PROVÁDĚCÍ ROZHODNUTÍ KOMISE
ze dne 4. února 2014,
kterým se zrušuje rozhodnutí 2000/745/ES, kterým se přijímají závazky nabídnuté v souvislosti s antidumpingovým a antisubvenčním řízením týkajícím se dovozu některých polyethylentereftalátů (PET) pocházejících mimo jiné z Indie
(2014/109/EU)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 597/2009 ze dne 11. června 2009 o ochraně před dovozem subvencovaných výrobků ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (1) (dále jen „základní antisubvenční nařízení“), a zejména na článek 13 uvedeného nařízení,
po konzultaci s poradním výborem,
vzhledem k těmto důvodům:
A. STÁVAJÍCÍ OPATŘENÍ
(1)
Vyrovnávací opatření na dovoz polyethylentereftalátů (dále jen „PET“) pocházejících z Indie byla v platnosti od roku 2000 (2). Tato opatření byla naposledy ponechána v platnosti prováděcím nařízením Rady (EU) č. 461/2013 (3), a sice po přezkumu před pozbytím platnosti.
(2)
Antidumpingová opatření na dovoz PET pocházejících z Indie byla v platnosti od roku 2000 (4). Tato opatření byla naposledy ponechána v platnosti nařízením Rady (ES) č. 192/2007 (5), a sice po přezkumu před pozbytím platnosti. Dne 24. února 2012 zahájila Komise následný přezkum opatření před pozbytím platnosti. Prováděcím rozhodnutím 2013/226/EU (6) odmítla Rada návrh prováděcího nařízení Rady týkajícího se zachování antidumpingového cla na dovoz PET pocházejících mimo jiné z Indie, který předložila Komise, a uvedená antidumpingová opatření tedy pozbyla platnosti.
(3)
V roce 2000 přijala Komise rozhodnutím 2000/745/ES (7) cenové závazky (dále jen „závazky“), které nabídly v souvislosti s antidumpingovým i antisubvenčním řízením mimo jiné tyto indické společnosti: Pearl Engineering Polymers Limited (dále jen „Pearl“) a Reliance Industries Limited (dále jen „Reliance“). V roce 2005 přijala Komise rozhodnutím 2005/697/ES (8), kterým se mění rozhodnutí 2000/745/ES, závazek od indické společnosti South ASEAN Petrochem Limited, která v důsledku fúze změnila svůj název na Dhunseri Petrochem & Tea Limited (dále jen „Dhunseri“) (9).
B. ZMĚNA OKOLNOSTÍ BĚHEM PROVÁDĚNÍ ZÁVAZKŮ
(4)
Změna okolností během provádění závazků může odůvodnit rozhodnutí Komise vykonat svou pravomoc a zrušit přijetí závazků, jak je stanoveno v čl. 13 odst. 9 základního antisubvenčního nařízení.
(5)
Zrušení antidumpingových opatření a zachování vyrovnávacího cla představuje změnu okolností, za kterých byly závazky přijaty. Závazky byly přijaty za situace, kdy byla v platnosti jak antidumpingová, tak antisubvenční opatření. Základní prvek závazků, což je minimální dovozní cena, odráží prvek dumpingu i subvencování. V současné době neexistuje žádný prvek dumpingu. Proto není minimální dovozní cena na odpovídající úrovni.
C. PORUŠENÍ ZÁVAZKU
(6)
Kromě toho jedna z indických společností, Pearl, nesplnila svou oznamovací povinnost vůči Komisi. Tato společnost nepředložila čtvrtletní zprávy o prodejích. Komise tedy není schopna závazek účinně sledovat.
(7)
Podmínky závazku stanoví, že nepředložení zpráv se považuje za porušení závazku. Nedávný rozsudek Soudního dvora (10) rovněž potvrdil, že povinnost informovat musí být považována za základní povinnost nutnou pro řádné fungování závazku.
(8)
Přijetí závazku společnosti Pearl musí být na tomto základě zrušeno.
D. PÍSEMNÁ PODÁNÍ
(9)
Uvedeným třem společnostem se dostalo možnosti slyšení a předložení písemných podání. Dvě indické společnosti a výbor výrobců PET v Evropě (CPME) zastupující odvětví Unie poskytly své připomínky.
