NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 1144/2014
ze dne 22. října 2014
o informačních a propagačních opatřeních na podporu zemědělských produktů na vnitřním trhu a ve třetích zemích a o zrušení nařízení Rady (ES) č. 3/2008
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 42 a čl. 43 odst. 2 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
s ohledem na stanovisko Výboru regionů (2),
v souladu s řádným legislativním postupem (3),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Podle nařízení Rady (ES) č. 3/2008 (4) může Unie uskutečňovat informační a propagační opatření na vnitřním trhu a na trzích třetích zemí pro některé zemědělské produkty a metody jejich produkce, jakož i potravinářské výrobky vyrobené ze zemědělských produktů.
(2)
Vzhledem k získaným zkušenostem a k možnému vývoji v odvětví zemědělství a na trzích v Unii i mimo ni je třeba režim stanovený nařízením (ES) č. 3/2008 revidovat a učinit jej konzistentnějším a účinnějším. Nařízení (ES) č. 3/2008 by proto mělo být zrušeno a nahrazeno novým nařízením.
(3)
Cílem těchto informačních a propagačních opatření je posílit konkurenceschopnost odvětví zemědělství v Unii a tím zajistit větší spravedlnost v oblasti hospodářské soutěže jak na vnitřním trhu, tak na trzích třetích zemí. Konkrétně by se informační a propagační opatření měla zaměřit na zvýšení povědomí spotřebitelů o kvalitě zemědělských produktů a metodách produkce Unie a na zvýšení informovanosti o režimech jakosti Unie. Kromě toho by měly zvýšit konkurenceschopnost a spotřebu zemědělských produktů Unie, zviditelnit je uvnitř Unie i mimo ni a zvýšit tržní podíl těchto výrobků, se zaměřením zejména na trhy v třetích zemích s největším potenciálem růstu. V případě závažného narušení trhů, ztráty důvěry spotřebitelů nebo jiných specifických problémů by tato opatření měla pomoci obnovit standardní tržní podmínky. Tato informační a propagační opatření by měla vhodně doplnit a posílit opatření prováděná členskými státy. Aby tato opatření dosáhla svých cílů, měla by být informační a propagační opatření i nadále uplatňována uvnitř Unie i mimo ni.
(4)
Opatření by se měla rovněž zaměřit na zdůraznění jedinečnosti produktů z Unie s cílem zlepšit povědomí spotřebitelů o kvalitách těchto produktů ve srovnání s napodobeninami a padělky, což jak v Unii, tak ve třetích zemích výrazně přispěje k tomu, že lidé budou znát symboly, označení a zkratky prokazující, že produkt je zařazen do evropských režimů jakosti stanovených nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1151/2012 (5).
(5)
Jednou ze silných stránek Unie v oblasti výroby potravin je rozmanitost a specifické vlastnosti jejích výrobků, které mají vazbu na různé zeměpisné oblasti a různé tradiční metody a které se vyznačují jedinečnou příchutí a nabízejí rozmanitost a jedinečnost, kterou spotřebitelé stále více vyhledávají jak v Unii, tak mimo ni.
(6)
Kromě informací o podstatných vlastnostech zemědělských produktů a potravinářských výrobků by způsobilá opatření mohla také vstřícným způsobem sdělovat informace týkající se mimo jiné výživy, chutí, tradice, rozmanitosti a kultury.
(7)
Informační a propagační opatření by neměla být zaměřena na určité obchodní značky nebo na určitý původ. Nicméně za účelem zlepšení kvality a účinnosti předváděcích akcí, ochutnávek a informačních a propagačních materiálů by mělo být možné uvést obchodní značky a původ výrobku za předpokladu, že je dodržena zásada nediskriminace a tato opatření nejsou zaměřena na podporu spotřeby jakéhokoli produktu pouze na základě jeho původu. Kromě toho by tato opatření měla dodržovat obecné zásady práva Unie a neměla by omezovat volný pohyb zemědělských produktů a potravinářských výrobků v rozporu s článkem 34 Smlouvy o fungování Evropské unie (dále jen „Smlouvy o fungování EU“). Měla by být stanovena zvláštní pravidla pro viditelnost obchodních značek a označení původu ve vztahu k hlavnímu sdělení kampaně Unie.
(8)
Z Unie se především vyvážejí finální zemědělské produkty, mezi nimiž jsou zemědělské produkty, jež nejsou uvedeny v příloze I Smlouvy o fungování EU. Informační a propagační opatření je proto třeba rozšířit na některé výrobky nespadající do oblasti působnosti přílohy I Smlouvy o fungování EU. To by mělo být v souladu s ostatními režimy Společné zemědělské politiky (dále jen „SZP“), jako například evropskými režimy jakosti, které jsou již pro tyto produkty zavedeny.
(9)
Informace o vínech produkovaných v Unii a jejich propagace je jedním z nejvýznamnějších programů pomoci vinařství, které byly v rámci SZP stanoveny. Předmětem informačních a propagačních opatření by mělo být pouze víno s chráněným označením původu nebo s chráněným zeměpisným označením a víno s označením moštové odrůdy. V případě jednoduchých programů by daný program měl zahrnovat také jiné zemědělské produkty nebo potravinářské výrobky. Nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 508/2014 (6) obdobně stanoví propagaci produktů rybolovu a akvakultury. V důsledku toho je třeba omezit způsobilost produktů rybolovu a akvakultury uvedených v příloze I nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1379/2013 (7) pro informační a propagační opatření v rámci stávajícího režimu výhradně pro případ, kdy jsou produkty rybolovu a akvakultury propagovány zároveň s jinými zemědělskými nebo potravinářskými produkty.
(10)
Produkty, na něž se vztahují režimy jakosti Unie, a režimy jakosti uznané členskými státy by měly být způsobilé pro informační a propagační opatření, neboť tyto režimy poskytují spotřebitelům záruky ohledně jakosti a vlastností produktu nebo použitého výrobního postupu, zajišťují dotčeným produktům přidanou hodnotu a zvyšují jejich možnosti uplatnění na trhu. Pro informační a propagační opatření by měl být rovněž způsobilý ekologický způsob produkce a grafický symbol zvláštních jakostních zemědělských produktů z nejvzdálenějších regionů.
(11)
V období let 2001 až 2011 bylo pouze 30 % rozpočtu určeného na informační a propagační opatření směřováno na trhy třetích zemí, přestože tyto trhy nabízejí nezanedbatelný potenciál růstu. Je třeba stanovit postupy s cílem podnítit realizaci většího počtu informačních a propagačních opatření na podporu zemědělských produktů Unie ve třetích zemích, zejména poskytnutím vyšší finanční podpory.
(12)
Aby byla zaručena účinnost prováděných informačních a propagačních opatření, měla by být tato opatření začleněna do rámce informačních a propagačních programů. Tyto programy doposud předkládaly oborové nebo mezioborové organizace. Pro zvýšení počtu navržených opatření a zlepšení jejich kvality je třeba rozšířit okruh příjemců na organizace producentů a jejich asociace, skupiny a subjekty zemědělsko-potravinářského odvětví, jehož cílem a činností je poskytování informací a propagace zemědělských produktů.
(13)
Informační a propagační opatření, jež Unie spolufinancuje, by měla poukazovat na specifický rozměr Unie. Za tímto účelem a s cílem zamezit rozptýlení prostředků a více zviditelnit Evropu prostřednictvím propagačních a informačních opatření na podporu zemědělských produktů a některých potravinářských výrobků je třeba stanovit pracovní program vymezující strategické priority těchto opatření, pokud jde o obyvatelstvo, produkty, režimy nebo trhy, na něž je třeba se zaměřit, jakož i vlastnosti informačních a propagačních sdělení. Program by měl být vypracován na základě obecných a specifických cílů stanovených na základě tohoto nařízení a měl by zohlednit možnosti, které trhy nabízejí, a nutnost doplnit a posílit opatření přijatá členskými státy a subjekty tohoto odvětví na vnitřním trhu i ve třetích zemích s cílem zajistit jednotnou propagační a informační politiku. Za tímto účelem by měla Komise při navrhování tohoto programu konzultovat s členskými státy a příslušnými zúčastněnými stranami.
(14)
Pracovní program by měl mimo jiné zajistit specifická opatření s cílem reagovat v případě vážného narušení trhu, ztráty důvěry spotřebitelů nebo jiných zvláštních problémů. Navíc by měla Komise zohlednit zejména převažující postavení malých a středních podniků v zemědělsko-potravinářském odvětví. Jedná se o odvětví, která využívají výjimečných opatření stanovených v článcích 219, 220 a 221 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1308/2013 (8) a v případě opatření zaměřených na třetí země dohody o volném obchodu v rámci společné obchodní politiky Evropské unie. Při navrhování tohoto programu by měla Komise rovněž zohlednit znevýhodnění horských oblastí, ostrovů a nejvzdálenějších regionů Unie.
(15)
S cílem zajistit účinné provádění propagačních a informačních opatření je třeba, aby bylo svěřeno provádějícím subjektům na základě výběrového řízení. Nicméně v řádně odůvodněných případech by měla mít navrhující organizace možnost přímo provádět určité části svého programu.
(16)
Komise by měla mít možnost provádět informační a propagační opatření z vlastního podnětu, včetně návštěv na vysoké úrovni, zejména proto, aby přispěla k otevření nových trhů. Komise by rovněž měla mít možnost vést své vlastní kampaně, aby zajistila rychlou a účinnou reakci v případě vážného narušení trhu nebo ztráty důvěry spotřebitelů. V případě potřeby by Komise měla revidovat své vlastní iniciativy plánující provádění těchto kampaní. Prostředky přidělené na probíhající jednoduché i složené informační a propagační programy by neměly být sníženy, pokud Komise přijme opatření za uvedených okolností.
(17)
Je nezbytné, aby Komise vedle propagačních a informačních opatření rozvíjela a koordinovala služby technické podpory na úrovni Unie, a to s cílem napomáhat subjektům při účasti na spolufinancovaných programech, při realizaci účinných kampaní nebo při rozvoji jejich vývozních aktivit. Tyto služby by měly zejména zahrnovat poskytnutí pokynů, které potenciálním příjemcům napomohou dodržet pravidla a postupy spojené s touto politikou.
