PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 1337/2013
ze dne 13. prosince 2013,
kterým se stanoví prováděcí pravidla k nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1169/2011, pokud jde o uvádění země původu nebo místa provenience u čerstvého, chlazeného a zmrazeného vepřového, skopového, kozího a drůbežího masa
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1169/2011 ze dne 25. října 2011 o poskytování informací o potravinách spotřebitelům, o změně nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1924/2006 a (ES) č. 1925/2006 a o zrušení směrnice Komise 87/250/EHS, směrnice Rady 90/496/EHS, směrnice Komise 1999/10/ES, směrnice Evropského parlamentu a Rady 2000/13/ES, směrnic Komise 2002/67/ES a 2008/5/ES a nařízení Komise (ES) č. 608/2004 (1), a zejména na čl. 26 odst. 8 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
V čl. 26 odst. 2 nařízení (EU) č. 1169/2011 se stanoví povinnost uvádět zemi původu nebo místo provenience na etiketě masa kódů kombinované nomenklatury uvedených na seznamu v příloze XI zmíněného nařízení, tj. u čerstvého, chlazeného a zmrazeného vepřového, skopového, kozího a drůbežího masa.
(2)
Je třeba dosáhnout rovnováhy mezi potřebou informovat spotřebitele a dodatečnými náklady pro provozovatele a vnitrostátní orgány, které mají v konečném důsledku dopad na konečnou cenu produktu. Posouzení dopadů a studie, kterou Komise zadala, prozkoumaly několik možností, jak uvádět zemi původu nebo místo provenience s ohledem na nejdůležitější fáze života zvířat. Výsledky ukazují, že spotřebitelé požadují především informace ohledně místa, kde bylo zvíře chováno. Poskytování povinných informací o místě narození zvířete by naopak vyžadovalo zřízení nových systémů zpětného vysledování i na úrovni zemědělských podniků s příslušnými náklady z toho plynoucími, zatímco označení místa porážky lze provést za dostupnou cenu a poskytuje cenné informace pro spotřebitele. Pokud jde o zeměpisné značení, existují důkazy, že uvedení členského státu nebo třetí země by pro spotřebitele představovalo nejdůležitější informaci.
(3)
V rámci nařízení (EU) č. 1169/2011 je koncept „země původu“ potraviny stanoven v souladu s články 23 až 26 nařízení Rady (EHS) č. 2913/92 (2). Pro živočišné produkty se tento koncept týká země, ve které je produkt zcela vyroben nebo získán, čímž se při použití pro maso rozumí země, v níž se zvíře narodilo, bylo chováno a poraženo. Pokud se na výrobě potraviny podílelo několik zemí, týká se tento koncept země, v níž u těchto produktů došlo k jejich poslednímu podstatnému a hospodářsky zdůvodněnému zpracování nebo opracování. Použití tohoto konceptu na případy, při kterých pochází maso ze zvířat narozených, chovaných a poražených v různých zemích, by však nevedlo k dostatečnému informování spotřebitelů o původu tohoto masa. Ve všech těchto případech je proto nezbytné zajistit na etiketě uvedení členského státu nebo třetí země, kde bylo zvíře chováno po dobu, která představuje podstatnou část obvyklého cyklu chovu pro každý druh, jakož i uvedení členského státu nebo třetí země, kde bylo zvíře poraženo. Pojem „původ“ by měl být vyhrazen pro maso získané ze zvířat narozených, chovaných a poražených, a proto zcela získaných v jednom členském státě nebo třetí zemi.
(4)
V případech, kdy je zvíře chováno v několika členských státech či třetích zemích a dobu chovu nelze dodržet, by mělo být zajištěno odpovídající uvedení místa chovu, aby se mohlo lépe vyhovět potřebám spotřebitelů a zabránilo se zbytečné komplikovanosti etikety.
(5)
Kromě toho by měla být stanovena pravidla pro balení obsahující kusy masa ze stejných nebo různých druhů získaného ze zvířat chovaných a poražených v různých členských státech nebo třetích zemích.