1. Změněné okolnosti jako důvod ke zrušení přijetí závazku
(10)
Jedna společnost tvrdila, že pro návrh na zrušení přijetí závazku chybí právní základ. Uvedená strana tvrdila, že čl. 13 odst. 9 základního antisubvenčního nařízení nezmiňuje výslovně „změněné okolnosti“ a spojuje veškeré možnosti zrušení přijetí závazku s případy porušení. Tento argument bylo nutné odmítnout. Ustanovení čl. 13. odst. 9 základního antisubvenčního nařízení „změněné okolnosti“ skutečně výslovně nezmiňuje. Avšak je jasné, že případy, kdy Komise může zrušit přijetí závazku, neomezuje na případy porušení. Stanoví, že „jestliže některá strana poruší nebo odvolá závazky, nebo v případě, že Komise zruší přijetí závazku [podtržení doplněno], je přijetí daného závazku po konzultacích zrušeno…“. Zdůrazňuje tedy, že zrušení přijetí závazku může tvořit samostatný základ pro toto zrušení.
(11)
Pravomoc Komise rozhodnout sama o přijetí nebo odmítnutí nabídky závazku se musí ve skutečnosti odrážet i v právu zrušit přijetí závazku, pokud se změní okolnosti, na jejichž základě byly nabídky závazků přijaty. Podle judikatury Soudního dvora „určují orgány při výkonu své posuzovací pravomoci, zda […] jsou závazky přijatelné“ (11). Uvedené posuzovací pravomoci jsou v oblasti opatření na ochranu obchodu obecně široké, protože soudy Unie uznávají, že v této oblasti musí orgány posuzovat složitou hospodářskou, politickou a právní situaci. Konkrétně Soudní dvůr rozhodl, že Komise „při výkonu pravomocí, které jí byly svěřeny v [základním nařízení] má velmi širokou posuzovací pravomoc, pokud jde o zájmy Společenství, při rozhodování o jakýchkoli opatřeních potřebných k řešení situace, které nastala“ (12). Komise má proto při přijímání, odmítání nebo rušení závazku posuzovací pravomoc, aby mohla provádět opatření týkající se obchodu v zájmu Unie.
(12)
Komise proto zamítá argument, že změna okolností ve srovnání s okolnostmi, které panovaly v době přijetí závazku, nemůže sloužit jako důvod pro zrušení uvedeného závazku.
2. Soulad zrušení s předchozími právními akty týkajícími se téhož řízení
(13)
Jedna společnost tvrdila, že rozhodnutím Komise 2013/223/EU (13) bylo potvrzeno přijetí jejího závazku. Jako související argument vznesla, že čl. 2 odst. 2 prováděcího nařízení (EU) č. 461/2013, kterým se ukládá konečné vyrovnávací clo, představuje další uznání toho, že závazek by mohl zůstat v platnosti i po skončení platnosti antidumpingového cla. Oba tyto argumenty jsou zavádějící. Rozhodnutím 2013/223/EU odvolala Komise přijetí závazků jedné indonéské a jedné indické společnosti, jelikož porušily své povinnosti předkládat zprávy. Zrušení v případě jedné společnosti v žádném případě nevylučuje následné rozhodnutí Komise zrušit přijetí jiných závazků, pokud toto opatření bude odůvodněné vzhledem k okolnostem konkrétního případu.
(14)
V prováděcím nařízení (EU) č. 461/2013, vyhlášeném dne 23. května 2013, se odrazila změna rozhodnutí 2000/745/ES v důsledku přijetí rozhodnutí 2013/223/EU (odvolání závazku v případě jedné indonéské a jedné indické společnosti). Prováděcí nařízení (EU) č. 461/2013, kterým se ukládá konečné vyrovnávací clo, bylo vyhlášeno tentýž den jako prováděcí rozhodnutí 2013/226/EU, kterým Rada zrušila antidumpingové clo. Důsledky uvedeného rozhodnutí by mohla Komise posoudit pouze po jeho přijetí.
(15)
Argumenty této strany tedy musely být odmítnuty.
