SMĚRNICE 2014/51/EU EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY
ze dne 16. dubna 2014,
kterou se mění směrnice 2003/71/ES a 2009/138/ES a nařízení (ES) č. 1060/2009, (EU) č. 1094/2010 a (EU) č. 1095/2010 s ohledem na pravomoci Evropského orgánu dohledu (Evropského orgánu pro pojišťovnictví a zaměstnanecké penzijní pojištění) a Evropského orgánu dohledu (Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy)
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 50, 53, 62 a 114 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropské centrální banky (1),
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (2),
v souladu s řádným legislativním postupem (3),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Finanční krize v letech 2007 a 2008 odhalila závažné nedostatky v dohledu nad finančním trhem jak v konkrétních případech, tak ve vztahu k finančnímu systému jako celku. Modely dohledu na úrovni jednotlivých členských států pokulhávají za finanční globalizací a realitou integrovaných a vzájemně propojených evropských finančních trhů, na kterých mnoho finančních institucí působí přeshraničně. Krize odhalila nedostatky v oblastech spolupráce, koordinace, jednotného uplatňování práva Unie a důvěry mezi příslušnými vnitrostátními orgány.
(2)
Evropský parlament vyzýval v řadě usnesení přijatých před finanční krizí i v jejím průběhu k přechodu k integrovanějšímu evropskému dohledu, aby byly zajištěny skutečně rovné podmínky pro všechny zúčastněné subjekty na úrovni Unie a aby tento dohled zohlednil rostoucí integraci finančních trhů v Unii (a to zejména v usnesení ze dne 13. dubna 2000 o sdělení Komise o provádění rámce pro finanční trhy: akčním plánu, ze dne 21. listopadu 2002 o pravidlech obezřetnostního dohledu v Evropské unii, ze dne 11. července 2007 o politice finančních služeb (2005-2010) - bílá kniha, v usnesení ze dne 23. září 2008 obsahujícím doporučení Komisi o zajišťovacích fondech a soukromých kapitálových fondech, ze dne 9. října 2008 s doporučeními Komisi ohledně opatření navazujících na Lamfalussyho proces: budoucí struktura dohledu, a v postoji ze dne 22. dubna 2009 k pozměněnému návrhu směrnice Evropského parlamentu a Rady o přístupu k pojišťovací a zajišťovací činnosti a jejímu výkonu (Solventnost II) a postoji ze dne 23. dubna 2009 k návrhu nařízení Evropského parlamentu a Rady o ratingových agenturách).
(3)
V listopadu 2008 Komise zmocnila skupinu odborníků na vysoké úrovni vedenou Jacquesem de Larosièrem, aby učinila doporučení, jakým způsobem mají být posíleny požadavky na dohled za účelem lepší ochrany občanů Unie a obnovení důvěry ve finanční systém. Ve své závěrečné zprávě předložené dne 25. února 2009 (dále jen „de Larosièrova zpráva“) doporučila skupina odborníků na vysoké úrovni posílit rámec dohledu, aby se snížilo riziko a závažnost budoucích finančních krizí. Skupina odborníků na vysoké úrovni doporučila dalekosáhlé reformy struktury dohledu nad finančním odvětvím v Unii. De Larosièrova zpráva dále doporučila, aby byl vytvořen Evropský systém orgánů dohledu nad finančním trhem, který by se skládal ze tří evropských orgánů dohledu, tj. jednoho pro bankovnictví, jednoho pro cenné papíry a jednoho pro pojišťovnictví a zaměstnanecké penzijní pojištění, a aby byla zřízena Evropská rada pro systémová rizika.
(4)
Finanční stabilita je předpokladem toho, aby reálná ekonomika vytvářela pracovní místa, úvěry a růst. Finanční krize odhalila závažné nedostatky ve finančním dohledu, který nedokázal předvídat nepříznivý makroobezřetnostní vývoj nebo zabránit akumulaci přílišných rizik ve finančním systému.
(5)
Evropská rada v závěrech ze zasedání, které se konalo ve dnech 18. a 19. června 2009, doporučila zřízení Evropského systému orgánů dohledu nad finančním trhem, který by se měl skládat ze tří nových evropských orgánů dohledu. Doporučila rovněž, že systém by se měl zaměřit na zvýšení kvality a jednoty vnitrostátního dohledu, posílení kontroly nad skupinami s přeshraniční působností a vytvoření jednotného evropského souboru pravidel, který by se vztahoval na všechny finanční instituce na vnitřním trhu. Evropská rada zdůraznila, že evropské orgány dohledu by také měly disponovat pravomocí dohledu nad ratingovými agenturami, a vyzvala Komisi, aby připravila konkrétní návrhy pro zajištění stěžejní úlohy Evropského systému dohledu nad finančním trhem (ESFS) v krizových situacích.
(6)
V roce 2010 přijaly Evropský parlament a Rada tři nařízení, jimiž se zřizují Evropské orgány dohledu: nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1093/2010 (4) o zřízení Evropského orgánu dohledu (Evropského orgánu pro bankovnictví), nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1094/2010 (5) o zřízení Evropského orgánu dohledu (Evropského orgánu pro pojišťovnictví a zaměstnanecké penzijní pojištění) (dále jen „EIOPA“ nebo orgán „EIOPA“) a nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1095/2010 (6) o zřízení Evropského orgánu dohledu (Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy) (dále jen „ESMA“ nebo „orgán ESMA“), jež jsou součástí ESFS.
(7)
Má-li ESFS účinně fungovat, je nutné provést změny legislativních aktů Unie v oblasti fungování zmíněných tří evropských orgánů dohledu. Tyto změny se týkají vymezení rozsahu některých pravomocí evropských orgánů dohledu, začlenění některých pravomocí v rámci stávajících procesů stanovených příslušnými právními předpisy Unie a změn k zajištění řádného a účinného fungování evropských orgánů dohledu v rámci ESFS.
(8)
Zřízení evropských orgánů dohledu by proto mělo být doprovázeno vytvořením jednotného souboru pravidel, aby se zajistila důsledná harmonizace a jednotné uplatňování, a tím se přispělo k ještě účinnějšímu fungování vnitřního trhu a účinnějšímu provádění dohledu na nejnižší úrovni. Nařízení o zřízení ESFS stanoví, že evropské orgány dohledu mohou v oblastech konkrétně stanovených příslušnými právními předpisy vypracovávat návrhy technických norem, které se předkládají Komisi k přijetí v souladu s články 290 a 291 Smlouvy o fungování Evropské unie (dále jen „Smlouva o fungování EU“) prostřednictvím aktů v přenesené pravomoci nebo prováděcích aktů. Zatímco ve směrnici Evropského parlamentu a Rady 2010/78/EU (7) byl vymezen první soubor takových oblastí, měla by tato směrnice vymezit další soubor oblastí, zejména pro směrnice Evropského parlamentu a Rady 2003/71/ES a 2009/138/ES (8), pro nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1060/2009 (9) a pro nařízení (EU) č. 1094/2010 a (EU) č. 1095/2010.
(9)
Příslušné legislativní akty by měly určit oblasti, v nichž mají evropské orgány dohledu pravomoc vypracovávat návrhy technických norem, a jak by měly takové normy být přijímány. Příslušné legislativní akty by měly stanovit prvky, podmínky a specifikace, jak je uvedeno v článku 290 Smlouvy o fungování EU v případě aktů v přenesené pravomoci.
(10)
V rámci identifikace oblastí, ve kterých by se měly přijmout technické normy, by se měla nalézt přiměřená rovnováha mezi vytvářením jednotného souboru harmonizovaných pravidel a zabráněním zbytečně komplikované regulaci a donucovacím opatřením. Vybranými oblastmi by měly být pouze ty oblasti, ve kterých důsledná technická pravidla pravděpodobně významně a účinně přispějí k dosažení cílů příslušných legislativních aktů a zároveň zajistí, že Evropský parlament, Rada a Komise přijímají politická rozhodnutí v souladu se svými obvyklými postupy.
(11)
Problematika, která je předmětem technických norem, by měla být skutečně odborná, takže jejich příprava bude vyžadovat odborné znalosti odborníků v oblasti dohledu. Regulační technické normy přijaté jako akty v přenesené pravomoci podle článku 290 Smlouvy o fungování EU by měly dále rozvíjet, upřesňovat a určovat podmínky pro důslednou harmonizaci pravidel obsažených v legislativních aktech přijatých Evropským parlamentem a Radou a zároveň doplňovat či upravovat některé jiné než podstatné prvky legislativního aktu. Na druhé straně by měly prováděcí technické normy přijaté jako prováděcí akty podle článku 291 Smlouvy o fungování EU stanovit podmínky pro jednotné uplatňování legislativních aktů. Technické normy by neměly zahrnovat politická rozhodnutí.
(12)
V případě regulačních technických norem je vhodné uplatnit postup stanovený v článcích 10 až 14 nařízení (EU) č. 1093/2010, nařízení (EU) č. 1094/2010 a nařízení (EU) č. 1095/2010. Prováděcí technické normy by měly být přijaty v souladu s postupem stanoveným v článku 15 nařízení (EU) č. 1093/2010, nařízení (EU) č. 1094/2010 a nařízení (EU) č. 1095/2010.
(13)
Regulační a prováděcí technické normy by měly přispívat k jednotnému souboru pravidel pro finanční služby, jak potvrdila Evropská rada ve svých závěrech z června 2009. Vzhledem k tomu, že některé požadavky legislativních aktů Unie nejsou plně harmonizovány, a v souladu se zásadou předběžné opatrnosti v oblasti dohledu by regulační a prováděcí technické normy, které rozvíjejí, upřesňují a určují podmínky uplatňování těchto požadavků, neměly členským státům bránit v tom, aby požadovaly dodatečné informace či ukládaly přísnější požadavky. Regulační a prováděcí technické normy by proto měly členským státům umožnit požadovat dodatečné informace či ukládat přísnější požadavky v konkrétních oblastech, v nichž uvedené legislativní akty takovou možnost nabízí.
(14)
V souladu s nařízeními (EU) č. 1093/2010, (EU) č. 1094/2010 a (EU) č. 1095/2010, by měly evropské orgány dohledu před předložením regulačních nebo prováděcích technických norem Komisi v případě potřeby uspořádat otevřené veřejné konzultace o regulačních nebo prováděcích technických normách a provést analýzu případných souvisejících nákladů a přínosů.
(15)
Regulační a prováděcí technické normy by měly stanovit přechodná opatření podléhající přiměřeným lhůtám, pokud by náklady na okamžité provedení byly ve srovnání se souvisejícími přínosy nadměrné.
(16)
V okamžiku přijetí této směrnice již probíhá práce související s přípravou a konzultacemi, které se vztahují k prvnímu souboru opatření k provádění rámcových pravidel podle směrnice 2009/138/ES. V zájmu brzké finalizace těchto opatření je vhodné umožnit na přechodnou dobu Komisi přijímat regulační technické normy uvedené v této směrnici v souladu s postupem pro přijímání aktů v přenesené pravomoci. Jakékoli změny těchto aktů v přenesené pravomoci nebo, po uplynutí přechodného období, jakýchkoli regulačních technických norem k provádění směrnice 2009/138/ES by měly být přijímány postupem podle článků 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.
(17)
Dále je vhodné, aby bylo orgánu EIOPA, po uplynutí přechodného období dvou let, umožněno navrhnout aktualizaci řady aktů v přenesené pravomoci v podobě regulačních technických norem. Tato aktualizace by měla být omezena na technické aspekty příslušných aktů v přenesené pravomoci a neměla by představovat strategická či politická rozhodnutí.
(18)
Zatímco orgán EIOPA by měl při přípravě a vypracovávání regulačních technických norem přizpůsobit akty v přenesené pravomoci technickému vývoji na finančních trzích, Komise by měla zajistit, aby byly informace o působnosti těchto návrhů regulačních technických norem předány současně, včas a vhodným způsobem Evropskému parlamentu a Radě.
(19)
Nařízení (EU) č. 1093/2010, (EU) č. 1094/2010 a (EU) č. 1095/2010 stanoví mechanismus pro urovnávání sporů mezi vnitrostátními orgány dohledu. V případě, že vnitrostátní orgán dohledu nesouhlasí s postupem nebo obsahem opatření či s nečinností jiného vnitrostátního orgánu dohledu v oblastech uvedených v legislativních aktech Unie v souladu s uvedenými nařízeními a tyto příslušné legislativní akty vyžadují spolupráci, koordinaci nebo společné rozhodování vnitrostátních orgánů dohledu z více než jednoho členského státu, měl by dotčený evropský orgán dohledu na žádost dotčeného vnitrostátního orgánu dohledu pomoci orgánům dosáhnout dohody ve lhůtě stanovené evropským orgánem dohledu, která zohledňuje veškeré relevantní lhůty v příslušných právních předpisech a naléhavost a složitost sporu. Pokud takový spor přetrvává, měl by být evropský orgán dohledu oprávněn záležitost urovnat.
(20)
Nařízení (EU) č. 1093/2010, (EU) č. 1094/2010 a (EU) č. 1095/2010 vyžadují, aby případy, v nichž lze použít mechanismu pro urovnávání sporů mezi vnitrostátními orgány dohledu, byly uvedeny v odvětvových právních předpisech. Tato směrnice by měla vymezit první soubor takových případů v odvětví pojišťoven a zajišťoven a neměla by jí být dotčena možnost doplnit v budoucnu další případy. Tato směrnice by neměla evropským orgánům dohledu bránit v tom, aby jednaly v souladu s jinými pravomocemi, či v tom, aby plnily své úkoly uvedené v nařízeních (EU) č. 1093/2010, (EU) č. 1094/2010 a (EU) č. 1095/2010, včetně nezávazného vyjednávání a podílu na jednotném, účinném a efektivním uplatňování práva Unie. Vedle toho jsou v těch oblastech, kde již příslušné právo zavedlo určitou formu nezávazného vyjednávání nebo kde existují lhůty k přijetí společných rozhodnutí jedním či více vnitrostátními orgány dohledu, zapotřebí změny s cílem zajistit jasnost a minimální narušení procesu přijímání společného rozhodnutí, avšak takovým způsobem, aby v případě potřeby evropské orgány dohledu mohly spory vyřešit. Závazný postup pro urovnávání sporů má řešit situace, kdy vnitrostátní orgány dohledu nemohou mezi sebou vyřešit procedurální či věcné otázky týkající se souladu s právem Unie.
(21)
Tato směrnice by tudíž měla vymezit situace, ve kterých může vznikat potřeba řešit procedurální nebo věcnou otázku týkající se souladu s právem Unie a vnitrostátní orgány dohledu přitom nemusí být schopny danou záležitost vyřešit samy. V takových situacích by měl jeden z příslušných vnitrostátních orgánů dohledu předložit záležitost příslušnému evropskému orgánu dohledu. Tento evropský orgán dohledu by měl jednat v souladu se svým zřizovacím nařízením a s touto směrnicí. Měl by mít možnost požadovat od příslušných vnitrostátních orgánů dohledu, aby za účelem urovnání dané záležitosti a zajištění souladu s právem Unie podnikly určitá opatření nebo od nich upustily, a to se závaznou platností pro tyto příslušné vnitrostátní orgány dohledu. V případech, kdy příslušný legislativní akt Unie přenechává právo rozhodování členským státům, by neměla rozhodnutí evropského orgánu dohledu nahrazovat výkon tohoto práva příslušející v souladu s právem Unie vnitrostátním orgánům dohledu.
(22)
Směrnice 2009/138/ES stanoví možnost společných rozhodnutí, pokud jde o schvalování žádostí o použití interního modelu na úrovni skupiny a dceřiných společností, schvalování žádostí s cílem, aby se na dceřiné společnosti vztahovaly články 238 a 239 uvedené směrnice, a identifikaci orgánu dohledu nad skupinou na základě jiném než na základě kritérií stanovených v článku 247 uvedené směrnice. Ve všech těchto oblastech by změna měla jasně stanovit, že v případě sporu může EIOPA spor vyřešit uplatněním procesu stanoveného v nařízení (EU) č. 1094/2010. Tento přístup ozřejmuje, že i když by orgán EIOPA neměl nahrazovat výkon vlastního rozhodnutí vnitrostátních orgánů dohledu, mělo by být možné, aby spory byly řešeny a spolupráce posílena dříve, než je vnitrostátním orgánem dohledu přijato konečné rozhodnutí nebo je vydáno určené instituci. Orgán EIOPA by měl spory řešit prostřednictvím vyjednávání mezi vnitrostátními orgány dohledu s protikladnými názory.
(23)
Nová struktura dohledu zřízená systémem ESFS bude vyžadovat, aby vnitrostátní orgány dohledu úzce spolupracovaly s evropskými orgány dohledu. Změny příslušných legislativních aktů by měly zajistit, aby plnění povinnosti sdílet informace uvedené v nařízeních (EU) č. 1093/2010, (EU) č. 1094/2010 a (EU) č. 1095/2010 nebránily žádné právní překážky a aby poskytování údajů nevytvářelo zbytečnou administrativní zátěž.
(24)
Pojišťovny a zajišťovny by měly svým vnitrostátním orgánům dohledu poskytovat pouze takové informace, jež jsou relevantní pro účely dohledu, a brát v úvahu cíle dohledu, jak je stanoví směrnice 2009/138/ES. Informace týkající se úplného seznamu aktiv, které mají být poskytovány po jednotlivých položkách a jiné informace, jež mají být poskytovány častěji než jednou ročně, by měly být vyžadovány pouze v případě, kdy potřeba vnitrostátních orgánů dohledu získat dodatečné poznatky pro účely sledování finančního zdraví podniků, nebo posoudit potenciální dopady jejich rozhodnutí na finanční stabilitu, převáží nad zátěží spojenou s výpočtem a předložením těchto informací. Po posouzení povahy, rozsahu a komplexnosti rizik spojených s činností podniku by vnitrostátní orgány dohledu měly mít pravomoc umožnit omezení četnosti a rozsahu informací, které mají být poskytovány, nebo osvobodit od povinnosti vykazovat po jednotlivých položkách podnik, který nepřekračuje určité prahové hodnoty. Mělo by být zajištěno, aby nejmenší podniky mohly požádat o omezení a výjimku a aby tyto podniky nepředstavovaly v členském státě více než 20 % podíl na trhu s životním a neživotním pojištěním nebo na trhu se zajištěním.
(25)
S cílem zajistit, aby informace obsažené ve zprávě pojišťovny a zajišťovny držící účast nebo pojišťovacích holdingových společností na úrovni skupiny byly přesné a úplné, neměly by vnitrostátní orgány dohledu povolovat omezení informací, které mají být poskytovány, nebo osvobozovat od povinnosti vykazovat po jednotlivých položkách podniky, které patří ke skupině, pokud není vnitrostátní orgán dohledu zcela přesvědčen, že podávání zpráv by bylo nevhodné vzhledem k povaze, rozsahu a komplexnosti rizik spojených s činností skupiny.
(26)
V oblastech, kde má Komise v současnosti podle směrnice 2009/138/ES pravomoc přijímat prováděcí opatření, přičemž tato opatření jsou nelegislativní akty s obecnou působností, kterými se doplňují nebo mění některé jiné než podstatné prvky uvedené směrnice ve smyslu článku 290 Smlouvy o fungování EU, by měla být na Komisi přenesena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s uvedeným článkem nebo regulační technické normy v souladu s články 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.
(27)
Aby se při výpočtu solventnostního kapitálového požadavku (SCR) podle směrnice 2009/138/ES na základě standardního vzorce zajistilo stejné zacházení se všemi pojišťovnami a zajišťovnami, nebo se přihlédlo k vývoji na trhu, měla by být na Komisi přenesena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci, pokud jde o výpočet SCR na základě standardního vzorce.
(28)
Nejsou-li rizika v dostatečné míře pokryta podmodulem, měl by být orgán EIOPA zmocněn vypracovávat návrhy regulačních technických norem, pokud jde o kvantitativní limity a kritéria použitelnosti aktiv pro SCR na základě standardního vzorce.
(29)
Aby pojišťovny a zajišťovny mohly provádět konzistentní výpočet technických rezerv podle směrnice 2009/138/ES, je třeba, aby centrální subjekt odvodil, zveřejňoval a pravidelně aktualizoval určité technické informace týkající se časové struktury bezrizikových úrokových měr a zohledňoval přitom poznatky získané na finančním trhu. Způsob, jakým se odvozuje časová struktura bezrizikových úrokových měr, by měl být transparentní. Tyto úlohy by s ohledem na jejich odbornou a pojišťovací povahu měl vykonávat orgán EIOPA.
