy. Biorąc pod uwagę średnią ulgę podatkową w wysokości 15 000 EUR oraz szacunkowy budżet programu (por. motyw 18), z danego środka może skorzystać 500 sal projekcyjnych w okresie 2014-2015, w którym przewiduje się jego najbardziej intensywne wykorzystanie. Liczba ta obejmuje znaczną część sal projekcyjnych, które należy jeszcze poddać cyfryzacji (por. motyw 40).
(54)
Chociaż z programu pomocy usunięto wymóg dotyczący repertuaru z kategorii kina ambitnego, władze włoskie utrzymują, że program nadal ma silny wymiar kulturalny. Całkowita cyfryzacja włoskiego rynku kinematografii zaowocuje lepszym obiegiem różnego rodzaju filmów oraz zwiększy możliwości obiegu utworów „niszowych”. Jeżeli różnego rodzaju kina we Włoszech nie zdołają przejść na projekcję cyfrową, ucierpi na tym kultura.
(55)
Władze włoskie utrzymują, że środek w formie ulgi podatkowej kompensuje nie tylko bezpośrednie podatki należne włoskiej izbie skarbowej (podatek od osób prawnych), ale również podatki pośrednie (takie jak VAT) oraz podatek u źródła i obowiązkowe składki z tytułu ubezpieczenia społecznego (odprowadzane przez pracodawców w imieniu zatrudnionych przez nich pracowników). Wszystkie te podatki uwzględnia się przy obliczaniu korzyści wynikających z przedmiotowej ulgi podatkowej. Zwiększa to dostępność programu, ponieważ skorzystanie z niego nie zależy od poziomu zysków generowanych przez dane przedsiębiorstwo.
(56)
Ponadto w art. 51 dekretu z mocą ustawy nr 83 z 2012 r. przewidziano możliwość przeniesienia ulgi podatkowej na dostawców urządzeń cyfrowych, banki, pośredników finansowych oraz agencje ubezpieczeniowe (por. motyw 25). Zwiększa to dostępność środka pomocy dla mniejszych kin, zwłaszcza kin prowadzonych rodzinnie i niezatrudniających pracowników.
(57)
Już przy wdrożeniu środka z zastosowaniem zasad de minimis na ulgach podatkowych skorzystały wszystkie rodzaje kin, łącznie z najmniejszymi kinami na rynku. Zamieszczony niżej diagram kołowy prezentuje beneficjentów programu (2010-2013), potwierdzając powyższą informację.
Beneficjenci w podziale na rodzaje kin (2010-2013, na podstawie liczby sal projekcyjnych) (dane ostatnio uaktualnione w kwietniu 2014 r. i dostarczone przez Ministerstwo Kultury i Turystyki)
(58)
Przedstawione dane wskazują ponadto na wyraźnie większą liczbę małych kin, które skorzystały z ulgi podatkowej w 2012 r. i przede wszystkim w 2013 r., jak również na rosnący udział tych kin w rynku. Ogólnie rzecz biorąc, według danych przedstawionych przez władze włoskie w okresie od 2010 r. do końca 2013 r. z ulgi podatkowej w celu przejścia na projekcję cyfrową mogło skorzystać 325 kin lub 24,3 % spośród 1 340 najmniejszych obiektów kinowych we Włoszech.
4. Gospodarcze, społeczne i kulturowe skutki pomocy
(59)
Władze włoskie podkreślają znaczenie kompleksowego przejścia na kino cyfrowe dla kultury. Instalacja urządzeń cyfrowych niesie za sobą wiele istotnych korzyści (jak na przykład większa elastyczność) dla całego sektora kinematografii (i ostatecznie dla publiczności kinowej). Jak dotąd koszty przejścia na projekcję cyfrową są wysokie i nierównomiernie rozłożone, a największe obciążenie spada na kina. W szczególności mniejsi uczestnicy rynku nie są w stanie przejść na technologię cyfrową bez pomocy państwa. Stworzone rynkowe modele przejścia na projekcję cyfrową (VPF) nie wystarczają, by zrekompensować ten brak równowagi i nie wszystkie kina mogą uzyskać do nich dostęp w takim samym stopniu.
(60)
Władze włoskie potwierdzają, że ich zdaniem mechanizmy danego programu nie podważają zasady neutralności technologicznej.
V. OCENA ŚRODKA POMOCY
1. Istnienie pomocy
(61)
Artykuł 107 ust. 1 TFUE stanowi, że „z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w traktatach, wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi”.
