NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 513/2014
ze dne 16. dubna 2014,
kterým se jako součást Fondu pro vnitřní bezpečnost zřizuje nástroj pro finanční podporu policejní spolupráce, předcházení trestné činnosti, boje proti trestné činnosti a řešení krizí a zrušuje rozhodnutí Rady 2007/125/SVV
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 82 odst. 1, článek 84 a čl. 87 odst. 2 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Hospodářského a sociálního výboru (1),
s ohledem na stanovisko Výboru regionů (2),
v souladu s řádným legislativním postupem (3),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Cíle Unie, jímž je zajištění vysoké úrovně bezpečnosti v prostoru svobody, bezpečnosti a práva v souladu s čl. 67 odst. 3 Smlouvy o fungování Evropské unie (dále jen „Smlouva o fungování EU“), by mělo být dosaženo mimo jiné prostřednictvím opatření pro předcházení trestné činnosti a boj proti ní, jakož i prostřednictvím opatření pro koordinaci a spolupráci mezi donucovacími a jinými vnitrostátními orgány členských států, včetně Europolu a dalších příslušných subjektů Unie, a s příslušnými třetími zeměmi a mezinárodními organizacemi.
(2)
V zájmu dosažení tohoto cíle by měla být na úrovni Unie přijaty posíleny akce na ochranu osob a veřejných statků proti hrozbám, jež mají stále více nadnárodní charakter, a na podporu činností prováděných příslušnými orgány členských států. Terorismus, organizovaná trestná činnost, trestné činy páchané mobilními (kočujícími) zločineckými skupinami, obchod s drogami, korupce, kyberkriminalita, obchodování s lidmi a se zbraněmi a další trestná činnost představují i nadále výzvu pro vnitřní bezpečnost Unie.
(3)
Strategie vnitřní bezpečnosti Evropské unie (dále jen „strategie vnitřní bezpečnosti“), kterou Rada přijala v únoru 2010, tvoří sdílený program pro řešení těchto společných bezpečnostních výzev. Sdělení Komise ze dne 22. listopadu 2010 nazvané „Strategie EU v oblasti vnitřní bezpečnosti: Pět kroků k bezpečnější Evropě“ proměňuje zásady a pokyny strategie v konkrétní kroky tím, že stanovuje pět strategických cílů: zničit mezinárodní zločinecké sítě, předcházet terorismu a řešit radikalizaci a nábor, zvýšit pro občany a podniky úroveň bezpečnosti v kyberprostoru, posílit bezpečnost prostřednictvím správy hranic a zlepšit odolnost Evropy vůči krizím a katastrofám.
(4)
Klíčovými zásadami, kterými se provádění strategie vnitřní bezpečnosti řídí, by měly být solidarita mezi členskými státy, jasné rozdělení úkolů, dodržování základních práv a svobod a právního státu, silné zaměření na globální perspektivu a na spojitost a nezbytnou soudržnost s vnější bezpečností.
(5)
Na podporu provádění strategie vnitřní bezpečnosti a pro zajištění jejího praktického využívání by měla být členským státům poskytnuta odpovídající finanční podpora Unie v podobě zřízení a správy Fondu pro vnitřní bezpečnost (dále jen „fond“).
(6)
Fond by měl odrážet potřebu zvýšené flexibility a zjednodušení a současně splňovat požadavky v oblasti předvídatelnosti a zajišťovat spravedlivé a transparentní rozdělování zdrojů s cílem splnit obecné i specifické cíle stanovené v tomto nařízení.
(7)
Hlavními zásadami, kterými se řídí provádění fondu, jsou účinnost opatření a kvalita výdajů. Fond by měl být rovněž prováděn co nejefektivnějším a uživatelsky nejvstřícnějším způsobem.
(8)
V době snižování výdajů na politiky Unie vyžaduje vyřešení hospodářských problémů opětovnou flexibilitu, inovativní organizační opatření, lepší využívání stávajících struktur a koordinaci mezi orgány, institucemi a agenturami Unie a vnitrostátními orgány a se třetími zeměmi.
(9)
Je nutné zajistit co největší účinek financování Unie tím, že se uvolní a spojí veřejné a soukromé finanční zdroje a rozšíří se jejich využívání.
(10)
Politický cyklus EU, který zavedla Rada ve dnech 8.-9. listopadu 2010, si klade za cíl řešit nejvýznamnější závažné hrozby a hrozby spojené s organizovanou trestnou činností v Unii soudržným a metodickým způsobem prostřednictvím optimální spolupráce mezi příslušnými útvary. Za účelem podpory účinného uplatňování tohoto víceletého cyklu by při financování prostřednictvím nástroje zřízeného tímto nařízením (dále jen „nástroj“) mělo být využito veškerých možných způsobů plnění, které uvádí nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU, Euratom) č. 966/2012 (4), případně včetně nepřímého řízení, aby se zajistilo včasné a účinné provedení činností a projektů.
(11)
Vzhledem k právním specifikům, jež se váží k hlavě V Smlouvy o fungování EU, nelze fond zřídit jako jediný finanční nástroj. Fond by měl být proto zřízen jako komplexní rámec pro finanční podporu Unie v oblasti vnitřní bezpečnosti, který bude zahrnovat nástroj a nástroj pro finanční podporu v oblasti vnějších hranic a víz zřízený nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 515/2014 (5). Tento komplexní rámec by mělo doplňovat nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 514/2014 (6).
(12)
Přeshraniční trestnou činnost, například obchodování s lidmi a vykořisťování nelegálních přistěhovalců ze strany zločineckých organizací, lze účinně řešit policejní spoluprací.
(13)
Celkové zdroje vyčleněné pro toto nařízení a nařízení (EU) č. 515/2014 by měly společně vytvořit finanční krytí po celou dobu trvání fondu, které má představovat pro Evropský parlament a Radu hlavní referenční částku během ročního rozpočtového procesu ve smyslu bodu 17 interinstitucionální dohody ze dne 2. prosince 2013 mezi Evropským parlamentem, Radou a Komisí o rozpočtové kázni, spolupráci v rozpočtových záležitostech a řádném finančním řízení (7).
(14)
Usnesení Evropského parlamentu ze dne 23. října 2013 o organizované trestné činnosti, korupci a praní peněz uznává, že boj proti organizované trestné činnosti je evropským úkolem, a vyzývá členské státy, aby navzájem více spolupracovaly v oblasti prosazování práva, neboť boj proti organizované trestné činnosti má zásadní význam pro ochranu řádné ekonomiky před typickou trestnou činností, jako je praní výnosů z trestné činnosti.
(15)
Prostřednictvím tohoto nástroje, jenž spadá do komplexního rámce fondu, by měla být finančně podporována policejní spolupráce, výměna informací, přístup k informacím, předcházení trestné činnosti, boj proti přeshraniční, závažné a organizované trestné činnosti včetně terorismu, korupce, obchodu s drogami, obchodování s lidmi a zbraněmi, vykořisťování nelegálních přistěhovalců, pohlavního vykořisťování dětí, šíření snímků znázorňujících zneužívání dětí a dětské pornografie, kyberkriminality a praní výnosů z trestné činnosti, ochrana osob a kritické infrastruktury proti událostem souvisejícím s bezpečností a účinné řízení bezpečnostních rizik a řešení bezpečnostních krizí, přičemž se zohlední společné politiky (strategie, politické cykly, programy a akční plány), právní předpisy a praktická spolupráce.
(16)
Finanční pomoc v těchto oblastech by měla být zejména určena na akce, jež podporují přeshraniční společné operace, přístup k informacím, výměnu informací, výměnu osvědčených postupů, snadnější a bezpečnou komunikaci a koordinaci, odbornou přípravu a výměnu personálu, analytické, monitorovací a hodnotící činnosti, komplexní posuzování hrozeb a rizik v souladu s pravomocemi stanovenými ve Smlouvě o fungování EU, zvyšování informovanosti, testování a validaci nových technologií, výzkum v oblasti forenzních věd, pořizování technického interoperabilního vybavení a spolupráce mezi členskými státy a příslušnými subjekty Unie, včetně Europolu. Finanční pomoc v těchto oblastech by měla být určena pouze na takové akce, které jsou v souladu s prioritami a iniciativami stanovenými na úrovni Unie, zejména těmi, které schválil Evropský parlament a Rada.
(17)
V rámci komplexní protidrogové strategie Unie zastávající vyvážený přístup, který je založen na souběžném snižování nabídky a poptávky, by finanční pomoc poskytovaná v rámci tohoto nástroje měla sloužit na podporu veškerých akcí zaměřených na předcházení obchodování s drogami a boj proti němu (snižování nabídky), a zejména opatření zaměřená na výrobu, zhotovování, extrahování, prodej, přepravu, dovoz a vývoz nelegálních drog, včetně jejich držení a nabytí s cílem zapojit se do činností spojených s obchodem s drogami.
(18)
Opatření ve třetích zemích a ve vztahu k těmto zemím podporovaná prostřednictvím tohoto nástroje by měla být přijímána v součinnosti a souladu s ostatními akcemi mimo Unii, jež jsou podporována prostřednictvím zeměpisných i tematických nástrojů vnější pomoci Unie. Při provádění těchto akcí by se mělo zejména dbát na plný soulad se zásadami a obecnými cíli vnější činnosti a zahraniční politiky Unie, jež se k dané zemi či regionu váží, s demokratickými zásadami a hodnotami, základními právy a svobodami, právním státem a svrchovaností třetích zemí. Tato opatření, jejichž účelem by neměla být podpora akcí přímo orientovaných na rozvoj, by měla případně doplňovat finanční pomoc poskytovanou prostřednictvím nástrojů vnější pomoci. Rovněž by měl být zajištěn soulad s humanitární politikou Unie, zejména pokud jde o mimořádná opatření.
(19)
Při provádění tohoto nástroje by měly být plně dodržovány práva a zásady zakotvené v Listině základních práv Evropské unie a mezinárodní závazky Unie.
(20)
Podle článku 3 Smlouvy o Evropské unii (dále jen „Smlouva o EU“) by měl nástroj podporovat činnosti, které zajišťují ochranu dětí před násilím, zneužíváním, vykořisťováním a zanedbáváním. Nástroj by měl rovněž podporovat ochranu dětských svědků a obětí a pomoc pro ně, a to zejména pokud jde o děti bez doprovodu a děti, které se jiným způsobem ocitnou v situaci, kdy potřebují poručenství.
(21)
Tento nástroj by měl doplňovat a posilovat opatření přijímaná s cílem rozvíjet spolupráci mezi Europolem či jinými příslušnými subjekty Unie a členskými státy, a dosáhnout tak cílů tohoto nástroje v oblasti policejní spolupráce, předcházení trestné činnosti a boje proti ní a řešení krizí. To mimo jiné znamená, že členské státy by při sestavování svých národních programů měly přihlížet k informační databázi, analytickým nástrojům a provozním a technickým pokynům Europolu, zejména informačnímu systému Europolu (EIS), aplikaci sítě pro bezpečnou výměnu informací Europolu (SIENA) a posouzení hrozeb závažné a organizované trestné činnosti v EU (SOCTA).