(30)
Příslušná časová struktura bezrizikových úrokových měr by měla předcházet umělé volatilitě technických rezerv a použitelného kapitálu a být pobídkou ke spolehlivému řízení rizik. Volba výchozího bodu extrapolace bezrizikových úrokových měr by měla podnikům umožňovat vyrovnat s dluhopisy své toky peněz, které jsou diskontovány s neextrapolovanými úrokovými sazbami při výpočtu nejlepšího odhadu. Za podmínek podobných podmínkám v době vstupu této směrnice v platnost by měl počítat výchozí bod pro extrapolaci bezrizikových úrokových měr pro euro se splatností 20 let. Za podmínek podobných podmínkám v době vstupu této směrnice v platnost by extrapolovaná část příslušné časové struktury bezrizikových úrokových měr, zejména u eura, měla konvergovat takovým způsobem ke konečnému forwardovému kurzu, že u splatnosti za 40 let od výchozího bodu extrapolace se extrapolované forwardové sazby neliší o více než tři bazické body od konečného forwardového kurzu. U jiných měn než euro by měla být při stanovování výchozího bodu pro extrapolaci bezrizikových úrokových měr a příslušné doby konvergence ke konečnému forwardového kurzu vzata v úvahu charakteristická povaha místních dluhopisových a swapových trhů.
(31)
Pokud mají pojišťovny a zajišťovny v držení dluhopisy nebo jiná aktiva s podobnými charakteristikami peněžních toků do doby splatnosti, nejsou u těchto aktiv vystaveny riziku změny rozpětí mezi nákupní a prodejní cenou (spread). Aby se zabránilo tomu, že změny rozpětí mezi nákupní a prodejní cenou aktiv budou mít dopad na výši kapitálu těchto společností, mělo by jim být umožněno nastavit příslušnou časovou strukturu bezrizikových úrokových měr pro výpočet nejlepšího odhadu v souladu s pohyby rozpětí u aktiv. Uplatnění takové vyrovnávací úpravy by mělo podléhat schválení orgánem dohledu a přísné požadavky na aktiva a pasiva by měly zajistit, aby pojišťovny a zajišťovny mohly mít svá aktiva v držení až do doby splatnosti. Zejména peněžní toky aktiv a pasiv by měly být vyrovnané a aktiva by se měla nahrazovat jinými za účelem zachování vyrovnané pozice pouze v případě, že se očekávané peněžní toky podstatně změnily, například při snížení kvality nebo znehodnocení dluhopisu. Pojišťovny a zajišťovny by měly zveřejnit dopad vyrovnávací úpravy na jejich finanční situaci, aby zajistily odpovídající transparentnost.
(32)
Aby se zabránilo procyklickému investičnímu chování, měly by pojišťovny a zajišťovny mít možnost upravit příslušnou časovou strukturu bezrizikových úrokových měr pro výpočet nejlepšího odhadu technických rezerv s cílem zmírnit účinky přílišných výkyvů dluhopisových rozpětí. Uvedený koeficient volatility by měl být založen na referenčních portfoliích pro relevantní měny těchto pojišťoven a zajišťoven a v případě potřeby by měl zajistit reprezentativnost referenčních portfolií pro vnitrostátní pojistné trhy. Pojišťovny a zajišťovny by měly zveřejnit vliv koeficientu volatility na jejich finanční situaci, aby zajistily odpovídající transparentnost.
(33)
S ohledem na význam diskontování pro výpočet technických rezerv by směrnice 2009/138/ES měla zajistit jednotné podmínky pro volbu diskontních sazeb pojišťoven a zajišťoven. Za účelem zajištění těchto jednotných podmínek by měly být Komisi svěřeny prováděcí pravomoci, pokud jde o stanovení příslušné časové struktury bezrizikových úrokových měr pro výpočet nejlepšího odhadu, základní rozpětí pro výpočet vyrovnávací úpravy a koeficientu volatility. Tyto prováděcí pravomoci by měly být vykonávány souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 182/2011 (10). Tyto prováděcí akty by měly využívat technických informací získaných a zveřejněných orgánem EIOPA. Při přijímání těchto prováděcích aktů by se měl použít poradní postup.
(34)
Je-li to nezbytné v závažných, naléhavých a řádně odůvodněných případech týkajících se příslušné časové struktury bezrizikových úrokových měr, měla by Komise přijmout okamžitě použitelné prováděcí akty.
(35)
Aby byly zmírněny nežádoucí potenciální procyklické účinky, měla by být lhůta pro obnovení dodržování SCR ve výjimečných nepříznivých situacích prodloužena, a to včetně případů prudkých poklesů na finančních trzích, prostředí přetrvávajících nízkých úrokových sazeb a katastrofálních událostí s významnými důsledky, které mají dopad na pojišťovny a zajišťovny se značným podílem na trhu nebo na dotčené druhy pojištění. Orgán EIOPA by měl být odpovědný za vyhlášení výjimečných nepříznivých situací a Komisi by měla být svěřena pravomoc k přijímání opatření prostřednictvím aktů v přenesené pravomoci a prováděcích aktů, které by upřesňovaly kritéria a příslušné postupy.
(36)
V souvislosti s vyrovnávací úpravou vztahující se k příslušné časové struktuře bezrizikových úrokových měr, jež byla stanovena podle této směrnice, je nutno požadavek, aby portfolio pojistných nebo zajistných závazků, na které se uplatňuje vyrovnávací úprava, a vyčleněné portfolio aktiv byly identifikovány, organizovány a spravovány odděleně od ostatních činností pojišťovny nebo zajišťovny a požadavek nepoužívat tato aktiva k pokrytí ztrát vyplývajících z jiných činností podniků chápat v ekonomickém smyslu. Nemělo by to znamenat, že členské státy musí začlenit právní koncept účelově vázaného fondu do vnitrostátních právních předpisů. Podniky, které používají vyrovnávací úpravu, by měly vymezit, uspořádat a řídit portfolio aktiv a závazků odděleně od ostatních částí obchodní činnosti, a nemělo by jim proto být povoleno krýt rizika vyplývající z jiné činnosti pomocí tohoto vyhrazeného portfolia aktiv. Zatímco toto umožňuje účinné řízení portfolia, musí se snížená přenositelnost a omezený prostor pro diverzifikaci mezi vyhrazeným portfoliem a zbytkem pojišťovny nebo zajišťovny, pro účely vyrovnávací úpravy, odrazit v úpravách vlastního kapitálu a SCR.
(37)
Rozpětí u referenčního portfolia uvedeného v této směrnici by mělo být stanoveno transparentním způsobem za použití příslušných indexů, jsou-li tyto k dispozici.
(38)
V zájmu zajištění transparentního uplatňování koeficientu volatility, vyrovnávací úpravy a přechodných opatření týkajících se bezrizikových úrokových měr a technických rezerv stanovených na základě této směrnice by pojišťovny a zajišťovny měly zveřejnit dopad neuplatňování těchto opatření na jejich finanční situaci, včetně výše technické rezervy, SCR, minimálního kapitálového požadavku (MCR) podle směrnice 2009/138/ES, základního kapitálu a výše kapitálu ke krytí MCR a SCR.
(39)
Členské státy by měly mít možnost poskytnout ve svých vnitrostátních právních předpisech svým vnitrostátním orgánům dohledu pravomoc povolit, a ve výjimečných případech zamítnout, použití koeficientu volatility.
(40)
Aby bylo zajištěno, že určité technické údaje zadávané do SCR za použití standardního vzorce jsou poskytovány jednotným způsobem, například aby se umožnila harmonizace přístupů při používání ratingů, měly by být orgánu EIOPA přidělovány specifické úkoly. Uznání ratingových agentur by mělo být konzistentní a v souladu s nařízením (ES) č. 1060/2009, nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 575/1013 (11) a směrnicí Evropského parlamentu a Rady č. 2013/36/EU (12). Nemělo by přitom docházet k překrývání s nařízením (ES) č. 1060/2009, a proto je úloha společného výboru evropských orgánů dohledu zřízeného na základě nařízení (EU) č. 1093/2010, (EU) č. 1094/2010 a (EU) č. 1095/2010 oprávněná. Orgán EIOPA by měl optimálním způsobem využívat odborné znalosti a zkušenosti orgánu ESMA. Podrobný způsob plnění takových úkolů by měl být blíže upřesněn v opatřeních, jež je třeba přijmout prostřednictvím aktů v přenesené pravomoci nebo prováděcích aktů.
(41)
Seznamy orgánů regionálních vlád a orgánů místní správy zveřejňované orgánem EIOPA by neměly být podrobnější, než je nutné k zajištění toho, aby se těmto vládám a orgánům dostalo stejného zacházení pouze tehdy, pokud jsou rizika vyplývající z expozice stejná jako u centrálních vlád.
(42)
Aby byl zajištěn harmonizovaný přístup podle směrnice 2009/138/ES pro stanovení toho, kdy lze povolit prodloužení nápravné lhůty v případech porušení SCR, měly by být upřesněny podmínky, jež zakládají výjimečně nepříznivou situaci. Orgán EIOPA by měl být odpovědný za vyhlášení výjimečných nepříznivých situací a Komise by měla být zmocněna k přijímání opatření prostřednictvím aktů v přenesené pravomoci a prováděcích aktů, které by upřesňovaly kritéria a příslušné postupy, jež je třeba v takových výjimečných nepříznivých situacích dodržet.
(43)
S cílem zajistit provázanost mezi odvětvími a odstranit nesoulad mezi zájmy společností, které „přeměňují“ úvěry na obchodovatelné cenné papíry a jiné finanční nástroje (původci nebo sponzoři), a zájmy pojišťoven nebo zajišťoven, které do těchto cenných papírů nebo nástrojů investují, by měla být Komise zmocněna přijmout opatření prostřednictvím aktů v přenesené pravomoci v souvislosti s investicemi do přeměněných úvěrů podle směrnice 2009/138/ES, přičemž uvede nejen požadavky, ale i důsledky jejich nedodržení.
(44)
V zájmu většího sbližování postupů schvalování orgány dohledu, které jsou ve směrnici 2009/138/ES stanoveny, u parametrů specifických pro pojišťovny nebo zajišťovny, politik změny modelů, zvláštních účelových jednotek a zavádění a rušení navýšení kapitálu by měla být na Komisi přenesena pravomoc přijímat opatření prostřednictvím aktů v přenesené pravomoci, které by upřesňovaly příslušné postupy v těchto oblastech.
(45)
Mezinárodní asociace orgánů pro dozor v pojišťovnictví usiluje o vypracování globálních norem solventnosti založených na riziku a nadále podporuje větší koordinaci a spolupráci v oblasti dohledu na mezinárodní úrovni. Ustanovení směrnice 2009/138/ES týkající se aktů Komise v přenesené pravomoci určujících rovnocennost solventnosti třetích zemí a obezřetnostních režimů jsou v souladu s cíli podporovat mezinárodní konvergenci k zavedení solventnostních režimů založených na riziku a obezřetnostních režimů. Aby se přihlédlo ke skutečnosti, že některé třetí země mohou potřebovat více času na změnu a provádění solventnostních a obezřetnostních režimů, které by plně splňovaly kritéria pro jejich uznání jako rovnocenných režimů, je nutno upřesnit podmínky týkající se zacházení s těmito solventnostními režimy třetích zemí, aby mohly být u těchto třetích zemí uznávány jako dočasně rovnocenné. Akty Komise v přenesené pravomoci určující dočasnou rovnocennost by případně měly zohledňovat mezinárodní vývoj. Pokud Komise určí, že obezřetnostní režim třetí země pro dohled nad skupinou je dočasně rovnocenný, mělo by se umožnit dodatečné oznamování orgánům dohledu s cílem zajistit ochranu pojistníků a oprávněných osob v rámci Unie.
(46)
Vzhledem ke zvláštní povaze pojistného trhu a s cílem zajistit rovné podmínky pro pojišťovny a zajišťovny se sídlem v třetích zemích - ať už má jejich mateřský podnik sídlo v Unii, nebo nemá - by Komise měla mít možnost určit, zda je třetí země dočasně rovnocenná pro účely výpočtu požadavků na solventnost skupiny a použitelného kapitálu k uspokojení těchto požadavků.
(47)
Aby se zajistilo, že zúčastněné strany budou náležitě informovány o struktuře pojišťovacích a zajišťovacích skupin, je nezbytné, aby byly informace o jejich právní, řídící a organizační struktuře zpřístupněny veřejnosti. Tyto informace by měly obsahovat přinejmenším informace o jejich názvu, druhu obchodní činnosti a zemi, kde byly zřízeny dceřiné společnosti, důležitých přidružených společnostech a významných pobočkách.
(48)
Rozhodnutí Komise o úplné nebo dočasné rovnocennosti solventnosti třetí země nebo obezřetnostního režimu by měla vzít v příslušných případech v úvahu existenci, trvání a povahu přechodných opatření v těchto režimech třetích zemí.
(49)
Aby evropské družstevní společnosti zřízené nařízením Rady (ES) č. 1435/2003 (13) mohly poskytovat pojišťovací a zajišťovací služby, je nutné rozšířit seznam povolených právních forem pojišťoven a zajišťoven v rámci směrnice 2009/138/ES tak, aby zahrnoval Evropskou družstevní společnost.
(50)
Měla by být přizpůsobena částka (v eurech) dolní meze MCR pro pojišťovny a zajišťovny. Tato potřeba plyne z periodické úpravy stávajících dolních mezí kapitálového požadavku, aby takové podniky mohly zohlednit inflaci.
(51)
Výpočet SCR u zdravotního pojištění by měl odrážet vnitrostátní systémy vyrovnávání a měl by také brát v úvahu změny ve vnitrostátních zdravotnických právních předpisech, protože ty jsou základní součástí systému pojištění na těchto vnitrostátních trzích v oblasti zdravotnictví.
(52)
Některé prováděcí pravomoci stanovené podle článku 202 Smlouvy o založení Evropského společenství by měly být nahrazeny vhodnými ustanoveními podle článku 290 Smlouvy o fungování EU.
(53)
Sjednocení postupů projednávání ve výborech se Smlouvou o fungování EU, a zejména s článkem 290 této Smlouvy, by mělo být prováděno jednotlivě případ od případu. Aby byl zohledněn technický vývoj na finančních trzích a aby byly upřesněny požadavky stanovené ve směrnicích ve znění této směrnice, by měla být na Komisi přenesena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování EU. Akty v přenesené pravomoci by zejména měly být přijímány s ohledem na podrobnosti týkající se požadavků řízení, oceňování, oznamování orgánům dohledu a zveřejňování informací, určení a zařazení kapitálu, standardního vzorce pro výpočet SCR (včetně všech následných změn v oblasti navýšení kapitálového požadavku) a volby metod a předpokladů pro výpočet technických rezerv.
(54)
V prohlášení č. 39 k článku 290 Smlouvy o fungování EU připojeném k závěrečnému aktu mezivládní konference, která přijala Lisabonskou smlouvu, vzala tato konference na vědomí, že Komise hodlá při vypracovávání návrhů aktů v přenesené pravomoci v oblasti finančních služeb i nadále konzultovat s odborníky jmenovanými členskými státy, a to v souladu se svými zavedenými postupy.
(55)
Evropský parlament a Rada by měly proti aktu v přenesené pravomoci vyslovit případné námitky ve lhůtě tří měsíců ode dne oznámení. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady by mělo být možno prodloužit tuto lhůtu o tři měsíce v případě, že se jedná o oblasti významného zájmu. Evropský parlament a Rada by rovněž měly mít možnost oznámit ostatním institucím svůj záměr nevyslovit námitky. Takové časné schválení aktů v přenesené pravomoci je zejména vhodné, jestliže je třeba dodržet lhůty, například v případě, že v základním aktu existují harmonogramy, podle nichž má Komise přijímat akty v přenesené pravomoci.
(56)
Ve světle finanční krize a procyklických mechanismů, které přispěly k jejímu vzniku a zhoršily její působení, vypracovaly Rada pro finanční stabilitu, Basilejský výbor pro bankovní dohled a skupina G20 doporučení na zmírnění procyklických účinků finanční regulace. Tato doporučení mají přímý význam pro pojišťovny a zajišťovny jako důležité součásti finančního systému.
(57)
V zájmu dosažení jednotného používání této směrnice a zajištění makroobezřetnostního dohledu v celé Unii je vhodné, aby Evropská rada pro systémová rizika, která byla zřízena nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1092/2010 (14), vypracovala zásady přímo pro hospodářství Unie.
(58)
Finanční krize ukázala, že finanční instituce velmi podcenily úroveň úvěrových rizik protistran spojených s OTC („over-the-counter“) deriváty. To přimělo G20, aby v září 2009 vyzvala, aby byly OTC deriváty více zúčtovány prostřednictvím ústředních protistran. Dále požádala, aby se na OTC deriváty, které nebyly zúčtovány ústřední protistranou, vztahovaly vyšší kapitálové požadavky, což by správně odráželo vyšší rizika s nimi spojená.
(59)
Standardní vzorec pro výpočet SCR by měl posuzovat expozice vůči způsobilým ústředním protistranám v souladu s posuzováním takových expozic v kapitálových požadavcích u úvěrových institucí a finančních institucí, jak jsou definovány v čl. 4 odst. 1 nařízení Rady (EU) č. 575/2013, a to zejména s ohledem na rozdíly v posuzování mezi způsobilými ústředními protistranami a ostatními protistranami.
(60)
Aby bylo zajištěno, že cíl dlouhodobého udržitelného růstu Unie a cíle směrnice 2009/138/ES, jež jsou primárně zaměřeny na ochranu pojistníků a také na zajištění finanční stability, budou nadále plněny, měla by Komise přezkoumat vhodnost metod, předpokladů a standardních parametrů používaných při výpočtu standardního vzorce SCR do pěti let od zahájení uplatňování směrnice 2009/138/ES. Přezkum by měl vycházet především z celkových zkušeností pojišťoven a zajišťoven, jež používaly standardní vzorec SCR během přechodného období. Přezkum by měl rovněž posoudit výkonnost všech tříd aktiv a finančních nástrojů, chování investorů, kteří do těchto aktiv a finančních nástrojů investovali, a vývoj mezinárodních standardů v oblasti finančních služeb. Je potřeba upřednostnit přezkum standardních parametrů u některých tříd aktiv, například u cenných papírů s pevným výnosem a u dlouhodobých investic do infrastruktury.
(61)
V zájmu hladkého přechodu na nový režim podle směrnice 2009/138/ES je nezbytné stanovit možnost postupného zavádění a zvláštní přechodná opatření. Přechodná opatření by měla zabránit narušení trhu a omezit vzájemný přesah ve vztahu ke stávajícím produktům, jakož i zajistit dostupnost pojišťovacích produktů. Přechodná opatření by měla pojišťovny a zajišťovny podněcovat k tomu, aby co nejdříve splnily konkrétní požadavky nového režimu.
(62)
Je nezbytné stanovit přechodný režim pro zaměstnanecké penzijní pojištění, jež zajišťují pojišťovny podle článku 4 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2003/41/ES (15), po dobu, kdy Komise provádí revizi uvedené směrnice. Přechodný režim by měl skončit, jakmile změny směrnice 2003/41/ES vstoupí v platnost.
(63)
Nehledě na předpokládané uplatňování směrnice 2009/138/ES, a to zejména pro účely posouzení týkajících se schvalování interních modelů, doplňkového kapitálu, zařazení kapitálu, parametrů specifických pro pojišťovny nebo zajišťovny, zvláštních účelových jednotek, podmodulu akciového rizika založeného na trvání a přechodných ustanovení o výpočtu nejlepšího odhadu s ohledem na závazky pojišťoven nebo zajišťoven, které odpovídají zaplacenému pojistnému u stávajících smluv, by směrnice Rady 64/225/EHS (16), 73/239/EHS (17), 73/240/EHS (18), 76/580/EHS (19), 78/473/EHS (20), 84/641/EHS (21), 87/344/EHS (22), 88/357/EHS (23) a 92/49/EHS (24) a směrnice Evropského parlamentu a Rady 98/78/ES (25), 2001/17/ES (26), 2002/83/ES (27) a 2005/68/ES (28) (souhrnně uváděné jako „Solventnost I“), ve znění aktů uvedených v části A přílohy VI směrnice 2009/138/ES, měly nadále platit až do konce roku 2015.
(64)
Členské státy se v souladu se Společným politickým prohlášením členských států a Komise o informativních dokumentech ze dne 28. září 2011 zavázaly, že v odůvodněných případech doplní oznámení o opatřeních přijatých za účelem provedení směrnice ve vnitrostátním právu o jeden či více dokumentů s informacemi o vztahu mezi jednotlivými složkami směrnice a příslušnými částmi vnitrostátních nástrojů přijatých za účelem provedení směrnice ve vnitrostátním právu. Ve vztahu k této směrnici a ke směrnici 2009/138/ES považuje zákonodárce předložení těchto dokumentů za odůvodněné.
