SMĚRNICE RADY (EU) 2015/652
ze dne 20. dubna 2015,
kterou se stanoví metody výpočtu a požadavky na podávání zpráv podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 98/70/ES o jakosti benzinu a motorové nafty
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 98/70/ES ze dne 13. října 1998 o jakosti benzinu a motorové nafty a o změně směrnice Rady 93/12/EHS (1), a zejména na čl. 7a odst. 5 uvedené směrnice,
s ohledem na návrh Evropské komise,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Metoda výpočtu emisí skleníkových plynů u paliv a jiné energie z nebiologických zdrojů, která má být podle ustanovení čl. 7a odst. 5 směrnice 98/70/ES zavedena, by měla zajistit podávání dostatečně přesných zpráv tak, aby mohla Komise kriticky zhodnotit, nakolik dodavatelé plní povinnosti, které jim stanoví čl. 7a odst. 2 uvedené směrnice. Metoda výpočtu by měla zajistit přesnost měření a náležitě zohlednit složitost souvisejících administrativních požadavků. Zároveň by měla dodavatele motivovat ke snižování intenzity skleníkových plynů z paliv, jež dodávají. Je třeba rovněž pečlivě zvážit dopad této metody výpočtu na rafinerie v Unii. Metoda výpočtu by tedy měla vycházet z průměrných hodnot intenzity skleníkových plynů představujících v rámci odvětví průměrnou hodnotu typickou pro dané palivo. Výhodou tohoto postupu by bylo snížení administrativní zátěže pro dodavatele a členské státy. V současnosti by navrhovaná metoda výpočtu neměla vyžadovat členění intenzity skleníkových plynů z paliv podle zdroje suroviny, neboť by to mělo nepříznivý vliv na stávající investice do některých rafinerií v Unii.
(2)
V souvislosti s čl. 7a odst. 1 směrnice 98/70/ES by požadavky kladené při podávání zpráv na dodavatele z řad malých a středních podniků (MSP), jejichž definici uvádí doporučení Komise 2003/361/ES (2), měly být v co největší míře omezeny. Podobně by ani dovozci benzinu a motorové nafty rafinované v zemích mimo Unii neměli mít povinnost poskytovat podrobné informace o zdrojích ropy použitých k výrobě těchto paliv, neboť tyto informace nemusí být vždy k dispozici nebo může být obtížné je získat.
(3)
S cílem motivovat k dalšímu snižování emisí skleníkových plynů by se do výpočtu emisí skleníkových plynů během životního cyklu u dodavatelů měly zahrnout vykázané úspory snižování emisí z těžby, a to včetně snížení emisí ze spalování a vypouštění plynů. Aby se dodavatelům usnadnilo vykazování úspor emisí z těžby, mělo by být pro účely výpočtu a osvědčení snížení emisí umožněno používat různé emisní režimy. Způsobilé by přitom měly být pouze projekty zaměřené na snížení emisí z těžby, které byly zahájeny po dni zavedení základní normy pro paliva podle čl. 7a odst. 5 písm. b) směrnice 98/70/ES, tj. po 1. lednu 2011.
(4)
Vážený průměr standardních hodnot skleníkových plynů představující typy ropy využívané v Unii je jednoduchou metodou výpočtu, na jejímž základě mohou dodavatelé stanovit obsah skleníkových plynů v palivech, jež dodávají.
(5)
Snížení emisí z těžby u ropy a zemního plynu by se mělo odhadovat a osvědčovat v souladu se zásadami a standardy stanovenými v mezinárodních normách, a to zejména v normách ISO 14064, ISO 14065 a ISO 14066.
(6)
Dále je vhodné usnadnit provádění právních předpisů členskými státy, pokud jde o snižování emisí z těžby, včetně snížení emisí ze spalování a vypouštění plynů. Za tímto účelem by před koncem lhůty pro provedení stanovené v článku 7 této směrnice měly být pod záštitou Komise vypracovány nelegislativní pokyny týkající se přístupů k vyčíslování, ověřování, osvědčování, monitorování a vykazování takovéhoto snížení emisí z těžby (včetně snížení emisí ze spalování a vypouštění plynů při těžbě suroviny).
(7)
V čl. 7a odst. 5 písm. b) směrnice 98/70/ES je stanovena povinnost zavést metodiku ke stanovení základní normy pro paliva vycházející z emisí skleníkových plynů z fosilních paliv během jejich životního cyklu na jednotku energie v roce 2010 („základní norma pro paliva“). Základní norma pro paliva by měla vycházet ze spotřebovaného množství nafty, benzinu, plynového oleje pro nesilniční použití, zkapalněného ropného plynu (LPG) a stlačeného zemního plynu (CNG) za využití údajů, jež byly členskými státy oficiálně oznámeny orgánu Rámcové úmluvy Organizace spojených národů o změně klimatu (dále jen „rámcová úmluva“) v roce 2010. Základní normou pro paliva by nemělo být referenční fosilní palivo, jež se používá k výpočtu snížení emisí skleníkových plynů z biopaliv a jež by se mělo zachovat v podobě, kterou stanoví příloha IV směrnice 98/70/ES.