(22)
Za účelem jednotného provádění fondu by prostředky z rozpočtu Unie přidělené na tento nástroj měly být vynakládány v režimu přímého a nepřímého řízení v případě akcí, jež mají pro Unii zvláštní význam (opatření Unie), a mimořádné a technické pomoci, a v režimu sdíleného řízení v případě národních programů a akcí vyžadujících administrativní flexibilitu.
(23)
Pokud jde o zdroje vynakládané v režimu sdíleného řízení, je nezbytné zajistit, aby národní programy členských států byly v souladu s prioritami a cíli Unie.
(24)
Prostředky, které jsou členským státům poskytnuty na provádění jejich národních programů, by měly být stanoveny v tomto nařízení a přidělovány na základě jasných, objektivních a měřitelných kritérií. Tato kritéria by se měla odvíjet od veřejných statků chráněných členskými státy a od finančních možností členských států k zajištění vysoké úrovně vnitřní bezpečnosti, mezi něž patří počet obyvatel, velikost území a hrubý domácí produkt. Vzhledem k tomu, že ze SOCTA z roku 2013 vyplývá, že zločinecké organizace především využívají přístavů a letišť jako vstupních míst pro obchodování s lidmi a nelegálním zbožím, měla by se navíc specifická zranitelnost, kterou představují zločinecké trasy pro překračování vnějších hranic, odrazit v rozdělení dostupných zdrojů pro akce přijímané členskými státy, a to na základě kritérií týkajících se počtu cestujících a hmotnosti nákladu procházejících těmito mezinárodními letišti a přístavy.
(25)
V zájmu posílení solidarity a sdílení odpovědnosti za společné politiky, strategie a programy Unie by členské státy měly být podporovány v tom, aby část celkových zdrojů, jež jsou k dispozici pro národní programy, využily k plnění strategických priorit Unie stanovených v příloze I tohoto nařízení. U projektů, jež jsou na plnění těchto priorit zaměřeny, by se příspěvek Unie k jejich celkovým způsobilým nákladům měl zvýšit na 90 % v souladu s nařízením (EU) č. 514/2014.
(26)
Strop prostředků, které má Unie k dispozici, by měl doplňovat prostředky přidělené členským státům na provádění jejich národních programů. Tím bude zajištěno, aby Unie v daném rozpočtovém roce mohla podporovat akce, na nichž má Unie zvláštní zájem, jako jsou studie, testování a validace nových technologií, nadnárodní projekty, vytváření sítí a výměna osvědčených postupů, monitorování provádění příslušného práva a politik Unie a akcí ve třetích zemích a ve vztahu k těmto zemím. Podporovaná opatření by měla být v souladu s prioritami vytyčenými v příslušných unijních strategiích, programech, akčních plánech a posouzeních rizik a hrozeb.
(27)
K naplnění obecného cíle tohoto nástroje by členské státy měly přispět tím, že zajistí, aby jejich národní programy zahrnovaly akce zaměřené na dosažení všech specifických cílů tohoto nástroje a aby přidělování zdrojů na jednotlivé cíle odpovídalo příslušným úkolům a potřebám a zajišťovalo, že tyto cíle bude možno plnit. V případě, že národní program není zaměřen na plnění některého z těchto cílů nebo že přidělené zdroje nedosahují minimálního procentního podílu stanoveného v tomto nařízení, by dotčený členský stát měl tuto skutečnost ve svém programu odůvodnit.
(28)
Za účelem posílení kapacity Unie k okamžité reakci na události související s bezpečností nebo na nově se objevující hrozby pro Unii by mělo být možné poskytnout mimořádnou pomoc, a to v souladu s rámcem stanoveným v nařízení (EU) č. 514/2014.
(29)
Financování z rozpočtu Unie by se mělo zaměřit na činnosti, kde může zásah Unie přinést přidanou hodnotu ve srovnání s akcemi na úrovni samotných členských států. Jelikož je Unie lépe než členské státy s to reagovat na přeshraniční situace a zajišťovat platformu pro společný přístup, opatření způsobilá pro podporu v rámci tohoto nařízení by měla přispět zejména k posílení kapacit členských států a Unie, jakož i k přeshraniční spolupráci a koordinaci, vytváření sítí, vzájemné důvěře a k výměně informací a osvědčených postupů.
(30)
Pro doplnění nebo změnu ustanovení tohoto nařízení, jež se týkají vymezení strategických priorit Unie, by měla být na Komisi přenesena pravomoc přijímat akty v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování EU, pokud jde o změny, doplnění nebo zrušení strategických priorit Unie uvedených v tomto nařízení. Komise by v rámci přípravné činnosti měla vést odpovídající konzultace, a to i na odborné úrovni. Při přípravě a vypracování aktů v přenesené pravomoci by Komise měla zajistit, aby byly příslušné dokumenty předány současně, včas a vhodným způsobem Evropskému parlamentu a Radě.
(31)
Při uplatňování tohoto nařízení, včetně přípravy aktů v přenesené pravomoci, by Komise měla konzultovat odborníky ze všech členských států.
(32)
Komise by měla monitorovat provádění nástroje v souladu s příslušnými ustanoveními nařízení (EU) č. 514/2014 za pomoci klíčových ukazatelů pro hodnocení výsledků a dopadu. Tyto ukazatele, včetně příslušných základních hodnot, by měly vytvářet minimální základ pro hodnocení toho, nakolik bylo cílů nástroje dosaženo.
(33)
Aby bylo možné výsledky dosažené tímto fondem měřit, je třeba stanovit společné ukazatele pro každý specifický cíl tohoto nástroje. Měření plnění specifických cílů pomocí společných ukazatelů neznamená, že provádění akcí v návaznosti na tyto ukazatele bude povinné.
(34)
Rozhodnutí Rady 2007/125/SVV (8), by mělo být zrušeno za podmínek stanovených v přechodných ustanoveních tohoto nařízení.
(35)
Jelikož cílů tohoto nařízení, totiž posílení koordinace a spolupráce mezi donucovacími orgány, předcházení trestné činnosti a boje proti ní, ochrany osob a kritické infrastruktury proti událostem souvisejícím s bezpečností a posílení kapacity členských států a Unie k účinnému řízení bezpečnostních rizik a řešení bezpečnostních krizí, nemůže být dosaženo uspokojivě členskými státy, ale spíše jich může být lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o EU. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku toto nařízení nepřekračuje rámec toho, co je nezbytné pro dosažení těchto cílů.
(36)
V souladu s články 1 a 2 Protokolu č. 22 o postavení Dánska, připojeného ke Smlouvě o EU a ke Smlouvě o fungování EU, se Dánsko neúčastní přijímání tohoto nařízení a toto nařízení pro ně není závazné ani použitelné.
(37)
V souladu s článkem 3 Protokolu č. 21 o postavení Spojeného království a Irska s ohledem na prostor svobody, bezpečnosti a práva, připojeného ke Smlouvě o EU a ke Smlouvě o fungování EU, a aniž je dotčen článek 4 uvedeného protokolu, Irsko oznámilo své přání účastnit se přijímání a uplatňování tohoto nařízení.
(38)
V souladu s článkem 1 a 2 Protokolu č. 21 o postavení Spojeného království a Irska s ohledem na prostor svobody, bezpečnosti a práva, připojeného ke Smlouvě o EU a ke Smlouvě o fungování EU, a aniž je dotčen článek 4 uvedeného protokolu, se Spojené království neúčastní přijímání tohoto nařízení, a proto pro ně není závazné ani použitelné.
(39)
Je vhodné uvést dobu použitelnosti tohoto nařízení do souladu s dobou použitelnosti nařízení Rady (EU, Euratom) č. 1311/2013 (9). Toto nařízení by se tedy mělo použít ode dne 1. ledna 2014,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Účel a oblast působnosti
1. Tímto nařízením se jako součást Fondu pro vnitřní bezpečnost (dále jen „fond“) zřizuje nástroj pro finanční podporu policejní spolupráce, předcházení trestné činnosti, boje proti trestné činnosti a řešení krizí (dále jen „nástroj“).
Společně s nařízením (EU) č. 515/2014 se tímto nařízením zřizuje fond na období od 1. ledna 2014 do 31. prosince 2020.
2. Toto nařízení stanoví:
a)
cíle, způsobilé akce a strategické priority pro finanční podporu, která má být v rámci nástroje poskytována;
b)
obecný rámec k provádění způsobilých akcí;
c)
zdroje dostupné v rámci nástroje od 1. ledna 2014 do 31. prosince 2020 a jejich rozdělení.
3. Tímto nařízením se upravuje uplatňování pravidel stanovených v nařízení (EU) č. 514/2014.
4. Nástroj se nepoužije na záležitosti, na které se vztahuje program Spravedlnost, jak je stanoveno v nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1382/2013 (10). Nástroj však může zahrnovat akce zaměřené na posílení spolupráce mezi soudními orgány a donucovacími orgány.
5. Usiluje se o součinnost, konzistentnost a vzájemné doplňování tohoto nástroje s jinými příslušnými finančními nástroji Unie, jako jsou unijní mechanismus civilní ochrany Unie, zavedený rozhodnutím Evropského parlamentu a Rady č. 1313/2013/EU (11), Horizont 2020, zavedený nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1291/2013 (12), třetí víceletý program činnosti Unie v oblasti zdraví zavedený nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 282/2014 (13), Fond solidarity Evropské unie a nástroje vnější pomoci, totiž nástroj předvstupní pomoci (NPP II) zřízený nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 231/2014 (14), Evropský nástroj sousedství zavedený nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 232/2014 (15), finanční nástroj pro rozvojovou spolupráci zřízený nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 233/2014 (16), nástroj partnerství pro spolupráci s třetími zeměmi zřízený nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 234/2014 (17), evropský nástroj pro demokracii a lidská práva zřízený nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 235/2014 (18) a nástroj přispívající ke stabilitě a míru zřízený nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 230/2014 (19). Akce financované podle tohoto nařízení nesmí obdržet ke stejnému účelu finanční podporu z jiného finančního nástroje Unie.
Článek 2
Definice
Pro účely tohoto nařízení se rozumí:
a)
„policejní spoluprací“ konkrétní opatření a typy spolupráce zahrnující příslušné orgány všech členských států uvedené v článku 87 Smlouvy o fungování EU;
b)
„výměnou informací a přístupem k informacím“ bezpečné shromažďování, uchovávání, zpracovávání, analýza a výměna informací relevantních pro orgány uvedené v článku 87 Smlouvy o fungování EU při předcházení trestným činům, jejich odhalování, vyšetřování a stíhání, zejména pokud jde o přeshraniční, závažnou a organizovanou trestnou činnost;
c)
„předcházením trestné činnosti“ veškerá opatření, která mají snižovat trestnou činnost a pocit nejistoty občanů nebo k tomuto snižování přispět, jak uvádí čl. 2 odst. 2 rozhodnutí Rady 2009/902/SVV (20);
d)
„organizovanou trestnou činností“ trestné jednání související s účastí na zločinném spolčení, jak je vymezeno v rámcovém rozhodnutí Rady 2008/841/SVV (21);
e)
„terorismem“ úmyslná jednání a trestné činy definované v rámcovém rozhodnutí 2002/475/SVV (22);
f)
„řízením rizik a řešením krizí“ opatření týkající se posouzení, prevence, připravenosti a zvládání následků terorismu, organizované trestné činnosti a jiných bezpečnostních rizik;
g)
„prevencí a připraveností“ opatření zaměřená na prevenci nebo omezení rizik spojených s možnými teroristickými útoky a jinými událostmi souvisejícími s bezpečností;
h)
„zvládáním následků“ účinná koordinace akcí přijímaných na úrovni členských států nebo Unie s cílem reagovat na teroristický útok nebo jinou událost související s bezpečností a snížit jejich dopad;
i)
„kritickou infrastrukturou“ prostředky, sítě, systémy nebo jejich části, které mají zásadní význam pro zachování nejdůležitějších společenských funkcí, zdraví, bezpečnosti, ekonomického nebo sociálního blahobytu občanů a jejichž narušení nebo zničení by mělo pro členský stát nebo Unii závažný dopad v důsledku selhání těchto funkcí;
j)
„mimořádnou situací“ událost související s bezpečností nebo nová hrozba, jež má nebo může mít významný negativní dopad na bezpečnost občanů v jednom či více členských státech.