3. Matematická úprava minimální dovozní ceny (MIP)
(16)
Jedna společnost požádala, aby Komise z MIP odečetla částku odpovídající stanovenému antidumpingovému clu, a tím uvedla MIP do souladu se základním opatřením - vyrovnávacím clem. Tuto operaci nebylo možné provést. Zaprvé, podle podmínek závazku je jakákoli revize působnosti a minimálních cen možná pouze prostřednictvím prozatímního přezkumu podle článku 19 základního antisubvenčního nařízení. Zadruhé, tato společnost žádala o to, aby ze stávající MIP byly pouze odečteny částky odpovídající částce stanoveného antidumpingového cla. Ve stávajícím závazku jsou mechanismy MIP a indexace založeny buď na ceně, která nepůsobí újmu, stanovené pro trh Unie (cílová cena), nebo na běžné hodnotě (v závislosti na dané společnosti), jak byla určena v roce 1999. Ve druhém zmiňovaném případě žádný základ pro MIP neexistuje, jelikož platnost antidumpingového cla vypršela. Kdyby byl závazek posuzován pouze s ohledem na vyrovnávací clo, vývozní cena (navýšená o částku stanoveného vyrovnávacího cla) by se mohla stát srovnávacím základem pro MIP. S cílem stanovit odpovídající MIP by Komise nejprve musela zjistit vývozní cenu, která by sloužila jako srovnávací základ. V tomto případě nelze žádný takový srovnávací základ jednoduše zjistit, mimo jiné proto, že opatření jsou v platnosti již po dlouhou dobu. Kromě toho zavedený mechanismus indexace, který se týká ceny, jež nepůsobí újmu (cílové ceny), nebo běžné hodnoty, nelze jednoduše převzít pro vývozní cenu. Jakákoli jednoduchá matematická úprava by vyžadovala, aby bylo možné snadno zjistit veškeré prvky nezbytné pro výpočet MIP a aby tyto prvky byly nesporné. Pouze v takovém případě může Komise zaručit rovnocennost závazku s platným opatřením. Tato podmínka není v tomto případě splněna. Jednoduchá matematická operace, kterou navrhoval žadatel, tedy není možná.
(17)
Pokud jde o platný závazek, musí Komise jednat včas, aby splnila rozhodnutí Rady o zrušení platného antidumpingového cla. Je tedy třeba vyvarovat se jakéhokoli dalšího prodlení. Zrušením přijetí závazku není dotčeno jakékoli možné budoucí rozhodnutí v případě, že nějaká společnost bude chtít předložit nabídku závazku.
(18)
Po druhém zveřejnění zjištění Komise jedna strana znovu zopakovala, že minimální dovozní cena by měla být snížena jednoduchou matematickou operací. Zpochybnila příslušné odůvodnění Komise jako „nevhodné a postrádající jakýkoli základ“. Tento postoj však nebyl nijak podložen, a proto je nutné jej odmítnout. Toto tvrzení bylo kromě toho předmětem 16. bodu odůvodnění.
(19)
Žádost o matematickou úpravu MIP tedy bylo nutné odmítnout.
4. Projednávaná věc T-422/13
(20)
Jedna společnost tvrdila, že závazky by měly zůstat v platnosti, dokud Tribunál nepřijme rozhodnutí ve věci T-422/13 CPME a další v. Rada. Uvedená společnost tvrdí, že pokud bude odvětví Unie úspěšné při napadnutí prováděcího rozhodnutí 2013/226/EU, kterým se zrušuje antidumpingové clo, Komise bude povinna závazek obnovit. Tento argument je zavádějící. Komise musí posoudit stávající situaci a jednat včas, aby splnila rozhodnutí Rady o zrušení antidumpingových opatření. Komise při rozhodování o této otázce nemůže předjímat možný výsledek soudní věci. Vzhledem k této skutečnosti je nutné včas přijmout rozhodnutí týkající se platných závazků.
5. Porušení závazku
(21)
Jedna společnost tvrdila, že porušení povinnosti podávat zprávy ze strany jedné společnosti by nemělo mít žádné důsledky pro jiné společnosti. Tímto se potvrzuje, že porušení povinnosti podávat zprávy bylo zjištěno pouze u společnosti Pearl.
6. Možný přezkum a závazky
(22)
Dvě indické společnosti tvrdily, že závazky by měly zůstat v platnosti, dokud nebudou k dispozici výsledky možného prozatímního přezkumu minimální dovozní ceny. Komise poznamenává, že jelikož platnost antidumpingového cla vypršela, základ pro minimální dovozní cenu přestal existovat (viz 16. bod odůvodnění). Je nutné včas přijmout rozhodnutí pro řešení účinků této změny. Společnost zároveň může požádat o přezkum platného opatření a v této souvislosti nabídnout nový závazek týkající se pouze platných antidumpingových opatření.
