ROZHODNUTÍ RADY
ze dne 15. července 2013,
kterým se některé členské státy opravňují, aby v zájmu Evropské unie ratifikovaly protokol, kterým se mění Vídeňská úmluva o občanskoprávní odpovědnosti za jaderné škody ze dne 21. května 1963, nebo k němu přistoupily, jakož i učinily prohlášení ohledně uplatňování příslušných vnitřních pravidel práva Unie
(2013/434/EU)
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 81 odst. 2 ve spojení s čl. 218 odst. 6 písm. a) této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
s ohledem na souhlas Evropského parlamentu,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Unie usiluje o vytvoření společného soudního prostoru založeného na zásadě vzájemného uznávání soudních rozhodnutí.
(2)
Protokol ze dne 12. září 1997 (dále jen „protokol z roku 1997“), kterým se mění Vídeňská úmluva o občanskoprávní odpovědnosti za jaderné škody ze dne 21. května 1963 (dále jen „Vídeňská úmluva“), byl vyjednán s cílem zlepšit odškodnění obětí škod způsobených jadernými událostmi. Je tudíž žádoucí, aby se v členských státech, které jsou smluvními stranami Vídeňské úmluvy, uplatňovala ustanovení protokolu z roku 1997.
(3)
Unie má výlučnou pravomoc, pokud jde o články XI a XII Vídeňské úmluvy v znění protokolu z roku 1997, pokud se jejich ustanovení týkají pravidel stanovených nařízením Rady (ES) č. 44/2001 ze dne 22. prosince 2000 o příslušnosti a uznávání a výkonu soudních rozhodnutí v občanských a obchodních věcech (1). Nařízení Rady (ES) č. 44/2001 bude ke dni 10. ledna 2015 nahrazeno nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1215/2012 ze dne 12. prosince 2012 o příslušnosti a uznávání a výkonu soudních rozhodnutí v občanských a obchodních věcech (2). Členské státy si ponechávají pravomoc v záležitostech, na něž se vztahuje protokol z roku 1997 a jež se netýkají práva Unie. Vzhledem k obsahu a záměru protokolu z roku 1997 nelze přijetí ustanovení protokolu spadajících do pravomoci Unie oddělit od ustanovení, která spadají do pravomoci členských států.
(4)
Vídeňská úmluva ani protokol z roku 1997 neumožňují účast regionálním organizacím pro hospodářskou integraci. Unie se proto nemůže stát smluvní stranou protokolu z roku 1997.
(5)
Členské státy, které jsou smluvními stranami Vídeňské úmluvy, a před přistoupením k Evropské unii protokol z roku 1997 neratifikovaly, by proto měly být oprávněny protokol z roku 1997 v zájmu Unie ratifikovat nebo k němu přistoupit.
(6)
Dvanáct členských států Unie, konkrétně Belgie, Německo, Řecko, Španělsko, Francie, Itálie, Nizozemsko, Portugalsko, Slovinsko, Finsko, Švédsko a Spojené království jsou smluvními stranami Pařížské úmluvy o odpovědnosti vůči třetím stranám v oblasti jaderné energie ze dne 29. července 1960, pozměněné dodatkovým protokolem ze dne 28. ledna 1964 a protokolem ze dne 16. listopadu 1982 (dále jen „Pařížská úmluva“). Pařížská úmluva stanoví režim pro odškodnění obětí škod způsobených jadernými událostmi, který vychází z podobných zásad jako Vídeňská úmluva. Protokol ze dne 12. února 2004 (dále jen „protokol z roku 2004“), kterým se mění Pařížská úmluva, zlepšuje odškodnění obětí škod způsobených jadernými událostmi. Členské státy, které jsou smluvními stranami Pařížské úmluvy, byly oprávněny rozhodnutími Rady 2004/294/ES (3) a 2007/727/ES (4), aby protokol z roku 2004 v zájmu tehdejšího Společenství ratifikovaly nebo k němu přistoupily. Je proto objektivně opodstatněné, aby toto rozhodnutí nebylo určeno těm členským státům, které jsou smluvními stranami Pařížské úmluvy a nikoli Vídeňské úmluvy.
