PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) 2015/84
ze dne 21. ledna 2015,
kterým se ukládá konečné antidumpingové clo a s konečnou platností vybírá prozatímní clo uložené na dovoz glutamátu sodného pocházejícího z Indonésie
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (1) (dále jen „základní nařízení“), a zejména na čl. 9 odst. 4 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
A. ŘÍZENÍ
1. Prozatímní opatření
(1)
Evropská komise (dále jen „Komise“) ode dne 22. srpna 2014 uložila prozatímní antidumpingové clo z dovozu glutamátu sodného pocházejícího z Indonésie prostřednictvím prováděcího nařízení Komise (EU) č. 904/2014 (2) (dále jen „prozatímní nařízení“).
(2)
Dne 29. listopadu 2013 bylo zahájeno řízení v návaznosti na podnět podaný dne 16. října 2013 společností Ajinomoto Foods Europe SAS (dále jen „žadatel“), která je jediným výrobcem glutamátu sodného v Unii, a představuje tudíž 100 % celkové výroby glutamátu sodného v Unii.
(3)
Jak je uvedeno ve 20. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, šetření dumpingu a újmy se týkalo období od 1. října 2012 do 30. září 2013 (dále jen „období šetření“). Zkoumání trendů významných pro posouzení újmy se týkalo období od 1. dubna 2010 do konce období šetření (dále jen „posuzované období“).
2. Následný postup
(4)
Po zveřejnění nejdůležitějších skutečností a úvah, na jejichž základě bylo uloženo prozatímní antidumpingové clo (dále jen „poskytnutí prozatímních informací“), předložilo několik zúčastněných stran k těmto prozatímním zjištěním písemné připomínky. Účastníkům řízení, kteří o to požádali, byla poskytnuta možnost slyšení.
(5)
Komise zvážila písemné a ústní připomínky předložené zúčastněnými stranami a v případě potřeby prozatímní zjištění náležitě upravila.
(6)
Všem účastníkům řízení Komise následně sdělila základní skutečnosti a úvahy, na nichž založila svůj záměr uložit konečné antidumpingové clo na dovoz glutamátu sodného pocházejícího z Indonésie a provést konečný výběr částek zajištěných prostřednictvím prozatímního cla (dále jen „poskytnutí konečných informací“). Všem stranám byla poskytnuta lhůta, v níž se mohly k poskytnutí konečných informací vyjádřit.
(7)
Stanoviska předložená zúčastněnými stranami byla zvážena a případně vzata v úvahu.
3. Výběr vzorků
(8)
Vzhledem k tomu, že nebyly předloženy žádné další připomínky týkající se metody výběru vzorků dodavatelů, kteří nejsou ve spojení, potvrzují se prozatímní zjištění uvedená v 7. až 19. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
B. DOTČENÝ VÝROBEK A OBDOBNÝ VÝROBEK
(9)
Jak je stanoveno ve 21. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, dotčeným výrobkem je glutamát sodný pocházející z Indonésie, vedený v současnosti pod kódem KN ex-2922 42 00 (dále jen „dotčený výrobek“). Glutamát sodný je potravinářská přídatná látka a používá se zejména jako látka zvýrazňující chuť a vůniv polévkách, vývarech, jídlech z ryb a masa, ve směsích koření a v hotových jídlech. Vyrábí se v podobě bílých, různě velikých krystalů bez zápachu. Glutamát sodný se používá rovněž v chemickém průmyslu pro nepotravinářské účely, například jako součást detergentů. Glutamát sodný je k dispozici v různých velikostech balení od spotřebitelského balení o hmotnosti 0,5 g po velkoobjemové pytle o hmotnosti 1 000 kg. Balení o menší velikosti se soukromým spotřebitelům prodávají prostřednictvím maloobchodníků, zatímco větší balení o hmotnosti 20 kg a více jsou určena pro průmyslové uživatele. Mimoto existují různé stupně čistoty. Neexistují však žádné rozdíly ve vlastnostech glutamátu sodného na základě velikosti balení nebo stupně čistoty.
(10)
Jelikož k dotčenému výrobku a obdobnému výrobku nebyly předloženy žádné připomínky, potvrzují se závěry učiněné ve 21. až 25. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
C. DUMPING
1. Běžná hodnota
(11)
Jelikož ohledně běžné hodnoty nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzuje se 26. až 31. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Vývozní cena
(12)
Oba spolupracující vyvážející výrobci z Indonésie zopakovali svá tvrzení, že prodejní ceny, za něž svůj výrobek prodávali společnostem ve spojení, odpovídaly běžným tržním podmínkám, a že stanovení výše vývozních cen by proto mělo vycházet z výše prodejních cen, za které mateřská společnost z Indonésie prodává svůj výrobek prvnímu odběrateli ve spojení, a nikoli z početně zjištěné vývozní ceny.
(13)
Oba vyvážející výrobci na podporu tohoto tvrzení argumentovali, že nebyly k dispozici žádné důkazy týkající se křížové kompenzace mezi výrobky nebo jinými náklady vzniklými mezi mateřskou společností v Indonésii a jejími společnostmi ve spojení. Závěry ve 37. bodě odůvodnění prozatímního nařízení proto neměly vycházet z těchto prvků.
(14)
Jeden vyvážející výrobce uvedl, že jeho společnost ve spojení v Unii nebyla dovozcem, ale zprostředkovatelem, který uskutečňoval další prodej výrobku v Unii před celním odbavením. Tento vyvážející výrobce tvrdil, že na tomto základě by závěry, k nimž se dospělo ve 37. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, a to že transferová cena mezi společnostmi ve spojení nedosahovala úrovně, která by dovozci ve spojení umožňovala dosáhnout přiměřeného zisku v Unii, neměly být použitelné.
(15)
Úvodem je třeba uvést, že již samotné spojení mezi vývozcem a dovozcem postačuje k tomu, aby mohla Komise považovat skutečné vývozní ceny za nespolehlivé, neboť existence spojení mezi vývozcem a dovozcem je jedním z řady důvodů, na jejichž základě lze skutečné vývozní ceny za nespolehlivé považovat. Vzhledem ke spojení mezi dodavatelem a dovozcem jsou ceny účtované dodavatelem jeho společnosti ve spojení v Unii transferovými cenami, které nejsou výsledkem jednání za tržních podmínek, které obvykle převládají mezi nezávislými společnostmi. Kromě toho je zřejmé, že náklady vzniklé z činností společnosti ve spojení a rozpětí zisku, kterého taková společnost dosáhne, účinně snižují částku, kterou vyvážející výrobce obdrží, protože zpravidla vznikají dovozci.
(16)
V tomto případě navíc šetření odhalilo, že příslušné společnosti ve spojení nedosahují v Unii udržitelné ziskové rozpětí. V tomto ohledu je třeba nejprve připomenout, že ziskové rozpětí nezávislého spolupracujícího dovozce nemohlo být použito, neboť bylo důvěrné povahy, a tudíž nemohlo být zpřístupněno účastníkům hospodářské soutěže. Proto se jako referenční hodnota použilo ziskové rozpětí, které bylo používáno v dřívějším řízení týkajícím se jiného chemického výrobku vyráběného podobným odvětvím a dováženého do Unie za podobných okolností jako v tomto případě (3). Toto ziskové rozpětí je nejobjektivnějším dostupným základem pro účel dosažení uspokojivého odhadu tržní vývozní ceny. Toto přiměřené ziskové rozpětí dosahovalo výše 5 %. Vzhledem k tomu, že zisk dosažený společnostmi ve spojení v Unii je výrazně nižší než tato referenční hodnota, a s ohledem na neudržitelnost takového zisku, nebylo možné transferovou cenu považovat za spolehlivou.
(17)
Kromě toho, nesporné důkazy o tom, že skutečně došlo ke křížové kompenzaci nebo ke vzniku určitých nákladů, které vznikají dovozci a jsou jím obvykle hrazeny, ale které zaplatila libovolný strana, mezi společnostmi ve spojení nejsou nezbytně zapotřebí. Jak již bylo uvedeno výše, tyto náklady vždy vznikají až společnosti ve spojení, a to tehdy, když tato společnost vykonává funkce prodeje a dovozu. V důsledku spojení mezi společnostmi ve spojení nelze vyloučit existenci křížové kompenzace prostřednictvím jiných výrobků ani vznik takových nákladů, a proto jsou transferové ceny nespolehlivé.
(18)
Rovněž není relevantní, zda společnost ve spojení v Unii provádí veškeré funkce dovozce či jiné funkce. Rozhodujícím faktorem je, zda je spolehlivá vývozní cena na úrovni hranice Společenství. Jak je uvedeno výše v 15. bodě odůvodnění, současné šetření ukázalo, že úroveň cen mezi společnostmi ve spojení neumožnila společnostem ve spojení v Unii dosáhnout přiměřeného ziskového rozpětí. Žádný z vývozců neposkytl důkazy, proč by toto ziskové rozpětí mělo být nepřiměřené, a proto by tvrzení v tomto ohledu měla být považována za neopodstatněná. Argument, že jedna z těchto společností ve spojení nevykonávala v Unii funkce dovozce, není odůvodněný, jelikož, jak se uvádí výše, není relevantní, které konkrétní funkce společnost v Unii vykonávala. Navíc se skutečnost, že společnost prováděla pouze některé funkce dovozce, nutně odráží v částce prodejních, správních a režijních nákladů společností ve spojení, ale zajisté ne v použitém ziskovém rozpětí. Kromě toho je třeba uvést, že skutečnost, že určité činnosti vykonává společnost ve spojení před dovozem, neznamená, že vývozní cenu nelze zjistit početně na základě ceny při dalším prodeji prvnímu nezávislému odběrateli, a že by neměly být provedeny nezbytné úpravy podle čl. 2 odst. 9 základního nařízení.
(19)
Po poskytnutí konečných informací dva spolupracující indonéští vyvážející výrobci zopakovali svoje tvrzení týkající se stanovení vývozní ceny. Jeden vyvážející výrobce zpochybnil zjištění uvedená v 15. bodě odůvodnění, tj. že samotná existence spojení mezi vývozcem a dovozcem postačuje k tomu, aby Komise mohla považovat skutečné vývozní ceny za nespolehlivé, a tvrdil, že je to v rozporu s čl. 2 odst. 9 základního nařízení. Týž vyvážející výrobce kromě toho tvrdil, že úvahy uvedené v 17. bodě odůvodnění, tj. že některé náklady vznikly společnosti ve spojení, když vykonávala funkce prodeje a dovozu, nevycházely z okolností tohoto případu. A nakonec tento vyvážející výrobce tvrdil, že se Komise nezabývala skutečností, že úroveň cen účtovaných společnosti ve spojení a úroveň cen účtovaných nezávislým zákazníkům v Unii byly podobné.
(20)
Druhý vyvážející výrobce zopakoval svoje tvrzení, že při stanovení vývozní ceny by se měla zohlednit jeho vývozní cena účtovaná prvnímu nezávislému zákazníkovi na hranici Unie, přičemž zdůraznil, že společnost ve spojení vystupovala jen jako zprostředkovatel a že, mimo jiné, celní vybavení provedli zákazníci, kteří nebyli ve spojení, v Unii.
(21)
V odpovědi na tato tvrzení je třeba uvést, že Komise se v souladu s čl. 2 odst. 9 základního nařízení domnívala, že na základě okolností tohoto případu by se vývozní ceny měly početně zjistit, protože existuje spojení mezi vývozci a stranami ve spojení. Šetřením se ve skutečnosti ukázalo, že příslušné strany ve spojení nedosáhly během období šetření v Unii udržitelného ziskového rozpětí. V této souvislosti není při určení toho, zda by se měly v tomto případě ceny početně zjistit, funkce společnosti ve spojení v Unii relevantní. Navíc, jak se uvádí v 18. bodě odůvodnění, skutečnost, že společnosti ve spojení provádějí jen určité funkce, není překážkou pro použití čl. 2 odst. 9 základního nařízení, odráží se však v nižší částce prodejních, správních a režijních nákladů, která se odečte od ceny, za níž se dotčený výrobek poprvé opětovně prodá nezávislému kupujícímu. Závěrem je třeba uvést, že vyvážející výrobci neposkytli žádné nové konkrétní důkazy, které by mohly tyto závěry zvrátit. Pokud jde o tvrzení týkající se podobné úrovně cen účtovaných zákazníkům ve spojení a nezávislým zákazníkům v Unii, je třeba poznamenat, že toto tvrzení se řešilo ve 37. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Šetřením se zjistilo, že navzdory podobnosti s úrovní cen účtovaných nezávislým zákazníkům nedosahovaly transferové ceny účtované mezi společnostmi ve spojení výše, která by dovozcům ve spojení umožňovala dosáhnout udržitelný zisk. Tyto argumenty by se proto měly zamítnout.
(22)
Argumenty týkající se použití početně zjištěných vývozních cen v tomto šetření by se proto měly zamítnout.
(23)
Titíž dva vyvážející výrobci tvrdili, že pokud budou vývozní ceny početně zjištěny navzdory jejich argumentům uvedeným ve 12. až 14. bodě odůvodnění, bylo přiměřené ziskové rozpětí ve výši 5 % použité pro výpočet vývozní ceny nadhodnocené a mělo by se místo toho použít skutečné ziskové rozpětí jejich společností ve spojení, neboť ceny mezi stranami ve spojení byly na stejné úrovni jako ceny účtované nezávislým zákazníkům.
(24)
Na základě úvah uvedených v 15. až 18. bodě odůvodnění, které se týkají spolehlivosti transferových cen a ziskových rozpětí společností ve spojení v Unii, by měl být tento argument zamítnut. V každém případě vycházely úpravy provedené u nákladů vzniklých v souladu s čl. 2 odst. 9 základního nařízení z příslušných vlastních prodejních, správních a režijních nákladů společností, a odrážely proto činnost těchto společností bez ohledu na jejich funkce. Tento argument by proto měl být zamítnut.
(25)
Jeden z výše uvedených vyvážejících výrobců tvrdil, že v případě specifických transakcí se společností, která není ve spojení s vyvážejícím výrobcem, by vývozní cena neměla vycházet ze skutečné zaplacené ceny nebo ceny splatné v souladu s čl. 2 odst. 8 základního nařízení. Komise však zjistila, že dotčené prodeje nebyly vývozníprodeje do Unie. Na tomto základě byly dotčené transakce ze stanovení vývozní ceny vyřazeny. Po poskytnutí konečných informací daný vyvážející výrobce zpochybnil toto vyřazení, a to z toho důvodu, že Komise by měla zohlednit celý prodej dotčeného výrobku vyrobeného vyvážejícím výrobcem v Unii. Pro účely stanovení vývozní ceny se však zohlednil celý prodej nezávislému zákazníkovi. Všechny následné transakce ze strany tohoto nezávislého zákazníka se nesmí brát v úvahu, protože zaprvé nejde o prodej na vývoz ve smyslu článku 2 odst. 8 a 9 základního nařízení a za druhé existuje riziko dvojího započtení tohoto prodeje. Na tomto základě bylo tvrzení vyvážejícího výrobce zamítnuto.
(26)
Vzhledem k tomu, že nebyly předloženy žádné další připomínky týkající se stanovení vývozní ceny, potvrzují se závěry, k nimž se dospělo ve 32. až 38. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
3. Srovnání
(27)
Po poskytnutí prozatímních informací dva spolupracující vyvážející výrobci zpochybnili, že je vzniklé náklady na přesun zboží z výrobního závodu do skladu možné považovat za vnitřní logistické náklady, které nemají vliv na srovnatelnost cen.
(28)
Jeden z vyvážejících výrobců měl na domácím trhu několik distribučních skladů, z nichž se glutamát sodný zasílal konečným zákazníkům. Tento vyvážející výrobce tvrdil, že by přepravní náklady z továrny do skladů měly být považovány za náklady na vnitrostátní přepravu nákladů a měly by být odečteny od běžné hodnoty, neboť při prodeji na vývoz žádné takové náklady nevznikají. Druhý vyvážející výrobce tvrdil, že v některých případech náklady na přepravu zboží do skladu mohou být spojeny s konkrétní fakturou, a proto představují přímé prodejní náklady, přičemž tyto náklady jsou zahrnuty do ceny účtované odběratelům, a tedy ovlivňují srovnatelnost cen. Proto by se měly odečíst od běžné hodnoty.
(29)
Sklady jsou považovány za součást prostor vyvážejícího výrobce a teprve od okamžiku, kdy je výrobek ve skladu, je připraven k prodeji. Vzdálenost skladu od výrobního závodu je nepodstatná stejně jako to, zda přeprava z výrobního závodu do skladu může být spojena s určitou transakcí domácího prodeje, neboť to jsou obvykle náklady vzniklé před prodejem, a tedy nikoli přímé prodejní náklady, které mají vliv na srovnatelnost cen. Proto by na základě čl. 2 odst. 10 písm. e) základního nařízení měla být tvrzení v tomto ohledu zamítnuta.