(62)
Jak wyjaśniono w decyzji o wszczęciu postępowania i bardziej zwięźle w motywie 12, przedmiotowy środek stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Źródłem finansowania są bodźce podatkowe, zatem państwo włoskie rezygnuje z określonych dochodów podatkowych. Program przyniesie niektórym przedsiębiorstwom filmowym korzyść finansową, w związku z czym środek skutkuje selektywną korzyścią dla niektórych przedsiębiorstw. Beneficjenci konkurują z innymi przedsiębiorstwami, które niekoniecznie korzystają z tego programu. W konsekwencji program zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji. W kontekście międzynarodowej wymiany handlowej w zakresie filmów środek może wpływać na wewnątrzunijną wymianę handlową.
2. Zgodność pomocy
(63)
Władze włoskie uzasadniają środek faktem, że pomaga on w propagowaniu kultury. Nieustannie podkreślają znaczenie kulturowe możliwie jak najszybszej cyfryzacji kina we Włoszech. Dany środek pomocy ma umożliwić przejście na projekcję cyfrową kinom wszystkich rodzajów, mimo wysokich kosztów takiego przejścia.
(64)
Przyjmując decyzję o wszczęciu postępowania, Komisja nie miała określonej polityki w obszarze wsparcia projekcji cyfrowej. Od tego czasu Komisja przyjęła nowy komunikat w sprawie pomocy państwa przeznaczonej na filmy i inne utwory audiowizualne (10), w którym uaktualniła zasady oceny zgodności pomocy państwa przeznaczonej na filmy i inne utwory audiowizualne na podstawie art. 107 ust. 3 lit. d) TFUE.
(65)
W nowym komunikacie potwierdzono, że pomoc dla kin może być poddawana ocenie jako pomoc przeznaczona na wspieranie kultury w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. d) TFUE. Zgodność pomocy będącej przedmiotem niniejszego postępowania można zatem ocenić na podstawie tego postanowienia. W komunikacie filmowym przewidziano możliwość uzasadnienia na tej podstawie pomocy na modernizację kin, w tym na ich cyfryzację, z zastrzeżeniem, że pomoc taka jest niezbędna, proporcjonalna i adekwatna.
a) Konieczność zastosowania środka pomocy
(66)
Zgodnie z dowodami przedstawionymi przez władze włoskie, potwierdzonymi uwagami zainteresowanych stron, przejście na kino cyfrowe to wyzwanie dla sektora filmowego, z którym musi zmierzyć się całe kino europejskie, a zwłaszcza mniejsze kina. Zniknięcie kin, w szczególności niezależnych małych i średniej wielkości obiektów kinowych w mniejszych miejscowościach, ograniczy zróżnicowanie i regionalny zasięg oferowanych filmów. Inaczej mówiąc, długotrwałe i nierównomierne przejście na projekcję cyfrową niesie ze sobą ujemne skutki w kontekście wyświetlania i dystrybucji filmów, docelowo odczuwalne dla publiczności europejskiej.
(67)
Mimo wdrożenia środka podatkowego z zastosowaniem zasad de minimis, Włochy nadal są opóźnione pod względem zastosowania projekcji cyfrowej.
(68)
Jednocześnie z uwagi na fakt, że rynek przekroczył „punkt krytyczny” przekształcenia, przy ponad 60 % sal projekcyjnych we Włoszech przystosowanych do projekcji cyfrowej na koniec 2013 r., pogorszyła się sytuacja kin, których przekształcenie uzależnione jest od pomocy państwa. Istotnie, w krótkiej perspektywie czasowej nie gwarantuje się dostępności filmów na taśmie 35 mm.
(69)
Środek przeznaczony jest nie tylko dla najmniejszych kin, ale też dla większych kin komercyjnych i sieci kin. Pomoc nie obejmuje jednak największych sieci kin (posiadających ponad 60 sal projekcyjnych). Władze włoskie utrzymywały, że korzyści podatkowe przyznane wszystkim mniejszym kinom przywracają równe warunki działania w sektorze, który jest zdominowany przez dwie duże sieci kin.
(70)
Ulga podatkowa ma pomóc tym kinom, które nie są w stanie pozyskać funduszy prywatnych w dostatecznej kwocie na kosztowne przejście na kino cyfrowe, zwłaszcza w obecnej sytuacji gospodarczej.
