SMĚRNICE EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY 2013/30/EU
ze dne 12. června 2013
o bezpečnosti činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři a o změně směrnice 2004/35/ES
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 192 odst. 1 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
po konzultaci s Výborem regionů,
v souladu s řádným legislativním postupem (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Článek 191 Smlouvy o fungování Evropské unie stanoví cíle zachování, ochrany a zlepšování kvality životního prostředí a uvážlivého a racionálního využívání přírodních zdrojů. Stanoví povinnost zaměřit se ve všech činnostech Unie na vysokou úroveň ochrany založené na zásadách obezřetnosti a prevence, odvracení ohrožení životního prostředí především u zdroje a na zásadě „znečišťovatel platí“.
(2)
Cílem této směrnice je co nejvíce snížit výskyt závažných havárií spojených s činnostmi v odvětví ropy a zemního plynu v moři, omezit jejich důsledky, čímž se zvýší ochrana mořského prostředí a hospodářství pobřežních oblastí před znečištěním, vytvoří minimální podmínky pro bezpečný průzkum a využívání ropy a zemního plynu v moři a zároveň omezí možná narušení vlastní výroby energie v Unii, a zlepšit mechanismy reakce pro případ havárie.
(3)
Tato směrnice by se měla vztahovat nejen na budoucí zařízení a činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři, ale s výhradou nezbytné přechodné úpravy i na stávající zařízení.
(4)
Závažné havárie, jež souvisejí s činnostmi v odvětví ropy a zemního plynu v moři, většinou mají ničivé a nevratné následky pro mořské a pobřežní prostředí a závažné nepříznivé dopady na hospodářství pobřežních oblastí.
(5)
Havárie související s činnostmi v odvětví ropy a zemního plynu v moři, zejména havárie v roce 2010 v Mexickém zálivu, zvýšily povědomí veřejnosti o rizicích, která jsou s činnostmi v odvětví ropy a zemního plynu v moři spojena, a vyžádaly si přezkum politik zaměřených na zajištění bezpečnosti těchto činností. Komise zahájila přezkum činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři a dne 13. října 2010 vyjádřila své první stanovisko k jejich bezpečnosti ve svém sdělení „Řešení otázky bezpečnosti těžby ropy a zemního plynu v pobřežních vodách“. Evropský parlament přijal k tomuto tématu usnesení ve dnech 7. října 2010 a 13. září 2011. Ministři pro energetiku členských států vyjádřili svá stanoviska v závěrech Rady ze dne 3. prosince 2010.
(6)
Rizika související se závažnými haváriemi při těžbě ropy nebo zemního plynu jsou značná. Omezením rizika znečištění pobřežních vod by tato směrnice proto měla přispět k zajištění ochrany mořského prostředí, a zejména k dosažení nebo zachování dobrého stavu životního prostředí nejpozději do roku 2020, což je cíl stanovený směrnicí Evropského parlamentu a Rady 2008/56/ES ze dne 17. června 2008, kterou se stanoví rámec pro činnost Společenství v oblasti mořské environmentální politiky (rámcová směrnice o strategii pro mořské prostředí) (3).
(7)
Směrnice 2008/56/ES si klade za cíl řešit kumulativní vliv všech činností na mořské prostředí, což je jedním z jejích hlavních účelů, a představuje environmentální pilíř integrované námořní politiky. Tato politika je pro činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři důležitá, neboť vyžaduje spojení zvláštních zájmů každého hospodářského odvětví s obecným cílem zajistit komplexní pochopení oceánů, moří a pobřežních oblastí, aby bylo možné s využitím územního plánování námořních prostor a znalostí mořského prostředí vyvinout ucelený přístup k mořím, který bude zohledňovat všechny hospodářské, environmentální a sociální aspekty.
(8)
Podniky činné v odvětví ropy a zemního plynu v moři působí v řadě regionů Unie a existují vyhlídky na nový regionální rozvoj v pobřežních vodách členských států i na technologický vývoj umožňující vrty v náročnějších podmínkách. Těžba ropy a zemního plynu v moři je významným prvkem pro zabezpečení dodávek energie v Unii.
(9)
Nejednotnost a roztříštěnost stávající právní úpravy bezpečnosti činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři v Unii a stávající bezpečnostní postupy v rámci odvětví neposkytují v plné míře patřičnou záruku, že riziko havárií v moři je v celé Unii sníženo na minimum a že by v případě havárie v pobřežních vodách členských států včas následovala nejúčinnější reakce. Při stávajících režimech odpovědnosti nemusí zodpovědná osoba být vždy jasně identifikovatelná a nemusí být schopna nebo povinna uhradit veškeré náklady na nápravu škody, kterou způsobila. Zodpovědná osoba by měla být vždy jasně identifikovatelná dříve, nežli jsou činnosti v odvětví roby a zemního plynu v moři zahájeny.
(10)
V souladu se směrnicí Evropského parlamentu a Rady 94/22/ES ze dne 30. května 1994 o podmínkách udělování a užívání povolení k vyhledávání, průzkumu a těžbě uhlovodíků (4) smějí být činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři prováděny pod podmínkou, že bylo získáno příslušné povolení. V souvislosti s tím se vyžaduje, aby orgán vydávající licenci zvážil technická a finanční rizika a podle potřeby rovněž předchozí poznatky o zodpovědnosti žadatelů, kteří se ucházejí o výhradní licence na průzkum a těžbu. Je třeba zajistit, aby orgány vydávající licenci při zkoumání technické a finanční způsobilosti držitele licence důkladně posoudily také jeho schopnost trvale zajistit bezpečný a efektivní provoz za všech předvídatelných podmínek. Při posuzování finanční způsobilosti subjektů žádajících o povolení podle směrnice 94/22/ES by členské státy měly ověřit, že tyto subjekty náležitě prokázaly, že byla nebo mají být přijata náležitá opatření ke krytí odpovědnost za škody způsobené závažnými haváriemi.
(11)
Je třeba vyjasnit, že držitelé povolení pro výkon činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři podle směrnice 94/22/ES jsou také potenciálními odpovědnými „provozovateli“ ve smyslu směrnice Evropského parlamentu a Rady 2004/35/ES ze dne 21. dubna 2004 o odpovědnosti za životní prostředí v souvislosti s prevencí a nápravou škod na životním prostředí (5) a neměli by přenášet svou odpovědnost v tomto směru na třetí osoby, s nimiž uzavřou smlouvu.
(12)
Obecná povolení podle směrnice 94/22/ES sice zaručují držitelům licence výhradní právo průzkumu nebo těžby ropy nebo zemního plynu v dané licencované oblasti, avšak činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři v této oblasti by měly podléhat trvalému odbornému regulačnímu dohledu členských států, aby se zajistilo, že jsou zavedeny účinné kontroly pro předcházení závažným haváriím a omezení jejich dopadů na osoby, životní prostředí a bezpečnost dodávek energie.
(13)
Činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři by měli vykonávat pouze provozovatelé určení držiteli licencí nebo orgány vydávajícími licenci. Provozovatelem může být v závislosti na obchodních ujednáních nebo vnitrostátních správních požadavcích třetí osoba nebo držitel licence nebo jeden z držitelů licence. Provozovatelem by vždy měl být subjekt s primární odpovědností za bezpečnost provozu, který by měl být za všech okolností způsobilý jednat v této oblasti. Tato úloha je různá v závislosti na konkrétní fázi činností, na které se licence vztahuje. Úlohou provozovatele je tudíž provozovat ve fázi průzkumu vrt a ve fázi těžby těžební zařízení. Mělo by být možné, aby provozovatelem vrtu ve fázi průzkumu a provozovatelem těžebního zařízení byl v dané licencované oblasti týž subjekt.
(14)
Provozovatelé by měli snižovat riziko závažné havárie co nejvíce, jak je to jen prakticky proveditelné, až na úroveň, kdy by náklady na další omezování rizik byly výrazně nepřiměřené přínosům tohoto snížení. Praktická proveditelnost opatření na snížení rizika by měla být průběžně zkoumána s ohledem na nové poznatky a technologický vývoj. Při posuzování, zda by vynaložený čas, náklady a úsilí byly výrazně nepřiměřené v porovnání s přínosy dalšího snižování rizika, by se měly zohlednit osvědčené úrovně rizik slučitelné s prováděním daných činností.
(15)
Je důležité zajistit, aby veřejnosti byla poskytnuta včasná a skutečná příležitost k účasti na rozhodování o činnostech, které mohou mít potenciálně významné dopady na životní prostředí v Unii. Tato politika je v souladu s mezinárodními závazky Unie, jako je Úmluva EHK OSN o přístupu k informacím, účasti veřejnosti na rozhodování a přístupu k právní ochraně v záležitostech životního prostředí (6) (Aarhuská úmluva). Článek 6 Aarhuské úmluvy stanoví účast veřejnosti na rozhodování o specifických činnostech uvedených v příloze I uvedené úmluvy a o činnostech v této příloze neuvedených, které mohou mít závažný vliv na životní prostředí. Článek 7 Aarhuské úmluvy vyžaduje účast veřejnosti na tvorbě plánů a programů týkajících se životního prostředí.
(16)
Pokud jde o vypracování plánů a projektů, příslušné požadavky obsahují právní akty Unie, zejména směrnice Evropského parlamentu a Rady 2001/42/ES ze dne 27. června 2001 o posuzování vlivů některých plánů a programů na životní prostředí (7), směrnice Evropského parlamentu a Rady 2003/35/ES ze dne 26. května 2003 o účasti veřejnosti na vypracovávání některých plánů a programů týkajících se životního prostředí (8), směrnice Evropského parlamentu a Rady 2011/92/EU ze dne 13. prosince 2011 o posuzování vlivů některých veřejných a soukromých záměrů na životní prostředí (9) a směrnice Evropského parlamentu a Rady 2012/18/EU ze dne 4. července 2012 o kontrole nebezpečí závažných havárií s přítomností nebezpečných látek (10). Avšak stávající požadavky Unie na účast veřejnosti se netýkají všech průzkumných činností v odvětví ropy a zemního plynu. To platí zejména o rozhodování, které je nebo by mohlo být zaměřeno na zahajování průzkumných činnosti z jiného než těžebního zařízení. Takové průzkumné činnosti však mohou mít za určitých okolností potenciálně významné dopady na životní prostředí, a proto by se na rozhodování o nich měla vztahovat účast veřejnosti, jak je požadována podle Aarhuské úmluvy.
(17)
V Unii již existují příklady kvalitních norem v rámci vnitrostátních regulačních postupů, které se týkají činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři. Tyto normy však nejsou uplatňovány jednotně v celé Unii a žádný členský stát dosud nezačlenil do svého právního řádu všechny osvědčené regulační postupy pro předcházení závažným haváriím nebo pro omezení jejich následků pro lidské životy a zdraví a pro životní prostředí. Osvědčené regulační postupy jsou nezbytné pro vytvoření účinné úpravy, která zajistí nejvyšší úroveň bezpečnostních norem a chrání životní prostředí a jíž lze mimo jiné dosáhnout integrací souvisejících funkcí do příslušného orgánu, který může získávat zdroje od jednoho nebo více vnitrostátních subjektů.
(18)
V souladu se směrnicí Rady 92/91/EHS ze dne 3. listopadu 1992 o minimálních požadavcích na zlepšení bezpečnosti a ochrany zdraví zaměstnanců v těžebním vrtném průmyslu (jedenáctá samostatná směrnice ve smyslu čl. 16 odst. 1 směrnice 89/391/EHS) (11) by se zaměstnanci nebo jejich zástupci měly být projednávány všechny záležitosti týkající se bezpečnosti a ochrany zdraví při práci a měla by jim být umožněna účast na diskusích o všech otázkách souvisejících s bezpečností a ochranou zdraví při práci. Osvědčené postupy v rámci Unie vycházejí dále z konzultačních mechanismů, které mají formálně zavést členské státy na základě trojstranných jednání zahrnujících příslušný orgán, provozovatele a vlastníky a zástupce zaměstnanců. Příkladem takové formální konzultace je Úmluva Mezinárodní organizace práce o tripartitních konzultacích (mezinárodní pracovní normy) z roku 1976 (č. 144).
(19)
Členské státy by měly zajistit, aby příslušný orgán byl právně zmocněn a přiměřeně vybaven zdroji, a byl tak schopen přijímat účinná, přiměřená a transparentní opatření k vymáhání práva, a to včetně případného pozastavení činnosti v případě, že provozovatelé a vlastníci nedostatečně plní povinnosti v oblasti bezpečnosti a ochrany životního prostředí.
(20)
Měla by být zajištěna nezávislost a objektivitu příslušného orgánu. Zkušenosti získané ze závažných havárií v tomto ohledu jasně ukazují, že organizace správních pravomocí v rámci členského státu může zabránit střetům zájmů tím, že jasně oddělí regulační funkce a související rozhodnutí vztahující se k bezpečnosti na moři a k životnímu prostředí na jedné straně a regulační funkce související s hospodářským rozvojem přírodních zdrojů v pobřežních vodách, včetně vydávání licencí a správy výnosů, na straně druhé. Uvedeným střetům zájmů lze nejlépe předejít úplným oddělením příslušného orgánu od funkcí souvisejících s hospodářským rozvojem přírodních zdrojů v pobřežních vodách.
(21)
Úplné oddělení příslušného orgánu od hospodářského rozvoje přírodních zdrojů v pobřežních vodách však může být nepřiměřené v případě, že v určitém členském státě probíhají činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři jen v malé míře. V takovém případě by daný členský stát měl přijmout co nejvhodnější alternativní opatření, aby byla nezávislost a objektivita příslušného orgánu zaručena.
(22)
Je třeba přijmout zvláštní právní předpisy reagující na významná rizika související s odvětvím ropy a zemního plynu v moři, zejména v oblasti bezpečnosti provozu, bezpečného zadržování uhlovodíků, integrity konstrukce, předcházení požárům a výbuchům, evakuace, úniku a záchrany a omezení dopadů závažných havárií na životní prostředí.
(23)
Tato směrnice by měla být uplatňována, aniž jsou dotčeny požadavky dalších právních aktů Unie, zejména v oblasti bezpečnosti a ochrany zdraví zaměstnanců při práci, zejména směrnice Rady 89/391/EHS ze dne 12. června 1989 o zavádění opatření pro zlepšení bezpečnosti a ochrany zdraví zaměstnanců při práci (12) a směrnice 92/91/EHS.
(24)
Je třeba, aby se režim činností v moři vztahoval na činnosti prováděné pomocí pevně ukotvených i mobilních zařízení a na celý cyklus průzkumných a těžebních činností od projektů až po likvidaci a trvalé odstavení.
(25)
Nyní dostupné osvědčené postupy pro předcházení závažným haváriím při činnostech v odvětví ropy a zemního plynu v moři jsou založeny na stanovení určitých cílů a dosažení žádoucích výsledků prostřednictvím důkladného posouzení rizik a spolehlivých systémů řízení.
(26)
Podle osvědčených postupů v Unii jsou provozovatelé a vlastníci vybízeni, aby zavedli účinné podnikové plány bezpečnosti a ochrany životního prostředí a prováděli je v rámci komplexního systému řízení bezpečnosti a ochrany životního prostředí a v havarijním plánu. Aby provozovatelé a vlastníci zavedli vhodné postupy předcházení závažným haváriím, měli by komplexně a systematicky identifikovat všechny scénáře závažných havárií v souvislosti se všemi nebezpečnými činnostmi, jež mohou být na daném zařízení prováděny, včetně dopadů závažné havárie na životní prostředí. Tyto osvědčené postupy rovněž vyžadují posouzení pravděpodobnosti a následků, a tudíž i nebezpečí závažných havárií, jakož i opatření nezbytná pro jejich prevenci a opatření nezbytná pro reakci na mimořádné události, pokud by závažná havárie přesto nastala. Posouzení nebezpečí a opatření v oblasti předcházení závažným haváriím by měla být jasně popsána a uvedena ve zprávě o významných rizicích. Zpráva o významných rizicích by měla doplňovat dokument týkající se bezpečnosti a zdraví, který je uveden ve směrnici 92/91/EHS. V příslušných fázích přípravy zprávy o významných rizicích by měla být tato zpráva projednána se zaměstnanci. Mělo by být stanoveno, že zprávu o významných rizicích musí důkladně posoudit a přijmout příslušný orgán.
(27)
K zajištění účinnosti kontroly významných rizik v pobřežních vodách členských států by zpráva o významných rizicích měla být vypracována a podle potřeby změněna s ohledem na všechny významné aspekty životního cyklu těžebního zařízení, včetně projektu, provozu, případných kombinovaných činností s jinými zařízeními, přemístění takového zařízení uvnitř pobřežních vod daného členského státu, významných úprav a konečného odstavení. Zpráva o významných rizicích by podobně měla být vypracována pro jiná než těžební zařízení a podle potřeby změněna s cílem zohlednit významné změny těchto zařízení. V pobřežních vodách členských států by žádné zařízení nemělo být provozováno, aniž by příslušný orgán přijal zprávu o významných rizicích předloženou provozovatelem nebo vlastníkem. Přijetím zprávy o významných rizicích příslušným orgánem by neměla odpovědnost za kontrolu významných rizik přecházet z provozovatele nebo vlastníka na příslušný orgán.
(28)
Vrtné činnosti by měly být provozovány pouze pomocí zařízení, které je technicky schopné kontrolovat veškerá předvídatelná rizika v místě vrtu a k němuž byla přijata zpráva o významných rizicích.
(29)
Vedle používání vhodných zařízení by provozovatel měl vypracovat podrobný plán projektu a provozní plán pro případ zvláštních okolností a nebezpečí při každé vrtné činnosti. V souladu s osvědčenými postupy v Unii by měl provozovatel zajistit nezávislé odborné posouzení projektu vrtu. Provozovatel by měl s dostatečným předstihem zaslat příslušnému orgánu oznámení o vrtných plánech, aby mohl tento orgán přijmout jakékoli nezbytné opatření v souvislosti s plánovanou vrtnou činností. Členské státy mohou v tomto ohledu stanovit přísnější vnitrostátní požadavky před zahájením vrtné činnosti.
(30)
K zajištění bezpečnosti projektů a trvalého bezpečného provozu je třeba, aby podniky uplatňovaly osvědčené postupy definované v závazných standardech a pokynech. Tyto standardy a pokyny by měly být aktualizovány na základě nových poznatků a vynálezů a s cílem trvalého zdokonalování. Provozovatelé, vlastníci a příslušné orgány by měli spolupracovat při stanovení priorit za účelem tvorby nových nebo zdokonalených standardů a pokynů s ohledem na zkušenosti získané z havárie plošiny Deepwater Horizon a jiných závažných havárií. S náležitým ohledem na stanovené priority by se vypracování nových nebo zdokonalených standardů a pokynů mělo zadávat neodkladně.
(31)
S ohledem na složitost činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři je pro zavedení osvědčených postupů provozovateli a vlastníky nezbytný program nezávislého ověřování rozhodujících prvků bezpečnosti a ochrany životního prostředí po celý životní cyklus příslušného zařízení, včetně projektové fáze v případě těžebních zařízení.
(32)
Pokud jsou mobilní vrtné jednotky na moři přesouvány a je třeba je považovat za plavidla, vztahují se na ně mezinárodní námořní úmluvy, zejména SOLAS, MARPOL nebo odpovídající standardy platné verze předpisu pro stavbu a vybavení mobilních vrtných jednotek na moři (MODU Code). Na mobilní vrtné jednotky přesouvané v pobřežních vodách se rovněž vztahuje právo Unie upravující státní přístavní inspekci a dodržování požadavků na stát vlajky. Tato směrnice se na takové jednotky vztahuje v případě, že jsou v pobřežních vodách ukotveny za účelem vrtání vrtu, těžby nebo jiných činností souvisejících s činnostmi v odvětví ropy a zemního plynu v moři.
(33)
Zpráva o významných rizicích by měla mimo jiné zohlednit rizika pro životní prostředí včetně dopadů, které mají klimatické podmínky a změna klimatu na dlouhodobou odolnost těchto zařízení. Vzhledem k tomu, že činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři v jednom členském státě mohou mít závažné nepříznivé účinky na životní prostředí v jiném členském státě, je nezbytné zavést a uplatňovat konkrétní opatření v souladu s Úmluvou EHK OSN o posuzování vlivů na životní prostředí přesahujících hranice států podepsané v Espoo (Finsko) dne 25. února 1991. Členské státy s pobřežními vodami, které nevyvíjejí činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři, by měly zřídit kontaktní místa s cílem usnadnit v tomto směru účinnou spolupráci.
(34)
Vzniklou nebo hrozící závažnou havárii by provozovatelé měli neprodleně oznámit členským státům, aby daný členský stát mohl případně zahájit odpovídající reakci. Provozovatelé by proto měli v oznámení uvést vhodné a dostatečně podrobné informace o místě, rozsahu a povaze vzniklé nebo hrozící závažné havárie, o své reakci a o nejhorším možném scénáři včetně možnosti vlivů přesahujících hranice.
(35)
K zajištění účinné reakce na mimořádné události by provozovatelé měli vypracovávat vnitřní havarijní plány přizpůsobené každé lokalitě na základě scénářů rizik a nebezpečí popsaných ve zprávě o významných rizicích, předložit je příslušným orgánům a udržovat nezbytné prostředky pro okamžité provedení těchto plánů v případě potřeby. V případě mobilních vrtných jednotek na moři je třeba, aby provozovatelé zajistili, aby interní havarijní plány pro dané zařízení byly změněny podle potřeby, aby byly použitelné na danou lokalitu a nebezpečí spojená s vrtnou činností. Tyto změny by měly být zahrnuty do oznámení vrtných činností. Dostatečnost dostupných prostředků pro účely reakce na mimořádné situace by měla být hodnocena s ohledem na schopnost nasadit je v místě havárie. Připravenost a účinnost prostředků reakce na mimořádné situace by provozovatelé měli zajišťovat a pravidelně testovat. V řádně odůvodněných případech je povoleno, aby opatření pro reakci na mimořádnou situaci spoléhala na urychlený přesun patřičného vybavení, jako je vybavení pro zastavení úniků a další zdroje, z odlehlých míst.
(36)
Osvědčené globální postupy vyžadují, aby držitelé licencí, provozovatelé a vlastníci nesli primární odpovědnost za kontrolu rizik, která vytvářejí svými činnostmi, včetně činností, které jejich jménem provádějí dodavatelé, a aby proto v rámci podnikového plánu předcházení závažným haváriím zavedli mechanismy a podnikovou odpovědnost na nejvyšší úrovni s cílem provádět uvedený plán důsledně v rámci celé organizace v Unii i mimo ni.
(37)
Od zodpovědných provozovatelů a vlastníků by se mělo očekávat, že budou na celém světě vykonávat své činnosti v souladu s osvědčenými postupy a standardy. Důsledné uplatňování takových osvědčených postupů a standardů by mělo být v rámci Unie povinné a bylo by žádoucí, aby při výkonu činností mimo pobřežní vody členských států provozovatelé a vlastníci registrovaní v některém členském státě uplatňovali podnikový plán předcházení závažným haváriím v rozsahu, jaký umožňuje použitelná vnitrostátní právní úprava.
(38)
Ačkoli v tomto ohledu nemusí být možné vynutit uplatňování podnikových plánů předcházení závažným haváriím mimo Unii, měly by členské státy zajistit, aby provozovatelé a vlastníci zahrnuli své činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři mimo vody Unie do svých podnikových plánů přecházení závažným haváriím.
(39)
Informování o závažných haváriích při činnostech v odvětví ropy a zemního plynu v moři mimo Unii by mohlo napomoci k lepšímu pochopení možných příčin těchto havárií, při podpoře získávání nejdůležitějšího poučení a při dalším rozvoji regulačního rámce. Z tohoto důvodu by všechny členské státy, včetně vnitrozemských členských států a členských států s pobřežními vodami, které neprovádějí činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři nebo nevydávají licence, měly vyžadovat zprávy o závažných haváriích vzniklých mimo Unii, jež se dotýkají společností registrovaných na jejich území, a měly by tyto informace sdílet na úrovni Unie. Požadavky na podávání zpráv by neměly narušit reakce na mimořádné situace ani soudní řízení související s příslušnou havárií. Namísto toho by se žádosti měly zaměřit na význam havárie pro další rozvoj bezpečnosti činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři v Unii.
(40)
Členské státy by měly od provozovatelů a vlastníků žádat, aby při uplatňování osvědčených postupů zavedli vztahy účinné spolupráce s příslušným orgánem, a měly by u příslušných orgánů podporovat osvědčené regulační postupy a proaktivně zajišťovat nejvyšší úrovně bezpečnosti, včetně případného pozastavení provozu bez nutnosti zásahu příslušného orgánu.
(41)
Aby bylo zajištěno, že nebudou opomenuty nebo zanedbány žádné relevantní obavy týkající se bezpečnosti, je důležité vytvořit a podporovat přiměřené prostředky pro důvěrné informování o těchto obavách a pro ochranu vnitřních informátorů. Ačkoli v tomto ohledu členské státy nemohou prosazovat pravidla mimo Unii, dotyčné prostředky by měly umožnit podávání zpráv o obavách osob zapojených do činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři mimo Unii.
(42)
Sdílení srovnatelných údajů mezi členskými státy je obtížné a nespolehlivé vzhledem k tomu, že neexistuje jednotný formát podávání zpráv pro všechny členské státy. Jednotný formát pro oznamování údajů provozovateli a vlastníky členským státům by zajistil transparentnost bezpečnostního a environmentálního profilu provozovatelů, poskytl by veřejnosti přístup k relevantním informacím o bezpečnosti činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři srovnatelným v rámci celé Unie a usnadnil by šíření poučení plynoucích ze závažných havárií a případů, kdy k takovým haváriím téměř došlo.
(43)
V zájmu zajištění jednotných podmínek sdílení informací a podpory transparentnosti výkonnosti odvětví ropy a zemního plynu v moři by Komisi měly být svěřeny prováděcí pravomoci, pokud jde o formát a podrobné členění informací, které mají být sdíleny a zveřejněny. Tyto pravomoci by měly být vykonávány v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 182/2011 ze dne 16. února 2011, kterým se stanoví pravidla a obecné zásady způsobu, jakým členské státy kontrolují Komisi při výkonu prováděcích pravomocí (13).
(44)
S ohledem na to, že příslušné prováděcí akty jsou většinou pouze praktické povahy, by pro přijetí těchto aktů měl být použit poradní postup. Použití přezkumného postupu by proto nebylo odůvodněné.
(45)
K získání větší důvěry veřejnosti v řádné provádění a integritu činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři v Unii by členské státy měly podávat Komisi pravidelné zprávy o činnosti a nehodách. Komise by měla pravidelně zveřejňovat zprávy o rozsahu činnosti v Unii a o vývoji bezpečnostního a environmentálního profilu odvětví ropy a zemního plynu v moři. Členské státy by měly o každé závažné havárii neprodleně informovat Komisi a kterýkoli jiný členský stát, jehož území či vody jsou zasaženy, jakož i dotčenou veřejnost.
(46)
Zkušenosti ukazují, že k posílení otevřeného dialogu mezi příslušným orgánem a provozovatelem nebo vlastníkem je nezbytné zajistit důvěrnost citlivých údajů. V této souvislosti by dialog mezi provozovateli a vlastníky a všemi členskými státy měl být založen na příslušných stávajících mezinárodních právních nástrojích a na právu Unie o přístupu k informacím, které se týkají životního prostředí, s výhradou přednostních požadavků na bezpečnost a ochranu životního prostředí.
(47)
Význam součinnosti mezi orgány dohledu nad činností v moři jasně prokázala činnost Fóra orgánů dohledu nad pobřežními vodami v Severním moři a Fóra mezinárodních regulačních orgánů. Podobná spolupráce byla zavedena v celé Unii v rámci odborné skupiny, totiž skupiny orgánů dohledu nad těžbou ropy a zemního plynu v pobřežních vodách Evropské unie (14), jejímž úkolem je podpořit účinnou spolupráci mezi zástupci jednotlivých členských států a Komisí, šířit osvědčené postupy a informace získané v rámci provozu, stanovit priority pro zpřísňování standardů a poskytovat poradenství Komisi v oblasti reformy regulačního rámce.