Článek 3
Cíle
1. Obecným cílem nástroje je přispět k zajištění vysoké úrovně bezpečnosti v Unii.
2. V rámci obecného cíle stanoveného v odstavci 1 nástroj přispívá v souladu s prioritami stanovenými v příslušných unijních strategiích, politických cyklech, programech a posouzeních hrozeb a rizik k plnění těchto specifických cílů:
a)
předcházení trestné činnosti, boj proti přeshraniční, závažné a organizované trestné činnosti včetně terorismu a posílení koordinace a spolupráce mezi donucovacími orgány a jinými vnitrostátními orgány členských států, včetně Europolu a jiných příslušných subjektů Unie, a příslušnými třetími zeměmi a mezinárodními organizacemi;
b)
posílení kapacity členských států a Unie k účinnému zvládání bezpečnostních rizik a krizí a připravenost na teroristické útoky a jiné události související s bezpečností, jakož i ochrana občanů a kritické infrastruktury před těmito útoky a událostmi.
Plnění specifických cílů tohoto nástroje se hodnotí v souladu s čl. 55 odst. 2 nařízení č. 514/2014 na základě společných ukazatelů, které jsou stanoveny v příloze II tohoto nařízení a ukazatelů pro konkrétní programy zahrnutých v národních programech.
3. Pro dosažení cílů uvedených v odstavcích 1 a 2, nástroj přispěje k plnění těchto operačních cílů:
a)
podporovat a rozvíjet opatření posilující schopnost členských států předcházet trestné činnosti a boji proti přeshraniční, závažné a organizované trestné činnosti včetně terorismu, a to zejména prostřednictvím partnerství veřejného a soukromého sektoru, výměny informací a osvědčených postupů, přístupu k údajům, interoperabilních technologií, porovnatelných statistik, aplikované kriminologie, komunikace s veřejností a zvyšování informovanosti;
b)
podporovat a rozvíjet administrativní a operativní koordinaci, spolupráci, vzájemné porozumění a výměnu informací mezi donucovacími orgány členských států, jinými vnitrostátními orgány, Europolem a jinými příslušnými subjekty Unie a případně se třetími zeměmi a mezinárodními organizacemi;
c)
podporovat a rozvíjet systémy odborné přípravy, včetně přípravy zaměřené na technické a odborné znalosti a dovednosti, pokud jde o povinnosti spojené s dodržováním lidských práv a základních svobod, při provádění evropských politik odborné přípravy, mimo jiné prostřednictvím unijních výměnných programů zaměřených na vymáhání práva v zájmu podpory opravdové evropské kultury v oblasti justice a vymáhání práva;
d)
podporovat a rozvíjet opatření, záruky, mechanismy a osvědčené postupy pro včasnou identifikaci svědků a obětí trestné činnosti, včetně obětí terorismu, a na jejich ochranu a podporu, a zejména pak na ochranu a podporu dětských svědků a obětí, obzvláště jedná-li se o děti bez doprovodu a děti, které se jiným způsobem ocitnou v situaci, kdy potřebují poručenství;
e)
opatření posilující administrativní a operativní kapacitu členských států k ochraně kritické infrastruktury ve všech hospodářských odvětvích, a to mimo jiné prostřednictvím partnerství veřejného a soukromého sektoru a lepší koordinace, spolupráce, výměny a šíření know-how a zkušeností v rámci Unie a s příslušnými třetími zeměmi;
f)
zabezpečené spojení a účinná koordinace mezi stávajícími subjekty v oblasti včasného varování a krizové spolupráce v rámci jednotlivých odvětví na unijní a vnitrostátní úrovni, včetně informačních středisek pro různé situace, s cílem umožnit rychlé vyhotovení souhrnných a přesných přehledů v krizových situacích, koordinovat protiopatření a vyměňovat si volně přístupné, důvěrné a utajované informace;
g)
opatření posilující administrativní a operativní kapacitu členských států a Unie při vypracovávání komplexních posouzení hrozeb a rizik, jež jsou podloženy důkazy a jsou v souladu s prioritami a iniciativami stanovenými na úrovni Unie, zejména s těmi, které schválil Evropský parlament a Rada, aby Unie mohla rozvíjet integrované přístupy založené na společném a sdíleném vyhodnocení krizových situací a aby se zvýšilo vzájemné porozumění různě definovaným stupňům ohrožení v členských státech a partnerských zemích.
4. Nástroj také přispívá k financování technické pomoci z podnětu členských států a Komise.
5. Akce financované z tohoto nástroje musí být prováděny v plném souladu se základními právy a s ohledem na lidskou důstojnost. Akce musí být zejména v souladu s ustanoveními Listiny základních práv Unie, právními předpisy Unie na ochranu údajů a Evropskou úmluvou o ochraně lidských práv a základních svobod (EÚLP).
Zvláštní pozornost při provádění akcí věnují členské státy pokud možno zejména podpoře a ochraně zranitelných osob, zejména dětí a nezletilých osob bez doprovodu.
Článek 4
Způsobilé akce podle národních programů
1. V rámci cílů uvedených v článku 3 tohoto nařízení a s ohledem na sjednané závěry politického dialogu v souladu s článkem 13 nařízení (EU) č. 514/2014 a v souladu s cíli národních programů uvedených v článku 7 tohoto nařízení jsou prostřednictvím nástroje podporovány akce v členských státech, a to zejména:
a)
akce na zlepšení policejní spolupráce a koordinace mezi donucovacími orgány, jež zahrnují spolupráci s příslušnými subjekty Unie, zejména Europolem a Eurojustem, a mezi nimi, společné vyšetřovací týmy a jiné formy přeshraničních společných operací, přístup k informacím, výměnu informací a interoperabilní technologie;
b)
projekty zaměřené na vytváření sítí, partnerství veřejného a soukromého sektoru, vzájemnou důvěru, porozumění a učení, určování, výměnu a šíření know-how, zkušeností a osvědčených postupů, sdílení informací, sdílení poznatků o situaci a prognózy jejího vývoje, plánování pro nepředvídané události a interoperabilitu;
c)
analytické, monitorovací a hodnotící činnosti, včetně studií a posuzování hrozeb, rizik a dopadů, jež jsou podložené důkazy a v souladu s prioritami a iniciativami stanovenými na úrovni Unie, zejména s těmi, které schválil Evropský parlament a Rada;
d)
činnosti v oblasti zvyšování informovanosti, šíření informací a komunikace;
e)
pořizování, údržba unijních a vnitrostátních systémů informačních technologií přispívajících k dosažení cílů tohoto nařízení, nebo modernizace systémů informačních technologií a technického vybavení, včetně testování kompatibility systémů, zabezpečeného zařízení, infrastruktury, souvisejících budov a systémů, zejména systémů informačních a komunikačních technologií a součástí těchto systémů, mimo jiné za účelem evropské spolupráce v oblasti kybernetické bezpečnosti, kyberkriminality, a to zejména s evropským centrem pro boj proti kyberkriminalitě;
f)
výměna, odborná příprava a vzdělávání zaměstnanců a odborníků různých orgánů, včetně jazykové přípravy a společných cvičení a programů;
g)
opatření určená na využívání, převod, testování a validaci nových metod a technologií, včetně pilotních projektů a opatření následujících po projektech výzkumu v oblasti bezpečnosti financovaných Unií.
2. V rámci cílů uvedených v článku 3 lze z tohoto nástroje podporovat rovněž tyto akce ve třetích zemích a ve vztahu k těmto zemím:
a)
akce na zlepšení policejní spolupráce a koordinace mezi donucovacími orgány, jež zahrnují společné vyšetřovací týmy a jiné formy přeshraničních společných operací, přístup k informacím a výměnu informací, a interoperabilní technologie;
b)
vytváření sítí, vzájemná důvěra, porozumění a učení, určování, výměna a šíření know-how, zkušeností a osvědčených postupů, sdílení informací, sdílení poznatků o situaci a prognózy jejího vývoje, plánování pro nepředvídané události a interoperabilita;
c)
výměna, odborná příprava a vzdělávání zaměstnanců a odborníků příslušných orgánů;
Koordinaci akcí ve třetích zemích a ve vztahu k těmto zemím zajišťuje Komise a členské státy s Evropskou službou pro vnější činnost, jak je stanoveno v čl. 3 odst. 5 nařízení (EU) č. 514/2014.
KAPITOLA II
FINANČNÍ A PROVÁDĚCÍ RÁMEC
Článek 5
Celkové zdroje a provádění
1. Celkové zdroje na provádění nástroje činí 1 004 milionů EUR v běžných cenách.
2. Roční rozpočtové prostředky schvaluje Evropský parlament a Rada v mezích víceletého finančního rámce.
3. Celkové zdroje jsou čerpány těmito způsoby:
a)
v rámci národních programů podle článku 7;
b)
v rámci akcí Unie podle článku 8;
c)
v rámci technické pomoci podle článku 9;
d)
v rámci mimořádné pomoci podle článku 10.
4. Rozpočet přidělený v rámci tohoto nástroje na akce Unie uvedená v článku 8 tohoto nařízení, na technickou pomoc podle článku 9 tohoto nařízení a na mimořádnou pomoc podle článku 10 tohoto nařízení je plněn v režimu přímého řízení v souladu s čl. 58 odst. 1 písm. a) a nepřímého řízení v souladu s čl. 58 odst. 1 písm. c) nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU, Euratom) č. 966/2012 (23).
Rozpočet přidělený na národní programy uvedené v článku 7 tohoto nařízení je plněn v rámci sdíleného řízení v souladu s čl. 58 odst. 1 písm. b) nařízení (EU, Euratom) č. 966/2012.
5. Aniž jsou dotčeny pravomoci Evropského parlamentu a Rady, celkové zdroje se použijí takto:
a)
662 milionů EUR na národní programy členských států;
b)
342 milionů EUR na akce Unie, mimořádnou pomoc a technickou pomoc z podnětu Komise.
6. Každý členský stát vyčlení částky na národní programy uvedené v příloze III, a to následujícím způsobem:
a)
alespoň 20 % na akce týkající se specifických cílů uvedených v čl. 3 odst. 2 prvním pododstavci písm. a); a
b)
alespoň 10 % na akce týkající se specifických cílů uvedených v čl. 3 odst. 2 prvním pododstavci písm. b).