(18)
Úsilí o propagaci výrobků z Unie na trzích třetích zemí je často poškozováno konkurencí napodobenin nebo padělků. Služby technické podpory rozvíjené Komisí by měly zahrnovat poradenství pro toto odvětví s cílem ochránit výrobky Unie před napodobeninami nebo padělky.
(19)
Zjednodušení právního prostředí SZP je důležitou prioritou Evropské unie. Tento přístup je rovněž třeba uplatnit v případě tohoto nařízení. Zejména je třeba zrevidovat zásady správy a řízení propagačních a informačních programů s cílem je zjednodušit a umožnit Komisi, aby vypracovala pravidla a postupy, jimiž se bude řídit předkládání, hodnocení a výběr návrhů programů. Komise by však měla zajistit, aby členské státy dostávaly aktuální informace o všech navrhovaných a vybraných programech. Tyto informace by měly zejména zahrnovat počet obdržených návrhů, členské státy a dotčená odvětví a výsledky hodnocení těchto návrhů.
(20)
Spolupráce mezi hospodářskými subjekty různých členských států významně přispívá k zvyšování přidané hodnoty Unie a k většímu zviditelnění rozmanitosti zemědělských produktů Unie. Bez ohledu na prioritu, jež byla dána programům, které společně vypracovaly navrhující organizace z různých členských států, tvořily tyto programy v letech 2001-2011 pouze 16 % rozpočtu určeného na informační a propagační opatření. Proto by měla být přijata nová ustanovení, týkající se zejména řízení složených programů, aby se překonaly stávající obtíže, které vznikly při jejich provádění.
(21)
Měla by být stanovena kritéria pro financování těchto opatření. Aby bylo zajištěno, že zúčastněné navrhující organizace nesou svůj díl odpovědnosti, by mělo být obecným pravidlem, že Unie ponese pouze část nákladů na programy. Avšak určité správní a personální náklady, jež nejsou spojeny s výkonem SZP, tvoří nedílnou součást informačních a propagačních opatření a měly by být způsobilé pro financování z prostředků Unie.
(22)
Každé opatření musí podléhat sledování a hodnocení, aby byla zlepšena jeho kvalita a prokázána jeho účinnost. V této souvislosti je třeba vypracovat seznam ukazatelů a posoudit dopad propagační politiky ve vztahu k jejím strategickým cílům. Komise by měla stanovit rámec sledování a hodnocení této politiky v souladu se společným rámcem pro sledování a hodnocení SZP.
(23)
Za účelem doplnění či provedení změn u jiných než podstatných prvků tohoto nařízení by měla být na Komisi přenesena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování EU. Toto přenesení pravomoci by mělo zahrnovat doplnění seznamu v příloze I tohoto nařízení, kritéria pro určení způsobilosti navrhujících organizací, podmínky výběrových řízení pro výběr provádějících subjektů, zvláštní podmínky způsobilosti nákladů s ohledem na jednoduché programy, náklady na informační a propagační opatření a administrativní a personální náklady a ustanovení usnadňující přechod od nařízení (ES) č. 3/2008 k tomuto nařízení. Je obzvláště důležité, aby Komise v rámci přípravné činnosti vedla odpovídající konzultace, a to i na odborné úrovni. Při přípravě a vypracovávání aktů v přenesené pravomoci by Komise měla zajistit, že budou příslušné dokumenty předány současně, včas a vhodným způsobem Evropskému parlamentu a Radě.
(24)
Za účelem zajištění jednotných podmínek k provedení tohoto nařízení by Komisi měly být svěřeny prováděcí pravomoci, pokud jde o podrobná pravidla pro viditelnost obchodních značek při předváděcích akcích či ochutnávkách produktů a na informačních a propagačních materiálech i pro viditelnost původu produktů na informačních a propagačních materiálech; roční pracovní program, výběr jednoduchých programů, podrobná pravidla, na jejichž základě může být navrhující organizaci povoleno, aby některé části jednoduchého programu prováděla sama; způsoby provádění, sledování a kontroly jednoduchých programů; pravidla pro uzavírání smluv o provádění jednoduchých programů vybraných podle tohoto nařízení; a společný rámec pro hodnocení dopadu programů i systém ukazatelů. Tyto pravomoci by měly být vykonávány v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 182/2011 (9).
(25)
Jelikož cílů tohoto nařízení nemůže být vzhledem k existujícímu propojení mezi propagační politikou a jinými nástroji SZP a s ohledem na víceletou záruku finančních prostředků Unie a jejich soustředění na zřetelně vymezené priority dosaženo uspokojivě členskými státy, ale spíše jich může být lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity podle článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje toto nařízení rámec toho, co je nezbytné pro dosažení těchto cílů,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Předmět
Toto nařízení stanoví podmínky pro částečné či úplné financování z rozpočtu Unie informačních a propagačních opatření na podporu zemědělských produktů a některých potravinářských výrobků vyrobených ze zemědělských produktů prováděných na vnitřním trhu nebo v třetích zemích (dále jen „informační a propagační opatření“).
Článek 2
Obecné a konkrétní cíle informačních a propagačních opatření
1. Obecným cílem informačních a propagačních opatření je posílit konkurenceschopnost zemědělského odvětví Unie.
2. Konkrétním cílem informačních a propagačních opatření je:
a)
zvýšit povědomí o kvalitě zemědělských produktů Unie a o vysokých standardech, které se na metody produkce v Unii uplatňují;
b)
zvýšit konkurenceschopnost a spotřebu zemědělských produktů a některých potravinářských výrobků Unie a jejich přitažlivost uvnitř Unie i mimo ni;
c)
zvýšit povědomí o režimech jakosti Unie a jejich uznání;
d)
zvýšit tržní podíl zemědělských produktů a některých potravinářských výrobků Unie a zaměřit se při tom na trhy ve třetích zemích, jež mají největší potenciál růstu;
e)
obnovit standardní tržní podmínky v případě závažného narušení trhu, ztráty důvěry spotřebitelů či jiných specifických problémů.
Článek 3
Popis informačních a propagačních opatření
Informační a propagační opatření se zaměří na:
a)
zdůraznění specifičností způsobů zemědělské produkce v Unii, zejména pokud jde o bezpečnost potravin, vysledovatelnost, jedinečnost, označení, výživovou a zdravotní hodnotu, dobré životní podmínky zvířat, šetrnost k životnímu prostředí a udržitelnost, a vlastnosti zemědělských a potravinářských produktů, zejména pokud jde o kvalitu, chuť, rozmanitost nebo tradice;
b)
zvýšení povědomí o pravosti evropských chráněných označení původu, chráněných zeměpisných označení a zaručených tradičních specialit.
Tato opatření zahrnují opatření ve vztahu k veřejnosti a informační kampaně a mohou mít také podobu účasti na akcích, veletrzích a výstavách vnitrostátního, evropského a mezinárodního významu.
Článek 4
Charakteristiky opatření
1. Informační a propagační opatření nesmí být zaměřena na určité obchodní značky. Nicméně obchodním značkám musí být umožněno, aby byly viditelné při předváděcích akcích či na produktech k ochutnávkám a na informačních a propagačních materiálech, za podmínky, že je dodržována zásada nediskriminace a že se nezmění celková povaha opatření, jež nejsou zaměřena na určité značky. Zásada nediskriminace se uplatní zajištěním stejného zacházení a přístupu pro všechny obchodní značky navrhujících organizací i stejného zacházení s členskými státy. Každá obchodní značka musí být stejně viditelná a být graficky znázorněna v menším formátu než hlavní sdělení kampaně Unie. Několik obchodních značek musí být viditelných, s výjimkou řádně odůvodněných okolností souvisejících se specifickou situací daného členského státu.
2. Informační a propagační opatření nesmí být zaměřena na původ. Cílem těchto opatření není vybízet ke spotřebě produktu pouze na základě jeho původu. Musí být umožněno, aby původ produktu mohl být nicméně viditelný na informačních a propagačních materiálech při dodržení následujících pravidel:
a)
na vnitřním trhu je uvedení původu vždy vedlejší ve vztahu k hlavnímu sdělení kampaně Unie;
b)
ve třetích zemích může být uvedení původu na stejné úrovni jako hlavní sdělení kampaně Unie;
c)
u produktů spadajících do režimů jakosti uvedených v čl. 5 odst. 4 písm. a) může být původ zapsaný v seznamu v označení uváděn bez jakéhokoli omezení.
3. Komise přijme prováděcí akty, kterými stanoví podrobná pravidla týkající se:
a)
viditelnosti obchodních značek při předváděcích akcích či ochutnávkách produktů a na informačních a propagačních materiálech uvedených v odstavci 1, i jednotných podmínek, za nichž může být viditelná pouze jediná obchodní značka;
b)
viditelnosti původu produktů na informačních a propagačních materiálech uvedených v odstavci 2.
Tyto prováděcí akty jsou přijímány v souladu s přezkumným postupem podle čl. 23 odst. 2.
Článek 5
Způsobilé produkty a schémata
1. Informační a propagační opatření se mohou vztahovat na:
a)
produkty uvedené v seznamu v příloze I Smlouvy o fungování EU, s výjimkou tabáku;
b)
výrobky uvedené v příloze I tohoto nařízení;
c)
lihoviny s chráněným zeměpisným označením podle nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 110/2008 (10).
2. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 22, kterými s ohledem na vývoj trhu doplní seznam v příloze I tohoto nařízení tím, že do něj přidá potravinářské výrobky.