(6)
Tento systém označování vyžaduje pravidla pro zpětné vysledování ve všech fázích produkce a distribuce masa, od porážky až po balení, aby byla zaručena souvislost mezi označeným masem a zvířetem nebo skupinou zvířat, ze kterých bylo maso získáno.
(7)
Je třeba stanovit zvláštní pravidla pro maso dovážené ze třetích zemí, kdy informace požadované pro označení nejsou k dispozici.
(8)
Co se týče mletého masa a ořezů, mělo by být provozovatelům vzhledem k povaze příslušných výrobních procesů umožněno využívat zjednodušený systém označení.
(9)
S ohledem na obchodní význam informací, které mají být podle tohoto nařízení poskytovány, by provozovatelé potravinářských podniků měli mít možnost doplnit k povinnému označení na etiketě další prvky odkazující na provenienci masa.
(10)
Jelikož jsou příslušná ustanovení nařízení (EU) č. 1169/2011 použitelná ode dne 13. prosince 2014 a článek 47 uvedeného nařízení stanoví použití prováděcích pravidel podle uvedeného nařízení od 1. dubna každého kalendářního roku, mělo by se toto nařízení začít používat od 1. dubna 2015.
(11)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem Stálého výboru pro potravinový řetězec a zdraví zvířat,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Předmět a oblast působnosti
Toto nařízení stanoví pravidla pro uvádění země původu nebo místa provenience na etiketě čerstvého, chlazeného a zmrazeného vepřového masa, skopového nebo kozího masa a masa z drůbeže příslušných kódů kombinované nomenklatury uvedených na seznamu v příloze XI nařízení (EU) č. 1169/2011.
Článek 2
Definice
1. Pro účely tohoto nařízení se použijí definice „provozovatele potravinářského podniku“ v čl. 3 bodě 3 nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 178/2002 (3), definice „provozu“ v čl. 2 odst. 1 písm. c) nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 852/2004 (4) a definice „mletého masa“, „jatek“ a „bourárny/porcovny“ stanovené v bodech 1.13, 1.16 a 1.17 přílohy I nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 853/2004 (5).
2. Použijí se rovněž tyto definice:
a)
„ořezy“ se rozumí malé kousky masa kódů kombinované nomenklatury uvedených na seznamu v příloze XI nařízení (EU) č. 1169/2011, uznané za vhodné k lidské spotřebě a získané výhradně z ořezávání při vykosťování jatečně upravených těl nebo bourání/porcování masa;
b)
„šarží“ se rozumí maso kódů kombinované nomenklatury uvedených na seznamu v příloze XI nařízení (EU) č. 1169/2011, získané z jednoho živočišného druhu, též s kostí, též bourané/porcované nebo mleté, které bylo bouráno/porcováno, mleto nebo baleno za téměř stejných podmínek.
Článek 3
Zpětné vysledování
1. Provozovatelé potravinářských podniků mají k dispozici a používají ve všech fázích produkce a distribuce masa uvedeného v článku 1 systém identifikace a registrace.
2. Uvedený systém se používá tak, aby byla zaručena:
a)
souvislost mezi masem a zvířetem nebo skupinou zvířat, ze kterých bylo maso získáno, přičemž během porážky za tuto souvislost odpovídají jatka, a
b)
předávání informací týkajících se označení uvedených v článcích 5, 6 nebo 7 spolu s masem, provozovatelům v následujících fázích produkce a distribuce.
Každý provozovatel potravinářského podniku je odpovědný za provádění systému identifikace a registrace stanoveného v prvním pododstavci, a to ve fázi výroby a distribuce, ve které působí.
Provozovatel potravinářského podniku, který balí nebo značí maso v souladu s články 5, 6 nebo 7, zajistí vzájemnou souvislost mezi kódem šarže identifikujícím maso dodané spotřebiteli nebo zařízení společného stravování a příslušnou šarží nebo šaržemi masa, z nichž se balení nebo označená šarže skládá. Všechna balení se stejným kódem šarže musí odpovídat stejným označením v souladu s články 5, 6 nebo 7.