(8)
Vzhledem k tomu, že složení skladby příslušných fosilních paliv se rok od roku mění jen málo, budou meziroční souhrnné rozdíly v intenzitě skleníkových plynů z fosilních paliv rovněž malé. Je tudíž vhodné, aby hodnoty základní normy vycházely z údajů o průměrné spotřebě v Unii za rok 2010, jež členské státy vykázaly orgánu Rámcové úmluvy OSN o změně klimatu.
(9)
Základní norma pro paliva by měla vyjadřovat průměrnou intenzitu skleníkových plynů z těžby a intenzitu z fosilních paliv z průměrné komplexní rafinerie. Základní norma pro paliva by se tedy měla vypočítat za použití průměrných standardních hodnot pro jednotlivá paliva. Hodnota základní normy pro paliva by měla v období do roku 2020 zůstat beze změny, tak aby byla pro dodavatele zajištěna právní jistota, pokud jde o jejich povinnost snižovat intenzitu skleníkových plynů z paliv, jež dodávají.
(10)
V čl. 7a odst. 5 písm. d) směrnice 98/70/ES je upraveno přijetí metody výpočtu podílu elektrických silničních vozidel na snížení emisí skleníkových plynů během životního cyklu paliva. Podle tohoto článku by měla být tato metoda výpočtu v souladu s čl. 3 odst. 4 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/28/ES (3). K zajištění tohoto souladu by se měl pro účinnost hnacího ústrojí použít týž opravný faktor.
(11)
Elektřinu dodanou pro použití v silniční dopravě mohou dodavatelé podle čl. 7a odst. 1 směrnice 98/70/ES vykazovat v rámci svých ročních zpráv členským státům. V zájmu omezení administrativních nákladů je vhodné, aby metoda výpočtu pro účely podávání zpráv dodavateli byla založena na odhadech spotřeby elektřiny v daném elektrickém silničním vozidle či motocyklu, a nikoliv na skutečném měření jeho spotřeby.
(12)
V případě, kdy dochází ke zpracovávání biopaliva a fosilního paliva v rámci téhož procesu, je vhodné uvést podrobné informace o tom, jakým způsobem bylo odhadnuto množství skleníkových plynů z daného biopaliva a jejich intenzita. K tomu je zapotřebí zvláštní metoda, protože výsledné množství biopaliva nelze, například při souběžné hydrogenační úpravě rostlinných olejů s fosilními palivy, změřit. V čl. 7d odst. 1 směrnice 98/70/ES se stanoví, že emise skleníkových plynů z biopaliv vznikajících během životního cyklu se mají pro účely článku 7a a čl. 7b odst. 2 uvedené směrnice vypočítat podle téže metody výpočtu. Proto má osvědčení emisí skleníkových plynů v rámci uznaných nepovinných režimů stejnou platnost pro účely článku 7a i pro účely čl. 7b odst. 2 směrnice 98/70/ES.
(13)
Požadavek, aby dodavatel podával zprávy, stanovený v čl. 7a odst. 1 směrnice 98/70/ES, by měly doplňovat harmonizovaný formulář a harmonizované definice údajů, jež se vykazují. Harmonizace definic údajů je potřebná k náležitému provedení výpočtu intenzity skleníkových plynů, jenž je s povinností jednotlivých dodavatelů podávat zprávy spojen, jelikož tyto údaje tvoří klíčové vstupní informace pro harmonizovanou metodu výpočtu podle čl. 7a odst. 5 písm. a) směrnice 98/70/ES. Tyto údaje zahrnují identifikaci dodavatele, množství paliva či energie uvedené na trh a typ paliva či energie uvedený na trh.
(14)
Požadavek, aby dodavatel podával zprávy, stanovený v čl. 7a odst. 1 směrnice 98/70/ES, by měly doplňovat harmonizované požadavky na vykazování, formulář a harmonizované definice údajů pro účely podávání zpráv o účinnosti paliv spotřebovaných v Unii z hlediska skleníkových plynů členskými státy Komisi. Tyto požadavky na podávání zpráv především umožní aktualizovat vlastnosti referenčního fosilního paliva uvedené v příloze IV části C bodě 19 směrnice 98/70/ES a v příloze V části C bodě 19 směrnice 2009/28/ES a usnadní podávání zpráv požadované podle čl. 8 odst. 3 a čl. 9 odst. 2 směrnice 98/70/ES i aktualizaci metody výpočtu v souladu s technickým a vědeckým pokrokem tak, aby tato metoda plnila svůj zamýšlený účel. Uvedené údaje by mělyzahrnovat množství paliva či energie uvedených na trh, typ paliva či energie a místo nákupu a původ paliva či energie uvedených na trh.