3. Bez ohledu na odstavec 1:
a)
může být předmětem informačních a propagačních opatření pouze víno s označením původu nebo s chráněným zeměpisným označením a víno s označením moštové odrůdy. V případě jednoduchých programů uvedených v čl. 6 odst. 3 se daný program musí vztahovat také na další produkty uvedené v odst. 1 písm. a) a b);
b)
musí být opatření zaměřená na vnitřní trh v případě lihovin uvedených v odst. 1 písm. c), v případě vína uvedeného v písm. a) tohoto odstavce a v případě piva omezena na informování spotřebitelů o režimech stanovených v odstavci 4 a o zodpovědné konzumaci těchto nápojů;
c)
mohou být produkty rybolovu a akvakultury uvedené v příloze I nařízení (EU) č. 1379/2013 předmětem informačních a propagačních opatření, pouze v případě, že se daný program vztahuje i na jiné produkty uvedené v odstavci 1.
4. Informační a propagační opatření se mohou vztahovat na:
a)
režimy jakosti stanovené v nařízení (EU) č. 1151/2012, v nařízení (ES) č. 110/2008 a v článku 93 nařízení (EU) č. 1308/2013;
b)
ekologický způsob produkce, jak jej vymezuje nařízení Rady (ES) č. 834/2007 (11);
c)
grafický symbol zvláštních jakostních zemědělských produktů z nejvzdálenějších regionů Unie, uvedených v článku 21 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 228/2013 (12);
d)
režimy jakosti uvedené v čl. 16 odst. 1 písm. b) a c) nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1305/2013 (13).
KAPITOLA II
PROVÁDĚNÍ INFORMAČNÍCH A PROPAGAČNÍCH OPATŘENÍ
ODDÍL 1
Společná ustanovení
Článek 6
Typy akcí
1. Informační a propagační opatření se provádějí ve formě:
a)
informačních a propagačních programů (dále jen „programy“) a
b)
opatření týkajících se podnětů Komise uvedených v článku 9.
2. Programy se skládají ze souboru souvisejících opatření a provádějí se po dobu nejméně jednoho roku, ne však déle než tři roky.
3. Jednoduché programy, které jsou podrobně popsány v oddílu 2 této kapitoly, mohou být předloženy jednou nebo více navrhujícími organizacemi uvedenými v čl. 7 odst. 1 písm. a), c) nebo d), přičemž všechny tyto organizace jsou z téhož členského státu.
4. Složené programy, které jsou podrobně popsány v oddílu 3 této kapitoly, mohou být předloženy:
a)
alespoň dvěma navrhujícími organizacemi uvedenými v čl. 7 odst. 1 písm. a), c) nebo d) z alespoň dvou členských států nebo
b)
jednou nebo několika unijními organizacemi uvedenými v čl. 7 odst. 1 písm. b).
Článek 7
Navrhující organizace
1. Program mohou navrhovat:
a)
oborové nebo mezioborové organizace usazené v členském státě a reprezentativně zastupující příslušné či příslušná odvětví v tomto členském státě, a především mezioborové organizace uvedené v článku 157 nařízení (EU) č. 1308/2013, a skupiny, jak jsou vymezeny v čl. 3 bodu 2 nařízení (EU) č. 1151/2012, za podmínky, že jsou reprezentativní pro název chráněný podle posledně uvedeného nařízení a je-li tento název předmětem uvedeného programu;
b)
oborové nebo mezioborové organizace Unie, jež reprezentativně zastupují příslušné či příslušná odvětví na úrovni Unie;
c)
organizace producentů či sdružení organizací producentů uvedené v článcích 152 a 156 nařízení (EU) č. 1308/2013, které byly uznány členskými státy;
d)
subjekty zemědělsko-potravinářského odvětví, jejichž cílem a činností je poskytování informací o zemědělských produktech a jejich propagace a jež byly příslušným členským státem pověřeny výkonem jasně definované veřejné služby v této oblasti. Tyto subjekty musí být zákonným způsobem usazeny v příslušném členském státě alespoň dva roky před datem výzvy k předkládání návrhů uvedené v čl. 8 odst. 2.
2. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 22, kterými stanoví konkrétní podmínky, za nichž navrhující organizace, skupina či jiný subjekt podle odstavce 1 může předložit program. Tyto podmínky především zajistí, aby tyto organizace, skupiny a jiné subjekty byly reprezentativní a aby byl program významný svým rozsahem.
Článek 8
Roční pracovní program
1. Komise přijme prováděcí akty, kterými se každý rok stanoví roční pracovní program, ve kterém jsou uvedeny sledované operační cíle, operační priority, očekávané výsledky, způsoby provádění a celková částka plánu financování. Tento roční pracovní program a zejména jeho operační priority musí být v souladu s obecnými i konkrétními cíli stanovenými v článku 2. Program především zajistí specifická dočasná opatření pro reakci v případě závažného narušení trhů, ztráty důvěry spotřebitelů nebo jiných konkrétních problémů uvedených v čl. 2 odst. 2 písm. e). Zahrnuje rovněž hlavní kritéria pro hodnocení, popis opatření, která mají být financována, údaj o částce přidělené na každé opatření, orientační harmonogram provádění a v případě subvencí maximální výši finančního příspěvku Unie. Tyto prováděcí akty uvedené v prvním pododstavci se přijímají přezkumným postupem podle čl. 23 odst. 2.
2. Komise provede pracovní program uvedený v odstavci 1 v případě jednoduchých a složených programů prostřednictvím zveřejnění výzev k předkládání návrhů, v souladu s hlavou VI části I nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU, Euratom) č. 966/2012 (14).
Článek 9
Opatření z podnětu Komise
1. Komise může realizovat informační a propagační opatření, jak jsou popsána v článku 3, včetně kampaní v případě závažného narušení trhu, ztráty důvěry spotřebitelů nebo jiných specifických problémů uvedených v čl. 2 odst. 2 písm. e). Tato opatření mohou mít zejména podobu návštěv na vysoké úrovni, účasti na obchodních veletrzích a výstavách mezinárodního významu, a to prostřednictvím stánků nebo činností zaměřených na zlepšení vnímání produktů Unie.
2. Komise rozvíjí služby technické podpory zejména s cílem:
a)
zlepšit povědomí o různých trzích, včetně prostřednictvím průzkumných obchodních setkání;
b)
zachovat dynamickou odbornou síť v rámci informační a propagační politiky, včetně poskytnutí odvětvového poradenství s ohledem na riziko napodobenin či padělků ve třetích zemích, a
c)
zlepšit znalost unijních pravidel týkajících se vypracovávání a provádění programů.
Článek 10
Zákaz dvojího financování
Informační a propagační opatření financovaná podle tohoto nařízení nesmí být financována jiným způsobem z rozpočtu Unie.
ODDÍL 2
Provádění a řízení jednoduchých programů
Článek 11
Výběr jednoduchých programů
1. Komise hodnotí a vybírá návrhy jednoduchých programů došlých na základě výzvy k předkládání návrhů uvedené v čl. 8 odst. 2. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 22, kterými se stanoví zvláštní podmínky způsobilosti pro jednoduché programy.
2. Komise přijme prováděcí akty, kterými rozhodne o vybraných jednoduchých programech, případných změnách, jež je třeba do vybraných programů zanést, a o příslušných rozpočtech. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 23 odst. 2.
Článek 12
Informace o výběru jednoduchých programů
Komise včas poskytuje výboru uvedenému v článku 23, a tím i členským státům, informace o všech navržených nebo vybraných programech.
Aniž je dotčeno nařízení (EU, Euratom) č. 966/2012, poskytne Komise členským státům zejména tyto informace:
a)
počet obdržených návrhů, členské státy, v nichž jsou navrhující organizace usazeny, zapojená odvětví a trh nebo trhy, na něž se návrhy zaměřují;
b)
výsledek vyhodnocení návrhů a jejich stručný popis.
Článek 13
Subjekty pověřené prováděním jednoduchých programů
1. Po patřičně provedeném výběrovém řízení navrhující organizace vybere subjekty, které provedou zvolené jednoduché programy, zejména s cílem zajistit, aby byla opatření prováděna účinně.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 22, kterými se stanoví podmínky pro výběrová řízení na subjekty provádějící jednoduché programy podle prvního pododstavce.
2. Odchylně od odstavce 1 může navrhující organizace provést určité části programu sama, a to na základě podmínek týkajících se zkušeností navrhující organizace při provádění takových opatření, nákladů na tato opatření v poměru k běžným tržním sazbám a podílu celkových nákladů souvisejících s částí programu, jež provede navrhující organizace.
Komise přijme prováděcí akty, kterými se stanoví podrobné podmínky, podle nichž může být navrhující organizace oprávněna k provedení některých částí programu. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 23 odst. 2.
Článek 14
Provádění, sledování a kontrola jednoduchých programů
1. Dotčené členské státy odpovídají za řádné provádění jednoduchých programů vybraných podle článku 11 a souvisejících plateb. Členské státy zajistí, aby informační a propagační materiály vzniklé na základě uvedených programů byly v souladu s právem Unie.
Komise přijme prováděcí akty, kterými se stanoví podrobné podmínky provádění, sledování a kontroly jednoduchých programů a pravidla pro uzavírání smluv o provádění jednoduchých programů vybraných na základě tohoto nařízení. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 23 odst. 2.
2. Členské státy zajistí provádění, sledování a kontrolu jednoduchých programů v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1306/2013 (15) a v souladu s prováděcími akty podle odstavce 1.
Článek 15
Finanční ustanovení pro jednoduché programy
1. Finanční příspěvek Unie na jednoduché programy na vnitřním trhu nepřesáhne 70 % způsobilých výdajů. Finanční příspěvek Unie na jednoduché programy ve třetích zemích nepřesáhne 80 % způsobilých výdajů. Zbytek výdajů zajišťují výhradně navrhující organizace.
2. Procentní podíly uvedené v odstavci 1 se zvýší až na 85 % v případě závažného narušení trhů, ztráty důvěry spotřebitelů nebo jiných konkrétních problémů uvedených v čl. 2 odst. 2 písm. e).
3. Odchylně od odstavců 1 a 2, procentní podíl uvedený v odstavci 1 činí 75 % a 85 % a procentní podíl uvedený v odstavci 2 činí 90 % pro navrhující organizace usazené v členských státech, které k 1. lednu 2014 nebo po tomto datu získaly finanční podporu v souladu s články 136 a 143 Smlouvy o fungování EU.