(48)
Reakce na mimořádné situace a nouzové plánování pro případ závažných havárií by měla zefektivnit systematická a plánovitá spolupráce mezi členskými státy navzájem a mezi členskými státy a odvětvím ropy a zemního plynu, jakož i sdílení kompatibilních prostředků reakce na mimořádné situace včetně odborných poznatků. Tyto reakce a plány by pokud možno měly také využívat stávající zdroje a pomoc, které jsou v rámci Unie dostupné, zejména prostřednictvím Evropské agentury pro námořní bezpečnost (dále jen „agentura“), zřízené nařízením (ES) č. 1406/2002 (15), a mechanismu civilní ochrany Unie, vytvořeného rozhodnutím Rady 2007/779/ES, Euratom (16). Členské státy by měly moci agenturu rovněž požádat o další pomoc prostřednictvím mechanismu civilní ochrany Unie.
(49)
Podle nařízení (ES) č. 1406/2002 byla agentura zřízena za účelem zajištění vysoké, jednotné a účinné úrovně námořní bezpečnosti a zabránění znečištění loděmi v rámci Unie, jakož i zajištění reakce na znečištění moře způsobené zařízeními pro těžbu ropy a plynu.
(50)
Při plnění povinností uložených touto směrnicí by měl být brán zřetel na skutečnost, že mořské vody pod svrchovaností nebo svrchovanými právy a jurisdikcí členských států jsou nedílnou součástí čtyř mořských oblastí vymezených v čl. 4 odst. 1 směrnice 2008/56/ES, totiž Baltského moře, severovýchodního Atlantského oceánu, Středozemního moře a Černého moře. Z tohoto důvodu by Evropská unie měla prioritně posílit koordinaci se třetími zeměmi, pod jejichž svrchovanost, svrchovaná práva a jurisdikci mořské vody v těchto mořských oblastech spadají. Vhodnými rámci pro spolupráci jsou mimo jiné regionální úmluvy pro mořské prostředí definované v čl. 3 bodě 10 směrnice 2008/56/ES.
(51)
Pokud jde o Středozemní moře, souběžně s touto směrnicí byla přijata nezbytná opatření pro přistoupení Unie k Protokolu o ochraně Středozemního moře před znečišťováním působeným průzkumem a využíváním pevninského šelfu a mořského dna a jeho podloží (17) (dále jen „protokol o činnostech v moři“) připojenému k Úmluvě o ochraně mořského prostředí a pobřežní oblasti Středomoří (dále jen „Barcelonská úmluva“), která byla uzavřena rozhodnutím Rady 77/585/EHS (18).
(52)
Arktické vody jsou sousedním mořským prostředím se zvláštním významem pro Unii a hrají významnou úlohu při zmírňování změny klimatu. Závažné obavy související s životním prostředím v oblasti arktických vod vyžadují zvláštní pozornost, aby byla zajištěna ochrana životního prostředí Arktidy v souvislosti s veškerými činnostmi v odvětví ropy a zemního plynu v moři, včetně průzkumu, a to při zohlednění rizik závažných havárií a potřeby účinné reakce. Členské státy, které jsou členy Arktické rady, se vybízejí, aby v tomto ohroženém a ojedinělém ekosystému aktivně prosazovaly nejvyšší standardy ochrany životního prostředí, mimo jiné vytvořením mezinárodních nástrojů pro předcházení znečištění arktického mořského prostředí ropou a pro připravenost a reakci na takové znečištění, jakož i rozvíjením výsledků například činnosti pracovní skupiny zřízené Arktickou radou a uplatňováním stávajících pokynů Arktické rady pro těžbu ropy a plynu v moři.
(53)
Vnitrostátní externí havarijní plány by měly být založeny na posouzení rizik s přihlédnutím ke zprávám o významných rizicích pro zařízení umístěná v dotčených pobřežních vodách. Členské státy by měly zohledňovat nejaktuálnější pokyny pro hodnocení a mapování rizik pro zvládání katastrof vypracované Komisí.
(54)
Účinná reakce na mimořádné situace vyžaduje okamžitou akci provozovatele a vlastníka a úzkou spolupráci s organizacemi členských států pro reakci na mimořádné situace, jež podle vývoje situace koordinují nasazení dalších prostředků reakce na mimořádné situace. Tato reakce by měla zahrnovat také důsledné vyšetření mimořádných situací, které by mělo být zahájeno neodkladně, aby došlo k co nejmenší ztrátě relevantních informací a důkazů. Po mimořádné situaci by členské státy měly vyvodit patřičné závěry a přijmout veškerá nezbytná opatření.
(55)
Je naprosto zásadní, aby pro pozdější vyšetřování byly dostupné veškeré důležité informace, včetně technických údajů a parametrů. Členské státy by měly zajistit, aby byly během činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři shromažďovány příslušné údaje a aby v případě závažné havárie byly příslušné údaje zabezpečeny a shromažďování údajů náležitě posíleno. V této souvislosti by členské státy měly podpořit využití vhodných technických prostředků s cílem podporovat spolehlivost a zaznamenávání příslušných údajů a předejít případné manipulaci s nimi.
(56)
K zajištění účinného provádění požadavků této směrnice by měly být zavedeny účinné, přiměřené a odrazující sankce za jejich porušení.
(57)
Za účelem úpravy některých příloh této směrnice s cílem zahrnout další informace, které by mohly být nutné s ohledem na technický pokrok, by měla být na Komise přenesena pravomoc přijímat akty v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování Evropské unie, pokud jde o změnu požadavků v některých přílohách této směrnice. Je obzvláště důležité, aby Komise v rámci přípravné činnosti vedla potřebné konzultace, a to i na odborné úrovni. Při přípravě a vypracování aktu v přenesené pravomoci by Komise měla zajistit, aby byly příslušné dokumenty předány současně, včas a vhodným způsobem Evropskému parlamentu a Radě.
(58)
Definice škod na vodách uvedená ve směrnici 2004/35/ES by měla být změněna, aby se zajistilo, že odpovědnost držitelů licencí podle uvedené směrnice platí pro mořské vody členských států podle definice uvedené ve směrnici 2008/56/ES.
(59)
Řada ustanovení této směrnice není relevantní pro vnitrozemské členské státy, totiž pro Rakousko, Českou republiku, Maďarsko, Lucembursko a Slovensko. Je však žádoucí, aby tyto členské státy podporovaly zásady a náročné standardy existující v právu Unie pro bezpečnost činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři v rámci svých dvoustranných kontaktů s třetími zeměmi a s příslušnými mezinárodními organizacemi.
(60)
Ne všechny členské státy s pobřežními vodami povolují činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři v rámci svých jurisdikcí. Tyto členské státy se neúčastní vydávání licencí a předcházení závažným haváriím v souvislosti s těmito činnostmi. Proto by bylo nepřiměřenou a zbytečnou povinností, pokud by tyto členské státy musely provést ve svém právu všechna ustanovení této směrnice. Avšak havárie během činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři mohou mít dopady i na jejich pobřeží. Tyto členské státy by proto měly mimo jiné být připraveny k reakci na závažné havárie a k jejich vyšetřování a měly by spolupracovat prostřednictvím kontaktních míst s dalšími členskými státy a třetími zeměmi, kterých se to týká.
(61)
Vzhledem ke své zeměpisné poloze se vnitrozemské členské státy neúčastní vydávání licencí a předcházení závažným haváriím při činnostech v odvětví ropy a zemního plynu v moři ani nejsou potenciálně zasaženy takovými haváriemi v pobřežních vodách jiných členských států. Nemělo by se od nich tudíž vyžadovat provedení většiny ustanovení této směrnice. Ovšem pokud je společnost, která provádí přímo nebo prostřednictvím dceřiných společností činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři, registrována v některém vnitrozemském členském státě, měl by tento členský stát od dané společnosti vyžadovat předložení zprávy o haváriích při těchto činnostech, kterou bude možno sdílet na úrovni Unie, s cílem umožnit všem zainteresovaným stranám v Unii, aby využily zkušenosti z těchto havárií.
(62)
Kromě opatření zavedených touto směrnici by Komise měla zkoumat další vhodné prostředky pro zdokonalování předcházení závažným haváriím a omezování jejich následků.
(63)
Provozovatelé by si měli zajistit přístup k dostatečným fyzickým, lidským a finančním zdrojům k předcházení závažným haváriím a k omezení jejich následků. Žádné nástroje finančního zajištění, a to ani systémy sdílení rizika, však nemohou postihnout všechny případné následky závažných havárií, a proto by Komise měla provést další analýzy a studie vhodných opatření, aby bylo možné zajistit dostatečně silný režim odpovědnosti za škody spojené s činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři, požadavky na finanční způsobilost včetně dostupnosti vhodných nástrojů finančního zajištění nebo jiná opatření. Mimo jiné může posoudit proveditelnost režimu vzájemného odškodnění. Komise by měla předložit Evropskému parlamentu a Radě zprávu o svých zjištěních, doplněnou případně o návrhy.
(64)
Na úrovni Unie je důležité, aby technické normy doplňoval odpovídající právní rámec tvořený předpisy v oblasti bezpečnosti produktů a aby se tyto normy vztahovaly na všechna zařízení v pobřežních vodách členských států, a nikoli pouze na těžební zařízení, která nejsou mobilní. Komise by proto měla provést další analýzu norem bezpečnosti produktů, které platí pro činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři.
(65)
Jelikož cíle této směrnice, totiž stanovení minimálních požadavků pro předcházení závažným haváriím při činnostech v odvětví ropy a zemního plynu v moři a pro omezení jejich dopadů, nemůže být uspokojivě dosaženo na úrovni členských států, a proto jej může být z důvodu rozsahu a účinků navrhované akce lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje tato směrnice rámec toho, co je nezbytné pro dosažení tohoto cíle,
PŘIJALY TUTO SMĚRNICI:
KAPITOLA I
ÚVODNÍ USTANOVENÍ
Článek 1
Předmět a oblast působnosti
1. Tato směrnice stanoví minimální požadavky pro předcházení závažným haváriím při činnostech v odvětví ropy a zemního plynu v moři a pro omezení jejich následků.
2. Touto směrnicí není dotčeno právo Unie týkající se ochrany zdraví a zajištění bezpečnosti zaměstnanců při práci, zejména směrnice 89/391/EHS a 92/91/EHS.
3. Touto směrnicí nejsou dotčeny směrnice 94/22/ES, 2001/42/ES, 2003/4/ES (19), 2003/35/ES, 2010/75/EU (20) a 2011/92/EU.
Článek 2
Definice
Pro účely této směrnice se rozumí:
1)
„závažnou havárií“ v souvislosti se zařízením nebo související propojenou infrastrukturou:
a)
nehoda zahrnující výbuch, požár, ztrátu kontroly nad vrtem nebo únik ropy, zemního plynu nebo nebezpečné látky, při níž došlo nebo velmi pravděpodobné mohlo dojít ke ztrátám na životech nebo těžkému zranění osob;
b)
nehoda, která má za následek závažné poškození zařízení nebo propojené infrastruktury, při níž došlo nebo velmi pravděpodobně mohlo dojít k usmrcení nebo těžkému zranění osob;
c)
jakákoli jiná nehoda, která má za následek usmrcení nebo těžké zranění pěti nebo více osob nacházejících se na zařízení na moři, kde se nachází zdroj nebezpečí, nebo zapojených do činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři v souvislosti se zařízením nebo propojenou infrastrukturou, nebo
d)
jakákoli závažná ekologická nehoda vyplývající z nehod uvedených v písmenech a), b) a c).
Pro účely určení, zda je nehoda závažnou havárií podle písmen a), b) nebo d), se zařízení, které je běžně bez obsluhy, považuje za obsluhované zařízení;
2)
umístěním „v moři“ nebo „na moři“ umístění v pobřežním moři, výlučné ekonomické zóně nebo kontinentálním šelfu členského státu ve smyslu Úmluvy Organizace spojených národů o mořském právu;
3)
„činnostmi v odvětví ropy a zemního plynu v moři“ všechny činnosti spojené se zařízením nebo propojenou infrastrukturou, včetně návrhu, plánování, výstavby, provozu a odstavení zařízení nebo propojené infrastruktury, a týkající se průzkumu a těžby ropy nebo zemního plynu, avšak ne přeprava ropy a zemního plynu z jednoho pobřeží na druhé;
4)
„rizikem“ kombinace pravděpodobnosti události a jejích následků;
5)
„provozovatelem“ subjekt určený držitelem licence nebo orgánem vydávajícím licenci, aby uskutečňoval činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři, včetně plánování a provádění vrtné činnosti nebo řízení a kontroly hlavních funkcí těžebního zařízení;
6)
„vhodným“ správný nebo zcela příhodný, včetně hlediska přiměřeného úsilí a nákladů, pro daný požadavek nebo danou situaci, založený na objektivních poznatcích a prokázaný analýzou, porovnáním s příslušnými standardy nebo jinými řešeními, jež jiné orgány nebo podniky používají v obdobných situacích;
7)
„subjektem“ jakákoli fyzická nebo právnická osoba nebo jakékoli jejich seskupení;
8)
„přijatelným“ rizikem úroveň rizika, v jehož případě by čas, náklady nebo úsilí vynaložené na jeho další snížení byly přínosům z tohoto snížení výrazně nepřiměřené. Při posuzování, zda by vynaložený čas, náklady nebo úsilí byly výrazně nepřiměřené přínosům dalšího snižování rizika, je třeba zohlednit osvědčené úrovně rizik slučitelné s příslušným projektem;
9)
„licencí“ povolení k provádění činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři podle směrnice 94/22/ES;
10)
„licencovanou oblastí“ zeměpisná oblast, na kterou se vztahuje licence;
11)
„držitelem licence“ držitel nebo spoludržitelé licence;
12)
„dodavatelem“ subjekt, s nímž provozovatel nebo vlastník uzavřel smlouvu na výkon specifických činností jménem provozovatele nebo vlastníka;
13)
„orgánem vydávajícím licence“ orgán veřejné moci, který je oprávněn udělovat povolení nebo kontrolovat jeho užívání podle směrnice 94/22/ES;
14)
„příslušným orgánem“ orgán veřejné moci určený podle této směrnice a pověřený výkonem úkolů, které pro něj stanoví tato směrnice. Příslušný orgán může být tvořen jedním nebo více orgány veřejné správy;
15)
„průzkumem“ vrtání vrtů do výhledového místa a související činnosti v odvětví ropy a zemního plynu nutné dříve, než dojde k činnostem souvisejícím s těžbou;
16)
„těžbou“ dobývání ropy a zemního plynu z podzemních vrstev licencované oblasti, včetně zpracování ropy a zemního plynu v moři a jejich přepravy propojenou infrastrukturou;
17)
„jiným než těžebním zařízením“ zařízení jiné než zařízení používané pro těžbu ropy a zemního plynu;
18)
„veřejností“ jeden nebo více subjektů a, v souladu s vnitrostátním právem nebo praxí, jejich sdružení, organizace nebo skupiny;
19)
„zařízením“ stacionární, pevně ukotvené nebo mobilní zařízení nebo soubor zařízení, která jsou vzájemně trvale propojena mosty nebo jinými konstrukcemi, jež jsou používány k činnostem v odvětví ropy a zemního plynu v moři nebo v souvislosti s těmito činnostmi. Mobilní vrtné jednotky na moři jsou považovány za zařízení pouze v případě, že jsou v pobřežních vodách ukotveny za účelem vrtání vrtu, těžby nebo jiných činností souvisejících s ropou a zemním plynem v moři;
20)
„těžebním zařízením“ zařízení používané pro těžbu;
21)
„propojenou infrastrukturou“, podle uvážení příslušného členského státu v bezpečnostní zóně nebo v sousedící zóně ve větší vzdálenosti od zařízení:
a)
veškeré vrty a související stavby, doplňkové jednotky a zařízení spojené se zařízením;
b)
veškeré příslušenství nebo díla na hlavní konstrukci zařízení nebo k ní upevněné;
c)
veškeré připojené potrubní příslušenství nebo díla;
22)
„přijetím“ zprávy o významných rizicích písemné sdělení příslušného orgánu provozovateli nebo vlastníku o tom, že tato zpráva, bude-li provedena tak, jak je v ní uvedeno, splňuje požadavky této směrnice. Přijetím zprávy nepřechází odpovědnost za kontrolu významných rizik na příslušný orgán;
23)
„významným rizikem“ situace, která může potenciálně vyústit v závažnou havárii;
24)
„vrtnou činností“ každá činnost týkající se vrtu, při níž by mohlo dojít k náhodnému uvolnění materiálů, jež by mohlo vést k závažné havárii, včetně vrtání, opravování či upravování vrtů, pozastavení vrtné činnosti a trvalého odstavení vrtu;
25)
„kombinovanou činností“ činnost prováděná ze zařízení spolu s jiným zařízením nebo jinými zařízeními pro účely spojené s jiným zařízením nebo jinými zařízeními, která tak významně ovlivňuje rizika pro bezpečnost osob nebo ochranu životního prostředí na některém nebo na všech těchto zařízeních;
26)
„bezpečnostní zónou“ oblast ve vzdálenosti do 500 metrů od jakékoli části zařízení, stanovená daným členským státem;
27)
„vlastníkem“ subjekt s právním nárokem kontrolovat provoz jiného než těžebního zařízení;
28)
„interním havarijním plánem“ plán vypracovaný provozovatelem nebo vlastníkem v souladu s požadavky této směrnice, v němž jsou uvedena opatření zaměřená na předcházení zhoršení závažných havárií souvisejících s činnostmi v odvětví ropy a zemního plynu v moři nebo na omezení jejich následků;
29)
„nezávislým ověřením“ posouzení a potvrzení platnosti konkrétních písemných prohlášení, které provádí některý subjekt nebo organizační složka provozovatele nebo vlastníka, který není pod kontrolou nebo pod vlivem subjektu nebo organizační složky, který uvedená prohlášení používá;
30)
„podstatnou změnou“:
a)
v případě zprávy o významných rizicích změna parametrů, na jejichž základě byla původní zpráva přijata, včetně fyzických úprav, dostupnosti nových poznatků nebo technologií a změny v řízení provozu;
b)
v případě oznámení vrtných nebo kombinovaných činností změna parametrů, na jejichž základě bylo původní oznámení podáno, včetně fyzických úprav, výměny zařízení, dostupnosti nových poznatků nebo technologií a změny v řízení provozu;
31)
„zahájením činností“ okamžik, kdy se zařízení nebo propojená infrastruktura poprvé účastní činností, pro které byla navržena;
32)
„účinností reakce na únik ropy“ účinnost systémů pro reakci na úniky v případě úniku ropy, a to na základě analýzy četnosti, délky trvání a načasování environmentálních podmínek, které by reakci znemožnily. Hodnocení účinnosti reakce na únik ropy se vyjadřuje jako procento času, kdy dotyčné podmínky nepanují, a zahrnuje popis provozních omezení na dotyčných zařízeních v důsledku daného hodnocení;
33)
„rozhodujícími prvky bezpečnosti a ochrany životního prostředí“ součásti zařízení včetně počítačových programů, jejichž účelem je předcházet následkům závažné havárie nebo tyto následky omezovat nebo jejichž selhání by mohlo způsobit závažnou havárii nebo k ní podstatně přispět;
34)
„trojstrannými konzultacemi“ formální ujednání s cílem umožnit dialog a spolupráci mezi příslušným orgánem, provozovateli a vlastníky a zástupci zaměstnanců;
35)
„podniky“ subjekty, které se přímo podílejí na činnostech v odvětví ropy a zemního plynu v moři v působnosti této směrnice nebo jejichž činnosti jsou s těmito činnostmi úzce spojeny;
36)
„externím havarijním plánem“ místní, celostátní nebo regionální strategie zaměřená na předcházení zhoršení nebo na omezení následků závažné havárie související s činnostmi v odvětví ropy a zemního plynu v moři, která využívá všech zdrojů dostupných provozovateli, které jsou uvedeny v příslušném interním havarijním plánu, a všech dodatečných zdrojů, které poskytnou členské státy;
37)
„závažnou ekologickou nehodou“ nehoda, jež způsobila nebo pravděpodobně způsobí závažné nepříznivé účinky na životní prostředí v souladu se směrnicí 2004/35/ES.
KAPITOLA II
PŘEDCHÁZENÍ ZÁVAŽNÝM HAVÁRIÍM SOUVISEJÍCÍM S ČINNOSTMI V ODVĚTVÍ ROPY A ZEMNÍHO PLYNU V MOŘI
Článek 3
Obecné zásady řízení rizik při činnostech v odvětví ropy a zemního plynu v moři
1. Členské státy vyžadují, aby provozovatelé zajistili přijetí veškerých vhodných opatření k předcházení závažným haváriím při činnostech v odvětví ropy a zemního plynu v moři.
2. Členské státy zajistí, aby provozovatelé nebyli zproštěni povinností podle této směrnice skutečností, že k závažným haváriím vedla nebo přispělo jednání či opomenutí dodavatelů.
3. V případě závažné havárie členské státy zajistí, aby provozovatelé přijali veškerá vhodná opatření, aby se omezily její následky pro lidské zdraví a životní prostředí.
4. Členské státy vyžadují, aby provozovatelé zajistili výkon činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři na základě systematického řízení rizik takovým způsobem, aby byla zbytková rizika závažných havárií pro lidi, životní prostředí a zařízení v moři přijatelná.
Článek 4
Bezpečnostní a environmentální aspekty týkající se licencí
1. Členské státy zajistí, aby rozhodnutí o vydání nebo převodu licencí k činnostem v odvětví ropy a zemního plynu zohledňovala schopnost žadatele o licenci splnit požadavky na činnosti v rámci příslušné licence, jak to vyžadují příslušná ustanovení práva Unie, zejména tato směrnice.
2. Při posuzování technické a finanční způsobilosti žadatele o licenci by měl být brán náležitý zřetel zejména na:
a)
riziko, nebezpečí a veškeré další relevantní informace týkající se dotčené licencované oblasti, včetně případných nákladů souvisejících se zhoršováním mořského prostředí podle čl. 8 odst. 1 písm. c) směrnice 2008/56/ES;
b)
konkrétní fáze činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři;
c)
finanční způsobilost, a to i v podobě finančního zajištění, žadatele pokrýt odpovědnost, která potenciálně vyplývá z příslušných činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři, včetně odpovědnosti za potenciální hospodářské škody, je-li stanovena vnitrostátním právem;
d)
dostupné informace týkající se bezpečnostního a environmentálního profilu žadatele, včetně informací o závažných haváriích, jsou-li tyto informace relevantní z hlediska činností, pro něž byla podána žádost o licenci.
Orgán vydávající licence před vydáním nebo převedením licence k činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři tam, kde je to vhodné, konzultuje příslušný orgán.
3. Členské státy zajistí, aby orgán vydávající licence licenci nevydal, dokud mu není uspokojivě doloženo, že žadatel přijal nebo přijme náležitá opatření na základě ujednání, o nichž rozhodnou členské státy, k pokrytí odpovědnosti, která potenciálně vyplývá z jeho činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři. Takové ustanovení je platné a účinné od zahájení činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři. Členské státy vyžadují, aby žadatelé o licence náležitě doložili technickou a finanční způsobilost a poskytnuli veškeré další relevantní informace související s licencovanou oblastí a s konkrétní fází činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři.
Členské státy posoudí přiměřenost opatření uvedených v prvním pododstavci, aby bylo zjištěno, zda má žadatel dostatečné finanční zdroje pro bezprostřední zahájení a nepřerušované provádění všech opatření nezbytných pro účinnou reakci na mimořádnou situaci a následnou nápravu.
Členské státy usnadní zavedení a použití udržitelných finančních nástrojů a dalších opatření s cílem napomoci žadatelům o licenci při prokazování jejich finanční způsobilosti podle prvního pododstavce.
Členské státy zavedou minimálně postupy pro zajištění urychleného a přiměřeného vyřizování nároků na odškodnění, včetně výplaty odškodnění v souvislosti s nehodami přeshraniční povahy.
Členské státy vyžadují, aby si držitel licence zachovával dostatečnou způsobilost plnit své finanční závazky plynoucí z odpovědnosti za činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři.
4. Orgán vydávající licence nebo držitel licence určí provozovatele. Pokud má provozovatele určit držitel licence, musí být orgán vydávající licence o určení informován předem. Orgán vydávající licence může v takových případech vznést vůči určení provozovatele námitku, v případě potřeby za konzultace s příslušným orgánem. Pokud je taková námitka vznesena, vyžaduje členský stát, aby držitel licence určil vhodného alternativního provozovatele nebo převzal odpovědnost provozovatele podle této směrnice.
5. Postupy vydávání licencí pro činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři týkající se dané licencované oblasti se organizují tak, aby informace shromážděné v důsledku průzkumu mohl členský stát zohlednit před zahájením těžby.
6. Při posuzování technické a finanční způsobilosti žadatele o licenci je třeba věnovat zvláštní pozornost ekologicky citlivým mořským a pobřežním prostředím, zejména pak ekosystémům, které plní důležitou úlohu při zmírňování změny klimatu a přizpůsobování se této změně, jako jsou například slaniska a dna s výskytem mořských řas, a dále chráněným mořským oblastem, například zvláštním oblastem ochrany podle směrnice Rady 92/43/EHS ze dne 21. května 1992 o ochraně přírodních stanovišť, volně žijících živočichů a planě rostoucích rostlin (21), zvláště chráněným oblastem podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/147/ES ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně volně žijících ptáků (22) a chráněným mořským oblastem, na kterých se shodla Unie nebo dotčené členské státy v rámci jakýchkoli mezinárodních či regionálních dohod, jichž jsou stranami.
Článek 5
Účast veřejnosti, pokud jde o dopady plánovaných průzkumných činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři na životní prostředí
1. Vrtání průzkumného vrtu z jiného než těžebního zařízení nesmí být zahájeno, pokud příslušné orgány daného členského státu předem nezajistily, aby bylo dosaženo včasné a účinné účasti veřejnosti ohledně možných dopadů plánovaných činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři na životní prostředí v souladu s dalšími právními akty Unie, zejména směrnicí 2001/42/ES nebo směrnicí 2011/92/EU.
2. Nebyla-li účast veřejnosti podle odstavce 1 uskutečněna, zajistí členské státy, aby byla přijata následující opatření:
a)
veřejnost je informována veřejnými oznámeními nebo jinými vhodnými prostředky, například elektronickými médii, pokud se plánuje povolit průzkumné činnosti;
b)
je vymezena relevantní veřejnost, včetně veřejnosti dotčené nebo pravděpodobně dotčené rozhodováním o povolení průzkumných činností nebo mající na tomto rozhodování zájem, včetně příslušných nevládních organizací, například organizací, které podporují ochranu životního prostředí, a jiných relevantních organizací;
c)
zveřejní se relevantní informace o předmětných plánovaných činnostech, mimo jiné včetně informací o právu na účast na rozhodování a informací o tom, komu mají být vzneseny připomínky nebo dotazy;
d)
veřejnost má právo vyjádřit připomínky a stanoviska v době, kdy jsou před přijetím rozhodnutí o povolení průzkumu všechny možnosti otevřené;
e)
při přijímání rozhodnutí podle písmene d) se náležitě přihlíží k výsledkům účasti veřejnosti a
f)
po prozkoumání připomínek a stanovisek vyjádřených veřejností ji daný členský stát neprodleně informuje o přijatých rozhodnutích a důvodech a úvahách, na nichž jsou tato rozhodnutí založena, včetně informací o procesu účasti veřejnosti.
Stanoví se přiměřené lhůty, které poskytnou dostatek času pro každou fázi účasti veřejnosti.
3. Tento článek se nepoužije na oblasti, pro něž byla licence vydána před 18. červencem 2013.
Článek 6
Činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři uvnitř licencovaných oblastí
1. Členské státy zajistí, aby těžební zařízení a propojenou infrastrukturu provozovali pouze provozovatelé určení za tímto účelem podle čl. 4 odst. 4, a to pouze v licencovaných oblastech.
2. Členské státy vyžadují, aby držitel licence zajistil, že provozovatel je schopen plnit požadavky kladené na konkrétní činnosti v rámci licence.
3. Při všech činnostech v odvětví ropy a zemního plynu v moři členské státy vyžadují, aby držitel licence podnikl veškeré přiměřené kroky k zajištění toho, že provozovatel plní požadavky, vykonává své funkce a plní své povinnosti podle této směrnice.
4. Pokud příslušný orgán dospěje k závěru, že příslušný provozovatel již není schopen plnit příslušné požadavky podle této směrnice, uvědomí o tom orgán vydávající licence. Poté o tom orgán vydávající licence vyrozumí držitele licence, který přebírá zodpovědnost za plnění příslušných povinností a orgánu vydávajícímu licenci neprodleně navrhne náhradního provozovatele.
5. Členské státy zajistí, aby činnosti související s těžebními a jinými zařízeními nebyly zahájeny nebo nepokračovaly do přijetí zprávy o významných rizicích příslušným orgánem v souladu s touto směrnicí.