(15)
Za účelem snížení administrativní zátěže by členské státy měly dodavatelům umožnit, aby při plnění svých povinností podávat zprávy vycházeli z rovnocenných údajů, jež se shromažďují podle jiných unijních nebo vnitrostátních právních předpisů, a to za předpokladu, že budou při podávání zpráv dodrženy požadavky uvedené v příloze IV a definice uvedené v přílohách I a III.
(16)
Aby se usnadnilo podávání zpráv skupinám dodavatelů v souladu s čl. 7a odst. 4 směrnice 98/70/ES, umožňuje čl. 7a odst. 5 písm. c) uvedené směrnice zavedení všech nezbytných pravidel. Podávání zpráv je těmto skupinám vhodné usnadnit, aby se zamezilo narušení fyzického pohybu paliv, neboť různí dodavatelé uvádějí na trh různá paliva v rozdílných poměrech, a mohou tedy v zájmu dosažení cíle snížení emisí skleníkových plynů využívat zdroje různých úrovní. Je proto nezbytné harmonizovat definice identifikace dodavatele, množství paliva či energie uvedeného na trh, typu paliva či energie a místa nákupu a původu paliva či energie uvedených na trh. K vyloučení dvojího započtení v případech, kdy společně podávají zprávy dodavatelé v souladu s čl. 7a odst. 4, je navíc vhodné harmonizovat provádění metody výpočtu a podávání zpráv v členských státech, včetně podávání zpráv Komisi, a to tak, aby se potřebné informace od skupiny dodavatelů vztahovaly k určitému členskému státu.
(17)
V souladu s čl. 8 odst. 3 směrnice 98/70/ES mají všechny členské státy povinnost předložit každoročně zprávu o jakosti paliva na vnitrostátní úrovni za předchozí kalendářní rok, a to na základě formuláře zavedeného rozhodnutím Komise 2002/159/ES (4). K zohlednění změn směrnice 98/70/ES zavedených směrnicí Evropského parlamentu a Rady 2009/30/ES (5) a následných dodatečných požadavků na členské státy v oblasti podávání zpráv, jakož i v zájmu účinnosti a harmonizace je nezbytné vyjasnit, jaké informace by se měly vykazovat, a stanovit formulář k předkládání údajů dodavateli a členskými státy.
(18)
Komise předložila návrh opatření výboru ustavenému podle směrnice 98/70/ES dne 23. února 2012. Výbor nebyl s to přijmout stanovisko kvalifikovanou většinou, a je tedy vhodné, aby Komise v souladu s čl. 5a odst. 4 rozhodnutí Komise 1999/468/ES (6) předložila tento návrh Radě,
PŘIJALA TUTO SMĚRNICI:
Článek 1
Předmět a oblast působnosti
1. Tato směrnice stanoví pravidla pro metody výpočtu a požadavky na podávání zpráv podle směrnice 98/70/ES.
2. Tato směrnice se vztahuje na paliva používaná k pohonu silničních vozidel a nesilničních pojízdných strojů (včetně plavidel vnitrozemské plavby, pokud se neplaví po moři), zemědělských a lesnických traktorů a rekreačních plavidel, pokud se neplaví po moři, jakož i na elektřinu používanou silničními vozidly.
Článek 2
Definice
Pro účely této směrnice se, nad rámec definic obsažených již ve směrnici 98/70/ES, rozumí:
1)
„emisemi z těžby“ veškeré emise skleníkových plynů, k nimž dojde předtím, než se začne daná surovina zpracovávat v rafinerii nebo zpracovatelském zařízení, kde se vyrábí palivo uvedené v příloze I;
2)
„přírodní živicí“ jakýkoliv zdroj rafinerské suroviny, který se vyznačuje tím, že:
a)
v ložisku na místě těžby vykazuje podle zkušební metody D287 Americké společnosti pro zkoušení a materiály (7) (dále jen „API“) hustotu API 10° nebo méně;
b)
jeho průměrná roční hodnota viskozity za teploty panující v ložisku přesahuje hodnotu vypočtenou podle rovnice: viskozita (v centipoisech) = 518,98e-0,038T; kde T je teplota ve stupních Celsia;
c)
spadá pod definici dehtových písků pod kódem kombinované nomenklatury (KN) 2714 stanovenou v nařízení Rady (EHS) č. 2658/87 (8);
d)
mobilizace zdroje této suroviny se dosahuje těžebním vrtem nebo tepelně podporovanou gravitační drenáží, přičemž tepelná energie se získává převážně z jiných zdrojů, než je samotný zdroj vstupní suroviny;
3)
„ropnou břidlicí“ jakýkoliv zdroj rafinerské suroviny, který se nachází ve skalním ložisku, obsahuje pevné kerogeny a spadá pod definici ropné břidlice pod kódem KN 2714 stanovenou nařízením (EHS) č. 2658/87. Mobilizace zdroje suroviny se dosáhne těžebním vrtem nebo tepelně podporovanou gravitační drenáží;
4)
„základní normou pro paliva“ základní norma pro paliva vycházející z emisí skleníkových plynů z fosilních paliv během jejich životního cyklu na jednotku energie v roce 2010;
5)
„konvenční ropou“ jakýkoliv zdroj rafinerské suroviny, který v ložisku na místě původu vykazuje podle zkušební metody D287 hustotu API vyšší než 10° a který nespadá pod definici kódu KN 2714 stanovenou nařízením (EHS) č. 2658/87.