První pododstavec se použije pouze na programy, o nichž Komise rozhodla před datem, od kterého příslušný členský stát již uvedenou finanční podporu nepobírá.
4. Studie hodnotící výsledky informačních a propagačních opatření provedených v souladu se společným rámcem uvedeným v článku 25 jsou způsobilé pro financování z prostředků Unie za podmínek, jež jsou obdobné jako podmínky pro dotčený jednoduchý program.
5. Unie plně hradí náklady na odborné poradenství spojené s výběrem programů podle čl. 4 odst. 2 písm. a) nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1306/2013.
6. S cílem zajistit řádné provádění jednoduchých programů jsou navrhující organizace povinny poskytnout záruky.
7. Unie financuje informační a propagační opatření prováděná prostřednictvím jednoduchých programů podle čl. 4 odst. 1 písm. c) nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1306/2013.
8. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 22, kterými se stanoví zvláštní podmínky, za nichž jsou náklady na informační a propagační opatření a v případě potřeby správní a personální náklady způsobilé pro financování Unií.
ODDÍL 3
Provádění a řízení složených programů a opatření z podnětu komise
Článek 16
Způsoby financování
1. Financování může probíhat jedním nebo více způsoby, jež jsou stanoveny v nařízení (EU, Euratom) č. 966/2012, a může spočívat zejména v:
a)
grantech pro složené programy;
b)
zakázkách v případě opatření z podnětu Komise.
2. Unie financuje informační a propagační opatření prováděná prostřednictvím složených programů nebo z podnětu Komise podle čl. 4 odst. 2 písm. a) nařízení (EU) č. 1306/2013.
Článek 17
Hodnocení složených programů
Návrhy složených programů se posuzují a vybírají na základě kritérií uvedených ve výzvě k předkládání návrhů podle čl. 8 odst. 2.
Článek 18
Informace o provádění složených programů
Komise včas poskytuje výboru uvedenému v článku 23, a tím i členským státům, informace o všech navržených nebo vybraných programech.
Článek 19
Finanční ustanovení pro složené programy
1. Finanční příspěvek Unie na složené programy činí 80 % způsobilých výdajů. Zbytek výdajů zajišťují výhradně navrhující organizace.
2. Procentní podíl uvedený v odstavci 1 se zvýší až na 85 % v případě závažného narušení trhů, ztráty důvěry spotřebitelů nebo jiných konkrétních problémů uvedených v čl. 2 odst. 2 písm. e).
3. Odchylně od odstavců 1 a 2, pro navrhující organizace usazené v členských státech, které k 1. lednu 2014 nebo po tomto datu získaly finanční podporu v souladu s články 136 a 143 Smlouvy o fungování EU, činí procentní podíl uvedený v odstavcích 1 a 2 (v tomto pořadí) 85 % a 90 %.
První pododstavec se použije pouze pro programy, o nichž Komise rozhodla přede dnem, od kterého již dotčený členský stát tuto finanční podporu nepobírá.
Článek 20
Zadávání zakázek v případě opatření z podnětu Komise
Každé zadání zakázek provedené Komisí jejím jménem nebo spolu s členskými státy podléhá pravidlům pro zadávání zakázek uvedeným v nařízení (EU, Euratom) č. 966/2012 a nařízení Komise v přenesené pravomoci (EU) č. 1268/2012 (16).
Článek 21
Ochrana finančních zájmů Unie
1. Komise přijme vhodná opatření k zajištění toho, aby byly při provádění opatření financovaných podle tohoto oddílu finanční zájmy Unie chráněny prostřednictvím prevence podvodů, korupce a jiného protiprávního jednání, účinnými kontrolami, a jsou-li zjištěny nesrovnalosti, zpětným získáním neoprávněně vyplacených částek a případně účinnými, přiměřenými a odrazujícími správními a finančními sankcemi.
2. Komise nebo její zástupci a Účetní dvůr mají pravomoc provádět na základě kontroly dokumentů i inspekcí na místě audit u všech příjemců grantů, zhotovitelů, dodavatelů nebo poskytovatelů a subdodavatelů, kteří obdrželi finanční prostředky Unie.
3. Evropský úřad pro boj proti podvodům (dále jen „OLAF“) může provádět vyšetřování, včetně kontrol a inspekcí na místě, v souladu s ustanoveními a postupy uvedenými v nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU, Euratom) č. 883/2013 (17) a v nařízení Rady (Euratom, ES) č. 2185/96 (18), s cílem zjistit, zda nedošlo k podvodu, korupci nebo jinému protiprávnímu jednání ohrožujícímu finanční zájmy Unie, pokud jde o grantovou dohodu, rozhodnutí o udělení grantu nebo smlouvu týkající se fondů Unie.
4. Aniž jsou dotčeny odstavce 1, 2 a 3, musí dohody o spolupráci se třetími zeměmi a mezinárodními organizacemi, smlouvy, grantové dohody a rozhodnutí o udělení grantu uzavřené v rámci provádění tohoto programu podle tohoto nařízení obsahovat ustanovení, která výslovně zmocňují Komisi, Účetní dvůr a úřad OLAF k provádění těchto auditů a šetření v souladu s jejich příslušnými pravomocemi.
KAPITOLA III
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
ODDÍL 1
Přenesení pravomocí a prováděcí ustanovení
Článek 22
Výkon přenesené pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedená v článku 22 je Komisi svěřena za podmínek stanovených tímto článkem.
2. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedená v čl. 5 odst. 2, čl. 7 odst. 2, čl. 11 odst. 1, čl. 13 odst. 1, čl. 15 odst. 8 a čl. 29 odst. 2 je Komisi svěřena na dobu pěti let od 24. listopadu 2014. Komise vypracuje zprávu o přenesení pravomoci nejpozději devět měsíců před koncem tohoto pětiletého období. Přenesení pravomoci se automaticky prodlužuje o stejně dlouhá období, pokud Evropský parlament nebo Rada nevysloví proti tomuto prodloužení námitku nejpozději tři měsíce před koncem každého z těchto období.
3. Evropský parlament nebo Rada mohou přenesení pravomoci uvedené v čl. 5 odst. 2, čl. 7 odst. 2, čl. 11 odst. 1, čl. 13 odst. 1, čl. 15 odst. 8 a čl. 29 odst. 2 kdykoliv zrušit. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomoci v něm blíže určené. Rozhodnutí nabývá účinku prvním dnem po zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie nebo k pozdějšímu dni, který je v něm upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci.
4. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
5. Akt v přenesené pravomoci přijatý podle tohoto nařízení vstoupí v platnost, pouze pokud proti němu Evropský parlament nebo Rada nevysloví námitky ve lhůtě dvou měsíců ode dne, kdy jim byl tento akt oznámen, nebo pokud Evropský parlament i Rada před uplynutím této lhůty informují Komisi o tom, že námitky nevysloví. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o dva měsíce.
Článek 23
Výbor
1. Komisi je nápomocen Výbor pro společnou organizaci zemědělských trhů zřízený článkem 229 nařízení (EU) č. 1308/2013. Tento výbor je výborem ve smyslu nařízení (EU) č. 182/2011.
2. Odkazuje-li se na tento odstavec, použije se článek 5 nařízení (EU) č. 182/2011.
ODDÍL 2
Konzultace, hodnocení a zpráva
Článek 24
Konzultace
V rámci provádění tohoto nařízení může Komise vést konzultace se skupinou pro občanský dialog zabývající se kvalitou a propagací, zřízenou na základě rozhodnutí Komise 2013/767/EU (19).
Článek 25
Společný rámec pro sledování a hodnocení dopadu opatření
V souladu se společným rámcem pro sledování a hodnocení společné zemědělské politiky stanoveným v článku 110 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1306/2013 přijme Komise prováděcí akty, kterými stanoví společný rámec pro hodnocení dopadu informačních a propagačních programů financovaných na základě tohoto nařízení a systém ukazatelů. Tyto prováděcí akty jsou přijímány v souladu s přezkumným postupem podle čl. 23 odst. 2.
Všechny zúčastněné strany Komisi sdělí všechny nezbytné údaje a informace, aby bylo možné dopad opatření vyhodnotit.
Článek 26
Zpráva
1. Komise do 31. prosince 2018 předloží Evropskému parlamentu a Radě průběžnou zprávu o uplatňování tohoto nařízení. Tato průběžná zpráva zahrne míru využití v jednotlivých členských státech, případně i vhodné návrhy.
2. Komise do 31. prosince 2020 předloží Evropskému parlamentu a Radě zprávu o uplatňování tohoto nařízení případně spolu s vhodnými návrhy.
ODDÍL 3
Státní podpora, zrušení, přechodná ustanovení, vstup v platnost a použitelnost
Článek 27
Státní podpora
Odchylně od čl. 211 odst. 1 nařízení (EU) č. 1308/2013 a článku 3 nařízení Rady (ES) č. 1184/2006 (20), jakož i podle čl. 42 prvního pododstavce Smlouvy o fungování EU, se články 107, 108 a 109 Smlouvy o fungování EU nepoužijí na platby hrazené členskými státy při použití tohoto nařízení a v souladu s jeho ustanoveními ani na finanční příspěvky pocházející z odvodů či povinných příspěvků členských států nebo jiných finančních nástrojů v případě programů, jež mohou využívat podpory Unie a které Komise vybrala v souladu s tímto nařízením.
Článek 28
Zrušení
Nařízení (ES) č. 3/2008 se zrušuje.
Odkazy na zrušené nařízení se považují za odkazy na toto nařízení v souladu se srovnávací tabulkou uvedenou v příloze II tohoto nařízení.
Článek 29
Přechodná ustanovení
1. Nařízení (ES) č. 3/2008 se použije i nadále pro ta informační a propagační opatření, o jejichž financování Komise rozhodla před 1. prosincem 2015.