(71)
Mając powyższe na uwadze, Komisja uważa, że dany środek pomocy można uznać za konieczny do utrzymania i przywrócenia zróżnicowanej oferty kinematograficznej we Włoszech w kontekście kina cyfrowego. Dalsze istnienie różnego rodzaju kin, od jednosalowych kin studyjnych po wielosalowe obiekty kinowe z komercyjnym repertuarem, ma zasadnicze znaczenie dla zagwarantowania włoskiej publiczności dostępu do zróżnicowanej oferty kinowej. Zgodnie z uwagami otrzymanymi od zainteresowanych stron przejście na kino cyfrowe jest wyzwaniem dla całego sektora filmowego, w którym łatwy dostęp do komercyjnych modeli przejścia na projekcję cyfrową mają tylko największe kina. Przedstawione przez władze włoskie dane rynkowe dowodzą, że wdrożenie środka z zastosowaniem zasad de minimis nie wystarczyło do całkowitego przejścia na kino cyfrowe, zwłaszcza w przypadku kin o więcej niż jednej sali projekcyjnej. Nawet jeżeli jest prawdą, że niektóre kina mogły uzyskać dostęp do transakcji VPF, to prawdą jest też, że komercyjne modele przejścia na projekcję cyfrową nie obejmują wszystkich kosztów przejścia na kino cyfrowe (por. motyw 32). W takich przypadkach wsparcie publiczne również można uznać za konieczne, o ile ma charakter uzupełniający i przy zapewnieniu, by środek zachował swoją proporcjonalność bez względu na rodzaj danego kina.
b) Proporcjonalność środka pomocy
(72)
Władze włoskie wykluczyły z ulgi podatkowej operatorów kinowych posiadających ponad 60 sal projekcyjnych. Struktura włoskiego rynku kinematografii wskazuje na wyraźną lukę między podmiotami posiadającymi nie więcej niż 60 sal projekcyjnych a podmiotami większymi (por. motywy 36 i 37). Wprowadzony próg wydaje się zatem proporcjonalny, uwzględniwszy cel programu.
(73)
Ponadto ulga podatkowa obejmuje tylko część (30 %) kosztów przejścia na projekcję cyfrową i jest ograniczona do 50 000 EUR rocznie. Ustalając kwotę pomocy jako odsetek faktycznych kosztów cyfryzacji, władze włoskie zagwarantowały proporcjonalność pomocy, mimo zróżnicowania kosztów w poszczególnych przypadkach. Kilka zainteresowanych stron zaznaczyło w swoich uwagach (motyw 29), że koszty cyfryzacji mogą w niektórych przypadkach znacznie przekroczyć średnie koszty, na przykład w razie konieczności wykonania znacznych prac w kabinach projekcyjnych. Proporcjonalność bezwzględnych kwot pomocy w takich nietypowych sytuacjach jest jednak zapewniona dzięki pułapowi w wysokości 50 000 EUR.
(74)
Chociaż w decyzji o wszczęciu postępowania podniesiono kwestię „wyparcia” komercyjnych modeli przejścia na kino cyfrowe, w motywie 50 wskazano, że we Włoszech rozwinęły się dwa różne komercyjne modele przejścia na projekcję cyfrową. Można je łączyć z proponowaną ulgą podatkową dla kina cyfrowego. W zmienionych rozporządzeniach wykonawczych władze włoskie przewidziały przepisy szczegółowe, które mają zapewnić, by połączenie prywatnego i publicznego finansowania przejścia na kino cyfrowe nie skutkowało nadwyżką rekompensaty lub przekierowaniem pomocy (np. na rzecz dystrybutorów lub podmiotów zajmujących się integracją opłat od wirtualnych kopii). W ten sposób władze włoskie sprzyjają optymalnej synergii między modelami dostępnymi na rynku a pomocą państwa, aby wspierać dążenia do całkowitej cyfryzacji.
(75)
Ulgę podatkową można też łączyć z innymi środkami pomocy. Aby zapewnić proporcjonalność pomocy, władze włoskie wprowadziły maksymalną łączną intensywność pomocy w wymiarze 90 % dla małych kin (jedno- i dwusalowych) oraz 75 % dla innych rodzajów kin.