(30)
Po zveřejnění prozatímních zjištění spolupracující vyvážející výrobce, který vyvážel glutamát sodný prostřednictvím společnosti ve spojení se sídlem mimo Unii, tvrdil, že jeho vývoz by již neměl být upravován podle čl. 2 odst. 10 písm. i) základního nařízení, jelikož společnost ve spojení mimo Unii nejednala jako zprostředkovatel a nepobírá za práci provizi. Vyvážející výrobce dále tvrdil, že přirážka pro dotyčnou společnost ve spojení, která sloužila jako základ pro provedenou úpravu, nemá vliv na srovnatelnost cen, protože Komise již při početním určení vývozní ceny odečtla přiměřené ziskové rozpětí na úrovni společnosti ve spojení v Unii, které se vztahovalo na veškerá ziskové rozpětí týkající se všech transakcí mezi společnostmi. Vyvážející výrobce rovněž tvrdil, že má-li být od početně zjištěné vývozní ceny něco odečítáno, pak pouze prodejní, správní a režijní náklady společností ve spojení se sídlem mimo Unii.
(31)
Šetřením bylo zjištěno, že společnost ve spojení se sídlem mimo Unii zachovávala přirážku v případě každého prodeje na vývoz do Unie. Přirážka ovlivnila srovnatelnost cen, neboť byla zachována pouze u prodeje na vývoz, a nikoli u prodeje na domácím trhu. Tvrzení, že ziskové rozpětí společnosti ve spojení již bylo zohledněno při výpočtu vývozní ceny v souladu s čl. 2 odst. 9 základního nařízení, nemohlo být přijato. Je tomu tak proto, že úpravy podle čl. 2 odst. 9 a čl. 2 odst. 10 základního nařízení mají odlišné cíle, jsou samostatné, navzájem se liší a řídí se rozdílnými podstatnými pravidly. Cílem čl. 2 odst. 9 základního nařízení je stanovit spolehlivou vývozní cenu, zatímco cílem čl. 2 odst. 10 základního nařízení je zajistit srovnatelnost mezi vývozní cenou a běžnou hodnotou. Poté, co byla řádně stanovena vývozní cena podle čl. 2 odst. 8 nebo 9 základního nařízení, veškeré další úpravy podle čl. 2 odst. 10 se již vývozní ceny jako takové netýkají a nejsou v žádném případě určeny ke stanovení běžné hodnoty a vývozní ceny jako takové. Spolupracující vyvážející výrobce tedy přehlíží účel úpravy podle čl. 2 odst. 10 písm. i) základního nařízení, jímž je učinit cenu srovnatelnou s běžnou hodnotou, a nikoli stanovit vývozní cenu jako takovou. Přiměřené ziskové rozpětí odečtené v souladu s čl. 2 odst. 9 základního nařízení se proto nevztahuje na žádnou možnou přirážku uplatněnou v rámci stejného prodejního kanálu. Pokud jde o částku, která má být upravena, provedená úprava odráží přirážku skutečně účtovanou mezi společnostmi vespojení, a tedy skutečně ovlivňuje ceny a srovnatelnost cen. Není proto důvod nahrazovat ji jinou teoretickou částkou. Komise je nakonec oprávněna zohlednit skutečnost, že platbu obdrží společnost ve spojení se sídlem mimo území Unie (ve formě přirážky, kterou si při prodeji zachová společnost ve spojení při prodeji a kterou fakturuje zákazníkům v Unii). K tomu, aby se mohla společnost ve spojení považovat za společnost podléhající dani z příjmu právnických osob v zemi mimo Unii (která má podstatně nižší sazby daně z příjmu právnických osob než Indonésie), pokud jde o tyto platby, musí v dané zemi skutečně provozovat hospodářskou činnost. Indonéský vyvážející výrobce si takto nemůže zajistit příznivé daňové zacházení, které získá za přítomnosti společnosti ve spojení v zemi mimo Unii a o její hospodářské činnosti v jurisdikci uvedené země, a současně v rámci antidumpingového řízení tvrdit, že společnost ve spojení nevykonává hospodářskou činnost. Proto se tato tvrzení zamítají.
(32)
Po poskytnutí konečných informací daný vyvážející výrobce zopakoval svoje tvrzení týkající se úpravy provedené v případě přirážky jeho společnosti ve spojení a vznesl námitku proti tomu, aby se v rámci antidumpingového šetření zohledňovala otázka daní. Vyvážející výrobce dále tvrdil, že sice nepopírá, že jeho společnost ve spojení provozovala obchodní činnost v dotčené třetí zemi, ale že rozsah této činnosti v souvislosti s dotčeným výrobkem byl omezený. Navíc zopakoval tvrzení, že činnost společnosti ve spojení se jasně odlišovala od činnosti zprostředkovatele, přičemž společnost ve spojení nepobírala od vyvážejícího výrobce v souvislosti s prodejem do Unie žádnou provizi. A závěrem vyvážející výrobce zopakoval svoje tvrzení, že Komise při početním zjištění vývozní ceny již odečetla přiměřené ziskové rozpětí na úrovni společnosti ve spojení v Unii, čímž se pokryla všechna zisková rozpětí vztahující se na všechny transakce mezi společnostmi. Vyvážející výrobce v této souvislosti tvrdil, že v případě následných prodejů mezi společnostmi ve spojení Komise skutečně běžně odečítá pouze ziskové rozpětí společnosti ve spojení, která prodává výrobky přímo nezávislému zákazníkovi v Unii, ale nikoli zisková rozpětí ostatních společností ve spojení v rámci téhož prodejního kanálu.
(33)
Dlužno poznamenat, že v tomto případě může existence samostatného daňového subjektu sloužit jako ukazatel významné hospodářské činnosti provozované společností ve spojení se sídlem mimo Unii, pokud se taková činnost vyžaduje podle vnitrostátního daňového práva. V tomto případě, jak se uvádí ve 31. bodě odůvodnění, Komise zohlednila skutečnost, že dotčený vyvážející výrobce má mimo Unii stranu ve spojení, která provozuje významnou hospodářskou činnost, a skutečnost, že strana ve spojení mimo Unii odečítala u každé prodejní transakce týkající se dotčeného výrobku uskutečněné mezi stranami ve spojení přirážku, což ovlivnilo srovnatelnost cen v případě vývozu glutamátu sodného do Unie. Kromě toho, jak se uvádí ve 31. bodě odůvodnění, částka, z níž úprava vycházela, odrážela skutečnou ověřenou přirážku účtovanou mezi společnostmi ve spojení, a proto také přesně odrážela činnosti společnosti ve spojení. Tyto argumenty by se proto měly zamítnout.
(34)
Po zveřejnění prozatímních zjištění tentýž vyvážející výrobce vznesl námitku proti úpravě provedené u provizí vyplacených na základě vývozní ceny, přičemž tvrdil, že nešlo o přímé prodejní náklady, ale provize vyplácené měsíčně, v důsledku čehož nebyly spojeny s konkrétními prodejními transakcemi a neovlivňovaly srovnatelnost cen. Tento vyvážející výrobce uvedl, že zaplacené provize měly účinek pouze mezi společnostmi ve spojení, a proto se na ně nevztahuje čl. 2 odst. 10 písm. i) základního nařízení. Vyvážející výrobce rovněž argumentoval, že na základě předpokladu, že by byl společně se svojí společností ve spojení považován za jediný hospodářský subjekt, není v rámci tohoto hospodářského subjektu žádný převod peněz výdajem ani příjmem.
(35)
Šetřením se zjistilo, že podle „dohody o provizích“ mezi tímto vyvážejícím výrobcem a jeho společností ve spojení se provize stanou splatnými tehdy, když vyvážející výrobce v Indonésii prodává výrobky přímo nezávislým odběratelům, kteří nejsou ve spojení, na trhu Unie (nikoli prostřednictvím společnosti ve spojení). Vyplacená provize byla přímo provázána s čistou prodejní hodnotou. V důsledku toho přímý vztah mezi prodejem a vyplacenou provizí ovlivnil srovnatelnost cen podle čl. 2 odst. 10 písm. i) základního nařízení.
(36)
Předpoklad, že společnosti ve spojení byly považovány za jeden hospodářský subjekt, je v důsledku nepřesný. Šetřením se zjistilo, že tento vyvážející výrobce měl plně funkční vývozní oddělení a nedocházelo k žádné duplikaci úkolů souvisejících s vývozem mezi vyvážejícím výrobcem a dovozcem ve spojení. Proto nelze společnost ve spojení považovat za interní prodejní oddělení a tyto argumenty by měly být zamítnuty.
(37)
Alternativně, v případě, že by vývozní ceny byly upraveny na základě čl. 2 odst. 10 písm. i) základního nařízení, by podle tvrzení vyvážejícího výrobce měla být částka vyplacených provizí rovněž vyřazena z prodejních, správních a režijních nákladů společnosti ve spojení, které byly odečteny od ceny při dalším prodeji prvnímu nezávislému odběrateli v Unii v souladu s čl. 2 odst. 9 základního nařízení. Nicméně podle čl. 2 odst. 9 základního nařízení při výpočtu spolehlivé vývozní ceny by měly být od ceny při dalším prodeji prvnímunezávislému odběrateli v Unii odečteny veškeré náklady vzniklé mezi dovozem a dalším prodejem a neexistuje právní základ, který by umožnil kompenzovat takové náklady jakýmkoli příjmem, jak požaduje vyvážející výrobce. Kromě toho se prodejní, správní a režijní náklady společnosti ve spojení v Unii týkají jiného prodejního kanálu (tj. prostřednictvím zákazníka ve spojení) než příjmu, který se týkal kanálu prodeje nezávislým odběratelům. A konečně, úprava přirážky podle čl. 2 odst. 10 základního nařízení a stanovení vývozní ceny podle téhož čl. 2 odst. 8 nebo 9 má často rozdílný účel a představuje dvě různé fáze analýzy dumpingu.
(38)
Po poskytnutí konečných informací daný vyvážející výrobce zopakoval svá tvrzení týkající se provize uvedené ve 35. bodě odůvodnění, přičemž argumentoval tím, že by bylo nekonzistentní na jedné straně považovat transferové ceny mezi stranami ve spojení za nespolehlivé a na druhé straně upravovat vývozní cenu na základě dohody o provizích uzavřené mezi stranami ve spojení. Vyvážející výrobce dále zpochybnil zjištění uvedená ve 35. bodě odůvodnění, tedy že vyplácená provize přímo souvisela s čistou hodnotou prodeje a že tedy existoval přímý vztah mezi prodejem a vyplacenou provizí, který měl tak vliv na srovnatelnost cen, neboť provize se vyplácela jednou za měsíc a podrobnosti výpočtu provize si smluvní strany navzájem neposkytly.
(39)
Vyvážející výrobce nepodložil tato tvrzení dalšími důkazy ani na podporu svého tvrzení neposkytl další doplňující faktické informace, které by mohly uvedené závěry vyvrátit. Z toho důvodu se závěry uvedené ve 35. až 37. bodě odůvodnění potvrzují.
(40)
Po poskytnutí prozatímních informací jeden vyvážející výrobce tvrdil, že by měla být provedena úprava běžné hodnoty za propagační a motivační náklady. Vyvážející výrobce argumentoval tím, že tyto náklady nevznikly při prodeji na vývoz do Unie, přičemž měly přímý dopad na prodejní cenu na domácím trhu. Tento argument vyvážející výrobce opíral o tvrzení, že alespoň v některých případech tyto náklady mohly být vysledovány až ke specifickým prodejním transakcím na domácím trhu. Nakonec tento vyvážející výrobce argumentoval, že propagační a motivační náklady odrážejí různé úrovně obchodování na domácím trhu (kde byl glutamát sodný prodáván přímo maloobchodníkům) na jedné straně a prodeje do Unie (obchodníkům a distributorům) na straně druhé.
(41)
Šetření ukázalo, že propagační a motivační náklady byly většinou vázány na klienty, a nikoli na konkrétní prodejní transakce. Propagační a motivační náklady vznikají bez ohledu na to, zda je výrobek v konečném důsledku prodán. Kromě toho šetření ukázalo, že náklady, o nichž se tvrdilo, že byly spojeny se specifickými prodejními transakcemi, nebyly ve skutečnosti zohledněny v ceně. Na tomto základě byl učiněn závěr, že propagační a motivační náklady neměly na ceny a srovnatelnost cen vliv a toto tvrzení by mělo být zamítnuto.
(42)
Jeden vyvážející výrobce tvrdil, že glutamát sodný s velkými krystaly (velikost ok) má odlišné fyzikální vlastnosti a prodává se na odlišné obchodní úrovni než glutamát sodný dovážený do Unie. Vyvážející výrobce proto argumentoval, že glutamát sodný s velkými krystaly by měl být ze stanovení běžné hodnoty vyloučen.
(43)
Šetřením se zjistilo, že existuje několik velikostí ok: prášek, jemné, pravidelné, malé a velké. Všechny velikosti ok jsou zahrnuty do definice výrobku, neboť mají stejné základní vlastnosti, konečné využití a jsou zaměnitelné. Proto by všechny typy výrobků měly být zahrnuty do stanovení běžné hodnoty. Kromě toho se šetřením zjistilo, že různé velikosti ok nejsou nákladovým faktorem.
(44)
Šetření dále prokázalo, že odběratelé na domácím trhu, kteří nakupovali glutamát sodný ve formě velkých ok, kupovali i další velikosti ok. Žádné důkazy neprokázaly, že by rozdíl v ceně pozorovaný u glutamátu sodného o velkosti velkých ok souvisel s fyzikálními vlastnostmi nebo obchodní úrovní, neboť bylo možné tento cenový rozdíl vztáhnout k dalším prvkům, jako jsou zákazníci a zakoupené objemy. Kromě toho vyvážející výrobce nevyčíslil údajný rozdíl ve fyzikálních vlastnostech. Argumenty v tomto ohledu by proto měly být zamítnuty.
(45)
Při nedostatku jakýchkoli dalších připomínek týkajících se srovnání se potvrzují závěry, k nimž se došlo ve 39. až 46. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
4. Dumpingová rozpětí
(46)
Jelikož nebyly předloženy žádné připomínky, metodika použitá pro výpočet dumpingového rozpětí, jak je uvedena ve 47. až 48. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, se potvrzuje.
(47)
S ohledem na vyřazení některých transakcí ze stanovení vývozní ceny jednoho vyvážejícího výrobce, jak je popsáno ve 25. bodě odůvodnění, a jelikož nebyla předložena žádná další stanoviska, stanoví se tato konečná dumpingová rozpětí vyjádřená v procentech ceny CIF (náklady, pojištění, přeprava) s dodáním na hranice Unie před proclením:
Společnost
Dumpingové rozpětí
PT. Cheil Jedang Indonesia
7,2 %
PT. Miwon Indonesia
13,3 %
Všechny ostatní společnosti
28,4 %
D. ÚJMA
1. Definice výrobního odvětví Unie a výroba v Unii
(48)
Zúčastněné strany zopakovaly, že by Komise do výrobního odvětví Unie neměla zahrnovat spolupracujícího výrobce v Unii, protože vyvážející výrobce v Indonésii, který je s ním ve spojení, spolupráci odmítl. Tvrdila, že situace ohledně újmy může být tímto vztahem ovlivněna.
(49)
Dotčené strany nepředložily v tomto ohledu žádné nové informace. Zejména nedoložily svá tvrzení o tom, do jaké míry mohla být situace ohledně újmy ovlivněna. Jak je stanoveno v 53. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, v tomto případě však není třeba vylučovat spolupracujícího výrobce v Unii z výrobního odvětví Unie navzdory jeho vztahu s nespolupracujícím vyvážejícím výrobcem v Indonésii, neboť tento jediný výrobce v Unii s Komisí během šetření plně spolupracoval a byl podroben dokonalé prověrce. Proto neměla skutečnost, že vyvážející výrobce při šetření nespolupracoval, na průběh šetření žádný dopad. Tento argument by měl být proto zamítnut.
(50)
Po poskytnutí informací dotčené strany zopakovaly svůj argument, že by spolupracující výrobce v Unii neměl být zahrnut do výrobního odvětví Unie, protože vyvážející výrobce v Indonésii, který je s ním ve spojení, spolupráci odmítl. Tyto strany tvrdily, že odmítnutí spolupráce ze strany vyvážejícího výrobce ve spojení v Indonésii mohlo mít vliv na situaci týkající se újmy, kterou výrobní odvětví Unie utrpělo. V podstatě tvrdily, že ceny glutamátu sodného se dohadují na celosvětovém základě a že vzhledem k uvedenému vztahu existovalo riziko křížové kompenzace, která spočívala ve snížení cen účtovaných zákazníkům na trhu Unie a účtování vyšších cen na trhu třetí země. Odmítnutím spolupráce v rámci šetření by vyvážející výrobce ve spojení v Indonésii zbavil Komisi možnosti zkontrolovat, zda docházelo ke křížové kompenzaci.