6. Členské státy zajistí, aby vrtné nebo kombinované činnosti nebyly zahájeny nebo nepokračovaly do přijetí zprávy o významných rizicích pro dotčená zařízení v souladu s touto směrnicí. Takové činnosti rovněž nesmějí být zahájeny ani prováděny, pokud nebylo příslušnému orgánu podáno oznámení vrtných činností podle čl. 11 odst. 1 písm. h) nebo oznámení kombinovaných činností podle čl. 11 odst. 1 písm. i) nebo pokud příslušný orgán vznese námitky k obsahu oznámení.
7. Členské státy zajistí, aby byla ustavena bezpečnostní zóna kolem zařízení a aby bylo zakázáno plavidlům do této bezpečnostní zóny vstupovat nebo v ní setrvávat.
Tento zákaz však neplatí pro plavidlo vstupující nebo setrvávající v příslušné bezpečnostní zóně:
a)
v souvislosti s pokládáním, inspekcí, testováním, opravou, údržbou, modifikací, obnovou nebo odstraněním jakéhokoli podmořského kabelu nebo potrubí v rámci nebo v blízkosti bezpečnostní zóny;
b)
s cílem poskytovat služby pro jakékoli zařízení v této bezpečnostní zóně nebo přepravovat osoby nebo zboží do tohoto zařízení a z něho;
c)
s cílem provést inspekci jakéhokoli zařízení nebo propojené infrastruktury v této bezpečnostní zóně z pověření příslušného členského státu;
d)
v souvislosti se záchranou nebo pokusem o záchranu života nebo majetku;
e)
následkem nepřízně počasí;
f)
v případě nouze nebo
g)
v případě souhlasu provozovatele, vlastníka nebo členského státu, ve kterém se bezpečnostní zóna nalézá.
8. Členské státy zavedou mechanismus pro účinnou účast na trojstranných konzultacích mezi příslušným orgánem, provozovateli a vlastníky a zástupci zaměstnanců při formulování standardů a plánů předcházení závažným haváriím.
Článek 7
Odpovědnost za škody na životním prostředí
Aniž je dotčen stávající rozsah odpovědnosti týkající se prevence a nápravy škod na životním prostředí podle směrnice 2004/35/ES, zajistí členské státy, aby byl držitel licence finančně odpovědný za prevenci a nápravu škod na životním prostředí, jak jsou vymezeny v uvedené směrnici, způsobených činnostmi v odvětví ropy a zemního plynu v moři prováděnými držitelem licence nebo provozovatelem nebo jejich jménem.
Článek 8
Určení příslušného orgánu
1. Členské státy určí příslušný orgán pověřený plněním následujících regulačních funkcí:
a)
posuzování a přijímání zpráv o významných rizicích a posuzování oznámení projektů, oznámení vrtných činností, oznámení kombinovaných činností a dalších podobných dokumentů, které jsou mu předloženy;
b)
kontrola dodržování této směrnice provozovateli a vlastníky, včetně inspekcí, vyšetřování a donucovacích opatření;
c)
poskytování poradenství jiným orgánům nebo subjektům včetně orgánu vydávajícího licence;
d)
sestavení ročních plánů podle článku 21;
e)
předkládání zpráv;
f)
spolupráce s příslušnými orgány nebo kontaktními místy podle článku 27.
2. Členské státy neustále zajišťují nezávislost a objektivitu příslušného orgánu při výkonu jeho regulačních funkcí, zejména pokud jde o odst. 1 písm. a), b) a c). Z tímto účelem se zamezí střetům zájmů mezi regulačními funkcemi příslušného orgánu na jedné straně a regulačními funkcemi souvisejícími s hospodářským rozvojem přírodních zdrojů v pobřežních vodách a vydáváním licencí na činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři v příslušném členském státě, včetně výběru a spravování příjmů z těchto činností, na straně druhé.
3. K dosažení cílů uvedených v odstavci 2 členské státy vyžadují, aby byly regulační funkce příslušného orgánu vykonávány v rámci orgánu, jenž je nezávislý na veškerých funkcích členského státu, které se týkají hospodářského rozvoje přírodních zdrojů v pobřežních vodách a vydávání licencí na činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři v příslušném členském státě, včetně výběru a spravování příjmů z těchto činností.
Nedosahuje-li však celkový počet běžně obsluhovaných zařízení šesti, může se dotčený členský stát rozhodnout, že nepoužije první pododstavec. Takovým rozhodnutím nejsou dotčeny povinnosti členského státu podle odstavce 2.
4. Členské státy zpřístupní veřejnosti popis uspořádání příslušného orgánu včetně odůvodnění tohoto způsobu uspořádání a včetně způsobu, jímž zajistily výkon regulačních funkcí podle odstavce 1 a dodržování povinností stanovených v odstavci 2.
5. Členské státy zajistí, aby měl příslušný orgán přiměřené lidské a finanční zdroje pro plnění svých úkolů podle této směrnice. Tyto zdroje musí být přiměřené rozsahu činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři v příslušných členských státech.
6. Členské státy mohou uzavřít formální dohody s příslušnými agenturami Unie nebo případně jinými vhodnými subjekty o poskytování odborných poznatků na podporu příslušného orgánu při výkonu jeho regulačních funkcí. Pro účely tohoto odstavce se určitý subjekt nepovažuje za vhodný, pokud může být jeho objektivita ohrožena střetem zájmů.
7. Členské státy mohou zavést mechanismy, jimiž může příslušný orgán vybírat úhradu nákladů, které vynaloží při plnění svých úkolů podle této směrnice, od držitelů licencí, provozovatelů nebo vlastníků.
8. Pokud příslušný orgán tvoří více subjektů, vynaloží členské státy veškeré úsilí, aby mezi těmito subjekty nedocházelo ke zdvojování regulačních funkcí. Členské státy mohou určit jeden ze zakládajících subjektů jako vedoucí subjekt s odpovědností za koordinaci regulačních funkcí podle této směrnice a za podávání zpráv Komisi.
9. Členské státy přezkoumávají činnosti příslušného orgánu a přijímají veškerá nezbytná opatření ke zvýšení účinnosti, s jakou vykonává regulační funkce stanovené v odstavci 1.
Článek 9
Fungování příslušného orgánu
Členské státy zajistí, aby příslušný orgán:
a)
jednal nezávisle na politikách, regulačních rozhodnutích nebo jiných aspektech nesouvisejících s jeho úkoly podle této směrnice;
b)
vyjasnil rozsah své odpovědnosti a odpovědnosti provozovatele a vlastníka za kontrolu rizik závažných havárií podle této směrnice;
c)
zavedl strategii, procesy a postupy pro důkladné posouzení zpráv o významných rizicích a oznámení předložených podle článku 11, jakož i pro dohled nad dodržováním této směrnice v jurisdikci tohoto členského státu, včetně pomocí inspekcí, vyšetřování a donucovacích opatření;
d)
zpřístupnil strategii, procesy a postupy podle písmene c) provozovatelům a vlastníkům a zveřejnil o nich souhrnné zprávy;
e)
v případě potřeby připravoval a prováděl koordinované nebo společné postupy s dalšími orgány v členském státě s cílem plnit úkoly podle této směrnice a
f)
zakládal svou strategii, organizaci a operační postupy na zásadách stanovených v příloze III.
Článek 10
Úkoly Evropské agentury pro námořní bezpečnost
1. Evropská agentura pro námořní bezpečnost (dále jen „agentura“) poskytuje členským státům a Komisi technickou a vědeckou pomoc v souladu se svým mandátem podle nařízení (ES) č. 1406/2002.
2. V rámci svého mandátu agentura:
a)
pomáhá Komisi a na požádání i dotčenému členskému státu při zjišťování úniku ropy nebo zemního plynu a sledování jeho rozsahu;
b)
pomáhá členským státům na jejich žádost s přípravou a prováděním externích havarijních plánů, zvláště pokud se vyskytly přeshraniční dopady v pobřežních vodách členských států a mimo ně;
c)
na základě externích a interních havarijních plánů členských států spolu s členskými státy a provozovateli vypracuje soupis dostupného vybavení a služeb pro účely reakce na mimořádné situace.
3. Na požádání může agentura:
a)
pomáhat Komisi při posuzování externích havarijních plánů členských států s cílem ověřit jejich soulad s touto směrnicí;
b)
přezkoumávat činnosti zaměřené na zkoušky přeshraničních mechanismů reakce na mimořádné situace a mechanismů reakce Unie.
KAPITOLA III
PŘÍPRAVA A VÝKON ČINNOSTÍ V ODVĚTVÍ ROPY A ZEMNÍHO PLYNU V MOŘI
Článek 11
Dokumenty, které mají být předloženy pro výkon činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři
1. Členské státy zajistí, aby příslušný provozovatel nebo vlastník či oba dva předložili příslušnému orgánu tyto dokumenty:
a)
podnikový plán předcházení závažným haváriím nebo jeho odpovídající popis podle čl. 19 odst. 1 a 5;
b)
systém řízení bezpečnosti a ochrany životního prostředí platný pro příslušné zařízení nebo jeho odpovídající popis podle čl. 19 odst. 3 a 5;
c)
v případě plánovaného těžebního zařízení oznámení projektu v souladu s požadavky oddílu 1 přílohy I;
d)
popis programu nezávislého ověřování podle článku 17;
e)
zprávu o významných rizicích podle článků 12 a 13;
f)
v případě podstatné změny nebo demontáže zařízení pozměněnou zprávu o významných rizicích podle článků 12 a 13;
g)
interní havarijní plán nebo jeho odpovídající popis podle článků 14 a 28;
h)
v případě vrtné činnosti oznámení této vrtné činnosti a informace o této vrtné činnosti podle článku 15;
i)
v případě kombinované činnosti oznámení kombinovaných činností podle článku 16;
j)
v případě stávajícího těžebního zařízení, které má být přesunuto na nové těžební místo, kde má být provozováno, oznámení přemístění v souladu s oddílem 1 přílohy I;
k)
jakýkoli další relevantní dokument požadovaný příslušným orgánem.
2. Dokumenty, které mají být předloženy podle odst. 1 písm. a), b), d) a g), jsou součástí zprávy o významných rizicích vyžadované podle odst. 1 písm. e). Součástí oznámení vrtných činností, které má být podáno podle odst. 1 písm. h), je i podnikový plán předcházení závažným haváriím provozovatele vrtu, pokud nebyl předložen již dříve.
3. Oznámení projektu vyžadované podle odst. 1 písm. c) se podá příslušnému orgánu ve lhůtě jím stanovené před zamýšleným předložením zprávy o významných rizicích pro plánovanou činnost. Příslušný orgán odpoví na oznámení projektu připomínkami, které se zohlední ve zprávě o významných rizicích.
4. Má-li být stávající těžební zařízení umístěno v pobřežních vodách určitého členského státu nebo má tyto vody opustit, oznámí to provozovatel písemně příslušnému orgánu před plánovaným datem, kdy má být těžební zařízení umístěno v pobřežních vodách určitého členského státu nebo má tyto vody opustit.
5. Oznámení přemístění vyžadované podle odst. 1 písm. j) musí být příslušnému orgánu podáno v dostatečně rané fázi navrhovaného procesu, aby tak měl provozovatel při přípravě zprávy o významných rizicích možnost zohlednit veškeré otázky, které příslušný orgán vznese.
6. Dojde-li před předložením zprávy o významných rizicích v oznámení projektu nebo v oznámení přemístění k podstatné změně, musí o ní být příslušný orgán vyrozuměn co nejdříve.
7. Zpráva o významných rizicích vyžadovaná podle odst. 1 písm. e) se předloží příslušnému orgánu ve lhůtě jím stanovené, a to před plánovaným zahájením činností.
Článek 12
Zpráva o významných rizicích pro těžební zařízení
1. Členské státy zajistí, aby provozovatel vypracoval zprávu o významných rizicích pro těžební zařízení, která má být předložena podle čl. 11 odst. 1 písm. e). Tato zpráva obsahuje informace uvedené v oddílech 2 a 5 přílohy I a je aktualizována, kdykoli to je vhodné nebo kdykoli o to požádá příslušný orgán.
2. Členské státy zajistí, aby v příslušných fázích přípravy zprávy o významných rizicích pro těžební zařízení byla tato zpráva projednána se zástupci zaměstnanců a aby o tom byly poskytnuty doklady v souladu s oddílem 2 bodem 3 přílohy I.
3. Se souhlasem příslušného orgánu může být zpráva o významných rizicích pro těžební zařízení vypracována pro skupinu zařízení.
4. Jsou-li předtím, než je možné zprávu o významných rizicích přijmout, nezbytné další informace, zajistí členské státy, aby je provozovatel na žádost příslušného orgánu poskytl a učinil veškeré nezbytné změny předložené zprávy o významných rizicích.
5. V případě, že na těžebním zařízení mají být provedeny úpravy vedoucí k podstatné změně nebo že je zamýšlena demontáž pevně ukotveného těžebního zařízení, vypracuje provozovatel pozměněnou zprávu o významných rizicích, která má být předložena podle čl. 11 odst. 1 písm. f) ve lhůtě stanovené příslušným orgánem, v souladu s oddílem 6 přílohy I.
6. Členské státy zajistí, aby plánované úpravy nebyly použity ani nebyla zahájena demontáž, dokud příslušný orgán pozměněnou zprávu o významných rizicích pro těžební zařízení nepřijme.
7. Zprávu o významných rizicích pro těžební zařízení provozovatel pravidelně důkladně přezkoumává nejméně každých pět let nebo dříve, jestliže o to příslušný orgán požádá. Výsledky přezkumu oznámí příslušnému orgánu.
Článek 13
Zpráva o významných rizicích pro jiné než těžební zařízení
1. Členské státy zajistí, aby vlastník vypracoval zprávu o významných rizicích pro jiné než těžební zařízení, která má být předložena podle čl. 11 odst. 1 písm. e). Tato zpráva obsahuje podrobné informace uvedené v oddílech 3 a 5 přílohy I a je aktualizována, kdykoli to je vhodné nebo kdykoli o to požádá příslušný orgán.
2. Členské státy zajistí, aby v příslušných fázích přípravy zprávy o významných rizicích pro jiné než těžební zařízení byla tato zpráva projednána se zástupci zaměstnanců a aby o tom byly poskytnuty doklady v souladu s oddílem 3 bodem 2 přílohy I.
3. Jsou-li předtím, než je možné zprávu o významných rizicích těžební zařízení přijmout, nezbytné další informace, vyžadují členské státy, aby je vlastník na žádost příslušného orgánu poskytl a učinil veškeré nezbytné změny předložené zprávy o významných rizicích.
4. V případě, že na jiném než těžebním zařízení mají být provedeny úpravy vedoucí k podstatné změně nebo že je zamýšlena demontáž pevně ukotveného jiného než těžebního zařízení, vypracuje vlastník pozměněnou zprávu o významných rizicích, která má být předložena podle čl. 11 odst. 1 písm. f) ve lhůtě stanovené příslušným orgánem, v souladu s oddílem 6 body 1, 2 a 3 přílohy I.
5. Pro pevně ukotvené jiné než těžební zařízení členské státy zajistí, aby plánované úpravy nebyly použity ani nebyla zahájena demontáž, dokud příslušný orgán pozměněnou zprávu o významných rizicích pro pevně ukotvené jiné než těžební zařízení nepřijme.
6. Pro mobilní jiné než těžební zařízení členské státy zajistí, aby plánované úpravy nebyly použity, dokud příslušný orgán pozměněnou zprávu o významných rizicích pro mobilní jiné než těžební zařízení nepřijme.
7. Zprávu o významných rizicích pro jiné než těžební zařízení provozovatel nebo vlastník pravidelně důkladně přezkoumává nejméně každých pět let nebo dříve, jestliže o to příslušný orgán požádá. Výsledky přezkumu oznámí příslušnému orgánu.
Článek 14
Interní havarijní plány
1. Členské státy zajistí, aby provozovatelé nebo případně vlastníci vypracovali interní havarijní plány, které mají být předloženy podle čl. 11 odst. 1 písm. g). Tyto plány se vypracovávají v souladu s článkem 28 a při zohlednění posouzení rizik závažných havárií provedeného v rámci přípravy nejnovější zprávy o významných rizicích. Plán zahrnuje analýzu účinnosti reakce na únik ropy.
2. Má-li být mobilní jiné než těžební zařízení používáno pro vrtné činnosti, zohlední interní havarijní plán pro dané zařízení posouzení rizik prováděné během přípravy oznámení vrtných činností, které má být podáno podle čl. 11 odst. 1 písm. h). Musí-li být interní havarijní plán pozměněn s ohledem na konkrétní vlastnosti nebo umístění vrtu, zajistí členské státy, aby provozovatel vrtu spolu s příslušným oznámením vrtných činností předložil příslušnému orgánu pozměněný interní havarijní plán nebo jeho odpovídající popis.
3. Má-li být jiné než těžební zařízení používáno pro kombinované činnosti, interní havarijní plán se pozmění tak, aby se vztahoval tyto na kombinované činnosti, a předloží se příslušnému orgánu spolu se souvisejícím oznámením kombinovaných činností.
Článek 15
Oznámení vrtných činností a poskytování informací o vrtných činnostech
1. Členské státy zajistí, aby provozovatel vrtu vypracoval oznámení, které má být podáno příslušnému orgánu podle čl. 11 odst. 1 písm. h). Toto oznámení se podává příslušnému orgánu ve lhůtě stanovené příslušným orgánem před zahájením vrtné činnosti. Oznámení vrtných činností obsahuje podrobné údaje o projektu vrtu a navrhovaných vrtných činnostech v souladu s oddílem 4 přílohy I. To zahrnuje analýzu účinnosti reakce na únik ropy.
2. Příslušný orgán oznámení posoudí, a pokud to shledá nutným, přijme před zahájením vrtných činností vhodná opatření, která mohou zahrnovat zákaz zahájení činnosti.
3. Členské státy zajistí, aby provozovatel vrtu do plánování a přípravy podstatné změny podaného oznámení vrtných činností podle čl. 17 odst. 4 písm. b) zapojil nezávislého ověřovatele a neprodleně informoval příslušný orgán o veškerých podstatných změnách podaného oznámení vrtných činností. Příslušný orgán tyto změny posoudí, a pokud uzná za vhodné, přijme odpovídající opatření.
4. Členské státy zajistí, aby provozovatel vrtu předkládal příslušnému orgánu zprávy o vrtných činnostech v souladu s požadavky přílohy II. Tyto zprávy se předkládají týdenně počínaje dnem zahájení vrtných činností nebo v intervalech, které určí příslušný orgán.
Článek 16
Oznámení kombinovaných činností
1. Členské státy zajistí, aby provozovatelé a vlastníci zapojení do kombinované činnosti společně vypracovali oznámení, která má být podáno podle čl. 11 odst. 1 písm. i). Toto oznámení obsahuje informace uvedené v oddíle 7 přílohy I. Členské státy zajistí, aby jeden z dotčených provozovatelů či vlastníků podal oznámení kombinovaných činností příslušnému orgánu. Oznámení se podává ve lhůtě stanovené příslušným orgánem před zahájením kombinovaných činností.
2. Příslušný orgán oznámení posoudí, a pokud to shledá nutným, přijme před zahájením kombinovaných činností vhodná opatření, která mohou zahrnovat zákaz zahájení činnosti.
3. Členské státy zajistí, aby provozovatel, který podal oznámení, neprodleně informoval příslušný orgán o veškerých podstatných změnách podaného oznámení. Příslušný orgán tyto změny posoudí, a pokud to shledá nutným, přijme vhodná opatření.
Článek 17
Nezávislé ověřování
1. Členské státy zajistí, aby provozovatelé a vlastníci zavedli programy nezávislého ověřování a aby vypracovali popis těchto programů, které mají být předloženy podle čl. 11 odst. 1 písm. d). Popis těchto programů se zahrne do systému řízení bezpečnosti a ochrany životního prostředí předloženého podle čl. 11 odst. 1 písm. b) a obsahuje informace uvedené v oddíle 5 přílohy I.
2. Výsledky nezávislého ověření není dotčena odpovědnost provozovatele nebo vlastníka za řádné a bezpečné fungování vybavení a systémů, které jsou předmětem ověřování.
3. Výběr nezávislého ověřovatele a návrhy programů nezávislého ověřování musí splňovat kritéria stanovená v příloze V.
4. Programy nezávislého ověřování se zavádějí:
a)
v souvislosti se zařízeními s cílem zajistit nezávislé potvrzení, že rozhodující prvky bezpečnosti a ochrany životního prostředí zjištěné v posouzení rizik pro příslušné zařízení, popsané ve zprávě o významných rizicích, jsou vhodné a že program zkoušení a testování rozhodujících prvků bezpečnosti a ochrany životního prostředí je vhodný a aktuální a že funguje podle plánu;
b)
v souvislosti s oznámením vrtných činností s cílem zajistit nezávislé potvrzení, že opatření zaměřená na projekty vrtů a kontrolu vrtů jsou pro předpokládané podmínky vrtů vhodná za všech okolností.
5. Členské státy zajistí, aby provozovatelé a vlastníci na rady nezávislého ověřovatele reagovali a přijali na jejich základě vhodná opatření.
6. Členské státy požadují od provozovatelů a vlastníků zajištění toho, aby rady nezávislého ověřovatele podle odst. 4 písm. a) a záznamy o opatřeních přijatých na jejich základě reakce na ně byly zpřístupněny příslušnému orgánu a uchovávány provozovatelem nebo vlastníkem po dobu šesti měsíců po skončení činností v odvětví ropy a zemního plynu, kterých se týkají.
7. Členské státy od provozovatelů vrtů požadují zajištění toho, aby závěry a připomínky nezávislého ověřovatele podle odst. 4 písm. b) tohoto článku a jejich opatření přijatá na základě těchto závěrů a připomínek byly uvedeny v oznámení vrtných činností vypracované v souladu s článkem 15.
8. Program ověřování pro těžební zařízení se zavede před dokončením projektu. Program ověřování pro jiná než těžební zařízení se zavede před zahájením činností v pobřežních vodách členských států.
Článek 18
Pravomoc příslušného orgánu ve vztahu k činnostem na zařízení
Členské státy zajistí, aby příslušný orgán:
a)
zakázal provoz jakéhokoli zařízení nebo jakékoli propojené infrastruktury nebo zahájení činnosti na něm, pokud jsou opatření navrhovaná ve zprávě o významných rizicích pro předcházení závažným haváriím nebo omezení jejich následků anebo oznámení vrtných činností podle čl. 11 odst. 1 písm. h) či oznámení kombinovaných činností podle čl. 11 odst. 1 písm. i) považována za nedostatečná ke splnění požadavků této směrnice;
b)
ve výjimečných situacích a pokud má za to, že bezpečnost a ochrana životního prostředí není ohrožena, posunul lhůtu pro předložení zprávy o významných rizicích nebo jiných dokumentů, které mají být předloženy podle článku 11;
c)
požadoval od provozovatele, aby přijal přiměřená opatření, která příslušný orgán považuje za nutná k zajištění souladu s čl. 3 odst. 1;
d)
pokud se použijí čl. 6 odst. 4, přijal odpovídající opatření k zajištění průběžné bezpečnosti činností;
e)
měl pravomoc požadovat zlepšení a v nezbytném případě zakázat další provoz jakéhokoli zařízení nebo jeho části nebo propojené infrastruktury, pokud výsledek inspekce, zjištění podle čl. 6 odst. 4, pravidelný přezkum zprávy o významných rizicích předložené podle čl. 11 odst. 1 písm. e) nebo změny oznámení předložených podle článku 11 ukazují, že požadavky této směrnice nejsou plněny nebo existují důvodné obavy týkající se bezpečnosti činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři nebo zařízení.
KAPITOLA IV
PŘEDCHÁZENÍ ZÁVAŽNÝM HAVÁRIÍM
Článek 19
Předcházení závažným haváriím provozovateli a vlastníky
1. Členské státy požadují od provozovatelů a vlastníků, aby vypracovali svůj podnikový plán předcházení závažným haváriím, který má být předložen podle čl. 11 odst. 1 písm. a), a aby zajistili, že bude tento plán prováděn v rámci veškerých jejich činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři, a to včetně zavedení vhodných monitorovacích opatření k zajištění účinnosti tohoto plánu. Tento dokument obsahuje informace uvedené v oddíle 8 přílohy I.
2. Podnikový plán předcházení závažným haváriím zohlední primární zodpovědnost provozovatele mimo jiné za kontrolu rizika závažných havárií, která jsou výsledkem jeho činnosti, a za průběžné zdokonalování kontroly uvedených rizik tak, aby se zajistila vysoká úroveň ochrany za všech okolností.
3. Členské státy zajistí, aby provozovatelé a vlastníci vypracovali dokument zavádějící jejich systém řízení bezpečnosti a ochrany životního prostředí, který má být předložený podle čl. 11 odst. 1 písm. b). Tento dokument obsahuje popis:
a)
organizace kontroly významných rizik;
b)
postupy pro přípravu a předkládání zpráv o významných rizicích a případných jiných dokumentů podle této směrnice a
c)
programy nezávislého ověřování zavedeného podle článku 17.
4. Členské státy vytvářejí příležitosti pro provozovatele a vlastníky s cílem přispívat k mechanismům účinné trojstranné konzultace zavedené podle čl. 6 odst. 8. Kde je to vhodné, může být závazek provozovatele a vlastníka ohledně takových mechanismů nastíněn v podnikovém plánu předcházení závažným haváriím.
5. Podnikový plán předcházení závažným haváriím a systémy řízení bezpečnosti a ochrany životního prostředí se vypracovávají v souladu s oddíly 8 a 9 přílohy I a s přílohou IV. Platí tyto podmínky:
a)
podnikový plán předcházení závažným haváriím je písemný a stanoví obecné cíle a organizaci kontroly rizika závažných havárií, jakož i způsob uplatňování těchto cílů a opatření na úrovni podniku;
b)
systém řízení bezpečnosti a ochrany životního prostředí je integrován do celkového systému řízení provozovatele a vlastníka a obsahuje organizační strukturu, odpovědnost, praktické a procesní postupy a zdroje pro určování a provádění podnikového plánu předcházení závažným haváriím.
6. Členské státy zajistí, aby provozovatelé a vlastníci vypracovali a vedli úplný soupis vybavení pro reakci na mimořádné situace nutného pro své činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři.
7. Členské státy zajistí, aby provozovatelé a vlastníci za konzultace s příslušným orgánem a za využití výměn poznatků, informací a zkušeností podle čl. 27 odst. 1 vypracovali a revidovali standardy a pokyny týkající se osvědčených postupů v souvislosti s kontrolou významných rizik prostřednictvím projektů a provozního životního cyklu činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři a aby dodržovali alespoň ustanovení přílohy VI.
8. Členské státy požadují od provozovatelů a vlastníků, aby zajistili, že jejich podnikový plán předcházení závažným haváriím podle odstavce 1 zahrnuje rovněž jejich těžební i jiná než těžební zařízení mimo Unii.
9. Pokud činnost provozovatele nebo vlastníka představuje bezprostřední ohrožení lidského zdraví nebo významně zvyšuje riziko závažné havárie, členské státy zajistí, aby provozovatel nebo vlastník přijal vhodná opatření, která mohou zahrnovat, pokud to bude považováno za nutné, pozastavení příslušné činnosti, dokud není ohrožení nebo riziko náležitě kontrolováno. Členské státy zajistí, aby provozovatel nebo vlastník v případě, že taková opatření přijme, o tom informoval neprodleně a nejpozději do 24 hodin příslušný orgán.
10. Členské zajistí, aby provozovatelé a vlastníci tam, kde je to vhodné, přijali vhodná opatření s cílem používat vhodné technické prostředky a postupy s cílem zajistit spolehlivost shromažďování zaznamenávání příslušných údajů a předcházet možné manipulaci s nimi.
Článek 20
Činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři prováděné mimo Unii
1. Členské státy požadují od společností registrovaných na jejich území, které coby držitelé licence nebo provozovatelé uskutečňují přímo nebo prostřednictvím dceřiných společností činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři mimo Unii, aby jim na vyžádání podaly zprávu o okolnostech jakékoli závažné havárie, která se jich týkala.
2. V žádosti o zprávu podle odstavce 1 tohoto článku příslušné členské státy uvedou údaje, které mají požadované informace obsahovat. Členské státy si tyto zprávy navzájem vyměňují v souladu s čl. 27 odst. 1. Členské státy, v nichž se nenachází ani příslušný orgán, ani kontaktní místo, postoupí obdržené zprávy Komisi.