(23)
Po druhém zveřejnění zjištění Komise jedna strana znovu zopakovala, že Komise měla zahájit prozatímní přezkum z moci úřední a závazek měl mezitím zůstat v platnosti až do doby, než bude znám výsledek takového přezkumu.
(24)
Komise předně poukazuje na to, že má sama pravomoc rozhodnout o zahájení antisubvenčního přezkumného šetření. V tomto konkrétním případě však přezkumné šetření souvisí s přáním jednoho vývozce nabídnout nový závazek. Komise proto nemá žádný důvod zahájit přezkum bez nové nabídky závazku od dotčeného vývozce, v souladu s článkem 13 základního nařízení.
(25)
Kromě toho musí závazek jakožto rovnocenná forma opatření odpovídat základnímu opatření uloženému Radou. Tak tomu již není, což vedlo Komisi k návrhu zrušit platný závazek.
(26)
Je pravda, že strany mohou požádat o prozatímní přezkum na základě ustanovení základního antisubvenčního nařízení, a jakákoli možná nová nabídka závazku pak bude posuzována v rámci takového případného přezkumu.
7. Antisubvenční clo jako překážka dovozu
(27)
Po druhém zveřejnění zjištění Komise jedna strana tvrdila, že zrušení přijetí závazku „by neomezilo úroveň ochrany v souvislosti s pozbytím platnosti antidumpingových opatření (…), ale spíše [by] znemožnilo uživatelům PET dovoz“. Komise v tomto ohledu poznamenává, že vzhledem k neexistenci závazku přestává být minimální dovozní cena pro vývozce srovnávacím základem. Tato strana neposkytla důkazy o tom, proč by vyrovnávací clo mělo indickým vývozcům bránit v dovozu. V každém případě se účel uložení opatření a případně přijetí závazku netýká možnosti uživatelů dovážet. Účelem je stanovit úroveň ochrany, jak tato strana sama uvádí. Zájmy uživatelů byly posouzeny v souvislosti s otázkou, zda uložení opatření je v zájmu Unie, spolu se zájmy všech ostatních dotčených stran. Byl vyvozen závěr, že uložení opatření není v rozporu se zájmem Unie. Tento argument tedy musel být odmítnut.
8. Závěr ohledně připomínek jednotlivých stran
(28)
Žádný z argumentů vznesených zúčastněnými stranami nebyl takového rázu, aby změnil návrh Komise na zrušení přijetí závazku.
E. ZRUŠENÍ ROZHODNUTÍ 2000/745/ES
(29)
S ohledem na výše uvedené skutečnosti by mělo být přijetí uvedených závazků zrušeno a rovněž by mělo být zrušeno rozhodnutí 2000/745/ES. V souladu s tím by se na dovoz PET vyrobených společnostmi Dhunseri, Reliance a Pearl (doplňkový kód TARIC pro společnost Dhunseri: A585, doplňkový kód TARIC pro společnost Reliance: A181 a doplňkový kód TARIC pro společnost Pearl: A182) mělo použít konečné vyrovnávací clo uložené čl. 1 odst. 2 prováděcího nařízení (EU) č. 461/2013,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Rozhodnutí 2000/745/ES se zrušuje.
Článek 2
Toto rozhodnutí vstupuje v platnost prvním dnem po zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie.
V Bruselu dne 4. února 2014.
DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI
z dnia 4 lutego 2014 r.
uchylająca decyzję 2000/745/WE przyjmującą zobowiązania złożone w związku z postępowaniami antydumpingowym i antysubsydyjnym dotyczącymi przywozu politereftalanu etylenu (PET) pochodzącego między innymi z Indii
(2014/109/UE)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne”), w szczególności jego art. 13,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. OBOWIĄZUJĄCE ŚRODKI
(1)
Środki wyrównawcze dotyczące przywozu politereftalanu etylenu („PET”) pochodzącego z Indii obowiązują od 2000 r. (2). Środki te zostały ostatnio utrzymane rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 461/2013 (3), w następstwie przeglądu wygaśnięcia.