(51)
Dotčené strany sice předložily dané tvrzení, ale nepodložily jej žádnými skutečnými důkazy. V každém případě, pokud jde o ceny účtované výrobcem z Unie jeho zákazníkům na trhu Unie, které byly během šetření ověřeny, neexistovaly žádné náznaky, že byly tyto ceny sníženy z důvodu křížové kompenzace. Naopak, jak se uvádí ve 100. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, dovozní ceny z Indonésie se během posuzovaného období snížily o 8 %, což vyvíjelo tlak na ceny na trhu Unie, takže výrobní odvětví Unie nemohlo svoje ceny zvýšit v souladu s nárůstem svých nákladů. Proto bylo výrobní odvětví Unie jako celek během posuzovaného období nuceno svoje ceny snížit. Tento argument byl proto zamítnut.
(52)
Jelikož k definici výrobního odvětví Unie a výroby v Unii nebyly předloženy žádné připomínky, byly potvrzeny závěry učiněné v 50. a 51. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Spotřeba v Unii
(53)
Po poskytnutí prozatímních informací jedna zúčastněná strana uvedla, že popis vývoje spotřeby v Unii v 55. bodě odůvodnění prozatímního nařízení byl neúplný. Především pak strana tvrdila, že pokles spotřeby od roku FY2010/2011 do roku FY2011/2012 byl způsoben tím, že byl dovoz z Vietnamu nahrazen levnějším dovozem z Indonésie, a že proto odběratelé v Unii, kteří již neočekávali zvýšení cen, prodávali své nahromaděné zásoby, v důsledku čehož celkový objem prodeje v Unii klesl.
(54)
Okolnosti uvedené dotčenou společností nebyly v rozporu se závěry uvedenými v 55. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, že pokles spotřeby v letech FY2010/2011 a FY2011/2012 byl zapříčiněn hlavně poklesem prodeje výrobního odvětví Unie na trhu Unie. Konkrétně mezi lety FY2010/2011 a FY2011/2012 poklesl prodej výrobního odvětví Unie i dovoz ze třetích zemí. Zatímco se však celkový dovoz snížil pouze o 2 % (viz 107. bod odůvodnění prozatímního nařízení), objem prodeje výrobního odvětví Unie poklesl o 16 % (72. bod odůvodnění prozatímního nařízení). Pokles objemu prodeje výrobního odvětví Unie se časově shodoval s poklesem objemu výroby výrobního odvětví Unie, jak se uvádí v tabulce v 68. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(55)
Jak ale ukazuje tabulka ve 104. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, dovoz z Vietnamu v letech FY2010/2011 a FY2011/2012 vzrostl, na rozdíl od toho, co tvrdí zúčastněná strana, zatímco dovoz z ostatních třetích zemí, např. z Brazílie, během stejného období poklesl téměř o 60 %. Zjištění proto nepotvrdila domněnku, že byl dovoz z Vietnamu nahrazen dovozem z Indonésie.
(56)
Dotčená strana navíc nedoložila své tvrzení, že uživatelé nahromadili před posuzovaným obdobím zásoby, které ve zvýšeném množství prodávali, když se zvýšil dovoz z Indonésie. Ani tato tvrzení nemohla být během šetření potvrzena. Tvrzení zúčastněné strany v tomto ohledu by proto měla být zamítnuta.
(57)
Vzhledem k tomu, že nebyly předloženy žádné další připomínky týkající se spotřeby v Unii, byly potvrzeny závěry, k nimž se došlo v 52. až 55. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
3. Dovoz z dotčené země
(58)
Vzhledem k tomu, že nebyly předloženy žádné další připomínky týkající se dovozu z dotčené země, byly potvrzeny závěry, k nimž se došlo v 56. až 66. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
4. Hospodářská situace výrobního odvětví Unie
(59)
Jedna zúčastněná strana tvrdila, že ačkoli objem výroby a využití kapacity během posuzovaného období klesly, bylo tomu pouze důsledkem výrazného zvýšení před uvedeným obdobím. Tato strana tvrdila, že snížení v posuzovaném období nelze považovat za negativní vývoj a že nesvědčí o újmě. Při posuzování vývoje ukazatelů újmy se nicméně zohledňují pouze tendence zjištěné během posuzovaného období. V projednávaném případě neexistuje žádný platný důvod pro odchylku od této praxe a pro posuzování vývoje ukazatelů újmy během delšího období. Tento argument by se měl proto zamítnout.
(60)
Tatáž zúčastněná strana tvrdila, že náklady výrobního odvětví Unie se mohly zvýšit případným zahrnutím vedlejších produktů, což by také ovlivnilo ziskovost. Toto tvrzení bylo nepravdivé. Výrobní náklady výrobního odvětví Unie, včetně vedlejších produktů, byly podrobeny ověření, přičemž byla uspokojivě doložena úplnost a správnost nákladů. Toto tvrzení by proto mělo být zamítnuto.
(61)
Vzhledem k tomu, že nebyly předloženy žádné další připomínky týkající se vývoje ukazatelů újmy, byly potvrzeny závěry, k nimž se dospělo v 67. až 93. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
5. Závěr týkající se újmy
(62)
Jedna zúčastněná strana uvedla, že ne všechny ukazatele újmy vykazovaly klesající tendenci a že výskyt záporné tendence v případě jen několika ukazatelů újmy nestačí pro vyvození závěru, že výrobní odvětví Unie utrpělo podstatnou újmu.
(63)
Podle čl. 3 odst. 5 základního nařízení nemusí všechny ukazatele újmy svědčit o nepříznivých tendencích, aby mohl být učiněn závěr o existenci újmy. Tvrzení bylo navíc nesprávné, jelikož šetření ukázalo, že téměř všechny ukazatele újmy vykazovaly během posuzovaného období zápornou tendenci. Tvrzení by se proto mělo zamítnout.
(64)
Na základě výše uvedeného a vzhledem k tomu, že nebyly předloženy žádné další připomínky, potvrzuje Komise závěry učiněné v 94. až 96. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, tj. že výrobnímu odvětví Unie byla způsobena podstatná újma ve smyslu č. 3 odst. 5 základního nařízení.
E. PŘÍČINNÉ SOUVISLOSTI
1. Vliv dumpingového dovozu
(65)
Jedna strana tvrdila, že vzhledem ke zjištěním uvedeným v 66. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, tedy že se vážené průměrné rozpětí cenového podbízení indonéského dovozu během období šetření pohybovalo mezi 0 % a 5 %, nemohl tento dovoz způsobit újmu, kterou výrobní odvětví Unie utrpělo, neboť nemohl vyvíjet na trhu Unie žádný cenový tlak.
(66)
Toto tvrzení však nedokládají skutečnosti, jež byly zjištěny během šetření. Jak je uvedeno v 99. a 100. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, objem dumpingového dovozu z Indonésie během posuzovaného období výrazně vzrostl, a to jak v absolutních hodnotách, tak co se týče podílu na trhu. Tento nárůst se odehrál ve stejné době jako pokles objemu prodeje a snížení podílu výrobního odvětví Unie na trhu. Dovoz v tak značném množství donutil výrobní odvětví Unie snížit své prodejní ceny, aby je sladilo s úrovní cen indonéského dovozu. V důsledku toho bylo zjištěné rozpětí cenového podbízení skutečně nízké. Zároveň však výrobní odvětví Unie nemohlo své ceny stanovit v souladu se zvyšováním nákladů, což vedlo ke značnému poklesu jeho ziskovosti během posuzovaného období. To potvrzuje rozsah zjištěných rozpětí újmy, která se pohybují mezi 24,9 % a 47,0 %, jak je uvedeno ve 125. bodě odůvodnění níže. Tento argument by měl být proto zamítnut.
(67)
Vzhledem k tomu, že nebyly předloženy žádné další připomínky týkající se vlivu dumpingového dovozu, byly potvrzeny závěry, k nimž se došlo v 98. až 101. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Vliv dalších faktorů
2.1. Vliv dovozu z Číny
(68)
Dvě zúčastněné strany tvrdily, že v rozporu se závěry ve 103. bodě odůvodnění prozatímního nařízení měl čínský dovoz negativní dopad na prodejní ceny výrobního odvětví Unie, a přispěl tedy k podstatné újmě.
(69)
V absolutních číslech zůstal objem dovozu z Číny během posuzovaného období na nízké úrovni, jak je uvedeno ve 102. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Navíc, pokud se vezmou v úvahu antidumpingová cla, byly dovozní ceny vyšší než prodejní ceny výrobního odvětví Unie a rovněž vyšší než indonéské dovozní ceny. Tvrzení, že čínský dovoz přispěl k podstatné újmě, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie, bylo s ohledem na objemy a ceny dovozu z Číny zamítnuto.
(70)
Byly proto potvrzeny závěry, k nimž se došlo ve 102. a 103. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
2.2. Dovoz z jiných třetích zemí
(71)
Jelikož ke vlivu dovozu z jiných třetích zemí nebyly předloženy žádné připomínky, byly potvrzeny závěry učiněné ve 104. až 108. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
2.3. Vývoj spotřeby v Unii
(72)
Po poskytnutí prozatímních informací jedna zúčastněná strana tvrdila, že pokles prodeje výrobního odvětví Unie se časově shodoval s poklesem spotřeby v Unii, který byl proto hlavní příčinou podstatné újmy, kterou výrobní odvětví Unie utrpělo.
(73)
Jak je uvedeno ve 109. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, pokles spotřeby činil pouze 2 %, zatímco pokles objemu prodeje výrobního odvětví Unie dosahoval během posuzovaného období výše 17 %. Pokles spotřeby proto nemůže vysvětlit mnohem vyšší pokles objemu prodeje. Dovoz z Indonésie navíc vzdor klesající spotřebě vzrostl. Toto tvrzení by proto mělo být zamítnuto.
(74)
Jelikož nebyla v tomto ohledu předložena žádná další připomínka, byl potvrzen závěr učiněný ve 109. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
2.4. Vývozní výkonnost výrobního odvětví Unie
(75)
Jelikož ke vlivu vývozní výkonnosti výrobního odvětví Unie nebyly předloženy žádné připomínky, byly potvrzeny závěry učiněné ve 110. až 112. bodě odůvodnění.
2.5. Údajná neefektivnost výrobního odvětví Unie
(76)
Po poskytnutí prozatímních informací dvě strany zopakovaly, že příčinou újmy, kterou výrobní odvětví Unie utrpělo, byla údajná neefektivnost výrobního procesu výrobního odvětví Unie, včetně neúčinného využívání zdrojů ze strany tohoto odvětví.
(77)
Tyto strany neupřesnily povahu údajné neefektivnosti. Jak je stanoveno ve 113. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, šetření neodhalilo žádnou potenciální neefektivnost výrobního odvětví Unie a tvrzení v tomto ohledu byla zamítnuta.
(78)
Po poskytnutí informací zúčastněná strana zopakovala svá tvrzení týkající se neefektivnosti výrobního odvětví Unie. Daná strana v této souvislosti tvrdila, že odstávky výroby kvůli údržbě, začlenění její bývalé přidružené společnosti, zvýšení nákladů práce a nadcházející významné investice a jejich vliv na situaci výrobního odvětví Unie nebyly předmětem šetření.
(79)
Na rozdíl od toho, co tvrdila tato strana, Komise ve skutečnosti výše uvedené faktory analyzovala, jak se uvádí v 94. až 96. bodě odůvodnění (odstávky kvůli údržbě), v 89. a 90. bodě odůvodnění (začlenění bývalé přidružené společnosti), v 91. bodě odůvodnění (náklady práce) a v 82. a 83. bodě odůvodnění (investice) níže, tyto faktory ale nepoukazovaly na žádnou potenciální neefektivnost výrobního odvětví Unie. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(80)
Jelikož k výše uvedenému nebyla předložena žádná další připomínka, byl potvrzen závěr učiněný ve 113. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
2.6. Finanční krize
(81)
Jelikož k dopadu finanční krize nebyly vzneseny žádné připomínky, byl potvrzen 114. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2.7. Investice a regulační požadavky EU týkající se bezpečnosti
(82)
Po poskytnutí prozatímních informací jedna zúčastněná strana tvrdila, že újmu způsobila vysoká úroveň investic ze strany výrobního odvětví Unie. Tato strana argumentovala, že není důležité, zda jsou investice nezbytné, neboť by se měl analyzovat pouze jejich vliv na situaci výrobního odvětví Unie a zejména jejich dopad na ziskovost výrobního odvětví Unie.
(83)
Tato strana nevysvětlila, do jaké míry mohly mít investice výrobního odvětví Unie dopad na jeho ziskovost. Jak je popsáno ve 116. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, investice výrobního odvětví Unie byly založeny na odůvodněných obchodních rozhodnutích a nelze je považovat za nepřiměřené. Investiční náklady se navíc v průběhu času odepisují a jako takové nemohly mít žádný významný dopad na ziskovost výrobního odvětví Unie. Tvrzení zúčastněné strany v tomto ohledu byla proto zamítnuta.
(84)
Po zveřejnění informací tato zúčastněná strana zopakovala svoje tvrzení, že újma byla způsobena regulačními požadavky na bezpečnost a vysokou mírou investic výrobního odvětví Unie uskutečněných v zájmu splnění takových požadavků. Zopakovala též, že skutečnost, že tato rozhodnutí byla přiměřenými obchodními rozhodnutími a že při analýze by se měl zohlednit jen vliv na ziskovost, nebyla relevantní. V této souvislosti nakonec tvrdila, že skutečnost, že investiční náklady se v průběhu času odepisují, není relevantní.
(85)
Na rozdíl od toho, co tato strana tvrdila, se při hodnocení zohlednil vliv provedených investic na ziskovost výrobního odvětví Unie. Odpisy investičních nákladů jsou nákladovým faktorem, který je z hlediska stanovení ziskovosti relevantní, a proto se musí zohlednit. Tento argument byl proto zamítnut.
(86)
Jelikož k vlivu investic a regulačních požadavků EU týkajících se bezpečnosti nebyly předloženy žádné připomínky, byly potvrzeny závěry učiněné ve 115. až 116. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
2.8. Ceny surovin a další náklady
2.8.1. Výrobní náklady
(87)
Jedna zúčastněná strana tvrdila, že ziskovost poklesla vlivem souběžného zvýšení výrobních nákladů obecně. Proto je újma způsobena tímto zvýšením výrobních nákladů spíše než dovozem z Indonésie.
(88)
Jak je uvedeno ve 100. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, zvýšení výrobních nákladů se kvůli cenovému tlaku ze strany indonéského dovozu glutamátu sodného nemohlo promítnout do prodejní ceny. Klesající ziskovost byla tedy způsobena hlavně nárůstem dumpingového dovozu a tento argument by měl být zamítnut.
2.8.2. Začlenění bývalé přidružené společnosti
(89)
Tatáž zúčastněná strana tvrdila, že nebyl dostatečně analyzován vliv začlenění bývalé přidružené společnosti na ziskovost výrobního odvětví Unie. Tato strana tvrdila, že toto začlenění mělo negativní dopad na ziskovost, a proto způsobilo újmu, kterou výrobní odvětví Unie utrpělo.
(90)
Komise dále prošetřila dopad začlenění bývalé přidružené společnosti na příslušné ukazatele újmy, jako jsou náklady výroby, zaměstnanost, investice a ziskovost. Je třeba poznamenat, že přidružená společnost byla zapojena pouze do prodeje dotyčného výrobku. Bylo zjištěno, že výrobní odvětví Unie bylo během rozpočtového roku, v němž došlo k začlenění (FY2011/2012), ziskové. Následující rozpočtový rok (FY2012/2013) byla ziskovost záporná. To se však časově shodovalo se zvýšením objemu dovozu z Indonésie, který se ve skutečnosti během téhož roku zdvojnásobil. Na tomto základě analýza nepotvrdila, že by začlenění bývalé přidružené společnosti mělo významný negativní dopad na ziskovost, a tvrzení v tomto ohledu by proto měla být zamítnuta.
2.8.3. Náklady práce
(91)
Některé zúčastněné strany tvrdily, že újmu, kterou výrobní odvětví Unie utrpělo, zapříčinilo zvýšení mzdových nákladů. Zatímco růst celkových nákladů je rovněž způsoben zvýšením nákladů práce během posuzovaného období, šetření ukázalo, že dopad zvýšení nákladů na pracovní sílu na celkové náklady výroby nebyl významný (přesný údaj nelze uvést z důvodu jeho důvěrné povahy). Na tomto základě nelze nárůst nákladů práce považovat za příčinu podstatné újmy, kterou výrobní odvětví Unie utrpělo, a tvrzení v tomto ohledu by měla být zamítnuta.
(92)
V návaznosti na zveřejnění informací jedna zúčastněná strana tvrdila, že náklady práce by se neměly posuzovat izolovaně, ale měl by se zohlednit dopad zvýšení jednotlivých nákladových položek jako celek.
(93)
Jak se uvádí v 87. a 88. bodě odůvodnění, Komise zvýšení výrobních nákladů jako celku posoudila, a proto byl argument v této souvislosti zamítnut.
2.8.4. Odstávky kvůli údržbě
(94)
Po poskytnutí prozatímních informací jedna zúčastněná strana tvrdila, že pokles výroby a prodeje lze připsat na vrub odstávkám výrobního odvětví Unie kvůli údržbě, které způsobily pokles objemu prodeje. Proto by snížení výroby a objemu prodeje výrobního odvětví Unie nemělo být přičítáno dovozu z Indonésie.