Článek 21
Zajištění dodržování regulačního rámce pro předcházení závažným haváriím
1. Členské státy zajistí, aby provozovatelé a vlastníci dodržovali opatření stanovená ve zprávě o významných rizicích a v plánech uvedených v oznámení vrtných činností a v oznámení kombinovaných činností předložených podle čl. 11 odst. 1 písm. e), h) nebo i).
2. Členské státy zajistí, aby provozovatelé a vlastníci poskytovali příslušnému orgánu či jakýmkoli jiným osobám působícím pod vedením příslušných orgánů dopravu na zařízení nebo plavidlo zapojené do činností v odvětví ropy a zemního plynu a zpět, včetně přepravy jejich vybavení, v jakoukoli přiměřenou dobu, jakož i ubytování, stravu a další náležitosti v souvislosti s návštěvami zařízení, za účelem usnadnění dohledu příslušného orgánu včetně inspekcí, vyšetřování a vynucování souladu s touto směrnicí.
3. Členské státy zajistí, aby příslušný orgán vypracoval roční plány účinného dohledu, včetně inspekcí, nad významnými riziky založené na řízení rizika a aby věnovaly zvláštní pozornost souladu se zprávami o významných rizicích a jinými dokumenty, jež byly předloženy podle článku 11. Účinnost plánů se pravidelně přezkoumává a příslušný orgán přijímá veškerá nezbytná opatření k jejich zdokonalování.
Článek 22
Důvěrné zprávy o obavách týkajících se bezpečnosti
1. Členské státy zajistí, aby příslušný orgán zřídil mechanismy:
a)
pro podávání důvěrných zpráv o obavách týkajících se bezpečnosti a ochrany životního prostředí související s činnostmi v odvětví ropy a zemního plynu v moři, a to z jakéhokoli zdroje, a
b)
pro vyšetřování těchto zpráv při zachování anonymity dotčených jednotlivců.
2. Členské státy vyžadují, aby provozovatelé a vlastníci o vnitrostátních postupech pro mechanismus uvedený v odstavci 1 podrobně informovali své zaměstnance a dodavatele a subdodavatele činné v souvislosti s provozem a jejich zaměstnance a aby zajistili, že odkazy na podávání důvěrných zpráv budou zařazeny do příslušného výcviku a pokynů.
KAPITOLA V
TRANSPARENTNOST A SDÍLENÍ INFORMACÍ
Článek 23
Sdílení informací
1. Členské státy zajistí, aby provozovatelé a vlastníci poskytovali příslušnému orgánu minimálně informace uvedené v příloze IX.
2. Komise určí prostřednictvím prováděcího aktu jednotný formát údajů předkládaných ve zprávách a podrobnosti o informacích, jež mají být sdíleny. Tento prováděcí akt se přijme poradním postupem podle čl. 37 odst. 2.
Článek 24
Transparentnost
1. Členské státy zpřístupní veřejnosti informace uvedené v příloze IX.
2. Komise prostřednictvím prováděcího aktu určí jednotný formát zveřejnění, který umožní snadné přeshraniční porovnání údajů. Tento prováděcí akt se přijme poradním postupem podle čl. 37 odst. 2. Jednotný formát zveřejnění umožní spolehlivé srovnávání vnitrostátních postupů podle tohoto článku a podle článku 25.
Článek 25
Podávání zpráv o dopadu na bezpečnost a životní prostředí
1. Členské státy předloží Komisi výroční zprávu obsahující informace uvedené v bodě 3 přílohy IX.
2. Členské státy určí orgán příslušný pro výměnu informací podle článku 23 a pro zveřejňování informací podle článku 24.
3. Komise zveřejní výroční zprávu založenou na informacích, které jí členské státy předají ve zprávách podle odstavce 1.
Článek 26
Vyšetřování závažných havárií
1. Členské státy zahájí důkladné vyšetřování závažných havárií vzniklých v jejich jurisdikci.
2. Souhrn závěrů podle odstavce 1 se zpřístupní Komisi podle potřeby buď po ukončení vyšetřování, nebo po ukončení soudního řízení. Členské státy zpřístupní veřejnosti nedůvěrné znění závěrů.
3. Členské státy zajistí, aby příslušný orgán v návaznosti na vyšetřování podle odstavce 1 provedl veškerá doporučení učiněná v rámci vyšetřování, která jsou v jeho pravomoci.
KAPITOLA VI
SPOLUPRÁCE
Článek 27
Spolupráce mezi členskými státy
1. Každý členský stát zajistí, aby si jeho příslušný orgán pravidelně vyměňoval poznatky, informace a zkušenosti s jinými příslušnými orgány, mimo jiné prostřednictvím skupiny orgánů dohledu nad těžbou ropy a zemního plynu v pobřežních vodách Evropské unie, a aby se zapojil do konzultací o uplatňování příslušného vnitrostátního práva a práva Unie s podniky, dalšími zúčastněnými subjekty a Komisí.
V případě členských států bez činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři v jejich jurisdikci tyto informace uvedené v prvním pododstavci obdrží kontaktní místa určená podle čl. 32 odst. 1.
2. Poznatky, informace a zkušenosti vyměňované podle odstavce 1 se týkají zejména fungování opatření zaměřených na řízení rizik, předcházení závažným haváriím, ověřování dodržování předpisů a reakci na mimořádné situace spojené s činnostmi v odvětví ropy a zemního plynu v moři v Unii a tam, kde je to vhodné, i mimo ni.
3. Každý členský stát zajistí, aby se jeho příslušný orgán zúčastnil stanovení jasných společných priorit pro vypracování a aktualizaci standardů a pokynů s cílem určit a usnadnit provádění a důsledné uplatňování osvědčených postupů při činnostech v odvětví ropy a zemního plynu v moři.
4. Do 19. července 2014 Komise předloží členským státům zprávu o tom, nakolik jsou vnitrostátní odborné zdroje dostatečné k dodržování regulačních funkcí podle této směrnice, a v případě potřeby do ní zahrne návrhy způsobů, jak zajistit přístup k dostatečným odborným zdrojům pro všechny členské státy.
5. Do 19. července 2016 oznámí členské státy Komisi vnitrostátní opatření, která přijaly ve věci přístupu k poznatkům, prostředkům a odborným zdrojům, včetně formálních dohod podle čl. 8 odst. 6.
KAPITOLA VII
PŘIPRAVENOST A REAKCE NA MIMOŘÁDNÉ SITUACE
Článek 28
Požadavky na interní havarijní plány
1. Členské státy zajistí, aby byly interní havarijní plány vypracované provozovatelem nebo vlastníkem v souladu s článkem 14 a předložené podle čl. 11 odst. 1 písm. g):
a)
neprodleně aktivovány v reakci na jakoukoli závažnou havárii nebo situaci, při níž hrozí bezprostřední nebezpečí závažné havárie, a
b)
v souladu s externím havarijním plánem uvedeným v článku 29.
2. Členské státy zajistí, aby provozovatel a vlastník udržoval za všech okolností k dispozici vybavení a odborné poznatky týkající se interního havarijního plánu a aby je při provádění externího havarijního plánu případně sdílel s orgány členského státu, ve kterém se zařízení nachází.
3. Interní havarijní plán musí být vypracován v souladu s oddílem 10 přílohy I a aktualizován v návaznosti na všechny podstatné změny zprávy o významných rizicích nebo oznámení předložené podle článku 11. Veškeré takové aktualizace se předkládají příslušnému orgánu podle čl. 11 odst. 1 písm. g) a oznamují se příslušnému orgánu nebo orgánům příslušným pro vypracování externích havarijních plánů pro příslušnou oblast.
4. Interní havarijní plán musí být integrován s jinými opatřeními, která souvisejí s ochranou a záchranou pracovníků z postiženého zařízení, aby byly zajištěny dobré vyhlídky na osobní bezpečnost a přežití.
Článek 29
Externí havarijní plány a připravenost na mimořádné situace
1. Členské státy vypracují externí havarijní plány, které zahrnují všechna zařízení v odvětví ropy a zemního plynu v moři nebo propojenou infrastrukturu a všechny oblasti, které mohou být postiženy, v jejich jurisdikci. Členské státy stanoví úlohu a finanční závazek držitelů licencí a provozovatelů v rámci externích havarijních plánů.
2. Externí havarijní plány vypracovává členský stát ve spolupráci s příslušnými provozovateli a vlastníky a případně držiteli licencí a příslušným orgánem a zohledňuje nejaktuálnější verzi interních havarijních plánů existujících nebo plánovaných zařízení nebo propojené infrastruktury v oblasti, na kterou se externí havarijní plán vztahuje.
3. Externí havarijní plány se vypracovávají v souladu s přílohou VII a zpřístupňují Komisi, jiným potenciálně postiženým členským státům a veřejnosti. Při zpřístupňování svých externích havarijních plánů členské státy zajistí, aby zveřejněné informace nepředstavovaly riziko pro bezpečnost a zabezpečení zařízení v odvětví ropy a zemního plynu v moři a pro jejich provoz a aby nepoškodily hospodářské zájmy členských států nebo osobní bezpečnost a životní podmínky úředníků členských států.
4. Členské státy přijmou vhodná opatření, aby dosáhly vysoké úrovně slučitelnosti a interoperability vybavení a odborných poznatků pro reakci mezi všemi členskými státy v dané zeměpisné oblasti a případně i mimo ni. Členské státy podpoří podniky, aby rozvíjely vybavení pro reakci a služby třetích osob, které jsou slučitelné a interoperabilní v celé zeměpisné oblasti.
5. Členské státy vedou záznamy o vybavení a službách týkajících se reakce na mimořádné situace v souladu s bodem 1 přílohy VIII. Tyto záznamy se zpřístupňují ostatním potenciálně postiženým členským státům a Komisi a na základě vzájemnosti i sousedním třetím zemím.
6. Členské státy zajistí, aby provozovatelé a vlastníci pravidelně testovali svou připravenost reagovat účinně na závažné havárie v úzké spolupráci s relevantními orgány členských států.
7. Členské státy zajistí, aby příslušné orgány nebo tam, kde je to vhodné, kontaktní místa vypracovaly programy spolupráce pro mimořádné situace. Tyto programy se pravidelně posuzují a podle potřeby aktualizují.
Článek 30
Reakce na mimořádné situace
1. Členské státy zajistí, aby provozovatel nebo vlastník neprodleně oznámil příslušnému orgánu závažnou havárii nebo situaci, ve které hrozí bezprostřední riziko závažné havárie. V oznámení musí být uvedeny okolnosti dané závažné havárie nebo situace, pokud možno včetně jejího umístění, jejích možných dopadů na životní prostředí a jejích potenciálních závažných důsledků.
2. Členské státy zajistí, aby v případě závažné havárie provozovatel a vlastník přijali veškerá vhodná opatření s cílem předejít rozšíření havárie a omezit její dopady. Relevantní orgány členských států mohou provozovateli a vlastníkovi pomoci, a to i dodáním doplňujících zdrojů.
3. V průběhu reakce na mimořádnou situaci členský stát shromažďuje informace nezbytné pro důkladné vyšetřování podle čl. 26 odst. 1.
KAPITOLA VIII
PŘESHRANIČNÍ DOPADY
Článek 31
Přeshraniční připravenost a reakce na mimořádné situace v případě členských států, v jejichž jurisdikci jsou vykonávány činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři
1. Pokud se členský stát domnívá, že významné riziko související s činnostmi v odvětví ropy a zemního plynu, která se mají uskutečnit v jeho jurisdikci, může mít významné dopady na životní prostředí v jiném členském státě, předá před zahájením činností relevantní informace potenciálně postiženému členskému státu a společně s ním vyvine maximální úsilí, aby přijal opatření pro předcházení škodám.
Členské státy, jež mají za to, že mohou být postiženy, mohou požádat členský stát, v jehož jurisdikci se má činnost v odvětví ropy a zemního plynu v moři uskutečnit, aby jim předal veškeré relevantní informace. Tyto členské státy mohou společně posoudit účinnost opatření, aniž jsou dotčeny regulační funkce příslušného orgánu s působností pro činnosti uvedené v čl. 8 odst. 1 písm. a), b) a c).
2. Významná rizika zjištěná podle odstavce 1 se zohlední v interních a externích havarijních plánech s cílem podpořit společnou účinnou reakci na závažné havárii.
3. Existuje-li riziko předvídatelných přeshraničních dopadů závažných havárií postihujících třetí země, členské státy jim zpřístupní informace na základě vzájemnosti.
4. Členské státy vzájemně koordinují opatření týkající se oblastí mimo Unii, aby předešly potenciálním negativním dopadům činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři.
5. Členské státy pravidelně testují svou připravenost efektivně reagovat na závažné havárie ve spolupráci s potenciálně postiženými členskými státy, příslušnými agenturami Unie a na základě vzájemnosti s potenciálně postiženými třetími zeměmi. Komise může k činnostem zaměřeným na testy přeshraničních mechanismů reakce na mimořádné situace přispívat.
6. V případě závažné havárie nebo bezprostřední hrozby takové havárie, které má nebo může mít přeshraniční dopady, členský stát, v jehož jurisdikci k této situaci došlo, neprodleně vyrozumí Komisi a členské státy nebo třetí země, které mohou být touto situací postiženy, a průběžně poskytuje informace relevantní pro účinnou reakci na mimořádnou situaci.
Článek 32
Přeshraniční připravenost a reakce na mimořádné situace v případě členských států, v jejichž jurisdikci nejsou vykonávány činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři
1. Členské státy, v jejichž jurisdikci nejsou vykonávány činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři, určí kontaktní místo s cílem výměny informací s relevantními sousedícími členskými státy.
2. Členské státy, v jejichž jurisdikci nejsou vykonávány činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři, uplatňují čl. 29 odst. 4 a odst. 7 tak, aby zajistily, že existuje odpovídající reakční kapacita pro případ, že budou postiženy závažnou havárií.
3. Členské státy, v jejichž jurisdikci nejsou vykonávány činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři, koordinují své vnitrostátní nouzové plány pro mořské prostředí s ostatními relevantními členskými státy v rozsahu nutném pro zajištění nejúčinnější reakce na závažnou havárii.
4. Pokud je členský stát, v jehož jurisdikci nejsou vykonávány činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři, postižen závažnou havárií:
a)
přijme veškerá vhodná opatření v souladu s vnitrostátními nouzovými plány uvedenými v odstavci 3;
b)
zajistí, aby veškeré informace, které jsou v jeho dosahu a dostupné v jeho jurisdikci a mohou být důležité pro důkladné vyšetření závažné havárie, byly poskytnuty nebo zpřístupněny na žádost členskému státu provádějícímu vyšetřování podle článku 26.
Článek 33
Koordinovaný přístup k bezpečnosti činností v odvětví ropy a zemního plynu v moři na mezinárodní úrovni
1. Komise v úzké spolupráci s členskými státy, aniž jsou dotčeny příslušné mezinárodní dohody, podporuje spolupráci se třetími zeměmi, které provádějí činnosti v odvětví ropy a zemního plynu v moři ve stejných mořských oblastech jako členské státy.
2. Komise usnadňuje výměnu informací mezi členskými státy věnujícími se činnostem v odvětví ropy a zemního plynu v moři a třetími zeměmi věnujícími se podobným činnostem, v zájmu podpory preventivních opatření a regionálních havarijních plánů.
3. Komise prosazuje na příslušných celosvětových a regionálních fórech, včetně fór souvisejících s arktickými vodami, vysokou úroveň standardů bezpečnosti při činnostech v odvětví ropy a zemního plynu v moři.
KAPITOLA IX
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 34
Sankce
Členské státy stanoví sankce za porušení vnitrostátních předpisů přijatých na základě této směrnice a přijmou veškerá opatření nezbytná k jejich uplatňování. Stanovené sankce musí být účinné, přiměřené a odrazující. Členské státy oznámí takto stanovené sankce Komisi do 19. července 2015 a neprodleně jí oznámí všechny následné změny těchto ustanovení.
Článek 35
Přenesené pravomoci Komise
Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 36 s cílem upravit přílohy I, II, VI a VII tak, aby zahrnovaly další informace, které mohou být nutné s ohledem na technický pokrok. Tato přizpůsobení nesmějí vést k podstatné změně povinností, které jsou stanoveny v této směrnici.
Článek 36
Výkon přenesené pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci je svěřena Komisi za podmínek stanovených v tomto článku.
2. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedená v článku 35 je svěřena Komisi na dobu pěti let od 18. července 2013. Komise vypracuje zprávu o přenesené pravomoci nejpozději devět měsíců před koncem tohoto pětiletého období. Přenesení pravomoci se automaticky prodlužuje stejně dlouhá období, pokud Evropský parlament nebo Rada nevysloví proti tomuto prodloužení námitku nejpozději čtyři měsíce před koncem každého z těchto období.
3. Evropský parlament nebo Rada mohou přenesení pravomoci uvedené v článku 35 kdykoli zrušit. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomoci v něm blíže určené. Rozhodnutí nabývá účinku prvním dnem po zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie nebo k pozdějšímu dni, který je v něm upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci.
4. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
5. Akt v přenesené pravomoci přijatý podle článku 35 vstoupí v platnost, pouze pokud proti němu Evropský parlament nebo Rada nevysloví námitky ve lhůtě dvou měsíců ode dne, kdy jim byl tento akt oznámen, nebo pokud Evropský parlament i Rada před uplynutím této lhůty informují Komisi o tom, že námitky nevysloví. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o dva měsíce.
Článek 37
Postup projednávání ve výboru
1. Komisi je nápomocen výbor. Tento výbor je výborem ve smyslu nařízení (EU) č. 182/2011.
2. Odkazuje-li se na tento odstavec, použije se článek 4 nařízení (EU) č. 182/2011.
Článek 38
Změna směrnice 2004/35/ES
1. V čl. 2 bodě 1 směrnice 2004/35/ES se písmeno b) nahrazuje tímto:
„b)
„škody na vodách“, což jsou jakékoli škody, které mají závažné nepříznivé účinky na:
i)
ekologický, chemický nebo kvantitativní stav nebo ekologický potenciál dotčených vod, jak je vymezen směrnicí 2000/60/ES, s výjimkou nepříznivých účinků v případech, kdy se uplatňuje čl. 4 odst. 7 uvedené směrnice, nebo
ii)
stav prostředí dotčených mořských vod, jak je vymezen směrnicí 2008/56/ES, pokud konkrétní aspekty stavu mořského prostředí již nejsou upraveny směrnicí 2000/60/ES;“.
2. Členské státy uvedou v účinnost právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s odstavcem 1 do 19. července 2015. Neprodleně o nich uvědomí Komisi.
Článek 39
Zprávy Evropskému parlamentu a Radě
1. Do 31. prosince 2014 předloží Komise Evropskému parlamentu a Radě zprávu o dostupnosti nástrojů finančního zajištění a o vyřizování nároků na odškodnění, doplněnou případně o návrhy.
2. Do 19. července 2015 Komise předloží Evropskému parlamentu a Radě zprávu o svém hodnocení účinnosti režimů odpovědnosti v Unii, pokud jde o škody způsobené činnostmi v odvětví ropy a zemního plynu v moři. Ve zprávě bude rovněž obsaženo posouzení otázky, zda je vhodné ustanovení o odpovědnosti rozšířit. Tato zpráva bude případně doplněna o návrhy.
3. Komise posoudí, zda je vhodné zařadit určité jednání vedoucí k závažným haváriím do oblasti působnosti směrnice Evropského parlamentu a Rady 2008/99/ES ze dne 19. listopadu 2008 o trestněprávní ochraně životního prostředí (23). Zpřístupní-li členské státy potřebné informace, Komise do 31. prosince 2014 předloží zprávu se svými závěry Evropskému parlamentu a Radě, případně doplněnou o legislativní návrhy.
Článek 40
Zpráva a přezkum
1. Do 19. července 2019 zhodnotí Komise zkušenosti nabyté při provádění této směrnice a řádně přitom zohlední úsilí a zkušenosti příslušných orgánů.
2. Komise předloží Evropskému parlamentu a Radě zprávu o výsledcích tohoto hodnocení. Tato zpráva obsahuje veškeré vhodné návrhy na změnu této směrnice.
Článek 41
Provedení
1. Členské státy uvedou v účinnost právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí do 19. července 2015.
Neprodleně o nich uvědomí Komisi.
Tato opatření přijatá členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
2. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
3. Odchylně od odst. 1 prvního pododstavce a s výhradou odstavce 5 uvědomí členské státy, které mají pobřežní vody, avšak neprovozují ve své jurisdikci činnosti v odvětví ropy a zemního plynu ani pro ně nehodlají vydávat licence, v tomto smyslu Komisi a jsou povinny uvést do 19. července 2015 v účinnost pouze opatření, jež jsou nezbytná pro zajištění souladu s články 20, 32 a 34. Tyto členské státy nesmějí k uvedeným činnostem vydávat licence, dokud ve vnitrostátním právu neprovedou zbývající ustanovení této směrnice a neuvědomí o tom Komisi.
4. Odchylně od odst. 1 prvního pododstavce a s výhradou odstavce 5 vnitrozemské členské státy uvedou do 19. července 2015 v účinnost pouze ta opatření, která jsou nezbytná k zajištění souladu s článkem 20.
5. Pokud v některém členském státě, na nějž se ke dni 18. července 2013 vztahuje odstavec 3 nebo 4, není registrována žádná společnost provádějící činnosti v působnosti článku 20, je tento členský stát povinen uvést v účinnost opatření, která jsou nezbytná k zajištění souladu s článkem 20, pouze od dvanácti měsíců od okamžiku pozdější registrace takové společnosti v tomto členském státě nebo do 19. července 2015, podle toho, co nastane později.
Článek 42
Přechodná ustanovení
1. Ve vztahu k vlastníkům, provozovatelům plánovaných těžebních zařízení a provozovatelům plánovaných nebo skutečně provozovaných vrtných činností členské státy použijí právní a správní předpisy přijaté podle článku 41 nejpozději ode dne 19. července 2016.
2. Ve vztahu k stávajícím zařízením členské státy použijí právní a správní předpisy přijaté podle článku 41 ode dne plánovaného regulačního přezkumu dokumentace posouzení rizik a nejpozději ode dne 19. července 2018.
Článek 43
Vstup v platnost
Tato směrnice vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 44
Určení
Tato směrnice je určena členským státům.
Ve Štrasburku dne 12. června 2013.
DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2013/30/UE
z dnia 12 czerwca 2013 r.
w sprawie bezpieczeństwa działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich oraz zmiany dyrektywy 2004/35/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI i RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej ustanawia cele polegające na zachowaniu, ochronie i poprawie jakości środowiska oraz ostrożnym i racjonalnym wykorzystywaniu zasobów naturalnych. Wprowadza on obowiązek, zgodnie z którym wszystkie działania unijne powinny wiązać się z wysokim poziomem ochrony, opartym na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego, naprawiania szkody w środowisku w pierwszym rzędzie u źródła i na zasadzie „zanieczyszczający płaci”.
(2)
Celem niniejszej dyrektywy jest ograniczenie w jak największym stopniu występowania poważnych awarii mających związek z działalnością związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich i ograniczenie skutków tych awarii oraz, co za tym idzie, podniesienie poziomu ochrony środowiska morskiego i gospodarek przybrzeżnych przed zanieczyszczeniem, określenie minimalnych warunków bezpiecznego poszukiwania i eksploatacji złóż ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich oraz ograniczenie potencjalnych zakłóceń wewnętrznej produkcji energii w Unii, a także usprawnienie mechanizmów reagowania w przypadku awarii.
(3)
Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie nie tylko do przyszłych instalacji i działalności związanych ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, ale również - na podstawie ustaleń przejściowych - do instalacji już istniejących.
(4)
Poważne awarie mające związek z działalnością związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich mogą mieć katastrofalne i nieodwracalne skutki dla środowiska morskiego i przybrzeżnego, a także istotny negatywny wpływ na gospodarki przybrzeżne.
(5)
Awarie mające związek z działalnością związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, zwłaszcza wypadek w Zatoce Meksykańskiej w 2010 r., zwiększyły świadomość społeczeństwa w odniesieniu do zagrożeń, jakie niesie ze sobą działalność związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, i doprowadziły do przeglądu polityk mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa tego rodzaju działalności. Komisja przeprowadziła analizę działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich i w dniu 13 października 2010 r. przedstawiła swoje wstępne opinie na temat bezpieczeństwa tej działalności w komunikacie „Problemy bezpieczeństwa w eksploatacji podmorskich złóż ropy naftowej i gazu ziemnego”. Parlament Europejski przyjął w tej sprawie rezolucje w dniach 7 października 2010 r. i 13 września 2011 r. Ministrowie ds. energii państw członkowskich przedstawili swoje opinie w konkluzjach Rady z dnia 3 grudnia 2010 r.
(6)
Ryzyko związane z poważnymi awariami mającymi związek z działalnością związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich jest znaczne. W związku z tym niniejsza dyrektywa, ograniczając ryzyko zanieczyszczenia wód na obszarach morskich, powinna przyczynić się do zapewnienia ochrony środowiska morskiego, a w szczególności do osiągnięcia lub utrzymania najpóźniej do 2020 r. dobrego stanu środowiska, zgodnie z celem określonym w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/56/WE z dnia 17 czerwca 2008 r. ustanawiającej ramy działań Wspólnoty w dziedzinie polityki środowiska morskiego (dyrektywa ramowa w sprawie strategii morskiej) (3).
(7)
Jednym z głównych celów dyrektywy 2008/56/WE jest podjęcie kwestii łącznego wpływu wszystkich rodzajów działalności oddziałującej na środowisko morskie; dyrektywy ta stanowi środowiskowy filar zintegrowanej polityki morskiej. Polityka ta ma znaczenie w kontekście działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, ponieważ wymaga połączenia szczegółowych problemów w poszczególnych sektorach gospodarki z celem ogólnym, jakim jest zapewnienie dogłębnego zrozumienia problematyki oceanów, mórz i obszarów przybrzeżnych, tak aby opracować spójne podejście w zakresie problematyki morskiej, biorąc pod uwagę wszystkie aspekty gospodarcze, środowiskowe i społeczne oraz korzystając przy tym z wiedzy na temat planowania przestrzennego obszarów morskich i wiedzy o morzu.
(8)
Branża zajmująca się ropą naftową i gazem ziemnym na obszarach morskich funkcjonuje w kilku regionach Unii, a ponadto istnieją perspektywy jej rozwoju w nowych regionach na obszarach morskich państw członkowskich wraz z rozwojem technologicznym umożliwiającym dokonywanie wierceń w bardziej wymagającym otoczeniu. Wydobycie ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich stanowi istotny element bezpieczeństwa dostaw energii w Unii.
(9)
Obowiązujące rozbieżne i niekompletne ramy regulacyjne dotyczące bezpieczeństwa działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich w Unii oraz obecne praktyki branżowe w zakresie bezpieczeństwa nie zapewniają w wystarczającym stopniu minimalizowania ryzyka wystąpienia w Unii awarii na obszarach morskich ani skutecznej reakcji w odpowiednim czasie w razie awarii na obszarach morskich państw członkowskich. Zgodnie z obecnymi uregulowaniami dotyczącymi odpowiedzialności strona odpowiedzialna nie zawsze może być jednoznacznie wskazana i może nie być w stanie pokryć wszystkich kosztów usunięcia szkód przez nią spowodowanych lub może nie być do tego zobowiązana. Zawsze powinno się móc wskazać stronę odpowiedzialną przed rozpoczęciem działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich.
(10)
Zgodnie z dyrektywą 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów (4) działalność związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich w Unii może być prowadzona pod warunkiem uzyskania zezwolenia. W tym kontekście organ koncesyjny ma obowiązek rozważenia ryzyka technicznego i finansowego, a także, w stosownych przypadkach, oceny dotychczasowej działalności wnioskodawców występujących o wyłączne koncesje na działalność poszukiwawczo-wydobywczą. Istnieje potrzeba zapewnienia, by organ koncesyjny, weryfikując zdolności techniczne i finansowe koncesjobiorcy, dokładnie sprawdzał również jego zdolność do zapewnienia ciągłej, bezpiecznej i efektywnej działalności we wszystkich możliwych do przewidzenia warunkach. Podczas oceny zdolności finansowych podmiotów ubiegających się o zezwolenie na podstawie dyrektywy 94/22/WE państwa członkowskie powinny weryfikować, czy podmioty te przedstawiły właściwe dowody, że przyjęły lub przyjmą odpowiednie rozwiązania zabezpieczające je na okoliczność odpowiedzialności wynikającej z poważnych awarii.