(2)
Środki antydumpingowe dotyczące przywozu PET pochodzącego z Indii obowiązują od 2000 r. (4). Środki te zostały ostatnio utrzymane rozporządzeniem Rady (WE) nr 192/2007 (5), w następstwie przeglądu wygaśnięcia. W dniu 24 lutego 2012 r. Komisja wszczęła kolejny przegląd wygaśnięcia. Decyzją wykonawczą 2013/226/UE (6) Rada odrzuciła wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia wykonawczego Rady utrzymującego cło antydumpingowe na przywóz PET pochodzącego między innymi z Indii, wskutek czego środki antydumpingowe wygasły.
(3)
W 2000 r. decyzją 2000/745/WE (7) Komisja przyjęła zobowiązania cenowe („zobowiązania”), które zostały złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym i postępowaniem antysubsydyjnym między innymi przez przedsiębiorstwa indyjskie: Pearl Engineering Polymers Limited („Pearl”) oraz Reliance Industries Limited („Reliance”). W 2005 r. decyzją 2005/697/WE (8) zmieniającą decyzję 2000/745/WE Komisja przyjęła zobowiązanie od indyjskiego przedsiębiorstwa South Asean Petrochem Limited, które w wyniku połączenia zmieniło nazwę na Dhunseri Petrochem & Tea Limited („Dhunseri”) (9).
B. ZMIANA OKOLICZNOŚCI PODCZAS WDRAŻANIA ZOBOWIĄZAŃ
(4)
Zmiana okoliczności podczas wdrażania zobowiązań może być uzasadnieniem dla Komisji do podjęcia decyzji o wykonaniu swoich uprawnień do wycofania przyjęcia zobowiązań zgodnie z art. 13 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
(5)
Uchylenie środków antydumpingowych i utrzymanie ceł wyrównawczych stanowi zmianę okoliczności, w jakich zobowiązania zostały przyjęte. Zobowiązania zostały przyjęte w warunkach obowiązywania zarówno środków antydumpingowych, jak i środków antysubsydyjnych. Podstawowy element zobowiązań, czyli minimalna cena importowa, odzwierciedla zarówno element dumpingu, jak i subsydiowania. W chwili obecnej brak jest elementu dumpingu. Dlatego też poziom minimalnej ceny importowej nie jest odpowiedni.
C. NARUSZENIA ZOBOWIĄZANIA
(6)
Ponadto jedno z indyjskich przedsiębiorstw, Pearl, nie wywiązało się ze spoczywającego na nim obowiązku sprawozdawczego względem Komisji. Przedsiębiorstwo nie dostarczyło kwartalnych sprawozdań ze sprzedaży. W związku z tym Komisja nie jest w stanie skutecznie monitorować zobowiązania.
(7)
W postanowieniach zobowiązania przewidziano, że niedostarczenie sprawozdań stanowi naruszenie zobowiązania. W wydanym niedawno orzeczeniu (10) Trybunał Sprawiedliwości również potwierdził, że złożenie sprawozdania musi być traktowane jako zasadniczy obowiązek, konieczny dla prawidłowego funkcjonowania zobowiązania.
(8)
Przyjęcie zobowiązania przedsiębiorstwa Pearl musi zostać wycofane również na tej podstawie.
D. OŚWIADCZENIA PISEMNE
(9)
Wszystkim trzem przedsiębiorstwom zagwarantowano możliwość przedstawienia stanowiska i złożenia pisemnych oświadczeń. Uwagi zgłosiły dwa przedsiębiorstwa indyjskie oraz komitet producentów PET w Europie (CPME) reprezentujący przemysł unijny.
1. Zmiana okoliczności jako podstawa wycofania przyjęcia zobowiązania
(10)
Jedno przedsiębiorstwo wystąpiło z twierdzeniem, że wniosek w sprawie wycofania przyjęcia zobowiązania nie ma podstawy prawnej. Przedsiębiorstwo to twierdziło, że w art. 13 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego nie wspomina się wyraźnie „zmienionych okoliczności”, a możliwość wycofania przyjęcia zobowiązania wiąże się z przypadkami naruszenia zobowiązania. Argument ten trzeba było odrzucić. W art. 13 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego rzeczywiście nie ma wyraźnej wzmianki o „zmienionych okolicznościach”. Nie ogranicza się jednak przypadków, w których Komisja może wycofać przyjęcie zobowiązania, do naruszenia zobowiązania. Przepis ten stanowi, że „w przypadku naruszenia lub wycofania zobowiązania przez dowolną ze stron lub w przypadku wycofania przyjęcia tego zobowiązania przez Komisję [dodano podkreślenie], przyjęcie zobowiązania zostaje, po konsultacjach, wycofane…”. Wyróżnia się zatem wycofanie przyjęcia zobowiązania jako odrębną podstawę wycofania.