Článek 3
Metoda výpočtu intenzity skleníkových plynů z dodaných paliv a energie (vyjma biopaliv) a podávání zpráv dodavateli
1. Pro účely čl. 7a odst. 2 směrnice 98/70/ES zajistí členské státy, aby dodavatelé používali k určení intenzity skleníkových plynů z jimi dodávaných paliv metodu výpočtu uvedenou v příloze I této směrnice.
2. Pro účely čl. 7a odst. 1 druhého pododstavce a čl. 7a odst. 2 směrnice 98/70/ES stanoví členské státy dodavatelům povinnost vykazovat údaje na základě definic a metody výpočtu stanovených v příloze I této směrnice. Tyto údaje se vykazují každoročně za použití šablon uvedených v příloze IV této směrnice.
3. Pro účely čl. 7a odst. 4 směrnice 98/70/ES zajistí každý členský stát, aby skupina dodavatelů, která se rozhodne být považována za jediného dodavatele, plnila v daném členském státě své povinnosti podle čl. 7a odst. 2.
4. V případě dodavatelů, kteří jsou malými a středními podniky, použijí členské státy zjednodušenou metodu uvedenou v příloze I této směrnice.
Článek 4
Výpočet základní normy paliv a snížení intenzity skleníkových plynů
Pro účely ověření toho, zda dodavatelé plní své závazky vyplývající z čl. 7a odst. 2 směrnice 98/70/ES, jim členské státy stanoví povinnost porovnávat snížení emisí skleníkových plynů vznikajících během životního cyklu paliv a elektřiny, kterého dosáhli, se základní normou pro paliva stanovenou v příloze II této směrnice.
Článek 5
Podávání zpráv členskými státy
1. Při předkládání zpráv Komisi podle čl. 8 odst. 3 směrnice 98/70/ES poskytnou členské státy Komisi údaje týkající se plnění ustanovení článku 7a uvedené směrnice vymezené v příloze III této směrnice.
2. Pro předkládání údajů vymezených v příloze III této směrnice použijí členské státy nástroje platformy ReportNet Evropské agentury pro životní prostředí poskytnuté podle nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 401/2009 (9). Členské státy údaje prostřednictvím elektronického přenosu dat předávají do ústředního registru údajů, který spravuje Evropská agentura pro životní prostředí.
3. Údaje se vykazují každoročně za použití šablony uvedené v příloze IV. Členské státy oznámí Komisi den přenosu údajů a pro účely kontaktu název příslušného orgánu, který zodpovídá za ověření a vykázání údajů Komisi.
Článek 6
Sankce
Členské státy stanoví pravidla pro sankce ukládané v případě porušení vnitrostátních právních předpisů přijatých na základě této směrnice a podniknou veškerá opatření nezbytná k zajištění jejich uplatňování. Stanovené sankce musí být účinné, přiměřené a odrazující. Členské státy oznámí příslušná ustanovení Komisi do 21. dubna 2017 a neprodleně jí oznámí jakékoli jejich pozdější změny.
Článek 7
Provedení
1. Členské státy uvedou v účinnost právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí do 21. dubna 2017. Neprodleně o nich uvědomí Komisi.
2. Tyto předpisy přijaté členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
3. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 8
Vstup v platnost
Tato směrnice vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 9
Určení
Tato směrnice je určena členských státům.
V Lucemburku dne 20. dubna 2015.