(65)
Jelikož cílů této směrnice, totiž zlepšení fungování vnitřního trhu prostřednictvím zajištění vysoké, efektivní a jednotné úrovně obezřetnostní regulace a dohledu, ochrany pojistníků a oprávněných osob, a tím i podniků a spotřebitelů, ochrany integrity, účinnosti a správného fungování finančních trhů, udržování stability finančního systému a posilování mezinárodní koordinace dohledu, nemůže být dosaženo uspokojivě členskými státy, ale spíše jich z důvodu rozsahu opatření může být lépe dosaženo na úrovni Unie, smí Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity podle článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje tato směrnice rámec toho, co je nezbytné pro dosažení těchto cílů.
(66)
Směrnice 2003/71/ES a 2009/138/ES a nařízení (ES) č. 1060/2009, (EU) č. 1094/2010 a (EU) č. 1095/2010 by proto měly být odpovídajícím způsobem změněny,
PŘIJALY TUTO SMĚRNICI:
Článek 1
Změny směrnice 2003/71/ES
Směrnice 2003/71/ES se mění takto:
1)
V čl. 5 odst. 4 se třetí pododstavec nahrazuje tímto:
„Pokud nejsou konečné podmínky nabídky zahrnuty v základním prospektu ani dodatku, jsou investorům zpřístupněny, zapsány u příslušného orgánu domovského členského státu a oznámeny tímto příslušným orgánem příslušnému orgánu hostitelského členského státu (hostitelských členských států) co nejdříve od okamžiku provedení veřejné nabídky a pokud možno před započetím veřejné nabídky nebo před přijetím k obchodování. Příslušný orgán domovského členského státu sdělí konečné podmínky Evropskému orgánu dohledu (Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy). Konečné podmínky obsahují pouze informace, které se týkají popisu cenných papírů, a neslouží k doplnění základního prospektu. V takových případech se použije čl. 8 odst. 1 písm. a).“
2)
V článku 11 se odstavec 3 nahrazuje tímto:
„3. Za účelem zajištění důsledné harmonizace v souvislosti s tímto článkem vypracuje Evropský orgán dohledu (Evropský orgánu pro cenné papíry a trhy) návrh regulačních technických norem, ve kterých vymezí údaje začleňované ve formě odkazu.
Evropský orgán dohledu (Evropský orgán pro cenné papíry a trhy) předloží Komisi tyto návrhy regulačních technických norem do 1. července 2015.
Na Komisi je přenesena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v prvním pododstavci podle článků 10 až 14 nařízení (EU) č. 1095/2010.“
3)
V článku 13 se odstavec 7 nahrazuje tímto:
„7. Za účelem zajištění důsledné harmonizace schvalování prospektů vypracuje Evropský orgán dohledu (Evropský orgán pro cenné papíry a trhy) návrh regulačních technických norem, ve kterých vymezí postupy pro schvalování prospektu a podmínek, za nichž lze lhůty upravit.
Evropský orgán dohledu (Evropský orgán pro cenné papíry a trhy) předloží Komisi tyto návrhy regulačních technických norem do 1. července 2015.
Na Komisi je přenesena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v prvním pododstavci podle článků 10 až 14 nařízení (EU) č. 1095/2010.“
4)
V článku 14 se odstavec 8 nahrazuje tímto:
„8. Za účelem zajištění důsledné harmonizace v souvislosti s tímto článkem vypracuje Evropský orgán dohledu (Evropský orgán pro cenné papíry a trhy) návrh regulačních technických norem, ve kterých vymezí ustanovení týkající se zveřejnění prospektu v odstavcích 1 až 4.
Evropský orgán dohledu (Evropský orgán pro cenné papíry a trhy) předloží Komisi tyto návrhy regulačních technických norem do 1. července 2015.
Na Komisi je přenesena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v prvním pododstavci podle článků 10 až 14 nařízení (EU) č. 1095/2010.“
5)
V článku 15 se odstavec 7 nahrazuje tímto:
„7. Za účelem zajištění důsledné harmonizace v souvislosti s tímto článkem vypracuje Evropský orgán dohledu (Evropský orgán pro cenné papíry a trhy) návrh regulačních technických norem, ve kterých vymezí ustanovení týkající se šíření inzerátů oznamujících záměr veřejně nabídnout cenné papíry nebo přijetí k obchodování na regulovaném trhu, zejména předtím, nežli byl prospekt zpřístupněn veřejnosti nebo než bylo zahájeno upisování, a ve kterém upřesní ustanovení uvedená v odstavci 4.
Evropský orgán dohledu (Evropský orgán pro cenné papíry a trhy) předloží Komisi tyto návrhy regulačních technických norem do 1. července 2015.
Na Komisi je přenesena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v prvním pododstavci podle článků 10 až 14 nařízení (EU) č. 1095/2010.“
6)
Vkládá se nový článek, který zní:
„Článek 31a
Zaměstnanci a zdroje Evropského orgánu dohledu (Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy)
Evropský orgán dohledu (Evropský orgán pro cenné papíry a trhy) posoudí personální a finanční potřeby vyplývající z toho, že se ujme svých pravomocí a povinností v souladu s touto směrnicí, a předloží v souvislosti s výše uvedeným zprávu Evropskému parlamentu, Radě a Komisi.“
Článek 2
Změny směrnice 2009/138/ES
Směrnice 2009/138/ES se mění takto:
1)
Článek 13 se mění takto:
a)
za bod 32 se vkládá nový bod, který zní:
„(32a)
‚způsobilou ústřední protistranou‘ se rozumí ústřední protistrana, jež byla buď povolena v souladu s článkem 14 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č.648/2012 (29), nebo uznána v souladu s článkem 25 uvedeného nařízení;
b)
doplňuje se nový bod, který zní:
„(40)
‚externí ratingovou agenturou‘ se rozumí ratingová agentura, která je registrována nebo certifikována v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1060/2009 (30), nebo centrální banka vydávající ratingy, jež jsou z působnosti uvedeného nařízení vyňaty.
2)
V článku 17 se odstavec 3 nahrazuje tímto:
„3. Komise může přijmout akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a týkající se seznamů forem stanovených v příloze III, s výjimkou bodů 28 až 29 v částech A, B i C.“
3)
Vkládá se nový článek, který zní:
„Článek 25a
Oznamování a zveřejňování povolení nebo odnětí povolení
Každé vydané nebo odňaté povolení musí být oznámeno Evropskému orgánu dohledu (Evropský orgán pro pojišťovnictví a zaměstnanecké penzijní pojištění (dále jen ‚EIOPA‘ nebo ‚orgán EIOPA‘) zřízenému nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1094/2010 (31). Název každé pojišťovny nebo zajišťovny, které bylo vydáno povolení, se zapíše do seznamu. EIOPA zveřejňuje tento seznam na svých internetových stránkách a aktualizuje jej.
4)
V článku 29 se odstavec 4 nahrazuje tímto:
„4. Akty v přenesené pravomoci a regulační a prováděcí technické normy přijaté Komisí zohlední zásadu proporcionality a zajistí tak přiměřené uplatňování této směrnice, zejména ve vztahu k malým pojišťovnám.
Návrh regulačních technických norem předkládaný orgánem EIOPA v souladu s články 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010, návrh prováděcích technických norem předkládaný v souladu s článkem 15 uvedeného nařízení a obecné pokyny a doporučení vydané v souladu s článkem 16 uvedeného nařízení zohlední zásadu proporcionality, aby bylo zajištěno přiměřené uplatňování této směrnice, zejména ve vztahu k malým pojišťovnám.“
5)
V článku 31 se odstavec 4 nahrazuje tímto:
„4. Aniž je dotčen článek 35, článek 51, čl. 254 odst. 2 a článek 256, Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a týkající se odstavce 2 tohoto článku, v nichž upřesní hlavní aspekty, o nichž se zveřejňují souhrnné statistické údaje a obsah a datum zveřejnění.
5. Za účelem zajištění jednotných podmínek uplatňování odstavce 2 tohoto článku, a aniž je dotčen článek 35, článek 51, čl. 254 odst. 2 a článek 256, vypracuje EIOPA návrh prováděcích technických norem, ve kterých vymezí šablony a struktury zveřejnění, jak je uvedeno v tomto článku.
EIOPA uvedené návrhy prováděcích technických norem předloží Komisi do 30. září 2015.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s článkem 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.“
6)
V článku 33 se doplňují nové odstavce, které znějí:
„Pokud některý orgán dohledu informuje orgány dohledu hostitelského členského státu o tom, že má v úmyslu v souladu s prvním odstavcem na místě ověřovat informace a pokud je tomuto orgánu dohledu znemožněno vykonávat své právo provádět tato ověřování na místě, nebo pokud orgány dohledu hostitelského členského státu nemohou prakticky vykonávat své právo na účast v souladu s druhým odstavcem, mohou orgány dohledu tuto záležitost postoupit orgánu EIOPA a požádat jej o pomoc v souladu s článkem 19 nařízení (EU) č. 1094/2010. V takovém případě může orgán EIOPA postupovat v souladu s pravomocemi, které mu byly svěřeny uvedeným článkem.
V souladu s článkem 21 nařízení (EU) č. 1094/2010 se může EIOPA účastnit kontrol na místě v případě, že jsou prováděny společně dvěma či více orgány dohledu.“
7)
Článek 35 se mění takto:
a)
v odstavci 1 se úvodní věty nahrazují tímto:
„1. Členské státy požadují, aby pojišťovny a zajišťovny předkládaly orgánům dohledu informace, které jsou nezbytné pro účely dohledu, a vzaly přitom v úvahu cíle dohledu stanovené v článcích 27 a 28. Tyto informace zahrnují přinejmenším informace nezbytné pro následující kroky při provádění procesu uvedeného v článku 36:“;
b)
odstavec 6 se nahrazuje tímto:
„6. Aniž je dotčen čl. 129 odst. 4, pokud jsou předem stanovené lhůty uvedené v odst. 2 písm. a) bodu i) tohoto článku kratší než jeden rok, mohou příslušné orgány dohledu omezit pravidelné oznamování orgánům dohledu, pokud:
a)
předkládání těchto informací by bylo příliš zatěžující ve vztahu k povaze, rozsahu a komplexnosti rizik spojených s činností pojišťovny nebo zajišťovny;
b)
informace se předkládají nejméně jednou ročně.
Orgány dohledu neomezí pravidelné oznamování orgánům dohledu prováděné častěji než jednou ročně v případě pojišťoven nebo zajišťoven, které jsou součástí skupiny ve smyslu čl. 212 odst. 1 písm. c), ledaže pojišťovna nebo zajišťovna může orgánu dohledu spolehlivě prokázat, že pravidelné oznamování orgánům dohledu prováděné častěji než jednou ročně je nevhodné vzhledem k povaze, rozsahu a komplexnosti rizik spojených s činností skupiny.
Pravidelné oznamování orgánům dohledu se omezí pouze pojišťovnám nebo zajišťovnám, které nepředstavují více než 20 %podíl na trhu členského státu s životním nebo neživotním pojištěním nebo zajištění, přičemž podíl na trhu s neživotním pojištěním je založen na hrubém předepsaném pojistném a podíl na trhu s životním pojištěním vychází z hrubých technických rezerv.
Orgány dohledu při určování způsobilosti pojišťovny nebo zajišťovny k těmto omezením upřednostní nejmenší pojišťovny nebo zajišťovny.
7. Příslušné orgány dohledu mohou omezit pravidelné oznamování orgánům dohledu nebo osvobodit pojišťovny a zajišťovny od povinnosti vykazovat po jednotlivých položkách, pokud:
a)
předkládání těchto informací by bylo příliš zatěžující ve vztahu k povaze, rozsahu a komplexnosti rizik spojených s činností pojišťovny nebo zajišťovny;
b)
předkládání těchto informací není nezbytné pro účinný dohled nad pojišťovnou nebo zajišťovnou;
c)
osvobození od této povinnosti nenarušuje stabilitu dotyčných finančních systémů v Unii a
d)
pojišťovna nebo zajišťovna je schopna poskytnout informace v jednotlivých konkrétních případech.
Orgány dohledu neosvobodí od povinnosti vykazovat po jednotlivých položkách pojišťovny nebo zajišťovny, které jsou součástí skupiny ve smyslu čl. 212 odst. 1 písm. c), ledaže pojišťovna nebo zajišťovna může orgánu dohledu spolehlivě prokázat, že pravidelné vykazování po jednotlivých položkách je nevhodné vzhledem k povaze, rozsahu a komplexnosti rizik spojených s činností skupiny a vezmeme-li v úvahu cíl finanční stability.
Od povinnosti vykazovat po jednotlivých položkách se osvobodí pouze ty pojišťovny nebo zajišťovny, které nepředstavují více než 20 % podíl na trhu členského státu s životním nebo neživotním pojištěním nebo zajištěním, přičemž podíl na trhu s neživotním pojištěním je založen na hrubém předepsaném pojistném a podíl na trhu s životním pojištěním vychází z hrubých technických rezerv.
Orgány dohledu při určování způsobilosti pojišťovny nebo zajišťovny k tomuto osvobození od povinnosti upřednostní nejmenší pojišťovny nebo zajišťovny.
8. Pro účely odstavců 6 a 7 orgány dohledu v rámci procesu kontroly orgánem dohledu posoudí, zda by předkládání těchto informací bylo příliš zatěžující ve vztahu k povaze, rozsahu a komplexnosti rizik spojených s činností pojišťovny nebo zajišťovny, a přihlédnou přinejmenším k:
a)
objemu pojistného, technických rezerv a aktiv pojišťovny nebo zajišťovny;
b)
volatilitě nároků a pojistného plnění, které pojišťovna nebo zajišťovna hradí;
c)
tržním rizikům, která způsobují investice pojišťovny nebo zajišťovny;
d)
úrovni koncentrace rizik;
e)
celkovému počtu odvětví životního a neživotního pojištění, pro něž je uděleno povolení;
f)
možnému dopadu řízení aktiv pojišťovny nebo zajišťovny na finanční stabilitu;
g)
systémům a strukturám pojišťovny nebo zajišťovny pro předkládání informací pro účely dohledu, a písemné koncepci uvedené v odstavci 5;
h)
vhodnosti řídícího a kontrolního systému pojišťovny nebo zajišťovny;
i)
výši kapitálu ke krytí solventnostního kapitálového požadavku a minimálního kapitálového požadavku;
j)
tomu, zda je pojišťovna nebo zajišťovna kaptivní pojišťovnou nebo zajišťovnou, která pouze kryje rizika spojená s průmyslovou nebo obchodní skupinou, k níž patří.
9. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a blíže určující informace uvedené v odstavcích 1 až 4 tohoto článku a stanoví lhůty pro předkládání těchto informací za účelem zajištění přiměřeného rozsahu sbližování, pokud jde o oznamování orgánům dohledu.
10. Za účelem zajištění jednotných podmínek uplatňování tohoto článku vypracuje EIOPA návrh prováděcích technických norem týkajících se pravidelného oznamování orgánům dohledu, pokud jde o šablony pro předkládání informací orgánům dohledu uvedené v odstavcích 1 a 2.
EIOPA uvedené návrhy prováděcích technických norem předloží Komisi do 30. června 2015.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s článkem 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.
11. Aby se posílilo soudržné a jednotné uplatňování odstavců 6 a 7 vydá EIOPA obecné pokyny v souladu s článkem 16 nařízení (EU) č. 1094/2010, aby blíže stanovil metody, jež by se měly používat při určování tržních podílů uvedených ve třetím pododstavci odstavců 6 a 7.“
8)
Článek 37 se mění takto:
a)
odstavec 1 se mění takto:
i)
písmeno b) se nahrazuje tímto:
„b)
orgán dohledu učiní závěr, že se rizikový profil pojišťovny nebo zajišťovny významně odchyluje od předpokladů k solventnostnímu kapitálovému požadavku, jak byl vypočítán s použitím interního modelu nebo částečného interního modelu v souladu s kapitolou VI oddílem 4 pododdílem 3, protože jistá kvantifikovatelná rizika jsou zachycena nedostatečně a úprava modelu s cílem lépe zohlednit daný rizikový profil nebyla v přiměřeném časovém úseku úspěšná;“,
ii)
doplňuje se nové písmeno, které zní:
„d)
pojišťovna nebo zajišťovna uplatní vyrovnávací úpravu uvedenou v článku 77b, koeficient volatility uvedený v článku 77d nebo přechodná opatření uvedená v článcích 308c a 308d a orgán dohledu dojde k závěru, že rizikový profil dané pojišťovny nebo zajišťovny se významně odchyluje od předpokladů, na nichž jsou uvedená úprava, koeficient a přechodná opatření založeny.“;
b)
odstavec 2 se nahrazuje tímto:
„2. V případech stanovených v odst. 1 písm. a) a b) se navýšení kapitálového požadavku vypočítá tak, aby pojišťovna nebo zajišťovna splňovala čl. 101 odst. 3.
V případech stanovených v odst. 1 písm. c) odpovídá navýšení kapitálového požadavku míře závažných rizik vyplývajících z nedostatků, které byly důvodem rozhodnutí orgánu dohledu o navýšení kapitálového požadavku.
V případech stanovených v odst. 1 písm. d) odpovídá navýšení kapitálového požadavku míře závažných rizik vyplývajících z odchylky stanovené v uvedeném odstavci.“;
c)
odstavec 6 se nahrazuje tímto:
„6. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých blíže upřesní okolnosti, za nichž lze uložit navýšení kapitálového požadavku.
7. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých blíže upřesní metodiku výpočtu navýšení kapitálového požadavku.
8. Za účelem zajištění jednotných podmínek uplatňování tohoto článku vypracuje EIOPA návrh prováděcích technických norem týkajících se postupů pro rozhodování o uložení, výpočtu a zrušení navýšení kapitálového požadavku.
EIOPA uvedené návrhy prováděcích technických norem předloží Komisi do 30. září 2015.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v prvním pododstavci podle článku 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.“
9)
V čl. 38 odst. 2 se doplňují nové pododstavce, které znějí:
„Pokud některý orgán dohledu informuje příslušný orgán členského státu poskytovatele služeb o tom, že má v úmyslu provést v souladu s tímto odstavcem inspekci na místě, nebo pokud je tomuto orgánu dohledu při provádění inspekce na místě podle prvního pododstavce znemožněno vykonávat své právo provádět inspekci na místě, může orgán dohledu tuto záležitost postoupit orgánu EIOPA a požádat jej o pomoc v souladu s článkem 19 nařízení (EU) č. 1094/2010. V takovém případě může orgán EIOPA postupovat v souladu s pravomocemi, které mu byly svěřeny uvedeným článkem.
V souladu s článkem 21 nařízení (EU) č. 1094/2010 má EIOPA právo účastnit se kontrol na místě v případě, že jsou prováděny společně dvěma či více orgány dohledu.“
10)
Článek 44 se mění takto:
a)
v odstavci 2 se doplňuje nový pododstavec, který zní:
„Pokud pojišťovny nebo zajišťovny použijí vyrovnávací úpravu uvedenou v článku 77b nebo koeficient volatility uvedený v článku 77d, vytvoří plán likvidity, do něhož promítnou příchozí a odchozí peněžní toky týkající se aktiv a pasiv, jichž se tyto úpravy týkají.“;
b)
vkládá se nový odstavec, který zní:
„2a. Pokud jde o řízení aktiv a závazků, pojišťovny a zajišťovny pravidelně posuzují:
a)
citlivost svých technických rezerv a použitelného kapitálu vůči předpokladům, na nichž je založena extrapolace příslušné časové struktury bezrizikových úrokových měr uvedené v článku 77a;
b)
pokud se uplatňuje vyrovnávací úprava podle článku 77b:
i)
citlivost svých technických rezerv a použitelného kapitálu vůči předpokladům pro výpočet vyrovnávací úpravy, včetně výpočtu základního rozpětí uvedeného v čl. 77c odst. 1 písm. b), a možný dopad nuceného prodeje aktiv na použitelný kapitál,
ii)
citlivost svých technických rezerv a použitelného kapitálu vůči změnám ve složení vyčleněného portfolia aktiv,
iii)
vliv snížení vyrovnávací úpravy na nulu;
c)
pokud se uplatňuje koeficient volatility podle článku 77d:
i)
citlivost svých technických rezerv a použitelného kapitálu vůči předpokladům pro výpočet koeficientu volatility a možný dopad nuceného prodeje aktiv na použitelný kapitál,
ii)
vliv snížení koeficientu volatility na nulu.
Pojišťovny a zajišťovny předloží posouzení uvedená v prvním pododstavci písm. a), b) a c) každoročně orgánu dohledu v rámci informací oznamovaných podle článku 35. V případě, kdy by snížení vyrovnávací úpravy nebo koeficientu volatility na nulu mělo za následek nedodržení solventnostního kapitálového požadavku, předloží pojišťovna nebo zajišťovna také analýzu opatření, která by mohla v takové situaci uplatnit s cílem opětovně dosáhnout úrovně použitelného kapitálu kryjícího solventnostní kapitálový požadavek nebo snížit svůj rizikový profil, aby bylo obnoveno dodržování solventnostního kapitálového požadavku.