(11)
Swobodzie decyzyjnej Komisji w zakresie przyjęcia lub odrzucenia oferty zobowiązania musi w istocie odpowiadać uprawnienie do wycofania przyjęcia zobowiązania w przypadku zmiany okoliczności, na podstawie których ofertę zobowiązania przyjęto. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału „instytucje w ramach swojej swobody decyzyjnej określają, czy […] zobowiązania są do przyjęcia” (11). Ta swoboda decyzyjna ma na ogół szeroki zakres w sferze środków ochrony handlu, ponieważ Trybunał uznaje, że w tej dziedzinie instytucje muszą brać pod uwagę złożone sytuacje gospodarcze, polityczne i prawne. W szczególności Trybunał uznał, że Komisja, „wykonując uprawnienia przyznane jej w [rozporządzeniu podstawowym], ma dużą swobodę decydowania, jeśli chodzi o interesy Wspólnoty, o wszelkich środkach potrzebnych do rozwiązania stwierdzonego przez nią problemu” (12). Przyjmując, odrzucając lub wycofując zobowiązanie, Komisja korzysta zatem ze swobody koniecznej do wdrażania środków związanych z handlem w interesie Unii.
(12)
Komisja odrzuca zatem argument, że zmiana okoliczności w stosunku do sytuacji panującej w momencie przyjęcia zobowiązania nie może być podstawą do wycofania przyjęcia tego zobowiązania.
2. Spójność wycofania z wcześniejszymi aktami prawnymi dotyczącymi tego samego postępowania
(13)
Jedno przedsiębiorstwo wystąpiło z twierdzeniem, że decyzją Komisji 2013/223/UE (13) ponownie potwierdzono przyjęcie zobowiązania tego przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwo argumentowało też, że przepis art. 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 461/2013 nakładającego ostateczne cło wyrównawcze stanowi uznanie faktu, że zobowiązanie może pozostać w mocy po wygaśnięciu ceł antydumpingowych. Oba te argumenty są błędne. Decyzją 2013/223/UE Komisja wycofała przyjęcie zobowiązań jednego indonezyjskiego i jednego indyjskiego przedsiębiorstwa, które nie wywiązały się z obowiązku sprawozdawczości. Wycofanie dotyczące jednego przedsiębiorstwa w żaden sposób nie wyklucza późniejszej decyzji Komisji o wycofaniu przyjęcia innych zobowiązań, jeżeli takie działanie jest uzasadnione ze względu na okoliczności danego przypadku.
(14)
Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 461/2013 opublikowane w dniu 23 maja 2013 r. odzwierciedlało zatem zmianę decyzji 2000/745/WE spowodowaną przyjęciem decyzji 2013/223/UE (wycofanie dotyczące jednego indonezyjskiego i jednego indyjskiego przedsiębiorstwa). Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 461/2013 nakładające ostateczne cło wyrównawcze opublikowano w tym samym dniu, w którym ogłoszono decyzję wykonawczą Rady 2013/226/UE uchylającą cło antydumpingowe. Komisja mogła ocenić skutki tej decyzji dopiero po jej przyjęciu.
(15)
Argumenty strony musiały zatem zostać odrzucone.