Členské státy se mohou od těchto minimálních procentuálních částek odchýlit, pokud budou v národních programech vysvětleny důvody, proč vyčlenění nižších částek neohrožuje dosažení příslušného cíle. Toto vysvětlení posoudí Komise v rámci jejího schvalování národních programů uvedených v čl. 7 odst. 2.
7. Společně s celkovými zdroji stanovenými pro nařízení (EU) č. 515/2014, představují celkové zdroje, jež jsou k dispozici pro tento nástroj, jak stanoví odstavec 1 tohoto článku, finanční krytí pro fond a jsou pro Evropský parlament a Radu hlavní referenční částkou během ročního rozpočtového procesu ve smyslu bodu 17 interinstitucionální dohody mezi Evropským parlamentem, Radou a Komisí o rozpočtové kázni, spolupráci v rozpočtových záležitostech a řádném finančním řízení.
Článek 6
Zdroje na způsobilé akce v členských státech
1. 662 milionů EUR je přiděleno členským státům takto:
a)
30 % v poměru k celkovému počtu jejich obyvatel;
b)
10 % v poměru k rozloze jejich území;
c)
15 % v poměru k počtu cestujících a 10 % k tunám nákladu odbavených na jejich mezinárodních letištích a v námořních přístavech;
d)
35 % nepřímo úměrně k jejich hrubému domácímu produktu (standard kupní síly na obyvatele).
2. Referenčními hodnotami pro údaje uvedené v odstavci 1 jsou nejaktuálnější statistické údaje zveřejněné Komisí (Eurostatem) na základě údajů poskytnutých členskými státy v souladu s právem Unie. Referenčním dnem je 30. červen 2013. Částky vyčleněné pro národní programy vypočítané na základě kritérií podle odstavce 1 jsou stanoveny v příloze III.
Článek 7
Národní programy
1. Národní programy, které mají být vypracovány v rámci tohoto nástroje, a ty, které mají být vypracovány podle nařízení (EU) č. 515/2014 jsou předloženy Komisi jako jediný národní program pro fond, a to v souladu s článkem 14 nařízení (EU) č. 514/2014.
2. V rámci národních programů, které má Komise přezkoumat a schválit podle článku 14 nařízení (EU) č. 514/2014, členské státy v rámci cílů uvedených v článku 3 tohoto nařízení a se zohledněním výsledku politického dialogu uvedeného v článku 13 nařízení (EU) č. 514/2014 usilují především o dosažení strategických priorit Unie uvedených v příloze I tohoto nařízení. Na údržbu unijních a vnitrostátních systémů informačních technologií přispívajících k dosažení cílů tohoto nařízení použijí členské státy maximálně 8 % celkové částky přidělené v rámci národních programů a maximálně 8 % této částky použijí i na akce ve třetích zemích a ve vztahu k těmto zemím, kterými se provádějí strategické priority Unie uvedené v příloze I tohoto nařízení.
3. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 11 za účelem změny, doplnění nebo zrušení strategických priorit Unie uvedených v příloze I tohoto nařízení.
Článek 8
Akce Unie
1. Z podnětu Komise může být nástroj využíván k financování nadnárodních akcí nebo akcí, na nichž má Unie zvláštní zájem (dále jen „akce Unie“) a jež se týkají obecných, specifických a operačních cílů uvedených v článku 3.
2. Akce Unie jsou způsobilé k financování, pokud jsou v souladu s prioritami a iniciativami stanovenými na úrovni Unie, zejména těmi, které schválil Evropský parlament a Rada, v příslušných unijních strategiích, politických cyklech, programech a posouzeních hrozeb a rizik a podporují zejména:
a)
přípravné, monitorovací, administrativní a technické činnosti a vývoj hodnotícího mechanismu nutného k provádění politik v oblasti policejní spolupráce, předcházení trestné činnosti, boje proti trestné činnosti a řešení krizí;
b)
nadnárodní projekty, do nichž jsou zapojeny dva nebo více členských států či alespoň jeden členský stát a jedna třetí země;
c)
analytické, monitorovací a hodnotící činnosti, včetně posouzení hrozeb, rizik a dopadů, jež jsou podložené důkazy a jsou v souladu s prioritami a iniciativami stanovenými na úrovni Unie, zejména s těmi, které schválil Evropský parlament a Rada, a projektů monitorujících provádění práva Unie a plnění cílů politiky Unie v členských státech;
d)
projekty zaměřené na vytváření sítí, partnerství veřejného a soukromého sektoru, vzájemnou důvěru, porozumění a učení, určování a šíření osvědčených postupů a inovativních přístupů na úrovni Unie, vzdělávací a výměnné programy;
e)
projekty zaměřené na rozvoj metodických, zejména statistických nástrojů a postupů a společných ukazatelů;
f)
pořizování, údržbu nebo modernizaci technického vybavení, odborného zázemí, zabezpečeného zařízení, infrastruktury, souvisejících budov a systémů, zejména systémů informačních a komunikačních technologií a součástí těchto systémů na úrovni Unie, mimo jiné za účelem evropské spolupráce v oblasti kybernetické bezpečnosti a kyberkriminality, a to zejména s evropským centrem pro boj proti kyberkriminalitě;
g)
projekty zaměřené na zvyšování informovanosti o politikách a cílech Unie mezi zúčastněnými stranami a širokou veřejností, včetně institucionální komunikace týkající se politických priorit Unie;
h)
mimořádně inovativní projekty, jež rozvíjejí nové metody nebo využívají nové technologie s potenciálem jejich převedení do ostatních členských států, zejména projekty zaměřené na testování a validaci výsledků výzkumu v oblasti bezpečnosti financovaného Unií;
i)
studie a pilotní projekty.
3. V rámci cílů uvedených v článku 3 jsou z tohoto nástroje podporovány rovněž akce ve třetích zemích a ve vztahu k těmto zemím, a to zejména:
a)
akce ke zlepšení policejní spolupráce a koordinace mezi donucovacími orgány, případně i s mezinárodními organizacemi, jež zahrnují společné vyšetřovací týmy a jiné formy přeshraničních společných operací, přístup k informacím, výměnu informací a interoperabilní technologie;
b)
akce zaměřené na vytváření sítí, vzájemnou důvěru, porozumění a učení, určování, výměnu a šíření know-how, zkušeností a osvědčených postupů, sdílení informací, sdílení poznatků o situaci a prognózy jejího vývoje, plánování pro nepředvídané události a interoperabilitu;
c)
pořizování, údržba nebo modernizace technického vybavení, včetně systémů informačních a komunikačních technologií a součástí těchto systémů;
d)
výměna, odborná příprava a vzdělávání zaměstnanců a odborníků příslušných orgánů, včetně jazykové přípravy;
e)
činnosti v oblasti zvyšování informovanosti, šíření informací a komunikace;
f)
posouzení hrozeb, rizik a dopadů;
g)
studie a pilotní projekty.
4. Akce Unie se provádějí v souladu s článkem 6 nařízení (EU) č. 514/2014.
Článek 9
Technická pomoc
1. Z podnětu nebo jménem Komise může být z nástroje poskytnut příspěvek ve výši až 800 000 EUR ročně na technickou pomoc pro fond v souladu s článkem 9 nařízení (EU) č. 514/2014.
2. Z podnětu členského státu může být z nástroje financovány činnosti technické pomoci v souladu s článkem 20 nařízení (EU) č. 514/2014. Částka přidělená na technickou pomoc nesmí v období 2014-2020 překročit až 5 % celkové částky přidělené členskému státu navýšené o 200 000 EUR.
Článek 10
Mimořádná pomoc
1. Tento nástroj poskytuje finanční pomoc na řešení naléhavých a specifických potřeb v případě mimořádné situace ve smyslu definice v čl. 2 písm. j).
2. Mimořádná pomoc se provádí v souladu s mechanismem stanoveným v článcích 6 a 7 nařízení (EU) č. 514/2014.
KAPITOLA III
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 11
Výkon přenesené pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci je svěřena Komisi za podmínek stanovených v tomto článku.
2. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedená v čl. 7 odst. 3 je svěřena Komisi na dobu sedmi let od 21. května 2014. Komise vypracuje zprávu o přenesené pravomoci nejpozději devět měsíců před koncem tohoto sedmiletého období. Přenesení pravomocí se automaticky prodlužuje o období tří let, pokud Evropský parlament nebo Rada nevysloví proti tomuto prodloužení námitku nejpozději tři měsíce před koncem tohoto sedmiletého období.
3. Evropský parlament nebo Rada mohou přenesení pravomocí uvedené v čl. 7 odst. 3 kdykoli zrušit. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomoci v něm blíže určené. Rozhodnutí nabývá účinku prvním dnem po zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie nebo k pozdějšímu dni, který je v něm upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci.
4. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
5. Akt v přenesené pravomoci přijatý podle čl. 7 odst. 3 vstoupí v platnost, pouze pokud proti němu Evropský parlament nebo Rada nevyslovily námitky ve lhůtě dvou měsíců ode dne, kdy jim byl tento akt oznámen, nebo pokud Evropský parlament i Rada před uplynutím této lhůty informují Komisi o tom, že námitky nevysloví. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o dva měsíce.
Článek 12
Použitelnost nařízení (EU) č. 514/2014
Na tento nástroj se použijí ustanovení nařízení (EU) č. 514/2014.
Článek 13
Zrušení
Rozhodnutí 2007/125/SVV se zrušuje s účinkem ode dne 1. ledna 2014.
Článek 14
Přechodná ustanovení
1. Tímto nařízením není dotčeno pokračování nebo změna, včetně úplného nebo částečného zrušení projektů až do jejich uzavření nebo finanční pomoci schválené Komisí na základě rozhodnutí 2007/125/SVV ani žádného jiného právního předpisu, který se na tuto pomoc vztahuje k 31. prosinci 2013.
2. Při rozhodování o spolufinancování z tohoto nástroje Komise přihlíží k opatřením, která mají finanční dopady v období tohoto spolufinancování a která byla přijata na základě rozhodnutí 2007/125/SVV před 20. květnem 2014.
3. Částky přidělené na závazky pro spolufinancování schválené Komisí mezi 1. lednem 2011 a 31. prosincem 2014, k nimž nejsou doklady požadované pro uzavření operací zaslány Komisi ve lhůtě pro předložení závěrečné zprávy, Komise automaticky uvolní ze závazku do 31. prosince 2017, přičemž vzniká povinnost neoprávněně vyplacené částky vrátit.
K částkám na operace, které byly pozastaveny z důvodu soudních řízení nebo správních řízení o opravném prostředku s odkladným účinkem, se při výpočtu výše částky, která se automaticky uvolňuje ze závazku, nepřihlíží.
4. Komise předloží Evropskému parlamentu a Radě do 31. prosince 2015 zprávu hodnotící ex-post provádění rozhodnutí 2007/125/SVV během období 2007-2013.
Článek 15
Přezkum
Na základě návrhu Komise přezkoumá Evropský parlament a Rada toto nařízení do 30. června 2020.
Článek 16
Vstup v platnost a použitelnost
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 1. ledna 2014.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné v členských státech v souladu se Smlouvami.