(95)
Šetření ukázalo, že pokles výroby mezi FY2012/2013 a obdobím šetření skutečně časově korespondoval s prodlouženou odstávkou výroby kvůli údržbě, ta však byla prováděna pouze ve snaze snížit vysoké zásoby v důsledku klesajícího prodeje za předchozí roky posuzovaného období.
(96)
Proto byl pokles výroby a prodeje důsledkem nárůstu dumpingového dovozu glutamátu sodného z Indonésie a tento argument by měl být zamítnut.
(97)
Po zveřejnění informací další zúčastněná strana zopakovala svoje tvrzení, že ujmu lze připsat na vrub odstávkám kvůli údržbě a že je nepodstatné, zda byly tyto odstávky zapotřebí či nikoli. Tato strana tvrdila, že by se měl zohlednit dopad těchto odstávek na ziskovost výrobního odvětví Unie.
(98)
Jak se uvádí v 95. a 96. bodě odůvodnění, odstávky kvůli údržbě byly důsledkem klesajícího prodeje, který byl sám o sobě důsledkem nárůstu dumpingového dovozu z Indonésie. Dovoz z Indonésie proto skutečně způsobil odstávky kvůli údržbě, které z tohoto důvodu nelze posuzovat izolovaně ani považovat za přerušení příčinné souvislosti mezi tímto dovozem a způsobenou újmou. Argument dotčené zúčastněné strany byl proto zamítnut.
2.8.5. Oslabení indonéské rupie
(99)
Po poskytnutí prozatímních informací jedna zúčastněná strana tvrdila, že vyvážející výrobci získali komparativní výhodu vlivem oslabení indonéské rupie v období mezi lednem 2012 a lednem 2014, které nesouviselo s jejich rozhodnutími o cenách. Tato strana tvrdila, že by měl být prošetřen dopad tohoto faktoru.
(100)
V této souvislosti je třeba připomenout, že pravděpodobný vliv dumpingového dovozu na ceny výrobního odvětví Unie se v podstatě zkoumá zjištěním cenového podbízení, cenového propadu a stlačení cen. Za tímto účelem se porovnávají dumpingové vývozní ceny a prodejní ceny výrobního odvětví Unie, přičemž vývozní ceny použité pro výpočet újmy je třeba někdy přepočítat na jinou měnu v zájmu vytvoření srovnatelného základu. Proto použití směnných kurzů v této souvislosti pouze zajišťuje, aby byl cenový rozdíl zjištěn na srovnatelném základě. Z toho je zřejmé, že směnný kurz nemůže být považován za faktor způsobující výrobnímu odvětví Unie újmu, jelikož je neoddělitelně spjat s dovozem samým. Tento argument je proto třeba zamítnout.
2.8.6. Závěry
(101)
Jelikož k vlivu nákladů surovin a dalších nákladů nebyly předloženy žádné připomínky, byly potvrzeny závěry učiněné ve 117. až 120. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
3. Závěr týkající se příčinné souvislosti
(102)
Vzhledem k tomu, že nebyly předloženy žádné další připomínky týkající se příčinné souvislosti, byly potvrzeny závěry, k nimž se došlo ve 121. až 125. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
F. ZÁJEM UNIE
1. Zájem výrobního odvětví Unie
(103)
Jelikož k zájmu výrobního odvětví Unie nebyly vzneseny žádné připomínky, byl potvrzen 127. až 129. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Zájem dovozců a obchodních společností
(104)
Jelikož k zájmu dovozců a obchodníků, kteří nejsou ve spojení, nebyly vzneseny žádné připomínky, byl potvrzen 130. až 132. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
3. Zájem uživatelů
(105)
Po poskytnutí prozatímních informací jeden uživatel zopakoval své tvrzení popsané ve 140. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, podle něhož spotřeba glutamátu sodného v Unii dle očekávání významně vzroste, zejména kvůli zákazu, který EU uvalila na fosforečnany a jiné sloučeniny fosforu, které budou údajně nahrazeny glutamátem sodným používaným pro nepotravinářské odvětví. Tento uživatel dále argumentoval, že kapacita výrobního odvětví Unie by nedostačovala k uspokojení rostoucí poptávky na trhu Unie. Tato strana dále tvrdila, že nárůst spotřeby bude pro výrobní odvětví Unie prospěšný, neboť bude moci zvýšit svůj objem prodeje. Stejný uživatel zopakoval své tvrzení, že nebude k dispozici dostatek alternativních zdrojů dodávek, a to zejména proto, že výrobci z jiných třetích zemí tvoří součást stejné skupiny společností jako výrobní odvětví Unie, a proto nebudou zásobovat trh Unie.
(106)
Jak se nastiňuje ve 141. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, je obtížné předvídat budoucí dopad nového regulačního rámce Unie týkajícího se zákazu fosforečnanů a dalších sloučenin fosforu na výrobní odvětví Unie. Dotyčná strana konkrétně neposkytla žádné informace nebo důkazy o tom, zda a do jaké míry tato událost zvýší poptávku po glutamátu sodném v Unii.
(107)
Šetření ukázalo, že výrobní odvětví Unie má volnou kapacitu a bude schopno objem své výroby zvýšit a alespoň částečně tak zvýšenou poptávku na trhu Unie uspokojit. Celková kapacita Unie během období šetření překročila celkovou spotřebu v Unii.
(108)
Pokud jde o alternativní zdroje dodávek, jak již bylo uvedeno ve 147. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, šetřením bylo zjištěno, že výroba glutamátu sodného existuje v několika třetích zemích. Na začátku posuzovaného období, tedy v roce FY2010/2011, byl podíl dovozu z jiných třetích zemí (například Brazílie, Vietnamu a Koreje) značný a poklesl teprve tehdy, když vzrostl dovoz za nízké ceny z Indonésie. Při šetření bylo rovněž zjištěno, že v několika třetích zemích působí dodavatelé, kteří nepatří do stejné skupiny jako výrobní odvětví Unie. Dovoz z jiných třetích zemí by mohl pokračovat, pokud by se na trhu Unie obnovily rovné podmínky.
(109)
Tvrzení v tomto ohledu by proto měla být zamítnuta.
(110)
V návaznosti na konečné zveřejnění táž zúčastněná strana zopakovala svoje tvrzení, že poptávka po glutamátu sodném v Unii se výrazně zvýší v důsledku budoucího zákazu fosfátů a že výrobní odvětví Unie nebude schopné tuto rostoucí poptávku v Unii uspokojit. Tato strana však nepředložila žádné nové informace ani konkrétní důkazy, a proto bylo toto tvrzení zamítnuto.
(111)
Táž zúčastněná strana rovněž po konečném zveřejnění tvrdila, že Komise nezohlednila procentuální podíl, který glutamát sodný představuje v rámci celkových nákladů na detergenty. Příslušná strana však nepředložila žádný nový prvek, který by odporoval zjištěním uvedeným ve 138. a 139. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, podle nichž bude možný dopad opatření na tuto společnost omezený. Tento argument byl proto zamítnut.
(112)
Táž zúčastněná strana na závěr tvrdila, že se nezohlednily dodatečné náklady pro nepotravinářský průmysl a uživatele nepotravinářských výrobků. Nepředložila však žádné nové informace ani důkazy, a proto bylo toto tvrzení zamítnuto.
(113)
Další uživatel tvrdil, že dopad opatření proti Indonésii a Číně na uživatele by se měl posuzovat společně.
(114)
Dopad obou opatření na uživatele byl analyzován zejména v souvislosti s dostupností alternativních zdrojů dodávek ve 147. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Jak bylo uvedeno ve 108. bodě odůvodnění, tato analýza ukázala, že existuje řada třetích zemí s potenciálem vyvážet glutamát sodný do Unie. Tyto třetí země byly na trhu Unie přítomny předtím, než do Unie ve zvýšeném množství vstoupil dumpingový dovoz z Indonésie.
(115)
Tvrdilo se, že uživatelé nejsou, vzhledem k vysoké konkurenci na trhu Unie s hotovými potravinovými výrobky, schopni přenést dodatečné náklady antidumpingového cla na konečné spotřebitele.
(116)
Jak se uvádí ve 135. až 137. bodě prozatímního nařízení, pokud jde o odvětví potravin a nápojů, glutamát sodný představuje pouze asi 5 % celkových nákladů výrobků obsahujících glutamát sodný, vyráběných spolupracujícími společnostmi. Zjistilo se, že tyto společnosti jsou ziskové. Zúčastněná strana neposkytla žádné informace, které by tato zjištění popíraly. Proto byly potvrzeny závěry uvedené ve 136. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, že opatření budou mít na tyto společnosti pouze omezený dopad, a tvrzení učiněné v tomto ohledu by mělo být zamítnuto.
4. Zájem dodavatelů surovin
(117)
Po poskytnutí prozatímních informací dva dodavatelé zpochybnili závěr uvedený ve 143. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, přičemž tvrdili, že zánik výrobního odvětví Unie by měl významný dopad na jejich obchodní činnost. Tito dodavatelé argumentovali, že vliv případného zastavení výroby glutamátu sodného ze strany výrobního odvětví Unie by měl negativní dopad na jejich celkový obchod, neboť závody na výrobu cukru musí neustále produkovat určité množství cukrového sirupu a melasy, jejichž hlavním odběratelem je výrobní odvětví Unie. Pokud by cukr v těchto formách zůstal neprodán, mohlo by to ovlivnit celkovou efektivnost příslušného závodu.
(118)
Tato tvrzení však nebyla doložena, a nemohla být proto zohledněna.
5. Další argumenty
(119)
Po poskytnutí prozatímních informací jedna zúčastněná strana zopakovala své připomínky ohledně údajného dominantního postavení výrobního odvětví Unie, a tvrdila, že uložením opatření na glutamát sodný by výrobní odvětví Unie mělo na trhu Unie komparativní výhodu. Nebyly však předloženy žádné nové důkazy, které by tato tvrzení podpořily. Závěry učiněné ve 145. bodě odůvodnění prozatímního nařízení byly proto potvrzeny a tvrzení učiněné v tomto ohledu by mělo být zamítnuto.
6. Závěr týkající se zájmu Unie
(120)
Vzhledem k tomu, že nebyly předloženy žádné další připomínky týkající se zájmu Unie, byly potvrzeny závěry, k nimž se dospělo ve 126. až 148. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
G. KONEČNÁ ANTIDUMPINGOVÁ OPATŘENÍ
1. Úroveň odstranění újmy (rozpětí újmy)
(121)
Po poskytnutí prozatímních informací jedna zúčastněná strana zpochybnila výpočet cílového zisku použitý k určení úrovně pro odstranění újmy, jak je uvedeno ve 151. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Tato strana tvrdila, že přiměřenou úrovní zisku související s trhem, založenou na čistém ziskovém rozpětí před zdaněním výrobců glutamátu sodného ve dvou asijských zemí dosaženém v roce 2013, by bylo ziskové rozpětí ve výši 3 % až 5 %.
(122)
Ziskové rozpětí použité při určení úrovně pro odstranění újmy odpovídalo ziskovému rozpětí, jehož by mohlo výrobní odvětví Unie přiměřeně dosáhnout za obvyklých podmínek hospodářské soutěže. Jak je uvedeno ve 151. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, vliv dumpingového dovozu z Indonésie začal působit až během třetího roku posuzovaného období. Proto se považovalo za vhodné stanovit ziskové rozpětí na základě prvních dvou let posuzovaného období.
(123)
Vzhledem k tomu, že nebyly předloženy žádné další připomínky týkající se úrovně pro odstranění újmy, byly potvrzeny závěry, k nimž se došlo ve 150. až 152. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Konečná opatření
(124)
Vzhledem k závěrům, k nimž se dospělo ohledně dumpingu, újmy, příčinných souvislostí a zájmu Unie a v souladu s čl. 9 odst. 4 základního nařízení, by mělo být uloženo konečné antidumpingové clo na dovoz dotčeného výrobku, a to na úrovni rozpětí újmy podle pravidla nižšího cla. V tomto případě byla revidována individuální celní sazba jednoho vyvážejícího výrobce po poskytnutí prozatímních informací, neboť některé transakce byly ze stanovení vývozní ceny vyřazeny.
(125)
Na základě výše uvedeného je sazba cel, která budou uložena, stanovena takto:
Země
Společnost
Dumpingové rozpětí
(v %)
Rozpětí újmy
(%)
Konečné antidumpingové clo
(%)
Indonésie
PT. Cheil Jedang Indonesia
7,2
[24,9-40,2]
7,2
Indonésie
PT. Miwon Indonesia
13,3
[27,9-43,6]
13,3
Indonésie
Všechny ostatní společnosti
28,4
[31,4-47,0]
28,4
(126)
Sazby antidumpingových cel pro individuální společnosti uvedené v tomto nařízení byly stanoveny na základě zjištění tohoto šetření. Odrážejí proto situaci zjištěnou během tohoto šetření s ohledem na tyto společnosti. Tyto celní sazby jsou výlučně použitelné na dovoz dotčeného výrobku pocházejícího z dotčené země a vyráběného uvedenými právnickými osobami. Na dovážený dotčený výrobek vyrobený jakoukoli jinou společností, která není konkrétně uvedena v normativní části tohoto nařízení pod svým názvem a adresou, včetně subjektů ve spojení s těmito konkrétně uvedenými společnostmi, by měla být uvalena celní sazba platná pro „všechny ostatní společnosti“. Neměla by se na ně vztahovat žádná z uvedených antidumpingových celních sazeb pro individuální společnosti.
(127)
Pokud společnost následně změní název svého subjektu, může požádat o uplatnění těchto individuálních antidumpingových celních sazeb. Taková žádost musí být zaslána Komisi (4). Žádost musí obsahovat veškeré příslušné informace umožňující prokázat, že daná změna nemá vliv na právo dotyčné společnosti využívat celní sazbu, která se na ni vztahuje. Pokud změna názvu společnosti nemá vliv na její právo využívat celní sazbu, která se na ni vztahuje, bude oznámení o změně názvu zveřejněno v Úředním věstníku Evropské unie.
(128)
Za účelem minimalizace rizika obcházení těchto opatření, které vzhledem k velkému rozdílu mezi celními sazbami hrozí, je nutné přijmout zvláštní opatření, která umožní zajistit uplatňování individuálních antidumpingových cel. Společnosti, na něž se vztahují antidumpingové celní sazby pro individuální společnosti, musí celním orgánům členských států předložit platnou obchodní fakturu. Faktura musí splňovat požadavky stanovené v příloze. Na dovoz, k němuž není přiložena taková faktura, se vztahuje antidumpingové clo platné pro „všechny ostatní společnosti“.
(129)
Aby bylo zajištěno řádné vymáhání antidumpingového cla, nebude se antidumpingové clo pro všechny ostatní společnosti vztahovat pouze na vyvážející výrobce, kteří při tomto šetření nespolupracovali, ale i na výrobce, kteří v období šetření neuskutečnili žádný vývoz do Unie.
3. Konečný výběr prozatímních cel
(130)
Vzhledem ke zjištěným dumpingovým rozpětím a k úrovni újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie by částky zajištěné v podobě prozatímního antidumpingového cla uloženého prozatímním nařízením měly být s konečnou platností vybrány.
(131)
Výbor zřízený podle čl. 15 odst. 1 základního nařízení stanovisko nepředložil,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
1. Ukládá se konečné antidumpingové clo na dovoz glutamátu sodného, v současnosti vedeného pod kódem KN ex 2922 42 00 (kód TARIC 2922420010) a pocházejícího z Indonésie.
2. Sazby konečného antidumpingového cla použitelné na čistou cenu s dodáním na hranice Unie před proclením jsou pro výrobek popsaný v odstavci 1 a vyrobený společnostmi uvedenými v tabulce stanoveny takto:
Společnost
Konečné antidumpingové clo (v %)
Doplňkový kód TARIC
PT. Cheil Jedang Indonesia
7,2
B961
PT. Miwon Indonesia
13,3
B962
Všechny ostatní společnosti
28,4
B999
3. Uplatnění individuálních sazeb antidumpingového cla stanovených pro společnosti uvedené v odstavci 2 je podmíněno předložením platné obchodní faktury, která splňuje požadavky stanovené v příloze II, celním orgánům členských států. Není-li taková faktura předložena, použije se celní sazba platná pro „všechny ostatní společnosti“.
4. Není-li stanoveno jinak, použijí se platné celní předpisy.
Článek 2
Částky zajištěné prostřednictvím prozatímního antidumpingového cla podle prováděcího nařízení (EU) č. 904/2014 se vyberou s konečnou platností.
Článek 3
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 21. ledna 2015.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/84
z dnia 21 stycznia 2015 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz glutaminianu monosodowego pochodzącego z Indonezji
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1. Środki tymczasowe
(1)
Komisja Europejska („Komisja”) nałożyła, rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 904/2014 (2) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”), od dnia 22 sierpnia 2014 r. tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz glutaminianu monosodowego pochodzącego z Indonezji.