2. Komise je v souladu s článkem 22 zmocněna přijmout akty v přenesené pravomoci, aby zajistila přechod od nařízení (ES) č. 3/2008 k tomuto nařízení.
Článek 30
Vstup v platnost a použitelnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se od 1. prosince 2015.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
Ve Štrasburku dne 22. října 2014.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 1144/2014
z dnia 22 października 2014 r.
w sprawie działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących produktów rolnych wdrażanych na rynku wewnętrznym i w państwach trzecich oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 3/2008
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 42 i art. 43 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 3/2008 (4) Unia może prowadzić działania informacyjne i promocyjne na rynku wewnętrznym i na rynkach państw trzecich w odniesieniu do produktów rolnych i metod ich produkcji, a także w odniesieniu do niektórych artykułów spożywczych wytworzonych w oparciu o produkty rolne.
(2)
Z uwagi na zdobyte doświadczenia oraz przewidywany rozwój wydarzeń w sektorze rolnym i na rynkach zarówno w Unii, jak i poza nią, system ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 3/2008 należy poddać przeglądowi oraz zwiększyć jego skuteczność i spójność. W związku z tym należy uchylić rozporządzenie (WE) nr 3/2008 i zastąpić je nowym rozporządzeniem.
(3)
Celem działań informacyjnych i promocyjnych jest zwiększenie konkurencyjności rolnictwa unijnego, a tym samym poprawa równowagi konkurencyjnej zarówno na rynku wewnętrznym, jak i w państwach trzecich. W szczególności działania informacyjne i promocyjne powinny mieć na celu podniesienie wiedzy konsumentów o zaletach unijnych produktów rolnych i metod produkcji oraz podniesienie wiedzy o unijnych systemach jakości oraz ich lepszą rozpoznawalność. Ponadto działania te powinny zwiększyć konkurencyjność, spożycie i widoczność unijnych produktów rolnych zarówno w Unii, jak i poza nią, a także udział tych produktów w rynku, przy zwróceniu szczególnej uwagi na rynki w państwach trzecich o najwyższym potencjale wzrostu. W przypadku poważnych zakłóceń na rynku, utraty zaufania konsumentów lub innych szczególnych problemów działania te powinny pomóc przywrócić normalne warunki rynkowe. Takie działania informacyjne i promocyjne powinny z pożytkiem uzupełniać i wzmacniać działania realizowane przez państwa członkowskie. Aby osiągnąć swoje cele, działania informacyjne i promocyjne powinny być nadal wdrażane zarówno w Unii, jak i poza nią.
(4)
Działania powinny mieć również na celu podkreślenie autentyczności produktów unijnych, aby poszerzyć wiedzę konsumentów o zaletach produktów oryginalnych w porównaniu z imitacjami i produktami podrobionymi; przyczyni się to znacząco zarówno w Unii, jak i w państwach trzecich do podniesienia poziomu znajomości symboli, oznaczeń i skrótów oznaczających uczestnictwo w europejskich systemach jakości ustanowionych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (5).
(5)
Jednym z atutów Unii w produkcji żywności jest zróżnicowanie produktów i ich szczególny charakter, co ma związek z różnymi obszarami geograficznymi i różnymi tradycyjnymi metodami produkcji i co daje wyjątkowy smak oraz różnorodność i autentyczność, których coraz bardziej poszukują konsumenci zarówno w Unii, jak i poza nią.
(6)
Oprócz informacji o nieodłącznych cechach unijnych produktów rolnych i artykułów spożywczych, działania kwalifikujące się do działań informacyjnych i promocyjnych mogą również polegać na przekazywaniu przyjaznych konsumentom komunikatów, kładących nacisk między innymi na odżywianie, smak, tradycję, różnorodność i kulturę.
(7)
Działania informacyjne i promocyjne nie powinny być ukierunkowane na konkretny znak handlowy. Jednak aby zwiększyć jakość i skuteczność prezentacji, degustacji oraz materiałów informacyjnych i promocyjnych, należy dopuścić możliwość podawania informacji o znaku handlowym i pochodzeniu produktu, pod warunkiem że przestrzegana będzie zasada niedyskryminacji, a działania nie będą miały na celu zachęcania do spożywania jakiegokolwiek produktu jedynie ze względu na jego pochodzenie. Ponadto takie działania powinny być zgodne z ogólnymi zasadami ustawodawstwa unijnego i nie powinny ograniczać swobodnego przepływu produktów rolnych i artykułów spożywczych z naruszeniem przepisów art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Należy ustanowić przepisy szczegółowe dotyczące widoczności znaków i pochodzenia w głównym przekazie Unii dotyczącym danej kampanii.
(8)
Unia eksportuje głównie gotowe produkty rolne, w tym produkty rolne nieobjęte załącznikiem I do TFUE. Należy zatem objąć działaniami informacyjnymi i promocyjnymi niektóre artykuły nieobjęte załącznikiem I do TFUE. Byłoby to spójne z innymi systemami wspólnej polityki rolnej (WPR), takimi jak europejskie systemy jakości, które już obejmują te artykuły.
(9)
Unijne działania informacyjne i promocyjne dotyczące wina w ramach WPR stanowią jeden z najważniejszych elementów programów wsparcia dla sektora wina. Przedmiotem działań informacyjnych i promocyjnych powinny być tylko wina o chronionej nazwie pochodzenia lub chronionym oznaczeniu geograficznym, jak również wina, na których podana jest odmiana winorośli. W przypadku programów prostych dany program powinien również obejmować inny produkt rolny lub artykuł spożywczy. Podobnie, rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 (6) przewiduje promowanie produktów rybołówstwa i akwakultury. W związku z tym możliwość obejmowania produktów rybołówstwa i akwakultury wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1379/2013 (7) działaniami informacyjnymi i promocyjnymi w ramach niniejszego systemu powinna zostać ograniczona wyłącznie do produktów rybołówstwa i akwakultury, które są powiązane z innym produktem rolnym lub artykułem spożywczym.
(10)
Produkty objęte unijnymi systemami jakości i systemami jakości uznanymi przez państwa członkowskie powinny móc się kwalifikować do objęcia działaniami informacyjnymi i promocyjnymi, ponieważ systemy te zapewniają konsumentów o jakości i cechach produktu lub zastosowanym procesie produkcji, tworzą wartość dodaną takich produktów i zwiększają ich możliwości rynkowe. Ekologiczna metoda produkcji oraz znak graficzny produktów rolnych wysokiej jakości, specyficznych dla regionów najbardziej oddalonych, również powinny móc się kwalifikować do objęcia działaniami informacyjnymi i promocyjnymi.
(11)
W latach 2001-2011 zaledwie 30 % budżetu przeznaczonego na działania informacyjne i promocyjne dotyczyło rynków państw trzecich, mimo że rynki te oferują znaczny potencjał wzrostu. Należy ustanowić przepisy wspierające wdrażanie większej liczby działań informacyjnych i promocyjnych dotyczących unijnych produktów rolnych w państwach trzecich, w szczególności poprzez zapewnienie zwiększonego wsparcia finansowego.
(12)
W celu zapewnienia skuteczności realizowanych działań informacyjnych i promocyjnych działania te powinny być opracowane w ramach programów informacyjnych i promocyjnych. Takie programy były dotychczas proponowane przez organizacje branżowe lub międzybranżowe. Aby zwiększyć liczbę proponowanych działań i podnieść ich jakość, należy poszerzyć krąg beneficjentów o organizacje producentów oraz ich zrzeszenia, grupy i organy sektora rolno-spożywczego, których cel i działalność polegają na udzielaniu informacji o produktach rolnych i promowaniu takich produktów.
(13)
Działania informacyjne i promocyjne współfinansowane przez Unię powinny mieć konkretny wymiar unijny. W tym celu, a także aby uniknąć rozproszenia środków i zwiększyć widoczność Europy poprzez działania informacyjne i promocyjne dotyczące produktów rolnych oraz niektórych artykułów spożywczych, należy przewidzieć opracowanie programu prac, w którym byłyby określone priorytety strategiczne tych działań dotyczące ukierunkowania na konkretne grupy ludności, produkty, tematy lub rynki, jak również cechy charakterystyczne komunikatów informacyjnych i promocyjnych. Program powinien być opracowany na podstawie celów głównych i szczegółowych określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz powinien uwzględniać możliwości oferowane przez rynki oraz potrzebę uzupełnienia i wzmocnienia działań realizowanych przez państwa członkowskie i podmioty gospodarcze zarówno na rynku wewnętrznym, jak i w państwach trzecich, aby zapewnić spójną politykę promocyjną i informacyjną. W tym celu przy opracowywaniu programu Komisja powinna się konsultować z państwami członkowskimi i zainteresowanymi stronami.
(14)
Program prac powinien przewidywać między innymi szczegółowe przepisy umożliwiające reagowanie na poważne zakłócenia na rynku, utratę zaufania konsumentów lub inne szczególne problemy. Dodatkowo Komisja powinna zwrócić szczególną uwagę na dominującą pozycję małych i średnich przedsiębiorstw w sektorze rolno-spożywczym, który jest sektorem korzystającym z wyjątkowych środków przewidzianych w art. 219, 220 i 221 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 (8) oraz, w przypadku działań ukierunkowanych na państwa trzecie, umów o wolnym handlu wchodzących w zakres wspólnej polityki handlowej Unii. Przy opracowywaniu programu Komisja powinna również uwzględnić utrudnienia występujące na obszarach górskich, wyspach i w regionach najbardziej oddalonych Unii.
(15)
W celu zapewnienia skutecznego wdrożenia działań informacyjnych i promocyjnych należy powierzyć ich wdrażanie organom wdrażającym wyłonionym w wyniku procedury konkursowej. W należycie uzasadnionych przypadkach organizacje inicjujące powinny mieć jednak możliwość bezpośredniego wdrażania niektórych części swojego programu.