3. Matematyczne dostosowanie minimalnej ceny importowej
(16)
Jedno przedsiębiorstwo zwróciło się do Komisji o odjęcie od minimalnej ceny importowej kwoty odpowiadającej stałej stawce cła antydumpingowego, a przez to o dostosowanie minimalnej ceny importowej do obowiązującego środka - cła wyrównawczego. Takiej operacji nie można było przeprowadzić. Przede wszystkim, zgodnie z warunkami zobowiązania, wszelkie zmiany zakresu i minimalnych cen są możliwe jedynie w drodze przeglądu okresowego, zgodnie z art. 19 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Po drugie, przedsiębiorstwo zwróciło się o samo tylko odjęcie od bieżącej minimalnej ceny importowej kwot odpowiadających kwocie stałego cła antydumpingowego. W obecnym zobowiązaniu minimalna cena importowa i mechanizm indeksacji opierają się albo na cenie niepowodującej szkody ustalonej dla rynku unijnego (cena docelowa), albo na wartości normalnej (w zależności od przedsiębiorstwa, którego to dotyczy) określonej w 1999 r. W tym drugim przypadku z uwagi na wygaśnięcie cła antydumpingowego brak jest w ogóle podstawy dla minimalnej ceny importowej. Gdyby zobowiązanie oceniano tylko w odniesieniu do cła wyrównawczego, wówczas cena eksportowa (powiększona o kwotę stałego cła wyrównawczego) mogłaby stanowić poziom odniesienia dla minimalnej ceny importowej. Aby określić odpowiednią minimalną cenę importową, Komisja musiałaby najpierw ustalić cenę eksportową, która służyłaby za poziom odniesienia. W obecnym przypadku nie da się z łatwością ustalić takiego poziomu odniesienia, między innymi dlatego, że środki obowiązują już od dłuższego czasu. Ponadto obowiązujący aktualnie mechanizm indeksacji, który odnosi się do ceny niepowodującej szkody (cena docelowa) lub wartości normalnej, nie może być po prostu przeniesiony na cenę eksportową. Wszelkie proste dostosowanie matematyczne wymagałoby tego, aby wszystkie elementy niezbędne do obliczenia minimalnej ceny importowej były łatwe do ustalenia i niepodważalne. Tylko wówczas Komisja może zagwarantować, że zobowiązanie i obowiązujący środek są równoważne. W obecnym przypadku ten warunek nie jest spełniony. Przeprowadzenie prostej operacji matematycznej, jak proponował wnioskodawca, jest zatem niemożliwe.
(17)
W następstwie decyzji Rady o uchyleniu obowiązujących ceł antydumpingowych Komisja musi w odpowiednio krótkim czasie podjąć działania wobec będącego w mocy zobowiązania. Z tego względu należy unikać dalszych opóźnień. Wycofanie przyjęcia zobowiązania nie przesądza o żadnej ewentualnej przyszłej decyzji w tej sprawie, gdyby przedsiębiorstwo zamierzało złożyć ofertę zobowiązania.
(18)
Po drugim ujawnieniu ustaleń Komisji jedna strona ponownie stwierdziła, że należy obniżyć minimalną cenę importową za pomocą prostej operacji matematycznej. Strona ta zakwestionowała argumenty Komisji w tym względzie, twierdząc, że są one „nieuzasadnione i bezpodstawne”. Nie przedstawiono jednak dalszych dowodów na poparcie tego stanowiska, dlatego musi ono zostać odrzucone. W każdym razie wspomnianą uwagę rozstrzygnięto w motywie 16 powyżej.
(19)
Wniosek o matematyczne dostosowanie minimalnej ceny importowej musiał zatem zostać odrzucony.
4. Będąca w toku sprawa T-422/13
(20)
Jedno przedsiębiorstwo twierdziło, że zobowiązania powinny pozostać w mocy, dopóki nie zapadnie decyzja Sądu w sprawie T-422/13 CPME i inni przeciwko Radzie. Zdaniem tego przedsiębiorstwa, gdyby przemysłowi unijnemu udało się zakwestionować decyzję wykonawczą 2013/226/UE uchylającą cła antydumpingowe, wówczas Komisja miałaby obowiązek przywrócenia zobowiązań. Ten argument jest błędny. Komisja musi ocenić obecną sytuację i w odpowiednio krótkim czasie podjąć działania w następstwie decyzji Rady o uchyleniu środków antydumpingowych. Przewidywania co do możliwego wyniku sprawy sądowej nie mogą kierować decyzjami Komisji w tej kwestii. Z tego względu decyzja dotycząca obowiązujących zobowiązań musi zostać podjęta w odpowiednio krótkim czasie.
5. Naruszenia zobowiązania
(21)
Jedno przedsiębiorstwo wystąpiło z twierdzeniem, że naruszenie zobowiązań w zakresie sprawozdawczości przez jedno przedsiębiorstwo nie powinno powodować żadnych skutków dla innych przedsiębiorstw. Niniejszym potwierdza się, że tylko w przypadku przedsiębiorstwa Pearl stwierdzono naruszenie zobowiązań w zakresie sprawozdawczości.