(2)
Postępowanie zostało wszczęte w dniu 29 listopada 2013 r. w związku ze skargą złożoną w dniu 16 października 2013 r. przez Ajinomoto Foods Europe SAS („skarżący”), jedynego producenta glutaminianu monosodowego na obszarze Unii, reprezentującego zatem 100 % unijnej produkcji glutaminianu monosodowego ogółem.
(3)
Jak wskazano w motywie 20 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r. („okres objęty dochodzeniem”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od dnia 1 kwietnia 2010 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).
2. Dalsze postępowanie
(4)
Po ujawnieniu istotnych faktów i ustaleń, na podstawie których nałożono tymczasowe cło antydumpingowe („ujawnienie tymczasowych ustaleń”), szereg zainteresowanych stron przedłożyło oświadczenia w formie pisemnej, przedstawiające ich opinie w sprawie tymczasowych ustaleń. Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, umożliwiono wypowiedzenie się w formie ustnej.
(5)
Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone przez Komisję, która w stosownych przypadkach zmieniła tymczasowe ustalenia.
(6)
Komisja poinformowała wszystkie strony o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzała nałożyć ostateczne cło antydumpingowe na przywóz glutaminianu monosodowego pochodzącego z Indonezji, a także ostatecznie pobrać kwoty zabezpieczone w postaci cła tymczasowego („ujawnienie ostatecznych ustaleń”). Wszystkim stronom wyznaczono okres, w którym mogły zgłaszać uwagi na temat ujawnienia ostatecznych ustaleń.
(7)
Uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone i w stosownych przypadkach uwzględnione.
3. Kontrola wyrywkowa
(8)
Wobec braku uwag dotyczących metody kontroli wyrywkowej importerów niepowiązanych potwierdza się tymczasowe ustalenia zawarte w motywach od 7 do 19 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
(9)
Jak wskazano w motywie 21 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, produkt objęty postępowaniem to glutaminian monosodowy („MSG”) pochodzący z Indonezji, objęty obecnie kodem CN ex 2922 42 00 („produkt objęty postępowaniem”). MSG to dodatek do żywności, stosowany głównie jako substancja wzmacniająca smak i zapach zup, wywarów, dań rybnych i mięsnych, mieszanek przypraw i potraw gotowych do spożycia. Produkowany jest w postaci białych, bezzapachowych kryształków o niejednakowej wielkości. Stosowany jest także w przemyśle chemicznym do zastosowań innych niż spożywcze, np. w detergentach. MSG jest dostępny w opakowaniach różnej wielkości, od opakowań detalicznych zawierających 0,5 g do worków o zawartości 1 000 kg. Mniejsze opakowania sprzedawane są prywatnym konsumentom przez sprzedawców detalicznych, zaś większe opakowania, zawierające 20 kg i więcej, przeznaczone są dla użytkowników przemysłowych. Ponadto istnieją rodzaje MSG o różnym stopniu czystości. Wielkość opakowania lub stopień czystości nie mają jednak żadnego wpływu na właściwości glutaminianu monosodowego.
(10)
Wobec braku jakichkolwiek uwag dotyczących produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego potwierdza się wnioski przedstawione w motywach od 21 do 25 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
C. DUMPING
1. Wartość normalna
(11)
Wobec braku innych uwag dotyczących wartości normalnej potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach od 26 do 31 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2. Cena eksportowa
(12)
Obaj współpracujący indonezyjscy producenci eksportujący powtórzyli swoje stwierdzenia, że ceny sprzedaży naliczane ich przedsiębiorstwom powiązanym są ustalane według warunków rynkowych i że w celu określenia ceny eksportowej należy się oprzeć na cenie sprzedaży, jaką nalicza spółka dominująca w Indonezji pierwszemu klientowi powiązanemu, a nie na konstruowanej cenie eksportowej.
(13)
Na poparcie powyższego argumentu obu producentów eksportujących wskazało, że nie ma dowodów dotyczących wzajemnej kompensacji w zakresie produktów lub innych poniesionych kosztów między spółką dominująca w Indonezji i jej przedsiębiorstwami powiązanymi. Wnioski zawarte w motywie 37 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych nie powinny być zatem oparte na tych elementach.
(14)
Jeden producent eksportujący stwierdził ponadto, że jego przedsiębiorstwo powiązane w Unii nie było importerem, lecz pośrednikiem, który odsprzedawał produkt w Unii przed odprawą celną. Ten producent eksportujący utrzymywał, że cena transferowa stosowana między przedsiębiorstwami powiązanymi nie osiągała poziomu umożliwiającego importerom powiązanym osiągnięcie rozsądnego zysku, a zatem na tej podstawie wnioski przedstawione w motywie 37 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych nie były właściwe.
(15)
Na początek należy zauważyć, że sam fakt występowania powiązań między eksporterem i importerem jest wystarczający, by Komisja mogła traktować rzeczywiste ceny eksportowe jako niewiarygodne, ponieważ istnienie powiązań między eksporterem i importerem jest jednym z wielu powodów, dla których rzeczywiste ceny eksportowe mogą być uważane za niewiarygodne. Ze względu na powiązania między dostawcą i importerem ceny naliczane przez dostawcę jego przedsiębiorstwu powiązanemu w Unii są cenami transferowymi, które nie wynikają z negocjacji na zasadach rynkowych stosowanych zazwyczaj między przedsiębiorstwami niezależnymi. Ponadto oczywiste jest, że koszty związane z działaniami przedsiębiorstwa powiązanego i marża zysku, którą takie przedsiębiorstwo faktycznie osiąga, pomniejszają kwotę uzyskiwaną przez producenta eksportującego, w zakresie, w jakim takie koszty są zazwyczaj ponoszone przez importera.
(16)
Co więcej, w odniesieniu do obecnej sprawy dochodzenie wykazało, że wymienione przedsiębiorstwa powiązane nie osiągały stabilnej marży zysku w Unii. W tym względzie należy najpierw zauważyć, że marża zysku współpracującego importera niepowiązanego nie mogła być wykorzystana z uwagi na jej poufny charakter, a zatem nie mogła być ujawniona konkurentom. W związku z powyższym jako punkt odniesienia wykorzystano marżę zysku (3) z poprzedniego dochodzenia dotyczącego innego produktu chemicznego wytwarzanego przez podobny przemysł i przywożonego do Unii w podobnych do obecnego przypadku okolicznościach. Ta marża zysku jest najbardziej obiektywną podstawą do skutecznego oszacowania wolnorynkowej ceny eksportowej. Została ona ustalona na poziomie 5 %. Jako, że zysk osiągnięty przez przedsiębiorstwa powiązane w Unii jest znacznie niższy od tego poziomu oraz w świetle zmienności takiego zysku, cena transferowa nie mogła być uważana za wiarygodną podstawę.
(17)
Co więcej, dowód wykazujący, że faktycznie miała miejsce wzajemna kompensacja niektórych powstałych kosztów, które są zazwyczaj ponoszone przez importera, lecz płacone przez jakąkolwiek stronę, nie jest koniecznie wymagany. Jak wskazano powyżej, te koszty są zawsze ponoszone przez przedsiębiorstwo powiązane, w momencie, gdy takie przedsiębiorstwo prowadzi działalność w zakresie sprzedaży i importu. W wyniku występowania związków między przedsiębiorstwami powiązanymi nie można wykluczyć wzajemnej kompensacji za pośrednictwem innych produktów lub takich kosztów, a zatem ceny transferowe nie są wiarygodne.
(18)
Nie ma zatem znaczenia, czy przedsiębiorstwo powiązane w Unii pełni wszystkie funkcje importera, czy też inne funkcje. Istotnym elementem jest to, czy cena eksportowa ustalona na poziomie granicy Wspólnoty jest wiarygodna. Jak wskazano powyżej w motywie 15, obecne dochodzenie wykazało, że poziomy cen stosowanych między przedsiębiorstwami powiązanymi nie umożliwiały tym przedsiębiorstwom w Unii osiągania rozsądnej marży zysku. Żaden z eksporterów nie przedłożył jakichkolwiek dowodów wyjaśniających, dlaczego wskazana marża zysku byłaby niewłaściwa, a zatem stwierdzenia w tym względzie należy uznać za nieuzasadnione. Argument wskazujący, że jedno z tych przedsiębiorstw powiązanych nie pełniło funkcji importera w Unii, nie jest właściwy, ponieważ, jak wskazano powyżej, nie ma znaczenia to, jaką dokładnie funkcję pełniło dane przedsiębiorstwo w Unii. Ponadto fakt, że dane przedsiębiorstwo pełniło tylko pewne funkcje importera, jest oczywiście odzwierciedlony w wysokości kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych ponoszonych przez przedsiębiorstwa powiązane, ale z pewnością nie w przyjętej marży zysku. Co więcej, należy zauważyć, że realizacja pewnych działań przez przedsiębiorstwo powiązane przed przywozem, nie oznacza, iż cena eksportowa nie może być skonstruowana na podstawie ceny odsprzedaży naliczanej wobec pierwszego niezależnego klienta z uwzględnieniem koniecznych dostosowań poczynionych zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
(19)
W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń obaj współpracujący indonezyjscy producenci eksportujący powtórzyli swoje stwierdzenia dotyczące określenia ceny eksportowej. Jeden producent eksportujący zakwestionował ustalenia wskazane w motywie 15, zgodnie z którymi sam fakt istnienia związków między eksporterem i importerem miałby być wystarczający, by umożliwić Komisji uznanie rzeczywistych cen eksportowych za niewiarygodne, oraz stwierdził, że byłoby to sprzeczne z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Ponadto ten sam producent eksportujący stwierdził, że ustalenia z motywu 17, zgodnie z którymi niektóre koszty są ponoszone przez przedsiębiorstwo powiązane, w momencie, gdy takie przedsiębiorstwo prowadzi działalność w zakresie sprzedaży i importu, nie odzwierciedlają stanu faktycznego w omawianej sprawie. Wreszcie wymieniony producent eksportujący podkreślił, że Komisja nie uwzględniła tego, iż ceny stosowane wobec przedsiębiorstwa powiązanego i ceny stosowane wobec klientów niezależnych w Unii były podobne.
(20)
Drugi producent eksportujący powtórzył, że jego ceny eksportowe stosowane wobec pierwszego klienta niezależnego na granicy Unii powinny zostać uwzględnione do celów określenia ceny eksportowej, podkreślając, że przedsiębiorstwo powiązane działało wyłącznie jako pośrednik i że m.in. odprawa celna była przeprowadzana przez klientów niepowiązanych w Unii.
(21)
W odpowiedzi na te stwierdzenia należy zauważyć, że zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego Komisja uznała, na podstawie okoliczności omawianej sprawy, że ceny eksportowe powinny być skonstruowane z uwagi na istnienie związków między eksporterami i stronami powiązanymi. W toku dochodzenia wykazano bowiem, że wymienione strony powiązane nie osiągnęły stabilnej marży zysku w Unii w okresie objętym dochodzeniem. W tym względzie funkcja przedsiębiorstwa powiązanego w Unii nie ma znaczenia przy określaniu, czy ceny eksportowe w omawianej sprawie powinny być skonstruowane. Ponadto, jak stwierdzono w motywie 18, fakt, że przedsiębiorstwa powiązane wypełniają tylko niektóre funkcje, nie stanowi przeszkody w zastosowaniu art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, ale jest odzwierciedlony w niższej kwocie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych odejmowanych od ceny, po której produkt objęty postępowaniem jest po raz pierwszy odsprzedawany niezależnym nabywcom. Wreszcie, należy również wskazać, że producenci eksportujący nie przedstawili żadnych udokumentowanych informacji, które mogłyby zmienić wskazane wnioski. W odniesieniu do stwierdzenia dotyczącego podobnych cen stosowanych wobec powiązanych i niezależnych klientów w Unii, należy podkreślić, że stwierdzenie to zostało omówione w motywie 37 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. W toku dochodzenia stwierdzono, że pomimo podobnych cen w porównaniu z cenami stosowanymi wobec klientów niezależnych, ceny transferowe stosowane między powiązanymi przedsiębiorstwami nie pozwalały powiązanym importerom na osiągnięcie stabilnego zysku w Unii. Wobec tego powyższe argumenty powinny zostać odrzucone.
(22)
Argumenty dotyczące zastosowania skonstruowanych cen eksportowych w obecnym dochodzeniu powinny zatem zostać odrzucone.
(23)
Tych samych dwóch producentów eksportujących stwierdziło, że jeżeli ceny eksportowe zostałyby skonstruowane pomimo ich argumentów wskazanych w motywach 12-14, rozsądna marża zysku wynosząca 5 % wykorzystana do skonstruowania ceny eksportowej byłaby przeszacowana oraz że zamiast tego należałoby wykorzystać rzeczywistą marżę zysku powiązanych z nimi przedsiębiorstw, ponieważ ceny stosowane między powiązanymi stronami były na tym samym poziomie co ceny stosowane wobec niezależnych klientów.
(24)
Argument ten należy odrzucić na podstawie ustaleń wymienionych w motywach od 15 do 18 dotyczących wiarygodności cen transferowych i marży zysków przedsiębiorstw powiązanych w Unii. W każdym razie dostosowania wprowadzone w odniesieniu do poniesionych kosztów, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, były oparte na odpowiednich kosztach sprzedaży, kosztach ogólnych i administracyjnych odpowiednich przedsiębiorstw i odzwierciedlały zatem działania podejmowane przez te przedsiębiorstwa, niezależnie od ich funkcji. W konsekwencji argument ten należy odrzucić.
(25)
Jeden z powyższych producentów eksportujących stwierdził, że w odniesieniu do konkretnych transakcji realizowanych z przedsiębiorstwem niepowiązanym z producentem eksportującym, cena eksportowa powinna zostać oparta na rzeczywistej cenie płaconej lub należnej, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego. Komisja ustaliła jednak, że wskazana sprzedaż nie była sprzedażą eksportową do Unii. Na tej podstawie wymienione transakcje zostały wyłączone z określania ceny eksportowej. W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń producent eksportujący zakwestionował to wyłączenie, na tej podstawie, że Komisja powinna uwzględnić całą sprzedaż w Unii produktu objętego postępowaniem, który został wyprodukowany przez producenta eksportującego. W celu określenia ceny eksportowej uwzględniono jednak całą sprzedaż na rzecz klienta niezależnego. Wszystkie kolejne transakcje dotyczące tego klienta niezależnego muszą zostać pominięte, ponieważ, po pierwsze, nie są sprzedażą eksportową w rozumieniu art. 2 ust. 8 i 9 rozporządzenia podstawowego, a po drugie, istnieje ryzyko podwójnego liczenia tej sprzedaży. Na tej podstawie stwierdzenie producenta eksportującego zostało odrzucone.
(26)
Wobec braku innych uwag dotyczących określenia ceny eksportowej potwierdza się wnioski zawarte w motywach od 32 do 38 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3. Porównanie
(27)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń dwóch producentów eksportujących sprzeciwiło się temu, że koszty dotyczące przemieszczenia towarów z fabryki do magazynu zostały uznane za wewnętrzne koszty logistyczne niemające wpływu na porównywalność cen.
(28)
Jeden z tych producentów eksportujących posiadał kilka magazynów dystrybucyjnych na rynku krajowym, z których MSG było przesyłane do odbiorców końcowych. Wspomniany producent eksportujący stwierdził, że koszty transportu z fabryki do magazynów powinny być uznane za koszt krajowego transportu towarów oraz zostać odjęte od wartości normalnej, ponieważ takie koszty nie są ponoszone przy sprzedaży eksportowej. Drugi producent eksportujący utrzymywał, że w pewnych przypadkach koszt przemieszczenia towarów do magazynu może być powiązany z konkretną fakturą, a tym samym jest bezpośrednim kosztem sprzedaży, i taki koszt jest zawarty w cenie stosowanej wobec klientów oraz ma wpływ na porównywalność cen. Należy go zatem odjąć od wartości normalnej.
(29)
Magazyny są uważane za część pomieszczeń producenta eksportującego, a produkt jest gotowy do sprzedaży dopiero w momencie, gdy znajduje się w magazynie. Odległość dzieląca magazyn od fabryki nie ma znaczenia, tak samo jak to, czy transport z fabryki do magazynu może być powiązany z konkretną krajową transakcją sprzedaży, ponieważ takie koszty są zazwyczaj ponoszone przed sprzedażą, a zatem nie są bezpośrednim kosztem sprzedaży mającym wpływ na porównywalność cen. W związku z powyższym, na podstawie art. 2 ust. 10 lit. e) rozporządzenia podstawowego, argumentacja w tym względzie powinna zostać odrzucona.
(30)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń współpracujący producent eksportujący, który dokonywał wywozu MSG za pośrednictwem przedsiębiorstwa powiązanego zlokalizowanego poza Unią, stwierdził, że jego wywóz nie powinien być objęty korektami na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego, ponieważ przedsiębiorstwo powiązane poza Unią nie działało jako przedstawiciel na zasadzie prowizji Producent eksportujący utrzymywał, że marża przedsiębiorstwa powiązanego, która posłużyła za podstawę dokonanej korekty, nie ma wpływu na porównywalność cen, ponieważ przy konstruowaniu ceny eksportowej Komisja już odjęła rozsądną marżę zysku osiąganą przez przedsiębiorstwo powiązane w Unii, a operacja ta objęła wszystkie marże zysku odnoszące się do wszystkich transakcji wewnątrz przedsiębiorstwa. Producent eksportujący twierdził ponadto, że jeżeli cokolwiek miałoby być odjęte od skonstruowanej ceny eksportowej, byłyby to wyłącznie koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne ponoszone przez przedsiębiorstwo powiązane poza Unią.