Pokud se uplatňuje koeficient volatility uvedený v článku 77d, písemná koncepce řízení rizik uvedená v čl. 41 odst. 3 zahrnuje koncepci týkající se kritérií pro použití koeficientu volatility.“;
c)
vkládá se nový odstavec, který zní:
„4a. Aby se předešlo přílišné závislosti na externích ratingových agenturách, pokud pojišťovny nebo zajišťovny používají hodnocení externích ratingových agentur k výpočtu technických rezerv a solventnostního kapitálového požadavku, posoudí pojišťovny nebo zajišťovny jako součásti řízení rizik vhodnost těchto externích úvěrových hodnocení a využijí dodatečného hodnocení, aby, kdykoli je to v praxi možné, předešly automatické závislosti na externím hodnocení.
Za účelem zajištění jednotných podmínek uplatňování tohoto odstavce, vypracuje EIOPA návrh prováděcích technických norem týkajících se postupů pro posuzování externích úvěrových hodnocení.
EIOPA uvedené návrhy prováděcích technických norem předloží Komisi do 30. června 2015.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v druhém pododstavci postupem podle článku 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.“
11)
V článku 45 se vkládá nový odstavec, který zní:
„2a. Pokud pojišťovna nebo zajišťovna uplatňuje vyrovnávací úpravu uvedenou v článku 77b, koeficient volatility uvedený v článku 77d nebo přechodná opatření uvedená v článcích 308c a 308d, provedou posouzení dodržování kapitálových požadavků uvedených v odstavci 1 písm. b) se zohledněním i bez zohlednění těchto úprav a přechodných opatření.“
12)
Článek 50 se nahrazuje tímto:
„Článek 50
Akty v přenesené pravomoci a regulační technické normy
1. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, které blíže upřesňují:
a)
prvky systémů uvedených v článcích 41, 44, 46 a 47, a zejména oblasti, na které se má vztahovat řízení aktiv a závazků a investiční koncepce, jak je uvedeno v čl. 44 odst. 2, pojišťoven a zajišťoven;
b)
funkce uvedené v článcích 44, 46, 47 a 48.
2. Za účelem zajištění důsledné harmonizace v souladu s tímto oddílem vypracuje EIOPA, s výhradou článku 301b, návrh regulačních technických norem, ve kterých blíže upřesní:
a)
požadavky stanovené v článku 42 a funkce, které jim podléhají;
b)
podmínky, za nichž lze externě zajišťovat služby nebo činnosti, zejména u poskytovatelů služeb, kteří mají sídlo ve třetích zemích.
Na Komisi je přenesena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s články 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.
3. Za účelem zajištění důsledné harmonizace v souvislosti s posouzením uvedeným v čl. 45 odst. 1 písm. a) vypracuje EIOPA, s výhradou článku 301b, návrh regulačních technických norem, ve kterých blíže upřesní prvky tohoto posouzení.
Na Komisi je přenesena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s články 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.“
13)
Článek 51 se mění takto:
a)
vkládá se nový odstavec, který zní:
„1a. Pokud se uplatňuje vyrovnávací úprava podle článku 77b, popis uvedený v odst. 1 písm. d) tohoto článku obsahuje popis vyrovnávací úpravy a portfolia závazků a vyčleněných aktiv, na které se vyrovnávací úprava uplatňuje, a také kvantifikaci vlivu snížení vyrovnávací úpravy na nulu na finanční situaci dané pojišťovny nebo zajišťovny.
V popisu uvedeném v odst. 1 písm. d) se také uvede, zda pojišťovna nebo zajišťovna uplatňuje koeficient volatility podle článku 77d, a kvantifikace vlivu snížení koeficientu volatility na nulu na finanční situaci dané pojišťovny nebo zajišťovny.“;
b)
v odstavci 2 se třetí pododstavec nahrazuje tímto:
„Aniž jsou dotčena jakákoli zveřejnění povinná na základě jiných právních nebo regulativních požadavků, mohou však členské státy stanovit, že, i když je zveřejněn celkový solventnostní kapitálový požadavek podle odst. 1 písm. e) bodu ii), se navýšení kapitálového požadavku nebo dopad specifických parametrů, jejichž používání je od pojišťoven a zajišťoven požadováno v souladu s článkem 110, nemusí zveřejňovat samostatně během přechodného období, které končí nejpozději dne 31. prosince 2020.“
14)
Článek 52 se nahrazuje tímto:
„Článek 52
Informace pro Evropský orgán pro pojišťovnictví a zaměstnanecké penzijní pojištění a jeho zprávy
1. Aniž je dotčen článek 35 nařízení (EU) č. 1094/2010, požadují členské státy, aby orgány dohledu poskytovaly orgánu EIOPA každoročně tyto informace:
a)
průměrné navýšení kapitálového požadavku na jeden podnik a rozdělení navýšení kapitálového požadavku uložených orgánem dohledu v předchozím roce, měřeno jako procento solventnostního kapitálového požadavku a uváděno samostatně pro:
i)
pojišťovny a zajišťovny,
ii)
životní pojišťovny,
iii)
neživotní pojišťovny,
iv)
pojišťovny poskytující životní i neživotní pojištění,
v)
zajišťovny;
b)
pro každé zveřejnění uvedené v písmenu a) tohoto odstavce podíl navýšení kapitálového požadavku uloženého na základě čl. 37 odst. 1 písm. a), b) a c);
c)
počet pojišťoven a zajišťoven, které mají omezenu povinnost pravidelného oznamování orgánům dohledu, a počet pojišťoven a zajišťoven, které jsou osvobozeny od povinnosti vykazovat po jednotlivých položkách, podle čl. 35 odst. 6 a 7, spolu s objemem jejich kapitálových požadavků, pojistného, technických rezerv a aktiv jednotlivě uvedených jako procentní podíl z celkové výše kapitálových požadavků, pojistného, technických rezerv a aktiv pojišťoven a zajišťoven v daném členském státě;
d)
počet skupin, které mají omezenu povinnost pravidelného oznamování orgánům dohledu, a počet skupin, které jsou osvobozeny od povinnosti vykazovat po jednotlivých položkách, podle čl. 254 odst. 2 spolu s objemem jejich kapitálových požadavků, pojistného, technických rezerv a aktiv jednotlivě uvedených jako procentní podíl z celkové výše kapitálových požadavků, pojistného, technických rezerv a aktiv všech skupin.
2. EIOPA zveřejňuje každoročně tyto informace:
a)
za všechny členské státy společně celkové rozdělení navýšení kapitálového požadavku, měřeno jako procento solventnostního kapitálového požadavku, pro každou z těchto kategorií:
i)
pojišťovny a zajišťovny,
ii)
životní pojišťovny,
iii)
neživotní pojišťovny,
iv)
pojišťovny poskytující životní i neživotní pojištění,
v)
zajišťovny;
b)
za každý členský stát zvlášť rozdělení navýšení kapitálového požadavku, měřeno jako procento solventnostního kapitálového požadavku, které zahrnuje všechny pojišťovny a zajišťovny v daném členském státě;
c)
pro každé zveřejnění uvedené v písm. a) a b) tohoto odstavce podíl navýšení kapitálového požadavku podle čl. 37 odst. 1 písm. a), b) a c);
d)
pro všechny členské státy hromadně, celkový počet pojišťoven a zajišťoven a skupin, které mají omezenu povinnost pravidelného oznamování orgánům dohledu, a celkový počet pojišťoven a zajišťoven a skupin, které jsou osvobozeny od povinnosti vykazovat po jednotlivých položkách, podle čl. 35 odst. 6 a 7 a čl. 254 odst. 2, spolu s výší jejich kapitálových požadavků, pojistného, technických rezerv a aktiv uvedených jako procentní podíl z celkové výše kapitálových požadavků, pojistného, technických rezerv a aktiv všech pojišťoven a zajišťoven a skupin;
e)
pro každý členský stát samostatně počet pojišťoven a zajišťoven a skupin, které mají omezenou povinnost pravidelného oznamování orgánům dohledu, a počet pojišťoven a zajišťoven a skupin, které jsou osvobozeny od povinnosti vykazovat po jednotlivých položkách, podle čl. 35 odst. 6 a 7 a čl. 254 odst. 2, spolu s výší jejich kapitálových požadavků, pojistného, technických rezerv a aktiv uvedeným jako procentní podíl z celkové výše kapitálových požadavků, pojistného, technických rezerv a aktiv všech pojišťoven a zajišťoven a skupin daného členského státu.
3. EIOPA poskytuje Evropskému parlamentu, Radě a Komisi informace uvedené v odstavci 2 spolu se zprávou nastiňující stupeň sbližování dohledu v různých členských státech, pokud jde o použití navýšení kapitálového požadavku.“
15)
Článek 56 se nahrazuje tímto:
„Článek 56
Zpráva o solventnosti a finanční situaci: akty v přenesené pravomoci a prováděcí technické normy
Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých blíže upřesní informace, které musí být zveřejňovány, a lhůty pro každoroční zveřejnění těchto informací v souladu s oddílem 3.
Za účelem zajištění jednotných podmínek uplatňování tohoto oddílu, vypracuje EIOPA návrh prováděcích technických norem týkajících se postupů, formátů a šablon.
EIOPA uvedený návrh prováděcích technických norem předloží Komisi do 30. června 2015.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v druhém pododstavci v souladu s článkem 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.“
16)
V článku 58 se odstavec 8 nahrazuje tímto:
„8. Za účelem zajištění důsledné harmonizace v souvislosti s tímto oddílem může EIOPA vypracovat návrh regulačních technických norem, ve kterých stanoví úplný seznam informací uvedených v čl. 59 odst. 4, jež musí navrhovaní nabyvatelé zahrnout do svého oznámení, aniž je dotčen čl. 58 odst. 2.
Za účelem zajištění důsledné harmonizace v souvislosti s tímto oddílem a zohlednění budoucího vývoje vypracuje EIOPA, s výhradou článku 301b, návrh regulačních technických norem, ve kterých vymezí úpravy kritérií stanovených v čl. 59 odst. 1.
Na Komisi je přenesena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v prvním a druhém pododstavci podle článků 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.
9. Za účelem zajištění jednotných podmínek uplatňování této směrnice, může EIOPA vypracovat návrh prováděcích technických norem týkajících se postupů, formulářů a šablon používaných v rámci konzultačního procesu mezi příslušnými orgány dohledu podle článku 60.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s článkem 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.“
17)
Vkládá se nový článek, který zní:
„Článek 65a
Spolupráce s orgánem EIOPA
Členské státy zajistí, aby orgány dohledu spolupracovaly pro účely této směrnice s orgánem EIOPA v souladu s nařízením (EU) č. 1094/2010.
Členské státy zajistí, aby orgány dohledu neprodleně poskytly orgánu EIOPA veškeré informace nezbytné k tomu, aby mohl plnit své úkoly v souladu s nařízením (EU) č. 1094/2010.“
18)
Vkládá se nový článek:
„Článek 67a
Vyšetřovací pravomoci Evropského parlamentu
Články 64 a 67 nejsou dotčeny vyšetřovací pravomoci svěřené Evropskému parlamentu v článku 226 Smlouvy o fungování Evropské unie (dále jen ‚Smlouva o fungování EU‘).“
19)
V článku 69 se druhý pododstavec nahrazuje tímto:
„Tyto informace je možné zveřejnit pouze tehdy, pokud je to nutné z důvodu obezřetnostního dohledu. Členské státy však zajistí, aby se informace obdržené podle článku 65 a čl. 68 odst. 1 a informace obdržené prostřednictvím ověřování na místě, které je uvedeno v článku 33, směly sdělovat pouze s výslovným souhlasem orgánu dohledu, od něhož informace pocházejí, nebo orgánu dohledu členského státu, ve kterém se ověřování na místě provádělo.“
20)
Článek 70 se nahrazuje tímto:
„Článek 70
Předávání informací centrálním bankám, měnovým institucím, orgánům dohledu nad platebními systémy a Evropské radě pro systémová rizika
1. Aniž jsou dotčeny články 64 až 69, orgán dohledu může předávat informace potřebné pro plnění svých úkolů:
a)
centrálním bankám Evropského systému centrálních bank (ESCB), včetně Evropské centrální banky (ECB), nebo jiným subjektům s funkcí podobnou měnovým institucím, mají-li takové informace význam pro plnění úkolů, které jim svěřují právní předpisy, včetně provádění měnové politiky a s ní spojeného poskytování likvidity, dohledu nad platebními a zúčtovacími systémy a systémy vypořádání obchodů s cennými papíry a zajišťování stability finančního systému;
b)
případně jiným vnitrostátním orgánům veřejné moci odpovědným za dohled nad platebními systémy a
c)
Evropské radě pro systémová rizika (ESRB), zřízené nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1092/2010 (32), pokud mají dané informace význam pro plnění jejích úkolů.
2. V případě vzniku mimořádné situace včetně situace uvedené v článku 18 nařízení (EU) č. 1094/2010 umožní členské státy orgánům dohledu, aby informace bezodkladně sdělily centrálním bankám ESCB, včetně ECB, mají-li takové informace význam pro plnění úkolů, které jim svěřují právní předpisy, včetně provádění měnové politiky a s ní spojeného poskytování likvidity, dohledu nad platebními a zúčtovacími systémy a systémy vypořádání obchodů s cennými papíry a zajišťování stability finančního systému, a ESRB, mají-li informace význam pro plnění jejích úkolů.
3. Tyto orgány a subjekty mohou také sdělovat orgánům dohledu informace, které potřebují pro účely článku 67. Informace obdržené v této souvislosti podléhají povinnosti profesního tajemství stanovené v tomto oddílu.
21)
Článek 71 se mění takto:
a)
odstavec 2 se nahrazuje tímto:
„2. Členské státy zajistí, aby orgány dohledu při plnění svých povinností zohlednily sbližování v oblasti nástrojů dohledu a postupů dohledu při uplatňování požadavků právních a správních předpisů přijatých podle této směrnice. Za tímto účelem členské státy zajistí, aby:
a)
se orgány dohledu účastnily činností orgánu EIOPA;
b)
orgány dohledu vynaložily veškeré úsilí, aby se řídily obecnými pokyny a doporučeními vydanými orgánem EIOPA v souladu s článkem 16 nařízení (EU) č. 1094/2010 a uvedly, z jakého důvodu tak nečiní;
c)
vnitrostátní pravomoci udělené orgánům dohledu nebránily těmto orgánům ve výkonu povinností plynoucích z členství v orgánu EIOPA nebo podle této směrnice.“;
b)
odstavec 3 se zrušuje.
22)
V článku 75 se odstavec 2 nahrazuje tímto:
„2. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých stanoví metody a předpoklady, které se použijí pro oceňování aktiv a závazků stanovených v odstavci 1.
3. Za účelem zajištění důsledné harmonizace v souvislosti s oceňováním aktiv a závazků vypracuje EIOPA, s výhradou článku 301b, návrh regulačních technických norem, ve kterých vymezí:
a)
v míře, v jaké akty v přenesené pravomoci uvedené v odstavci 2 vyžadují používání mezinárodních účetních standardů schválených Komisí v souladu s nařízením (ES) č. 1606/2002, shodu těchto účetních standardů s postupem oceňování aktiv a závazků stanoveným v odstavcích 1 a 2;
b)
metody a předpoklady, které se použijí v případech, kdy buď kótované tržní ceny nejsou dostupné, nebo mezinárodní účetní standardy schválené Komisí v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1606/2002 jsou buď dočasně, nebo trvale v nesouladu s postupem oceňování aktiv a závazků stanoveným v odstavcích 1 a 2;
c)
metody a předpoklady, které se použijí pro oceňování aktiv a závazků stanovených v odstavci 1, pokud akty v přenesené pravomoci uvedené v odstavci 2 umožňují použití alternativních metod oceňování.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s články 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.“
23)
Vkládají se nové články, které znějí:
„Článek 77a
Extrapolace příslušné časové struktury bezrizikových úrokových měr
Příslušná časová struktura bezrizikových úrokových měr podle čl. 77 odst. 2 se stanoví na základě a v souladu s informacemi odvozenými z příslušných finančních nástrojů. Zohlední se přitom příslušné finanční nástroje s těmi dobami splatnosti, pro něž jsou trhy s těmito finančními nástroji nebo dluhopisy hluboké, likvidní a transparentní. Pro doby splatnosti, pro něž již nejsou trhy s příslušnými finančními nástroji nebo dluhopisy hluboké, likvidní a transparentní, bude příslušná časová struktura bezrizikových úrokových měr extrapolována.
Extrapolovaná část příslušné časové struktury bezrizikových úrokových měr je založena na forwardových sazbách plynule konvergujících od jedné nebo více forwardových sazeb vztahujících se k nejdelším dobám splatnosti, pro něž lze příslušný finanční nástroj a dluhopisy sledovat na hlubokém, likvidním a transparentním trhu, ke konečné forwardové sazbě.
Článek 77b
Vyrovnávací úprava u příslušné časové struktury bezrizikových úrokových měr
1. Pojišťovny a zajišťovny mohou uplatnit vyrovnávací úpravu u příslušné časové struktury bezrizikových úrokových měr pro výpočet nejlepšího odhadu portfolia závazků životního pojištění a zajištění, včetně důchodů vyplývajících ze smluv týkajících se neživotního pojištění nebo zajištění, za podmínky předchozího schválení orgány dohledu, pokud jsou splněny tyto podmínky:
a)
pojišťovna nebo zajišťovna vyčlenila portfolio aktiv, které se skládá z dluhopisů a jiných aktiv s podobnými charakteristikami peněžních toků, ke krytí nejlepšího odhadu portfolia pojistných nebo zajistných závazků a zachovává toto vyčlenění po dobu trvání závazků, s výjimkou případů zachování replikace očekávaných peněžních toků mezi aktivy a závazky v případech podstatné změny peněžních toků;
b)
portfolio pojistných nebo zajistných závazků, na které se uplatňuje vyrovnávací úprava, a vyčleněné portfolio aktiv jsou identifikovány, organizovány a spravovány odděleně od ostatních činností pojišťovny nebo zajišťovny a vyčleněné portfolio aktiv nelze použít k pokrytí ztrát vyplývajících z jiných činností pojišťovny nebo zajišťovny;
c)
očekávané peněžní toky vyčleněného portfolia aktiv replikují očekávané peněžní toky portfolia pojistných nebo zajistných závazků ve stejné měně a jakýkoli nesoulad nezpůsobuje riziko, které by mohlo být podstatné v porovnání s riziky spojenými s činností pojišťovny nebo zajišťovny, na které se daná vyrovnávací úprava uplatňuje;
d)
smlouvy, které tvoří portfolio pojistných nebo zajistných závazků, nevedou k budoucím platbám pojistného nebo zajistného;
e)
jedinými upisovacími riziky spojenými s portfoliem pojistných nebo zajistných závazků jsou riziko dlouhověkosti, riziko nákladů, riziko revize a riziko úmrtnosti;
f)
pokud upisovací riziko spojené s daným portfoliem pojistných nebo zajistných závazků zahrnuje riziko úmrtnosti, nezvýší se hodnota nejlepšího odhadu portfolia pojistných nebo zajistných závazků o více než 5 %, je-li použit parametr pro výpočet solventnostního kapitálového požadavku k riziku úmrtnosti, který je kalibrován v souladu s čl. 101 odst. 2 až 5;
g)
smlouvy, které tvoří portfolio pojistných nebo zajistných závazků, nezahrnují žádné opce pro pojistníka nebo pouze právo na odbytné, pokud hodnota odbytného nepřesahuje hodnotu aktiv oceněnou v souladu s článkem 75, která kryjí pojistné nebo zajistné závazky v době uplatnění práva na odbytné;
h)
peněžní toky z vyčleněného portfolia aktiv jsou fixní a nemohou být změněny emitenty aktiv či třetími stranami;
i)
pojistné nebo zajistné závazky vyplývající z pojistných nebo zajišťovacích smluv nejsou rozděleny do různých částí při vytváření portfolia pojistných nebo zajistných závazků pro účely tohoto odstavce.
Bez ohledu na písmeno h) prvního pododstavce mohou pojišťovny nebo zajišťovny využít aktiv, jejichž peněžní toky jsou s výjimkou závislosti na inflaci fixní, za podmínky, že tato aktiva replikují peněžní toky portfolia pojistných nebo zajistných závazků závislých na inflaci.
V případě, že mají emitenti nebo třetí strany právo změnit peněžní toky z určitého aktiva takovým způsobem, že investor obdrží dostatečnou kompenzaci, která mu umožní získat stejné peněžní toky znovuinvestováním do aktiv rovnocenné nebo vyšší úvěrové kvality, právo změnit peněžní toky nebrání způsobilosti daného aktiva k zahrnutí do vyčleněného portfolia v souladu s písmenem h) prvního pododstavce.