(7)
Pět členských států Unie, konkrétně Irsko, Kypr, Lucembursko, Malta a Rakousko, kromě toho není smluvními stranami ani Vídeňské úmluvy, ani Pařížské úmluvy. Vzhledem k tomu, že protokol z roku 1997 mění Vídeňskou úmluvu a že nařízení (ES) č. 44/2001 opravňuje členské státy vázané uvedenou úmluvou, aby pokračovaly v uplatňování pravidel stanovených v úmluvě, která se týkají příslušnosti a uznávání a výkonu soudních rozhodnutí, je objektivně opodstatněné, aby bylo toto rozhodnutí určeno pouze těm členským státům, které jsou smluvními stranami Vídeňské úmluvy. Irsko, Kypr, Lucembursko, Malta a Rakousko by se tedy měly i nadále řídit pravidly obsaženými v nařízení (ES) č. 44/2001 a používat je pro oblast upravenou Vídeňskou úmluvou a protokolem z roku 1997, kterým se uvedená úmluva mění.
(8)
V důsledku toho se použití ustanovení protokolu z roku 1997, pokud jde o Unii, omezí pouze na ty členské státy, které jsou smluvními stranami Vídeňské úmluvy v okamžiku přijetí tohoto rozhodnutí.
(9)
Pravidla týkající se uznávání a výkonu soudních rozhodnutí, která jsou stanovena v článku XII Vídeňské úmluvy ve znění článku 14 protokolu z roku 1997, by neměla mít přednost před pravidly upravujícími řízení o uznávání a výkonu soudních rozhodnutí stanovenými v nařízení (ES) č. 44/2001. Členské státy, jež jsou tímto rozhodnutím oprávněny ratifikovat protokol z roku 1997 nebo k němu přistoupit, by tudíž měly učinit prohlášení stanovené v tomto rozhodnutí, aby bylo zajištěno uplatňování příslušných pravidel Unie.
(10)
Spojené království a Irsko, na něž se vztahuje Protokol č. 21 o postavení Spojeného království a Irska s ohledem na prostor svobody, bezpečnosti a práva připojený ke Smlouvě o Evropské unii a ke Smlouvě o fungování Evropské unie, se účastní přijímání a používání tohoto rozhodnutí.
(11)
V souladu s články 1 a 2 Protokolu č. 22 o postavení Dánska, připojeného ke Smlouvě o Evropské unii a ke Smlouvě o fungování Evropské unie, se Dánsko neúčastní přijímání tohoto rozhodnutí, a toto rozhodnutí pro ně není závazné ani použitelné,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Rada opravňuje Bulharsko, Českou republiku, Estonsko, Litvu, Maďarsko, Polsko a Slovensko, aby v zájmu Unie ratifikovaly protokol ze dne 12. září 1997, kterým se mění Vídeňská úmluva o občanskoprávní odpovědnosti za jaderné škody ze dne 21. května 1963, nebo k němu přistoupily.
Znění protokolu z roku 1997 se připojuje k tomuto rozhodnutí.
Článek 2
Rada opravňuje Bulharsko, Českou republiku, Estonsko, Litvu, Maďarsko, Polsko a Slovensko, aby učinily následující prohlášení:
„Soudní rozhodnutí v záležitostech, na něž se vztahuje Protokol ze dne 12. září 1997, kterým se mění Vídeňská úmluva o občanskoprávní odpovědnosti za jaderné škody ze dne 21. května 1963, vydaná soudem některého členského státu Evropské unie, jenž je smluvní stranou tohoto protokolu, jsou uznávána a vykonatelná v [název členského státu činícího prohlášení] v souladu s příslušnými pravidly Evropské unie v této oblasti.“
Článek 3
Toto rozhodnutí vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 4
Toto rozhodnutí je určeno Bulharské republice, České republice, Estonské republice, Litevské republice, Maďarsku, Polské republice a Slovenské republice v souladu se Smlouvami.