Ve Štrasburku dne 16. dubna 2014.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 513/2014
z dnia 16 kwietnia 2014 r.
ustanawiające, w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, instrument na rzecz wsparcia finansowego współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego oraz uchylające decyzję Rady 2007/125/WSiSW
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 82 ust. 1, art. 84 i art. 87 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Cel Unii, jakim jest zapewnienie wysokiego poziomu bezpieczeństwa w przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości zgodnie z art. 67 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), należy osiągnąć między innymi poprzez środki mające na celu zapobieganie przestępczości i zwalczanie jej, jak również poprzez środki współpracy i koordynacji organów ścigania i innych organów krajowych państw członkowskich, w tym z Europolem lub innymi odpowiednimi organami Unii oraz z odpowiednimi państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi.
(2)
Aby osiągnąć ten cel, należy podjąć bardziej intensywne działania na poziomie Unii w celu ochrony ludzi i dóbr przed zagrożeniami, które stają się coraz bardziej ponadnarodowe, oraz w celu wsparcia pracy właściwych organów państw członkowskich. Terroryzm, przestępczość zorganizowana i przestępczość mobilna, handel narkotykami, korupcja, cyberprzestępczość, handel ludźmi i bronią, między innymi, nadal zagrażają bezpieczeństwu wewnętrznemu Unii.
(3)
Strategia bezpieczeństwa wewnętrznego Unii Europejskiej („strategia bezpieczeństwa wewnętrznego”) przyjęta przez Radę w lutym 2010 r., stanowi program rozwiązywania tych wspólnych problemów dotyczących bezpieczeństwa. Komunikat Komisji z dnia 22 listopada 2010 r. zatytułowany „Strategia bezpieczeństwa wewnętrznego UE w działaniu: pięć kroków w kierunku bezpieczniejszej Europy” przekłada zasady strategii i jej wskazówki na konkretne działania poprzez określenie pięciu celów strategicznych: likwidowanie międzynarodowych sieci przestępczych, zapobieganie terroryzmowi oraz walka z radykalizacją i werbowaniem, podniesienie poziomu bezpieczeństwa obywateli i przedsiębiorstw w cyberprzestrzeni, zwiększenie bezpieczeństwa poprzez zarządzanie granicami oraz zwiększenie odporności Europy wobec kryzysów i katastrof.
(4)
Kluczowymi zasadami, na których opiera się realizacja strategii bezpieczeństwa wewnętrznego, powinny być: solidarność między państwami członkowskimi, jasny podział obowiązków, poszanowanie podstawowych praw i wolności oraz rządów prawa, zachowanie perspektywy ogólnoświatowej oraz powiązanie i konieczna spójność z bezpieczeństwem zewnętrznym.
(5)
W celu wspierania realizacji strategii bezpieczeństwa wewnętrznego i zapewnienia jej wprowadzenia w życie, należy zapewnić państwom członkowskim odpowiednie wsparcie finansowe ze strony Unii poprzez ustanowienie Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego („Fundusz”) oraz zarządzanie nim.
(6)
Fundusz powinien odzwierciedlać potrzebę większej elastyczności i uproszczenia, a zarazem spełniać wymogi dotyczące przewidywalności i zapewniać sprawiedliwy i przejrzysty podział zasobów, aby zrealizować ogólne i szczegółowe cele ustanowione w niniejszym rozporządzeniu.
(7)
Skuteczność środków i jakość wydatkowania to przewodnie zasady wdrażania Funduszu. Ponadto Fundusz powinien być również wdrażany w sposób możliwie najbardziej efektywny i przyjazny dla użytkownika.
(8)
W czasach ograniczeń środków na polityki Unii przezwyciężanie problemów finansowych wymaga większej elastyczności, innowacyjnych środków organizacyjnych, lepszego wykorzystania istniejących struktur oraz koordynacji między instytucjami i agencjami Unii, organami krajowymi i państwami trzecimi.
(9)
Istnieje potrzeba maksymalizacji skutków finansowania ze środków Unii poprzez uruchamianie, łączenie i wykorzystywanie publicznych i prywatnych zasobów finansowych.
(10)
Cykl polityki UE ustanowiony na szczycie Rady w dniach 8-9 listopada 2010 r. ma na celu zwalczanie najistotniejszych dla Unii zagrożeń ze strony poważnej i zorganizowanej przestępczości w sposób spójny i metodyczny dzięki optymalnej współpracy między odpowiednimi służbami. Aby wspierać skuteczną realizację tego wieloletniego cyklu, finansowanie w ramach instrumentu ustanowionego niniejszym rozporządzeniem („Instrument”) powinno wykorzystywać wszystkie możliwe metody wdrażania określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (4), w tym, w stosownych przypadkach, zarządzanie pośrednie, aby zapewnić terminową i skuteczną realizację działań i projektów.
(11)
Z powodu specyfiki prawnej właściwej tytułowi V TFUE nie istnieje możliwość ustanowienia Funduszu w postaci jednego instrumentu finansowego. Należy zatem ustanowić Fundusz jako kompleksowe ramy unijnego wsparcia finansowego w dziedzinie bezpieczeństwa wewnętrznego, obejmujące Instrument oraz instrument na rzecz wsparcia finansowego w zakresie granic zewnętrznych i wiz ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 515/2014 (5). Te kompleksowe ramy należy uzupełnić rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 514/2014 (6).
(12)
Przestępczości o charakterze transgranicznym, takiej jak handel ludźmi czy wykorzystywanie nielegalnej imigracji przez organizacje przestępcze, można skutecznie stawić czoła za pomocą współpracy policyjnej.
(13)
Ogólne środki przeznaczone na niniejsze rozporządzenie oraz rozporządzenie (UE) nr 515/2014 łącznie stanowią pulę środków finansowych na cały okres trwania Funduszu, która ma stanowić główną kwotę odniesienia, w rozumieniu pkt 17 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami, dla Parlamentu Europejskiego i Rady podczas corocznej procedury budżetowej (7).
(14)
W rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 23 października 2013 r. w sprawie przestępczości zorganizowanej, korupcji i prania pieniędzy uznano, że walka z przestępczością zorganizowaną jest wyzwaniem europejskim, i zaapelowano o ściślejszą współpracę między państwami członkowskimi w dziedzinie egzekwowania prawa, ponieważ skuteczna walka z przestępczością zorganizowaną ma podstawowe znaczenie dla ochrony legalnej gospodarki przed typowymi działaniami przestępczymi, takimi jak pranie dochodów pochodzących z działalności przestępczej.
(15)
W ogólnych ramach Funduszu pomoc finansowa zapewniona na mocy Instrumentu powinna wspierać współpracę policyjną, wymianę informacji i dostęp do nich, zapobieganie przestępczości, zwalczanie przestępczości transgranicznej, poważnej i zorganizowanej, w tym terroryzmu, korupcji, handlu narkotykami, handlu ludźmi i bronią, wykorzystywania nielegalnej imigracji, wykorzystywania seksualnego dzieci i dystrybucji obrazów przedstawiających niegodziwe traktowanie dzieci i pornografię dziecięcą, cyberprzestępczości, prania dochodów pochodzących z działalności przestępczej, ochronę ludzi i infrastruktury krytycznej przed zdarzeniami związanymi z zagrożeniem bezpieczeństwa oraz skuteczne zarządzanie ryzykiem związanym z zagrożeniem dla bezpieczeństwa i sytuacjami kryzysowymi, z uwzględnieniem wspólnych polityk (strategii, cyklów polityki, programów oraz planów działania), prawodawstwa oraz praktycznej współpracy.
(16)
Pomoc finansowa w tych obszarach powinna wspierać w szczególności działania promujące wspólne operacje transgraniczne, dostęp do informacji i ich wymianę, wymianę najlepszych praktyk, ułatwianie i zwiększanie bezpieczeństwa przekazywania informacji oraz poprawę koordynacji, szkolenie i programy wymiany personelu, prowadzenie analiz, monitorowanie i sporządzanie ocen, przygotowywanie kompleksowych ocen zagrożenia i ryzyka w ramach kompetencji określonych w TFUE, działania podnoszące świadomość, testowanie i zatwierdzanie nowych technologii, działalność badawczą w dziedzinie kryminalistyki, zakup interoperacyjnego sprzętu technicznego oraz współpracę między państwami członkowskimi i odpowiednimi organami Unii, w tym Europolem. Pomoc finansowa w tych obszarach powinna wspierać jedynie te działania, które są zgodne z priorytetami i inicjatywami określonymi na poziomie Unii, w szczególności tymi, które zostały zatwierdzone przez Parlament Europejski i Radę.
(17)
W ogólnych ramach strategii antynarkotykowej Unii, zalecającej wyważone podejście w oparciu o jednoczesne zmniejszenie podaży i popytu, pomoc finansowa zapewniona na mocy Instrumentu powinna wspierać wszystkie działania mające na celu zapobieganie handlowi narkotykami i zwalczanie go (zmniejszenie podaży) oraz w szczególności środki dotyczące produkcji, wytwarzania, ekstrahowania, sprzedaży, transportu, przywozu i wywozu nielegalnych narkotyków, w tym posiadania i zakupu narkotyków, w celu prowadzenia działań związanych z handlem narkotykami.
(18)
Środki w państwach trzecich i dotyczące państw trzecich, objęte wsparciem w ramach Instrumentu, należy przyjmować w synergii i przy zapewnieniu spójności z innymi działaniami realizowanymi pozą Unią, wspieranymi przez geograficzne i tematyczne instrumenty pomocy zewnętrznej Unii. W ramach realizacji takich działań należy w szczególności dążyć do osiągnięcia pełnej spójności z zasadami i ogólnymi celami działań zewnętrznych Unii i jej polityki zagranicznej wobec danego państwa lub regionu, z zasadami i wartościami demokratycznymi, podstawowymi prawami i wolnościami, zasadami praworządności oraz suwerenności państw trzecich. Środki te nie powinny mieć na celu wsparcia działań bezpośrednio ukierunkowanych na rozwój i powinny uzupełniać, w stosownych przypadkach, pomoc finansową dostarczaną za pośrednictwem instrumentów pomocy zewnętrznej. Należy dążyć również do osiągnięcia spójności z polityką humanitarną Unii, w szczególności w odniesieniu do wdrażania środków w sytuacjach nadzwyczajnych.
(19)
Instrument należy wdrażać w pełnym poszanowaniu praw i zasad zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej oraz międzynarodowych zobowiązań Unii.
(20)
Zgodnie z art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) Instrument powinien wspierać działania zapewniające ochronę dzieci przed przemocą, niegodziwym traktowaniem, wykorzystywaniem i zaniedbaniem. Instrument powinien również wspierać działania mające na celu zagwarantowanie ochrony i pomocy dzieciom występującym w roli świadków oraz ofiarom, w szczególności dzieciom bez opieki lub potrzebującym opieki.
(21)
Instrument powinien uzupełniać i wzmacniać działania podjęte w celu rozwoju współpracy między Europolem lub innymi odpowiednimi organami Unii a państwami członkowskimi z myślą o osiąganiu celów Instrumentu w dziedzinie współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego. Oznacza to między innymi, że przygotowując programy krajowe, państwa członkowskie powinny uwzględniać bazę danych, narzędzia analityczne oraz wytyczne operacyjne i techniczne opracowane przez Europol, w szczególności system informacji Europolu (EIS), aplikację sieci bezpiecznej wymiany informacji Europolu (SIENA) oraz ocenę zagrożenia poważną i zorganizowaną przestępczością w UE (SOCTA).