(16)
Komisja powinna mieć możliwość prowadzenia działań informacyjnych i promocyjnych z własnej inicjatywy, w tym misji wysokiego szczebla, przede wszystkim aby przyczynić się do otwarcia nowych rynków. Komisja powinna mieć również możliwość prowadzenia własnych kampanii, aby udzielić szybkiej i skutecznej odpowiedzi w przypadku poważnych zakłóceń na rynku lub utraty zaufania konsumentów. W razie konieczności Komisja powinna poddać przeglądowi inicjatywy własne zakładające wdrażanie takich kampanii. Środki przeznaczone na bieżące programy informacyjne i promocyjne, zarówno programy proste, jak i te, w których uczestniczy wiele państw, nie powinny być zmniejszane w przypadku działania podjętego przez Komisję w takich okolicznościach.
(17)
Oprócz działań informacyjnych i promocyjnych Komisja musi rozwijać i koordynować usługi wsparcia technicznego na szczeblu unijnym, aby ułatwić podmiotom uczestnictwo we współfinansowanych programach, wdrażanie skutecznych kampanii lub rozwijanie działalności eksportowej. Usługi te powinny polegać w szczególności na opracowaniu wytycznych, które pomogą potencjalnym beneficjentom zastosować się do przepisów i procedur związanych z tą polityką.
(18)
Działaniom promującym produkty unijne na rynkach państw trzecich szkodzi czasami konkurencja ze strony produktów będących imitacjami i podróbkami. Usługi wsparcia technicznego świadczone przez Komisję powinny obejmować doradztwo dla sektora w zakresie ochrony produktów unijnych przed imitacjami i podróbkami.
(19)
Uproszczenie ram prawnych WPR jest dla Unii istotnym priorytetem. Podejście to powinno zostać zastosowane także w odniesieniu do niniejszego rozporządzenia. Należy zwłaszcza dokonać przeglądu zasad zarządzania administracyjnego programami informacyjnymi i promocyjnymi w celu uproszczenia tych zasad oraz umożliwienia Komisji ustanowienia przepisów i procedur regulujących składanie, ocenę i wybór propozycji programów. Jednak Komisja powinna zapewnić, aby państwa członkowskie w porę otrzymały informacje o wszystkich złożonych i wybranych programach. Informacje te powinny w szczególności obejmować liczbę otrzymanych wniosków, ze wskazaniem państw członkowskich i sektorów oraz wynik oceny tych wniosków.
(20)
Współpraca między podmiotami gospodarczymi z poszczególnych państw członkowskich w istotny sposób przyczynia się do wzrostu unijnej wartości dodanej i do zwiększenia widoczności różnorodności unijnych produktów rolnych. Pomimo priorytetowego potraktowania programów opracowywanych wspólnie przez organizacje inicjujące z różnych państw członkowskich, w latach 2001-2011 programy te stanowiły zaledwie 16 % budżetu przeznaczonego na działania informacyjne i promocyjne. W związku z tym należy wprowadzić nowe przepisy, dotyczące w szczególności zarządzania programami, w których uczestniczy wiele państw, aby przezwyciężyć obecne trudności w ich wdrażaniu.
(21)
Należy ustalić kryteria finansowania działań. Jako ogólna zasada, Unia powinna pokrywać tylko część kosztów programów, tak aby zainteresowane organizacje inicjujące wzięły na siebie część odpowiedzialności. Jednak niektóre koszty administracyjne i koszty personelu, niezwiązane z wdrażaniem WPR, stanowią integralną część działań informacyjnych i promocyjnych i powinny się kwalifikować do finansowania unijnego.
(22)
Każde działanie musi podlegać monitorowaniu i ocenie w celu podniesienia jego jakości i wykazania skuteczności. W tym kontekście należy sporządzić odpowiedni wykaz wskaźników i oceniać skutki polityki promocyjnej w świetle jej celów strategicznych. Komisja powinna opracować ramy monitorowania i oceny tej polityki spójne ze wspólnymi ramami oceny i monitorowania WPR.
(23)
W celu uzupełnienia lub zmiany niektórych, innych niż istotne, elementów niniejszego rozporządzenia należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE. Uprawnienia te powinny obejmować, w uzupełnieniu wykazu znajdującego się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, kryteria kwalifikowalności organizacji inicjujących, warunki przeprowadzania procedury konkursowej w celu wyłonienia organów wdrażających, szczegółowe warunki kwalifikowalności programów prostych, kosztów działań informacyjnych i promocyjnych oraz kosztów administracyjnych i kosztów personelu, a także przepisy mające ułatwić zastąpienie rozporządzenia (WE) nr 3/2008 niniejszym rozporządzeniem. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewniać jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(24)
Aby zapewnić jednolite warunki wdrażania niniejszego rozporządzenia, należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do szczegółowych przepisów w sprawie widoczności znaków handlowych podczas prezentacji lub degustacji produktów, materiałów informacyjnych i promocyjnych oraz widoczności pochodzenia produktów na materiałach informacyjnych i promocyjnych; rocznego programu prac, wyboru programów prostych, szczegółowych przepisów upoważniających organizację inicjującą do samodzielnego wdrażania pewnych części programu, przepisów dotyczących wdrażania, monitorowania i kontroli programów prostych; przepisów odnoszących się do zawierania umów dotyczących wdrażania programów prostych wybranych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz wspólnych ram oceny skutków programów oraz systemu wskaźników. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (9).
(25)
Ponieważ, ze względu na powiązania między polityką promocji a innymi instrumentami WPR, a także z uwagi na wieloletnią gwarancję finansowania unijnego oraz skoncentrowanie środków unijnych na jasno określonych priorytetach, cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest skuteczniejsze ich osiągnięcie na szczeblu Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym samym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia warunki, na których działania informacyjne i promocyjne dotyczące produktów rolnych i niektórych artykułów spożywczych wytworzonych w oparciu o produkty rolne, prowadzone na rynku wewnętrznym lub w państwach trzecich („działania informacyjne i promocyjne”) mogą być finansowane w całości lub częściowo z budżetu Unii.
Artykuł 2
Cele główne i szczegółowe działań informacyjnych i promocyjnych
1. Głównym celem działań informacyjnych i promocyjnych jest zwiększenie konkurencyjności unijnego sektora rolnego.
2. Celami szczegółowymi działań informacyjnych i promocyjnych są:
a)
podniesienie wiedzy o zaletach unijnych produktów rolnych i wysokich standardach stosowanych w Unii do metod produkcji;
b)
zwiększenie konkurencyjności i spożycia unijnych produktów rolnych i niektórych artykułów spożywczych oraz zwiększenie ich widoczności zarówno w Unii, jak i poza nią;
c)
podniesienie wiedzy o unijnych systemach jakości i ich lepsza rozpoznawalność;
d)
zwiększenie udziału unijnych produktów rolnych i niektórych artykułów spożywczych w rynku, ze szczególnym uwzględnieniem rynków w państwach trzecich o największym potencjale wzrostu;
e)
przywrócenie normalnych warunków rynkowych w przypadku poważnych zakłóceń na rynku, utraty zaufania konsumentów lub innych szczególnych problemów.
Artykuł 3
Opis działań informacyjnych i promocyjnych
Działania informacyjne i promocyjne mają służyć:
a)
podkreślaniu specyfiki metod unijnej produkcji rolnej, w szczególności w odniesieniu do bezpieczeństwa żywności, identyfikowalności, autentyczności, oznakowaniu, wartości odżywczych i zdrowotnych, dobrostanu zwierząt, poszanowaniu środowiska i zrównoważonego charakteru oraz cech produktów rolnych i środków spożywczych, zwłaszcza w zakresie ich jakości, smaku, różnorodności lub tradycji;
b)
podnoszeniu wiedzy o autentyczności europejskich chronionych oznaczeń pochodzenia, chronionych oznaczeń geograficznych oraz gwarantowanych tradycyjnych specjalności.
Działania te powinny polegać w szczególności na działaniach public relations oraz kampaniach informacyjnych i mogą również przyjmować formę uczestnictwa w wydarzeniach, targach i wystawach o znaczeniu krajowym, europejskim i międzynarodowym.
Artykuł 4
Charakterystyka działań
1. Działania informacyjne i promocyjne nie mogą być ukierunkowane na konkretny znak handlowy. Niemniej jednak znaki handlowe produktów mogą być widoczne podczas prezentacji i degustacji produktów oraz na materiałach informacyjnych i promocyjnych, pod warunkiem że przestrzegana będzie zasada niedyskryminacji, a ogólny charakter działań, które nie mogą być ukierunkowane na konkretną markę, pozostanie niezmieniony. Zastosowanie ma zasada niedyskryminacji, zapewniając wszystkim znakom handlowym organizacji inicjujących równe traktowanie i równy dostęp oraz równe traktowanie poszczególnych państw członkowskich. Każdy znak handlowy musi być tak samo widoczny, a jego format graficzny musi być mniejszy od formatu głównego przekazu Unii w kampanii. Z wyjątkiem należycie uzasadnionych okoliczności dotyczących szczególnej sytuacji danego państwa członkowskiego, należy eksponować wiele znaków towarowych.
2. Działania informacyjne i promocyjne nie mogą być ukierunkowane na produkty konkretnego pochodzenia. Działania te nie mogą zachęcać do konsumpcji produktu tylko ze względu na jego pochodzenie. Niemniej jednak oznaczenie pochodzenia produktów może być widoczne na materiałach informacyjnych i promocyjnych zgodnie z poniższymi warunkami:
a)
na rynku wewnętrznym wskazanie pochodzenia musi być zawsze drugorzędne w stosunku do głównego przekazu Unii w kampanii;
b)
w państwach trzecich wskazanie pochodzenia może być równorzędne z głównym przekazem Unii w kampanii;
c)
pochodzenie produktów uznanych w ramach systemów jakości, o których mowa w art. 5 ust. 4 lit. a), może być wskazywane bez żadnych ograniczeń.
3. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające szczegółowe przepisy dotyczące:
a)
widoczności znaków handlowych podczas prezentacji lub degustacji oraz na materiałach informacyjnych i promocyjnych zgodnie z ust. 1, a także jednolitych warunków umieszczania jednego znaku handlowego; oraz
b)
widoczności pochodzenia produktów na materiałach informacyjnych i promocyjnych zgodnie z ust. 2.
