PROVÁDĚCÍ ROZHODNUTÍ KOMISE
ze dne 16. dubna 2014
o převodu jednotek přiděleného množství na účet smluvní strany Kjótského protokolu v registru Finska
(oznámeno pod číslem C(2014) 2475)
(2014/224/EU)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na rozhodnutí Rady 2002/358/ES ze dne 25. dubna 2002 o schválení Kjótského protokolu k Rámcové úmluvě OSN o změně klimatu jménem Evropského společenství a o společném plnění závazků z něj vyplývajících (1), a zejména na článek 3 uvedeného rozhodnutí,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Rozhodnutím Komise 2006/944/ES (2) se stanoví příslušné úrovně emisí pro Unii a její členské státy pro první závazné období v rámci Kjótského protokolu.
(2)
Rozhodnutí Komise 2010/778/EU (3) mění rozhodnutí 2006/944/ES tím, že stanoví příslušné konečné úrovně emisí přidělené Unii a každému členskému státu a že uvádí, že konečný aritmetický rozdíl 19 357 532 tun ekvivalentu oxidu uhličitého mezi úrovněmi emisí Unie a součtem úrovní emisí členských států vydá Unie jako jednotky přiděleného množství. Dále uvedené rozhodnutí stanoví, že z registru Unie bude převedeno 5 milionů těchto jednotek přiděleného množství na účet smluvní strany Kjótského protokolu v registru Dánska.
(3)
V souvislosti s přijetím rozhodnutí 2010/778/EU bylo uznáno, že převodem pěti milionů jednotek přiděleného množství Dánsku není dotčeno vlastnictvím zbývajícího aritmetického přebytku Unie.
(4)
V prosinci 2011 bylo na 17. konferenci stran Rámcové úmluvy Organizace spojených národů o změně klimatu („UNFCCC“), která se konala v Durbanu, přijato rozhodnutí 2/CMP.7 konference smluvních stran jednající jako shromáždění smluvních stran Kjótského protokolu („durbanské rozhodnutí“). Uvedené rozhodnutí stanoví pravidla započítávání pro odvětví využívání půdy, změny využívání půdy a lesnictví („LULUCF“) pro druhé závazné období v rámci Kjótského protokolu („Kjótský protokol“) k UNFCCC.
(5)
Durbanské rozhodnutí se podstatně odchyluje od předchozích pravidel započítávání dohodnutých v rámci Kjótského protokolu pro první závazné období. Rozhodnutí 16/CMP.1 konference smluvních stran jednající jako shromáždění smluvních stran Kjótského protokolu přijaté na 11. zasedání konference smluvních stran UNFCCC, které se konalo v Montrealu v prosinci roku 2005, stanoví limity uvedené v příloze uvedeného rozhodnutí pro účely závazků smluvních stran v rámci prvního závazného období Kjótského protokolu. Rozhodnutí 16/CMP.1 dále stanoví, že strany mohou tyto limity překročit, a to kompenzací čistých emisí („debety“) z činností zalesňování, opětovného zalesňování a odlesňování podle čl. 3 odst. 3 Kjótského protokolu čistým pohlcením („kredity“) z činností obhospodařování lesů podle čl. 3 odst. 4 Kjótského protokolu. Toto pravidlo započítávání se běžně označuje jako pravidlo kompenzace. Durbanské rozhodnutí takové pravidlo kompenzace pro druhé závazné období v rámci Kjótského protokolu nestanoví.
(6)
Pravidla započítávání uvedená v durbanském rozhodnutí stanoví limit pro využívání kreditů, které pocházejí z činností obhospodařování lesů, aby byl zohledněn závazek ke zmírnění změny klimatu ve druhém závazném období v rámci Kjótského protokolu. Podle uvedeného rozhodnutí smluvní strana nemůže ve svém referenčním roce nebo referenčním období pro splnění svého závazku ke zmírnění změny klimatu využít větší množství kreditů z činností obhospodařování lesů, než které odpovídá 3,5 % emisí této smluvní strany, s výjimkou odvětví LULUCF.
(7)
Změny pravidel započítávání pro LULUCF stanovené v durbanském rozhodnutí mají podstatný dopad na způsob, jakým smluvní strany vykazují činnosti LULUCF pro druhé závazné období. Z důvodu zeměpisných rozdílů v odvětví využívání půdy a velké rozmanitosti vnitrostátních okolnosti v tomto ohledu se dopad mezi členskými státy značně liší. Vyloučení pravidla náhrady z pravidel započítávání stanovených v durbanském rozhodnutí má dopad na plnění závazků smluvních stran v rámci druhého závazného období Kjótského protokolu. Platí to zejména pro země s rozsáhlým lesním porostem, vzhledem ke skutečnosti, že podmínky v odvětví LULUCF se v jednotlivých zemích liší.