(11)
Istnieje konieczność sprecyzowania, że koncesjobiorcy posiadający zezwolenie na działalność związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich zgodnie z dyrektywą 94/22/WE są również „podmiotami gospodarczymi” ponoszącymi odpowiedzialność w rozumieniu dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (5) oraz nie powinni przenosić odpowiedzialności w tym względzie na strony trzecie przez nich zatrudnione.
(12)
Mimo że zezwolenia ogólne wydane zgodnie z dyrektywą 94/22/WE gwarantują ich posiadaczom wyłączne prawa do poszukiwania lub wydobywania ropy naftowej lub gazu ziemnego na danym obszarze koncesyjnym, działalność związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich na tym obszarze koncesyjnym powinna podlegać ciągłemu specjalistycznemu nadzorowi regulacyjnemu ze strony państw członkowskich, tak aby zapewnić istnienie skutecznych mechanizmów kontroli w celu zapobiegania poważnym awariom i ograniczania ich wpływu na ludzi, środowisko i bezpieczeństwo dostaw energii.
(13)
Działalność związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich powinna być prowadzona wyłącznie przez operatorów wyznaczonych przez koncesjobiorców lub organy koncesyjne. Operator może być stroną trzecią lub koncesjobiorcą lub jednym z koncesjobiorców w zależności od ustaleń handlowych lub od krajowych wymogów administracyjnych. Operator powinien zawsze być podmiotem ponoszącym główną odpowiedzialność za bezpieczeństwo działalności i powinien w każdym momencie posiadać kompetencje do działania w tym względzie. Zadania te są różne na różnych etapach działań objętych koncesją. Zadaniem operatora jest zatem operacja na odwiercie na etapie poszukiwania oraz prowadzenie instalacji wydobywczej na etapie wydobywania. Powinna istnieć możliwość, by operator odwiertu na etapie poszukiwania i operator instalacji wydobywczej był tym samym podmiotem w odniesieniu do danego obszaru koncesyjnego.
(14)
Operatorzy powinni zmniejszać ryzyko poważnej awarii do jak najniższego rozsądnego wykonalnego poziomu, poza którym koszty dalszego zmniejszenia ryzyka byłyby rażąco nieproporcjonalne do korzyści z takiego zmniejszenia. Należy sprawdzać rozsądną wykonalność środków zmniejszania ryzyka w świetle rozwoju nowej wiedzy i technologii. Przy ocenie tego, czy czas, koszty i wysiłki byłyby rażąco nieproporcjonalne do korzyści z dalszego zmniejszenia ryzyka, należy uwzględnić poziomy ryzyka zgodne z najlepszymi praktykami odpowiednimi dla danego rodzaju prowadzonej działalności.
(15)
Ważne jest zapewnienie możliwości wczesnego i skutecznego udziału społeczeństwa w procesie podejmowania decyzji w związku z działalnością, która potencjalnie może mieć znaczne skutki dla środowiska w Unii. Ta polityka jest zgodna z międzynarodowymi zobowiązaniami Unii, takimi jak Konwencja EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (6) (konwencja z Aarhus). Art. 6 konwencji z Aarhus przewiduje udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji dotyczących szczególnych rodzajów działalności wymienionych w załączniku I do tej konwencji oraz rodzajów działalności tam niewymienionych, które mogą mieć znaczne skutki dla środowiska. Art. 7 konwencji z Aarhus wymaga udziału społeczeństwa w odniesieniu do planów i programów dotyczących środowiska.
(16)
W aktach prawnych Unii istnieją odpowiednie wymogi odnoszące się do opracowywania planów i projektów, w szczególności w dyrektywie 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (7), dyrektywie 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska (8), dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (9) oraz dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/18/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie kontroli zagrożeń poważnymi awariami związanymi z substancjami niebezpiecznymi (10). Jednakże nie każda działalność poszukiwawcza związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich jest objęta istniejącymi wymogami Unii w zakresie udziału społeczeństwa. Dotyczy to w szczególności podejmowania decyzji, które mają na celu lub mogłyby prowadzić do rozpoczęcia działalności poszukiwawczej z instalacji innej niż wydobywcza. Taka działalność poszukiwawcza może jednak w niektórych okolicznościach potencjalnie mieć znaczne skutki dla środowiska i proces podejmowania decyzji powinnien zatem podlegać wymogowi udziału społeczeństwa zgodnie z konwencją z Aarhus.
(17)
W Unii można znaleźć już przykłady właściwych norm w krajowych praktykach regulacyjnych dotyczących działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich. Normy te są jednak niejednolicie stosowane w całej Unii i do tej pory żadne państwo członkowskie nie wprowadziło do swojego ustawodawstwa wszystkich najlepszych praktyk regulacyjnych, których celem jest zapobieganie poważnym awariom lub ograniczanie ich skutków dla życia i zdrowia ludzi oraz dla środowiska. Najlepsze praktyki regulacyjne są niezbędne, aby stworzyć skuteczne uregulowania, które zapewniają najwyższe normy bezpieczeństwa i chronią środowisko i które można osiągnąć między innymi poprzez skumulowanie odpowiednich funkcji w ramach jednego właściwego organu, który może korzystać ze środków jednej z krajowych jednostek lub większej ich liczby.
(18)
Zgodnie z dyrektywą Rady 92/91/EWG z dnia 3 listopada 1992 r. dotyczącą minimalnych wymagań mających na celu poprawę warunków bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w zakładach górniczych wydobywających kopaliny otworami wiertniczymi (jedenasta szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (11) pracownicy lub ich przedstawiciele powinni być konsultowani w sprawach związanych z bezpieczeństwem i zdrowiem w pracy oraz powinni mieć możliwość uczestniczenia w dyskusjach dotyczących wszystkich kwestii związanych z bezpieczeństwem i zdrowiem w pracy. Ponadto najlepszą dla Unii praktyką jest formalne ustanawianie mechanizmów konsultacyjnych przez państwa członkowskie przy udziale trzech stron obejmujących właściwy organ, operatorów i właścicieli oraz przedstawicieli pracowników. Przykładem takich formalnych konsultacji jest konwencja (nr 144) Międzynarodowej Organizacji Pracy z 1976 r. dotycząca trójstronnych konsultacji (międzynarodowych norm pracy).
(19)
Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby właściwy organ był prawnie upoważniony i miał odpowiednie zasoby, aby móc podejmować skuteczne, proporcjonalne i przejrzyste działania związane z egzekwowaniem przepisów, w tym, w stosownych przypadkach, działania nakazujące przerwanie działalności, w przypadku gdy operatorzy i właściciele niedostatecznie przestrzegają zasad bezpieczeństwa oraz ochrony środowiska.
(20)
Należy zapewnić niezależność i obiektywność właściwego organu. W tym względzie doświadczenia nabyte w związku z poważnymi awariami jasno pokazują, że zorganizowanie kompetencji administracyjnych w ramach danego państwa członkowskiego może zapobiegać konfliktom interesów przez wyraźne oddzielenie funkcji regulacyjnych i powiązanych decyzji odnoszących się do bezpieczeństwa na obszarach morskich i środowiska od funkcji regulacyjnych odnoszących się do zagospodarowania zasobów naturalnych na obszarach morskich, w tym udzielania koncesji oraz zarządzania wpływami pieniężnymi. Takim konfliktom interesów najlepiej zapobiega się przez całkowite oddzielenie funkcji właściwego organu od funkcji odnoszących się do zagospodarowania zasobów naturalnych na obszarach morskich.
(21)
Całkowite oddzielenie właściwego organu od zagospodarowania zasobów naturalnych na obszarach morskich może jednak być nieproporcjonalne, jeżeli w danym państwie członkowskim poziom działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich jest niski. W tym przypadku oczekuje się, że dane państwo członkowskie przyjmie inne optymalne rozwiązania, aby zagwarantować niezależność i obiektywność właściwego organu.
(22)
Wymagane jest przyjęcie szczególnych przepisów dotyczących poważnych zagrożeń związanych z branżą ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, w szczególności dotyczących bezpieczeństwa procesów, bezpiecznego izolowania węglowodorów, integralności konstrukcyjnej, zapobiegania pożarom i wybuchom oraz ewakuacji i akcji ratunkowych, a także konieczności ograniczania wpływu poważnych awarii na środowisko.
(23)
Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie bez uszczerbku dla wymogów wprowadzonych na mocy innych aktów prawnych Unii, w szczególności w obszarze bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy, zwłaszcza na mocy dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (12) oraz na mocy dyrektywy 92/91/EWG.
(24)
Uregulowania prawne dotyczące działalności na obszarach morskich powinny mieć zastosowanie do działalności prowadzonej zarówno na instalacjach stałych, jak i ruchomych, oraz do całego cyklu działalności poszukiwawczej i wydobywczej, od projektowania aż do likwidacji i trwałego wyłączenia.
(25)
Najlepsze praktyki stosowane obecnie w zakresie zapobiegania poważnym awariom w działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich opierają się na podejściu polegającym na ustalaniu celów i na osiąganiu pożądanych wyników dzięki dokładnej ocenie ryzyka i niezawodnym systemom zarządzania.
(26)
Zgodnie z najlepszymi praktykami w Unii operatorzy i właściciele zachęcani są do opracowywania skutecznej polityki korporacyjnej w zakresie bezpieczeństwa i środowiska oraz do zapewnienia jej skuteczności w kompleksowym systemie zarządzania bezpieczeństwem i środowiskiem oraz planie reagowania w przypadku awarii. Aby poczynić odpowiednie ustalenia w celu zapobiegania poważnym awariom, operatorzy i właściciele powinni dokonać kompleksowej i systematycznej identyfikacji wszystkich scenariuszy w zakresie poważnych awarii związanych z każdym rodzajem niebezpiecznych działań, jakie mogą być prowadzone na danej instalacji, w tym skutków poważnej awarii dla środowiska. Zgodnie z tymi najlepszymi praktykami wymagana jest również ocena prawdopodobieństwa i skutków poważnych awarii, a co za tym idzie - także ryzyka ich wystąpienia, jak również środków koniecznych do zapobiegania tym awariom oraz działań koniecznych na wypadek awarii, gdyby poważna awaria mimo wszystko wystąpiła. Ocena ryzyka i ustalenia w zakresie zapobiegania poważnym awariom powinny być jasno opisane i zebrane w sprawozdaniu dotyczącym poważnych zagrożeń. Sprawozdanie dotyczące poważnych zagrożeń powinno uzupełniać dokument dotyczący bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o którym mowa w dyrektywie 92/91/EWG. Na odpowiednich etapach przygotowywania sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń należy przeprowadzać konsultacje z pracownikami. Sprawozdanie dotyczące poważnych zagrożeń powinno zostać dokładnie ocenione i potwierdzone przez właściwy organ.
(27)
Aby zapewnić skuteczność kontroli wystąpienia poważnych zagrożeń na obszarach morskich państw członkowskich, sprawozdanie dotyczące poważnych zagrożeń powinno być sporządzane i w razie potrzeby zmieniane w odniesieniu do każdego istotnego aspektu cyklu życia instalacji wydobywczej, w tym w odniesieniu do projektu, eksploatacji, działalności w połączeniu z innymi instalacjami, przemieszczania takiej instalacji w obrębie obszarów morskich danego państwa członkowskiego, poważnych modyfikacji oraz ostatecznego wyłączenia. Sprawozdanie dotyczące poważnych zagrożeń powinno być również przygotowywane w odniesieniu do instalacji innych niż wydobywcze oraz zmieniane w razie potrzeby, aby uwzględnić istotne zmiany dotyczące danej instalacji. Na obszarach morskich państw członkowskich nie powinna być eksploatowana żadna instalacja, dopóki właściwy organ nie potwierdzi sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń przekazanego przez operatora lub właściciela. Potwierdzenie sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń przez właściwy organ nie powinno wiązać się z żadnym przeniesieniem odpowiedzialności za kontrolę poważnych zagrożeń z operatora lub właściciela na właściwy organ.
(28)
Operacja na odwiercie powinna być realizowana wyłącznie przez instalacje zdolne technicznie do kontroli wszystkich przewidywalnych zagrożeń, jakie występują w miejscu odwiertu, i w odniesieniu do których potwierdzono sprawozdanie dotyczące poważnych zagrożeń.
(29)
Poza zastosowaniem odpowiedniej instalacji operator powinien opracować szczegółowy plan projektu oraz plan działania dotyczący szczególnych okoliczności i zagrożeń w odniesieniu do każdej operacji na odwiercie. Zgodnie z najlepszymi praktykami w Unii operator powinien zapewnić niezależną ocenę projektu odwiertu przez eksperta. Operator powinien z odpowiednim wyprzedzeniem przesłać właściwemu organowi powiadomienie o planach dotyczących odwiertu, tak aby umożliwić właściwemu organowi podjęcie wszelkich niezbędnych działań dotyczących planowanej operacji na odwiercie. W tym względzie państwa członkowskie mogą przed rozpoczęciem operacji na odwiercie wprowadzić surowsze krajowe wymogi.
(30)
Aby zapewnić bezpieczeństwo w fazie projektowania i ciągłą bezpieczną działalność, branża zobowiązana jest do stosowania najlepszych praktyk określonych w uznanych normach i wytycznych. Takie normy i wytyczne powinny być aktualizowane na podstawie nowej wiedzy i nowych wynalazków, aby zapewnić ciągły postęp. Operatorzy, właściciele i właściwe organy powinni współpracować w celu określania priorytetów dotyczących tworzenia nowych lub ulepszania istniejących norm i wytycznych, w świetle doświadczenia wynikającego z wypadku na platformie Deepwater Horizon i innych poważnych awarii. Uwzględniając określone priorytety, opracowanie nowych lub ulepszenie istniejących norm i wytycznych powinno być zlecone bezzwłocznie.
(31)
Ze względu na złożony charakter działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich wdrożenie najlepszych praktyk przez operatorów i właścicieli wymaga wprowadzenia systemu niezależnej weryfikacji elementów kluczowych dla bezpieczeństwa i środowiska w całym cyklu istnienia instalacji, w tym, w przypadku instalacji wydobywczych, na etapie projektowania.
(32)
W zakresie, w jakim ruchome platformy wiertnicze są w trakcie przemieszczania i mają być uznawane za statki, podlegają one międzynarodowym konwencjom morskim, w szczególności SOLAS, MARPOL lub równoważnych norm określonych w obowiązującej wersji Kodeksu budowy i wyposażenia ruchomych platform wiertniczych (MODU Code). Takie ruchome platformy wiertnicze będące w trakcie przemieszczania na obszarach morskich podlegają również przepisom Unii dotyczącym kontroli państwa portu i zgodności z wymogami państwa bandery. Niniejsza dyrektywa dotyczy takich platform, gdy są one umiejscowione na obszarach morskich do celów wiercenia, wydobycia lub innych działań dotyczących działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich.
(33)
W sprawozdaniu dotyczącym poważnych zagrożeń powinno się uwzględniać, między innymi, ryzyko dla środowiska, w tym wpływ warunków klimatycznych i zmian klimatu na długofalową odporność instalacji. Uwzględniając fakt, iż działalność związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich w jednym państwie członkowskim może w znaczącym stopniu niekorzystnie oddziaływać na środowisko w innym państwie członkowskim, konieczne jest opracowanie i stosowanie szczególnych przepisów zgodnie z Konwencją EKG ONZ o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym, sporządzoną w Espoo (Finlandia) dnia 25 lutego 1991 r. Państwa członkowskie mające dostęp do morza, które nie prowadzą działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, powinny wyznaczyć punkty kontaktowe, aby ułatwić skuteczną współpracę w tym względzie.
(34)
Operatorzy powinni bezzwłocznie powiadamiać państwa członkowskie o tym, że wystąpiła poważna awaria lub też że może ona wystąpić, tak aby państwo członkowskie mogło zareagować stosownie do sytuacji. Operatorzy powinni zatem zawrzeć w powiadomieniu odpowiednie i wystarczające dane szczegółowe dotyczące miejsca, powagi i charakteru rzeczywistej lub wysoce prawdopodobnej poważnej awarii, swojej własnej reakcji oraz scenariusza obejmującego najgorszy rozwój wydarzeń, w tym możliwość jego transgranicznego charakteru.
(35)
Aby zapewnić skuteczną reakcję w przypadku awarii, operatorzy powinni opracować wewnętrzne plany reagowania w przypadku awarii w odniesieniu do poszczególnych obiektów i w oparciu o scenariusze dotyczące ryzyka i zagrożeń zidentyfikowane w sprawozdaniu dotyczącym poważnych zagrożeń, a także powinni przekazać te plany swemu właściwemu organowi, jak również utrzymywać zasoby niezbędne do natychmiastowej realizacji tych planów w razie potrzeby. W przypadku ruchomych platform wiertniczych operatorzy muszą zapewnić zmianę wewnętrznych planów reagowania w przypadku awarii dla danej instalacji, opracowanych przez właścicieli, w zakresie, w jakim jest to konieczne, by plany te mogły mieć zastosowanie do konkretnej lokalizacji i zagrożeń związanych z operacjami na odwiercie. Zmiany te powinny być uwzględnione w powiadomieniu dotyczącym operacji na odwiercie. Odpowiednią dostępność środków reagowania w przypadku awarii należy ocenić pod kątem zdolności do ich zastosowania na miejscu awarii. Operatorzy powinni zagwarantować i regularnie testować gotowość i skuteczność środków reagowania w przypadku awarii. W należycie uzasadnionych przypadkach ustalenia dotyczące reagowania w przypadku awarii mogą polegać na szybkim przetransportowaniu z odległych miejsc sprzętu wykorzystywanego w przypadku awarii, takiego jak urządzenia do zatrzymania wycieku, a także innych środków.
(36)
Zgodnie z globalnymi najlepszymi praktykami koncesjobiorcy, operatorzy i właściciele powinni ponosić główną odpowiedzialność za kontrolowanie ryzyka, które stwarzają w wyniku swojej działalności, w tym działalności prowadzonej przez wykonawców w ich imieniu, a zatem w ramach polityki korporacyjnej w zakresie zapobiegania poważnym awariom powinni ustanowić mechanizmy i zapewnić najwyższy poziom przestrzegania tej polityki w celu jej wdrażania w sposób spójny w całej organizacji w Unii i poza Unią.
(37)
Należy oczekiwać, że odpowiedzialni operatorzy i właściciele będą prowadzić swoją działalność na całym świecie zgodnie z najlepszymi praktykami i normami. Spójne stosowanie takich najlepszych praktyk i norm powinno stać się obowiązkowe w obrębie Unii, przy czym pożądane jest, by operatorzy i właściciele zarejestrowani na terytorium państwa członkowskiego stosowali podczas prowadzenia działalności poza obszarami morskimi państw członkowskich politykę korporacyjną w zakresie zapobiegania poważnym awariom w zakresie możliwym w ramach obowiązujących krajowych ram prawnych.
(38)
Uznając, że wyegzekwowanie stosowania poza Unią polityki korporacyjnej w zakresie zapobiegania poważnym awariom może być niemożliwe, państwa członkowskie powinny jednak zapewnić, aby operatorzy i właściciele uwzględniali w swoich dokumentach związanych z polityką korporacyjną w zakresie zapobiegania poważnym awariom swoją działalność związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, prowadzoną poza Unią.
(39)
Informacje dotyczące poważnych awarii mających związek z działalnością związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, prowadzoną poza Unią, mogą pomóc w lepszym rozumieniu ich ewentualnych przyczyn, w propagowaniu wyciągania wniosków z najważniejszych doświadczeń oraz w dalszym rozwijaniu ram regulacyjnych. Zatem wszystkie państwa członkowskie, w tym śródlądowe państwa członkowskie i państwa członkowskie mające dostęp do morza, które nie prowadzą działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich ani nie udzielają koncesji, powinny wymagać sprawozdań w sprawie poważnych awarii z udziałem spółek zarejestrowanych na ich terytorium i powinny dzielić się tymi informacjami na poziomie Unii. Wymogi w zakresie sprawozdawczości nie powinny zakłócać reagowania w przypadku awarii ani postępowania prawnego związanego z awarią. Powinny natomiast koncentrować się na tym, jakie znaczenie ma dana awaria dla dalszego podnoszenia poziomu bezpieczeństwa działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich w Unii.
(40)
Państwa członkowskie powinny oczekiwać, że operatorzy i właściciele nawiążą, zgodnie z najlepszymi praktykami, skuteczną współpracę z właściwym organem, wspierając najlepsze praktyki regulacyjne właściwego organu, oraz że aktywnie będą zapewniać najwyższe poziomy bezpieczeństwa, w tym, w razie potrzeby, przez zawieszenie działalności bez konieczności interwencji ze strony właściwego organu.
(41)
Aby zapobiec zlekceważeniu lub pominięciu istotnych problemów związanych z bezpieczeństwem, ważne jest, aby wprowadzić i promować odpowiednie środki umożliwiające poufne zgłaszanie takich problemów oraz aby zapewnić ochronę osób, które zgłaszają nieprawidłowości. Państwa członkowskie nie mają możliwości egzekwowania przepisów poza Unią, jednak środki te powinny umożliwić zgłaszanie problemów zauważonych przez osoby zaangażowane w działalność związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, prowadzoną poza Unią.
(42)
Wymiana porównywalnych danych między państwami członkowskimi jest trudna i zawodna ze względu na brak formatu sprawozdań wspólnego dla wszystkich państw członkowskich. Wspólny format sprawozdań do celu przekazywania danych państwu członkowskiemu przez operatorów i właścicieli zapewniłby przejrzystość wyników osiąganych przez operatorów i właścicieli w zakresie zapewniania bezpieczeństwa i ochrony środowiska, a także umożliwiłby społeczeństwu dostęp do właściwych i porównywalnych w skali Unii informacji na temat bezpieczeństwa działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, jak również pomógłby w upowszechnianiu wniosków wyciągniętych z dotychczasowych poważnych awarii i zdarzeń potencjalnie wypadkowych.
(43)
W celu zapewnienia jednolitych warunków wymiany informacji i wspierania przejrzystości wyników osiąganych przez sektor działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do formatu i szczegółów dotyczących informacji, którymi należy się wymieniać oraz które należy udostępniać publicznie. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (13).
(44)
W odniesieniu do przyjęcia odpowiednich aktów wykonawczych należy zastosować procedurę doradczą w związku z tym, że akty te mają głównie wyłącznie praktyczny charakter. Stosowanie procedury sprawdzającej nie byłoby zatem uzasadnione.
(45)
Aby zwiększyć poziom zaufania społeczeństwa do prawowitości i integralności działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich w Unii, państwa członkowskie powinny składać Komisji regularne sprawozdania na temat działań i incydentów. Komisja powinna regularnie publikować sprawozdania na temat skali działań podejmowanych w Unii oraz na temat tendencji dotyczących wyników osiąganych przez sektor działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich w zakresie zapewniania bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Państwa członkowskie powinny bezzwłocznie informować Komisję oraz każde inne państwo członkowskie, którego terytorium lub obszary morskie są narażone, jak również społeczeństwo, którego to dotyczy, o poważnych awariach.
(46)
Jak pokazują dotychczasowe doświadczenia, zapewnienie poufności danych szczególnie chronionych jest konieczne, aby wspierać otwarty dialog między właściwymi organami a operatorami i właścicielami. W tym celu dialog pomiędzy operatorami i właścicielami a wszystkimi państwami członkowskimi powinien opierać się na odpowiednich istniejących międzynarodowych instrumentach prawnych i na prawie Unii dotyczącym dostępu do informacji istotnych w kontekście środowiska, z zastrzeżeniem spełnienia wszelkich nadrzędnych wymogów w zakresie ochrony bezpieczeństwa i środowiska.
(47)
Wartość współpracy organów właściwych dla działalności na obszarach morskich została wyraźnie potwierdzona dzięki działaniom Forum Organów Odpowiedzialnych za Morskie Instalacje Wydobywcze na Morzu Północnym oraz Międzynarodowego Forum Regulatorów. Podobna współpraca została ustanowiona w Unii w ramach grupy eksperckiej, mianowicie unijnej grupy organów ds. wydobycia ropy naftowej i gazu ziemnego ze złóż podmorskich (EUOAG) (14), której zadaniem jest propagowanie efektywnej współpracy między przedstawicielami krajowymi a Komisją, w tym rozpowszechnianie najlepszych praktyk i informacji operacyjnych, ustalanie priorytetów w zakresie podnoszenia standardów oraz na rzecz doradzania Komisji w sprawie reformy regulacyjnej.
(48)
Systematyczna i zaplanowana współpraca między państwami członkowskimi, a także między państwami członkowskimi a branżą ropy naftowej i gazu ziemnego, jak również wspólne korzystanie z kompatybilnych środków reagowania w przypadku awarii, w tym z wiedzy eksperckiej, powinny zwiększyć efektywność reagowania w przypadku awarii i planowania awaryjnego w odniesieniu do poważnych awarii. W stosowanych przypadkach w ramach tego reagowania i planowania należy również wykorzystać istniejące zasoby i pomoc dostępne w ramach Unii, zwłaszcza w ramach Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego (zwanej dalej „Agencją”), ustanowionej w rozporządzeniu (WE) nr 1406/2002 (15), oraz w ramach unijnego mechanizmu ochrony ludności, ustanowionego w decyzji Rady 2007/779/WE, Euratom (16). Państwa członkowskie powinny również mieć możliwość zwrócenia się o dodatkową pomoc ze strony Agencji w ramach unijnego mechanizmu ochrony ludności.
(49)
Na mocy rozporządzenia (WE) nr 1406/2002 została ustanowiona Agencja, aby zapewnić wysoki, jednolity i skuteczny poziom bezpieczeństwa morskiego i zapobiegania zanieczyszczeniom powodowanym przez statki w obrębie Unii, jak również aby zapewnić reagowanie na zanieczyszczenia morza spowodowane przez instalacje do wydobywania ropy naftowej i gazu ziemnego.
(50)
Przy wypełnianiu zobowiązań wprowadzonych w niniejszej dyrektywie należy uwzględnić fakt, że wody morskie podlegające suwerenności lub suwerennym prawom i jurysdykcji państw członkowskich stanowią integralną część czterech regionów morskich, określonych w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2008/56/WE, tzn. Morza Bałtyckiego, północno-wschodniego Oceanu Atlantyckiego, Morza Śródziemnego i Morza Czarnego. Z tego względu Unia powinna priorytetowo potraktować zwiększenie koordynacji z państwami trzecimi, których suwerenności lub suwerennym prawom i jurysdykcji podlegają wody morskie w tych regionach morskich. Odpowiednie ramy współpracy zapewniają regionalne konwencje morskie, określone w art. 3 pkt 10 dyrektywy 2008/56/WE.
(51)
W odniesieniu do Morza Śródziemnego, w powiązaniu z niniejszą dyrektywą, podjęte zostały niezbędne działania w celu przystąpienia przez Unię do Protokołu dotyczącego ochrony Morza Śródziemnego przed zanieczyszczeniem powstałym w wyniku działalności poszukiwawczej i wydobywczej na szelfie kontynentalnym oraz na dnie morskim i w jego podglebiu (17) („protokół o działalności na morzu”) do Konwencji o ochronie środowiska morskiego i regionu przybrzeżnego Morza Śródziemnego („konwencja barcelońska”), która została zawarta w drodze decyzji Rady 77/585/EWG (18).
(52)
Wody arktyczne są środowiskiem morskim sąsiadującym z Unią i mającym dla niej szczególne znaczenie oraz odgrywającym ważną rolę w łagodzeniu zmian klimatu. Poważne problemy dotyczące stanu środowiska na wodach arktycznych wymagają szczególnej uwagi, tak aby zapewnić ochronę środowiska Arktyki w związku z wszelką działalnością związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, w tym poszukiwaniem, przy uwzględnieniu ryzyka wystąpienia poważnych awarii i potrzeby skutecznej reakcji. Zachęca się państwa członkowskie będące członkami Rady Arktycznej do aktywnego propagowania najwyższych norm w odniesieniu do bezpieczeństwa środowiskowego w tym wrażliwym i wyjątkowym ekosystemie, np. przez stworzenie międzynarodowych instrumentów w zakresie zapobiegania, gotowości i reagowania w przypadku zanieczyszczenia morza ropą naftową w środowisku arktycznym, a także przez bazowanie między innymi na pracach grupy zadaniowej ustanowionej przez Radę Arktyczną i na obowiązujących wytycznych Rady Arktycznej dotyczących złóż ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich.