(31)
W toku dochodzenia ustalono, że przedsiębiorstwo powiązane zlokalizowane poza Unią stosowało marżę w przypadku każdej sprzedaży eksportowej do Unii. Marża miała wpływ na porównywalność cen, ponieważ była stosowana tylko w odniesieniu do sprzedaży eksportowej, ale nie do sprzedaży na rynku krajowym. Stwierdzenie, że marża zysku przedsiębiorstwa powiązanego została już ujęta przy konstruowaniu ceny eksportowej zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego, nie może zostać przyjęte. Wynika to z tego, że korekty na podstawie art. 2 ust. 9 i art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego nie mają tego samego celu, są odrębne i różne od siebie oraz regulowane innymi przepisami prawa materialnego. W art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego dąży się do ustalenia wiarygodnej ceny eksportowej, podczas gdy art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego ma na celu zapewnienie porównywalności ceny eksportowej i wartości normalnej. W przypadku gdy cena eksportowa zostanie prawidłowo ustalona na podstawie art. 2 ust. 8 lub 9 rozporządzenia podstawowego, wszelkie dalsze korekty na podstawie art. 2 ust. 10 tego rozporządzenia nie dotyczą już samej ceny eksportowej i w żaden sposób nie mają na celu określenia wartości normalnej i ceny eksportowej. W związku z powyższym współpracujący producent eksportujący pomija cel korekty wprowadzanej na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego, zgodnie z którym dąży się do zapewnienia porównywalności ceny z wartością normalną, a nie do określenia ceny eksportowej. Dlatego też rozsądna marża zysku odjęta na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego nie obejmuje jakichkolwiek ewentualnych marż osiągniętych w takim samym kanale sprzedaży. W odniesieniu do kwoty, która ma być skorygowana, wprowadzone korekty odzwierciedlają marżę faktycznie stosowaną między przedsiębiorstwami powiązanymi, a tym samym mającą rzeczywisty wpływ na ceny i ich porównywalność. W konsekwencji nie ma zatem powodów, aby zastępować ją inną wartością teoretyczną. Wreszcie, Komisja jest upoważniona do uwzględniania tego, że przedsiębiorstwo powiązane zlokalizowane poza Unią otrzymuje płatność (w formie marży przedsiębiorstwa powiązanego dotyczącej sprzedaży fakturowanej przez to przedsiębiorstwo klientom w Unii). Aby przedsiębiorstwo powiązane mogło być uważane za firmę objętą podatkiem od osób prawnych w państwie zlokalizowanym poza Unią (mającym znacznie niższą stawkę podatku od osób prawnych niż Indonezja) w odniesieniu do takich płatności, musi ono prowadzić tam rzeczywistą działalność gospodarczą. Producent eksportujący z Indonezji nie może próbować zapewnić sobie korzystnego traktowania podatkowego, jakie uzyskuje z obecności przedsiębiorstwa powiązanego w państwie poza Unią i z jego działalności gospodarczej w ramach takiej jurysdykcji, a jednocześnie twierdzić w kontekście postępowań antydumpingowych, że to przedsiębiorstwo powiązane nie prowadzi żadnej działalność gospodarczej. Wobec tego powyższe argumenty powinny zostać odrzucone.
(32)
W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń producent eksportujący powtórzył swoje argumenty dotyczące korekty marży jego przedsiębiorstwa powiązanego oraz zakwestionował uwzględnienie kwestii podatkowych w kontekście dochodzenia antydumpingowego. Producent eksportujący stwierdził ponadto, że o ile nie kwestionuje on tego, że jego przedsiębiorstwo powiązane prowadziło działalność handlową w państwie trzecim, którego dotyczy postępowanie, o tyle działalność ta dotyczyła produktu objętego postępowaniem w niewielkim stopniu. Co więcej, powtórzono, że działalność przedsiębiorstwa powiązanego była wyraźnie różna od działalności przedstawiciela i nie wiązała się z jakąkolwiek prowizją od producenta eksportującego w odniesieniu do sprzedaży do Unii. Wreszcie producent eksportujący powtórzył, że przy konstruowaniu ceny eksportowej Komisja już odjęła rozsądną marżę zysku osiąganą przez przedsiębiorstwo powiązane w Unii, a operacja ta objęła wszystkie marże zysku odnoszące się do wszystkich transakcji wewnątrz przedsiębiorstwa. W tym względzie producent eksportujący stwierdził, że w przypadku kolejnej sprzedaży między przedsiębiorstwami powiązanymi Komisja zazwyczaj odejmuje tylko marżę zysku przedsiębiorstwa powiązanego dokonującego bezpośredniej sprzedaży na rzecz klientów niezależnych w Unii, a nie marże zysków innych przedsiębiorstw powiązanych w ramach tego samego kanału sprzedaży.
(33)
Należy odnotować, że w omawianej sprawie istnienie odrębnej jednostki podatkowej może świadczyć o znaczących rodzajach działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę powiązaną zlokalizowaną poza Unią, ponieważ takie rodzaje działalności są wymagane zgodnie z krajowym prawem podatkowym. W omawianej sprawie, jak wyjaśniono w motywie 31, Komisja wzięła pod uwagę fakt, że producent eksportujący, którego dotyczy postępowanie, był powiązany ze stroną zlokalizowaną poza Unią i prowadzącą znaczącą działalność gospodarczą, oraz fakt, że ta strona powiązana zlokalizowana poza Unią odejmowała marżę od każdej transakcji sprzedaży produktu objętego postępowaniem realizowanej między stronami powiązanymi, a tym samym wpływała na porównywalność cen w zakresie wywozu MSG do Unii. Ponadto, jak wskazano w motywie 31, kwota, na której oparto korektę, odzwierciedlała rzeczywistą zweryfikowaną marżę naliczaną między przedsiębiorstwami powiązanymi, a zatem dokładnie odzwierciedlała również rodzaje działalności przedsiębiorstwa powiązanego. Wobec tego powyższe argumenty powinny zostać odrzucone.
(34)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń ten sam producent eksportujący zakwestionował korektę wprowadzoną w odniesieniu do prowizji zapłaconych od ceny eksportowej, twierdząc, że nie były to bezpośrednie koszty sprzedaży, lecz wypłacano je comiesięcznie, a tym samym nie są powiązane z konkretnymi transakcjami sprzedaży i nie mają wpływu na porównywalność cen. Wskazany producent eksportujący twierdził, że te wypłacone prowizje obowiązywały tylko między przedsiębiorstwami powiązanymi, a zatem art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego nie miał zastosowania. Ten producent utrzymywał także, że zakładając, iż on i jego przedsiębiorstwo powiązane były uważane za jeden podmiot gospodarczy, jakiekolwiek transfery pieniężne w ramach takiego podmiotu nie były dla niego wydatkiem ani przychodem.
(35)
W toku dochodzenia ustalono, że zgodnie z umową o prowizji między producentem eksportującym i jego przedsiębiorstwem powiązanym prowizje były należne wtedy, gdy producent eksportujący z Indonezji dokonywał bezpośredniej sprzedaży na rzecz klientów niezależnych na rynku unijnym (zamiast za pośrednictwem jego przedsiębiorstwa powiązanego). Wypłacana prowizja była bezpośrednio związana z wartością netto sprzedaży. W konsekwencji bezpośrednie związki między sprzedażą i prowizją miały wpływ na porównywalność cen na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego.
(36)
Wreszcie założenie, że przedsiębiorstwa powiązane były uważane za jeden podmiot gospodarczy, jest nieprawidłowe. W toku dochodzenia ustalono, że producent eksportujący posiadał w pełni funkcjonalny dział eksportu i nie zachodziło powielanie działań eksportowych między producentem eksportującym a importerem powiązanym. Dlatego też przedsiębiorstwo powiązane nie może być uważane za wewnętrzny dział sprzedaży, a powyższe argumenty należy odrzucić.
(37)
Jeżeli ceny eksportowe zostałyby ewentualnie skorygowane na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego, producent eksportujący stwierdził, że kwota zapłaconych prowizji również powinna zostać wyłączona z kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych ponoszonych przez przedsiębiorstwo powiązane, które zostały odjęte od ceny odprzedaży naliczanej pierwszemu niezależnemu klientowi w Unii zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Na podstawie art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego przy konstruowaniu wiarygodnej ceny eksportowej należy jednak odjąć wszystkie koszty ponoszone między przywozem i odsprzedażą od ceny odsprzedaży naliczanej pierwszemu niezależnemu klientowi w Unii i nie ma podstawy prawnej umożliwiającej wyrównanie takich kosztów za pomocą innych dochodów, jak chciałby tego producent eksportujący. Ponadto koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne ponoszone przez przedsiębiorstwo powiązane w Unii dotyczyły innego kanału sprzedaży (tj. poprzez klienta powiązanego) niż dochody z prowizji, które dotyczyły kanału sprzedaży do klientów niepowiązanych. Wreszcie korekta dotycząca marży na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego oraz określenie ceny eksportowej na podstawie art. 2 ust. 8 lub 9 mają różne cele i odzwierciedlają dwa różne etapy analizy dumpingu.
(38)
W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń producent eksportujący powtórzył swoje stwierdzenia dotyczące prowizji opisanej w motywie 35 i stwierdził, że uznanie cen transferowych stosowanych między stronami powiązanymi za niewiarygodne i równocześnie korygowanie ceny eksportowej w oparciu o umowę o prowizji między stronami powiązanymi nie byłoby spójne. Producent eksportujący zakwestionował ustalenia przedstawione w motywie 35, zgodnie z którymi wypłacona prowizja była bezpośrednio powiązana z wartością netto sprzedaży oraz że istniał zatem bezpośredni związek między sprzedażą i wypłaconą prowizją, który wpływał na porównywalność cen, ponieważ prowizja była wypłacana raz w miesiącu, a szczegóły obliczania prowizji nie były ujawniane stronom.
(39)
Producent eksportujący nie uzasadnił dalszych stwierdzeń ani nie przedstawił jakichkolwiek dodatkowych udokumentowanych informacji na poparcie swoich argumentów, które mogłyby zmienić powyższe wnioski. Dlatego też wnioski wskazane w motywach od 35 do 37 zostają potwierdzone.
(40)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jeden producent eksportujący stwierdził, że należy skorygować wartość normalną, uwzględniając koszty promocyjne i motywacyjne. Producent eksportujący stwierdził, że te koszty nie dotyczyły sprzedaży eksportowej do Unii, ale miały bezpośredni wpływ na krajową cenę sprzedaży. Na poparcie tego argumentu producent eksportujący wskazał, że przynajmniej w pewnych przypadkach koszty te mogą być śledzone i powiązane z transakcjami sprzedaży krajowej. Ostatecznie producent eksportujący stwierdził, że koszty promocyjne i motywacyjne odzwierciedlały różne poziomy, z jednej strony, handlu na rynku krajowym (gdzie MSG był bezpośrednio sprzedawany detalistom) oraz, z drugiej strony, sprzedaży do Unii (gdzie MSG był sprzedawany podmiotom handlowym i dystrybutorom).
(41)
W toku dochodzenia wykazano, że te koszty promocyjne i motywacyjne były w większości przypadków związane z rachunkami klientów, a nie z konkretnymi transakcjami sprzedaży. Koszty promocyjne i motywacyjne są ponoszone niezależnie od tego, czy produkt został sprzedany. Ponadto w toku dochodzenia wykazano, że te koszty rzekomo powiązane z konkretnymi transakcjami sprzedaży, nie były faktycznie odzwierciedlone w cenie. Na tej podstawie stwierdzono, że koszty promocyjne i motywacyjne nie dotyczyły cen i ich porównywalności, a powyższe argumenty należy odrzucić.
(42)
Jeden producent eksportujący stwierdził, że MSG o dużym rozmiarze kryształów (rozmiar sita) ma inne właściwości fizyczne i był sprzedawany na innym poziomie handlu niż MSG wywożony do Unii. Producent eksportujący stwierdził zatem, że MSG o dużym rozmiarze kryształów powinien być wykluczony z określania wartości normalnej.
(43)
W toku dochodzenia ustalono, że istnieje wiele rozmiarów sita: proszek, drobny, mały, zwykły i duży. Wszystkie te rozmiary są objęte zakresem produktu, ponieważ mają te same podstawowe właściwości, końcowe zastosowania i są zamienne. Dlatego też wszystkie rodzaje produktu powinny być ujęte przy określaniu wartości normalnej. Ponadto w toku dochodzenia wykazano, że różne rozmiary sita nie należały do czynników kosztotwórczych.
(44)
W toku dochodzenia ustalono, ze klienci na rynku krajowym, którzy kupowali MSG o dużym rozmiarze kryształów, kupowali również MSG o innych rozmiarach sita. Nie było dowodów na to, że różnice cen odnotowane dla MSG o dużym rozmiarze kryształów były powiązane z właściwościami fizycznymi lub poziomem handlu, ponieważ niemożliwe było powiązanie tej różnicy cen z innymi elementami, takimi jak klienci i zakupione ilości. Co więcej, producent eksportujący nie wyraził ilościowo rzekomej różnicy we właściwościach fizycznych. Z tego względu argumenty w tej kwestii powinny zostać odrzucone.
(45)
Ze względu na brak jakichkolwiek innych uwag dotyczących porównania potwierdza się wnioski wskazane w motywach od 39 do 46 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
4. Marginesy dumpingu
(46)
Wobec braku uwag potwierdza się metodykę stosowaną przy obliczaniu marginesów dumpingu, o której mowa w motywach od 47 do 48 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(47)
Uwzględniając wyłączenie pewnych transakcji z określania ceny eksportowej jednego producenta eksportującego, jak opisano w motywie 25, oraz w związku z brakiem dalszych uwag ostateczne marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy UE przed ocleniem, są następujące:
Przedsiębiorstwo
Margines dumpingu
PT. Cheil Jedang Indonesia
7,2 %
PT. Miwon Indonesia
13,3 %
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
28,4 %
D. SZKODA
1. Definicja przemysłu unijnego i produkcji unijnej
(48)
Zainteresowane strony powtórzyły, że Komisja powinna wyłączyć współpracującego producenta unijnego z przemysłu unijnego z uwagi na to, że niewspółpracujący producent eksportujący w Indonezji jest z nim powiązany. Stwierdzono, że to powiązanie może mieć wpływ na ustalenia dotyczące szkody.
(49)
Zainteresowane strony nie przedłożyły żadnych nowych informacji ani dowodów w tym względzie. W szczególności strony te nie uzasadniły, w jakim stopniu powiązanie to wpływa na ustalenia dotyczące szkody. Jak wskazano w motywie 53 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w tym przypadku nie ma jednak potrzeby wyłączenia współpracującego producenta unijnego z przemysłu unijnego pomimo jego powiązania z niewspółpracującym producentem eksportującym w Indonezji, ponieważ jedyny producent unijny w pełni współpracował z Komisją w trakcie dochodzenia i był objęty pełną weryfikacją. W związku z powyższym brak współpracy podczas dochodzenia ze strony producenta eksportującego w Indonezji nie miał wpływu na przebieg dochodzenia. Powyższy argument należy zatem odrzucić.
(50)
Po ujawnieniu ustaleń zainteresowane strony powtórzyły, że współpracujący producent unijny powinien zostać wyłączony z przemysłu unijnego z uwagi na to, że niewspółpracujący producent eksportujący w Indonezji jest z nim powiązany. Wymienione zainteresowane strony stwierdziły, że brak współpracy ze strony powiązanego producenta eksportującego w Indonezji mógł mieć wpływ na ustalenia dotyczące szkody wyrządzonej przemysłowi unijnemu. Strony te stwierdziły zasadniczo, że ceny MSG były negocjowane na poziomie światowym oraz że z uwagi na istnienie powiązania występowało zagrożenie wzajemnej kompensacji cen polegającej na zaniżaniu cen stosowanych wobec klientów na rynku unijnym oraz naliczaniu wyższych cen na rynku państwa trzeciego. Powiązany producent eksportujący w Indonezji uniemożliwił Komisji sprawdzenie, czy miała miejsce wzajemna kompensacja cen, ponieważ nie współpracował w dochodzeniu.
(51)
Zainteresowane strony nie dostarczyły jednak żadnych udokumentowanych informacji na poparcie przedstawionych przez nie argumentów. W każdym razie, w odniesieniu do cen naliczanych przez producenta unijnego jego klientom na rynku unijnym, które to ceny zostały zweryfikowane podczas dochodzenia, nie ustalono, że były one zaniżane z powodu wzajemnej kompensacji. Przeciwnie, jak wskazano w motywie 100 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, indonezyjskie ceny importowe obniżyły się o 8 % w okresie badanym, co wywarło presję cenową na rynku unijnym i uniemożliwiło przemysłowi unijnemu podniesienie cen, aby uwzględnić wzrost jego kosztów. W związku z powyższym cały przemysł unijny był zmuszony obniżyć ceny w okresie badanym. Argument ten został zatem odrzucony.