2. Pojišťovny nebo zajišťovny, které uplatňují vyrovnávací úpravu na portfolio pojistných nebo zajistných závazků, se nesmí vrátit k přístupu, který nezahrnuje vyrovnávací úpravu. Pokud pojišťovna nebo zajišťovna, která uplatňuje vyrovnávací úpravu, už není schopna splnit podmínky stanovené v odstavci 1, okamžitě informuje orgán dohledu a přijme potřebná opatření k opětovnému dosažení souladu s těmito podmínkami. Pokud takováto pojišťovna nebo zajišťovna není schopna opětovně dosáhnout souladu s těmito podmínkami do dvou měsíců ode dne nesouladu, pozastaví uplatňování vyrovnávací úpravy na všechny své pojistné nebo zajistné závazky a nesmí znovu uplatňovat vyrovnávací úpravu před uplynutím lhůty dalších 24 měsíců.
3. Vyrovnávací úprava nesmí být uplatněna na pojistné nebo zajistné závazky, u nichž příslušná časová struktura bezrizikových úrokových měr pro výpočet nejlepšího odhadu těchto závazků zahrnuje koeficient volatility podle článku 77d nebo přechodné opatření týkající se bezrizikových úrokových měr podle článku 308c.
Článek 77c
Výpočet vyrovnávací úpravy
1. Pro každou měnu se vyrovnávací úprava podle článku 77b vypočítá v souladu s těmito zásadami:
a)
vyrovnávací úprava se musí rovnat rozdílu:
i)
roční skutečné úrokové míry vypočítané jako jediná diskontní míra, jejíž hodnota po uplatnění na peněžní toky portfolia pojistných nebo zajistných závazků je rovna hodnotě portfolia vyčleněných aktiv v souladu s článkem 75,
ii)
roční skutečné úrokové míry vypočítané jako jediná diskontní míra, jejíž hodnota po uplatnění na peněžní toky portfolia pojistných nebo zajistných závazků je rovna hodnotě nejlepšího odhadu portfolia pojistných nebo zajistných závazků při zohlednění časové hodnoty peněz použitím základní časové struktury bezrizikových úrokových měr;
b)
vyrovnávací úprava nesmí zahrnovat základní rozpětí odrážející rizika pojišťovny nebo zajišťovny;
c)
bez ohledu na písmeno a) musí být základní rozpětí v případě nutnosti zvýšeno s cílem zajistit, aby vyrovnávací úprava pro aktiva s úvěrovou kvalitou nižší než investiční stupeň nepřekračovala vyrovnávací úpravu pro aktiva s úvěrovou kvalitou na investičním stupni a stejného trvání a třídy aktiv;
d)
využití externích úvěrových hodnocení při výpočtu vyrovnávací úpravy musí být v souladu s čl. 111 odst. 1 písm. n).
2. Pro účely odst. 1 písm. b) je základní rozpětí:
a)
rovno součtu těchto položek:
i)
úvěrového rozpětí odpovídajícího pravděpodobnosti znehodnocení aktiv,
ii)
úvěrového rozpětí odpovídajícího pravděpodobnosti ztráty v důsledku snížení kvality aktiv;
b)
v případě expozic vůči centrálním vládám členských států nebo centrálním bankám nejméně 30 % dlouhodobého průměru rozpětí nad bezrizikovou úrokovou mírou týkající se aktiv se stejnou dobou trvání, úvěrové kvality a třídy aktiv, jak je sledováno na finančních trzích;
c)
v případě aktiv jiných než expozice vůči centrálním vládám členských států nebo centrálním bankám nejméně 35 % dlouhodobého průměru rozpětí nad bezrizikovou úrokovou mírou týkající se aktiv se stejnou dobou trvání, úvěrové kvality a třídy aktiv, jak je sledováno na finančních trzích.
Pravděpodobnost znehodnocení uvedená v písm. a) bodu i) prvním pododstavci je založena na dlouhodobé statistice ztrát, která je relevantní pro aktivum ve vztahu k jeho trvání, úvěrové kvalitě a třídě aktiv.
Pokud nelze ze statistiky ztrát uvedené v druhém pododstavci vyvodit žádné spolehlivé úvěrové rozpětí, rovná se základní rozpětí podílu dlouhodobého průměru rozpětí nad bezrizikovou úrokovou mírou uvedenému v písmenech b) a c).
Článek 77d
Koeficient volatility u příslušné časové struktury bezrizikových úrokových měr
1. Členské státy mohou požadovat předchozí schválení orgánů dohledu k tomu, aby pojišťovny a zajišťovny mohly uplatnit koeficient volatility u příslušné časové struktury bezrizikových úrokových měr pro výpočet nejlepšího odhadu podle čl. 77 odst. 2.
2. Pro každou příslušnou měnu je koeficient volatility u příslušné časové struktury bezrizikových úrokových měr založen na rozpětí mezi úrokovou sazbou, jíž by bylo možno dosáhnout z aktiv zahrnutých do referenčního portfolia pro danou měnu, a sazbami příslušné základní časové struktury bezrizikových úrokových měr pro danou měnu.
Referenční portfolio pro určitou měnu musí být reprezentativní pro aktiva, která jsou denominována v dané měně a do nichž pojišťovny a zajišťovny investovaly ke krytí nejlepšího odhadu pojistných nebo zajistných závazků denominovaných v dané měně.
3. Výše koeficientu volatility u bezrizikových úrokových měr odpovídá 65 % rozpětí pro příslušnou měnu očištěného o riziko.
Rozpětí pro příslušnou měnu očištěné o riziko se vypočítá jako rozdíl mezi rozpětím uvedeným v odstavci 2 a podílem tohoto rozpětí, které je možno přiřadit realistickému hodnocení očekávaných ztrát nebo neočekávaných úvěrových nebo jiných rizik z aktiv.
Koeficient volatility se použije pouze u příslušných bezrizikových úrokových měr časové struktury, které nejsou odvozeny extrapolací v souladu s článkem 77a. Extrapolace příslušné časové struktury bezrizikových úrokových měr vychází z takto upravených bezrizikových úrokových měr.
4. Pro každou příslušnou zemi se koeficient volatility u bezrizikových úrokových měr podle odstavce 3 pro měnu dané země ještě před uplatněním 65 % faktoru zvýší o rozdíl mezi rozpětím pro příslušnou zemi očištěným o riziko a dvojnásobkem rozpětí pro příslušnou měnu očištěného o riziko, je-li tento rozdíl kladný a rozpětí pro příslušnou zemi očištěné o riziko je vyšší než 100 bazických bodů. Takto zvýšený koeficient volatility se použije při výpočtu nejlepšího odhadu pojistných nebo zajistných závazků vyplývajících z produktů prodávaných na pojistném trhu v dané zemi. Rozpětí pro příslušnou zemi očištěné o riziko se vypočte stejným způsobem jako rozpětí pro příslušnou měnu dané země očištěné o riziko, ale je založeno na referenčním portfoliu, které je reprezentativní pro aktiva, do nichž pojišťovny a zajišťovny investovaly ke krytí nejlepšího odhadu pojistných nebo zajistných závazků vyplývajících z produktů prodávaných na pojistném trhu v dané zemi a denominovaných v měně dané země.
5. Koeficient volatility nesmí být uplatněn na pojistné nebo zajistné závazky, u nichž příslušná časová struktura bezrizikových úrokových měr pro výpočet nejlepšího odhadu těchto závazků zahrnuje vyrovnávací úpravu podle článku 77b.
6. Odchylně od článku 101 nepokrývá solventnostní kapitálový požadavek riziko ztráty primárního kapitálu v důsledku změn koeficientu volatility.
Článek 77e
Technické informace získané Evropským orgánem pro pojišťovnictví a zaměstnanecké penzijní pojištění
1. EIOPA stanoví a zveřejní pro každou příslušnou měnu alespoň čtvrtletně tyto technické informace:
a)
příslušnou časovou strukturu bezrizikových úrokových měr pro výpočet nejlepšího odhadu podle čl. 77 odst. 2, bez jakékoli vyrovnávací úpravy nebo koeficientu volatility;
b)
pro každé příslušné trvání, úvěrovou kvalitu a třídu aktiv základní rozpětí pro výpočet vyrovnávací úpravy podle čl. 77c odst. 1 písm. b);
c)
pro každý příslušný vnitrostátní pojistný trh koeficient volatility u příslušné časové struktury bezrizikových úrokových měr podle čl. 77d odst. 1.
2. Za účelem zajištění jednotných podmínek pro výpočet technických rezerv a primárního kapitálu, může Komise přijmout prováděcí akty, ve kterých stanoví pro každou příslušnou měnu technické informace uvedené v odstavci 1. Tyto prováděcí akty by měly využívat uvedené informace.
Tyto prováděcí akty se přijímají poradním postupem podle čl. 301 odst. 2.
V závažných, naléhavých a řádně odůvodněných případech týkajících se dostupnosti příslušné časové struktury bezrizikových úrokových měr, přijme Komise okamžitě použitelné prováděcí akty postupem uvedeným v čl. 301 odst. 3.
3. Pokud jsou technické informace uvedené v odstavci 1 přijaty Komisí v souladu s odstavcem 2, použijí pojišťovny a zajišťovny tyto technické informace při výpočtu nejlepšího odhadu podle článku 77, vyrovnávací úpravy podle článku 77c a koeficientu volatility podle článku 77d.
U měn a vnitrostátních trhů, pro něž není v prováděcích aktech podle odstavce 2 stanoven koeficient uvedený v odst. 1 písm. c), se na příslušnou časovou strukturu bezrizikových úrokových měr pro výpočet nejlepšího odhadu neuplatní žádný koeficient volatility.
Článek 77f
Přezkum opatření týkajících se dlouhodobých záruk a opatření týkajících se akciového rizika
1. EIOPA každoročně a až do 1. ledna 2021 podává zprávu Evropskému parlamentu, Radě a Komisi o dopadu uplatňování článků 77a až 77e a článku 106, čl. 138 odst. 4 a článků 304, 308c a 308d, včetně aktů v přenesené pravomoci nebo prováděcích aktů přijatých podle nich.
Orgány dohledu během výše uvedeného období poskytují orgánu EIOPA každoročně informace o:
a)
dostupnosti dlouhodobých záruk u produktů pojištění na svých vnitrostátních trzích a chování pojišťoven a zajišťoven jako dlouhodobých investorů;
b)
počtu pojišťoven a zajišťoven, které uplatňují vyrovnávací úpravu, koeficient volatility, prodloužení nápravné lhůty podle čl. 138 odst. 4), podmodul akciového rizika založeného na trvání a přechodná opatření uvedená v článcích 308c a 308d;
c)
dopadu vyrovnávací úpravy, koeficientu volatility, mechanismu symetrické úpravy akciového kapitálového požadavku, podmodulu akciového rizika založeného na trvání a přechodných opatření uvedených v článcích 308c a 308d na finanční situaci pojišťoven a zajišťoven, a to jak na celostátní úrovni, tak anonymně pro každou pojišťovnu či zajišťovnu;
d)
vlivu vyrovnávací úpravy, koeficientu volatility, mechanismu symetrické úpravy akciového kapitálového požadavku a podmodulu akciového rizika založeného na trvání na investiční chování pojišťoven a zajišťoven a zda tím nevzniká nežádoucí kapitálová úleva;
e)
vlivu jakéhokoli prodloužení nápravné lhůty podle čl. 138 odst. 4 na úsilí pojišťoven a zajišťoven opětovně dosáhnout úrovně použitelného kapitálu kryjícího solventnostní kapitálový požadavek nebo snížit svůj rizikový profil, aby bylo zajištěno dodržování solventnostního kapitálového požadavku;
f)
pokud pojišťovny a zajišťovny uplatňují přechodná opatření uvedená v článcích 308c a 308d, zda dodržují plány postupného zavádění podle článku 308e, a jaké jsou vyhlídky na menší závislost na těchto opatřeních, včetně opatření, která přijaly, popřípadě se očekává, že přijmou, pojišťovny a zajišťovny a orgány dohledu, s přihlédnutím k regulačnímu prostředí v daném členském státě.
2. EIOPA, případně po konzultaci s ESRB a po provedení veřejných konzultací, předloží Komisi stanovisko k posouzení uplatňování článků 77a až 77e a článku 106, čl. 138 odst. 4 a článků 304, 308c a 308d, včetně aktů v přenesené pravomoci nebo prováděcích aktů přijatých podle nich. Toto posouzení se provádí ve vztahu k dostupnosti dlouhodobých záruk na pojistné produkty, chování pojišťoven a zajišťoven jako dlouhodobých investorů a obecněji ve vztahu k finanční stabilitě.
3. Na základě stanoviska předloženého orgánem EIOPA zašle Komise zprávu Evropském parlamentu a Radě nejpozději do 1. ledna 2021, popřípadě dříve, je-li to žádoucí. Zpráva se soustředí zejména na účinky na:
a)
ochranu pojistníků;
b)
fungování a stabilitu evropských pojistných trhů;
c)
na vnitřní trh, a zejména na hospodářskou soutěž a rovné podmínky na evropských pojistných trzích;
d)
rozsah, v němž životní pojišťovny pokračují ve fungování jako dlouhodobí investoři;
e)
dostupnost a cenu produktů spojených s výplatou důchodů;
f)
dostupnost a cenu konkurenčních produktů;
g)
dlouhodobé investiční strategie pojišťoven v souvislosti s produkty, na které jsou uplatňovány články 77b a 77c v poměru k těm, které jsou ve vztahu s jinými dlouhodobými zárukami;
h)
výběr spotřebitelů a informovanost spotřebitelů o riziku;
i)
stupeň diverzifikace v odvětví pojišťovnictví a v portfoliu aktiv pojišťoven a zajišťoven;
j)
finanční stabilitu.
Kromě toho zpráva bude vycházet ze zkušeností s dohledem při uplatňování článků 77a až 77e a článku 106, čl. 138 odst. 4 a článků 304, 308c a 308d, včetně aktů v přenesené pravomoci nebo prováděcích aktů přijatých podle nich.
4. Zpráva Komise je v případě potřeby doplněna vhodnými legislativními návrhy.“
24)
Článek 86 se nahrazuje tímto:
„Článek 86
Akty v přenesené pravomoci a regulační a prováděcí technické normy
1. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých stanoví:
a)
pojistněmatematické a statistické metody výpočtu nejlepšího odhadu podle čl. 77 odst. 2;
b)
metodologie, zásady a techniky pro určení příslušné časové struktury bezrizikových úrokových měr, která se použije pro výpočet nejlepšího odhadu podle čl. 77 odst. 2;
c)
okolnosti, za nichž se technické rezervy vypočítají jako celek nebo jako součet nejlepšího odhadu a rizikové přirážky, jakož i metody, které se použijí v případě, kdy se technické rezervy vypočítají jako celek podle čl. 77 odst. 4;
d)
metody a předpoklady, které se použijí při výpočtu rizikové přirážky, včetně určení výše použitelného kapitálu nezbytného na zabezpečení pojistných a zajistných závazků a kalibraci sazby nákladů na kapitál podle čl. 77 odst. 5;
e)
druhy pojištění, na jejichž základě se pojistné a zajistné závazky rozčlení pro výpočet technických rezerv podle článku 80;
f)
normy, které je třeba dodržovat pro zajištění vhodnosti, úplnosti a přesnosti údajů používaných při výpočtu technických rezerv, a specifické okolnosti, za nichž by bylo vhodné použít pro výpočet nejlepšího odhadu aproximace, včetně individuálního přístupu podle článku 82;
g)
specifikace k požadavkům uvedeným v čl. 77b odst. 1 včetně metod, předpokladů a standardních parametrů používaných při výpočtu dopadu náhlé změny rizika úmrtnosti podle čl. 77b odst. 1 písm. e);
h)
specifikace k požadavkům uvedeným v článku 77c včetně předpokladů a metod uplatňovaných při výpočtu vyrovnávací úpravy a základního rozpětí;
i)
metody a předpoklady pro výpočet koeficientu volatility podle článku 77d včetně vzorce pro výpočet rozpětí uvedeného v odstavci 2 uvedeného článku.
2. Za účelem zajištění důsledné harmonizace v souvislosti s metodami a výpočty technických rezerv vypracuje EIOPA, s výhradou článku 301b, návrh regulačních technických norem, ve kterých vymezí:
a)
metodologie, které se použijí při výpočtu úpravy dané selháním protistrany uvedené v článku 81, která má za cíl zohlednit očekávané ztráty z důvodu nesplnění závazků protistranou;
b)
případně zjednodušené metody a techniky pro výpočet technických rezerv, aby se zajistilo, že pojistněmatematické a statistické metody uvedené v písmenech a) a d) jsou úměrné povaze, rozsahu a komplexnosti rizik, která podstupují pojišťovny a zajišťovny, a to včetně kaptivních pojišťoven a zajišťoven.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s články 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.
3. Za účelem zajištění jednotných podmínek uplatňování článku 77b, vypracuje EIOPA návrh prováděcích technických norem týkajících se postupů pro schvalování uplatnění vyrovnávací úpravy podle čl. 77b odst. 1.
EIOPA uvedený návrh prováděcích technických norem předloží Komisi do 31. října 2014.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat tyto prováděcí technické normy v souladu s článkem 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.“
25)
Článek 92 se mění takto:
a)
název se nahrazuje tímto:
„Akty v přenesené pravomoci a regulační a prováděcí technické normy“
b)
odstavec 1 se nahrazuje tímto:
„1. Za účelem zajištění důsledné harmonizace v souvislosti s určováním kapitálu vypracuje EIOPA, s výhradou článku 301b, návrh regulačních technických norem, ve kterých vymezí kritéria pro schvalování doplňkového kapitálu orgány dohledu, v souladu s článkem 90.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s články 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.
1a. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých upřesní nakládání s účastmi ve smyslu čl. 212 odst. 2 třetího pododstavce ve finančních a úvěrových institucích, pokud jde o určování kapitálu.“;
c)
doplňuje se nový odstavec, který zní:
„3. Za účelem zajištění jednotných podmínek uplatňování článku 90, vypracuje EIOPA návrh prováděcích technických norem týkajících se postupů používaných při schvalování doplňkového kapitálu orgány dohledu.
EIOPA uvedený návrh prováděcích technických norem předloží Komisi do 31. října 2014.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s článkem 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.“
26)
Článek 97 se nahrazuje tímto:
„Článek 97
Akty v přenesené pravomoci a regulační technické normy
1. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých stanoví seznam položek kapitálu, a to včetně položek uvedených v článku 96, u nichž se má za to, že splňují kritéria stanovená v článku 94, jenž u každé položky kapitálu obsahuje přesný popis rysů, kterými se určilo její zařazení.
2. Za účelem zajištění důsledné harmonizace v souvislosti se zařazením kapitálu vypracuje EIOPA, s výhradou článku 301b, návrh regulačních technických norem, ve kterých vymezí metody, které použijí orgány dohledu při schvalování posouzení a zařazení položek kapitálu, na které se nevztahuje seznam uvedený v odstavci 1.
Na Komisi je přenesena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s články 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.
Komise pravidelně přezkoumává seznam uvedený v odstavci 1 a případně jej na základě tržního vývoje aktualizuje.“
27)
Článek 99 se nahrazuje tímto:
„Článek 99
Akty v přenesené pravomoci týkající se použitelnosti kapitálu
Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých stanoví:
a)
kvantitativní limity uvedené v čl. 98 odst. 1 a 2;
b)
úpravy, jež by měly být provedeny s cílem zohlednit nepřevoditelnost těch položek kapitálu, které mohou být použity pouze na krytí ztrát vzniklých u konkrétní části závazků či konkrétních rizik (účelově vázané fondy).“
28)
Vkládá se nový článek, který zní:
„Článek 109a
Harmonizované technické údaje zadávané do standardního vzorce
1. Pro účely výpočtu solventnostního kapitálového požadavku podle standardního vzorce vypracují evropské orgány dohledu prostřednictvím Společného výboru návrh prováděcích technických norem týkajících se přidělení úvěrových hodnocení externích ratingových agentur podle stupnice úvěrového hodnocení stanovené v souladu s čl. 111 odst. 1 písm. n).
Společný výbor evropských orgánů dohledu předloží tyto návrhy prováděcích technických norem Komisi do 30. června 2015.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s článkem 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.