V Bruselu dne 15. července 2013.
DECYZJA RADY
z dnia 15 lipca 2013 r.
upoważniająca niektóre państwa członkowskie do ratyfikowania Protokołu zmieniającego Konwencję wiedeńską o odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową z dnia 21 maja 1963 r. lub do przystąpienia do niego, w interesie Unii Europejskiej, a także do złożenia oświadczenia w sprawie stosowania odpowiednich wewnętrznych przepisów prawa Unii
(2013/434/UE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 2 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a),
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
uwzględniając zgodę Parlamentu Europejskiego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Unia dąży do ustanowienia wspólnej przestrzeni sądowej opierającej się na zasadzie wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych.
(2)
Protokół z dnia 12 września 1997 r. (zwany dalej „protokołem z 1997 r.”) zmieniający Konwencję wiedeńską o odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową z dnia 21 maja 1963 r. (zwaną dalej „konwencją wiedeńską”) został wynegocjowany z myślą o lepszym uregulowaniu odszkodowań przysługujących poszkodowanym w wypadkach jądrowych. Pożądane jest zatem, aby postanowienia protokołu z 1997 r. były stosowane w państwach członkowskich będących umawiającymi się stronami konwencji wiedeńskiej.
(3)
Unia posiada wyłączną kompetencję w odniesieniu do art. XI i XII konwencji wiedeńskiej zmienionej protokołem z 1997 r. w zakresie, w którym postanowienia te mają wpływ na zasady ustanowione w rozporządzeniu Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1). Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 ma zostać zastąpione z dniem 10 stycznia 2015 r. rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (2). Państwa członkowskie utrzymują swoje kompetencje w odniesieniu do tych kwestii objętych protokołem z 1997 r., które nie mają wpływu na prawo Unii. Biorąc pod uwagę przedmiot i cel protokołu z 1997 r., postanowień protokołu wchodzących w zakres kompetencji Unii nie można oddzielić od postanowień wchodzących w zakres kompetencji państw członkowskich.
(4)
Konwencja wiedeńska i protokół z 1997 r. nie są otwarte dla regionalnych organizacji integracji gospodarczej. W związku z powyższym Unia nie może stać się umawiającą się stroną protokołu z 1997 r.
(5)
Państwa członkowskie, które są umawiającymi się stronami konwencji wiedeńskiej i które nie ratyfikowały protokołu z 1997 r. przed przystąpieniem do Unii, powinny zatem zostać upoważnione do ratyfikowania protokołu z 1997 r. lub do przystąpienia do niego, w interesie Unii.
(6)
Dwanaście państw członkowskich Unii Europejskiej, a mianowicie: Belgia, Niemcy, Grecja, Hiszpania, Francja, Włochy, Niderlandy, Portugalia, Słowenia, Finlandia, Szwecja i Zjednoczone Królestwo są umawiającymi się stronami Konwencji paryskiej o odpowiedzialności wobec osób trzecich w dziedzinie energii jądrowej z dnia 29 lipca 1960 r., zmienionej Protokołem dodatkowym z dnia 28 stycznia 1964 r. oraz Protokołem z dnia 16 listopada 1982 r. (zwanej dalej „konwencją paryską”). Konwencja paryska ustanawia system odszkodowań dla poszkodowanych w wypadkach jądrowych, oparty na zasadach podobnych do zasad konwencji wiedeńskiej. Protokół z dnia 12 lutego 2004 r. (zwany dalej „protokołem z 2004 r.”) zmieniający konwencję paryską zapewnia lepsze odszkodowania za szkodę spowodowaną przez wypadki jądrowe. Na mocy decyzji Rady 2004/294/WE (3) oraz 2007/727/WE (4) państwa członkowskie będące umawiającymi się stronami konwencji paryskiej zostały upoważnione do ratyfikowania tego protokołu lub do przystąpienia do niego w interesie - wówczas - Wspólnoty. Istnieje zatem obiektywne uzasadnienie, aby niniejsza decyzja nie była skierowana do tych państw członkowskich, które są umawiającymi się stronami konwencji paryskiej, a nie są umawiającymi się stronami konwencji wiedeńskiej.