(52)
Wobec braku innych uwag w odniesieniu do definicji przemysłu unijnego i produkcji unijnej, potwierdzono ustalenia przedstawione w motywach 50 i 51 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2. Konsumpcja w Unii
(53)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jedna zainteresowana strona stwierdziła, że opis zmian konsumpcji w Unii w motywie 55 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych nie był pełny. W szczególności strona ta stwierdziła, że spadek konsumpcji w latach obrotowych 2010/2011 do 2011/2012 wynikał z tego, że przywóz z Wietnamu został zastąpiony tańszym przywozem z Indonezji i w związku z tym klienci w Unii, nie spodziewając się już wzrostu ceny, sprzedali swoje nagromadzone zapasy, doprowadzając do spadku łącznej wielkości sprzedaży.
(54)
Okoliczności opisane przez zainteresowaną stronę nie podważały wniosków z motywu 55 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którymi spadek konsumpcji w latach obrotowych 2010/2011 i 2011/2012 wynikał głównie ze spadku sprzedaży przemysłu unijnego na rynku unijnym. Konkretnie, w latach obrotowych 2010/2011 i 2011/2012 zarówno sprzedaż przemysłu unijnego, jak i przywóz z państw trzecich obniżyły się. O ile jednak łączny przywóz zmniejszył się o 2 % (zob. motyw 107 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych), o tyle wielkość sprzedaży przemysłu unijnego spadła o 16 % (motyw 72 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych). Spadek wielkości sprzedaży przemysłu unijnego zbiegł się ze spadkiem wielkości produkcji przemysłu unijnego, jak wskazano w tabeli w motywie 68 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(55)
Jednak, wbrew stwierdzeniom zainteresowanej strony, jak wskazano w motywie 104 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, przywóz z Wietnamu w latach obrotowych 2010/2011 i 2011/2012 wzrósł, podczas gdy przywóz z innych państw trzecich, takich jak Brazylia, obniżył się o prawie 60 % w tym samym okresie. Założenie, że przywóz z Wietnamu został zastąpiony przywozem z Indonezji, nie jest zatem potwierdzone ustaleniami.
(56)
Ponadto zainteresowana strona nie przedstawiła dowodów na to, że użytkownicy zgromadzili zapasy przed okresem badanym, a następnie sprzedali je w dużych ilościach, gdy wzrósł przywóz z Indonezji. Powyższe stwierdzenia również nie mogły zostać potwierdzone podczas dochodzenia. Należy zatem odrzucić odnośne stwierdzenia zainteresowanej strony.
(57)
Wobec braku innych uwag dotyczących konsumpcji w Unii potwierdzono wnioski przedstawione w motywach od 52 do 55 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3. Przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie
(58)
Wobec braku uwag dotyczących przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie, potwierdzono wnioski zawarte w motywach od 56 do 66 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
4. Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego
(59)
Jedna zainteresowana strona stwierdziła, że spadek wielkości produkcji i wykorzystania mocy produkcyjnych podczas okresu badanego wynikał jedynie ze znacznego wzrostu przed tym okresem. Strona ta utrzymywała, że spadek w okresie badanym nie powinien być zatem uważany za tendencję negatywną i nie wskazywał na szkodę. Jednak przy ocenie zmian wskaźników szkody uwzględnia się zazwyczaj tylko tendencje ustalone w okresie badanym. W omawianym przypadku nie było powodów, by odejść od tej praktyki i ocenić zmiany wskaźników szkody w rozszerzonym okresie. W związku z tym przedstawiony argument powinien zostać odrzucony.
(60)
Ta sama zainteresowana strona stwierdziła, że ewentualne włączenie produktów ubocznych mogło powiększyć koszty produkcji przemysłu unijnego, wpływając również na rentowność. Twierdzenie to było błędne. Koszty produkcji przemysłu unijnego, łącznie z produktami ubocznymi, były objęte weryfikacją, w wyniku której ustalono satysfakcjonujący poziom kompletności i prawidłowości tych kosztów. Wobec powyższego to zastrzeżenie powinno zostać odrzucone.
(61)
Wobec braku innych uwag dotyczących zmian wskaźników szkody potwierdza się wnioski zawarte w motywach od 67 do 93 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
5. Wnioski dotyczące szkody
(62)
Jedna zainteresowana strona utrzymywała, że nie wszystkie wskaźniki szkody wykazywały tendencje negatywne oraz, że istnienie trendu negatywnego w zakresie tylko kilku wskaźników szkody nie jest wystarczające, by stwierdzić, że przemysł unijny poniósł istotną szkodę.
(63)
Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych nie wszystkie wskaźniki szkody muszą wykazywać tendencje negatywne, by można było stwierdzić, że wyrządzona została szkoda. Ponadto to stwierdzenie było błędne, ponieważ w toku dochodzenia wykazano, że prawie wszystkie wskaźniki szkody odnotowały tendencje negatywne w okresie badanym. W związku z tym argumenty te powinny zostać odrzucone.
(64)
Na podstawie powyższych ustaleń i wobec braku innych uwag potwierdzono wnioski zawarte w motywach od 94 do 96 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którymi przemysł unijny poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
E. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1. Wpływ przywozu towarów po cenach dumpingowych
(65)
Jedna strona stwierdziła, że mając na uwadze ustalenia z motywu 66 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którymi średni ważony margines podcięcia cenowego dotyczący przywozu z Indonezji wahał się od 0 % do 5 % w okresie objętym dochodzeniem, taki przywóz nie mógł wyrządzić szkody przemysłowi unijnemu, ponieważ nie mógł wywrzeć jakiejkolwiek presji cenowej na rynku unijnym.
(66)
To stwierdzenie nie zostało poparte ustaleniami wynikającymi z dochodzenia. Jak wskazano w motywach 99 i 100 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, przywóz po cenach dumpingowych z Indonezji znacznie wzrósł w okresie badanym, zarówno mając na uwadze wartości bezwzględne, jak i udziały w rynku. Ten wzrost zbiegł się ze spadkiem wielkości sprzedaży i udziałów przemysłu unijnego w rynku. Przywóz w tak dużych ilościach zmusił przemysł unijny do obniżenia cen sprzedaży, aby dostosować je do poziomu cen przywozu z Indonezji. W konsekwencji ustalone marginesy podcięcia były istotnie niewielkie. Jednocześnie przemysł unijny nie był w stanie odzwierciedlić wzrostu kosztów w swoich cenach, co doprowadziło do znaczącego spadku jego rentowności w okresie badanym. Jest to potwierdzone przez rozmiar ustalonych marginesów szkody, które wahały się od 24,9 % do 47,0 %, jak wskazano w poniższym motywie 125. Powyższy argument należy zatem odrzucić.
(67)
Wobec braku innych uwag dotyczących wpływu przywozu po cenach dumpingowych potwierdzono wnioski zawarte w motywach od 98 do 101 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2. Wpływ innych czynników
2.1. Wpływ przywozu z Chin
(68)
Dwie zainteresowane strony stwierdziły, że w przeciwieństwie do wniosków wskazanych w motywie 103 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, chiński przywóz wywarł negatywny wpływ na ceny sprzedaży przemysłu unijnego i przyczynił się do wyrządzenia istotnej szkody.
(69)
W ujęciu bezwzględnym wielkość przywozu z Chin utrzymywała się na niskim poziomie w okresie badanym, jak wskazano w motywie 102 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ponadto biorąc pod uwagę cła antydumpingowe, ceny importowe były wyższe od cen sprzedaży przemysłu unijnego, a także wyższe od cen przywozu z Indonezji. Mając na uwadze wielkość przywozu i ceny przywozu z Chin, stwierdzenie, że chiński przywóz przyczynił się do wyrządzenia istotnej szkody przemysłowi unijnemu, zostało odrzucone.
(70)
W związku z tym potwierdzono wnioski przedstawione w motywach 102 i 103 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2.2. Przywóz z innych państw trzecich
(71)
Wobec braku innych uwag dotyczących wpływu przywozu z pozostałych państw trzecich potwierdzono wnioski zawarte w motywach od 104 do 108 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2.3. Zmiany konsumpcji w Unii
(72)
W następstwie ujawnienia tymczasowych ustaleń jedna zainteresowana strona stwierdziła, że spadek sprzedaży przemysłu unijnego zbiegł się ze spadkiem konsumpcji w Unii, który był głównym powodem istotnej szkody poniesionej przez przemysł unijny.
(73)
Jak wskazano w motywie 109 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, spadek konsumpcji w Unii wyniósł jedynie 2 %, podczas gdy spadek sprzedaży przemysłu unijnego wyniósł 17 % w okresie badanym. W związku z powyższym spadek konsumpcji nie może stanowić wyjaśnienia dla o wiele wyższego spadku wielkości sprzedaży. Ponadto przywóz z Indonezji zwiększył się pomimo spadku konsumpcji. Wobec powyższego to zastrzeżenie powinno zostać odrzucone.
(74)
Wobec braku innych uwag w tym zakresie potwierdzono wnioski przedstawione w motywie 109 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2.4. Wyniki eksportowe przemysłu unijnego
(75)
Wobec braku innych uwag dotyczących wpływu wyników eksportowych przemysłu unijnego potwierdzono wnioski zawarte w motywach od 110 do 112.
2.5. Domniemana niedostateczna wydajność przemysłu unijnego
(76)
W następstwie ujawnienia tymczasowych ustaleń dwie strony powtórzyły, że szkoda wyrządzona przemysłowi unijnemu była wywołana rzekomą niedostateczną wydajnością procesu produkcji przemysłu unijnego, łącznie z nieefektywnym wykorzystaniem zasobów przez przemysł unijny.
(77)
Wymienione strony nie wskazały jednak, jakiego rodzaju były to problemy. Jak ustalono w motywie 113 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie nie wykazało żadnych ewentualnych problemów z wydajnością przemysłu unijnego, a odnośne stwierdzenie zostało odrzucone.
(78)
W następstwie ujawnienia ustaleń zainteresowana strona powtórzyła swoje stwierdzenia dotyczące niedostatecznej wydajności przemysłu unijnego. W tym zakresie zainteresowana strona stwierdziła, że przestoje z powodu konserwacji, włączenie dawnego przedsiębiorstwa powiązanego, wzrost kosztów produkcji, przyszłe znaczące inwestycje i ich wpływ na sytuację przemysłu unijnego nie zostały objęte dochodzeniem.
(79)
Przeciwnie do tych stwierdzeń, wyżej wymienione czynniki zostały jednak przeanalizowane przez Komisję, jak wskazano w poniższych motywach od 94 do 96 (przestoje z powodu konserwacji), 89 i 90 (włączenie dawnego przedsiębiorstwa powiązanego), 91 (koszty pracy) oraz 82 i 83 (inwestycje), ale nie wskazały na jakąkolwiek niedostateczną wydajność przemysłu unijnego. Argument ten został zatem odrzucony.
(80)
Wobec braku innych uwag w tym zakresie potwierdzono wnioski przedstawione w motywie 113 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2.6. Kryzys finansowy
(81)
Wobec braku innych uwag dotyczących wpływu kryzysu finansowego potwierdzono wnioski zawarte w motywie 114 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2.7. Inwestycje i unijne wymogi prawne dotyczące bezpieczeństwa
(82)
W następstwie ujawnienia tymczasowych ustaleń jedna zainteresowana strona stwierdziła, że to wysoki poziom inwestycji dokonanych przez przemysł unijny spowodował szkodę. Strona ta stwierdziła, że nieważne jest badanie zasadności dokonanych inwestycji, a analizie powinien być poddany jedynie wpływ tych inwestycji na sytuację przemysłu unijnego, w szczególności wpływ na rentowność przemysłu unijnego.
(83)
Strona ta nie wyjaśniła, w jakim zakresie inwestycje przeprowadzone przez przemysł unijny mogły wpłynąć na jego rentowność. Jak opisano w motywie 116 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, inwestycje dokonane przez przemysł unijny opierały się na racjonalnych decyzjach gospodarczych i nie mogły być uważane za zbędne. Ponadto koszty inwestycji amortyzowały się i jako takie nie miały znaczącego wpływu na rentowność przemysłu unijnego. Dlatego też odnośne stwierdzenia zainteresowanej strony powinny zostać odrzucone.
(84)
W następstwie ujawnienia ustaleń wymieniona zainteresowana strona powtórzyła swoje stwierdzenia, zgodnie z którymi szkoda została spowodowana wymogami prawnymi dotyczącymi bezpieczeństwa i wysokim poziomem inwestycji dokonanych przez przemysł unijny w celu sprostania tym wymogom. Powtórzono również, że nie ma znaczenia, iż były to racjonalne decyzje gospodarcze oraz że analiza powinna jedynie uwzględnić wpływ na rentowność. W tym względzie stwierdzono ostatecznie, że fakt, iż koszty inwestycyjne zamortyzowały się, nie był istotny.
(85)
Przeciwnie do tych stwierdzeń w ocenie uwzględniono jednak wpływ dokonanych inwestycji na rentowność przemysłu unijnego. Amortyzacja kosztów inwestycyjnych jest elementem kosztów, który ma znaczenie przy określaniu rentowności i musiał zatem zostać wzięty pod uwagę. Argument ten został zatem odrzucony.
(86)
Wobec braku innych uwag w odniesieniu do wpływu inwestycji i unijnych wymogów prawnych dotyczących bezpieczeństwa potwierdzono ustalenia przedstawione w motywach 115 i 116 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2.8. Koszty surowców i inne koszty
2.8.1. Koszty produkcji
(87)
Jedna z zainteresowanych stron stwierdziła, że rentowność zmniejszyła się z powodu równoległego wzrostu ogólnych kosztów produkcji. W związku z tym szkoda spowodowana była raczej tym wzrostem w kosztach produkcji, a nie przywozem z Indonezji.
(88)
Jak wskazano w motywie 100 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wzrost kosztów produkcji nie mógł być odzwierciedlony w cenach sprzedaży ze względu na presję cenową wywieraną przez indonezyjski przywóz MSG. Spadek rentowności był zatem głównie spowodowany wzrostem przywozu po cenach dumpingowych, a odnośne stwierdzenie należy odrzucić.
2.8.2. Włączenie dawnego przedsiębiorstwa powiązanego
(89)
Ta sama zainteresowana strona stwierdziła, że wpływ włączenia dawnego przedsiębiorstwa powiązanego na rentowność przemysłu unijnego nie został wystarczająco przeanalizowany. Strona ta utrzymywała, że to włączenie wywarło negatywny wpływ na rentowność i dlatego też spowodowało szkodę dla przemysłu unijnego.
(90)
Komisja zbadała dogłębnie wpływ włączenia dawnego przedsiębiorstwa powiązanego na właściwe wskaźniki szkody, takie jak koszty produkcji, zatrudnienie, inwestycje i rentowność. Należy podkreślić, że przedsiębiorstwo powiązane prowadziło jedynie sprzedaż produktu objętego postępowaniem. Ustalono, że przemysł unijny był rentowny w roku obrotowym, w którym nastąpiło włączenie (2011/2012). W następnym roku obrotowym (2012/2013) rentowność była już ujemna. Zbiegło się to jednak ze wzrostem wielkości przywozu z Indonezji, który w rzeczywistości wzrósł dwukrotnie podczas tego samego roku. Na tej podstawie analiza nie wykazała, że włączenie dawnego przedsiębiorstwa powiązanego miało istotny negatywny wpływ na rentowność, a argumenty w tym zakresie powinny zostać odrzucone.
2.8.3. Koszty pracy
(91)
Kilka stron stwierdziło, że wzrost kosztów pracy wyrządził szkodę przemysłowi unijnemu. O ile wzrost łącznych kosztów również wynikał ze wzrostu kosztów pracy w okresie badanym, to w toku dochodzenia wykazano, że wpływ wzrostu kosztów pracy na łączne koszty produkcji nie był znaczący (dokładne dane liczbowe nie mogą być podane ze względu na ich poufny charakter). Na tej podstawie wzrost kosztów produkcji nie mógł być uważany za powód istotnej szkody wyrządzonej przemysłowi unijnemu, a stwierdzenia w tym zakresie należy odrzucić.
(92)
W następstwie ujawnienia ustaleń jedna zainteresowana strona stwierdziła, że koszty pracy nie powinny być oceniane odrębnie, lecz należało uwzględnić wpływ wzrostu różnych elementów kosztów w ujęciu całościowym.
(93)
Jak wskazano w motywach 87 i 88, Komisja oceniła wzrost kosztów produkcji w ujęciu całościowym, a zatem argument w tym względzie został odrzucony.