2. Za účelem zajištění jednotných podmínek k uplatňování tohoto článku a zjednodušení výpočtu modulu tržního rizika uvedeného v čl. 105 odst. 5, zjednodušení výpočtu modulu rizika selhání protistrany uvedeného v čl. 105 odst. 6, hodnocení technik snižování rizik uvedených v čl. 101 odst. 5 a výpočtu technických rezerv vypracuje EIOPA návrh prováděcích technických norem týkajících se:
a)
seznamů regionálních vlád a místních orgánů, u kterých se s expozicemi zachází jako s expozicemi vůči centrální vládě, do jejíž pravomoci tato regionální a místní správa spadá, pokud neexistuje rozdíl v riziku mezi těmito expozicemi vzhledem ke specifickým možnostem získávání příjmů na straně regionální a místní správy a k existenci zvláštního institucionálního uspořádání, které snižuje jejich riziko selhání;
b)
akciového indexu uvedeného v čl. 106 odst. 2, v souladu s podrobnými kritérii stanovenými podle čl. 111 odst. 1 písm. c) a o);
c)
úprav, které je třeba provést v případě měn vázaných na euro v podmodulu měnového rizika uvedeného v čl. 105 odst. 5, v souladu s podrobnými kritérii pro úpravu měn vázaných na euro pro účely usnadnění výpočtu podmodulu měnového rizika stanovenými podle čl. 111 odst. 1 písm. p).
EIOPA uvedený návrh prováděcích technických norem předloží Komisi do 30. června 2015.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s článkem 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.
3. EIOPA zveřejňuje technické informace včetně informací týkajících se symetrické úpravy podle článku 106 alespoň čtvrtletně.
4. Za účelem zajištění jednotných podmínek uplatňování tohoto článku a pro účely zjednodušení výpočtu modulu zdravotního upisovacího rizika uvedeného v čl. 105 odst. 4 vypracuje EIOPA s přihlédnutím k výpočtům poskytnutým orgány dohledu příslušných členských států návrh prováděcích technických norem, ve kterých vymezí standardní odchylky od specifických vnitrostátních legislativních opatření členských států, které povolují sdílení pojistného plnění v souvislosti se zdravotním rizikem mezi pojišťovnami a zajišťovnami a které splňují kritéria v odstavci 5 a veškerá další kritéria stanovená akty v přenesené pravomoci.
EIOPA uvedený návrh prováděcích technických norem předloží Komisi do 30. června 2015.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s článkem 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.
5. Prováděcí technické normy uvedené v odstavci 4 se vztahují pouze na vnitrostátní legislativní opatření členských států, která povolují sdílení pojistného plnění v souvislosti se zdravotním rizikem mezi pojišťovnami a zajišťovnami a která splňují tato kritéria:
a)
mechanismus sdílení požadavků na pojistné plnění je transparentní a před započetím ročního období, na něž se vztahuje, je v plném rozsahu specifikován;
b)
mechanismus sdílení požadavků na pojistné plnění, počet pojišťoven, které se podílejí na systému vyrovnávání zdravotních rizik (HRES), a rizikové vlastnosti podniků podléhajících tomuto systému zajišťují všem pojišťovnám, které jsou zapojeny do systému HRES, že se díky tomuto systému významnou měrou sníží volatilita ročních ztrát činností podléhajících systému HRES, jak co se týče rizika pojistného, tak rizika technických rezerv;
c)
zdravotní pojištění hrazené v rámci systému HRES je povinné a slouží jako částečná nebo úplná alternativa zdravotního pojištění poskytovaného povinným systémem sociálního zabezpečení;
d)
v případě selhání pojišťoven zapojených do systému HRES zaručí jeden nebo více správních orgánů členských států plné uspokojení požadavků pojistníků pojišťovacího podniku podléhajícího systému HRES.
Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, v nichž stanoví další kritéria, jež mají vnitrostátní legislativní opatření splňovat, a metodiku a požadavky pro výpočet standardních odchylek uvedených v odstavci 4 tohoto článku.“
29)
Článek 111 se nahrazuje tímto:
„Článek 111
Akty v přenesené pravomoci regulační a prováděcí technické normy týkající se článků 103 až 109
1. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých stanoví:
a)
standardní vzorec v souladu s články 101 a 103 až 109;
b)
jakékoli podmoduly nutné pro přesnější krytí rizik, které spadají pod příslušné moduly rizik uvedené v článku 104, jakož i jejich pozdější aktualizace;
c)
metody, předpoklady a standardní parametry, které se kalibrují na hladinu spolehlivosti uvedenou v č. 101 odst. 3 a které se použijí pro výpočet všech modulů nebo podmodulů základního solventnostního kapitálového požadavku stanoveného v článcích 104, 105 a 304, mechanismus symetrické úpravy a odpovídající časové období, vyjádřené počtem měsíců, podle článku 106 a vhodný přístup pro začlenění metody uvedené v článku 304 do výpočtu solventnostního kapitálového požadavku podle standardního vzorce;
d)
korelační parametry, v případě potřeby včetně parametrů uvedených v příloze IV, a postupy aktualizace těchto parametrů;
e)
metody a předpoklady, které se použijí pro posuzování změn rizikového profilu dotyčné pojišťovny nebo zajišťovny a pro úpravu výpočtu solventnostního kapitálového požadavku, uplatňují-li pojišťovny a zajišťovny techniky snižování rizik;
f)
kvalitativní kritéria, která techniky uvedené v písmenu e) musí splňovat, aby se zajistilo, že se riziko skutečně převedlo na třetí stranu;
fa)
metodu a parametry, které se použijí při posuzování kapitálového požadavku k riziku selhání protistrany v případě expozice vůči způsobilým ústředním protistranám, uvedené parametry, které zajistí soulad se zacházením s těmito expozicemi v případě úvěrových institucí a finančních institucí ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodů 1 a 26 nařízení (EU) č. 575/2013;
g)
metody a parametry, které se použijí při posuzování kapitálového požadavku k operačnímu riziku uvedenému v článku 107, včetně procentního limitu uvedeného v čl. 107 odst. 3;
h)
metody a úpravy, jejichž prostřednictvím se zohlední snížený rozsah diverzifikace rizika u pojišťoven a zajišťoven v souvislosti s účelově vázanými fondy;
i)
metodu, která se použije při výpočtu úpravy o schopnost technických rezerv nebo odložené daňové povinnosti absorbovat ztrátu stanovené v článku 108;
j)
podskupinu standardních parametrů v modulech životních, neživotních a zdravotních upisovacích rizik, která se může nahradit parametry specifickými pro pojišťovny nebo zajišťovny, jak je uvedeno v čl. 104 odst. 7;
k)
standardizované metody, které pojišťovny nebo zajišťovny použijí pro výpočet parametrů specifických pro pojišťovny nebo zajišťovny uvedených v písmenu j), a jakákoli kritéria ohledně úplnosti, přesnosti a vhodnosti použitých údajů, která se musí splnit předtím, než je schválí orgány dohledu, společně s postupem, který je třeba při takovém schválení dodržet;
l)
zjednodušené výpočty stanovené pro určité podmoduly a rizikové moduly, jakož i kritéria, jejichž splnění se na pojišťovnách a zajišťovnách, včetně kaptivních pojišťoven a zajišťoven, požaduje, aby byly oprávněny využívat veškeré uvedené zjednodušené výpočty, jak je uvedeno v článku 109;
m)
přístup, který se má uplatnit u přidružených podniků ve smyslu článku 212 při výpočtu solventnostního kapitálového požadavku, zejména při výpočtu podmodulu akciového rizika podle čl. 105 odst. 5, s přihlédnutím k pravděpodobnému snížení volatility hodnoty těchto přidružených podniků vyplývající ze strategické povahy těchto investic a vlivu, který mají podniky držící účast na tyto přidružené podniky;
n)
jak používat externí úvěrová hodnocení od externích ratingových agentur při výpočtu solventnostního kapitálového požadavku podle standardního vzorce a přidělení externích úvěrových hodnocení podle stupnice úvěrového hodnocení uvedené v čl. 109a odst. 1, což musí být v souladu s používáním externích úvěrových hodnocení od externích ratingových agentur při výpočtu kapitálových požadavků pro úvěrové instituce ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 1 nařízení (EU) č. 575/2013 a finanční instituce ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 26 uvedeného nařízení;
o)
podrobná kritéria pro akciový index uvedený v čl. 109a odst. 2 písm. b);
p)
podrobná kritéria pro úpravy, které je třeba provést v případě měn vázaných na euro pro účely zjednodušení výpočtu podmodulu měnového rizika uvedeného v čl. 109a odst. 2 písm. c);
q)
podmínky pro kategorizaci regionálních vlád a místních orgánů uvedené v čl. 109a odst. 2 písm. a).
2. Za účelem zajištění jednotných podmínek uplatňování tohoto článku vypracuje EIOPA návrh prováděcích technických norem, ve kterých vymezí postupy orgánů dohledu pro schválení parametrů specifických pro pojišťovny nebo zajišťovny uvedených v odst. 1 písm. k).
EIOPA předloží uvedený návrh prováděcích technických norem Komisi do 31. října 2014.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s článkem 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.
3. Do 31. prosince 2020 provede Komise posouzení vhodnosti metod, předpokladů a standardních parametrů používaných při výpočtu solventnostního kapitálového požadavku podle standardního vzorce. Toto posouzení by mělo zejména vzít v potaz výkonnost všech tříd aktiv a finančních nástrojů, chování investorů, kteří do těchto aktiv a finančních nástrojů investovali, a vývoj mezinárodních standardů v oblasti finančních služeb. Přezkoumání některých tříd aktiv může být prioritou. Komise předloží Evropskému parlamentu a Radě zprávu, k níž případně připojí návrhy na změnu této směrnice nebo aktů v přenesené pravomoci nebo prováděcích aktů přijatých na jejím základě.
4. Za účelem zajištění důsledné harmonizace v souvislosti se solventnostním kapitálovým požadavkem vypracuje EIOPA, s výhradou článku 301b, návrh regulačních technických norem, ve kterých vymezí kvantitativní limity a kritéria použitelnosti aktiv v případech, kdy uvedená rizika nejsou v dostatečné míře pokryta podmodulem.
Na Komisi je přenesena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s články 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.
Tyto regulační technické normy se použijí na aktiva kryjící technické rezervy, s výjimkou aktiv držených ve vztahu ke smlouvám týkajícím se životního pojištění, podle nichž nesou investiční riziko pojistníci. Tyto normy přezkoumává Komise se zřetelem k vývoji u standardního vzorce a na finančních trzích.“
30)
Článek 114 se nahrazuje tímto:
„Článek 114
Akty v přenesené pravomoci a prováděcí technické normy týkající se interních modelů solventnostního kapitálového požadavku
1. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých stanoví:
a)
úpravy norem stanovených v článcích 120 až 125, které je třeba provést, s přihlédnutím k omezené oblasti působnosti částečného interního modelu;
b)
způsob úplné integrace částečného interního modelu do standardního vzorce uvedeného v čl. 113 odst. 1 písm. c) pro solventnostní kapitálový požadavek a do požadavků pro používání alternativních integračních technik.
2. Za účelem zajištění jednotných podmínek uplatňování tohoto článku vypracuje EIOPA návrh prováděcích technických norem, ve kterých stanoví postupy pro:
a)
schvalování interního modelu v souladu s článkem 112 a
b)
schvalování významných změn interního modelu a změn v koncepci změn interního modelu podle článku 115.
EIOPA předloží uvedený návrh prováděcích technických norem Komisi do 31. října 2014.
Komisi se svěřuje pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s článkem 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.“
31)
Článek 127 se nahrazuje tímto:
„Článek 127
Akty v přenesené pravomoci týkající se článků 120 až 126
Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a týkající se používání interních modelů v celé Unii v souvislosti s články 120 až 126 s cílem zlepšit posuzování rizikového profilu a řízení činnosti pojišťoven a zajišťoven.“
32)
Článek 129 se mění takto:
a)
V odst. 1 písm. d) se body i), ii) a iii) nahrazují tímto:
„i)
činí 2 500 000 EUR pro neživotní pojišťovny včetně kaptivních pojišťoven, s výjimkou případů, kdy jsou kryta všechna nebo některá rizika uvedená v jednom z odvětví 10 až 15 v části A přílohy I a kdy absolutní dolní mez činí alespoň 3 700 000 EUR;
ii)
činí 3 700 000 EUR pro životní pojišťovny, včetně kaptivních pojišťoven;
iii)
činí 3 600 000 EUR pro zajišťovny s výjimkou kaptivních zajišťoven, pro které nesmí být minimální kapitálový požadavek nižší než 1 200 000 EUR;“;
b)
v odstavci 3 se druhý pododstavec nahrazuje tímto:
„Členské státy svým orgánům dohledu umožní, aby po dobu, která končí nejpozději dne 31. prosince 2017, požadovaly od pojišťoven a zajišťoven uplatňování procentních hodnot uvedených v prvním pododstavci výhradně na jejich solventnostní kapitálový požadavek vypočtený podle kapitoly VI oddílu 4 pododdílu 2.“;
c)
v odstavci 4 se za první pododstavec vkládá nový pododstavec, který zní:
„Pro účely výpočtu limitů uvedených v odstavci 3 se po pojišťovnách nebude vyžadovat, aby vypočítávaly solventnostní kapitálový požadavek čtvrtletně.“;
d)
v odstavci 5 se první pododstavec nahrazuje tímto:
„5. Do 31. prosince 2020 předloží Komise Evropskému parlamentu a Radě zprávu o předpisech členských států a o postupech orgánů dohledu přijatých podle odstavců 1 až 4.“
33)
Článek 130 se nahrazuje tímto:
„Článek 130
Akty v přenesené pravomoci
Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých upřesní výpočet minimálního kapitálového požadavku stanoveného v článcích 128 a 129.“
34)
V článku 131 se v prvním odstavci slova „31. října 2012“ nahrazují slovy „31. prosince 2015“ a slova „31. října 2013“ slovy „31. prosince 2016“.
35)
Článek 135 se nahrazuje tímto:
„Článek 135
Akty v přenesené pravomoci a regulační technické normy týkající se kvalitativních požadavků
1. Komise může přijmout akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých upřesní kvalitativní požadavky v těchto oblastech:
a)
určení, měření, sledování a řízení rizik vyplývajících z investic vzhledem ke čl. 132 odst. 2 prvnímu pododstavci;
b)
určení, měření, sledování a řízení specifických rizik vyplývajících z investic do derivátů a aktiv uvedených v čl. 132 odst. 4 druhém pododstavci a určení míry, do jaké se použití těchto aktiv považuje za snížení rizika nebo za účinné řízení portfolia, jak je uvedeno v čl. 132 odst. 4 třetím pododstavci.
2. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých stanoví:
a)
požadavky, které musí splnit pojišťovny a zajišťovny, které přeměňují úvěry na obchodovatelné cenné papíry a jiné finanční nástroje (původci nebo sponzoři), aby pojišťovna nebo zajišťovna směla investovat do uvedených cenných papírů nebo nástrojů vydaných po 1. lednu 2011, včetně požadavků, které zajistí, aby si původce, sponzor nebo původní věřitel průběžně ponechával podstatný čistý ekonomický podíl, který činí v každém případě nejméně 5 %;
b)
kvalitativní požadavky, které musí splnit pojišťovny nebo zajišťovny, jež do těchto cenných papírů nebo nástrojů investují;
c)
upřesnění okolností, za nichž lze v případě nedodržení požadavků stanovených podle písmen a) a b) tohoto odstavce uložit přiměřený dodatečný kapitálový požadavek, aniž by tím byl dotčen čl. 101 odst. 3.
3. Za účelem zajištění důsledné harmonizace v souvislosti s odst. 2 písm. c) vypracuje EIOPA, s výhradou článku 301b, návrh regulačních technických norem, ve kterých vymezí metody pro výpočet zmíněného přiměřeného dodatečného kapitálového požadavku.
Na Komisi je přenesena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v prvním pododstavci postupem podle článků 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.“
36)
V článku 138 se odstavec 4 nahrazuje tímto:
„4. V případě výjimečných nepříznivých situací vyhlášených orgánem EIOPA, které mají dopad na pojišťovny a zajišťovny se značným podílem na trhu nebo na dotčené druhy pojištění, a případně po konzultaci s ESRB může orgán dohledu dotčeným pojišťovnám či zajišťovnám prodloužit lhůtu uvedenou v odst. 3 druhém pododstavci nejvýše o sedm let s přihlédnutím ke všem relevantním faktorům, včetně průměrné doby trvání technických rezerv.
Aniž jsou dotčeny pravomoci orgánu EIOPA podle článku 18 nařízení (EU) č. 1094/2010, pro účely tohoto odstavce EIOPA na žádost příslušného orgánu dohledu vyhlásí, že takové výjimečné nepříznivé situace nastaly. Příslušný orgán dohledu může podat takovou žádost, pokud není pravděpodobné, že pojišťovny nebo zajišťovny s významným podílem na trhu nebo s dotčenými druhy pojištění budou schopny splnit jeden z požadavků stanovených v odstavci 3. K výjimečným nepříznivým situacím dochází tehdy, kdy na finanční situaci pojišťoven či zajišťoven s významným podílem na trhu nebo na dotčené druhy pojištění má vážný či nepříznivý dopad jedna z těchto podmínek:
a)
pokles na finančních trzích, který je nepředvídaný, strmý a prudký;
b)
prostředí přetrvávajících nízkých úrokových sazeb;
c)
katastrofická událost se značným dopadem.
EIOPA ve spolupráci s příslušným orgánem dohledu pravidelně posuzuje, zda podmínky uvedené ve druhém pododstavci stále platí. EIOPA ve spolupráci s příslušným orgánem dohledu vyhlašuje, kdy výjimečná nepříznivá situace skončila.
Dotčená pojišťovna nebo zajišťovna předloží každé tři měsíce svému orgánu dohledu zprávu o pokroku, v níž jsou uvedena přijatá opatření a dosažený pokrok s cílem opětovně dosáhnout úrovně použitelného kapitálu ke krytí solventnostního kapitálového požadavku nebo snížit svůj rizikový profil k zajištění dodržování solventnostního kapitálového požadavku.
Prodloužení podle prvního pododstavce se zruší, pokud ze zprávy o pokroku vyplývá, že nenastal žádný významný pokrok v úsilí o opětovné dosažení úrovně použitelného kapitálu ke krytí solventnostního kapitálového požadavku nebo nedošlo ke snížení rizikového profilu, aby bylo zajištěno dodržování solventnostního kapitálového požadavku ode dne, kdy bylo zjištěno nedodržení solventnostního kapitálového požadavku, do dne předložení zprávy o pokroku.“
37)
Článek 143 se nahrazuje tímto:
„Článek 143
Akty v přenesené pravomoci a regulační technické normy týkající se čl. 138 odst. 4
1. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých doplní druhy výjimečných nepříznivých situací a ve kterých upřesní faktory a kritéria, k nimž má EIOPA přihlédnout při vyhlašování výjimečných nepříznivých situací a k nimž mají orgány dohledu přihlédnout při stanovování prodloužení lhůty podle čl. 138 odst. 4.
2. Za účelem zajištění důsledné harmonizace v souvislosti s čl. 138 odst. 2, čl. 139 odst. 2 a článkem 141 vypracuje EIOPA, s výhradou článku 301b, návrh regulačních technických norem, ve kterých stanoví další specifikace k ozdravnému plánu uvedenému v čl. 138 odst. 2 a k plánu financování uvedenému v čl. 139 odst. 2 a k článku 141, přičemž se patřičně snaží zamezit procyklickým účinkům.
Na Komisi je přenesena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v prvním pododstavci postupem podle článků 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.“
38)
Článek 149 se nahrazuje tímto:
„Článek 149
Změny v povaze rizik nebo závazků
Každá změna, kterou pojišťovna zamýšlí provést v informacích uvedených v článku 147, podléhá postupu stanovenému v článcích 147 a 148.“
39)
Článek 155 se mění takto:
a)
v odstavci 3 se za prvním pododstavcem vkládá nový pododstavec, který zní:
„Kromě toho mohou orgány dohledu domovského či hostitelského členského státu postoupit záležitost orgánu EIOPA a požádat jej o pomoc v souladu s článkem 19 nařízení (EU) č. 1094/2010. V takovém případě může orgán EIOPA postupovat v souladu s pravomocemi, které mu byly svěřeny uvedeným článkem.“;
b)
odstavec 9 se nahrazuje tímto:
„9. Členské státy vyrozumí Komisi a EIOPA o počtech a typech případů, které byly odmítnuty podle článků 146 a 148 nebo v nichž byla přijata opatření podle odstavců 3 a 4 tohoto článku.“
40)
V čl. 158 odst. 2 se za prvním pododstavcem vkládá nový pododstavec, který zní:
„Vedle toho mohou orgány dohledu domovského či hostitelského členského státu postoupit záležitost orgánu EIOPA a požádat jej o pomoc v souladu s článkem 19 nařízení (EU) č. 1094/2010. V takovém případě může orgán EIOPA postupovat v souladu s pravomocemi, které mu byly svěřeny uvedeným článkem.“
41)
Článek 159 se nahrazuje tímto:
„Článek 159
Statistické informace o přeshraničních činnostech
Každá pojišťovna musí orgánu dohledu svého domovského členského státu sdělit výši pojistného, nákladů na pojistná plnění a provizí, nesnížené o zajištění, a to zvlášť podle operací prováděných v rámci práva usazování a operací prováděných v rámci volného pohybu služeb, podle jednotlivých členských států a takto:
a)
u neživotního pojištění, podle druhu pojištění, v souladu s příslušným aktem v přenesené pravomoci;
b)
u životního pojištění, podle druhu pojištění, v souladu s příslušným aktem v přenesené pravomoci.