3. Systém uvedený v odstavci 1 obsahuje zejména záznamy o dovozech zvířat, jatečně upravených těl nebo kusů těl do provozu provozovatele potravinářského podniku a odvozech z něj a zajišťuje vzájemnou souvislost mezi o dovozy a odvozy.
Článek 4
Skupina zvířat
1. Velikost skupiny zvířat uvedené v článku 3 je dána:
a)
počtem jatečně upravených těl bouraných/porcovaných společně a tvořících jednu šarži příslušné bourárny/porcovny v případě bourání/porcování jatečně upravených těl;
b)
počtem jatečně upravených těl, jejichž maso tvoří jednu šarži příslušné bourárny/porcovny nebo zařízení na mletí masa v případě dalšího bourání/porcování nebo mletí.
2. Velikost šarže nesmí být větší než denní produkce jednoho provozu.
3. Kromě případu, kdy se použije článek 7, provozy, v nichž se maso bourá/porcuje nebo mele, zajistí při vytváření šarží, že všechna jatečně upravená těla v šarži odpovídají zvířatům, na jejichž maso se vztahuje totožné označení v souladu s čl. 5 odst. 1 nebo čl. 5 odst. 2.
Článek 5
Označování masa
1. Etiketa masa uvedeného v článku 1 a určeného pro dodání konečnému spotřebiteli nebo zařízením společného stravování obsahuje tyto údaje:
a)
členský stát nebo třetí země, kde probíhal chov, s označením „Chov v: (název členského státu nebo třetí země)“ v souladu s těmito kritérii:
i)
pro prasata:
-
pokud je poražené zvíře starší 6 měsíců, členský stát nebo třetí země, kde probíhala poslední, alespoň čtyřměsíční doba chovu,
-
pokud je poražené zvíře mladší 6 měsíců a jeho živá hmotnost je nejméně 80 kilogramů, členský stát nebo třetí země, kde probíhala doba chovu poté, co zvíře dosáhlo hmotnosti 30 kilogramů,
-
pokud je poražené zvíře mladší 6 měsíců a jeho živá hmotnost je nižší než 80 kilogramů, členský stát nebo třetí země, kde probíhala celá doba chovu;
ii)
pro ovce a kozy: členský stát nebo třetí země, kde probíhala poslední, alespoň šestiměsíční doba chovu, nebo pokud je poražené zvíře mladší 6 měsíců, členský stát nebo třetí země, kde probíhala celá doba chovu,
iii)
pro drůbež: členský stát nebo třetí země, kde probíhala poslední, alespoň jednoměsíční doba chovu, nebo pokud je poražené zvíře mladší než jeden měsíc, členský stát nebo třetí země, kde probíhala celá doba chovu poté, co bylo zvíře umístěno na výkrm;
b)
členský stát nebo třetí země, kde došlo k porážce, s označením „Porážka v: (název členského státu nebo třetí země)“ a
c)
kód šarže identifikující maso dodané spotřebiteli nebo zařízení společného stravování.
Pokud doby chovu uvedené v písmenu a) není dosaženo v žádném z členských států nebo třetích zemí, kde se zvíře chovalo, údaj uvedený v písmenu a) se nahradí údajem „Chov v: několik členských států EU“ nebo v případě, že maso nebo zvířata byla dovezena do Unie, údajem „Chov v: několik zemí mimo EU“ nebo „Chov v: několik zemí EU a mimo EU“.
Pokud však doby chovu uvedené v písmenu a) není dosaženo v žádném z členských států nebo třetích zemí, kde se zvíře chovalo, údaj uvedený v písmenu a) lze nahradit údajem „Chov v: (seznam členských států nebo třetích zemí, kde se zvíře chovalo)“, jestliže provozovatel potravinářského podniku doloží ke spokojenosti příslušného orgánu, že zvíře bylo v těchto členských státech či třetích zemích chováno.
2. Údaje uvedené v písmenech a) a b) odstavce 1 lze nahradit údajem „Původ: (název členského státu nebo třetí země)“, jestliže provozovatel potravinářského podniku doloží ke spokojenosti příslušného orgánu, že maso uvedené v článku 1 bylo získáno ze zvířat narozených, chovaných a poražených v jednom členském státě nebo třetí zemi.