(53)
Krajowe zewnętrzne plany reagowania w przypadku awarii powinny opierać się na ocenie ryzyka przy uwzględnieniu sprawozdań dotyczących poważnych zagrożeń dla instalacji znajdujących się na danych obszarach morskich. Państwa członkowskie powinny uwzględnić najnowsze wytyczne dotyczące oceny ryzyka i jego mapowania w zakresie zarządzania katastrofami, opracowane przez Komisję
(54)
Skuteczne reagowanie w przypadku awarii wymaga natychmiastowego działania ze strony operatora i właściciela oraz ścisłej współpracy z organizacjami państw członkowskich zajmującymi się reagowaniem w przypadku awarii, koordynującymi wprowadzanie dodatkowych środków reagowania w przypadku awarii w miarę rozwoju sytuacji. Powinno to także obejmować dokładną analizę awarii, która powinna rozpocząć się bezzwłocznie, tak aby zminimalizować ryzyko utraty odpowiednich informacji i dowodów. Po awarii państwa członkowskie powinny wyciągnąć odpowiednie wnioski i podjąć wszelkie niezbędne działania.
(55)
Konieczne jest, aby do celów późniejszego dochodzenia dostępne były wszelkie odpowiednie informacje, w tym dane i parametry techniczne. Państwa członkowskie powinny zapewnić, aby w czasie działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich gromadzone były odpowiednie dane oraz aby w razie poważnej awarii odpowiednie dane zostały zabezpieczone, a gromadzenie danych - w odpowiedni sposób zintensyfikowane. W tym kontekście państwa członkowskie powinny zachęcać do stosowania odpowiednich środków technicznych na rzecz propagowania niezawodności i zapisywania właściwych danych oraz zapobiegania ewentualnym manipulacjom nimi.
(56)
Aby zapewnić skuteczne spełnienie wymogów niniejszej dyrektywy, należy wprowadzić skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje za naruszenia.
(57)
Aby dostosować niektóre załączniki w celu włączenia dodatkowych informacji, które mogą stać się niezbędne w świetle postępu technicznego, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zmiany wymogów przewidzianych w niektórych załącznikach do niniejszej dyrektywy. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(58)
Należy zmienić definicję szkody wyrządzonej w wodach, zawartą w dyrektywie 2004/35/WE, aby zapewnić, by odpowiedzialność koncesjobiorców na podstawie tej dyrektywy miała zastosowanie do wód morskich państw członkowskich zdefiniowanych w dyrektywie 2008/56/WE.
(59)
Wiele przepisów niniejszej dyrektywy nie ma znaczenia dla śródlądowych państw członkowskich, a mianowicie dla Austrii, Republiki Czeskiej, Węgier, Luksemburga i Słowacji. Pożądane jest jednak, aby te państwa członkowskie w swoich dwustronnych kontaktach z państwami trzecimi i z odpowiednimi organizacjami międzynarodowymi propagowały zasady i wysokie normy obowiązujące w prawie Unii w odniesieniu do bezpieczeństwa działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich.
(60)
Nie wszystkie państwa członkowskie mające dostęp do morza zezwalają na działalność związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich w ramach swojej jurysdykcji. Te państwa członkowskie nie prowadzą działań związanych z udzielaniem koncesji i zapobieganiem poważnym awariom w czasie takiej działalności. Zatem gdyby te państwa członkowskie musiały transponować i wprowadzić w życie wszystkie przepisy niniejszej dyrektywy, stanowiłoby to nieproporcjonalny i niepotrzebny obowiązek. Awarie podczas działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich mogą jednakże mieć wpływ na ich wybrzeża. Dlatego też te państwa członkowskie powinny między innymi być przygotowane do reagowania i prowadzenie dochodzeń w razie poważnych awarii i powinny współpracować za pośrednictwem punktów kontaktowych z innymi zainteresowanymi państwami członkowskimi oraz z odpowiednimi państwami trzecimi.
(61)
Śródlądowe państwa członkowskie, w związku z ich położeniem geograficznym, nie zajmują się udzielaniem koncesji na działalność związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich ani zapobieganiem poważnym awariom mającym związek z taką działalnością, nie są również potencjalnie narażone na takie awarie występujące na obszarach morskich innych państw członkowskich. Nie powinny one być zatem zobowiązane do transponowania większości przepisów niniejszej dyrektywy. Jednakże w przypadku gdy w śródlądowym państwie członkowskim zarejestrowane jest przedsiębiorstwo prowadzące - samodzielnie lub za pośrednictwem jednostki zależnej - działalność związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich poza Unią, to państwo członkowskie powinno zwrócić się do tego przedsiębiorstwa o przedłożenie sprawozdania na temat awarii występujących podczas tej działalności, którym można podzielić się na poziomie Unii, po to, by wszystkie zainteresowane strony w Unii mogły korzystać z doświadczeń nabytych w związku z takimi awariami.
(62)
Poza środkami wprowadzonymi niniejszą dyrektywą Komisja powinna przeanalizować wprowadzenie innych odpowiednich środków mających na celu skuteczniejsze zapobieganie poważnym awariom oraz ograniczanie ich skutków.
(63)
Operatorzy powinni zapewnić sobie dostęp do wystarczających zasobów fizycznych, ludzkich i finansowych, tak aby zapobiegać poważnym awariom i ograniczać ich skutki. Ponieważ jednak żadne istniejące finansowe instrumenty zabezpieczające, w tym ustalenia dotyczące wspólnego ponoszenia ryzyka, nie są wystarczające, aby pokryć wszystkie ewentualne skutki poważnych awarii, Komisja powinna przeprowadzić dalszą analizę i dalsze badania odpowiednich środków zapewniających odpowiednio sprawny system odpowiedzialności za szkody w wyniku działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, określających wymogi w zakresie zdolności finansowych, w tym w zakresie dostępności odpowiednich instrumentów zabezpieczenia finansowego, lub zapewniających inne ustalenia. Może to obejmować analizę wykonalności wprowadzenia systemu wzajemnych rekompensat. Komisja powinna przekazać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat swych ustaleń, do którego dołączone zostaną w stosownych przypadkach wnioski.
(64)
Ważne jest, aby na poziomie Unii normy techniczne zostały uzupełnione o powiązane z nimi ramy prawne w zakresie bezpieczeństwa produktów i aby takie normy miały zastosowanie do wszystkich instalacji na obszarach morskich państw członkowskich, a nie tylko instalacji wydobywczych innych niż ruchome. W związku z powyższym Komisja powinna przeprowadzić dalszą analizę norm w zakresie bezpieczeństwa produktów, które mają zastosowanie do działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich.
(65)
Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie ustanowienie minimalnych wymogów w dziedzinie zapobiegania poważnym awariom mającym związek z działalnością związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich i ograniczania skutków takich awarii, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary i skutki proponowanych działań możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY WSTĘPNE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
1. Niniejsza dyrektywa ustanawia minimalne wymogi w dziedzinie zapobiegania poważnym awariom mającym związek z działalnością związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich i ograniczania skutków takich awarii.
2. Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla przepisów Unii dotyczących bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy, w szczególności dyrektyw 89/391/EWG i 92/91/EWG.
3. Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla dyrektyw 94/22/WE, 2001/42/WE, 2003/4/WE (19), 2003/35/WE, 2010/75/UE (20) i 2011/92/UE.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy:
1)
„poważna awaria”, w odniesieniu do instalacji lub połączonej infrastruktury, oznacza:
a)
wybuch, pożar, utratę kontroli nad odwiertem lub wyciek ropy naftowej, gazu ziemnego lub substancji niebezpiecznych, powodujące lub mogące potencjalnie spowodować śmiertelne lub ciężkie uszkodzenia ciała;
b)
zdarzenie prowadzące do poważnego uszkodzenia instalacji lub połączonej infrastruktury, powodujące lub mogące potencjalnie spowodować śmiertelne lub ciężkie uszkodzenia ciała;
c)
każde inne zdarzenie prowadzące do śmierci lub ciężkich uszkodzeń ciała co najmniej pięciu osób, które znajdowały się na instalacji na obszarach morskich stanowiącej źródło zagrożenia lub które uczestniczyły w działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, w powiązaniu z instalacją lub połączoną infrastrukturą; lub
d)
każdy poważny incydent środowiskowy wynikający ze zdarzeń, o których mowa w lit. a), b) i c).
Do celów ustalenia, czy zdarzenie stanowi poważną awarię w rozumieniu lit. a), b) lub d), instalację, która jest standardowo bezzałogowa, traktuje się tak, jak gdyby była instalacją załogową;
2)
„na obszarach morskich” oznacza usytuowany na morzu terytorialnym, w wyłącznej strefie ekonomicznej lub na szelfie kontynentalnym państwa członkowskiego, w rozumieniu Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza;
3)
„działalność związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich” oznacza wszelkie działania związane z instalacją lub połączoną infrastrukturą, w tym ich projektowanie, planowanie, budowę, eksploatację i likwidację, odnoszące się do poszukiwania i wydobywania ropy naftowej i gazu ziemnego, z wyłączeniem transportu ropy naftowej i gazu ziemnego z jednego wybrzeża do drugiego;
4)
„ryzyko” oznacza połączenie prawdopodobieństwa wystąpienia danego zdarzenia ze skutkami tego zdarzenia;
5)
„operator” oznacza podmiot, który jest przez koncesjobiorcę lub przez organ koncesyjny wyznaczony do prowadzenia działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, w tym planowania i realizacji operacji na odwiercie lub zarządzania i sterowania funkcjami instalacji wydobywczej;
6)
„odpowiedni” oznacza prawidłowy lub w pełni właściwy, przy uwzględnieniu proporcjonalnych wysiłków i kosztów, w odniesieniu do danego wymogu lub sytuacji, oparty na obiektywnych dowodach oraz potwierdzony analizą i porównaniem z właściwymi normami lub z innymi rozwiązaniami stosowanymi w porównywalnych sytuacjach przez inne organy lub branżę;
7)
„podmiot” oznacza osobę fizyczną lub osobę prawną lub grupę takich osób;
8)
„możliwy do przyjęcia”, w odniesieniu do ryzyka, oznacza poziom ryzyka, w odniesieniu do którego czas, koszty lub wysiłki związane z jego dalszym zmniejszeniem byłyby rażąco nieproporcjonalne do korzyści z takiego zmniejszenia. Przy ocenie tego, czy czas, koszty lub wysiłki byłyby rażąco nieproporcjonalne do korzyści z dalszego zmniejszenia ryzyka, uwzględnia się poziomy ryzyka zgodne z najlepszymi praktykami odpowiednimi dla danego przedsięwzięcia;
9)
„koncesja” oznacza zezwolenie na prowadzenie działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich na podstawie dyrektywy 94/22/WE;
10)
„obszar koncesyjny” oznacza obszar geograficzny objęty koncesją;
11)
„koncesjobiorca” oznacza osobę posiadającą lub osoby współposiadające koncesję;
12)
„wykonawca” oznacza podmiot, któremu operator lub właściciel zlecił wykonanie określonych zadań w imieniu operatora lub właściciela;
13)
„organ koncesyjny” oznacza organ publiczny, który jest odpowiedzialny za udzielanie zezwoleń lub monitorowanie wykorzystywania zezwoleń zgodnie z dyrektywą 94/22/WE;
14)
„właściwy organ” oznacza organ publiczny wyznaczony na podstawie niniejszej dyrektywy i pełniący obowiązki przydzielone mu w niniejszej dyrektywie. Właściwy organ może być złożony z jednej lub większej liczby jednostek publicznych;
15)
„poszukiwanie” oznacza wiercenia poszukiwawcze i wszelką powiązaną działalność związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, niezbędną do rozpoczęcia działalności związanej z wydobyciem;
16)
„wydobycie” oznacza prowadzone na obszarach morskich wydobycie ropy naftowej i gazu ziemnego ze złóż obszaru koncesyjnego, w tym przetwarzanie ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich oraz ich transport za pośrednictwem połączonej infrastruktury;
17)
„instalacja inna niż wydobywcza” oznacza instalację inną niż instalacja używana do wydobycia ropy naftowej i gazu ziemnego;
18)
„społeczeństwo” oznacza jeden podmiot lub więcej podmiotów i - zgodnie z krajowymi przepisami lub praktyką krajową - ich stowarzyszenia, organizacje lub grupy;
19)
„instalacja” oznacza stacjonarny obiekt stały lub ruchomy lub zespół obiektów na stałe połączonych łącznikami lub innymi elementami, wykorzystywany do prowadzenia działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich lub w związku z tą działalnością. Pojęcie „instalacja” obejmuje ruchome platformy wiertnicze wyłącznie wtedy, gdy są one umiejscowione na obszarach morskich do celów wiercenia, wydobycia lub innych działań dotyczących działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich;
20)
„instalacja wydobywcza” oznacza instalację używaną do wydobycia;
21)
„połączona infrastruktura” oznacza, w obrębie strefy bezpieczeństwa lub w obrębie pobliskiej strefy bardziej oddalonej od instalacji według uznania państwa członkowskiego:
a)
każdy odwiert i przynależne obiekty, jednostki uzupełniające i przyrządy połączone z instalacją;
b)
każde urządzenie lub element wykonawczy znajdujące się lub zamontowane na głównej konstrukcji instalacji;
c)
każde podłączone urządzenie lub element wykonawczy rurociągu;
22)
„potwierdzenie”, w odniesieniu do sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń, oznacza powiadomienie przez właściwy organ na piśmie operatora lub właściciela o tym, że sprawozdanie to - pod warunkiem wdrożenia w sposób w nim określony - spełnia wymogi niniejszej dyrektywy. Potwierdzenie nie wiąże się z jakimkolwiek przekazaniem właściwemu organowi odpowiedzialności za kontrolę poważnych zagrożeń;
23)
„poważne zagrożenie” oznacza sytuację, która potencjalnie może doprowadzić do poważnej awarii;
24)
„operacja na odwiercie” oznacza każdą działalność związaną z odwiertem, która mogłaby spowodować przypadkowe uwolnienie substancji, które może doprowadzić do powstania poważnej awarii, włączając w to wykonanie odwiertu, naprawę lub modyfikację odwiertu, zawieszenie operacji na odwiercie i trwałe wyłączenie odwiertu;
25)
„działalność połączona” oznacza działalność prowadzoną z danej instalacji w połączeniu z inną instalacją lub instalacjami do celów związanych z tą inną instalacją (tymi innymi instalacjami), co istotnie wpływa na ryzyko dla bezpieczeństwa ludzi lub ochrony środowiska na którejkolwiek z tych instalacji lub na wszystkich tych instalacjach;
26)
„strefa bezpieczeństwa” oznacza obszar w odległości 500 metrów od jakiejkolwiek części instalacji, ustanowiony przez państwo członkowskie;
27)
„właściciel” oznacza podmiot prawnie upoważniony do sprawowania kontroli nad działaniem instalacji innej niż wydobywcza;
28)
„wewnętrzny plan reagowania w przypadku awarii” oznacza plan opracowany przez operatora lub właściciela zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy, dotyczący środków, które mają zapobiec nasileniu lub ograniczyć skutki poważnej awarii mającej związek z prowadzeniem działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich;
29)
„niezależna weryfikacja” oznacza ocenę i potwierdzenie ważności konkretnych oświadczeń pisemnych dokonane przez podmiot lub organizacyjną część operatora lub właściciela, przy czym ten podmiot lub ta część nie znajdują się pod kontrolą ani wpływem podmiotu lub części organizacyjnej stosujących te oświadczenia;
30)
„istotna zmiana” oznacza:
a)
w przypadku sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń - zmianę podstawy potwierdzenia pierwotnego sprawozdania, w tym między innymi fizyczne modyfikacje, dostępność nowej wiedzy lub technologii i zmiany w zarządzaniu operacyjnym;
b)
w przypadku powiadomienia dotyczącego operacji na odwiercie lub działalności połączonej - zmianę podstawy przekazania pierwotnego powiadomienia, w tym między innymi fizyczne modyfikacje, zastąpienie instalacji inną instalacją, dostępność nowej wiedzy lub technologii i zmiany w zarządzaniu operacyjnym;
31)
„rozpoczęcie działalności” oznacza moment, w którym instalacja lub połączona infrastruktura jest po raz pierwszy wykorzystywana do działalności, do której jest przeznaczona;
32)
„skuteczność reagowania w przypadku wycieku ropy naftowej” oznacza skuteczność systemów reagowania w przypadku wycieków ropy naftowej, na podstawie analizy częstotliwości, czasu trwania i momentu wystąpienia warunków środowiskowych, które uniemożliwiałyby reakcję. Ocena skuteczności reagowania w przypadku wycieku ropy naftowej ma być wyrażona jako odsetek czasu, w jakim takie warunki nie występują, i ma zawierać opis ograniczeń eksploatacyjnych nałożonych na dane instalacje w wyniku tej oceny;
33)
„elementy kluczowe dla bezpieczeństwa i środowiska” oznaczają części instalacji, w tym programy komputerowe, których celem jest zapobieganie poważnym awariom lub ograniczanie ich skutków, lub których uszkodzenie mogłoby spowodować poważną awarię lub znacząco przyczynić się do powstania poważnej awarii;
34)
„konsultacje trójstronne” oznaczają formalnie przyjęte ustalenie służące umożliwieniu dialogu i współpracy między właściwym organem, operatorami i właścicielami a przedstawicielami pracowników;
35)
„branża” oznacza podmioty, które są bezpośrednio zaangażowane w działalność związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, objętą zakresem stosowania niniejszej dyrektywy lub których działania są ściśle związane z taką działalnością;
36)
„zewnętrzny plan reagowania w przypadku awarii” oznacza lokalną, krajową lub regionalną strategię mającą na celu zapobieganie nasileniu lub ograniczenie skutków poważnych awarii mających związek z prowadzeniem działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich przy wykorzystaniu wszelkich zasobów dostępnych operatorowi, które opisano w odpowiednich wewnętrznych planach reagowania w przypadku awarii, a także przy wykorzystaniu wszelkich dodatkowych środków udostępnionych przez państwa członkowskie;
37)
„poważny incydent środowiskowy” oznacza zdarzenie, które powoduje lub może spowodować znaczne niekorzystne skutki dla środowiska, zgodnie z dyrektywą 2004/35/WE.
ROZDZIAŁ II
ZAPOBIEGANIE POWAŻNYM AWARIOM MAJĄCYM ZWIĄZEK Z DZIAŁALNOŚCIĄ ZWIĄZANĄ ZE ZŁOŻAMI ROPY NAFTOWEJ I GAZU ZIEMNEGO NA OBSZARACH MORSKICH
Artykuł 3
Ogólne zasady zarządzania ryzykiem w działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich
1. Państwa członkowskie nakładają na operatorów wymóg zapewnienia, aby podejmowane były wszelkie odpowiednie środki w celu zapobiegania poważnym awariom w wyniku działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich.
2. Państwa członkowskie zapewniają, aby operatorzy nie byli zwalniani ze swoich obowiązków na mocy niniejszej dyrektywy w sytuacji, gdy za działania lub zaniedbania, które doprowadziły lub przyczyniły się do poważnych awarii, odpowiedzialni są wykonawcy.
3. W razie poważnej awarii państwa członkowskie zapewniają, aby operatorzy podejmowali wszelkie odpowiednie środki w celu ograniczenia jej skutków dla zdrowia ludzi i dla środowiska.
4. Państwa członkowskie nakładają na operatorów wymóg zapewnienia, aby działalność związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich była prowadzona na zasadach zarządzania ryzykiem systematycznym, tak aby szczątkowe ryzyko poważnej awarii mającej wpływ na ludzi, środowisko i instalacje na obszarach morskich było na poziomie możliwym do przyjęcia.
Artykuł 4
Względy dotyczące bezpieczeństwa i środowiska związane z koncesjami
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby decyzje w sprawie udzielania lub przenoszenia koncesji na prowadzenie działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich uwzględniały zdolność wnioskodawcy występującego o taką koncesję do spełnienia wymogów dotyczących działalności w ramach koncesji zgodnie z wymogami odpowiednich przepisów prawa unijnego, w szczególności niniejszej dyrektywy.
2. Oceniając zdolności techniczne i finansowe wnioskodawcy występującego o koncesję, należy w szczególności odpowiednio uwzględnić następujące elementy:
a)
ryzyko, zagrożenia i wszelkie inne istotne informacje dotyczące danego obszaru koncesyjnego, w tym, w stosownych przypadkach, koszty degradacji środowiska morskiego, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2008/56/WE;
b)
określony etap działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich;
c)
zdolności finansowe wnioskodawcy, w tym wszelkie rodzaje zabezpieczenia finansowego, do pokrycia zobowiązań, jakie mogą potencjalnie wyniknąć z danego rodzaju działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, w tym odpowiedzialności za ewentualne szkody ekonomiczne, w przypadku gdy taka odpowiedzialność jest przewidziana w prawie krajowym;
d)
dostępne informacje dotyczące działań wnioskodawcy w zakresie bezpieczeństwa i ochrony środowiska, w tym w odniesieniu do poważnych awarii, w zakresie, w jakim może mieć to znaczenie dla działalności, której dotyczy wniosek o wydanie koncesji.
Przed udzieleniem lub przeniesieniem koncesji na prowadzenie działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich organ koncesyjny przeprowadza, w stosownych przypadkach, konsultacje z właściwym organem.
3. Państwa członkowskie zapewniają, aby organ koncesyjny nie udzielał koncesji, jeśli nie jest przekonany w oparciu o dowody przedstawione przez wnioskowawcę, że wnioskodawca przyjął lub przyjmie odpowiednie rozwiązania, na podstawie ustaleń podjętych przez państwa członkowskie, zabezpieczające go na okoliczność odpowiedzialności, jaka może potencjalnie wyniknąć z jego działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich. Rozwiązania te muszą być ważne i skuteczne od momentu rozpoczęcia działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich. Państwa członkowskie wymagają od wnioskodawców, aby w odpowiedni sposób przekazały dowód zdolności technicznych i finansowych oraz wszelkie inne odpowiednie informacje związane z obszarem, którego dotyczy koncesja, i określonym etapem działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich.
Państwa członkowskie oceniają stosowność rozwiązań, o których mowa w akapicie pierwszym, w celu ustalenia, czy wnioskodawca dysponował zasobami finansowymi wystarczającymi do natychmiastowego uruchomienia i nieprzerwanego stosowania wszystkich środków niezbędnych do skutecznego reagowania w przypadku awarii i usuwania szkód.
Państwa członkowskie ułatwiają stosowanie zrównoważonych instrumentów finansowych i innych ustaleń służących pomocy wnioskodawcom występującym o koncesje w wykazywaniu ich zdolności finansowych zgodnie z akapitem pierwszym.
Jako minimum państwa członkowskie ustanawiają procedury zapewniające szybkie i właściwe rozpatrywanie roszczeń o odszkodowania, również w odniesieniu do wypłat odszkodowań związanych z incydentami transgranicznymi.
Państwa członkowskie zobowiązują koncesjobiorcę do utrzymywania zdolności wystarczających do wypełnienia jego zobowiązań finansowych wynikających z odpowiedzialności za działalność związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich.
4. Organ koncesyjny lub koncesjobiorca wyznaczają operatora. W przypadku gdy operator ma być wyznaczony przez koncesjobiorcę, organ koncesyjny jest z uprzedzeniem powiadamiany o tym wyznaczeniu. W takim przypadku organ koncesyjny może, w razie konieczności w porozumieniu z właściwym organem, sprzeciwić się wyznaczeniu danego operatora. W przypadku gdy zgłoszono taki sprzeciw, państwa członkowskie nakładają na koncesjobiorcę wymóg wyznaczenia odpowiedniego alternatywnego operatora lub przejęcia odpowiedzialności operatora na podstawie niniejszej dyrektywy.
5. Procedury udzielania koncesji na działalność związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich dotyczące danego obszaru koncesyjnego są organizowane w taki sposób, aby informacje gromadzone w wyniku poszukiwania mogły zostać przeanalizowane przez państwo członkowskie przed rozpoczęciem działalności wydobywczej.
6. Oceniając zdolności techniczne i finansowe wnioskodawcy występującego o koncesję, zwraca się szczególną uwagę na wszystkie wrażliwe pod względem środowiskowym środowiska morskie i przybrzeżne, w szczególności na ekosystemy, które odgrywają ważną rolę w łagodzeniu skutków zmiany klimatu i przystosowaniu się do niej, takie jak bagna słone i łąki podmorskie, a także na morskie obszary chronione, takie jak specjalne obszary ochrony na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (21), obszary specjalnej ochrony na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (22), jak również morskie obszary chronione ustalone przez Unię lub zainteresowane państwa członkowskie w ramach wszelkich międzynarodowych lub regionalnych porozumień, których są stroną.
Artykuł 5
Udział społeczeństwa w odniesieniu do skutków dla środowiska planowanej działalności poszukiwawczej związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich
1. Nie rozpoczyna się wykonania odwiertu poszukiwawczego z instalacji innej niż wydobywcza, dopóki odpowiednie organy państwa członkowskiego uprzednio nie zapewnią na wczesnym etapie skutecznego udziału społeczeństwa w odniesieniu do ewentualnych skutków dla środowiska planowanej działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich na mocy innych aktów prawnych Unii, w szczególności, w stosownych przypadkach, dyrektywy 2001/42/WE lub 2011/92/UE.
2. W przypadku gdy nie zapewniono udziału społeczeństwa zgodnie z ust. 1, państwa członkowskie zapewniają podjęcie następujących działań:
a)
społeczeństwo jest informowane za pomocą ogłoszeń publicznych lub innych odpowiednich środków, takich jak media elektroniczne, na temat miejsc, w odniesieniu do których planowane jest udzielenie koncesji na działalność poszukiwawczą;
b)
określa się dane społeczeństwo, w tym społeczeństwo, którego dotyczy lub może dotyczyć decyzja o udzieleniu koncesji na działalność poszukiwawczą lub które ma interes w takiej decyzji; określa się także odpowiednie organizacje pozarządowe, np. organizacje propagujące ochronę środowiska, a także inne odpowiednie organizacje;
c)
odpowiednie informacje na temat takiej planowanej działalności są udostępniane społeczeństwu, w tym między innymi informacje na temat prawa do udziału w podejmowaniu decyzji oraz tego, do kogo można zgłaszać uwagi lub pytania;
d)
społeczeństwo ma prawo wyrażać komentarze i opinie w momencie, kiedy wszystkie opcje są jeszcze otwarte przed podjęciem decyzji o koncesji na poszukiwanie;
e)
przy podejmowaniu decyzji na podstawie lit. d) przykłada się należytą wagę do wyników udziału społeczeństwa; oraz
f)
po przeanalizowaniu uwag i opinii wyrażonych przez społeczeństwo dane państwo członkowskie niezwłocznie informuje społeczeństwo o podjętych decyzjach oraz ich przyczynach i względach, na których oparto te decyzje, z uwzględnieniem informacji o procesie udziału społeczeństwa.
Określa się rozsądne ramy czasowe, które zapewnią wystarczającą ilość czasu na poszczególne etapy udziału społeczeństwa.
3. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do obszarów objętych koncesją przed dniem 18 lipca 2013 r.
Artykuł 6
Działalność związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich na obszarze koncesyjnym
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby instalacje wydobywcze i połączona infrastruktura były eksploatowane wyłącznie w obszarach koncesyjnych i wyłącznie przez operatorów wyznaczonych do tego celu na podstawie art. 4 ust. 4.
2. Państwa członkowskie nakładają na koncesjobiorcę wymóg zapewnienia, aby operator miał zdolność do spełnienia wymogów dotyczących konkretnej działalności w ramach koncesji.
3. Podczas całej działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich państwa członkowskie nakładają na koncesjobiorcę wymóg podejmowania wszelkich rozsądnych kroków służących zapewnieniu, aby operator spełniał wymogi, pełnił swoje funkcje i wywiązywał się ze swoich obowiązków na mocy niniejszej dyrektywy.
4. W przypadku gdy właściwy organ stwierdzi, że operator nie posiada już zdolności do spełniania odpowiednich wymogów na mocy niniejszej dyrektywy, powiadamia się organ koncesyjny. Następnie organ koncesyjny powiadamia o tym koncesjobiorcę, który ponosi odpowiedzialność za wywiązywanie się z przedmiotowych obowiązków i proponuje bezzwłocznie organowi koncesyjnemu operatora zastępczego.
5. Państwa członkowskie zapewniają, aby działalność związana z instalacjami wydobywczymi i innymi niż wydobywcze nie rozpoczęła się ani nie była kontynuowana, dopóki właściwy organ nie potwierdzi sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń zgodnie z niniejszą dyrektywą.