(8)
Ve svých závěrech ze dne 9. března 2012 Rada uznává dopad změn pravidel vykazování kompenzace pro druhé závazné období Kjótského protokolu, a to tím, že uznává „zvláštní situaci zemí s rozsáhlým lesním porostem, zejména pokud jde o omezené možnosti pokrytí emisí ze zalesňování, opětovného zalesňování a odlesňování narůstajícími propady z obhospodařování lesů“. Rada zároveň vyzvala Komisi, „aby se pokusila najít možnosti vedoucí k uspokojivému řešení při zajištění ekologické vyváženosti“.
(9)
Zvláštní situace zemí s rozsáhlým lesním porostem byla uznána také Radou v roce 2012 v rámci postupu vedoucího k přijetí rozhodnutí Evropského parlamentu a Rady č. 529/2013/EU ze dne 21. května 2013 o pravidlech započítávání týkajících se emisí skleníkových plynů a jejich pohlcení v důsledku činností souvisejících s využíváním půdy, změnami ve využívání půdy a lesnictvím a o informacích o opatřeních týkajících se těchto činností (4), což odráží odkaz na podmínky životního prostředí v zemích s rozsáhlým lesním porostem v odůvodnění daného rozhodnutí.
(10)
Finsko opakovaně vyjádřilo obavy týkající se jeho debetů z odlesňování pro odvětví LULUCF v důsledku změny pravidla kompenzace v durbanském rozhodnutí. Zdá se, že Finsko je ovlivněno použitím durbanského rozhodnutí zvláštním a jedinečným způsobem. Ze současných posouzení vyplývá, že Finsko je jediným členským státem, pro nějž by roční limit 3,5 % znamenal, že při započtení svého závazku ve druhém závazném období Kjótského protokolu nemůže pokrýt své debety vyplývající z činností zalesňování, opětovného zalesňování a odlesňování kredity pocházejícími z činností obhospodařování lesů.
(11)
S cílem zohlednit zvláštní a jedinečnou situaci Finska by Unie měla Finsku převést celkové množství, které by nemělo překročit deset milionů jednotek přiděleného množství z aritmetického přebytku stanoveného rozhodnutím 2006/944/ES ve znění rozhodnutí 2010/778/EU. Toto celkové množství by mělo sloužit pouze jako jednorázová kompenzace poskytnutá Finsku z důvodu dopadu změny pravidla kompenzace, a to v rozsahu, který je nezbytný k tomu, aby Finsko mohlo plnit své závazky druhého závazného období v rámci Kjótského protokolu.
(12)
Tento převod by měl být uskutečněn co nejdříve a před koncem období přizpůsobení pro první závazné období v rámci Kjótského protokolu, za předpokladu, že v registru Unie jsou k dispozici jednotky přiděleného množství, a když bude urovnán nebo vyřešen závazek týkající se Chorvatska, jak je stanoveno v Protokolu o některých ujednáních týkajících se případného jednorázového převodu jednotek přiděleného množství vydaných podle Kjótského protokolu k Rámcové úmluvě OSN o změně klimatu na Chorvatskou republiku a související kompenzace ke Smlouvě o přistoupení Chorvatské republiky k Evropské unii (5).
(13)
Využívání těchto jednotek přiděleného množství Finskem nesmí překročit kredity pocházející z činností obhospodařování lesů ve Finsku, které se nesmí používat v souladu s bodem 13 přílohy durbanského rozhodnutí. Komise náležitě zvážila závazek Finska zrušit jakékoliv jednotky přiděleného množství zbývajícího z tohoto převodu na konci druhého závazného období.
(14)
Opatření stanovená tímto rozhodnutím jsou v souladu se stanoviskem Výboru pro změnu klimatu,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
1. Aby Finsku bylo umožněno splnit své závazky v druhém závazném období v rámci Kjótského protokolu, bude mu poskytnuto maximálně deset milionů (10 000 000) jednotek přiděleného množství uvedených v článku 2 rozhodnutí 2006/944/ES.
Ústřední správce registru Unie převede co nejdříve a před koncem období přizpůsobení pro první závazné období v rámci Kjótského protokolu celkové množství, které nepřekročí deset milionů EUR (10 000 000) těchto jednotek přiděleného množství, na účet smluvní strany Kjótského protokolu v registru Finska.
2. Převod uvedený v odstavci 1 bude proveden v závislosti na dostupnosti jednotek přiděleného množství v registru Unie, a když bude urovnán nebo vyřešen závazek týkající se Chorvatska, jak je stanoveno v Protokolu o některých ujednáních týkajících se případného jednorázového převodu jednotek přiděleného množství vydaných podle Kjótského protokolu k Rámcové úmluvě OSN o změně klimatu na Chorvatskou republiku a související kompenzace ke Smlouvě o přistoupení Chorvatské republiky k Evropské unii.