3. Pokud několik kusů masa ze stejných nebo různých druhů odpovídá různým údajům na etiketě v souladu s odstavci 1 a 2 a je předkládáno ve stejném balení pro spotřebitele nebo zařízení společného stravování, musí být na etiketě uveden:
a)
seznam příslušných členských států nebo třetích zemí v souladu s odstavci 1 nebo 2, a to pro každý druh;
b)
kód šarže identifikující maso dodané spotřebiteli nebo zařízení společného stravování.
Článek 6
Odchylka pro maso ze třetích zemí
Odchylně od čl. 5 odst. 1 písm. a) musí etiketa masa uvedeného v článku 1, které bylo dovezeno pro uvedení na trh Unie a pro které nejsou informace stanovené v čl. 5 odst. 1 písm. a) k dispozici, obsahovat údaj „Chov v: mimo EU“ a „Porážka v: (název třetí země, kde bylo zvíře poraženo)“.
Článek 7
Odchylky pro mleté maso a ořezy
Odchylně od čl. 5 odst. 1 písm. a) a b), čl. 5 odst. 2 a článku 6, pokud jde o mleté maso a ořezy, lze použít tyto údaje:
a)
„Původ: EU“, pokud jsou mleté maso nebo ořezy vyrobeny výlučně z masa získaného ze zvířat narozených, chovaných a poražených v různých členských státech;
b)
„Chov a porážka v: EU“, pokud jsou mleté maso nebo ořezy vyrobeny výlučně z masa získaného ze zvířat chovaných a poražených v různých členských státech;
c)
„Chov a porážka v: mimo EU“, pokud jsou mleté maso nebo ořezy vyrobeny výlučně z masa dovezeného do Unie;
d)
„Chov v: mimo EU“ a „Porážka v: EU“, pokud jsou mleté maso nebo ořezy vyrobeny výlučně z masa získaného ze zvířat dovezených do Unie jako zvířata na porážku a poražených v jednom nebo několika členských státech;
e)
„Chov a porážka v: EU a mimo EU“, pokud jsou mleté maso nebo ořezy vyrobeny z:
i)
masa získaného ze zvířat chovaných a poražených v jednom nebo několika členských státech a z masa dovezeného do Unie nebo
ii)
masa získaného ze zvířat dovezených do Unie a poražených v jednom nebo několika členských státech.
Článek 8
Doplňkové dobrovolné informace na etiketě
Provozovatelé potravinářských podniků mohou údaje uvedené v článcích 5, 6 nebo 7 doplnit o doplňkové informace týkající se provenience masa.
Doplňkové informace uvedené v prvním pododstavci nesmí být v rozporu s údaji uvedenými v článcích 5, 6 nebo 7 a musí být v souladu s pravidly kapitoly V nařízení (EU) č. 1169/2011.
Článek 9
Vstup v platnost a použitelnost
Toto nařízení vstupuje v platnost třetím dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 1. dubna 2015. Nepoužije se pro maso, které bylo na trh Unie uvedeno v souladu s právními předpisy před 1. dubnem 2015, a to až do spotřebování zásob.
Je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 13. prosince 2013.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1337/2013
z dnia 13 grudnia 2013 r.
ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wskazania kraju pochodzenia lub miejsca pochodzenia świeżego, schłodzonego i zamrożonego mięsa ze świń, z owiec, kóz i drobiu
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (1), w szczególności jego art. 26 ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W art. 26 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 ustanowiono obowiązek wskazania kraju lub miejsca pochodzenia na etykiecie mięsa objętego kodami Nomenklatury scalonej wymienionymi w załączniku XI do wymienionego rozporządzenia, tzn. świeżego schłodzonego lub zamrożonego mięsa ze świń, z owiec lub kóz i drobiu.