6. Państwa członkowskie zapewniają, aby operacja na odwiercie lub działalność połączona nie rozpoczęła się ani nie były kontynuowana, dopóki nie potwierdzono sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń w odniesieniu do przedmiotowych instalacji, zgodnie z niniejszą dyrektywą. Ponadto takiej działalności nie można rozpocząć ani kontynuować, jeżeli nie przekazano właściwemu organowi powiadomienia dotyczącego operacji na odwiercie lub powiadomienia dotyczącego działalności połączonej zgodnie z art. 11 ust. 1 lit. h) lub i), lub jeżeli właściwy organ wyrazi sprzeciw wobec treści powiadomienia.
7. Państwa członkowskie zapewniają, aby wokół instalacji ustanowiona została strefa bezpieczeństwa oraz aby zakazano statkom wchodzenia do tej strefy bezpieczeństwa lub przebywania w niej.
Zakaz ten nie ma jednak zastosowania do statków wchodzących do strefy bezpieczeństwa lub przebywających w niej:
a)
w związku z kładzeniem, inspekcją, testowaniem, naprawą, konserwacją, zmianą, odnową lub usuwaniem wszelkich podwodnych kabli lub rurociągów w tej strefie bezpieczeństwa lub w jej pobliżu;
b)
aby świadczyć usługi na rzecz instalacji w tej strefie bezpieczeństwa lub przewozić osoby lub towary do takiej instalacji lub z niej;
c)
aby dokonać inspekcji instalacji lub połączonej infrastruktury w tej strefie bezpieczeństwa pod zwierzchnictwem państwa członkowskiego;
d)
w związku z ratowaniem lub próbą ratowania życia lub mienia;
e)
z powodu złej pogody;
f)
gdy są w niebezpieczeństwie; lub
g)
jeżeli operator, właściciel lub państwo członkowskie, w którym znajduje się dana strefa bezpieczeństwa, udzielili zgody.
8. Państwa członkowskie ustanawiają mechanizm skutecznego udziału w trójstronnych konsultacjach między właściwym organem, operatorami i właścicielami a przedstawicielami pracowników, podczas formułowania norm i polityk dotyczących zapobiegania poważnym awariom.
Artykuł 7
Odpowiedzialność za szkody wyrządzone środowisku
Bez uszczerbku dla istniejącego zakresu odpowiedzialności związanej z zapobieganiem szkodom wyrządzonym środowisku i ich usuwaniem na podstawie dyrektywy 2004/35/WE, państwa członkowskie zapewniają, aby koncesjobiorca ponosił finansową odpowiedzialność za zapobieganie szkodom wyrządzonym środowisku, określonym w tej dyrektywie, spowodowanym działalnością związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich prowadzoną przez koncesjobiorcę lub operatora lub w ich imieniu, oraz za usuwanie tych szkód.
Artykuł 8
Wyznaczenie właściwego organu
1. Państwa członkowskie wyznaczają właściwy organ odpowiedzialny za następujące funkcje regulacyjne:
a)
ocena i potwierdzanie sprawozdań dotyczących poważnych zagrożeń, ocena powiadomień dotyczących projektów oraz ocena powiadomień dotyczących operacji na odwiercie lub działalności połączonej, a także innych dostarczonych mu dokumentów o podobnym charakterze;
b)
nadzór nad przestrzeganiem przez operatorów i właścicieli niniejszej dyrektywy, w tym inspekcje, dochodzenia i działania związane z egzekwowaniem przepisów;
c)
doradzanie innym organom lub jednostkom, w tym organowi koncesyjnemu;
d)
sporządzanie rocznych planów na podstawie art. 21;
e)
sporządzanie sprawozdań;
f)
współpraca z właściwymi organami lub punktami kontaktowymi na podstawie art. 27.
2. Państwa członkowskie w każdym momencie zapewniają niezależność i obiektywność właściwego organu w pełnieniu jego funkcji regulacyjnych, a w szczególności w odniesieniu do ust. 1 lit. a), b) i c). W związku z tym konieczne jest zapobieganie konfliktom interesów między, z jednej strony, funkcjami regulacyjnymi właściwego organu a, z drugiej strony, funkcjami regulacyjnymi odnoszącymi się do zagospodarowania zasobów naturalnych na obszarach morskich i udzielania koncesji na działalność związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich w danym państwie członkowskim oraz pobierania środków pieniężnych z tytułu prowadzenia tej działalności i zarządzania tymi środkami.
3. Aby osiągnąć cele określone w ust. 2, państwa członkowskie wymagają, aby funkcje regulacyjne właściwego organu były pełnione w ramach organu, który jest niezależny od wszelkich funkcji państwa członkowskiego związanych z zagospodarowaniem zasobów naturalnych na obszarach morskich i udzielaniem koncesji na działalność związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich w danym państwie członkowskim oraz pobieraniem środków pieniężnych z tytułu prowadzenia tej działalności i zarządzaniem tymi środkami.
W przypadku gdy całkowita liczba standardowo załogowych instalacji jest mniejsza niż sześć, zainteresowane państwo członkowskie może jednak zdecydować o niestosowaniu akapitu pierwszego. Taka decyzja nie narusza jego obowiązków określonych w ust. 2.
4. Państwa członkowskie udostępniają społeczeństwu opis organizacji właściwego organu, w tym powody, dla których właściwy organ został w taki sposób ustanowiony, oraz sposób zapewnienia wykonywania funkcji regulacyjnych określonych w ust. 1 oraz przestrzegania obowiązków określonych w ust. 2.
5. Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwy organ dysponował odpowiednimi zasobami ludzkimi i finansowymi, tak aby mógł on wykonywać obowiązki na mocy niniejszej dyrektywy. Zasoby te muszą być proporcjonalne do poziomu działalności państw członkowskich związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich.
6. Państwa członkowskie mogą zawierać formalne porozumienia z właściwymi agencjami unijnymi lub, jeżeli takie istnieją, z innymi odpowiednimi jednostkami, do celów przekazywania specjalistycznej wiedzy fachowej na rzecz wsparcia właściwego organu w pełnieniu jego funkcji regulacyjnych. Do celów niniejszego ustępu dana jednostka nie zostanie uznana za odpowiednią w przypadku, gdy konflikty interesów mogą zagrozić jej obiektywności.
7. Państwa członkowskie mogą ustanowić mechanizmy, zgodnie z którymi koszty finansowe ponoszone przez właściwy organ w wyniku pełnienia jego obowiązków na mocy niniejszej dyrektywy mogą być zwracane przez koncesjobiorcę, operatorów lub właścicieli.
8. W przypadku gdy właściwy organ składa się z więcej niż jednej jednostki, państwa członkowskie dokładają wszelkich starań, aby unikać powielania się funkcji regulacyjnych w jednostkach. Państwa członkowskie mogą wyznaczyć jedną z jednostek składowych jako jednostkę przewodnią mającą za zadanie koordynację funkcji regulacyjnych na mocy niniejszej dyrektywy i za składanie sprawozdań Komisji.
9. Państwa członkowskie dokonują przeglądu działań właściwego organu i podejmują wszelkie niezbędne środki służące zwiększeniu skuteczności pełnienia przez niego funkcji regulacyjnych określonych w ust. 1.
Artykuł 9
Funkcjonowanie właściwego organu
Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwy organ:
a)
działał niezależnie od polityk, decyzji regulacyjnych lub innych względów niezwiązanych z jego obowiązkami na mocy niniejszej dyrektywy;
b)
wyjaśniał zakres swej odpowiedzialności oraz odpowiedzialności operatora i właściciela w zakresie kontroli ryzyka poważnych awarii na mocy niniejszej dyrektywy;
c)
ustanawiał strategię, przebieg i procedury szczegółowej oceny sprawozdań dotyczących poważnych zagrożeń oraz powiadomień przekazanych na podstawie art. 11, a także nadzorowania przestrzegania niniejszej dyrektywy w ramach jurysdykcji danego państwa członkowskiego, w tym w drodze inspekcji, dochodzeń i działań związanych z egzekwowaniem przepisów;
d)
udostępniał strategię, przebieg i procedury na podstawie lit. c) operatorom i właścicielom oraz udostępniał społeczeństwu ich podsumowania;
e)
w razie konieczności przygotowywał i wdrażał skoordynowane lub wspólne procedury z innymi organami w danym państwie członkowskim, służące wypełnianiu obowiązków na mocy niniejszej dyrektywy; oraz
f)
opierał swoją strategię, organizację i swoje procedury operacyjne na zasadach określonych w załączniku III.
Artykuł 10
Zadania Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego
1. Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego (EMSA, zwana dalej „Agencją”) zapewnia pomoc techniczną i naukową dla państw członkowskich i Komisji, zgodnie z jej mandatem na mocy rozporządzenia (WE) nr 1406/2002.
2. W ramach swojego mandatu Agencja:
a)
pomaga Komisji i zainteresowanemu państwu członkowskiemu, na jego wniosek, w wykrywaniu i monitorowaniu wielkości wycieków ropy naftowej lub gazu ziemnego;
b)
pomaga państwom członkowskim, na ich wniosek, w przygotowywaniu i realizacji zewnętrznych planów reagowania w przypadku awarii, zwłaszcza gdy występują transgraniczne skutki w obrębie obszarów morskich państw członkowskich i poza nimi;
c)
na podstawie zewnętrznych i wewnętrznych planów reagowania w przypadku awarii sporządzonych przez państwa członkowskie, opracowuje z państwami członkowskimi i operatorami katalog dostępnego sprzętu i służb na wypadek awarii.
3. Agencja może, na wniosek:
a)
pomagać Komisji w ocenie zewnętrznych planów reagowania w przypadku awarii sporządzonych przez państwa członkowskie, aby sprawdzić, czy plany te są zgodne z niniejszą dyrektywą;
b)
dokonywać przeglądu ćwiczeń mających na celu testowanie transgranicznych i unijnych mechanizmów reagowania na wypadek awarii.
ROZDZIAŁ III
PRZYGOTOWANIE I PROWADZENIE DZIAŁALNOŚCI ZWIĄZANEJ ZE ZŁOŻAMI ROPY NAFTOWEJ I GAZU ZIEMNEGO NA OBSZARACH MORSKICH
Artykuł 11
Dokumenty, które należy przekazać w odniesieniu do wykonywania działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby operator lub właściciel przekazał właściwemu organowi następujące dokumenty:
a)
politykę korporacyjną w zakresie zapobiegania poważnym awariom lub jej odpowiedni opis zgodnie z art. 19 ust. 1 i 5;
b)
system zarządzania bezpieczeństwem i środowiskiem mający zastosowanie do danej instalacji, lub jego odpowiedni opis, zgodnie z art. 19 ust. 3 i 5;
c)
w przypadku planowanej instalacji wydobywczej - powiadomienie dotyczące projektu, zgodnie z wymogami określonymi w załączniku I część 1;
d)
opis systemu niezależnej weryfikacji zgodnie z art. 17;
e)
sprawozdanie dotyczące poważnych zagrożeń zgodnie z art. 12 i 13;
f)
w przypadku istotnej zmiany lub demontażu instalacji, zmienione sprawozdanie dotyczące poważnych zagrożeń zgodnie z art. 12 i 13;
g)
wewnętrzny plan reagowania w przypadku awarii, lub jego odpowiedni opis, zgodnie z art. 14 i 28;
h)
w przypadku operacji na odwiercie - powiadomienie dotyczące tej operacji na odwiercie i informacje dotyczące tej operacji na odwiercie zgodnie z art. 15;
i)
w przypadku działalności połączonej - powiadomienie dotyczące działalności połączonej zgodnie z art. 16;
j)
w przypadku istniejącej instalacji wydobywczej, która ma zostać przeniesiona do nowej lokalizacji wydobywczej, gdzie ma być eksploatowana - powiadomienie dotyczące przeniesienia zgodnie z załącznikiem I część 1;
k)
wszelkie inne odpowiednie dokumenty, o które zwróci się właściwy organ.
2. Dokumenty, które mają być przekazane na podstawie ust. 1 lit. a), b), d) i g), są włączane do sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń wymaganego na podstawie ust. 1 lit. e). Polityka korporacyjna w zakresie zapobiegania poważnym awariom, sporządzona przez operatora odwiertu, jest włączana do powiadomienia dotyczącego operacji na odwiercie, które ma być przekazane na podstawie ust. 1 lit. h), chyba że została przekazana wcześniej.
3. Powiadomienie dotyczące projektu, wymagane na podstawie ust. 1 lit. c), jest przekazywane właściwemu organowi w terminie ustalonym przez właściwy organ przed planowanym przekazaniem sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń w odniesieniu do planowanej działalności. W odpowiedzi na powiadomienie dotyczące projektu właściwy organ wydaje opinie, które należy uwzględnić w sprawozdaniu dotyczącym poważnych zagrożeń.
4. W przypadku gdy istniejąca instalacja wydobywcza ma stanąć na wodach obszarów morskich państwa członkowskiego lub opuścić te wody, operator powiadamia właściwy organ na piśmie przed dniem, w którym dana instalacja wydobywcza ma stanąć na wodach obszarów morskich państwa członkowskiego lub opuścić te wody.
5. Powiadomienie dotyczące przeniesienia, wymagane na podstawie ust. 1 lit. j), jest przekazywane właściwemu organowi na wystarczająco wczesnym etapie zaproponowanego działania, aby umożliwić operatorowi uwzględnienie wszelkich kwestii podniesionych przez właściwy organ podczas przygotowywania sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń.
6. W przypadku gdy przed przekazaniem sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń dokonywana zostanie istotna zmiana mająca wpływ na powiadomienie dotyczące projektu lub powiadomienie dotyczące przeniesienia, właściwy organ zostaje o tej zmianie jak najszybciej powiadomiony.
7. Sprawozdanie dotyczące poważnych zagrożeń, wymagane na podstawie ust. 1 lit. e), jest przekazywane właściwemu organowi w terminie ustalonym przez właściwy organ, który przypada przed planowanym rozpoczęciem działalności.
Artykuł 12
Sprawozdanie dotyczące poważnych zagrożeń w odniesieniu do instalacji wydobywczej
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby operator sporządził sprawozdanie dotyczące poważnych zagrożeń w odniesieniu do instalacji wydobywczej, które ma być przekazane na podstawie art. 11 ust. 1 lit. e). Sprawozdanie to zawiera informacje określone w załączniku I część 2 i 5, i jest aktualizowane w stosownych przypadkach lub gdy tego żąda właściwy organ.
2. Państwa członkowskie zapewniają, aby przedstawiciele pracowników byli konsultowani na odpowiednich etapach przygotowywania sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń w odniesieniu do instalacji wydobywczej oraz aby w tym celu przekazywane były dowody zgodnie z załącznikiem I część 2 pkt 3.
3. Sprawozdanie dotyczące poważnych zagrożeń w odniesieniu do instalacji wydobywczej może być sporządzone w odniesieniu do grupy instalacji pod warunkiem uzyskania zgody właściwego organu.
4. W przypadku gdy do potwierdzenia sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń niezbędne są dodatkowe informacje, państwa członkowskie zapewniają, aby na wniosek właściwego organu operator dostarczył takich informacji i wprowadził wszelkie niezbędne zmiany do przekazanego sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń.
5. W przypadku gdy należy dokonać modyfikacji instalacji wydobywczej, które prowadzą do istotnej zmiany, lub gdy przewidziany jest demontaż stałej instalacji wydobywczej, operator sporządza zmienione sprawozdanie dotyczące poważnych zagrożeń, które ma być przekazane na podstawie art. 11 ust. 1 lit. f) w terminie ustalonym przez właściwy organ, zgodnie z załącznikiem I część 6.
6. Państwa członkowskie zapewniają, aby planowane modyfikacje nie były realizowane ani nie rozpoczynał się demontaż, dopóki właściwy organ nie potwierdzi zmienionego sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń w odniesieniu do instalacji wydobywczej.
7. Sprawozdanie dotyczące poważnych zagrożeń w odniesieniu do instalacji wydobywczej podlega szczegółowemu regularnemu przeglądowi, przeprowadzanemu przez operatora co pięć lat lub częściej, lub wcześniej, gdy tego żąda właściwy organ. Wyniki przeglądu przedstawiane są właściwemu organowi.
Artykuł 13
Sprawozdanie dotyczące poważnych zagrożeń w odniesieniu do instalacji innej niż wydobywcza
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby właściciel sporządził sprawozdanie dotyczące poważnych zagrożeń w odniesieniu do instalacji innej niż wydobywcza, które ma być przekazane na podstawie art. 11 ust. 1 lit. e). Sprawozdanie to zawiera informacje określone w załączniku I część 3 i 5, i jest aktualizowane w stosownych przypadkach lub gdy tego żąda właściwy organ.
2. Państwa członkowskie zapewniają, aby przedstawiciele pracowników byli konsultowani na odpowiednich etapach przygotowywania sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń w odniesieniu do instalacji innej niż wydobywcza oraz aby w tym celu przekazywane były dowody zgodnie z załącznikiem I część 3 pkt 2.
3. W przypadku gdy do potwierdzenia sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń w odniesieniu do instalacji innej niż wydobywcza niezbędne są dodatkowe informacje, państwa członkowskie wymagają, aby na wniosek właściwego organu operator lub właściciel dostarczył takich informacji i wprowadził wszelkie niezbędne zmiany do przekazanego sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń.
4. W przypadku gdy należy dokonać modyfikacji instalacji innej niż wydobywcza, które prowadzą do istotnej zmiany, lub gdy przewidziany jest demontaż stałej instalacji innej niż wydobywcza, właściciel sporządza zmienione sprawozdanie dotyczące poważnych zagrożeń, które ma być przekazane na podstawie art. 11 ust. 1 lit. f) w terminie ustalonym przez właściwy organ, zgodnie z załącznikiem I część 6 pkt 1, 2 i 3.
5. W odniesieniu do stałej instalacji innej niż wydobywcza, państwa członkowskie zapewniają, aby planowane modyfikacje nie były realizowane ani nie rozpoczynał się demontaż, dopóki właściwy organ nie potwierdzi zmienionego sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń w odniesieniu do stałej instalacji innej niż wydobywcza.
6. W odniesieniu do ruchomej instalacji innej niż wydobywcza, państwa członkowskie zapewniają, aby planowane modyfikacje nie były realizowane, dopóki właściwy organ nie potwierdzi zmienionego sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń w odniesieniu do ruchomej instalacji innej niż wydobywcza.
7. Sprawozdanie dotyczące poważnych zagrożeń w odniesieniu do instalacji innej niż wydobywcza podlega szczegółowemu regularnemu przeglądowi, przeprowadzanemu przez właściciela co 5 lat lub częściej, lub wcześniej, gdy tego żąda właściwy organ. Wyniki przeglądu przedstawiane są właściwemu organowi.
Artykuł 14
Wewnętrzne plany reagowania w przypadku awarii
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby operatorzy lub właściciele, w zależności od okoliczności, opracowali wewnętrzne plany reagowania w przypadku awarii, które mają być przekazane na podstawie art. 11 ust. 1 lit. g). Plany opracowywane są zgodnie z art. 28, przy uwzględnieniu oceny ryzyka wystąpienia poważnych awarii dokonanej w trakcie sporządzania najnowszego sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń. Plany obejmują analizę skuteczności reagowania w przypadku wycieku ropy naftowej.
2. W przypadku gdy ruchoma instalacja inna niż wydobywcza ma być wkorzystana do wykonywania operacji na odwiercie, wewnętrzny plan reagowania w przypadku awarii w odniesieniu do takiej instalacji uwzględnia ocenę ryzyka dokonaną w trakcie sporządzania powiadomienia dotyczącego operacji na odwiercie, które ma być przekazane na podstawie art. 11 ust. 1 lit. h). W przypadku gdy wewnętrzny plan reagowania w przypadku awarii musi zostać zmieniony w związku ze szczególnym charakterem lub szczególną lokalizacją odwiertu, państwa członkowskie zapewniają, aby operator odwiertu przekazał właściwemu organowi zmieniony wewnętrzny plan reagowania w przypadku awarii lub jego odpowiedni opis w celu uzupełnienia danego powiadomienia dotyczącego operacji na odwiercie.
3. W przypadku gdy instalacja inna niż wydobywcza ma być wykorzystana do wykonywania działalności połączonej, wewnętrzny plan reagowania w przypadku awarii zostaje zmieniony, aby objąć nim działalność połączoną, oraz przekazany właściwemu organowi w celu uzupełnienia danego powiadomienia dotyczącego działalności połączonej.
Artykuł 15
Powiadomienie dotyczące operacji na odwiercie i informacje dotyczące operacji na odwiercie
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby operator odwiertu sporządził powiadomienie, które ma być przekazane właściwemu organowi na podstawie art. 11 ust. 1 lit. h). Powiadomienie przekazywane jest w terminie ustalonym przez właściwy organ, który przypada przed rozpoczęciem operacji na odwiercie. Powiadomienie dotyczące operacji na odwiercie zawiera dane szczegółowe dotyczące projektu odwiertu i proponowanej operacji na odwiercie zgodnie z wymogami określonymi w załączniku I część 4. Obejmuje to analizę skuteczności reagowania w przypadku wycieku ropy naftowej.
2. Przed rozpoczęciem operacji na odwiercie właściwy organ analizuje powiadomienie i, w razie konieczności, podejmuje odpowiednie działania, które mogą objąć zakaz rozpoczęcia działalności.
3. Państwa członkowskie zapewniają, aby operator odwiertu zaangażował niezależnego weryfikatora w planowanie i przygotowywanie istotnej zmiany w przekazanym powiadomieniu dotyczącym operacji na odwiercie na podstawie art. 17 ust. 4 lit. b) oraz aby natychmiastowo poinformował właściwy organ o każdej istotnej zmianie w przekazanym powiadomieniu dotyczącym operacji na odwiercie. Właściwy organ analizuje te zmiany i, w razie konieczności, podejmuje odpowiednie działania.
4. Państwa członkowskie zapewniają, aby operator odwiertu przekazywał właściwemu organowi sprawozdania z operacji na odwiercie zgodnie z wymogami określonymi w załączniku II. Sprawozdania są przekazywane w tygodniowych odstępach, począwszy od dnia rozpoczęcia operacji na odwiercie, lub w odstępach określonych przez właściwy organ.
Artykuł 16
Powiadomienie dotyczące działalności połączonej
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby operatorzy i właściciele prowadzący działalność połączoną wspólnie sporządzili powiadomienie, które ma być przekazane na podstawie art. 11 ust. 1 lit. i). Powiadomienie zawiera informacje określone w załączniku I część 7. Państwa członkowskie zapewniają, aby jeden z operatorów przekazał właściwemu organowi powiadomienie dotyczące działalności połączonej. Powiadomienie to jest przekazywane w terminie ustalonym przez właściwy organ, który przypada przed rozpoczęciem działalności połączonej.
2. Przed rozpoczęciem działalności połączonej właściwy organ analizuje powiadomienie i, w razie konieczności, podejmuje odpowiednie działania, które mogą objąć zakaz rozpoczęcia działalności.
3. Państwa członkowskie zapewniają, aby operator, który przekazał powiadomienie, poinformował bezzwłocznie właściwy organ o każdej istotnej zmianie w przekazanym powiadomieniu. Właściwy organ analizuje te zmiany i, w razie konieczności, podejmuje odpowiednie działania.
Artykuł 17
Niezależna weryfikacja
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby operatorzy i właściciele ustalili systemy niezależnej weryfikacji - i przygotowali opisy tych systemów - które mają być przekazane na podstawie art. 11 ust. 1 lit. d); systemy te mają być włączone do systemu zarządzania bezpieczeństwem i środowiskiem przekazanego na podstawie art. 11 ust. 1 lit. b). Opis zawiera informacje określone w załączniku I część 5.
2. Wyniki niezależnej weryfikacji pozostają bez uszczerbku dla odpowiedzialności operatora lub właściciela za właściwe i bezpieczne działanie sprzętu i systemów poddawanych weryfikacji.
3. Wybór niezależnego weryfikatora i projektowanie systemów niezależnej weryfikacji muszą spełniać kryteria określone w załączniku V.
4. Systemy niezależnej weryfikacji ustanawia się:
a)
w odniesieniu do instalacji - aby zapewnić niezależne potwierdzenie, że elementy kluczowe dla bezpieczeństwa i środowiska określone w ocenie ryzyka w odniesieniu do tej instalacji, zgodnie z opisem w sprawozdaniu dotyczącym poważnych zagrożeń, są odpowiednie i że harmonogram analizy i testowania elementów kluczowych dla bezpieczeństwa i środowiska jest odpowiedni, aktualny i jest realizowany zgodnie z zamierzeniami;
b)
w odniesieniu do powiadomień dotyczących operacji na odwiercie - aby zapewnić niezależne potwierdzenie, że projekt odwiertu i środki kontroli odwiertu są odpowiednie w kontekście przewidywanych warunków operacji na odwiercie w każdym czasie.
5. Państwa członkowskie zapewniają, aby operatorzy i właściciele reagowali i podejmowali odpowiednie działania w oparciu o rady niezależnego weryfikatora.
6. Państwa członkowskie nakładają na operatorów i właścicieli wymóg zapewnienia, aby rady otrzymane od niezależnego weryfikatora na podstawie ust. 4 lit. a) oraz zapis działań podjętych na podstawie tych rad były udostępniane właściwemu organowi i przechowywane przez operatora lub właściciela przez sześć miesięcy po zakończeniu działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, do której się one odnoszą.
7. Państwa członkowskie nakładają na operatorów odwiertu wymóg zapewnienia, aby spostrzeżenia i uwagi niezależnego weryfikatora na podstawie ust. 4 lit. b) niniejszego artykułu oraz działania podjęte w odpowiedzi na te spostrzeżenia i uwagi zostały przedstawione w powiadomieniu dotyczącym operacji na odwiercie przygotowanym zgodnie z art. 15.
8. W przypadku instalacji wydobywczych system weryfikacji ustanawia się przed zakończeniem projektowania. W przypadku instalacji innych niż wydobywcze system ten ustanawia się przed rozpoczęciem eksploatacji na obszarach morskich państw członkowskich.
Artykuł 18
Uprawnienia właściwego organu dotyczące działalności prowadzonej na instalacjach
Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwy organ:
a)
zakazał eksploatacji lub rozpoczęcia eksploatacji na każdej instalacji lub połączonej infrastrukturze, w przypadku gdy uznaje się, że środki zaproponowane w sprawozdaniu dotyczącym poważnych zagrożeń, odnoszące się do zapobiegania poważnym awariom lub ograniczania ich skutków, lub w powiadomieniach dotyczących operacji na odwiercie lub działalności połączonej, przekazanych na podstawie art. 11 ust. 1 lit. h) lub i), są niewystarczające do spełnienia wymogów określonych w niniejszej dyrektywie;
b)
w wyjątkowych sytuacjach - uznawszy, że bezpieczeństwo i ochrona środowiska nie są naruszone - skracał odstęp czasu między przekazaniem sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń lub innych dokumentów na podstawie art. 11 a rozpoczęciem działalności;
c)
wymagał od operatora, aby podejmował takie proporcjonalne środki, jakie właściwy organ uważa za niezbędne do zapewnienia zgodności z art. 3 ust. 1;
d)
w przypadku gdy zastosowanie ma art. 6 ust. 4 - podejmował odpowiednie środki służące zapewnieniu nieprzerwanego bezpieczeństwa działalności;
e)
był uprawniony do wymagania doskonalenia i, w razie konieczności, zakazania dalszej eksploatacji każdej instalacji lub każdej jej części lub każdej połączonej infrastruktury, w przypadku gdy wynik inspekcji, stwierdzenie na podstawie art. 6 ust. 4, okresowy przegląd sprawozdania dotyczącego poważnych zagrożeń przedstawionego na podstawie art. 11 ust. 1 lit. e) lub zmiany powiadomień przedstawionych na podstawie art. 11 wykazują, że wymogi określone w niniejszej dyrektywie nie są spełniane lub że istnieją uzasadnione obawy dotyczące bezpieczeństwa działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich lub instalacji.
ROZDZIAŁ IV
POLITYKA ZAPOBIEGANIA
Artykuł 19
Zapobieganie poważnym awariom przez operatorów i właścicieli
1. Państwa członkowskie nakładają na operatorów i właścicieli wymóg przygotowania dokumentu określającego ich politykę korporacyjną w zakresie zapobiegania poważnym awariom, który ma być przekazany na podstawie art. 11 ust. 1 lit. a), i wymóg zapewnienia wdrożenia tej polityki we wszystkich aspektach ich działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, w tym przez wprowadzenie odpowiednich mechanizmów monitorowania w celu zapewnienia skuteczności tej polityki. Dokument ten zawiera informacje określone w załączniku I część 8.
