NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 249/2014
ze dne 26. února 2014,
kterým se ruší nařízení Rady (ES) č. 827/2004, kterým se zakazuje dovoz atlantického tuňáka velkookého (Thunnus obesus) pocházejícího z Bolívie Kambodže Rovníkové Guineje, Gruzie a Sierry Leone a kterým se zrušuje nařízení (ES) č. 1036/2001
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 207 odst. 2 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
v souladu s řádným legislativním postupem (1),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Unie se dne 14. listopadu 1997, po přijetí rozhodnutí Rady 86/238/EHS (2), stala smluvní stranou Mezinárodní úmluvy na ochranu tuňáků v Atlantiku (dále jen „úmluva ICCAT“).
(2)
Úmluva ICCAT stanoví rámec pro regionální spolupráci při zachování a řízení zdrojů tuňáků a příbuzných druhů žijících v Atlantském oceánu a jeho přilehlých mořích. Úmluva ICCAT zřídila Mezinárodní komisi pro ochranu tuňáků v Atlantiku (dále jen „komise ICCAT“), která přijímá opatření na zachování a řízení zdrojů. Tato opatření jsou pro smluvní strany závazná.
(3)
V roce 1998 přijala komise ICCAT usnesení 98-18 o nehlášených a neřízených odlovech tuňáků na volném moři v oblasti úmluvy plavidly lovícími pomocí dlouhých lovných šňůr. Toto usnesení stanovilo postupy pro označování zemí, jejichž plavidla lovila tuňáka a příbuzné druhy metodou snižující účinnost opatření komise ICCAT na zachování a řízení zdrojů. Podrobně také určilo opatření, která je třeba přijmout, v případě nutnosti včetně nediskriminačních opatření na omezení obchodu, s cílem zabránit plavidlům těchto zemí, aby pokračovala v takových rybolovných postupech.
(4)
Po přijetí usnesení 98-18 označila komise ICCAT Bolívii, Kambodžu, Rovníkovou Guineu, Gruzii a Sierru Leone za země, jejichž plavidla loví atlantického tuňáka velkookého (Thunnus obesus) metodou, která snižuje účinnost jejích opatření na zachování a řízení zdrojů. Komise ICCAT své závěry odůvodnila údaji o odlovech, obchodování a činnosti plavidel.
(5)
V důsledku toho komise ICCAT doporučila smluvním stranám, aby přijaly vhodná opatření v souladu s jejím usnesením 98-18, s cílem zakázat dovoz atlantického tuňáka velkookého a produktů z něj v jakékoliv podobě z uvedených zemí.
(6)
V roce 2004 byly dovozy atlantického tuňáka velkookého pocházejícího z Bolívie, Kambodži, Rovníkové Guineje, Gruzie a Sierry Leone do Unie zakázány nařízením Rady (ES) č. 827/2004 (3).
(7)
Na svém 14. zvláštním zasedání v roce 2004 ocenila komise ICCAT úsilí Kambodže, Rovníkové Guiney a Sierry Leone reagovat na její připomínky a přijala doporučení, kterými zrušila opatření na omezení obchodu s atlantickým tuňákem velkookým a produkty z něj namířená proti těmto třem zemím.
(8)
V důsledku toho bylo nařízení (ES) č. 827/2004 změněno nařízením Rady (ES) č. 919/2005 (4) tak, aby byl zrušen zákaz dovozu atlantického tuňáka velkookého a produktů z něj z Kambodži, Rovníkové Guineje a Sierry Leone do Unie. Po této změně jsou tedy nařízením (ES) č. 827/2004 zakázány takové dovozy pouze z Bolívie a Gruzie.
(9)
Na svém 22. pravidelném zasedání v roce 2011 komise ICCAT ocenila opatření přijatá Bolívií a Gruzií a přijala doporučení 11-19, kterým zrušila zákaz dovozu atlantického tuňáka velkookého a produktů z něj, který pro tyto dvě země nadále platil.
(10)
Nařízení (ES) č. 827/2004 by proto mělo být zrušeno,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Nařízení (ES) č. 827/2004 se zrušuje.