(76)
Ujmując ogólniej, do wniosku należy załączyć poświadczony dokument z wyszczególnionymi faktycznie poniesionymi wydatkami na każdą salę projekcyjną, a Ministerstwo Kultury i Turystyki ma przeprowadzać kontrole w poszczególnych przypadkach. Ponadto w rozporządzeniach wykonawczych przewidziano odzyskanie ulgi podatkowej (wraz z odsetkami i karami) w przypadku niespełnienia wymogów.
c) Adekwatność środka pomocy
(77)
Wyjaśnienia złożone przez władze włoskie oraz wprowadzenie możliwości przenoszenia ulg podatkowych służą zapewnieniu, aby środek miał wpływ na beneficjentów programu, dla których jest przeznaczony. Nawet najmniej rentowne kina powinny mieć możliwość uzyskania dostępu do programu.
(78)
Wnioskowany środek nie ma już statusu środka pilotażowego, lecz obowiązywałby do końca 2022 r.
(79)
Dane przedstawione przez władze włoskie (motywy 57 i 58) dowodzą dostępności środka dla wszystkich rodzajów kin, zwłaszcza tych mniejszych. Chociaż inne czynniki również mogą odgrywać jakąś rolę, należy zwrócić uwagę, że wyraźny wzrost liczby kin z 1-4 salami projekcyjnymi, które skorzystały z ulg podatkowych (z zastosowaniem zasad de minimis) w latach 2012 i 2013, zbiega się z wprowadzeniem możliwości przenoszenia ulg podatkowych w 2012 r. (motyw 25).
(80)
Ujmując ogólniej, środek wydaje się adekwatny do celu, jakim jest zachowanie różnorodności kin funkcjonujących na włoskim rynku, obejmujących kina jednosalowe, małe kina komercyjne i różnego rodzaju multipleksy. To zróżnicowanie sal projekcyjnych stanowi niezbędne założenie gwarantujące różnorodność repertuaru, który będzie w nich oferowany.
d) Zakłócenie konkurencji oraz wpływ na wymianę handlową
(81)
Zakłócenia konkurencji i wpływ na wymianę handlową mają ograniczony zakres. Transgraniczny wpływ kin ogranicza się do obecności międzynarodowych operatorów kinowych oraz międzynarodowego wymiaru wymiany handlowej w dziedzinie filmów ogólnie. Jednak lokalizacja poszczególnych kin nieodłącznie wiąże się z ograniczonym zasięgiem geograficznym: widzowie nie udają się w daleką podróż, aby pójść do kina.
(82)
Środek odnosi się do pomocy inwestycyjnej i zapewnia jednorazową korzyść kinom, które dokonują jednorazowego przekształcenia. Ulga podatkowa umożliwia wszystkim kinom przejście na projekcję cyfrową, ale nie zakłóca nadmiernie konkurencji pod względem ich codziennego funkcjonowania.
(83)
Ponadto oczekuje się, że przejście na kino cyfrowe w całej Europie przyniesie korzyści całej europejskiej branży filmowej. W tym kontekście wątpliwości dotyczące standardów kina cyfrowego, wyrażone w decyzji o wszczęciu postępowania, nie mają już znaczenia. Z informacji przedstawionych przez strony trzecie wynika, że w branży istnieje konsensus odnośnie do dominujących standardów kina cyfrowego.
VI. WNIOSKI
(84)
W świetle powyższych informacji Komisja stwierdza, że pomoc służy realizacji wyraźnie określonego celu w dziedzinie kultury. Rozwiano wątpliwości dotyczące konieczności, proporcjonalności, adekwatności i wpływu pomocy, wyrażone w decyzji o wszczęciu postępowania. Zakłócenia konkurencji oraz wpływ środka na wymianę handlową będą miały charakter ograniczony, ponieważ nie są one sprzeczne ze wspólnym interesem. Ulgę podatkową dla sprzętu do projekcji cyfrowej można zatem uznać za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. d) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Środek pomocy państwa, który Włochy zamierzają wdrożyć w odniesieniu do sprzętu do projekcji cyfrowej na podstawie ustawy nr 244 z dnia 24 grudnia 2007 r., dekretu z mocą ustawy nr 91 z dnia 8 sierpnia 2013 r. oraz projektu przepisów wdrażających ulgę podatkową dla kin na wprowadzenie oraz nabycie sprzętu i urządzeń do projekcji cyfrowej, jest zgodny z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. d) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
W związku z tym zezwala się na wdrożenie przedmiotowego środka pomocy.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Włoskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 29 października 2014 r.