Te akty wykonawcze są przyjmowane zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 23 ust. 2.
Artykuł 5
Kwalifikujące się produkty i systemy
1. Działania informacyjne i promocyjne mogą obejmować następujące produkty:
a)
produkty wymienione w załączniku I do TFUE, z wyjątkiem tytoniu;
b)
produkty wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
c)
napoje spirytusowe o chronionym oznaczeniu geograficznym na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 (10).
2. W celu uwzględnienia zmian zachodzących na rynku zgodnie z art. 22 Komisja jest upoważniona do przyjmowania aktów delegowanych, uzupełniających wykaz produktów znajdujący się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
3. Niezależnie od ust. 1:
a)
działania informacyjne i promocyjne mogą obejmować wyłącznie wino o chronionej nazwie pochodzenia lub chronionym oznaczeniu geograficznym i wina o podanej nazwie winorośli; w przypadku programów prostych, o których mowa w art. 6 ust. 3, programy te muszą również obejmować inne produkty, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b);
b)
w przypadku napojów spirytusowych, o których mowa w ust. 1 lit. c), wina, o którym mowa w lit. a) niniejszego ustępu, oraz piwa, działania ukierunkowane na rynek wewnętrzny ograniczają się do informowania konsumentów o systemach określonych w ust. 4 oraz o odpowiedzialnym spożywaniu tych napojów;
c)
produkty rybołówstwa i akwakultury wymienione w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1379/2013 mogą być przedmiotem działań informacyjnych i promocyjnych, wyłącznie, jeśli inne produkty, o których mowa w ust. 1, są również objęte danym programem.
4. Działania informacyjne i promocyjne mogą obejmować następujące systemy:
a)
systemy jakości ustanowione w rozporządzeniu (UE) nr 1151/2012, rozporządzeniu (WE) nr 110/2008 i art. 93 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013;
b)
ekologiczna metoda produkcji, w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 (11);
c)
znak graficzny produktów rolnych wysokiej jakości, specyficznych dla regionów najbardziej oddalonych w Unii, o którym mowa w art. 21 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013 (12);
d)
systemy jakości, o których mowa w art. 16 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 (13).
ROZDZIAŁ II
WDRAŻANIE DZIAŁAŃ INFORMACYJNYCH I PROMOCYJNYCH
SEKCJA 1
Przepisy ogólne
Artykuł 6
Rodzaje działań
1. Działania informacyjne i promocyjne są realizowane w formie:
a)
programów informacyjnych i promocyjnych („programy”); oraz
b)
działań z inicjatywy Komisji, o których mowa w art. 9.
2. Programy składają się ze spójnego zestawu działań i są realizowane przez okres przynajmniej jednego roku, lecz nie dłużej niż trzy lata.
3. Programy proste, o których mowa szczegółowo w sekcji 2 niniejszego rozdziału, mogą być składane przez jedną organizację lub większą liczbę tych organizacji inicjujących, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. a), c) lub d), pochodzących z tego samego państwa członkowskiego.
4. Programy, w których uczestniczy wiele państw, o których mowa szczegółowo w sekcji 3 niniejszego rozdziału, mogą być składane przez:
a)
co najmniej dwie organizacje inicjujące, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. a), c) lub d), pochodzące z co najmniej dwóch państw członkowskich; lub
b)
przez jedną lub więcej organizacji unijną, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. b).
Artykuł 7
Organizacje inicjujące
1. Propozycje programów mogą być składane przez:
a)
organizacje branżowe i międzybranżowe mające siedzibę w jednym z państw członkowskich i reprezentatywne dla danego sektora lub danych sektorów w tym państwie członkowskim, w szczególności przez organizacje międzybranżowe, o których mowa w art. 157 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, oraz grupy określone w art. 3 pkt 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, pod warunkiem że reprezentują one nazwę chronioną na mocy tego ostatniego rozporządzenia i objętą tym programem;
b)
unijne organizacje branżowe i międzybranżowe reprezentatywne dla danego sektora lub danych sektorów na szczeblu Unii;
c)
organizacje producentów lub zrzeszenia organizacji producentów, o których mowa w art. 152 i 156 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, uznane przez państwa członkowskie;
d)
organy sektora rolno-spożywczego, których celem i przedmiotem działalności jest promocja i informowanie na temat produktów rolnych i którym państwo członkowskie powierzyło świadczenie wyraźnie określonych usług użyteczności publicznej w tej dziedzinie; organy te muszą mieć siedzibę prawną w danym państwie członkowskim od co najmniej dwóch lat przed datą publikacji zaproszenia do składania wniosków, o którym mowa w art. 8 ust. 2.
2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 22 ustanawiających szczególne warunki składania programów przez organizacje inicjujące, grupy i organy, o których mowa w ust. 1. Warunki te powinny, w szczególności, zagwarantować, że te organizacje, grupy i organy są reprezentatywne, a skala programu jest znacząca.
Artykuł 8
Roczny program prac
1. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające na każdy rok roczny program prac, w którym określone zostaną zamierzone cele i priorytety operacyjne, spodziewane wyniki, metody wdrażania i całkowita kwota planu finansowania. Ten roczny program prac, a w szczególności jego priorytety operacyjne, muszą być zgodne z celem głównym i celami szczegółowymi określonymi w art. 2. W szczególności program musi przewidywać szczegółowe przepisy tymczasowe, aby móc zareagować na poważne zakłócenia na rynku, utratę zaufania konsumentów lub inne szczególne problemy, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. e). Program prac zawiera też główne kryteria oceny, opis działań, które mają zostać sfinansowane, kwoty przeznaczone na każdy rodzaj działania, orientacyjny harmonogram wdrażania, a w przypadku dotacji maksymalną wysokość unijnego wkładu finansowego. Te akty wykonawcze są przyjmowane zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 23 ust. 2.
2. Program prac, o którym mowa w ust. 1 - zarówno dla programów prostych, jak i programów, w których uczestniczy wiele państw - jest realizowany na skutek opublikowania przez Komisję zaproszenia do składania wniosków zgodnie z częścią I tytułu VI rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (14).
Artykuł 9
Działania z inicjatywy Komisji
1. Komisja może realizować działania informacyjne i promocyjne, takie jak opisane w art. 3, w tym kampanie w przypadku poważnych zakłóceń na rynku, utraty zaufania konsumentów lub innych szczególnych problemów, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. e). Działania te mogą mieć w szczególności formę misji wysokiego szczebla, uczestnictwa w targach handlowych i wystawach o znaczeniu międzynarodowym, poprzez organizację stoisk lub działania mające na celu promowanie wizerunku produktów unijnych.
2. Komisja rozwija usługi wsparcia technicznego, przede wszystkim w celu:
a)
poszerzenia znajomości różnych rynków, w tym wstępnych spotkań biznesowych;
b)
utrzymania dynamicznej i profesjonalnej sieci podmiotów sektora w ramach polityki informacyjnej i promocyjnej, w tym doradzania sektorowi w zakresie zagrożenia produktów imitacjami i podróbkami w państwach trzecich; oraz
c)
podniesienia poziomu znajomości zasad unijnych dotyczących opracowywania i wdrażania programów.
Artykuł 10
Zakaz podwójnego finansowania
Działania informacyjne i promocyjne finansowane na mocy niniejszego rozporządzenia nie mogą być przedmiotem żadnego innego finansowania z budżetu Unii.
SEKCJA 2
Wdrażanie programów prostych i zarządzanie nimi
Artykuł 11
Wybór programów prostych
1. Komisja dokonuje oceny i wyboru propozycji programów prostych otrzymanych w odpowiedzi na zaproszenie do składania wniosków, o którym mowa w art. 8 ust. 2. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 22 ustanawiających szczegółowe warunki kwalifikowalności, w przypadku programów prostych.
2. Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające wybrane programy proste, ewentualne zmiany, jakie należy w nich wprowadzić, oraz odpowiadające im budżety. Te akty wykonawcze są przyjmowane zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 23 ust. 2.
Artykuł 12
Informowanie o wyborze programów prostych
Komisja przekazuje komitetowi, o którym mowa w art. 23, a tym samym państwom członkowskim w odpowiednim czasie informacje o wszystkich złożonych lub wybranych programach.
Bez uszczerbku dla rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, Komisja w szczególności udziela:
a)
informacji dotyczących liczby otrzymanych wniosków, ze wskazaniem państw członkowskich, z których wywodzą się organizacje inicjujące, sektorów oraz rynku lub rynków, na które ukierunkowane są działania;
b)
informacji dotyczących wyniku oceny wniosków oraz skróconego opisu tej oceny lub wniosków.
Artykuł 13
Organy odpowiedzialne za wdrażanie programów prostych
1. Aby zapewnić skuteczne wdrażanie działań, po należytym przeprowadzeniu procedury konkursowej organizacja inicjująca dokonuje wyboru organów, które realizują wybrane programy proste.
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych, zgodnie z art. 22, określających warunki przeprowadzania procedury konkursowej w celu wyłonienia organów wdrażających, o których mowa w akapicie pierwszym.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1 organizacja inicjująca może sama zrealizować niektóre części programu, z zastrzeżeniem warunków dotyczących doświadczenia organizacji inicjującej we wdrażaniu tego typu działań, kosztów takich działań w stosunku do normalnych stawek rynkowych oraz ogólnej kwoty kosztów stanowiącej część programu realizowanego przez organizację inicjującą.
Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające szczegółowe przepisy, na mocy których organizacja inicjująca może sama zostać upoważniona do wdrażania pewnych części programu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 23 ust. 2.
Artykuł 14
Wdrażanie, monitorowanie i kontrola programów prostych
1. Zainteresowane państwa członkowskie są odpowiedzialne za należyte wdrażanie programów prostych wybranych zgodnie z art. 11 oraz za płatności odnoszące się do tych programów. Państwa członkowskie zapewniają zgodność materiałów informacyjnych i promocyjnych wyprodukowanych w ramach tych programów z prawem Unii.
Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące wdrażania, monitorowania i kontroli programów prostych oraz ustanawiające przepisy odnoszące się do zawierania umów dotyczących wdrażania programów prostych wybranych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 23 ust. 2.
2. Państwa członkowskie zapewniają wdrożenie, monitorują i kontrolują programy proste zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (15) oraz zgodnie z przepisami wykonawczymi, które zostaną przyjęte zgodnie z ust. 1.
Artykuł 15
Przepisy finansowe dotyczące programów prostych
1. Udział Unii w finansowaniu programów prostych na rynku wewnętrznym nie przekracza 70 % kwoty wydatków kwalifikowalnych. Udział Unii w finansowaniu programów prostych w państwach trzecich wynosi 80 % kwoty wydatków kwalifikowalnych. Pozostałą część wydatków ponoszą wyłącznie organizacje inicjujące.
2. Wartości procentowe, o których mowa w ust. 1, zostaną zwiększone do 85 % w przypadku poważnych zakłóceń na rynku, utraty zaufania konsumentów lub innych szczególnych problemów, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. e).
3. W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2, w odniesieniu do organizacji inicjujących, mających siedzibę w państwach członkowskich otrzymujących w dniu 1 stycznia 2014 r. lub po tej dacie pomoc finansową zgodnie z art. 136 i 143 TFUE, wartości procentowe, o których mowa w ust. 1, wynoszą odpowiednio 75 % i 85 %, a w odniesieniu do ust. 2 wartości procentowe, o których mowa w ust. 2, wynoszą 90 %.
Akapit pierwszy ma zastosowanie tylko do tych programów, co do których Komisja podjęła decyzję przed datą, począwszy od której dane państwo członkowskie przestało otrzymywać taką pomoc finansową.
4. Badania mające na celu dokonanie oceny wyników działań informacyjnych i promocyjnych, prowadzone zgodnie ze wspólnymi ramami, o których mowa w art. 25, kwalifikują się do finansowania unijnego na warunkach podobnych do tych, które obowiązują w przypadku odnośnych programów prostych.
5. Unia pokrywa w całości koszty ekspertyz związanych z wyborem programów na mocy art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
6. Aby zapewnić należyte wdrażanie programów prostych, organizacje inicjujące składają zabezpieczenia.
7. Finansowanie przez Unię działań informacyjnych i promocyjnych realizowanych w ramach programów prostych odbywa się zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
8. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 22 dotyczących szczegółowych warunków kwalifikowalności z funduszy Unii dla kosztów działań informacyjnych i promocyjnych oraz, w razie konieczności, kosztów administracyjnych i kosztów personelu.
SEKCJA 3
Wdrażanie programów, w których uczestniczy wiele państw, i działania z inicjatywy komisji
Artykuł 16
Formy finansowania
1. Finansowanie może przybrać jedną lub kilka z form przewidzianych rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 966/2012, w tym formę:
a)
dotacji w przypadku programów, w których uczestniczy wiele państw;
b)
kontraktów w przypadku działań z inicjatywy Komisji.
2. Unia finansuje działania informacyjne i promocyjne wdrażane w ramach programów prostych na mocy art. 4 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
Artykuł 17
Ocena programów, w których uczestniczy wiele państw
Ocena i wybór propozycji programów, w których uczestniczy wiele państw, oceniane są na podstawie kryteriów określonych w zaproszeniu do składania wniosków, o którym mowa w art. 8 ust. 2.
Artykuł 18
Informowanie o wdrażaniu programów, w których uczestniczy wiele państw
Komisja w odpowiednim czasie przekazuje komitetowi, o którym mowa w art. 23, a tym samym państwom członkowskim informacje o wszystkich złożonych lub wybranych programach.
Artykuł 19
Przepisy finansowe dotyczące programów, w których uczestniczy wiele państw
1. Udział Unii w finansowaniu programów, w których uczestniczy wiele państw, wynosi 80 % kwoty wydatków kwalifikowalnych. Pozostałą część wydatków ponoszą wyłącznie organizacje inicjujące.
2. Wartość procentowa, o której mowa w ust. 1, zostanie zwiększona do 85 % w przypadku poważnych zakłóceń na rynku, utraty zaufania konsumentów lub innych szczególnych problemów, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. e).
3. W drodze odstępstwa od ust. 1 i 2, w odniesieniu do organizacji inicjujących, mających siedzibę w państwach członkowskich otrzymujących w dniu 1 stycznia 2014 r. lub po tej dacie pomoc finansową zgodnie z art. 136 i 143 TFUE, wartości procentowe, o których mowa w ust. 1 i 2, wynoszą odpowiednio 85 % i 90 %.
Akapit pierwszy ma zastosowanie jedynie do tych programów, co do których Komisja podjęła decyzję przed datą, począwszy od której dane państwo członkowskie przestało otrzymywać taką pomoc finansową.
Artykuł 20
Udzielanie zamówień w przypadku działań z inicjatywy Komisji
Każde zamówienie udzielone przez Komisję w jej imieniu lub wspólnie z państwami członkowskimi podlega przepisom dotyczącym udzielania zamówień ustanowionym w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 966/2012 i w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1268/2012 (16).
Artykuł 21
Ochrona interesów finansowych Unii
1. Komisja podejmuje odpowiednie środki zapewniające, w trakcie wdrażania działań finansowanych na podstawie niniejszej sekcji, ochronę interesów finansowych Unii poprzez stosowanie środków zapobiegających nadużyciom finansowym, korupcji i innym nielegalnym działaniom, poprzez skuteczne kontrole oraz, w razie wykrycia nieprawidłowości, przez odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych, a także, w stosownych przypadkach, poprzez skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary administracyjne i finansowe.
2. Komisja lub jej przedstawiciele oraz Trybunał Obrachunkowy posiadają uprawnienia do kontroli na podstawie dokumentacji i kontroli na miejscu wobec wszystkich beneficjentów dotacji, wykonawców, podwykonawców, którzy otrzymali od Unii środki.
3. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) może prowadzić dochodzenia, w tym kontrole i inspekcje na miejscu, zgodnie z przepisami i procedurami określonymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (17) i w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 (18) w celu ustalenia, czy doszło do nadużycia finansowego, korupcji lub innego nielegalnego działania ze skutkiem dla interesów finansowych Unii w związku z umową o udzielenie dotacji, decyzją o udzieleniu dotacji lub umową dotyczącą środków z Unii.
4. Nie naruszając przepisów ust. 1, 2 i 3 porozumienia o współpracy z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi, umowy, umowy o udzielenie dotacji i decyzje o udzieleniu dotacji wynikające z wdrożenia programu na mocy niniejszego rozporządzenia zawierają przepisy wyraźnie uprawniające Trybunał Obrachunkowy i OLAF do przeprowadzania tego rodzaju audytów i dochodzeń, zgodnie z ich odpowiednimi kompetencjami.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY KOŃCOWE
SEKCJA 1
Przekazanie uprawnień i przepisy wykonawcze
Artykuł 22
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 5 ust. 2, art. 7 ust. 2, art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 8 oraz art. 29 ust. 2, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 24 listopada 2014 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem pięcioletniego okresu. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużane na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 5 ust. 2, art. 7 ust. 2, art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 8 oraz art. 29 ust. 2, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5. Akt delegowany przyjęty zgodnie z niniejszym rozporządzeniem wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 23
Komitet
1. Komisję wspomaga Komitet ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych ustanowiony na mocy art. 229 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
SEKCJA 2
Konsultacje, ocena i sprawozdanie
Artykuł 24
Konsultacje
W ramach wdrażania niniejszego rozporządzenia Komisja może zasięgnąć opinii grupy dialogu obywatelskiego ds. jakości i promocji, ustanowionej decyzją Komisji 2013/767/UE (19).
Artykuł 25
Wspólne ramy oceny skutków działań
Z zachowaniem spójności ze wspólnymi ramami oceny i monitorowania wspólnej polityki rolnej, o których mowa w art. 110 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające wspólne ramy oceny skutków programów informacyjnych i promocyjnych finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, jak również system wskaźników. Te akty wykonawcze są przyjmowane zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 23 ust. 2.
Wszystkie zainteresowane strony przekazują Komisji wszelkie dane i informacje niezbędne do dokonania oceny skutków przedmiotowych działań.
Artykuł 26
Sprawozdanie
1. Do dnia 31 grudnia 2018 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wstępne sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia. To wstępne sprawozdanie zawiera m.in wskaźnik absorpcji w państwach członkowskich, załączając w stosownym przypadku odpowiednie wnioski.
2. Do dnia 31 grudnia 2020 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia, w stosownym przypadku wraz z odpowiednimi wnioskami.
SEKCJA 3
Pomoc państwa, uchylenie, przepisy przejściowe i końcowe, wejście w życie oraz data stosowania
Artykuł 27
Pomoc państwa
W drodze odstępstwa od art. 211 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 i od art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1184/2006 (20), a zarazem na mocy akapitu pierwszego art. 42 TFUE, art. 107, 108 i 109 TFUE nie stosuje się do płatności dokonywanych przez państwa członkowskie zgodnie z niniejszym rozporządzeniem ani do udziału w finansowaniu pochodzącego z wpływów o charakterze parafiskalnym, z obowiązkowych składek państw członkowskich lub innych instrumentów finansowych w przypadku programów kwalifikujących się do wsparcia unijnego, wybranych przez Komisję zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 28
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 3/2008 zostaje uchylone.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia i odczytuje zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 29
Przepisy przejściowe
1. Rozporządzenie (WE) nr 3/2008 nadal ma zastosowanie do działań informacyjnych i promocyjnych, o finansowaniu których Komisja podjęła decyzję przed dniem 1 grudnia 2015 r.
2. Zgodnie z art. 22 Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w celu zapewnienia przejścia od przepisów rozporządzenia (WE) nr 3/2008 do przepisów niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 30
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 grudnia 2015 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 22 października 2014 r.