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost sedmým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
Ve Štrasburku dne 26. února 2014.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 249/2014
z dnia 26 lutego 2014 r.
w sprawie uchylenia rozporządzenia Rady (WE) nr 827/2004 zakazującego przywozu opastuna (Thunnus obesus) pochodzącego z Boliwii, Kambodży, Gwinei Równikowej, Gruzji i Sierra Leone oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1036/2001
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (1),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Unia jest jedną z umawiających się stron Międzynarodowej konwencji o ochronie tuńczyka atlantyckiego („konwencja ICCAT”) od dnia 14 listopada 1997 r. w następstwie przyjęcia decyzji Rady 86/238/EWG (2).
(2)
Konwencja ICCAT stanowi ramy dla współpracy regionalnej w zakresie ochrony tuńczyka i gatunków tuńczykopodobnych oraz zarządzania nimi na Oceanie Atlantyckim i przylegających morzach. Na mocy konwencji ICCAT ustanowiono Międzynarodową Komisję ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego („ICCAT”), która przyjmuje środki dotyczące ochrony i zarządzania. Środki te mają moc wiążącą dla umawiających się stron.
(3)
W 1998 r. ICCAT przyjęła rezolucję 98-18 dotyczącą nieudokumentowanych i nieuregulowanych połowów tuńczyka na dużą skalę przez statki poławiające taklami na obszarze objętym konwencją. Wspomniana rezolucja określiła procedury służące identyfikacji państw, których statki poławiały tuńczyka i gatunki tuńczykopodobne w sposób obniżający skuteczność środków dotyczących ochrony i zarządzania przyjętych przez ICCAT. Rezolucja określiła również środki, które należy przyjąć, w tym, w razie konieczności, niedyskryminujące środki ograniczające handel, w celu uniemożliwienia statkom pochodzącym z tych państw kontynuowania tego rodzaju praktyk połowowych.
(4)
Po przyjęciu rezolucji 98-18 ICCAT zidentyfikowała Boliwię, Kambodżę, Gwineę Równikową, Gruzję i Sierra Leone jako państwa, których statki poławiają opastuna (Thunnus obesus) w sposób obniżający skuteczność przyjętych przez nią środków dotyczących ochrony i zarządzania. ICCAT poparła swoje ustalenia danymi dotyczącymi połowów, handlu i aktywności statków.
(5)
W związku z powyższym ICCAT zaleciła, aby umawiające się strony podjęły odpowiednie środki, spójne z postanowieniami rezolucji 98-18, w celu zakazania przywozu opastuna i produktów z niego w jakiejkolwiek formie z tych krajów.
(6)
W 2004 r. przywóz do Unii opastuna pochodzącego z Boliwii, Kambodży, Gwinei Równikowej, Gruzji i Sierra Leone został zakazany w drodze rozporządzenia Rady (WE) nr 827/2004 (3).
(7)
Podczas 14. nadzwyczajnego posiedzenia w 2004 r. ICCAT przyjęła do wiadomości wysiłki poczynione przez Kambodżę, Gwineę Równikową i Sierra Leone w celu rozwiązania problematycznych kwestii i przyjęła zalecenia znoszące środki ograniczające handel nałożone na te trzy państwa.
(8)
W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 827/2004 zostało zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 919/2005 (4) w celu zniesienia zakazu przywozu do Unii opastuna i produktów z niego z Kambodży, Gwinei Równikowej i Sierra Leone. W następstwie tej zmiany rozporządzenie (WE) nr 827/2004 zakazuje takiego przywozu juz tylko z Boliwii i Gruzji.
(9)
Ponadto na 22. regularnym corocznym posiedzeniu w 2011 r. ICCAT przyjęła do wiadomości działania podjęte przez Boliwię i Gruzję i przyjęła zalecenie 11-19 znoszące zakaz przywozu opastuna i produktów z niego, które nadal obowiązywały w stosunku do tych dwóch państw.
(10)
W związku z powyższym należy uchylić rozporządzenie (WE) nr 827/2004,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Rozporządzenie (WE) nr 827/2004 traci moc.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 26 lutego 2014 r.