(2)
Należy odpowiednio wyważyć potrzeby konsumentów, którzy chcą mieć dostęp do informacji, i dodatkowe koszty dla podmiotów gospodarczych oraz władz krajowych, ostatecznie wpływające na końcową cenę produktu. Komisja zleciła przeprowadzenie oceny skutków oraz badania, w których przeanalizowano kilka wariantów wskazania kraju lub miejsca pochodzenia w przypadku najbardziej istotnych etapów życia zwierząt. Wyniki wskazują, że konsumenci wymagają przede wszystkim informacji na temat miejsca, w którym odbywał się chów zwierzęcia. Jednocześnie obowiązkowe informowanie o miejscu urodzenia zwierzęcia wymagałoby opracowania nowych systemów identyfikowalności na poziomie gospodarstw, co łączyłoby się z pewnymi kosztami, natomiast podawanie na etykiecie miejsca uboju jest możliwe po niewygórowanych kosztach i stanowi cenną informację dla konsumenta. Jeśli chodzi o geograficzny poziom odniesienia, istnieją dowody na to, że najistotniejszą informacją dla konsumentów jest wskazanie państwa członkowskiego lub państwa trzeciego.
(3)
W rozporządzeniu (UE) nr 1169/2011 pojęcie „kraju pochodzenia” żywności jest określone zgodnie z art. 23-26 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (2). W przypadku produktów zwierzęcych pojęcie to odnosi się do kraju, w którym dany produkt został całkowicie uzyskany, co zastosowane do mięsa oznacza kraj, w którym zwierzę urodziło się, było chowane i zostało poddane ubojowi. W przypadku gdy w produkcję danego produktu żywnościowego zaangażowanych było kilka krajów, pojęcie to odnosi się do kraju, w którym produkt został poddany ostatniej istotnej, ekonomicznie uzasadnionej obróbce lub przetworzeniu. Jednak w wyniku zastosowania powyższego do sytuacji, w których mięso pochodzi od zwierząt, które urodziły się, były chowane i zostały poddane ubojowi w różnych krajach, konsumenci nie otrzymaliby wystarczających informacji o pochodzeniu tego mięsa. W związku z tym we wszystkich tych sytuacjach konieczne jest wskazanie na etykiecie państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym zwierzę było chowane przez okres stanowiący znaczną część normalnego cyklu chowu dla każdego gatunku, jak również państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym zostało ono poddane ubojowi. Pojęcie „pochodzenie” powinno być zarezerwowane dla mięsa uzyskanego od zwierząt, które urodziły się, były chowane i zostały poddane ubojowi, a zatem zostały całkowicie uzyskane, w jednym państwie członkowskim lub w jednym państwie trzecim.
(4)
W przypadkach, w których zwierzę było chowane w kilku państwach członkowskich lub państwach trzecich i wymóg dotyczący okresu chowu nie może być spełniony, konieczne jest odpowiednie wskazanie miejsca chowu, aby lepiej zaspokoić potrzeby konsumentów i uniknąć niepotrzebnej komplikacji treści etykiety.
(5)
Ponadto należy określić zasady dotyczące opakowań zawierających kawałki mięsa tego samego lub różnych gatunków uzyskane ze zwierząt chowanych i poddanych ubojowi w różnych państwach członkowskich lub państwach trzecich.
(6)
Taki system etykietowania wymaga identyfikowalności na wszystkich etapach produkcji i dystrybucji mięsa, od uboju do pakowania, aby zapewnić powiązanie między etykietowanym mięsem a zwierzęciem lub grupą zwierząt, z których mięso zostało uzyskane.
(7)
Należy ustanowić szczegółowe zasady dotyczące mięsa przywożonego z państw trzecich, w przypadku gdy informacje wymagane do etykietowania nie są dostępne.
(8)
W odniesieniu do mięsa mielonego i mięsa drobnego, ze względu na charakterystykę ich procesu produkcji, podmioty powinny mieć możliwość skorzystania z uproszczonego systemu wskazań.
(9)
W związku z wartością handlową informacji wymaganych na podstawie niniejszego rozporządzenia, podmioty działające na rynku spożywczym powinny mieć możliwość dodania do obowiązkowego wskazania na etykiecie innych elementów odnoszących się do pochodzenia mięsa.