V případě odvětví 10 v části A přílohy I, s vyloučením odpovědnosti dopravce, informuje dotyčná pojišťovna rovněž uvedený orgán dohledu o četnosti pojistných plnění a průměrné výši nákladů na pojistná plnění.
Orgány dohledu domovského členského státu sdělí údaje uvedené v prvním a druhém pododstavci v přiměřené lhůtě a v souhrnné formě orgánům dohledu každého dotyčného členského státu, který o to požádá.“
42)
Článek 172 se nahrazuje tímto:
„Článek 172
Rovnocennost ve vztahu k zajišťovnám
1. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých upřesní kritéria pro posouzení, zda je solventnostní režim třetí země uplatňovaný na zajišťovací činnosti pojišťoven nebo zajišťoven se sídlem v uvedené třetí zemi rovnocenný se solventnostním režimem, který stanoví hlava I.
2. Splní-li určitá třetí země kritéria přijatá v souladu s odstavcem 1, může Komise s pomocí orgánu EIOPA v souladu s čl. 33 odst. 2 nařízení (EU) č. 1094/2010 přijmout akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, jimiž určí, že solventnostní režim třetí země uplatňovaný na zajišťovací činnosti pojišťoven nebo zajišťoven se sídlem v uvedené třetí zemi je rovnocenný se solventnostním režimem, který stanoví hlava I této směrnice.
Tyto akty v přenesené pravomoci podléhají pravidelnému přezkumu s cílem zohlednit veškeré významné změny v režimu dohledu uvedeném v hlavě I a v režimu dohledu v této třetí zemi.
EIOPA na svých internetových stránkách zveřejní a aktualizuje seznam všech třetích zemí uvedených v prvním pododstavci.
3. Pokud se podle odstavce 2 považuje solventnostní režim třetí země za rovnocenný režimu stanovenému touto směrnicí, se zajistnými smlouvami uzavřenými s pojišťovnami nebo zajišťovnami, které mají sídlo v uvedené třetí zemi, se musí nakládat stejně jako se zajistnými smlouvami uzavřenými s pojišťovnou nebo zajišťovnou, která je povolena podle této směrnice.
4. Odchylně od odstavce 2, a i když kritéria přijatá v souladu s odstavcem 1 nebyla splněna, může Komise na omezené období s pomocí orgánu EIOPA v souladu s čl. 33 odst. 2 nařízení (EU) č. 1094/2010 přijmout akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, jimiž určí, že solventnostní režim třetí země uplatňovaný na zajišťovací činnosti pojišťoven nebo zajišťoven se sídlem v uvedené třetí zemi je dočasně rovnocenný se solventnostním režimem, který stanoví hlava I, v případě, že tato třetí země splňuje alespoň následující kritéria:
a)
dala Unii závazek týkající se přijetí a uplatňování solventnostního režimu, který bude možno vyhodnotit v souladu s odstavcem 2 jako rovnocenný, a to do konce tohoto omezeného období, a k účasti v procesu posuzování rovnocennosti;
b)
za účelem splnění závazku uvedeného v písmenu a) vypracovala pracovní program;
c)
na splnění závazku uvedeného v písmenu a) přidělila dostatečný objem prostředků;
d)
uplatňuje solventnostní režim vycházející z rizik a stanoví kvantitativní a kvalitativní solventnostní požadavky a požadavky na oznamování orgánům dohledu a transparentnost;
e)
má písemnou dohodu o spolupráci a výměně důvěrných informací pro účely dohledu s orgánem EIOPA a orgány dohledu;
f)
má nezávislý systém dohledu a
g)
zavedla povinnost zachovávat profesní tajemství pro všechny osoby jednající jménem jejích orgánů dohledu, zejména co se týče výměny informací s orgánem EIOPA a s orgány dohledu.
Veškeré akty v přenesené pravomoci o dočasné rovnocennosti zohledňují v souladu s čl. 177 odst. 2 zprávy Komise. Tyto akty v přenesené pravomoci jsou předmětem pravidelného přezkumu prováděného na základě zpráv o pokroku vypracovávaných příslušnou třetí zemí, které se předkládají Komisi a jež Komise posuzuje jednou ročně. Při posuzování těchto zpráv o pokroku je Komisi nápomocen orgán EIOPA.
EIOPA na svých internetových stránkách zveřejní a aktualizuje seznam všech třetích zemí uvedených v prvním pododstavci.
Komise může přijmout akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých upřesní podmínky stanovené v prvním pododstavci.
5. Omezené období uvedené v prvním pododstavci odstavce 4 skončí dne 31. prosince 2020 nebo ke dni, k němuž je režim dohledu třetí země v souladu s odstavcem 2 považován za rovnocenný s režimem dohledu, který stanoví hlava I, přičemž se použije datum, které je dřívější.
Toto období může být prodlouženo nejvýše o jeden rok, je-li to nezbytné k tomu, aby EIOPA a Komise provedly posouzení rovnocennosti pro účely odstavce 2.
6. Se zajistnými smlouvami uzavřenými s pojišťovnami či zajišťovnami se sídlem ve třetí zemi, jejichž režim dohledu je považován za dočasně rovnocenný v souladu s odstavcem 4, se zachází stejně jako se smlouvami podle odstavce 3. Článek 173 se vztahuje rovněž na zajišťovny se sídlem ve třetí zemi, jejichž režim dohledu je považován za dočasně rovnocenný v souladu s odstavcem 4.“
43)
Článek 176 se nahrazuje tímto:
„Článek 176
Informace od členských států Komisi a orgánu EIOPA
Orgány dohledu členských států uvědomí Komisi, EIOPA a orgány dohledu ostatních členských států o každém povolení přímého nebo nepřímého dceřiného podniku, jejichž jeden či více mateřských podniků se řídí právem třetí země.
Uvedené informace musí rovněž obsahovat údaje o struktuře dotčené skupiny.
Kdykoli pojišťovna nebo zajišťovna řídící se právem třetí země získá účast v pojišťovně nebo zajišťovně, jíž bylo vydáno povolení v Unii, na jejímž základě se tato pojišťovna nebo zajišťovna stává dceřiným podnikem uvedené pojišťovny nebo zajišťovny ze třetí země, orgány dohledu domovského členského státu uvědomí Komisi, orgán EIOPA a orgány dohledu ostatních členských států.“
44)
V článku 177 se odstavec 1 nahrazuje tímto:
„1. Členské státy informují Komisi a orgán EIOPA o jakýchkoliv obecných obtížích, se kterými se setkají jejich pojišťovny nebo zajišťovny při usazování nebo působení v třetí zemi nebo při provozování svých činností v třetí zemi.“
45)
V článku 210 se odstavec 2 nahrazuje tímto:
„2. Komise může přijmout akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých upřesní ustanovení uvedená v odstavci 1 tohoto článku s ohledem na sledování, řízení a kontrolu rizik vyplývajících z činností finitního zajištění.“
46)
V článku 211 se odstavce 2 a 3 nahrazují tímto:
„2. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých upřesní následující kritéria pro dohled:
a)
rozsah povolení;
b)
povinné podmínky, které musí být začleněny do všech vydaných smluv;
c)
požadavky způsobilosti a bezúhonnosti podle článku 42 na osoby provozující zvláštní účelovou jednotku;
d)
požadavky způsobilosti a bezúhonnosti na akcionáře nebo členy mající kvalifikovanou účast ve zvláštní účelové jednotce;
e)
řádné správní a účetní postupy, přiměřené mechanismy vnitřní kontroly a požadavky na řízení rizik;
f)
požadavky na informace týkající se účetnictví, obezřetnosti a statistiky;
g)
požadavky solventnosti.
2a. V zájmu zajištění jednotných podmínek pro uplatňování odstavců 1 a 2 tohoto článku vypracuje EIOPA návrh prováděcích technických norem, ve kterých vymezí postupy pro povolení udělovaná orgány dohledu pro zvláštní účelové jednotky a formáty a šablony používané pro účely odst. 2 písm. f).
EIOPA uvedený návrh prováděcích technických norem předloží Komisi do 31. října 2014.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s článkem 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.
2b. V zájmu zajištění jednotných podmínek k uplatňování odstavců 1 a 2 tohoto článku může EIOPA vypracovat návrh prováděcích technických norem, ve kterých vymezí postupy v rámci spolupráce a výměny informací mezi orgány dohledu v případě, že zvláštní účelová jednotka, která přebírá riziko od pojišťovny či zajišťovny, je usazena v členském státu, v němž není pojišťovna či zajišťovna povolena.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s článkem 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.
3. Zvláštní účelové jednotky povolené před 31. prosincem 2015 se řídí právem členského státu, který tyto jednotky povolil. Na jakoukoli novou činnost této jednotky zahájenou po uvedeném dni se nicméně použijí odstavce 1, 2 a 2a.“
47)
V čl. 212 odst. 1 se písmeno e) nahrazuje tímto:
„e)
'kolegiem orgánů dohledu' stálá, avšak flexibilní struktura pro spolupráci, koordinaci a usnadnění rozhodování v rámci dohledu nad určitou skupinou;“.
48)
Článek 216 se mění takto:
a)
v odstavci 1 se doplňují nové pododstavce, které znějí:
„V takovém případě orgán dohledu zdůvodní své rozhodnutí jak orgánu dohledu nad skupinou, tak poslednímu mateřskému podniku na úrovni Unie. Orgán dohledu nad skupinou o tom vyrozumí kolegium orgánů dohledu v souladu s článkem 248 odst. 1 písm. a).
Články 218 až 258 se použijí obdobně, s výhradou odstavců 2 až 6 tohoto článku.“
b)
v odstavci 4 se třetí pododstavec nahrazuje tímto:
„Orgán dohledu zdůvodní taková rozhodnutí jak podniku, tak orgánu dohledu nad skupinou. Orgán dohledu nad skupinou o tom vyrozumí kolegium orgánů dohledu v souladu s článkem 248 odst. 1 písm. a).“;
c)
odstavec 7 se nahrazuje tímto:
„7. Komise může přijmout akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých upřesní okolnosti, za kterých lze učinit rozhodnutí uvedené v odstavci 1 tohoto článku.“
49)
Článek 217 se mění takto:
a)
v odstavci 1 se doplňuje nový pododstavec, který zní:
„V takovém případě orgány dohledu zdůvodní svou dohodu jak orgánu dohledu nad skupinou, tak poslednímu mateřskému podniku na úrovni Unie. Orgán dohledu nad skupinou o tom vyrozumí kolegium orgánů dohledu v souladu s článkem 248 odst. 1 písm. a).“;
b)
odstavec 3 se nahrazuje tímto:
„3. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých upřesní okolnosti, za kterých lze učinit rozhodnutí uvedené v odstavci 1 tohoto článku.“
50)
Článek 227 se nahrazuje tímto:
„Článek 227
Rovnocennost týkající se souvisejících pojišťoven a zajišťoven ze třetích zemí
1. Při výpočtu skupinové solventnosti pojišťovny nebo zajišťovny, která drží účast v pojišťovně nebo zajišťovně ze třetí země v souladu s článkem 233, je výhradně pro účely tohoto výpočtu tato pojišťovna nebo zajišťovna ze třetí země posuzována jako přidružená pojišťovna nebo zajišťovna.
Pokud však ve třetí zemi, ve které má tento podnik sídlo, podnik podléhá povolení a solventnostnímu režimu, který je přinejmenším rovnocenný solventnostnímu režimu stanovenému v hlavě I kapitole VI, mohou členské státy stanovit, že se při výpočtu solventnosti tohoto podniku zohlední solventnostní kapitálový požadavek a použitelný kapitál, které odpovídají požadavkům stanoveným dotčenou třetí zemí.
2. V případech, kdy nebyl v souladu s odstavcem 4 nebo 5 tohoto článku přijat žádný akt v přenesené pravomoci, na žádost podniku držícího účast nebo z vlastního podnětu ověří orgán dohledu nad skupinou, zda solventnostní režim uplatňovaný třetí zemí je přinejmenším rovnocenný. EIOPA napomáhá orgánu dohledu nad skupinou v souladu s čl. 33 odst. 2 nařízení (EU) č. 1094/2010.
Orgán dohledu nad skupinou s pomocí orgánu EIOPA rozhodne o rovnocennosti režimů teprve po konzultaci s ostatními příslušnými orgány dohledu. Toto rozhodnutí je učiněno ve shodě s kritérii přijatými podle odstavce 3. Orgán dohledu nad skupinou nesmí přijmout ve vztahu k třetí zemi žádné rozhodnutí, které by bylo v rozporu s některým z dřívějších rozhodnutí přijatých ve vztahu k této třetí zemi, ledaže by bylo nezbytné zohlednit významné změny režimu dohledu stanoveného v hlavě I kapitole VI a režimu dohledu uplatňovaného v třetí zemi.
Pokud orgány dohledu nesouhlasí s rozhodnutím přijatým v souladu s druhým pododstavcem, mohou do tří měsíců po oznámení tohoto rozhodnutí orgánem dohledu nad skupinou postoupit záležitost orgánu EIOPA a požádat jej o pomoc v souladu s článkem 19 nařízení (EU) č. 1094/2010. V takovém případě může orgán EIOPA postupovat v souladu s pravomocemi, které mu byly svěřeny uvedeným článkem.
3. Komise může přijmout akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých upřesní kritéria pro posouzení, zda je solventnostní režim třetí země rovnocenný s solventnostním režimem, který stanoví hlava I kapitola VI.
4. Splní-li určitá třetí země kritéria přijatá v souladu s odstavcem 3, může Komise s pomocí orgánu EIOPA v souladu s čl. 33 odst. 2 nařízení (EU) č. 1094/2010 přijmout akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, jimiž určí, že režim dohledu třetí země je rovnocenný s režimem, který stanoví hlava I kapitola VI.
Tyto akty v přenesené pravomoci podléhají pravidelnému přezkumu, aby tak byly zohledněny veškeré změny režimu dohledu stanoveného v hlavě I kapitole VI a režimu dohledu uplatňovaného třetí zemí.
EIOPA na svých internetových stránkách zveřejní a aktualizuje seznam všech třetích zemí uvedených v prvním pododstavci.
5. Odchylně od odstavce 4 a i když nebyla splněna kritéria přijatá v souladu s odstavcem 3, může Komise na období uvedené v odstavci 6 s pomocí orgánu EIOPA v souladu s čl. 33 odst. 2 nařízení (EU) č. 1094/2010 přijmout akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, jimiž určí, že solventnostní režim třetí země uplatňovaný na podniky se sídlem v dané třetí zemi je dočasně rovnocenný s režimem, který stanoví hlava I kapitola VI, pokud:
a)
lze prokázat, že solventnostní režim, který je možno vyhodnotit v souladu s odstavcem 4 jako rovnocenný, je v třetí zemi právě uplatňován nebo může být touto zemí přijat a uplatňován;
b)
třetí země uplatňuje solventnostní režim vycházející z rizik a stanoví kvantitativní a kvalitativní solventnostní požadavky a požadavky na oznamování orgánům dohledu a transparentnost;
c)
právo třetí země v zásadě umožňuje spolupráci a výměnu důvěrných informací pro účely dohledu s orgánem EIOPA a orgány dohledu;
d)
třetí země má nezávislý systém dohledu a
e)
třetí země zavedla pro všechny osoby jednající jménem orgánů dohledu povinnost zachovávat profesní tajemství.
EIOPA na svých internetových stránkách zveřejní a aktualizuje seznam všech třetích zemí uvedených v prvním pododstavci.
6. První období prozatímní rovnocennosti uvedené v odstavci 5 trvá 10 let, pokud před koncem tohoto období nedojde:
a)
ke zrušení uvedeného aktu v přenesené pravomoci nebo
b)
k přijetí aktu v přenesené pravomoci v souladu s odstavcem 4, podle něhož je režim dohledu dané třetí země považován za rovnocenný s režimem, který stanoví hlava I kapitola VI.
Platnost prozatímní rovnocennosti se prodlužuje o dalších 10 let, pokud jsou i nadále splněna kritéria uvedená v odstavci 5. Komise přijme každý takový akt v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a a s pomocí orgánu EIOPA v souladu s čl. 33 odst. 2 nařízení (EU) č. 1094/2010.
Veškeré akty v přenesené pravomoci určující prozatímní rovnocennost berou v souladu s čl. 177 odst. 2 v úvahu zprávy Komise. Komise tyto akty v přenesené pravomoci pravidelně přezkoumává. Při posuzování těchto rozhodnutí je Komisi nápomocen orgán EIOPA. Komise informuje Parlament o každém přezkumu, k němuž dojde, a podává Evropskému parlamentu zprávu o jeho závěrech.
7. Je-li v souladu s odstavcem 5 přijat akt v přenesené pravomoci určující, že režim dohledu třetí země je prozatímně rovnocenný, je tato třetí země považována pro účely odst. 1 druhého pododstavce za rovnocennou.“
51)
Článek 231 se nahrazuje tímto:
„Článek 231
Skupinový interní model
1. Podá-li pojišťovna nebo zajišťovna a její přidružené podniky nebo přidružené podniky pojišťovací holdingové společnosti společně žádost o povolení výpočtu konsolidovaného skupinového solventnostního kapitálového požadavku a solventnostního kapitálového požadavku pojišťoven a zajišťoven ve skupině na základě interního modelu, příslušné orgány dohledu společně rozhodnou, zda toto povolení udělí, a v případě potřeby určí podmínky, kterým toto povolení podléhá.
Žádost uvedená v prvním pododstavci bude podána u orgánu dohledu nad skupinou.
Orgán dohledu nad skupinou o tom informuje ostatní členy kolegia orgánů dohledu a neprodleně jim předá žádost obsahující všechny náležitosti.
2. Příslušné orgány dohledu podniknou vše, co je v jejich pravomoci, aby přijaly společné rozhodnutí o této žádosti do šesti měsíců ode dne, kdy orgán dohledu nad skupinou obdržel žádost obsahující všechny náležitosti.
3. Pokud během šestiměsíční lhůty uvedené v odstavci 2 postoupí kterýkoliv příslušný orgán dohledu záležitost orgánu EIOPA v souladu s článkem 19 nařízení (EU) č. 1094/2010, odloží orgán dohledu nad skupinou své rozhodnutí a vyčká na rozhodnutí, které orgán EIOPA případně přijme v souladu s čl. 19 odst. 3 uvedeného nařízení, a přijme své rozhodnutí v souladu s rozhodnutím orgánu EIOPA. Toto rozhodnutí je uznáno jako směrodatné a uplatňováno příslušnými orgány dohledu.
EIOPA přijme své rozhodnutí do jednoho měsíce. Záležitost nelze orgánu EIOPA postoupit po skončení šestiměsíčního období nebo po přijetí společného rozhodnutí.
Je-li rozhodnutí navržené odbornou skupinou v souladu s čl. 41 odst. 2 a 3 a čl. 44 odst. 1 a 3 nařízení (EU) č. 1094/2010 zamítnuto, přijme konečné rozhodnutí orgán dohledu nad skupinou. Toto rozhodnutí je uznáno jako směrodatné a uplatňováno příslušnými orgány dohledu. Šestiměsíční období se považuje za lhůtu pro smírné urovnání sporu ve smyslu čl. 19 odst. 2 uvedeného nařízení.
4. EIOPA může vypracovat návrh prováděcích technických norem za účelem snazšího přijímání společných rozhodnutí, které zajistí jednotné podmínky uplatňování postupu společného rozhodování uvedeného v odstavci 2, pokud jde o žádosti o povolení uvedené v odstavci 1.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s článkem 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.
5. Dosáhnou-li dotyčné orgány dohledu společného rozhodnutí podle odstavce 2, předá orgán dohledu nad skupinou žadateli dokument obsahující řádné odůvodnění.
6. Není-li společné rozhodnutí přijato do šesti měsíců ode dne, kdy byla doručena žádost skupiny obsahující všechny náležitosti, rozhodne orgán dohledu nad skupinou o této žádosti samostatně.
Orgán dohledu nad skupinou náležitě zohlední veškeré názory a výhrady ostatních příslušných orgánů dohledu vyjádřené během uvedeného šestiměsíčního období.
Orgán dohledu nad skupinou předá žadateli a ostatním příslušným orgánům dohledu dokument obsahující řádné odůvodnění.
Toto rozhodnutí je uznáno jako směrodatné a uplatňováno příslušnými orgány dohledu.