Článek 2
Toto rozhodnutí je určeno členským státům.
V Bruselu dne 16. dubna 2014.
DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI
z dnia 16 kwietnia 2014 r.
w sprawie przeniesienia jednostek przyznanej emisji na rachunek posiadania strony protokołu z Kioto w rejestrze Finlandii
(notyfikowana jako dokument nr C(2014) 2475)
(2014/224/UE)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając decyzję Rady 2002/358/WE z dnia 25 kwietnia 2002 r. dotyczącą zatwierdzenia przez Wspólnotę Europejską Protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu i wspólnej realizacji wynikających z niego zobowiązań (1), w szczególności jej art. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W decyzji Komisji 2006/944/WE (2) określono poziomy emisji dla Unii i jej państw członkowskich w ramach pierwszego okresu rozliczeniowego na mocy protokołu z Kioto.
(2)
Decyzja Komisji 2010/778/UE (3) zmienia decyzję 2006/944/WE poprzez ustalenie ostatecznych poziomów emisji przyznanych Unii i wszystkim jej państwom członkowskim i ustalenie, że ostateczna różnica arytmetyczna wynosząca 19 357 532 ton równoważnika dwutlenku węgla między poziomami emisji Unii a sumą poziomów emisji państw członkowskich zostanie wydana przez Unię jako jednostki przyznanej emisji. Ponadto decyzja ta przewiduje przeniesienie pięciu milionów jednostek przyznanej emisji z rejestru Unii na rachunek posiadania strony protokołu z Kioto w rejestrze Danii.
(3)
W kontekście przyjęcia decyzji 2010/778/UE stwierdzono, że przeniesienie pięciu milionów jednostek przyznanej emisji do Danii nie narusza własności pozostałej nadwyżki arytmetycznej Unii.
(4)
W grudniu 2011 r. podczas 17. Konferencji Stron Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w Sprawie Zmian Klimatu („UNFCCC”) w Durbanie przyjęto decyzję 2/CMP.7 Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron protokołu z Kioto („decyzja z Durbanu”). Decyzja ta określa zasady rozliczania dla sektora użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa („LULUCF”) w drugim okresie rozliczeniowym na mocy protokołu z Kioto („protokołu z Kioto”) do UNFCCC.
(5)
Decyzja z Durbanu znacznie odbiega od poprzednich zasad rozliczania ustalonych na mocy protokołu z Kioto na pierwszy okres rozliczeniowy. Decyzja 16/CMP.1 Konferencji Stron służącej jako spotkanie Stron protokołu z Kioto, przyjęta na 11. Konferencji Stron UNFCCC w Montrealu w grudniu 2005 r. ustala - dla celów zobowiązań stron w pierwszym okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto - dopuszczalne wielkości określone w załączniku do tej decyzji. Ponadto decyzja 16/CMP.1 przewiduje możliwość przekroczenia tych wielkości przez strony poprzez kompensowanie emisji netto pochodzących z zalesiania, ponownego zalesiania lub wylesiania zgodnie z art. 3 ust. 3 protokołu z Kioto przez pochłanianie netto („jednostki redukcji”) wynikające z gospodarki leśnej zgodnie z art. 3 ust. 4 protokołu z Kioto. Tę zasadę rozliczania powszechnie określa się jako zasadę kompensacji. Decyzja z Durbanu nie przewiduje takiej zasady kompensacji w drugim okresie rozliczeniowym na mocy protokołu z Kioto.
(6)
Zasady rozliczania określone w decyzji z Durbanu przewidują wprowadzenie ograniczeń stosowania jednostek redukcji wynikających z działalności związanej z gospodarką leśną, aby uwzględnić zobowiązanie do łagodzenia skutków zmiany klimatu w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto. Zgodnie z tą decyzją, aby wypełnić to zobowiązanie, żadna strona nie może w roku lub okresie referencyjnym stosować większej ilości jednostek redukcji wynikających z działalności związanej z gospodarką leśną niż równowartość 3,5 % emisji tej strony, z wyłączeniem LULUCF.
(7)
Zmiany zasad rozliczania dla sektora LULUCF określone w decyzji z Durbanu mają znaczny wpływ na sposób, w jaki strony rozliczają działalność w sektorze LULUCF w drugim okresie rozliczeniowym. Ze względu na zróżnicowanie geograficzne terenu oraz ogromną różnorodność warunków krajowych w tym zakresie, wpływ ten jest bardzo różny w państwach członkowskich. Wyłączenie zasady kompensacji z zasad rozliczania, wynikające z decyzji z Durbanu, ma wpływ na wypełnienie przez strony zobowiązań w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto. Sytuacja ta dotyczy szczególnie państw bogatych w lasy, biorąc pod uwagę, że warunki w sektorze LULUCF różnią się w poszczególnych krajach.