(10)
Ponieważ odpowiednie przepisy rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 stosuje się od dnia 13 grudnia 2014 r., a w jego art. 47 przewidziano możliwość stosowania przepisów wykonawczych na mocy tego rozporządzenia od dnia 1 kwietnia każdego roku kalendarzowego, niniejsze rozporządzenie należy stosować od dnia 1 kwietnia 2015 r.
(11)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się zasady dotyczące wskazania kraju pochodzenia lub miejsca pochodzenia na etykiecie świeżego, schłodzonego i zamrożonego mięsa ze świń, mięsa z owiec lub kóz oraz mięsa z drobiu, objętych odpowiednimi kodami Nomenklatury scalonej wymienionymi w załączniku XI do rozporządzenia (UE) nr 1169/2011.
Artykuł 2
Definicje
1. Do celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają następujące definicje: definicja „podmiotu działającego na rynku spożywczym” w art. 3 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (3), definicja „przedsiębiorstwa” w art. 2 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) oraz definicje „mięsa mielonego”, „rzeźni” i „zakładu rozbioru mięsa” w pkt 1.13, 1.16 i 1.17 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (5).
2. Stosuje się również poniższe definicje:
a)
„mięso drobne” oznacza małe kawałki mięsa, sklasyfikowane w ramach kodów Nomenklatury scalonej wymienionych w załączniku XI do rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, uznane za nadające się do spożycia przez ludzi, które powstają wyłącznie w wyniku wykrawania, przy odkostnianiu tusz lub przy rozbiorze mięsa;
b)
„partia” oznacza mięso, sklasyfikowane w ramach kodów Nomenklatury scalonej wymienionych w załączniku XI do rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, uzyskane z jednego gatunku, z kością lub bez kości, nawet cięte lub mielone, które zostało pocięte, zmielone lub zapakowane w praktycznie takich samych warunkach.
Artykuł 3
Identyfikowalność
1. Podmioty działające na rynku spożywczym, na każdym etapie produkcji i dystrybucji mięsa, o którym mowa w art. 1, wprowadzają i stosują system identyfikacji i rejestracji.
2. System ten stosuje się w taki sposób, aby zapewnić:
a)
powiązanie między mięsem a zwierzęciem lub grupą zwierząt, z których to mięso uzyskano, przy czym na etapie uboju zapewnienie tego powiązania jest obowiązkiem rzeźni; oraz
b)
przekazywanie wraz z mięsem informacji odnoszących się do odpowiednich wskazań, o których mowa w art. 5, 6 lub 7, podmiotom na kolejnych etapach produkcji i dystrybucji.
Każdy podmiot działający na rynku spożywczym jest odpowiedzialny za stosowanie systemu identyfikacji i rejestracji, określonego w akapicie pierwszym, na tym etapie produkcji i dystrybucji, na którym prowadzi działalność.
Podmiot działający na rynku spożywczym, który pakuje lub etykietuje mięso zgodnie z art. 5, 6 lub 7, zapewnia korelację między kodem partii identyfikującym mięso dostarczane konsumentowi lub zakładowi żywienia zbiorowego a odpowiednią partią lub partiami mięsa, z których pochodzi mięso w opakowaniu lub partii oznaczonej etykietą. Wszystkie opakowania opatrzone tym samym kodem partii odpowiadają tym samym wskazaniom zgodnie z art. 5, 6 lub 7.
3. W systemie, o którym mowa w ust. 1, rejestruje się w szczególności wejścia do przedsiębiorstwa należącego do podmiotu działającego na rynku spożywczym i wyjścia z tego przedsiębiorstwa odpowiednio zwierząt, tusz lub ich kawałków oraz zapewnia się korelację między wejściami a wyjściami.
Artykuł 4
Grupy zwierząt
1. Wielkość grupy zwierząt, o której mowa w art. 3, określa się, podając:
a)
liczbę tusz razem poddanych rozbiorowi i stanowiących jedną partię dla danego zakładu rozbioru mięsa, jeżeli dokonuje się rozbioru tusz;
b)
liczbę tusz, z których mięso stanowi jedną partię dla zakładu rozbioru i mielenia mięsa, jeżeli dokonuje się dalszego rozbioru lub mielenia.