(22)
W celu zapewnienia jednolitego wdrażania Funduszu, środki z budżetu Unii przyznane na Instrument należy wdrażać poprzez zarządzanie pośrednie i bezpośrednie, w odniesieniu do działań o szczególnym znaczeniu dla Unii („działania Unii”), pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych oraz pomoc techniczną, oraz poprzez zarządzanie dzielone, w odniesieniu do programów i działań krajowych wymagających elastyczności administracyjnej.
(23)
W odniesieniu do środków wdrażanych w ramach zarządzania dzielonego, niezbędne jest zapewnienia, aby programy krajowe państw członkowskich były spójne z priorytetami i celami Unii.
(24)
W niniejszym rozporządzeniu należy określić środki przeznaczone dla państw członkowskich na wdrażanie poprzez ich programy krajowe oraz rozdzielać je na podstawie jasnych, obiektywnych i wymiernych kryteriów. Kryteria te powinny odnosić się do dóbr publicznych, które mają być chronione przez państwa członkowskie oraz do poziomu ich zdolności finansowej do zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa wewnętrznego, uwzględniając między innymi wielkość ich populacji, rozmiar ich terytorium oraz ich produkt krajowy brutto. Ponadto, ponieważ SOCTA z 2013 r. wskazuje na dominujące znaczenie portów morskich i lotniczych jako punktów wjazdu dla organizacji przestępczych zajmujących się handlem ludźmi i nielegalnymi towarami, szczególną podatność tych zewnętrznych punktów granicznych na zagrożenia, wyrażającą się we włączaniu ich w szlaki przestępcze, należy odzwierciedlić w podziale dostępnych środków na działania podejmowane przez państwa członkowskie poprzez kryteria liczby pasażerów i wagi towarów przechodzących przez międzynarodowe porty lotnicze i morskie.
(25)
Aby wzmocnić solidarność i podział odpowiedzialności za wspólne polityki, strategie i programy Unii, należy zachęcać państwa członkowskie do wykorzystywania części ogólnych środków dostępnych na ich programy krajowe na realizację priorytetów strategicznych Unii określonych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia. Wkład Unii w całkowite koszty kwalifikowalne projektów realizujących te priorytety należy podnieść do 90 %, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 514/2014.
(26)
Poziom środków, które pozostają do dyspozycji Unii, powinien stanowić uzupełnienie środków przeznaczonych dla państw członkowskich na realizację ich programów krajowych. Zapewni to Unii zdolność, w danym roku budżetowym, wspierania działań, które mają szczególne znaczenie dla Unii, takich jak badania, testowanie i zatwierdzanie nowych technologii, projekty ponadnarodowe, tworzenie sieci kontaktów i wymiana najlepszych praktyk, monitorowanie wprowadzania w życie odpowiedniego prawa i polityk Unii oraz działania dotyczące państw trzecich i w państwach trzecich. Wspierane działania powinny być zgodne z priorytetami określonymi w odpowiednich unijnych strategiach, programach, planach działania oraz ocenach ryzyka i zagrożenia.
(27)
Aby przyczynić się do osiągnięcia ogólnego celu Instrumentu, państwa członkowskie powinny zapewnić, aby ich programy krajowe obejmowały działania służące realizacji wszystkich celów szczegółowych Instrumentu, a także aby przydział środków na poszczególne cele był proporcjonalny do wyzwań i potrzeb oraz zapewniał możliwość osiągnięcia tych celów. W przypadku gdy program krajowy nie uwzględnia jednego z celów szczegółowych lub przydział środków jest poniżej minimalnych wartości procentowych określonych w niniejszym rozporządzeniu, dane państwo członkowskie powinno przedstawić uzasadnienie w ramach programu.
(28)
W celu wzmocnienia zdolności Unii do natychmiastowego reagowania na zdarzenia związane z zagrożeniem dla bezpieczeństwa lub nowo pojawiające się zagrożenia dla Unii, należy umożliwić zapewnianie pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych, zgodnie z ramami określonymi w rozporządzeniu (UE) nr 514/2014.
(29)
Finansowanie z budżetu Unii należy skoncentrować na działaniach, w których interwencja Unii może przynieść wartość dodaną w porównaniu z działaniem poszczególnych państw członkowskich. Ponieważ Unia znajduje się w sytuacji bardziej dogodnej niż państwa członkowskie, aby zająć się sytuacjami transgranicznymi oraz stworzyć platformę zapewniającą wspólne podejście, działania, które na mocy niniejszego rozporządzenia kwalifikują się do wsparcia, powinny przyczyniać się w szczególności do wzmocnienia potencjału krajowego i unijnego, a także transgranicznej współpracy i koordynacji, tworzenia sieci kontaktów, wzajemnego zaufania oraz wymiany informacji i najlepszych praktyk.
(30)
W celu uzupełniania lub zmiany przepisów niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do definicji strategicznych priorytetów Unii, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do zmiany, dodawania lub skreślania priorytetów unijnych wymienionych w niniejszym rozporządzeniu. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(31)
W ramach stosowania niniejszego rozporządzenia, w tym przygotowywania aktów delegowanych, Komisja powinna prowadzić konsultacje z ekspertami ze wszystkich państw członkowskich.
(32)
Komisja powinna monitorować wdrażanie Instrumentu zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzenia (UE) 514/2014, przy pomocy kluczowych wskaźników oceny wyników i wpływu. Wskaźniki te, w tym odpowiednie poziomy bazowe, powinny zapewniać minimalną podstawę dla oceny stopnia, w jakim zrealizowano cele Instrumentu.
(33)
Aby zmierzyć osiągnięcia Funduszu, należy utworzyć wspólne wskaźniki w odniesieniu do każdego szczegółowego celu Instrumentu. Pomiar realizacji celów szczegółowych za pomocą wspólnych wskaźników nie sprawia, że realizacja działań powiązanych z tymi wskaźnikami staje się obowiązkowa.
(34)
Należy uchylić decyzję Rady 2007/125/WSiSW (8), z zastrzeżeniem przepisów przejściowych ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu.
(35)
Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie wzmocnienie koordynacji i współpracy między organami ścigania, zapobieganie i zwalczanie przestępczości, ochrona ludzi i infrastruktury krytycznej przed zdarzeniami związanymi z zagrożeniem dla bezpieczeństwa oraz zwiększenie zdolności państw członkowskich i Unii do skutecznego zarządzania ryzykiem związanym z zagrożeniem dla bezpieczeństwa oraz zarządzania kryzysowego, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości ustanowioną w art. 5 TUE. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(36)
Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do TUE i do TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje.
(37)
Zgodnie z art. 3 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do TUE i do TFUE, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Irlandia powiadomiła o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
(38)
Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do TUE i do TFUE, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu, Zjednoczone Królestwo nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związane ani go nie stosuje.
(39)
Należy dostosować okres stosowania niniejszego rozporządzenia do okresu stosowania rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (9). W związku z tym niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie od dnia 1 stycznia 2014 r.,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel i zakres
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia instrument na rzecz wsparcia finansowego współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego („Instrument”), w ramach Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego („Fundusz”).
Łącznie z rozporządzeniem (UE) nr 515/2014 niniejsze rozporządzenie ustanawia Fundusz na okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.
2. Niniejsze rozporządzenie określa:
a)
cele, działania kwalifikowalne oraz priorytety strategiczne wsparcia finansowego, które ma być przyznawane w ramach Instrumentu;
b)
ogólne ramy realizacji działań kwalifikowalnych;
c)
środki udostępnione w ramach Instrumentu od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. oraz ich podział.
3. Niniejsze rozporządzenie przewiduje stosowanie przepisów określonych w rozporządzeniu (UE) nr 514/2014.
4. Instrumentu nie stosuje się do kwestii objętych programem „Sprawiedliwość” ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1382/2013 (10). Instrument może jednak obejmować działania, których celem jest zachęcanie do współpracy między organami sądowymi a organami ścigania.
5. Dąży się do osiągnięcia synergii, spójności i komplementarności z innymi odpowiednimi instrumentami finansowymi Unii, takimi jak Unijny Instrument Ochrony Ludności, ustanowiony decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1313/2013/EU (11), Horyzont 2020, ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady nr (UE) nr 1291/2013 (12), trzeci program działań Unii w dziedzinie zdrowia, ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 282/2014 (13), Fundusz Solidarności Unii Europejskiej oraz instrumenty pomocy zewnętrznej, a mianowicie Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II), ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 231/2014 (14), Europejski Instrument Sąsiedztwa, ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 232/2014 (15), Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju, ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 233/2014 (16), Instrument Partnerstwa na rzecz Współpracy z Państwami Trzecimi, ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 234/2014 (17), instrument finansowy na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie, ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 235/2014 (18) oraz Instrument na rzecz przyczyniania się do Stabilności i Pokoju, ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 230/2014 (19). Działania finansowane na mocy niniejszego rozporządzenia nie mogą być jednocześnie finansowane w tym samym celu z innych instrumentów finansowych Unii.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a)
„współpraca policyjna” oznacza szczególne środki i rodzaje współpracy z udziałem wszystkich właściwych organów państw członkowskich, o których mowa w art. 87 TFUE;
b)
„wymiana i dostęp do informacji” oznacza bezpieczne gromadzenie, przechowywanie, przetwarzanie, analizę i wymianę informacji mających znaczenie dla organów, o których mowa w art. 87 TFUE, w odniesieniu do zapobiegania, wykrywania, dochodzenia oraz ścigania przestępstw, w szczególności przestępczości transgranicznej, poważnej i zorganizowanej;
c)
„zapobieganie przestępczości” oznacza wszystkie środki, które mają na celu zmniejszenie lub przyczynienie się w inny sposób do zmniejszenia przestępczości i poczucia braku bezpieczeństwa obywateli, o których mowa w art. 2 ust. 2 decyzji Rady 2009/902/WSiSW (20);
d)
„przestępczość zorganizowana” oznacza czyny zagrożone karą związane z udziałem w organizacji przestępczej określonej w decyzji ramowej Rady 2008/841/WSiSW (21);
e)
„terroryzm” oznacza każdy z czynów umyślnych oraz przestępstw określonych w decyzji ramowej Rady 2002/475/WSiSW (22);
f)
„zarządzanie ryzykiem i zarządzanie kryzysowe” oznacza każdy środek dotyczący oceny, zapobiegania, środków gotowości oraz zarządzania następstwami terroryzmu, przestępczości zorganizowanej oraz innych zagrożeń dla bezpieczeństwa;
g)
„zapobieganie i środki gotowości” oznaczają każdy środek mający na celu zapobieganie zagrożeniom lub zmniejszanie zagrożeń związanych z możliwymi atakami terrorystycznymi lub innymi zdarzeniami związanymi z zagrożeniem dla bezpieczeństwa;
h)
„zarządzanie następstwami” oznacza skuteczne koordynowanie działań podjętych na poziomie krajowym lub unijnym w celu zareagowania na następstwa ataku terrorystycznego lub innego zdarzenia związanego z zagrożeniem dla bezpieczeństwa oraz zmniejszenia ich oddziaływania;
i)
„infrastruktura krytyczna” oznacza składnik, sieć, system lub część systemu, które mają podstawowe znaczenie dla utrzymania niezbędnych funkcji społecznych, zdrowia, bezpieczeństwa, ochrony, dobrobytu materialnego lub społecznego ludności, i których zakłócenie, naruszenie lub zniszczenie miałoby istotny wpływ na dane państwo członkowskie lub na Unię w wyniku utraty tych funkcji;
j)
„sytuacja nadzwyczajna” oznacza każde zdarzenie związane z zagrożeniem bezpieczeństwa lub nowo pojawiające się zagrożenie, które ma lub może mieć znacząco niekorzystny wpływ na bezpieczeństwo ludzi w jednym lub kilku państwach członkowskich.