2.8.4. Przestoje z powodu konserwacji
(94)
W następstwie ujawnienia tymczasowych ustaleń jedna zainteresowana strona stwierdziła, że spadek produkcji i sprzedaży był związany z przestojami przemysłu unijnego z powodu konserwacji, które z kolei doprowadziły do spadku wielkości sprzedaży. W związku z powyższym spadek produkcji i wielkości sprzedaży przemysłu unijnego nie powinien być przypisywany przywozowi z Indonezji.
(95)
W toku dochodzenia wykazano, że spadek produkcji w roku obrotowym 2012/2013 i okresie badanym rzeczywiście zbiegł się z dłuższym przestojem produkcji z powodu konserwacji. Przestój ten stanowił jednak tylko próbę zmniejszenia wysokiego stanu zapasów wynikającego ze spadku sprzedaży we wcześniejszych latach okresu badanego.
(96)
Dlatego też spadek produkcji i sprzedaży był konsekwencją wzrostu przywozu dumpingowego MSG z Indonezji, a odnośny argument powinien zostać odrzucony.
(97)
W następstwie ujawnienia ustaleń inna zainteresowana strona powtórzyła swoje stwierdzenie, zgodnie z którym szkoda była związana z przestojami z powodu konserwacji, a kwestia, czy takie przestoje były konieczne, nie miała znaczenia. Strona ta stwierdziła, że wpływ tych przestojów na rentowność przemysłu unijnego powinien zostać uwzględniony.
(98)
Jak wskazano w motywach 95 i 96, przestoje z powodu konserwacji wynikały ze spadku sprzedaży, który był konsekwencją wzrostu przywozu po cenach dumpingowych z Indonezji. W związku z powyższym przywóz z Indonezji spowodował przestoje z powodu konserwacji, które nie mogą zatem być ani analizowane odrębnie, ani uważane za naruszające związek przyczynowy między tym przywozem a wyrządzoną szkodą. Argument tej zainteresowanej strony został zatem odrzucony.
2.8.5. Deprecjacja rupii indonezyjskiej
(99)
W następstwie ujawnienia tymczasowych ustaleń jedna zainteresowana strona stwierdziła, że deprecjacja rupii indonezyjskiej między styczniem 2012 r. a styczniem 2014 r. zapewniła producentom eksportującym przewagę komparatywną niezwiązaną z ich decyzjami dotyczącym cen. Strona ta utrzymywała, że wpływ tego czynnika powinien zostać zbadany.
(100)
W tym kontekście, należy przypomnieć, że prawdopodobny skutek przywozu po cenach dumpingowych na ceny naliczane przez przemysł unijny jest badany przede wszystkim przez określenie podcięcia cenowego, zaniżenia cen i tłumienia cen. W tym celu porównuje się ceny wywozu po cenach dumpingowych z cenami sprzedaży przemysłu UE; w pewnych przypadkach może zaistnieć konieczność przeliczenia cen eksportowych stosowanych do obliczania szkody na inną walutę celem uzyskania porównywalnej podstawy. W konsekwencji stosowanie kursów wymiany walut w tym kontekście gwarantuje jedynie ustalenie różnicy cenowej na porównywalnej podstawie. W związku z powyższym oczywiste jest, że w tej sprawie kurs wymiany nie może być uważany za czynnik wyrządzający szkodę przemysłowi unijnemu, ponieważ stanowi on nieodłączną część przywozu. Dlatego też argument ten należy odrzucić.
2.8.6. Wnioski
(101)
Wobec braku innych uwag dotyczących wpływu kosztów surowców i innych kosztów potwierdzono wnioski zawarte w motywach od 117 do 120 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3. Wnioski w sprawie związku przyczynowego
(102)
Ze względu na brak jakichkolwiek innych uwag dotyczących związku przyczynowego, potwierdzono wnioski wskazane w motywach od 121 do 125 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
F. INTERES UNII
1. Interes przemysłu unijnego
(103)
Ze względu na brak uwag dotyczących interesu przemysłu unijnego potwierdzono ustalenia przedstawione w motywach od 127 do 129 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2. Interes importerów/przedsiębiorstw handlowych
(104)
Ze względu na brak uwag dotyczących interesu niepowiązanych importerów i przedsiębiorstw handlowych potwierdzono ustalenia przedstawione w motywach od 130 do 132 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3. Interes użytkowników
(105)
W następstwie ujawnienia tymczasowych ustaleń jeden użytkownik powtórzył swój argument opisany w motywie 140 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którym konsumpcja MSG w Unii prawdopodobnie znacząco wzrośnie, zwłaszcza w związku z wprowadzeniem przez Unię zakazu dotyczącego fosforanów i innych związków fosforu, które rzekomo zostaną zastąpione przez MSG stosowany w sektorze niespożywczym. Użytkownik ten stwierdził, że moce produkcyjne przemysłu unijnego nie będą wystarczające, aby zaspokoić zwiększony popyt na rynku unijnym. Strona ta stwierdziła, że wzrost konsumpcji przyniesie korzyść przemysłowi unijnemu, ponieważ będzie on w stanie zwiększyć wielkość sprzedaży. Ten sam użytkownik powtórzył swój argument, zgodnie z którym brakować będzie alternatywnych źródeł dostaw, w szczególności z uwagi na to, że producenci w państwach trzecich również stanowią część tej samej grupy przedsiębiorstw co przemysł unijny i w konsekwencji nie zaopatrują rynku unijnego.
(106)
Jak wskazano w motywie 141 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, trudno jest przewidzieć, w jaki sposób nowe unijne ramy regulacyjne zabraniające wykorzystania fosforanów i innych związków fosforu wpłyną na przemysł unijny. W szczególności zainteresowana strona nie przedstawiła żadnych informacji ani dowodów na to, czy i jeżeli tak, to w jakim stopniu taka sytuacja zwiększy popyt na MSG w Unii.
(107)
W toku dochodzenia wykazano, że przemysł unijny dysponował wolnymi mocami produkcyjnymi i byłby w stanie zwiększyć swoją wielkość produkcji oraz zaspokoić przynajmniej częściowo większy popyt na rynku unijnym. Łączne unijne moce produkcyjne przekraczały łączną konsumpcję w Unii w okresie objętym dochodzeniem.
(108)
W odniesieniu do alternatywnych źródeł dostaw, jak już wspomniano w motywie 147 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w toku dochodzenia wykazano, że kilka państw trzecich produkowało MSG. Na początku okresu badanego, tj. w roku obrotowym 2010/2011 udział przywozu z innych państw trzecich (np. Brazylii, Wietnamu i Korei) w rynku był znaczący i spadł dopiero wtedy, gdy wzrósł tani przywóz z Indonezji. Dochodzenie wykazało również, że w kilku państwach trzecich istnieli dostawcy, którzy nie należeli do tej samej grupy co przemysł unijny. Przywóz z innych państw trzecich mógłby zostać wznowiony, jeżeli przywrócono by równe warunki działania na rynku unijnym.
(109)
Argumenty w tym zakresie powinny zostać zatem odrzucone.
(110)
W następstwie ujawnienia ostatecznych ustaleń ta sama zainteresowana strona powtórzyła swoje stwierdzenie, zgodnie z którym popyt na MSG znacznie wzrośnie w Unii z powodu przyszłego wprowadzenia zakazu dotyczącego fosfatów, a przemysł unijny nie będzie w stanie sprostać temu zwiększonemu popytowi w Unii. Strona ta jednak nie dostarczyła żadnych nowych informacji ani konkretnych dowodów, a zatem argument ten został odrzucony.
(111)
Ta sama zainteresowana strona stwierdziła również po ostatecznym ujawnieniu ustaleń, że Komisja nie wzięła pod uwagę odsetka, jaki reprezentują koszty MSG w łącznych kosztach detergentów. Strona ta nie przedłożyła jednak żadnych nowych informacji, które zaprzeczałyby ustaleniom w motywach 138 i 139 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którymi ewentualny wpływ środków na to przedsiębiorstwo będzie ograniczony. Argument ten został zatem odrzucony.
(112)
Ta sama zainteresowana strona stwierdziła wreszcie, że dodatkowe koszty dla przemysłu niespożywczego i użytkowników produktów niespożywczych zostały pominięte. Strona ta jednak nie dostarczyła żadnych nowych informacji ani dowodów, a zatem argument ten został odrzucony.
(113)
Inny użytkownik stwierdził, że wpływ środków wprowadzonych wobec Indonezji i Chin na użytkowników powinien być oceniony łącznie.
(114)
Wpływ obu środków na użytkowników został przeanalizowany, zwłaszcza w kontekście dostępności alternatywnych źródeł dostaw w motywie 147 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Jak wskazano w motywie 108, analiza ta wykazała, że wiele państw trzecich mogło dokonywać wywozu MSG do Unii. Te państwa trzecie były obecne na rynku unijnym przed pojawieniem się tam indonezyjskiego przywozu dumpingowego w dużych ilościach.
(115)
Stwierdzono, że użytkownicy nie są w stanie przenieść na klientów końcowych dodatkowych kosztów cła antydumpingowego ze względu na nasiloną konkurencję na rynku gotowych produktów spożywczych w Unii.
(116)
Jak wskazano w motywach od 135 do 137 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w sektorze wyżywienia koszt MSG stanowił tylko około 5 % łącznych kosztów produktów zawierających MSG wytwarzanych przez współpracujące przedsiębiorstwa. Te przedsiębiorstwa zostały uznane za rentowne. Zainteresowana strona nie przedstawiła żadnych informacji, które zaprzeczałyby tym ustaleniom. W związku z powyższym potwierdzono wnioski wskazane w motywie 136 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którymi środki miałyby tylko ograniczony wpływ na te przedsiębiorstwa, oraz odrzucono argumenty przedstawione w tym względzie.
4. Interes dostawców surowców
(117)
W następstwie ujawnienia tymczasowych ustaleń dwóch dostawców zakwestionowało wnioski opisane w motywie 143 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, twierdząc, że wyeliminowanie przemysłu unijnego wywarłoby znaczący wpływ na ich działalność gospodarczą. Wskazani dostawcy utrzymywali, że ewentualne zaprzestanie produkcji MSG przez przemysł unijny wywarłoby niekorzystny wpływ na ich ogólną działalność, ponieważ cukrownie nie mogą uniknąć produkcji pewnych ilości syropu z cukru i melasy, które są kupowane głównie przez przemysł unijny. Jeżeli cukier w takich formach pozostałby niesprzedany, miałoby to wpływ na ogólną rentowność danej cukrowni.
(118)
Odnośne argumenty nie były jednak uzasadnione i w związku z tym nie mogły być uwzględnione.
5. Inne argumenty
(119)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jedna zainteresowana strona powtórzyła swoje uwagi w sprawie rzekomej pozycji dominującej przemysłu unijnego, twierdząc, że w wyniku wprowadzenia środków wobec MSG przemysł unijny uzyskałby przewagę komparatywną na rynku unijnym. Jednak nie przedstawiono żadnych dowodów na poparcie tych argumentów. W związku z powyższym potwierdzono wnioski wskazane w motywie 145 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i należy odrzucić argumenty przedstawione w tym względzie.
6. Wnioski dotyczące interesu Unii
(120)
Ze względu na brak jakichkolwiek innych uwag dotyczących interesu Unii potwierdzono wnioski wskazane w motywach od 126 do 148 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
G. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1. Poziom usuwający szkodę (margines szkody)
(121)
W następstwie ujawnienia tymczasowych ustaleń jedna zainteresowana strona zakwestionowała docelowy zysk wykorzystany w celu określenia poziomu usuwającego szkodę, jak wskazano w motywie 151 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Strona ta stwierdziła, że marża zysku przed opodatkowaniem wynosząca 3 % - 5 % byłaby rozsądna oraz powiązana z rynkiem w oparciu o marżę zysku netto przed opodatkowaniem osiąganą przez producentów MSG w dwóch państwach azjatyckich w 2013 r.
(122)
Marża zysku zastosowana w celu określenia poziomu usuwającego szkodę odpowiada marży zysku, której przemysł unijny mógł racjonalnie oczekiwać w normalnych warunkach konkurencji. Jak wskazano w motywie 151 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, przywóz po cenach dumpingowych z Indonezji zaczął wywierać wpływ dopiero w trzecim roku okresu badanego. W związku z powyższym uznano za rozsądne ustalenie marży zysku w odniesieniu do pierwszych dwóch lat okresu badanego.
(123)
Ze względu na brak jakichkolwiek innych uwag dotyczących poziomu usuwającego szkodę, potwierdzono wnioski wskazane w motywach od 150 do 152 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2. Środki ostateczne
(124)
W świetle wniosków dotyczących dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Unii oraz zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego należy wprowadzić ostateczne środki antydumpingowe w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem na poziomie marginesów dumpingu, zgodnie z zasadą niższego cła. W omawianej sprawie, po ujawnieniu tymczasowych ustaleń, indywidualna stawka cła jednego producenta eksportującego została objęta przeglądem, ponieważ pewne transakcje zostały wyłączone z określenia ceny eksportowej stosowanej przez tego producenta.
(125)
Na podstawie powyższego ustala się następujące stawki nakładanych ceł:
Państwo
Przedsiębiorstwo
Margines dumpingu
(%)
Margines szkody
(%)
Ostateczne cło antydumpingowe
(%)
Indonezja
PT. Cheil Jedang Indonesia
7,2
[24,9-40,2]
7,2
Indonezja
PT. Miwon Indonesia
13,3
[27,9-43,6]
13,3
Indonezja
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
28,4
[31,4-47,0]
28,4
(126)
Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu zostały ustanowione na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem sytuację ustaloną podczas dochodzenia, dotyczącą tych przedsiębiorstw. Te stawki celne mają zastosowanie wyłącznie dla przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z państwa, którego dotyczy postępowanie, oraz produkowanego przez wymienione osoby prawne. Przywożony produkt objęty postępowaniem wytworzony przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo, którego nazwa i adres nie zostały wyraźnie wymienione w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, w tym podmioty powiązane z przedsiębiorstwami wyraźnie wymienionymi, powinien podlegać stawce celnej mającej zastosowanie do„wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”. Nie powinien on być objęty żadną z indywidualnych stawek cła antydumpingowego.
(127)
Przedsiębiorstwo może zwrócić się o zastosowanie indywidualnej stawki cła antydumpingowego w przypadku zmiany jego nazwy. Wniosek w tej sprawie należy kierować do Komisji (4). Wniosek musi zawierać wszystkie istotne informacje, które pozwolą wykazać, że zmiana nie wpływa na prawo przedsiębiorstwa do korzystania ze stawki celnej, która ma wobec niego zastosowanie. Jeśli zmiana nazwy przedsiębiorstwa nie wpływa na prawo do korzystania ze stawki celnej mającej wobec niego zastosowanie, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opublikowane zostanie ogłoszenie w sprawie zmiany nazwy.
(128)
W celu zminimalizowania ryzyka obchodzenia cła związanego z dużą różnicą w stawkach celnych potrzebne są szczególne środki gwarantujące stosowanie indywidualnych ceł antydumpingowych. Przedsiębiorstwa, na które nałożono indywidualne cła antydumpingowe muszą przedstawić ważną fakturę handlową organom celnym państwa członkowskiego. Faktura musi spełniać wymogi przedstawione w załączniku. Przywóz, któremu nie towarzyszy taka faktura, zostanie objęty cłem antydumpingowym obowiązującym wobec „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”.
(129)
W celu zapewnienia należytego egzekwowania ceł antydumpingowych, cło antydumpingowe dotyczące wszystkich pozostałych przedsiębiorstw będzie stosowane nie tylko w odniesieniu do niewspółpracujących producentów eksportujących w ramach bieżącego dochodzenia, ale także do producentów, którzy nie prowadzili wywozu do Unii w okresie objętym dochodzeniem.
3. Ostateczne pobranie cła tymczasowego
(130)
Ze względu na ustaloną wysokość marginesów dumpingu oraz zważywszy na poziom szkody, jaką poniósł przemysł unijny, należy dokonać ostatecznego poboru kwot zabezpieczonych w formie tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych.
(131)
Komitet ustanowiony na mocy art. 15 ust. 1 rozporządzenia podstawowego nie wydał opinii,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz glutaminianu monosodowego obecnie objętego kodem CN ex 2922 42 00 (kod Taric 2922420010) i pochodzącego z Indonezji.
2. Stawki ostatecznego cła antydumpingowego mające zastosowanie do ceny netto na granicy Unii przed ocleniem są następujące dla produktu opisanego w ust. 1 i wyprodukowanego przez przedsiębiorstwa wymienione w poniższej tabeli:
Przedsiębiorstwo
Ostateczne cło antydumpingowe (%)
Dodatkowy kod TARIC
PT. Cheil Jedang Indonesia
7,2
B961
PT. Miwon Indonesia
13,3
B962
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
28,4
B999
3. Stosowanie indywidualnych stawek cła antydumpingowego ustalonych dla przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2 uwarunkowane jest przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która musi być zgodna z wymogami określonymi w załączniku. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury, obowiązuje stawka celna mająca zastosowanie do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”.
4. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone w postaci tymczasowych ceł antydumpingowych na podstawie rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 904/2014 zostają ostatecznie pobrane.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 21 stycznia 2015 r.