2. Wielkość partii nie może przekraczać jednodniowej produkcji w jednym przedsiębiorstwie.
3. Z wyjątkiem przypadku, gdy stosuje się art. 7, przedsiębiorstwa, w których mięso jest poddawane rozbiorowi lub mielone, gwarantują, że przy tworzeniu partii wszystkie tusze w partii odpowiadają zwierzętom, do których mięsa zastosowanie mają identyczne wskazania na etykietach, zgodnie z art. 5 ust. 1 lub art. 5 ust. 2.
Artykuł 5
Etykietowanie mięsa
1. Etykieta mięsa, o którym mowa w art. 1, przeznaczonego do dostarczenia konsumentowi końcowemu lub do zakładów żywienia zbiorowego, zawiera następujące wskazania:
a)
państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym odbywał się chów, określone jako: „Miejsce chowu: (nazwa państwa członkowskiego lub państwa trzeciego)”, zgodnie z następującymi kryteriami:
(i)
w przypadku świń:
-
jeżeli wiek zwierzęcia poddawanego ubojowi przekracza 6 miesięcy, państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym miał miejsce ostatni etap chowu wynoszący co najmniej cztery miesiące,
-
jeżeli wiek zwierzęcia poddawanego ubojowi nie przekracza 6 miesięcy, a masa ciała żywego zwierzęcia wynosi co najmniej 80 kg, państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym miał miejsce etap chowu po uzyskaniu przez zwierzę masy 30 kg,
-
jeżeli wiek zwierzęcia poddawanego ubojowi nie przekracza 6 miesięcy, a masa żywego zwierzęcia wynosi mniej niż 80 kg, państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym miał miejsce cały chów;
(ii)
w przypadku owiec i kóz: państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym miał miejsce ostatni etap chowu wynoszący co najmniej sześć miesięcy lub - jeżeli wiek zwierzęcia poddawanego ubojowi nie przekracza sześciu miesięcy - państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym miał miejsce cały chów,
(iii)
w przypadku drobiu: państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym miał miejsce ostatni etap chowu wynoszący co najmniej jeden miesiąc lub - jeżeli wiek zwierzęcia poddawanego ubojowi nie przekracza jednego miesiąca - państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym miał miejsce cały chów od momentu rozpoczęcia tuczu zwierzęcia;
b)
państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym zwierzę zostało poddane ubojowi, określone jako: „Miejsce uboju: (nazwa państwa członkowskiego lub państwa trzeciego)”; oraz
c)
kod partii identyfikujący mięso dostarczane konsumentowi lub zakładowi żywienia zbiorowego.
Jeżeli wymaganej długości etapu chowu, o którym mowa w lit. a), nie osiągnięto w żadnym państwie członkowskim lub państwie trzecim, w którym odbywał się chów zwierzęcia, wskazanie, o którym mowa w lit. a), zastępuje się wskazaniem: „Miejsce chowu: kilka państw UE” lub - jeżeli mięso lub zwierzęta zostały przywiezione do Unii - wskazaniem „Miejsce chowu: kilka państw spoza UE” lub wskazaniem „Miejsce chowu: kilka państw UE i spoza UE”.
Jeżeli jednak wymaganej długości etapu chowu, o którym mowa w lit. a), nie osiągnięto w żadnym państwie członkowskim lub państwie trzecim, w którym odbywał się chów zwierzęcia, wskazania określone w lit. a) można zastąpić wskazaniem „Miejsce chowu: (wykaz państw członkowskich lub państw trzecich, w których odbywał się chów zwierzęcia)”, pod warunkiem że podmiot działający na rynku spożywczym w zadowalający sposób udowodni właściwemu organowi, że chów zwierzęcia odbywał się w tych państwach członkowskich lub państwach trzecich.