6. Możliwy przegląd i zobowiązania
(22)
Dwa indyjskie przedsiębiorstwa twierdziły, że zobowiązania powinny pozostać w mocy do czasu otrzymania wyników ewentualnego przeglądu okresowego minimalnej ceny importowej. Komisja zwraca uwagę, że z uwagi na wygaśnięcie cła antydumpingowego minimalna cena importowa nie ma już podstawy (zob. motyw 16 powyżej). Decyzja dotycząca skutków tej zmiany musi zostać podjęta w odpowiednio krótkim czasie. Jednocześnie jednak przedsiębiorstwo może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie przeglądu obowiązujących środków i w tym kontekście zaoferować nowe zobowiązanie dotyczące tylko obowiązujących środków antysubsydyjnych.
(23)
Po drugim ujawnieniu ustaleń Komisji jedna strona ponownie stwierdziła, że Komisja powinna była wszcząć przegląd okresowy z urzędu, a zobowiązanie powinno pozostać w mocy do czasu rozstrzygnięcia tego przeglądu.
(24)
Po pierwsze Komisja zwraca uwagę, że wszczęcie antysubsydyjnego dochodzenia przeglądowego leży w zakresie jej swobody decyzyjnej. W tym szczególnym przypadku jednak dochodzenie przeglądowe wiąże się z wolą jednego eksportera, który chce zaoferować nowe zobowiązanie. Komisja nie ma zatem powodu do wszczęcia przeglądu bez nowej oferty zobowiązania ze strony zainteresowanego eksportera, zgodnie z art. 13 rozporządzenia podstawowego.
(25)
Ponadto, będąc równoważną formą środków, zobowiązanie musi odpowiadać podstawowym środkom nałożonym przez Radę. Taka sytuacja nie ma już miejsca, w związku z czym Komisja wystąpiła z wnioskiem o wycofanie będącego w mocy zobowiązania.
(26)
Strony rzeczywiście mogą wnioskować o wszczęcie przeglądu okresowego na podstawie przepisów podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego i każda ewentualna nowa oferta zobowiązania byłaby w takim przeglądzie uwzględniona.
7. Cło antysubsydyjne jako bariera dla przywozu
(27)
Po drugim ujawnieniu ustaleń Komisji jedna strona stwierdziła, że wycofanie przyjęcia zobowiązania „zamiast ograniczenia poziomu ochrony zgodnie z wygaśnięciem środków antydumpingowych […] uniemożliwi użytkownikom PET przywóz”. W tym względzie Komisja zwraca uwagę, że w sytuacji braku zobowiązania minimalna cena importowa przestaje być poziomem odniesienia dla eksportera. Strona nie uzasadniła, dlaczego cło wyrównawcze miałoby uniemożliwić indyjskim eksporterom przywóz. W każdym razie celem nałożenia środków oraz przyjęcia zobowiązania, w stosownym przypadku, nie jest umożliwienie przywozu użytkownikom. Celem jest ustanowienie pewnego poziomu ochrony, jak zauważyła strona. Interesy użytkowników zostały ocenione z punktu widzenia interesu Unii wynikającego z nałożenia środków razem z interesami wszystkich pozostałych zainteresowanych stron. We wniosku stwierdzono, że nałożenie środków nie jest sprzeczne z interesem Unii. Argument ten musiał zatem zostać odrzucony.
8. Wniosek dotyczący uwag stron
(28)
Żaden z argumentów przedstawionych przez zainteresowane strony nie wpłynął na zmianę wniosku Komisji o wycofanie przyjęcia zobowiązania.
E. UCHYLENIE DECYZJI 2000/745/WE
(29)
W związku z powyższym przyjęcie zobowiązań powinno zostać wycofane, a decyzja 2000/745/WE powinna zostać uchylona. Ostateczne cła wyrównawcze nałożone art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 461/2013 powinny mieć zatem zastosowanie do przywozu politereftalanów etylenu produkowanych przez przedsiębiorstwa Dhunseri, Reliance i Pearl (dodatkowy kod TARIC A585 dla Dhunseri, dodatkowy kod TARIC A181 dla Reliance i dodatkowy kod TARIC A182 dla Pearl),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Decyzja 2000/745/WE traci moc.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 4 lutego 2014 r.