Artykuł 3
Cele
1. Ogólnym celem Instrumentu jest przyczynianie się do zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa w Unii.
2. W ramach ogólnego celu określonego w ust. 1 Instrument - zgodnie z priorytetami określonymi w odpowiednich unijnych strategiach, cyklach polityki, programach, ocenach zagrożenia i ryzyka - przyczynia się do realizacji następujących celów szczegółowych:
a)
zapobiegania przestępczości, zwalczania przestępczości transgranicznej, poważnej i zorganizowanej, w tym terroryzmu, oraz wzmacniania koordynacji i zacieśniania współpracy organów ścigania i innych organów krajowych państw członkowskich, w tym z Europolem lub innymi odpowiednimi organami Unii, oraz z odpowiednimi państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi;
b)
zwiększania zdolności państw członkowskich i Unii do skutecznego zarządzania ryzykami związanymi z bezpieczeństwem i zarządzania kryzysowego oraz przygotowania i ochrony ludzi i infrastruktury krytycznej przed atakami terrorystycznymi i innymi zdarzeniami związanymi z zagrożeniem dla bezpieczeństwa.
Realizację celów szczegółowych Instrumentu ocenia się zgodnie z art. 55 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 przy zastosowaniu wspólnych wskaźników określonych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia oraz wskaźników dotyczących poszczególnych programów zawartych w programach krajowych.
3. Aby zrealizować cele, o których mowa w ust. 1 i 2, Instrument przyczynia się do następujących celów operacyjnych:
a)
promowanie i rozwijanie środków wzmacniających zdolność państw członkowskich do zapobiegania przestępczości i zwalczania przestępczości transgranicznej, poważnej i zorganizowanej, w tym terroryzmu, w szczególności w drodze partnerstw publiczno-prywatnych, wymiany informacji i najlepszych praktyk, dostępu do danych, technologii interoperacyjnych, porównywalnych statystyk, stosowanych metod kryminologicznych, komunikacji społecznej i podnoszenia świadomości;
b)
promowanie i rozwijanie koordynacji administracyjnej i operacyjnej, współpracy, wzajemnego zrozumienia oraz wymiany informacji między organami ścigania państw członkowskich, innymi organami krajowymi, Europolem i innymi odpowiednimi organami Unii oraz, w stosownych przypadkach, państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi;
c)
promowanie i rozwijanie programów szkoleniowych, w tym dotyczących umiejętności technicznych i zawodowych oraz wiedzy na temat zobowiązań w dziedzinie poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, w ramach realizacji europejskich polityk szkoleniowych, w tym poprzez szczegółowe programy wymiany poświęcone egzekwowaniu prawa unijnego, w celu rozpowszechniania prawdziwej kultury europejskiej w dziedzinie sądownictwa i egzekwowania prawa;
d)
promowanie i rozwijanie środków, zabezpieczeń, mechanizmów i najlepszych praktyk w zakresie wczesnej identyfikacji, ochrony i wsparcia świadków i pokrzywdzonych, w tym ofiar terroryzmu, w szczególności dzieci występujących w roli świadków i ofiar, w szczególności dzieci bez opieki lub potrzebujących opieki;
e)
środków wzmacniających zdolność administracyjną i operacyjną państw członkowskich w zakresie ochrony infrastruktury krytycznej we wszystkich sektorach działalności gospodarczej, w tym poprzez partnerstwa publiczno-prywatne oraz lepszą koordynację, współpracę, wymianę i rozpowszechnianie know-how oraz doświadczenia w Unii i w odpowiednich państwach trzecich;
f)
bezpiecznych łączy oraz skutecznej koordynacji między istniejącymi w poszczególnych sektorach na poziomie unijnym i krajowym podmiotami zajmującymi się wczesnym ostrzeganiem oraz współpracą w sytuacjach kryzysowych, w tym centrami sytuacyjnymi, w celu umożliwienia szybkiego sporządzania kompleksowych i dokładnych przeglądów w sytuacjach kryzysowych, koordynowania środków reagowania oraz dzielenia się informacjami jawnymi, poufnymi oraz niejawnymi;
g)
środków wzmacniające zdolność administracyjną i operacyjną państw członkowskich i Unii do sporządzania kompleksowych ocen zagrożenia i ryzyka, opartych na dowodach i zgodnych z unijnymi priorytetami i inicjatywami, w szczególności tymi, które zostały zatwierdzone przez Parlament Europejski i Radę, w celu umożliwienia Unii opracowania zintegrowanego podejścia opartego na wspólnych analizach w sytuacjach kryzysowych oraz poprawy wzajemnego zrozumienia różnych definicji poziomów zagrożenia stosowanych w państwach członkowskich i państwach partnerskich.
4. Instrument przyczynia się również do finansowania pomocy technicznej z inicjatywy państw członkowskich i Komisji.
5. Działania finansowane z Instrumentu realizuje się w pełnym poszanowaniu praw podstawowych i ludzkiej godności. W szczególności działania te muszą być zgodne z postanowieniami Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, unijnym prawem w zakresie ochrony danych osobowych oraz europejską Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
W szczególności państwa członkowskie przy realizacji działań powinny, gdy tylko jest to możliwe, zwrócić szczególną uwagę na pomoc osobom o szczególnych potrzebach i ochronę tych osób, w szczególności dzieci i małoletnich bez opieki.
Artykuł 4
Działania kwalifikowalne w ramach programów krajowych
1. W ramach celów, o których mowa w art. 3 niniejszego rozporządzenia, w świetle uzgodnionych konkluzji dialogu politycznego przewidzianego w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 oraz zgodnie z celami programów krajowych, o których mowa w art. 7 niniejszego rozporządzenia, Instrument wspiera działania podejmowane w państwach członkowskich, w szczególności działania znajdujące się na poniższej liście:
a)
działania poprawiające współpracę policyjną oraz koordynację między organami ścigania, w tym z oraz między odpowiednimi organami Unii, w szczególności Europolem i Eurojustem, wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze oraz każdą inną formę wspólnych operacji transgranicznych, dostęp do informacji oraz ich wymianę i technologie interoperacyjne;
b)
projekty promujące tworzenie sieci kontaktów, partnerstwa publiczno-prywatne, wzajemne zaufanie, zrozumienie i uczenie się, identyfikację, wymianę i rozpowszechnianie know-how, doświadczeń i najlepszych praktyk, dzielenie się informacjami, dzielenie się wiedzą na temat sytuacji i perspektyw, planowanie postępowania awaryjnego oraz interoperacyjność;
c)
działalność analityczną, monitorowanie i ocenę, w tym badania i oceny zagrożenia, ryzyka oraz skutków, oparte na dowodach oraz zgodne z unijnymi priorytetami i inicjatywami, w szczególności tymi, które zostały zatwierdzone przez Parlament Europejski i Radę;
d)
działania w zakresie podnoszenia świadomości, rozpowszechniania informacji i komunikacji;
e)
zakup, utrzymanie unijnych systemów informatycznych i krajowych systemów informatycznych przyczyniających się do realizacji celów niniejszego rozporządzenia, lub dalszą modernizację systemów informatycznych i sprzętu technicznego, łącznie z testowaniem kompatybilności systemów, bezpiecznych obiektów, infrastruktury oraz powiązanych budynków i systemów, w szczególności systemów technologii informacyjno-komunikacyjnych (ICT) oraz ich części składowych, w tym do celów europejskiej współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa cybernetycznego i cyberprzestępczości, zwłaszcza z europejskim centrum ds. walki z cyberprzestępczością;
f)
wymianę, szkolenie i kształcenie personelu i ekspertów z odpowiednich organów, w tym szkolenia językowe oraz wspólne ćwiczenia lub programy;
g)
środki z zakresu wdrażania, transferu, testowania i zatwierdzania nowych metod lub technologii, w tym projekty pilotażowe i działania następcze w stosunku do projektów badawczych na temat bezpieczeństwa finansowanych ze środków Unii.
2. W ramach celów, o których mowa w art. 3, Instrument może wspierać również następujące działania dotyczące państw trzecich i w państwach trzecich:
a)
działania poprawiające współpracę policyjną oraz koordynację między organami ścigania, w tym wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze oraz każdą inną formę wspólnych operacji transgranicznych, dostęp do informacji i ich wymianę oraz technologie interoperacyjne;
b)
tworzenie sieci kontaktów, wzajemne zaufanie, zrozumienie i uczenie się, identyfikację, wymianę i rozpowszechnianie know-how, doświadczeń i najlepszych praktyk, dzielenie się informacjami, dzielenie się wiedzą na temat sytuacji i perspektyw, planowanie postępowania awaryjnego oraz interoperacyjność;
c)
wymianę, szkolenie i kształcenie personelu i ekspertów odpowiednich organów.
Komisja i państwa członkowskie, wspólnie z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych, zapewniają koordynację w odniesieniu do działań w państwach trzecich i dotyczących państw trzecich, jak określono w art. 3 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 514/2014.
ROZDZIAŁ II
RAMY FINANSOWE I RAMY WDRAŻANIA
Artykuł 5
Zasoby ogólne i wdrażanie
1. Pula zasobów ogólnych na wdrażanie Instrumentu wynosi 1 004 mln EUR według cen bieżących.
2. Roczne środki są zatwierdzane przez Parlament Europejski i Radę w granicach przewidzianych w wieloletnich ramach finansowych.
3. Zasoby ogólne wdraża się za pośrednictwem następujących środków:
a)
programów krajowych zgodnie z art. 7;
b)
działań Unii zgodnie z art. 8;
c)
pomocy technicznej zgodnie z art. 9;
d)
pomocy w sytuacjach nadzwyczajnych zgodnie z art. 10.
4. Budżet przyznany w ramach Instrumentu na działania Unii, o których mowa w art. 8 niniejszego rozporządzenia, na pomoc techniczną, o której mowa w art. 9 niniejszego rozporządzenia, oraz pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych, o której mowa w art. 10 niniejszego rozporządzenia, wykonuje się w ramach zarządzania bezpośredniego i pośredniego zgodnie z, odpowiednio, art. 58 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.
Budżet przyznany na programy krajowe, o których mowa w art. 7 niniejszego rozporządzenia, wykonuje się w ramach zarządzania dzielonego zgodnie z art. 58 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.
5. Bez uszczerbku dla prerogatyw Parlamentu Europejskiego i Rady, zasoby ogólne wykorzystuje się w następujący sposób:
a)
662 mln EUR na programy krajowe państw członkowskich;
b)
342 mln EUR na działania Unii, pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych oraz pomoc techniczną z inicjatywy Komisji.