(7)
Ponadto pięć państw członkowskich Unii, a mianowicie: Irlandia, Cypr, Luksemburg, Malta i Austria, nie jest umawiającymi się stronami konwencji wiedeńskiej ani konwencji paryskiej. Zważywszy, że protokół z 1997 r. zmienia konwencję wiedeńską oraz że rozporządzenie (WE) nr 44/2001 zezwala państwom członkowskim związanym konwencją na dalsze stosowanie przewidzianych w niej przepisów dotyczących jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń, istnieje obiektywne uzasadnienie, aby niniejszą decyzję kierować wyłącznie do tych państw członkowskich, które są umawiającymi się stronami konwencji wiedeńskiej. W związku z tym Irlandia, Cypr, Luksemburg, Malta i Austria powinny nadal opierać się na przepisach zawartych w rozporządzeniu (WE) nr 44/2001 oraz stosować je w dziedzinie objętej konwencją wiedeńską i protokołem z 1997 r. zmieniającym tę konwencję.
(8)
W związku z tym postanowienia protokołu z 1997 r. stosowane będą w odniesieniu do Unii tylko przez te państwa członkowskie, które są umawiającymi się stronami konwencji wiedeńskiej w chwili przyjęcia niniejszej decyzji.
(9)
Przepisy dotyczące uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych, o których mowa w art. XII konwencji wiedeńskiej, zmienionym art. 14 protokołu z 1997 r., nie powinny mieć pierwszeństwa przed przepisami regulującymi procedurę uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 44/2001. Dlatego też państwa członkowskie, które na mocy niniejszej decyzji zostają upoważnione do ratyfikowania protokołu z 1997 r. lub do przystąpienia do niego, powinny złożyć przewidziane w niniejszej decyzji oświadczenie w celu zapewnienia stosowania odpowiednich przepisów unijnych.
(10)
Zjednoczone Królestwo i Irlandia, do których zastosowanie ma Protokół nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączony do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uczestniczą w przyjęciu i stosowaniu niniejszej decyzji.
(11)
Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej decyzji i nie jest nią związana, ani jej nie stosuje,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Rada upoważnia niniejszym Bułgarię, Republikę Czeską, Estonię, Litwę, Węgry, Polskę i Słowację do ratyfikowania Protokołu z dnia 12 września 1997 r. zmieniającego Konwencję wiedeńską o odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową z dnia 21 maja 1963 r. lub do przystąpienia do niego w interesie Unii.
Tekst protokołu z 1997 r. dołącza się do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Rada upoważnia niniejszym Bułgarię, Republikę Czeską, Estonię, Litwę, Węgry, Polskę i Słowację do złożenia następującej deklaracji:
„Orzeczenia sądowe w kwestiach objętych zakresem protokołu z dnia 12 września 1997 r. zmieniającego Konwencję wiedeńską o odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową z dnia 21 maja 1963 r., w przypadku ich wydania przez sąd państwa członkowskiego Unii Europejskiej będącego umawiającą się stroną tego protokołu, są uznawane i egzekwowane w [nazwa państwa członkowskiego składającego oświadczenie] zgodnie z odpowiednimi przepisami Unii Europejskiej w tej dziedzinie.”.
Artykuł 3
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza decyzja jest skierowana do Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Litewskiej, Węgier, Rzeczypospolitej Polskiej i Republiki Słowackiej zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Brukseli dnia 15 lipca 2013 r.