2. W polityce korporacyjnej w zakresie zapobiegania poważnym awariom uwzględnia się, że za - między innymi - kontrolę ryzyka poważnych awarii, które są wynikiem działalności operatora, oraz za ciągłą poprawę kontroli tego ryzyka, tak aby zapewnić wysoki poziom ochrony w każdym momencie, odpowiedzialność ponosi głównie operator.
3. Państwa członkowskie zapewniają, aby operatorzy i właściciele przygotowali dokument przedstawiający ich system zarządzania bezpieczeństwem i środowiskiem, który ma być przekazywany na podstawie art. 11 ust. 1 lit. b). Dokument ten zawiera opis:
a)
ustaleń organizacyjnych w zakresie kontroli poważnych zagrożeń;
b)
ustaleń dotyczących sporządzania i składania sprawozdań dotyczących poważnych zagrożeń oraz, w stosownych przypadkach, innych dokumentów na podstawie niniejszej dyrektywy; oraz
c)
systemów niezależnej weryfikacji ustalonych na podstawie art. 17.
4. Państwa członkowskie stwarzają operatorom i właścicielom możliwości udziału w mechanizmach skutecznej konsultacji trójstronnej ustanowionych na podstawie art. 6 ust. 8. W stosownych przypadkach zobowiązanie operatora i właściciela do skorzystania z takich mechanizmów można przedstawić w polityce korporacyjnej w zakresie zapobiegania poważnym awariom.
5. Polityka korporacyjna w zakresie zapobiegania poważnym awariom i systemy zarządzania bezpieczeństwem i środowiskiem są przygotowywane zgodnie z załącznikiem I część 8 i 9 i załącznikiem IV. Zastosowanie mają następujące warunki:
a)
politykę korporacyjną w zakresie zapobiegania poważnym awariom sporządza się na piśmie i ustanawia w niej ogólne cele i ustalenia dotyczące kontroli ryzyka poważnych awarii, a także sposób, w jaki te cele mają być osiągnięte, a ustalenia wprowadzone w życie na poziomie korporacyjnym;
b)
system zarządzania bezpieczeństwem i środowiskiem włącza się do ogólnego systemu zarządzania, jaki realizuje operator lub właściciel; system ten obejmuje strukturę organizacyjną, zadania, praktyki, procedury, procesy i zasoby dotyczące określania i wdrażania polityki korporacyjnej w zakresie zapobiegania poważnym awariom.
6. Państwa członkowskie zapewniają, aby operatorzy i właściciele przygotowali i utrzymywali wykaz sprzętu stosowanego na wypadek awarii właściwego dla ich działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich.
7. Państwa członkowskie zapewniają, aby operatorzy i właściciele, w konsultacji z właściwym organem i korzystając z wymiany wiedzy, informacji i doświadczenia przewidzianej w art. 27 ust. 1, przygotowywali i zmieniali normy i wytyczne dotyczące najlepszych praktyk w odniesieniu do kontroli poważnych zagrożeń podczas projektowania i w całym operacyjnym cyklu działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich oraz aby co najmniej włączali elementy przedstawione w załączniku VI.
8. Państwa członkowskie nakładają na operatorów i właścicieli wymóg zapewnienia, aby ich polityka korporacyjna w zakresie zapobiegania poważnym awariom, o której mowa w ust. 1, obejmowała również ich instalacje wydobywcze i inne niż wydobywcze poza Unią.
9. W przypadku gdy działanie prowadzone przez operatora lub właściciela stanowi bezpośrednie niebezpieczeństwo dla zdrowia ludzi lub znacznie zwiększa ryzyko poważnej awarii, państwa członkowskie zapewniają, aby operator lub właściciel podjęli odpowiednie środki, które mogą w razie konieczności objąć zawieszenie danego działania do momentu, gdy dane niebezpieczeństwo lub ryzyko znajdzie się pod odpowiednią kontrolą. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy podejmowane są takie środki, operator lub właściciel - niezwłocznie i nie później niż w terminie 24 godzin po podjęciu tych środków - odpowiednio powiadomili właściwy organ.
10. Państwa członkowskie zapewniają, aby w stosownych przypadkach operatorzy i właściciele podejmowali odpowiednie kroki służące stosowaniu odpowiednich środków lub procedur technicznych, w celu propagowania niezawodności gromadzenia i zapisywania właściwych danych oraz zapobiegania ewentualnym manipulacjom nimi.
Artykuł 20
Działalność związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, prowadzona poza Unią
1. Państwa członkowskie nakładają na przedsiębiorstwa zarejestrowane na ich terytorium i prowadzące - samodzielnie lub za pośrednictwem jednostek zależnych - poza Unią działalność związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich jako koncesjobiorcy lub operatorzy, wymóg złożenia im na żądanie sprawozdania na temat okoliczności poważnej awarii, w której miały udział.
2. W żądaniu sprawozdania na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu dane państwo członkowskie określa szczegółowo, jakie informacje są wymagane. Takie sprawozdania podlegają wymianie zgodnie z art. 27 ust. 1. Państwa członkowskie, które nie mają właściwego organu, ani punktu kontaktowego, przekazują otrzymane sprawozdania Komisji.
Artykuł 21
Zapewnienie zgodności z ramami regulacyjnymi dotyczącymi zapobiegania poważnym awariom
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby operatorzy i właściciele działali zgodnie ze środkami ustanowionymi w sprawozdaniu dotyczącym poważnych zagrożeń i w planach, o których mowa w powiadomieniu dotyczącym operacji na odwiercie oraz powiadomieniu dotyczącym działalności połączonej, przekazanym odpowiednio na podstawie art. 11 ust. 1 lit. e), h) i i).
2. Państwa członkowskie zapewniają, aby operatorzy i właściciele zapewniali właściwemu organowi lub wszelkim innym osobom działającym pod kierunkiem właściwego organu transport do lub z instalacji lub statku związanego z działalnością związaną z ropą naftową i gazem ziemnym, w tym przewóz ich sprzętu, w rozsądnym terminie, a także zakwaterowanie, wyżywienie i inne świadczenia z zakresu utrzymania w związku z wizytacjami instalacji przeprowadzanymi do celów ułatwiania nadzoru przez właściwy organ, w tym inspekcji, dochodzeń i działań związanych z egzekwowaniem zgodności z niniejszą dyrektywą.
3. Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwy organ opracowywał roczne plany skutecznego nadzoru, w tym inspekcji, w odniesieniu do poważnych zagrożeń, opierając się na zarządzaniu ryzykiem i zwracając szczególną uwagę na zgodność ze sprawozdaniem dotyczącym poważnych zagrożeń i innymi dokumentami przekazywanymi na podstawie art. 11. Skuteczność planów jest regularnie poddawana przeglądowi i właściwy organ podejmuje wszelkie niezbędne środki służące ich usprawnianiu.
Artykuł 22
Poufne zgłaszanie problemów dotyczących bezpieczeństwa
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwy organ ustanowił mechanizmy:
a)
dotyczące poufnego zgłaszania - z jakiegokolwiek źródła - problemów dotyczących bezpieczeństwa i środowiska odnoszących się do działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich; oraz
b)
dotyczące badania tych zgłoszeń przy zachowaniu anonimowości poszczególnych osób.
2. Państwa członkowskie nakładają na operatorów i właścicieli wymóg przekazywania szczegółowych informacji o ustaleniach krajowych dotyczących mechanizmów, o których mowa w ust. 1, swoim pracownikom i wykonawcom związanym z daną działalnością oraz ich pracownikom, a także wymóg zapewnienia uwzględnienia informacji o poufnym zgłaszaniu problemów w ramach odpowiednich szkoleń i działań informacyjnych.
ROZDZIAŁ V
PRZEJRZYSTOŚĆ I WYMIANA INFORMACJI
Artykuł 23
Wymiana informacji
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby operatorzy i właściciele dostarczali właściwemu organowi, jako minimum, informacji opisanych w załączniku IX.
2. Komisja określa w drodze aktu wykonawczego wspólny format zgłaszania danych oraz szczegóły informacji, którymi należy się wymieniać. Ten akt wykonawczy przyjmowany jest zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 37 ust. 2.
Artykuł 24
Przejrzystość
1. Państwa członkowskie udostępniają publicznie informacje, o których mowa w załączniku IX.
2. Komisja określa w drodze aktu wykonawczego wspólny format publikacji, który umożliwia łatwe transgraniczne porównywanie danych. Ten akt wykonawczy przyjmowany jest zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 37 ust. 2. Wspólny format publikacji umożliwia rzetelne porównywanie krajowych praktyk na podstawie niniejszego artykułu i art. 25.
Artykuł 25
Sprawozdawczość dotycząca skutków dla bezpieczeństwa i środowiska
1. Państwa członkowskie przekazują Komisji roczne sprawozdanie zawierające informacje określone w załączniku IX pkt 3.
2. Państwa członkowskie wyznaczają organ odpowiedzialny za wymianę informacji na podstawie art. 23 oraz za publikację informacji na podstawie art. 24.
3. Komisja publikuje roczne sprawozdanie oparte na informacjach zgłaszanych jej przez państwa członkowskie na podstawie ust. 1.
Artykuł 26
Prowadzenie dochodzenia po poważnej awarii
1. Państwa członkowskie wszczynają szczegółowe dochodzenia dotyczące poważnych awarii występujących na obszarze podlegającym ich jurysdykcji.
2. Podsumowanie ustaleń dokonanych na podstawie ust. 1 udostępnia się Komisji w momencie zamknięcia dochodzenia albo w momencie zakończenia postępowania prawnego, stosownie do przypadku. Państwa członkowskie udostępniają publicznie jawną wersję ustaleń.
3. Państwa członkowskie zapewniają, aby w następstwie dochodzeń na podstawie ust. 1 właściwy organ wdrażał wszelkie zalecenia dochodzenia, w odniesieniu do których jest on uprawniony do działania.
ROZDZIAŁ VI
WSPÓŁPRACA
Artykuł 27
Współpraca między państwami członkowskimi
1. Każde państwo członkowskie zapewnia, aby jego właściwy organ regularnie wymieniał się wiedzą, informacjami i doświadczeniem z innymi właściwymi organami, między innymi za pośrednictwem unijnej grupy organów ds. wydobycia ropy naftowej i gazu ziemnego ze złóż podmorskich (EUOAG), oraz aby uczestniczył on w konsultacjach dotyczących stosowania odpowiednich przepisów krajowych i unijnych, prowadzonych z branżą, z innymi zainteresowanymi stronami oraz z Komisją.
W przypadku państw członkowskich, pod kórych jurysdykcją nie jest prowadzona działalność związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, otrzymują punkty kontaktowe wyznaczone na podstawie art. 32 ust. 1.
2. Wiedza, informacje i doświadczenia wymieniane na podstawie ust. 1 dotyczą w szczególności funkcjonowania środków zarządzania ryzykiem, zapobiegania poważnym awariom, weryfikacji zgodności oraz reagowania w przypadku awarii w odniesieniu do działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich prowadzonej w Unii, a także, w stosownych przypadkach, poza Unią.
3. Każde państwo członkowskie zapewnia, aby jego właściwy organ uczestniczył w ustalaniu jasnych wspólnych priorytetów w zakresie przygotowywania i aktualizowania norm i wytycznych, tak aby określić najlepsze praktyki w działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich oraz ułatwić ich wdrażanie i spójne stosowanie.
4. Do dnia 19 lipca 2014 r. Komisja przedstawi państwom członkowskim sprawozdanie na temat odpowiedniości krajowych zasobów ekspertów do celów zgodności z funkcjami regulacyjnymi na podstawie niniejszej dyrektywy; sprawozdanie to będzie zawierać w razie konieczności propozycje dotyczące zapewnienia, by wszystkie państwa członkowskie miały dostęp do odpowiednich zasobów ekspertów.
5. Do dnia 19 lipca 2016 r. państwa członkowskie powiadomią Komisję o środkach krajowych, którymi dysponują, dotyczących dostępu do zasobów wiedzy, aktywów i ekspertów, w tym formalnych porozumieniach na podstawie art. 8 ust. 6.
ROZDZIAŁ VII
GOTOWOŚĆ I REAGOWANIE W PRZYPADKU AWARII
Artykuł 28
Wymogi dotyczące wewnętrznych planów reagowania w przypadku awarii
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby wewnętrzne plany reagowania w przypadku awarii, które mają być opracowane przez operatora lub właściciela zgodnie z art. 14 i przekazane na podstawie art. 11 ust. 1 lit. g), były:
a)
uruchamiane bezzwłocznie w reakcji na każdą poważną awarię lub sytuację, w której istnieje bezpośrednie ryzyko wystąpienia poważnej awarii; oraz
b)
spójne z zewnętrznym planem reagowania w przypadku awarii, o którym mowa w art. 29.
2. Państwa członkowskie zapewniają, aby operator i właściciel utrzymywali sprzęt i wiedzę fachową właściwe dla wewnętrznego planu reagowania w przypadku awarii w celu zapewnienia dostępności tego sprzętu i wiedzy fachowej w każdym momencie i udostępnienia ich w razie konieczności organom odpowiedzialnym za wykonanie zewnętrznego planu reagowania w przypadku awarii w państwie członkowskim, w którym ma zastosowanie wewnętrzny plan reagowania w przypadku awarii.
3. Wewnętrzny plan reagowania w przypadku awarii sporządza się zgodnie z załącznikiem I część 10 i aktualizuje się go w wyniku każdej istotnej zmiany w sprawozdaniu dotyczącym poważnych zagrożeń lub w powiadomieniach przekazywanych na podstawie art. 11. Wszelkie takie aktualizacje przekazuje się właściwemu organowi na podstawie art. 11 ust. 1 lit. g) i powiadamia o nich odpowiedni organ lub odpowiednie organy odpowiedzialne za przygotowanie zewnętrznych planów reagowania w przypadku awarii dotyczących danego obszaru.
4. Wewnętrzny plan reagowania w przypadku awarii jest łączony z innymi środkami dotyczącymi ochrony pracowników i ratowania ich z zagrożonej instalacji, tak aby zapewnić bezpieczeństwo i ratunek jak największej liczbie osób.
Artykuł 29
Zewnętrzne plany reagowania w przypadku awarii i gotowość na wypadek awarii
1. Państwa członkowskie opracowują zewnętrzne plany reagowania w przypadku awarii uwzględniające wszystkie instalacje związane ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich lub połączoną infrastrukturę, a także potencjalnie dotknięte obszary leżące w ich jurysdykcji. Państwa członkowskie określają rolę i zobowiązanie finansowe koncesjobiorców i operatorów w zewnętrznych planach reagowania w przypadku awarii.
2. Zewnętrzne plany reagowania w przypadku awarii są opracowywane przez państwa członkowskie we współpracy z odpowiednimi operatorami i właścicielami i, w stosownych przypadkach, z koncesjobiorcami i właściwym organem oraz uwzględniają najbardziej aktualną wersję wewnętrznych planów reagowania w przypadku awarii istniejących lub planowanych instalacji lub połączonej infrastruktury na obszarze objętym zewnętrznym planem reagowania w przypadku awarii.
3. Zewnętrzne plany reagowania w przypadku awarii opracowuje się zgodnie z załącznikiem VII oraz udostępnia się je Komisji, innym potencjalnie narażonym państwom członkowskim oraz społeczeństwu. Udostępniając swoje zewnętrzne plany reagowania w przypadku awarii, państwa członkowskie zapewniają, aby ujawnione informacje nie stwarzały ryzyka dla bezpieczeństwa i ochrony instalacji związanych ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich oraz ich eksploatacji ani nie szkodziły interesom gospodarczym państw członkowskich lub osobistemu bezpieczeństwu i dobrostanowi urzędników państw członkowskich.
4. Państwa członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu osiągnięcia wysokiego poziomu kompatybilności i interoperacyjności sprzętu i wiedzy wykorzystywanych na wypadek awarii we wszystkich państwach członkowskich w danym regionie geograficznym, a w stosownych przypadkach również poza takim regionem. Państwa członkowskie zachęcają branżę do opracowywania sprzętu i zleconych usług wykorzystywanych w przypadku awarii, które są kompatybilne i interoperacyjne w całym regionie geograficznym.
5. Państwa członkowskie prowadzą rejestry sprzętu i usług wykorzystywanych na wypadek awarii zgodnie z załącznikiem VIII pkt 1. Rejestry te udostępnia się innym potencjalnie narażonym państwom członkowskim i Komisji oraz, na zasadzie wzajemności, sąsiadującym państwom trzecim.
6. Państwa członkowskie zapewniają, aby operatorzy i właściciele regularnie sprawdzali swoją gotowość do skutecznego działania w razie poważnych awarii w ścisłej współpracy z odpowiednimi organami państw członkowskich.
7. Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy lub, w stosownych przypadkach, punkty kontaktowe opracowały scenariusze współpracy na wypadek awarii. Scenariusze te są regularnie oceniane i aktualizowane w razie konieczności.
Artykuł 30
Reagowanie w przypadku awarii
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby operator lub, w stosownych przypadkach, właściciel powiadamiali bezzwłocznie odpowiednie organy o poważnej awarii lub sytuacji, w której występuje bezpośrednie ryzyko poważnej awarii. To powiadomienie opisuje okoliczności, w tym, w miarę możliwości, źródło, możliwe skutki dla środowiska i potencjalne poważne skutki.
2. Państwa członkowskie zapewniają, aby w razie poważnej awarii operator lub właściciel podejmowali wszelkie odpowiednie środki służące przeciwdziałaniu nasileniu oraz ograniczeniu skutków awarii. Odpowiednie organy państw członkowskich mogą pomagać operatorowi lub właścicielowi, w tym dostarczać im dodatkowe zasoby.
3. W trakcie reagowania w przypadku awarii państwo członkowskie gromadzi informacje niezbędne do szczegółowego dochodzenia na podstawie art. 26 ust. 1.
ROZDZIAŁ VIII
SKUTKI TRANSGRANICZNE
Artykuł 31
Transgraniczna gotowość i transgraniczne reagowanie w przypadku awarii w państwach członkowskich, pod których jurysdykcją prowadzona jest działalność związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich
1. W przypadku gdy państwo członkowskie uzna, że poważne zagrożenie odnoszące się do działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, która ma być prowadzona pod jego jurysdykcją, może mieć znaczne skutki dla środowiska w innym państwie członkowskim, przekazuje przed rozpoczęciem działalności odpowiednie informacje potencjalnie narażonemu państwu członkowskiemu i dąży, wraz z tym państwem członkowskim, do przyjęcia środków zapobiegających powstaniu szkód.
Państwa członkowskie, które uważają, że są potencjalnie narażone, mogą zwrócić się do państwa członkowskiego, pod którego jurysdykcją ma być prowadzona dana działalność związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, o przekazanie im wszystkich odpowiednich informacji. Te państwa członkowskie mogą wspólnie ocenić skuteczność środków, bez uszczerbku dla wykonywania funkcji regulacyjnych przez właściwy organ, do którego kompetencji należy dana działalność, na podstawie art. 8 ust. 1 lit. a), b) i c).
2. Poważne zagrożenia stwierdzone na podstawie ust. 1 są uwzględniane w wewnętrznych i zewnętrznych planach reagowania w przypadku awarii, aby ułatwić wspólne skuteczne reagowanie w razie poważnej awarii.
3. W przypadku gdy istnieje ryzyko, że przewidywane transgraniczne skutki poważnych awarii dotkną państwa trzecie, państwa członkowskie udostępniają, na zasadzie wzajemności, informacje państwom trzecim.
4. Państwa członkowskie koordynują między sobą środki dotyczące obszarów położonych poza Unii, tak aby zapobiec potencjalnym negatywnym skutkom działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich.
5. Państwa członkowskie regularnie sprawdzają swoją gotowość do skutecznego reagowania w razie awarii we współpracy z potencjalnie narażonymi państwami członkowskimi, właściwymi agencjami unijnymi i, na zasadzie wzajemności, potencjalnie narażonymi państwami trzecimi. Komisja może włączyć się do realizacji działań mających na celu sprawdzenie transgranicznych mechanizmów działania na wypadek awarii.
6. W razie poważnej awarii lub bezpośredniego zagrożenia poważną awarią, który ma lub może mieć skutki transgraniczne, państwo członkowskie, pod którego jurysdykcją wystąpiła ta sytuacja, bezzwłocznie powiadamia Komisję i te państwa członkowskie lub państwa trzecie, na które może mieć wpływ ta sytuacja, i nieprzerwanie dostarcza informacji właściwych do podjęcia skutecznej reakcji w przypadku awarii.
Artykuł 32
Transgraniczna gotowość i transgraniczne reagowanie w przypadku awarii w państwach członkowskich, pod których jurysdykcją nie jest prowadzona działalność związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich
1. Państwa członkowskie, pod których jurysdykcją nie jest prowadzona działalność związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, wyznaczają punkt kontaktowy do celów wymiany informacji z odpowiednimi przyległymi państwami członkowskimi.
2. Państwa członkowskie, pod których jurysdykcją nie jest prowadzona działalność związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, stosują art. 29 ust. 4 i 7, tak aby zapewnić, by w razie gdyby zostały narażone na skutki poważnej awarii, dysponowały odpowiednią zdolnością reagowania.
3. Państwa członkowskie, pod których jurysdykcją nie jest prowadzona działalność związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, koordynują swoje krajowe planowanie awaryjne w odniesieniu do środowiska morskiego z innymi odpowiednimi państwami członkowskimi w zakresie, jaki jest niezbędny do zapewnienia najskuteczniejszego reagowania w przypadku poważnej awarii.
4. W przypadku gdy państwo członkowskie, pod którego jurysdykcją nie jest prowadzona działalność związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, jest narażone na skutki poważnej awarii, państwo to:
a)
podejmuje wszelkie odpowiednie środki zgodnie z krajowym planowaniem awaryjnym, o którym mowa w ust. 3;
b)
zapewnia, aby informacje, które są pod jego kontrolą i są dostępne w ramach jego jurysdykcji oraz które mogą mieć znaczenie dla pełnego dochodzenia w sprawie poważnej awarii, były przekazywane lub udostępniane na wniosek państwu członkowskiemu prowadzącemu dochodzenie na podstawie art. 26.
Artykuł 33
Skoordynowane podejście do zapewnienia bezpieczeństwa działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich na szczeblu międzynarodowym
1. Komisja, w ścisłej współpracy z państwem członkowskim i bez uszczerbku dla odpowiednich umów międzynarodowych, wspiera współpracę z państwami trzecimi, które prowadzą działalność związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich w tych samych regionach morskich co państwa członkowskie.
2. Komisja ułatwia wymianę informacji między państwami członkowskimi, w których prowadzona jest działalność związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich, a przyległymi państwami trzecimi prowadzącymi podobną działalność, tak aby wspierać środki zapobiegawcze i regionalne plany reagowania w przypadku awarii.
3. Komisja wspiera wprowadzanie wysokich norm bezpieczeństwa w działalności związanej ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich na szczeblu międzynarodowym przez działania na właściwych forach globalnych i regionalnych, w tym na forach poświęconych wodom arktycznym.
ROZDZIAŁ IX
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 34
Sankcje
Państwa członkowskie określają zasady dotyczące sankcji nakładanych w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich wykonania. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powiadomią Komisję o tych przepisach do dnia 19 lipca 2015 r. i niezwłocznie informują ją o wszelkich zmianach mających wpływ na te przepisy.
Artykuł 35
Uprawnienia przekazane Komisji
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 36 w celu dostosowania załączników I, II, VI i VII, aby włączyć dodatkowe informacje, które mogą stać się niezbędne w świetle postępu technicznego. Takie dostosowania nie skutkują istotnymi zmianami obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie.
Artykuł 36
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Komisji powierza się uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 35, na okres pięciu lat od dnia 18 lipca 2013 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem tego pięcioletniego okresu. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż cztery miesiące przed końcem każdego okresu.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 35, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 35 wchodzi w życie, tylko jeśli Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub jeśli przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 37
Procedura komitetowa
1. Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Artykuł 38
Zmiana dyrektywy 2004/35/WE
1. Art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/35/WE otrzymuje brzmienie:
„b)
szkody wyrządzone w wodach, które stanowią dowolną szkodę mającą znaczący negatywny wpływ na:
(i)
stan ekologiczny, chemiczny lub ilościowy lub potencjał ekologiczny, określony w dyrektywie 2000/60/WE, danych wód, z wyjątkiem negatywnego wpływu, do którego odnosi się art. 4 ust. 7 wspomnianej dyrektywy; lub
(ii)
stan środowiska danych wód morskich, określony w dyrektywie 2008/56/WE, w zakresie, w jakim dane aspekty stanu środowiska morskiego nie są już uwzględnione w ramach dyrektywy 2000/60/WE;”.
2. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania ust. 1 w terminie do dnia 19 lipca 2015 r. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Artykuł 39
Sprawozdania dla Parlamentu Europejskiego i Rady
1. Do dnia 31 grudnia 2014 r. Komisja przekaże Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat dostępności finansowych instrumentów zabezpieczających oraz na temat rozpatrywania roszczeń o odszkodowania i dołączy w stosownych przypadkach wnioski.
2. Do dnia 19 lipca 2015 r. Komisja przekaże Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat oceny skuteczności systemów odpowiedzialności w Unii w odniesieniu do szkód spowodowanych przez działalność związaną ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich. Sprawozdanie to będzie zawierać ocenę stosowności poszerzenia przepisów dotyczących odpowiedzialności. W stosownych przypadkach do sprawozdania dołączone zostaną wnioski.
3. Komisja przeanalizuje, czy stosowne jest objęcie pewnych działań prowadzących do poważnej awarii zakresem stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/99/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie ochrony środowiska poprzez prawo karne (23). Do dnia 31 grudnia 2014 r. Komisja przekaże Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat swych ustaleń, w stosownych przypadkach wraz z wnioskami ustawodawczymi, z zastrzeżeniem udostępnienia przez państwa członkowskie stosownych informacji.
Artykuł 40
Sprawozdanie i przegląd
1. Nie później niż dnia 19 lipca 2019 r. Komisja, uwzględniając odpowiednio działania i doświadczenia właściwych organów, oceni doświadczenia w zakresie wdrażania niniejszej dyrektywy.
2. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wyników tej oceny. Sprawozdanie to obejmie wszelkie właściwe wnioski dotyczące zmiany niniejszej dyrektywy.
Artykuł 41
Transpozycja
1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w terminie do dnia 19 lipca 2015 r.
Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2. Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
3. W drodze odstępstwa od ust. 1 akapit pierwszy i z zastrzeżeniem ust. 5 państwa członkowskie, które mają dostęp do morza, pod których jurysdykcją nie jest prowadzona działalność związana ze złożami ropy naftowej i gazu ziemnego na obszarach morskich i które nie planują udzielania koncesji na taką działalność, informują o tym Komisję i są zobowiązane do wprowadzenia w życie do dnia 19 lipca 2015 r. tylko tych środków, które są konieczne do zapewnienia zgodności z art. 20, 32 i 34. Te państwa członkowskie nie mogą udzielać koncesji na taką działalność, dopóki nie dokonają transpozycji i nie wdrożą pozostałych przepisów niniejszej dyrektywy i nie poinformują o tym Komisji.
4. W drodze odstępstwa od ust. 1 akapit pierwszy i z zastrzeżeniem ust. 5, śródlądowe państwa członkowskie są zobowiązane do wprowadzenia w życie do dnia 19 lipca 2015 r. tylko tych środków, które są konieczne do zapewnienia zgodności z art. 20.
5. W przypadku gdy dnia 18 lipca 2013 r. żadne przedsiębiorstwo prowadzące działalność objętą zakresem stosowania art. 20 nie jest zarejestrowane w danym państwie członkowskim, do którego odnosi się ust. 3 lub 4, to państwo członkowskie jest zobowiązane do wprowadzenia w życie środków, które są konieczne do zapewnienia zgodności z art. 20 w terminie 12 miesięcy po jakiejkolwiek późniejszej rejestracji takiego przedsiębiorstwa w tym państwie członkowskim lub do dnia 19 lipca 2015 r., w zależności od tego, co nastąpi później.
Artykuł 42
Przepisy przejściowe
1. W odniesieniu do właścicieli, operatorów planowanych instalacji wydobywczych i operatorów planujących lub prowadzących operacje na odwiercie państwa członkowskie zaczynają stosować przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne przyjęte na podstawie art. 41 do dnia 19 lipca 2016 r.
2. W odniesieniu do istniejących instalacji państwa członkowskie zaczynają stosować przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne przyjęte na mocy art. 41 od daty planowanego regulacyjnego przeglądu dokumentacji dotyczącej oceny ryzyka, ale nie później niż do dnia 19 lipca 2018 r.
Artykuł 43
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 44
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 12 czerwca 2013 r.