DYREKTYWA RADY (UE) 2015/652
z dnia 20 kwietnia 2015 r.
ustanawiająca metody obliczania i wymogi w zakresie sprawozdawczości zgodnie z dyrektywą 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady odnoszącą się do jakości benzyny i olejów napędowych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę 98/70/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. odnoszącą się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 93/12/EWG (1), w szczególności jej art. 7a ust. 5,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Przy zastosowaniu metody obliczania emisji gazów cieplarnianych pochodzących z paliw i z innej energii ze źródeł niebiologicznych, która ma być określona zgodnie z art. 7a ust. 5 dyrektywy 98/70/WE, sprawozdawczość powinna być wystarczająco dokładna, aby Komisja mogła dokonać krytycznej oceny wywiązywania się przez dostawców z ich obowiązków określonych w art. 7a ust. 2 tej dyrektywy. Metoda obliczania powinna zapewniać dokładność, uwzględniając przy tym złożoność powiązanych wymogów administracyjnych. Jednocześnie powinna ona zachęcać dostawców do redukcji intensywności emisji gazów cieplarnianych dostarczanego przez nich paliwa. Wpływ metody obliczania na rafinerie w Unii wymaga również starannego rozważenia. Metoda obliczania powinna zatem opierać się na średnich wartościach intensywności emisji gazów cieplarnianych stanowiących średnią wartość w danym sektorze, która jest typowa dla określonego paliwa. Zaletą takiego podejścia byłoby zmniejszenie obciążenia administracyjnego dla dostawców i państw członkowskich. Na tym etapie zastosowanie proponowanej metody obliczania nie powinno wymagać rozróżnienia intensywności emisji gazów cieplarnianych z paliwa w zależności od źródła surowca, gdyż miałoby to wpływ na bieżące inwestycje w niektórych rafineriach w Unii.
(2)
W kontekście art. 7a ust. 1 dyrektywy 98/70/WE należy w jak największym stopniu zminimalizować wymogi w zakresie sprawozdawczości w odniesieniu do dostawców będących małymi i średnimi przedsiębiorstwami (MŚP) w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE (2). Podobnie nie należy wymagać od importerów benzyny i oleju napędowego, które są rafinowane poza Unią, dostarczania szczegółowych informacji dotyczących źródeł ropy naftowej stosowanej do produkcji tych paliw, gdyż informacje takie mogą być niedostępne lub trudne do zdobycia.
(3)
W celu zachęcania do dalszej redukcji emisji gazów cieplarnianych należy włączyć do obliczenia emisji gazów cieplarnianych w cyklu życia w odniesieniu do danego dostawcy zgłoszone ograniczenia pochodzące z redukcji emisji w segmencie wydobywczym, w tym ze spalania na pochodniach i uwalniania gazów do atmosfery. Aby ułatwić dostawcom zgłaszanie redukcji emisji w segmencie wydobywczym, należy zezwolić na stosowanie różnych systemów emisji do obliczania i certyfikacji redukcji emisji. Kwalifikowalne powinny być wyłącznie te projekty redukcji emisji w segmencie wydobywczym, które rozpoczynają się po dniu ustanowienia podstawowej normy dla paliw, określonym w art. 7a ust. 5 lit. b) dyrektywy 98/70/WE, tj. po dniu 1 stycznia 2011 r.
(4)
Średnie ważone wartości standardowych emisji gazów cieplarnianych w odniesieniu do ropy naftowej wykorzystywanej w Unii zapewniają prostą metodę obliczania, dzięki której dostawcy mogą określić zawartość gazów cieplarnianych w dostarczanym przez nich paliwie.
(5)
Szacowanie i zatwierdzanie redukcji emisji w segmencie wydobywczym powinno odbywać zgodnie z zasadami i normami określonymi w normach międzynarodowych, w szczególności ISO 14064, ISO 14065 oraz ISO 14066.
(6)
Ponadto należy ułatwiać wdrożenie przez państwa członkowskie prawodawstwa dotyczącego redukcji emisji w segmencie wydobywczym, w tym ze spalania na pochodniach i uwalniania gazów do atmosfery. W tym celu należy pod auspicjami Komisji przygotować nieustawodawcze wskazówki dotyczące podejść do kwantyfikacji, weryfikacji, walidacji, monitorowania i sprawozdawczości w odniesieniu do takich redukcji emisji w segmencie wydobywczym (w tym redukcji przy spalaniu na pochodniach i uwalnianiu gazów do atmosfery) przed końcem okresu transpozycji przewidzianego w art. 7 niniejszej dyrektywy.
(7)
W art. 7a ust. 5 lit. b) dyrektywy 98/70/WE wymaga się ustanowienia metodologii służącej określeniu podstawowej normy dla paliw w oparciu o emisje gazów cieplarnianych w cyklu życia w przeliczeniu na jednostkę energii z paliw kopalnych w 2010 r. Podstawowa norma dla paliw powinna opierać się na ilości wykorzystywanego oleju napędowego, benzyny, oleju napędowego przeznaczonego do stosowania w maszynach jezdnych nieporuszających się po drogach, gazu płynnego (LPG) i sprężonego gazu ziemnego (CNG) przy zastosowaniu danych zgłoszonych oficjalnie przez państwa członkowskie do celów Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) w 2010 r. Podstawowa norma dla paliw nie powinna być odpowiednikiem kopalnym stosowanym do obliczania ograniczenia emisji gazów cieplarnianych z biopaliw, który powinien pozostać taki, jak określono w załączniku IV do dyrektywy 98/70/WE.