2. Wskazania, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b) można zastąpić wskazaniem: „Pochodzenie: (nazwa państwa członkowskiego lub państwa trzeciego)”, pod warunkiem że podmiot działający na rynku spożywczym w zadowalający sposób udowodni właściwemu organowi, że mięso, o którym mowa w art. 1, uzyskano ze zwierząt urodzonych, chowanych i poddanych ubojowi w jednym państwie członkowskim lub państwie trzecim.
3. W przypadku gdy kilku kawałkom mięsa, tego samego gatunku lub różnych gatunków, które są oferowane konsumentowi lub zakładowi żywienia zbiorowego w tym samym opakowaniu, odpowiadają inne wskazania na etykiecie zgodnie z ust. 1 i 2, na etykiecie powinny znajdować się następujące dane:
a)
wykaz odpowiednich państw członkowskich lub państw trzecich zgodnie z ust. 1 lub 2, w odniesieniu do każdego gatunku;
b)
kod partii identyfikujący mięso dostarczane konsumentowi lub zakładowi żywienia zbiorowego.
Artykuł 6
Odstępstwa dotyczące mięsa z państw trzecich
Na zasadzie odstępstwa od art. 5 ust. 1 lit. a) etykieta mięsa, o którym mowa w art. 1, które jest przywożone w celu wprowadzenia do obrotu w Unii i w przypadku którego informacje, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a) nie są dostępne, zawiera wskazanie „Miejsce chowu: poza UE” oraz „Miejsce uboju: (nazwa państwa trzeciego, w którym zwierzę zostało poddane ubojowi)”.
Artykuł 7
Odstępstwa dotyczące mięsa mielonego i mięsa drobnego
Na zasadzie odstępstwa od art. 5 ust. 1 lit. a) i b), art. 5 ust. 2 i art. 6, w odniesieniu do mięsa mielonego i mięsa drobnego można stosować następujące wskazania:
a)
„Pochodzenie: UE”, jeżeli mięso mielone lub mięso drobne zostało wyprodukowane wyłącznie z mięsa uzyskanego ze zwierząt urodzonych, chowanych i poddanych ubojowi w różnych państwach członkowskich;
b)
„Miejsce chowu i uboju: UE”, jeżeli mięso mielone lub mięso drobne zostało wyprodukowane wyłącznie z mięsa uzyskanego ze zwierząt chowanych i poddanych ubojowi w różnych państwach członkowskich;
c)
„Miejsce chowu i uboju: poza UE”, jeżeli mięso mielone lub mięso drobne zostało wyprodukowane wyłącznie z mięsa przywiezionego do Unii;
d)
„Miejsce chowu: poza UE” i „Miejsce uboju: UE”, jeżeli mięso mielone lub mięso drobne zostało wyprodukowane wyłącznie z mięsa uzyskanego ze zwierząt przywiezionych do Unii jako zwierzęta przeznaczone do uboju i poddanych ubojowi w jednym państwie członkowskim lub w różnych państwach członkowskich;
e)
„Miejsce chowu i uboju: UE i poza UE”, jeżeli mięso mielone lub mięso drobne zostało wyprodukowane z:
(i)
mięsa uzyskanego ze zwierząt chowanych i poddanych ubojowi w jednym państwie członkowskim lub w różnych państwach członkowskich i z mięsa przywiezionego do Unii; lub
(ii)
mięsa uzyskanego ze zwierząt przywiezionych do Unii i poddanych ubojowi w jednym państwie członkowskim lub w różnych państwach członkowskich.
Artykuł 8
Dodatkowe dobrowolne informacje na etykiecie
Podmioty działające na rynku spożywczym mogą uzupełnić wskazania, o których mowa w art. 5, 6 lub 7, dodatkowymi informacjami dotyczącymi pochodzenia mięsa.
Dodatkowe informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, nie mogą być sprzeczne ze wskazaniami, o których mowa w art. 5, 6 lub 7, oraz są zgodne z przepisami rozdziału V rozporządzenia (UE) nr 1169/2011.
Artykuł 9
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 kwietnia 2015 r. Nie ma ono zastosowania do mięsa, które zostało zgodnie z prawem wprowadzone do obrotu w Unii przed dniem 1 kwietnia 2015 r., do wyczerpania zapasów.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 13 grudnia 2013 r.