6. Każde państwo członkowskie przeznacza kwoty przyznawane na programy krajowe wskazane w załączniku III w następujący sposób:
a)
co najmniej 20 % na działania związane z celem szczegółowym, o którym mowa w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy lit. a); oraz
b)
co najmniej 10 % na działania związane z celem szczegółowym, o którym mowa w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy lit. b).
Państwa członkowskie mogą odstąpić od tych minimalnych wartości procentowych pod warunkiem zawarcia w programach krajowych uzasadnienia, które wyjaśnia, dlaczego przyznanie środków poniżej tego poziomu nie zagraża realizacji odpowiedniego celu. Komisja oceni to wyjaśnienie w kontekście zatwierdzania przez siebie programów krajowych zgodnie z art. 7 ust. 2.
7. Wraz z zasobami ogólnymi określonymi dla rozporządzenia (UE) nr.515/2014 zasoby ogólne dostępne na potrzeby Instrumentu, określone w ust. 1 niniejszego artykułu, stanowią pulę środków finansowych na potrzeby Funduszu i służą jako główna kwota odniesienia, w rozumieniu pkt 17 porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą oraz Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami, dla Parlamentu Europejskiego i Rady podczas corocznej procedury budżetowej.
Artykuł 6
Zasoby na działania kwalifikowalne w państwach członkowskich
1. Kwotę 662 mln EUR przeznacza się na rzecz państw członkowskich w następujący sposób:
a)
30 % proporcjonalnie do wielkości ich populacji ogółem;
b)
10 % proporcjonalnie do wielkości ich terytorium;
c)
15 % proporcjonalnie do liczby pasażerów i 10 % do ton ładunku obsługiwanych przez ich międzynarodowe porty lotnicze i morskie;
d)
35 % odwrotnie proporcjonalnie do ich produktu krajowego brutto (standard siły nabywczej na mieszkańca).
2. Podstawę obliczeń danych, o których mowa w ust. 1, stanowią najnowsze dane statystyczne przedstawione przez Komisję (Eurostat), na podstawie danych przekazanych przez państwa członkowskie zgodnie z prawem Unii. Datą odniesienia jest dzień 30 czerwca 2013 r. Środki przeznaczone na programy krajowe obliczone na podstawie kryteriów, o których mowa w ust. 1, są określone w załączniku III.
Artykuł 7
Programy krajowe
1. Program krajowy, który ma być przygotowany w ramach Instrumentu oraz program krajowy, który ma być przygotowany w ramach rozporządzenia (UE) nr 515/2014 proponuje się Komisji jako jeden program krajowy dotyczący Funduszu zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE) nr 514/2014.
2. W ramach programów krajowych, które zgodnie z art. 14 rozporządzenia (UE) nr 514/2014 podlegają analizie i zatwierdzeniu przez Komisję, państwa członkowskie w ramach celów, o których mowa w art. 3 niniejszego rozporządzenia, realizują w szczególności strategiczne priorytety Unii wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, uwzględniając wyniki dialogu politycznego, o którym mowa w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 514/2014. Państwa członkowskie nie mogą wykorzystywać więcej niż 8 % łącznej kwoty środków przeznaczonych w ramach programu krajowego na utrzymanie unijnych systemów informatycznych i krajowych systemów informatycznych przyczyniających się do realizacji celów niniejszego rozporządzenia oraz więcej niż 8 % na działania dotyczące państw trzecich lub w państwach trzecich, które realizują strategiczne priorytety Unii wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
3. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 11 w celu zmiany, uzupełnienia lub wykreślenia strategicznych priorytetów Unii wymienionych w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 8
Działania Unii
1. Z inicjatywy Komisji Instrument może być wykorzystany do finansowania działań ponadnarodowych lub działań o szczególnym znaczeniu dla Unii („działania Unii”) dotyczących celów ogólnych, szczegółowych oraz operacyjnych, o których mowa w art. 3.
2. Aby kwalifikować się do finansowania, działania Unii muszą być zgodne z priorytetami i inicjatywami określonymi na poziomie Unii, w szczególności tymi, które zostały zatwierdzone przez Parlament i Radę, w odpowiednich unijnych strategiach, cyklach polityki, programach, ocenach zagrożenia i ryzyka, i wspierać w szczególności:
a)
działania przygotowawcze, związane z monitorowaniem, wsparciem administracyjnym i technicznym, rozwój mechanizmu oceny wymaganego do realizacji polityk w dziedzinie współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego;
b)
projekty ponadnarodowe obejmujące dwa lub kilka państw członkowskich lub przynajmniej jedno państwo członkowskie i jedno państwo trzecie;
c)
działania związane z analizą, monitorowaniem i oceną, w tym oceny zagrożenia, ryzyka i skutków, oparte na dowodach i zgodne z unijnymi priorytetami i inicjatywami określonymi na poziomie Unii, w szczególności tymi, które zostały zatwierdzone przez Parlament Europejski i Radę, oraz projekty monitorujące wdrażanie prawa Unii oraz realizację celów polityki unijnej w państwach członkowskich;
d)
projekty promujące tworzenie sieci kontaktów, partnerstwa publiczno-prywatne, wzajemne zaufanie, zrozumienie i uczenie się, identyfikację i rozpowszechnianie najlepszych praktyk i innowacyjnego podejścia na poziomie Unii, a także szkolenie i programy wymiany;
e)
projekty wspierające rozwój narzędzi metodologicznych, w szczególności statystycznych, oraz metod i wspólnych wskaźników;
f)
zakup, utrzymanie lub dalszą modernizację sprzętu technicznego, pogłębianie wiedzy eksperckiej, modernizację bezpiecznych obiektów, infrastruktury oraz powiązanych budynków i systemów, w szczególności systemów ICT oraz ich części składowych na poziomie Unii, w tym do celów europejskiej współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa cybernetycznego i cyberprzestępczości, zwłaszcza z europejskim centrum ds. walki z cyberprzestępczością;
g)
projekty zwiększające wiedzę zainteresowanych podmiotów i opinii publicznej na temat polityk i celów Unii, w tym z zakresu komunikacji instytucjonalnej dotyczącej priorytetów politycznych Unii;
h)
szczególnie innowacyjne projekty dotyczące rozwijania nowych metod lub wprowadzania nowych technologii, które można przenieść do innych państw członkowskich, w szczególności projekty mające na celu testowanie i zatwierdzanie wyników projektów badawczych dotyczących bezpieczeństwa finansowanych przez Unię;
i)
badania i projekty pilotażowe.
3. W ramach celów, o których mowa w art. 3, Instrument wspiera również działania dotyczące państw trzecich i w państwach trzecich, w szczególności:
a)
działania poprawiające współpracę policyjną i koordynację między organami ścigania oraz, w stosownych przypadkach, organizacjami międzynarodowymi, w tym wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze oraz każdą inną formę wspólnych operacji transgranicznych, dostęp do informacji i ich wymianę oraz technologie interoperacyjne;
b)
tworzenie sieci kontaktów, wzajemne zaufanie, zrozumienie i uczenie się, identyfikację, wymianę i rozpowszechnianie know-how, doświadczeń i najlepszych praktyk, dzielenie się informacjami, dzielenie się wiedzą na temat sytuacji i perspektyw, planowanie postępowania awaryjnego oraz interoperacyjność;
c)
zakup, utrzymanie lub dalszą modernizację sprzętu technicznego, w tym systemów ICT oraz ich części składowych;
d)
wymianę, szkolenie i kształcenie personelu i ekspertów odpowiednich organów, w tym szkolenia językowe;
e)
działania w zakresie podnoszenia świadomości, rozpowszechniania informacji i komunikacji;
f)
oceny zagrożenia, ryzyka oraz skutków;
g)
badania i projekty pilotażowe.
4. Działania Unii są realizowane zgodnie z art. 6 rozporządzenia (UE) nr 514/2014.
Artykuł 9
Pomoc techniczna
1. Z inicjatywy Komisji lub w jej imieniu z Instrumentu można przeznaczyć do 800 000 EUR rocznie na pomoc techniczną dla Funduszu, zgodnie z art. 9 rozporządzenia (UE) nr 514/2014.
2. Z inicjatywy państwa członkowskiego z Instrumentu można finansować działania związane z pomocą techniczną, zgodnie z art. 20 rozporządzenia (UE) nr 514/2014. Kwota przeznaczona na pomoc techniczną w okresie 2014-2020 nie może być wyższa niż 5 % łącznej kwoty przyznanej danemu państwu członkowskiemu plus 200 000 EUR, zgodnie z art. 20 rozporządzenia (UE) nr 514/2014.
Artykuł 10
Pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych
1. Instrument zapewnia pomoc finansową na pilne i szczególne potrzeby w sytuacjach nadzwyczajnych, określonych w art. 2 lit. j).
2. Pomoc w sytuacjach nadzwyczajnych jest wdrażana zgodnie z art. 6 i 7 rozporządzenia (UE) nr 514/2014.
ROZDZIAŁ III
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 11
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 7 ust. 3, powierza się Komisji na okres siedmiu lat od dnia 21 maja 2014 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu siedmiu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na okres trzech lat, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem okresu siedmiu lat.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 7 ust. 3, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 7 ust. 3 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 12
Stosowanie rozporządzenia (UE) nr 514/2014
Do Instrumentu stosuje się przepisy rozporządzenia (UE) nr 514/2014.
Artykuł 13
Uchylenie
Decyzja 2007/125/WSiSW traci moc z dniem 1 stycznia 2014 r.
Artykuł 14
Przepisy przejściowe
1. Niniejsze rozporządzenie nie wpływa na kontynuację ani zmianę projektów, w tym całkowite lub częściowe anulowanie, aż do ich zamknięcia, ani pomocy finansowej zatwierdzonej przez Komisję na podstawie decyzji 2007/125/WSiSW, ani jakichkolwiek innych przepisów mających zastosowanie do tej pomocy w dniu 31 grudnia 2013 r.
2. Przyjmując decyzje w sprawie współfinansowania w ramach Instrumentu, Komisja uwzględnia środki przyjęte na podstawie decyzji 2007/125/WSiSW przed dniem 20 maja 2014 r., które mają skutki finansowe w okresie objętym współfinansowaniem.
3. Sumy przeznaczone na współfinansowanie, zatwierdzone przez Komisję między dniem 1 stycznia 2011 r. a dniem 31 grudnia 2014 r., w odniesieniu do których w terminie wyznaczonym na złożenie sprawozdania końcowego nie przesłano do Komisji dokumentów wymaganych do zamknięcia działań, są przez nią automatycznie umarzane do dnia 31 grudnia 2017 r., co skutkuje koniecznością zwrotu nienależnie wypłaconych kwot.
Kwoty dotyczące działań zawieszonych ze względu na postępowania sądowe lub odwołania administracyjne o skutku zawieszającym nie są uwzględniane przy obliczaniu kwoty podlegającej automatycznemu umorzeniu.
4. Do dnia 31 grudnia 2015 r. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie ocenę ex post decyzji 2007/125/WSiSW dotyczącą okresu od 2007 do 2013 r.
Artykuł 15
Przegląd
Na podstawie wniosku Komisji Parlament Europejski i Rada dokonają przeglądu niniejszego rozporządzenia do dnia 30 czerwca 2020 r.
Artykuł 16
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Strasburgu 16 kwietnia 2014 r.