(8)
W związku z tym, że skład stosownej mieszanki paliw kopalnych zmienia się corocznie w niewielkim stopniu, zagregowane odchylenie intensywności emisji gazów cieplarnianych z paliw kopalnych z roku na rok również będzie niewielkie. Podstawowa norma dla paliw powinna być zatem oparta na danych dotyczących średniego zużycia w Unii w 2010 r. zgłoszonych przez państwa członkowskie do celów UNFCCC.
(9)
Podstawowa norma dla paliw powinna odzwierciedlać średnią intensywność emisji gazów cieplarnianych w segmencie wydobywczym oraz intensywność paliwa rafinerii o średniej złożoności dla paliw kopalnych. Podstawową normę dla paliw należy zatem obliczać z zastosowaniem odpowiednich średnich wartości standardowych dla paliw. Podstawowa norma dla paliw powinna pozostać niezmieniona przez okres do 2020 r. w celu zapewnienia dostawcom pewności regulacyjnej w odniesieniu do ich obowiązków w zakresie redukcji intensywności emisji gazów cieplarnianych z dostarczanych przez nich paliw.
(10)
Art. 7a ust. 5 lit. d) dyrektywy 98/70/WE przewiduje przyjęcie metodologii obliczania wkładu elektrycznych pojazdów drogowych w celu zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia. Zgodnie z tym artykułem taka metoda obliczania powinna być zgodna z art. 3 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE (3). W celu zapewnienia takiej zgodności ten sam współczynnik dostosowania należy zastosować w odniesieniu do wydajności mechanizmu napędowego.
(11)
Energia elektryczna dostarczana do wykorzystania w pojazdach drogowych może być przedmiotem sprawozdawczości ze strony dostawców w ramach ich corocznych sprawozdań przedkładanych państwom członkowskim, zgodnie z art. 7a ust. 1 dyrektywy 98/70/WE. Aby ograniczyć koszty administracyjne, metoda obliczania stosowana do celów sprawozdawczości dostawcy powinna opierać się na danych szacunkowych, a nie na faktycznych pomiarach zużycia energii elektrycznej w elektrycznych pojazdach drogowych lub motocyklach.
(12)
W przypadkach, w których przetwarzanie biopaliwa i paliwa kopalnego odbywa się podczas tego samego procesu, należy przyjąć szczegółowe podejście do szacowania ilości i intensywności emisji gazów cieplarnianych z biopaliw. Wymaga to szczególnej metody, gdyż uzyskana ilość biopaliwa nie jest mierzalna, na przykład podczas wspólnej hydrorafinacji olejów roślinnych z paliwem kopalnym. Art. 7d ust. 1 dyrektywy 98/70/WE stanowi, że emisje gazów cieplarnianych biopaliw w całym cyklu życia, do celów art. 7a i art. 7b ust. 2 tej dyrektywy, należy obliczać z zastosowaniem tej samej metody. W związku z tym certyfikacja emisji gazów cieplarnianych w ramach uznanych dobrowolnych systemów jest tak samo właściwa do celów art. 7a, jak i do celów art. 7b ust. 2 dyrektywy 98/70/WE.
(13)
Wymóg sprawozdawczości dostawcy ustanowiony w art. 7a ust. 1 dyrektywy 98/70/WE należy uzupełnić o zharmonizowany format i zharmonizowane definicje danych objętych sprawozdawczością. Harmonizacja definicji danych jest konieczna w celu właściwego przeprowadzania obliczeń intensywności emisji gazów cieplarnianych w powiązaniu z obowiązkami indywidualnego dostawcy w zakresie sprawozdawczości, gdyż dane te stanowią kluczowy wkład do metody obliczania zharmonizowanej zgodnie z art. 7a ust. 5 lit. a) dyrektywy 98/70/WE. Dane te obejmują dane identyfikacyjne dostawcy, ilość paliwa lub energii wprowadzoną do obrotu oraz rodzaj paliwa lub energii wprowadzony do obrotu.
(14)
Wymóg sprawozdawczości dostawcy ustanowiony w art. 7a ust. 1 dyrektywy 98/70/WE należy uzupełnić o zharmonizowane wymogi w zakresie sprawozdawczości, format sprawozdawczości oraz zharmonizowane definicje na użytek przedkładanych przez państwo członkowskie sprawozdań dotyczących poziomu emisji gazów cieplarnianych pochodzących z paliw wykorzystywanych w Unii. Wspominanie wymogi w zakresie sprawozdawczości umożliwią w szczególności aktualizację odpowiednika kopalnego opisanego w części C pkt 19 załącznika IV do dyrektywy 98/70/WE oraz części C pkt 19 załącznika V do dyrektywy 2009/28/WE, a także ułatwią sprawozdawczość wymaganą zgodnie z art. 8 ust. 3 i art. 9 ust. 2 dyrektywy 98/70/WE oraz dostosowanie metody obliczania do postępu technicznego i naukowego w celu zapewnienia osiągnięcia jej zamierzonego celu. Dane te powinny obejmować ilość paliwa lub energii wprowadzoną do obrotu oraz rodzaj paliwa lub energii, miejsce zakupu i pochodzenie paliwa lub energii wprowadzonych do obrotu.