(8)
W swoich konkluzjach z dnia 9 marca 2012 r. Rada przyjęła do wiadomości wpływ zmian w zasadach rozliczania kompensacji w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto, poprzez uznanie „specyfiki krajów posiadających bogate zasoby leśne, w szczególności w odniesieniu do ograniczonych możliwości zrekompensowania emisji z zalesiania, ponownego zalesiania i wylesiania rosnącymi ilościami lasów pochłaniających dwutlenek węgla”. Jednocześnie Rada poprosiła Komisję o „przeanalizowanie możliwości w celu znalezienia zadowalającego rozwiązania”.
(9)
Szczególna sytuacja krajów posiadających bogate zasoby leśne została również zauważona przez Radę w 2012 r. w procedurze prowadzącej do przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 529/2013/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie zasad rozliczania emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem oraz informacji o działaniach związanych z tą działalnością (4), co zostało odzwierciedlone w odniesieniu do warunków środowiskowych państw bogatych w lasy w preambule do tej decyzji.
(10)
Finlandia wielokrotnie zgłaszała zastrzeżenia w odniesieniu do jej emisji netto w sektorze LULUCF, wynikających z wylesiania w wyniku zmiany zasady kompensacji w decyzji z Durbanu. Wydaje się, że wpływ decyzji z Durbanu na Finlandię jest szczególny i wyjątkowy. Z obecnych analiz wynika, że Finlandia jest jedynym państwem członkowskim, dla którego roczny limit 3,5 % oznaczałby, że nie może ona zrekompensować swoich emisji netto wynikających z zalesiania, ponownego zalesiania lub wylesiania jednostkami redukcji wynikającymi z gospodarki leśnej przy rozliczaniu swojego zobowiązania w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto.
(11)
W celu uwzględnienia szczególnej i wyjątkowej sytuacji Finlandii Unia powinna przenieść do Finlandii łączną ilość jednostek, nieprzekraczającą dziesięciu milionów jednostek przyznanej emisji, z nadwyżki arytmetycznej przewidzianej w decyzji 2006/944/WE zmienionej decyzją 2010/778/UE. Ta łączna ilość powinna służyć wyłącznie do celów jednorazowej kompensacji wpływu zmiany zasad rozliczania na Finlandię w zakresie, w jakim jest to niezbędne, aby umożliwić jej wypełnienie zobowiązań w drugim okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto.
(12)
Przeniesienie powinno nastąpić jak najszybciej, przed końcem okresu, w którym należało zrealizować zobowiązania w ramach pierwszego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto, z zastrzeżeniem dostępności jednostek przyznanej emisji w rejestrze Unii oraz po rozwiązaniu kwestii dotyczącej zobowiązania Chorwacji określonego w Protokole w sprawie niektórych uzgodnień dotyczących możliwego jednorazowego przekazania Republice Chorwacji jednostek przyznanej emisji przydzielonych na mocy protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, a także związanej z nimi rekompensaty, załączonym do traktatu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (5).
(13)
Ilość jednostek przyznanej emisji wykorzystanych przez Finlandię nie może przekraczać ilości jednostek redukcji wynikających z gospodarki leśnej w Finlandii, których zastosowanie jest zabronione zgodnie z ust. 13 załącznika do decyzji z Durbanu. Komisja właściwie uwzględniła zobowiązanie Finlandii do anulowania wszelkich jednostek przyznanej emisji pozostałych z przekazania pod koniec drugiego okresu rozliczeniowego.
(14)
Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Zmian Klimatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. W celu umożliwienia Finlandii wypełnienia zobowiązań w drugim okresie rozliczeniowym na mocy protokołu z Kioto udostępnia się maksymalnie dziesięć milionów (10 000 000) jednostek przyznanej emisji, o których mowa w art. 2 decyzji 2006/944/WE.
Centralny administrator rejestru Unii przekazuje łączną ilość, która nie przekracza dziesięciu milionów (10 000 000) jednostek przyznanej emisji, na rachunek posiadania strony protokołu z Kioto w rejestrze Finlandii, jak najszybciej i przed końcem okresu, w którym należało zrealizować zobowiązania w ramach pierwszego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto.
2. Przeniesienia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się z zastrzeżeniem dostępności jednostek przyznanej emisji w rejestrze Unii oraz po rozwiązaniu kwestii dotyczącej zobowiązania Chorwacji określonego w Protokole w sprawie niektórych uzgodnień dotyczących możliwego jednorazowego przekazania Republice Chorwacji jednostek przyznanej emisji przydzielonych na mocy protokołu z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, a także związanej z nimi rekompensaty, załączonym do traktatu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 16 kwietnia 2014 r.