(15)
Państwa członkowskie powinny zezwolić dostawcom na wypełnianie ich obowiązków w zakresie sprawozdawczości w oparciu o dane równoważne zbierane zgodnie z innymi przepisami Unii lub przepisami krajowymi w celu zmniejszenia obciążenia administracyjnego, pod warunkiem że sprawozdawczość prowadzona jest zgodnie z wymogami określonymi w załączniku IV oraz z definicjami określonymi w załącznikach I i III.
(16)
W celu ułatwienia sprawozdawczości grupom dostawców zgodnie z art. 7a ust. 4 dyrektywy 98/70/WE, art. 7a ust. 5 lit. c) tej dyrektywy pozwala na przyjęcie wszelkich koniecznych przepisów. Ułatwianie takiej sprawozdawczości jest pożądane w celu uniknięcia zakłócenia fizycznego przemieszczania paliw, ponieważ różni dostawcy wprowadzają do obrotu różne paliwa w różnych proporcjach i z tego powodu mogą być zmuszeni do angażowania różnych poziomów zasobów, aby osiągnąć cel redukcji emisji gazów cieplarnianych. Konieczne jest zatem zharmonizowanie definicji danych identyfikacyjnych dostawców, ilości paliwa lub energii wprowadzonych do obrotu, rodzaju paliwa lub energii, miejsca zakupu i pochodzenia paliwa lub energii wprowadzonych do obrotu. Ponadto, aby unikać podwójnego liczenia w przypadku wspólnej sprawozdawczości dostawców zgodnie z art. 7a ust. 4, należy zharmonizować wdrażanie w państwach członkowskich metody obliczania i sprawozdawczości, w tym sprawozdawczości dla Komisji, tak aby wymagane informacje pochodzące od grupy dostawców odnosiły się do konkretnego państwa członkowskiego.
(17)
Zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy 98/70/WE państwa członkowskie mają składać corocznie sprawozdanie zawierające krajowe dane o jakości paliwa za poprzedni rok kalendarzowy, sporządzone zgodnie z formatem określonym w decyzji Komisji 2002/159/WE (4). W celu uwzględnienia zmian wprowadzonych do dyrektywy 98/70/WE dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/30/WE (5) i późniejszych dodatkowych obowiązków państw członkowskich w zakresie sprawozdawczości oraz mając na uwadze skuteczność i harmonizację, konieczne jest wyjaśnienie, które informacje powinny podlegać sprawozdawczości, a także przyjęcie formatu przedstawiania danych przez dostawców i państwa członkowskie.
(18)
W dniu 23 lutego 2012 r. Komisja przedstawiła projekt środka komitetowi ustanowionemu dyrektywą 98/70/WE. Komitet nie był w stanie przyjąć opinii wymaganą większością kwalifikowaną. W związku z tym Komisja powinna przedstawić Radzie wniosek zgodnie z art. 5a ust. 4 decyzji Rady 1999/468/WE (6),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
1. Niniejsza dyrektywa ustanawia przepisy dotyczące metod obliczania i wymogów w zakresie sprawozdawczości zgodnie z dyrektywą 98/70/WE.
2. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do paliw stosowanych do napędzania pojazdów drogowych, maszyn jezdnych nieporuszających się po drogach (w tym statków żeglugi śródlądowej, gdy nie znajdują się na morzu), ciągników rolniczych i leśnych, rekreacyjnych jednostek pływających, gdy nie znajdują się na morzu, a także do energii elektrycznej przeznaczonej do stosowania w pojazdach drogowych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy i w uzupełnieniu definicji zawartych już w dyrektywie 98/70/WE stosuje się następujące definicje:
1)
„emisje w segmencie wydobywczym” oznaczają wszystkie emisje gazów cieplarnianych występujące przed wprowadzeniem surowca do rafinerii lub zakładu przetwórczego, w których wyprodukowano paliwo, jak określono w załączniku I;
2)
„bitum naturalny” oznacza każde źródło surowca rafineryjnego:
a)
którego gęstość mierzona w stopniach Amerykańskiego Instytutu Naftowego (API) wynosi 10 stopni lub mniej, gdy znajduje się w złożu w miejscu wydobycia, zgodnie z metodą badawczą Amerykańskiego Stowarzyszenia Badań i Materiałów (ASTM) (7) D287;
b)
którego roczna średnia lepkość w temperaturze złoża jest większa niż lepkość obliczona na podstawie równania: lepkość (wyrażona w centypuazach) = 518,98e-0,038T; gdzie T oznacza temperaturę wyrażoną w stopniach Celsjusza;
c)
które wchodzi w zakres definicji piasków bitumicznych objętych kodem CN 2714, jak określono w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 (8); oraz
d)
w przypadku którego wydobycie surowca odbywa się przy użyciu technik wydobycia górniczego lub termicznych metod intensyfikacji wydobycia, w których energia cieplna pochodzi głównie z innych źródeł niż samo źródło surowca;
3)
„łupek naftowy” oznacza każde źródło surowca rafineryjnego znajdujące się w formacji skalnej, zawierające kerogen w formie stałej i wchodzące w zakres definicji łupków naftowych objętych kodem CN 2714, jak określono w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87. Wydobycie surowca ze źródła odbywa się przy użyciu technik wydobycia górniczego lub termicznych metod intensyfikacji wydobycia;
4)
„podstawowa norma dla paliw” oznacza podstawową normę dla paliw w oparciu o emisje gazów cieplarnianych w cyklu życia w przeliczeniu na jednostkę energii z paliw kopalnych w 2010 r.;
5)
„konwencjonalna ropa naftowa” oznacza każdy surowiec rafineryjny, którego gęstość mierzona w stopniach API wynosi powyżej 10 stopni, gdy znajduje się w złożu w miejscu wydobycia, zgodnie z metodą badawczą ASTM D287, i który nie wchodzi w zakres definicji odpowiadającej kodowi CN 2714, jak określono w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87.
Artykuł 3
Metoda obliczania intensywności emisji gazów cieplarnianych dostarczanych paliw i energii innych niż biopaliwa oraz prowadzenia sprawozdawczości przez dostawców
1. Do celów art. 7a ust. 2 dyrektywy 98/70/WE państwa członkowskie zapewniają stosowanie przez dostawców metody obliczania określonej w załączniku I do niniejszej dyrektywy w celu określenia intensywności emisji gazów cieplarnianych dostarczanych przez nich paliw.
2. Do celów art. 7a ust. 1 akapit drugi i art. 7a ust. 2 dyrektywy 98/70/WE państwa członkowskie wymagają od dostawców przedstawiania w ich sprawozdaniach danych z zastosowaniem definicji i metody obliczania określonych w załączniku I do niniejszej dyrektywy. Dane przedkłada się corocznie przy zastosowaniu wzoru określonego w załączniku IV do niniejszej dyrektywy.
3. Do celów art. 7a ust. 4 dyrektywy 98/70/WE każde państwo członkowskie zapewnia, aby grupa dostawców, która chce być uznawana za jednego dostawcę, wypełniała w tym państwie członkowskim swoje obowiązki wynikające z art. 7a ust. 2.
4. W odniesieniu do dostawców będących MŚP państwa członkowskie stosują uproszczoną metodę określoną w załączniku I do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 4
Obliczanie podstawowej normy dla paliw i redukcji intensywności emisji gazów cieplarnianych
Do celów weryfikacji przestrzegania przez dostawców ich obowiązków wynikających z art. 7a ust. 2 dyrektywy 98/70/WE państwa członkowskie wymagają od dostawców porównywania osiągniętej przez nich redukcji emisji gazów cieplarnianych w cyklu życia paliw i energii elektrycznej z podstawową normą dla paliw określoną w załączniku II do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 5
Sprawozdawczość państw członkowskich
1. Przedkładając Komisji sprawozdania zgodnie z art. 8 ust. 3 dyrektywy 98/70/WE, państwa członkowskie dostarczają Komisji dane związane ze zgodnością z art. 7a tej dyrektywy, jak określono w załączniku III do niniejszej dyrektywy.
2. W celu zgłaszania danych określonych w załączniku III do niniejszej dyrektywy państwa członkowskie stosują narzędzia ReportNet Europejskiej Agencji Środowiska udostępnione zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 401/2009 (9). Państwa członkowskie przesyłają dane za pośrednictwem elektronicznego transferu danych do centralnej bazy danych zarządzanej przez Europejską Agencję Środowiska.
3. Dane dostarcza się corocznie przy użyciu wzoru określonego w załączniku IV. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o dacie przekazania oraz podają nazwę wyznaczonego do kontaktów właściwego organu odpowiedzialnego za weryfikację danych i ich przekazywanie do Komisji.
Artykuł 6
Sankcje
Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich wdrożenia. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach do dnia 21 kwietnia 2017 r. oraz niezwłocznie powiadamiają ją o wszelkich późniejszych zmianach mających wpływ na te przepisy.
Artykuł 7
Transpozycja
1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 21 kwietnia 2017 r. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.
2. Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
3. Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 9
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Luksemburgu dnia 20 kwietnia 2015 r.