7. Pokud kterýkoli z příslušných orgánů dohledu usoudí, že rizikový profil pojišťovny nebo zajišťovny pod jeho dohledem se podstatně odchyluje od předpokladů interního modelu schváleného skupinou, a pokud tento podnik dostatečně nezohlednil připomínky orgánu dohledu, může tento orgán dohledu v souladu s článkem 37 uložit navýšení kapitálového požadavku k solventnostnímu kapitálovému požadavku této pojišťovny nebo zajišťovny stanovenému na základě interního modelu.
Ve výjimečných případech, kdy by takové navýšení kapitálového požadavku nebylo přiměřené, může orgán dohledu požadovat, aby dotčený podnik vypočítal svůj solventnostní kapitálový požadavek na základě standardního vzorce uvedeného v hlavě I kapitole VI oddílu 4 pododdílech 1 a 2. V souladu s čl. 37 odst. 1 písm. a) a c) může orgán dohledu uložit navýšení kapitálového požadavku k solventnostnímu kapitálovému požadavku dané pojišťovny nebo zajišťovny stanovenému na základě standardního vzorce.
Orgán dohledu zdůvodní jakékoliv takové rozhodnutí uvedené v prvním a druhém pododstavci jak pojišťovně nebo zajišťovně, tak ostatním členům kolegia orgánů dohledu.
EIOPA může vydat pokyny k zajištění jednotného a souvislého uplatňování tohoto odstavce.“
52)
V čl. 232 prvním pododstavci se návětí nahrazuje tímto:
„Při určování, zda konsolidovaný skupinový solventnostní kapitálový požadavek odpovídajícím způsobem zohledňuje rizikový profil skupiny, věnuje orgán dohledu nad skupinou zvláštní pozornost veškerým případům, v nichž mohou nastat okolnosti uvedené v čl. 37 odst. 1 písm. a) až d), zejména pokud:“.
53)
V článku 232 se třetí pododstavec nahrazuje tímto:
„Ustanovení čl. 37 odst. 1 až 5, akty v přenesené pravomoci a prováděcí technické normy přijaté podle čl. 37 odst. 6, 7 a 8 se použijí obdobně.“
54)
V čl. 233 odst. 6 se třetí pododstavec nahrazuje tímto:
„Ustanovení čl. 37 odst. 1 až 5, akty v přenesené pravomoci a prováděcí technické normy přijaté podle čl. 37 odst. 6, 7 a 8 se použijí obdobně.“
55)
Článek 234 se nahrazuje tímto:
„Článek 234
Akty v přenesené pravomoci týkající se článků 220 až 229 a 230 až 233
Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých upřesní technické zásady a metody uvedené v článcích 220 až 229 a uplatňování článků 230 až 233, v nichž se odrazí ekonomický charakter specifických právních struktur.“
56)
Článek 237 se nahrazuje tímto:
„Článek 237
Dceřiné podniky pojišťovny nebo zajišťovny: rozhodnutí o žádosti
1. V případě, že je podána žádost, aby se na pojišťovnu nebo zajišťovnu vztahovala pravidla stanovená v článcích 238 a 239, příslušné orgány dohledu rozhodnou po společné spolupráci v rámci kolegia orgánů dohledu, zda požadované povolení udělí, a v případě potřeby stanoví podmínky, kterým bude povolení podléhat.
Žádost uvedená v prvním pododstavci se podává pouze orgánu dohledu, který povolil dceřiný podnik. Tento orgán dohledu informuje ostatní členy kolegia orgánů dohledu a předá jim neprodleně žádost obsahující všechny náležitosti.
2. Příslušné orgány dohledu učiní vše, co je v jejich pravomoci, aby přijaly společné rozhodnutí o této žádosti do tří měsíců ode dne, kdy všechny orgány dohledu v kolegiu orgánů dohledu obdrží žádost obsahující všechny náležitosti.
3. Pokud během tříměsíční lhůty uvedené v odstavci 2 postoupí kterýkoliv příslušný orgán dohledu záležitost orgánu EIOPA v souladu s článkem 19 nařízení (EU) č. 1094/2010, odloží orgán dohledu nad skupinou své rozhodnutí a vyčká na rozhodnutí, které EIOPA případně přijme v souladu s čl. 19 odst. 3 uvedeného nařízení, a přijme své rozhodnutí v souladu s rozhodnutím orgánu EIOPA. Toto rozhodnutí je uznáno jako směrodatné a uplatňováno příslušnými orgány dohledu.
EIOPA přijme své rozhodnutí do jednoho měsíce. Záležitost nelze orgánu EIOPA postoupit po skončení tříměsíčního období nebo po dosažení společného rozhodnutí.
Je-li rozhodnutí navržené odbornou skupinou v souladu s čl. 41 odst. 2 a 3 a čl. 44 odst. 1 a 3 nařízení (EU) č. 1094/2010 zamítnuto, přijme konečné rozhodnutí orgán dohledu nad skupinou. Toto rozhodnutí je uznáno jako směrodatné a uplatňováno příslušnými orgány dohledu. Tříměsíční období se považuje za lhůtu pro smírné urovnání sporu ve smyslu čl. 19 odst. 2 uvedeného nařízení.
4. EIOPA může vypracovat návrh prováděcích technických norem, které v zájmu snazšího přijímání společných rozhodnutí zajistí jednotné podmínky uplatňování postupu společného rozhodování uvedeného v odstavci 2, pokud jde o žádosti o povolení uvedené v odstavci 1.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s článkem 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.
5. Dosáhnou-li příslušné orgány dohledu společného rozhodnutí podle odstavce 2, orgán dohledu, který povolil dceřiný podnik, předá žadateli rozhodnutí, které obsahuje řádné odůvodnění. Společné rozhodnutí se považuje za směrodatné a je příslušnými orgány dohledu uplatňováno.
6. Nepřijmou-li příslušné orgány dohledu společné rozhodnutí v tříměsíční lhůtě stanovené v odstavci 2, orgán dohledu nad skupinou rozhodne o této žádosti samostatně.
Během uvedeného období orgán dohledu nad skupinou náležitě zohlední:
a)
veškeré názory a výhrady příslušných orgánů dohledu;
b)
veškeré výhrady ostatních orgánů dohledu v kolegiu orgánů dohledu.
Rozhodnutí se řádně odůvodní a obsahuje vysvětlení všech podstatných odchylek od výhrad ostatních příslušných orgánů dohledu. Orgán dohledu nad skupinou předává kopii rozhodnutí žadateli a ostatním příslušným orgánům dohledu. Rozhodnutí se považuje za směrodatné a je příslušnými orgány dohledu uplatňováno.“
57)
V článku 238 se odstavec 4 nahrazuje tímto:
„4. Kolegium orgánů dohledu učiní vše, co je v jeho pravomoci, aby bylo dosaženo dohody o návrhu orgánu dohledu, který povolil dceřiný podnik, nebo o jiných možných opatřeních.
Tato dohoda je považována za směrodatnou a je příslušnými orgány dohledu uplatňována.“
58)
Ustanovení čl. 238 odst. 5 se nahrazuje tímto:
„5. Nedojde-li ke shodě mezi orgánem dohledu a orgánem dohledu nad skupinou, může kterýkoliv orgán dohledu do jednoho měsíce od předložení návrhu orgánem dohledu postoupit záležitost orgánu EIOPA a požádat jej o pomoc v souladu s článkem 19 nařízení (EU) č. 1094/2010. V takovém případě může orgán EIOPA postupovat v souladu s pravomocemi, které mu byly svěřeny daným článkem, a přijme rozhodnutí do jednoho měsíce ode dne, kdy mu byla záležitost postoupena. Toto měsíční období se považuje za lhůtu pro smírné urovnání sporu ve smyslu čl. 19 odst. 2 uvedeného nařízení. Záležitost nelze orgánu EIOPA postoupit po uplynutí měsíční lhůty uvedené v tomto pododstavci nebo bylo-li v kolegiu dosaženo dohody v souladu s odstavcem 4 tohoto článku.
Orgán dohledu, který povolil tento dceřiný podnik, odloží své rozhodnutí a vyčká na rozhodnutí, které EIOPA případně přijme v souladu s článkem 19 uvedeného nařízení, a přijme své rozhodnutí v souladu s rozhodnutím orgánu EIOPA.
Toto rozhodnutí je uznáno jako směrodatné a uplatňováno příslušnými orgány dohledu.
V rozhodnutí se uvedou úplné důvody, o něž se rozhodnutí opírá.
Orgán dohledu oznamuje rozhodnutí dceřinému podniku a kolegiu orgánů dohledu.“
59)
V článku 239 se vkládá nový odstavec, který zní:
„4. Orgán dohledu nebo orgán dohledu nad skupinou může záležitost postoupit orgánu EIOPA a požádat jej o pomoc v souladu s článkem 19 nařízení (EU) č. 1094/2010 pokud mezi nimi nedojde ke shodě ohledně:
a)
schválení ozdravného plánu, včetně prodloužení nápravné lhůty, do čtyřměsíčního období uvedeného v odstavci 1 nebo
b)
schválení navrhovaných opatření do konce měsíčního období uvedeného v odstavci 2.
V takových případech může orgán EIOPA postupovat v souladu s pravomocemi, které mu byly svěřeny daným článkem, a přijme rozhodnutí do jednoho měsíce ode dne, kdy mu byla záležitost postoupena.
Záležitost nelze orgánu EIOPA postoupit:
a)
po uplynutí čtyřměsíčního nebo měsíčního období uvedeného v prvním pododstavci;
b)
bylo-li v kolegiu dosaženo dohody v souladu s odst. 1 druhým pododstavcem nebo odst. 2 druhým pododstavcem;
c)
v případě mimořádných situací uvedených v odstavci 2.
Toto čtyřměsíční nebo měsíční období se považuje za lhůtu pro smírné urovnání sporu ve smyslu čl. 19 odst. 2 uvedeného nařízení.
Orgán dohledu, který povolil tento dceřiný podnik, odloží své rozhodnutí a vyčká na rozhodnutí, které orgán EIOPA případně přijme v souladu s čl. 19 odst. 3 uvedeného nařízení, a přijme své konečné rozhodnutí v souladu s rozhodnutím orgánu EIOPA. Toto rozhodnutí je uznáno jako směrodatné a uplatňováno příslušnými orgány dohledu.
V rozhodnutí se uvedou úplné důvody, o něž se rozhodnutí opírá.
Orgán dohledu oznamuje rozhodnutí dceřinému podniku a kolegiu orgánů dohledu.“
60)
Článek 241 se nahrazuje tímto:
„Článek 241
Dceřiné podniky pojišťovny nebo zajišťovny: akty v přenesené pravomoci
Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých upřesní:
a)
kritéria pro posuzování, zda jsou splněny podmínky stanovené v článku 236;
b)
kritéria pro posuzování, jaká situace je považována za mimořádnou podle čl. 239 odst. 2;
c)
postupy, které použijí orgány dohledu při výměně informací a výkonu svých práv a povinností v souladu s články 237 až 240.“
61)
V článku 242 se odstavec 1 nahrazuje tímto:
„1. Do 31. prosince 2017 Komise posoudí uplatňování hlavy III, přičemž se zaměří na spolupráci orgánů dohledu v rámci kolegia orgánů dohledu, na fungování tohoto kolegia a na postupy pro dohled týkající se navyšování kapitálového požadavku, a předloží Evropskému parlamentu a Radě zprávu, k níž případně připojí návrhy na změnu této směrnice.“
62)
V čl. 242 odst. 2 se slova „31. října 2015“ nahrazují slovy „31. prosince 2018“.
63)
V článku 244 se odstavec 4 se nahrazuje tímto:
„4. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, pokud jde o definice závažné koncentrace rizik pro účely odstavců 2 a 3 tohoto článku.
5. Za účelem zajištění důsledné harmonizace v souvislosti s dohledem nad koncentrací rizik vypracuje EIOPA, s výhradou článku 301b, návrh regulačních technických norem, ve kterých vymezí, jakým způsobem se pro účely odstavce 3 určuje závažná koncentrace rizik a jakým způsobem se stanovují přiměřené limity.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v prvním pododstavci postupem podle článků 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.
6. Za účelem zajištění jednotných podmínek uplatňování tohoto článku vypracuje EIOPA návrh prováděcích technických norem, ve kterých vymezí formuláře a šablony, které se budou používat pro účely odstavce 2 k hlášení těchto koncentrací rizik.
EIOPA uvedený návrh prováděcích technických norem předloží do 30. září 2015 Komisi.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v prvním pododstavci postupem podle článku 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.“
64)
V článku 245 se odstavec 4 nahrazuje tímto:
„4. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, pokud jde o definice významných transakcí uvnitř skupiny pro účely odstavců 2 a 3 tohoto článku.
5. Za účelem zajištění důsledné harmonizace v souvislosti s dohledem nad transakcemi uvnitř skupiny může EIOPA vypracovat návrh regulačních technických norem, ve kterých vymezí, jakým způsobem se pro účely odstavce 3 určují významné transakce uvnitř skupiny.
Na Komisi je přenesena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s články 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.
6. Za účelem zajištění jednotných podmínek uplatňování tohoto článku může EIOPA vypracovat návrh prováděcích technických norem, ve kterých vymezí postupy, formuláře a šablony, které se budou používat pro účely odstavce 2 k hlášení těchto transakcí uvnitř skupiny.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v prvním pododstavci postupem podle článku 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.“
65)
V článku 247 se odstavce 3 až 7 nahrazují tímto:
„3. Ve zvláštních případech se mohou příslušné orgány dohledu na žádost jakéhokoli jiného orgánu dohledu společným rozhodnutím odchýlit od kritérií uvedených v odstavci 2, pokud by bylo jejich uplatnění nevhodné vzhledem ke struktuře skupiny a k poměrnému významu činnosti pojišťoven a zajišťoven v jednotlivých zemích, a určit za orgán dohledu nad skupinou jiný orgán dohledu.
Za tímto účelem může kterýkoliv z příslušných orgánů dohledu požadovat, aby bylo projednáno, zda kritéria uvedená v odstavci 2 jsou odpovídající. Takovéto projednání však proběhne nejvýše jednou ročně.
Příslušné orgány dohledu podniknou vše, co je v jejich pravomoci, aby přijaly společné rozhodnutí ohledně volby orgánu dohledu nad skupinou, a to do tří měsíců ode dne, kdy byla podána žádost o projednání. Před přijetím rozhodnutí umožní příslušné orgány dohledu skupině vyjádřit své stanovisko.
Určený orgán dohledu nad skupinou předloží dotyčné skupině společné rozhodnutí s řádným odůvodněním.
4. Pokud během tříměsíčního období uvedeného v odst. 3 třetím pododstavci postoupí kterýkoliv příslušný orgán dohledu záležitost orgánu EIOPA v souladu s článkem 19 nařízení (EU) č. 1094/2010, odloží příslušné orgány dohledu své společné rozhodnutí a vyčkají na rozhodnutí, které EIOPA případně přijme v souladu s čl. 19 odst. 3 uvedeného nařízení, a přijmou společné rozhodnutí v souladu s rozhodnutím orgánu EIOPA. Toto společné rozhodnutí je uznáno jako směrodatné a uplatňováno příslušnými orgány dohledu. Tříměsíční období se považuje za lhůtu pro smírné urovnání sporu ve smyslu čl. 19 odst. 2 uvedeného nařízení.
5. EIOPA přijme své rozhodnutí podle odstavce 4do jednoho měsíce ode dne, kdy mu byla záležitost postoupena. Záležitost není orgánu EIOPA postoupena po skončení tříměsíčního období nebo poté, co bylo dosaženo společného rozhodnutí. Určený orgán dohledu nad skupinou předloží dotyčné skupině a kolegiu orgánů dohledu společné rozhodnutí s řádným odůvodněním.
6. Není-li přijato společné rozhodnutí, úloha orgánu dohledu nad skupinou je svěřena orgánu dohledu, jenž je určen v souladu s odstavcem 2 tohoto článku.
7. EIOPA informuje nejméně jednou ročně Evropský parlament, Radu a Komisi o hlavních potížích při uplatňování odstavců 2, 3 a 6.
Vyskytnou-li se jakékoli závažnější obtíže při uplatňování kritérií uvedených v odstavcích 2 a 3 tohoto článku, přijme Komise akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých kritéria dále upřesní.“
66)
Článek 248 se mění takto:
a)
v odstavci 2 se doplňuje nový pododstavec, který zní:
„V případech, kdy orgán dohledu nad skupinou nevykoná úkoly uvedené v odstavci 1 nebo kdy členové kolegia orgánů dohledu nespolupracují v míře požadované v tomto odstavci, může kterýkoliv příslušný orgán dohledu záležitost postoupit orgánu EIOPA a požádat jej o pomoc v souladu s článkem 19 nařízení (EU) č. 1094/2010. V takovém případě může orgán EIOPA postupovat v souladu s pravomocemi, které mu byly svěřeny uvedeným článkem.“;
b)
v odstavci 3 se první pododstavec nahrazuje tímto:
„3. Členy kolegia orgánů dohledu jsou orgán dohledu nad skupinou, orgány dohledu všech členských států, ve kterých se nacházejí sídla všech dceřiných podniků, a EIOPA v souladu s článkem 21 nařízení (EU) č. 1094/2010.“;
c)
v odstavci 4 se druhý pododstavec nahrazuje tímto:
„V případě rozdílných názorů na dohody o koordinaci může kterýkoli člen kolegia orgánů dohledu záležitost postoupit orgánu EIOPA a požádat jej o pomoc v souladu s článkem 19 nařízení (EU) č. 1094/2010. V takovém případě může orgán EIOPA postupovat v souladu s pravomocemi, které mu byly svěřeny uvedeným článkem. Orgán dohledu nad skupinou přijme své konečné rozhodnutí v souladu s rozhodnutím orgánu EIOPA. Orgán dohledu nad skupinou předá rozhodnutí ostatním příslušným orgánům dohledu.“;
d)
v odstavci 5 se druhý pododstavec nahrazuje tímto:
„Aniž jsou dotčena práva a povinnosti, která orgánu dohledu nad skupinou a ostatním orgánům dohledu plynou z této směrnice, mohou být dohodami o koordinaci svěřeny orgánu dohledu nad skupinou, ostatním orgánům dohledu nebo orgánu EIOPA další úkoly, pokud se tím zvýší účinnost dohledu nad skupinou a neohrozí kontrolní činnost členů kolegia orgánů dohledu s ohledem na jejich individuální povinnosti.“;
e)
odstavce 6 a 7 se nahrazují tímto:
„6. EIOPA vydá obecné pokyny pro fungování kolegií orgánů dohledu, a to na základě komplexního posouzení jejich činnosti zaměřeného na úroveň jejich sbližování. Tato posouzení se provádějí nejméně jednou za tři roky. Členské státy zajistí, aby orgán dohledu nad skupinou předal orgánu EIOPA informace o fungování kolegia orgánů dohledu a o nastalých obtížích, které jsou pro toto posouzení významné.
Za účelem zajištění důsledné harmonizace v souvislosti s koordinací činnosti orgánů dohledu může EIOPA vypracovat návrh regulačních technických norem, ve kterých na základě obecných pokynů uvedených v prvním pododstavci vymezí, jakým způsobem fungují kolegia orgánů dohledu.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v druhém pododstavci v souladu s články 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.
7. Za účelem zajištění důsledné harmonizace v souvislosti s koordinací činnosti orgánů dohledu vypracuje EIOPA, s výhradou článku 301b, návrh regulačních technických norem, ve kterých pro účely odstavců 1 až 6 vymezí koordinaci dohledu nad skupinou.
Na Komisi je přenesena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s články 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.
8. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a ohledně definice ‚významné pobočky‘.“
67)
Článek 249 se mění takto:
a)
v odstavci 1 se druhý pododstavec nahrazuje tímto:
„S cílem zajistit, aby orgány dohledu, včetně orgánu dohledu nad skupinou, měly k dispozici informace stejného rozsahu, aniž by byly dotčeny jejich příslušné povinnosti, a bez ohledu na to, zda mají sídlo v tomtéž členském státě, tyto orgány si vzájemně předávají informace za účelem umožnění a usnadnění výkonu úkolů v oblasti dohledu ostatních orgánů podle této směrnice. Příslušné orgány dohledu a orgán dohledu nad skupinou si proto neprodleně předávají veškeré relevantní informace, jakmile jsou k dispozici, nebo si je předávají na základě žádosti. Informace uvedené v tomto pododstavci zahrnují mimo jiné údaje o činnostech skupiny a orgánů dohledu a informace poskytnuté skupinou.“;
b)
vkládá se odstavec, který zní:
„1a. V případech, kdy orgán dohledu nesdělil relevantní informace, či pokud žádost o spolupráci, zejména za účelem výměny relevantních informací, byla zamítnuta či nebyla vyřízena do dvou týdnů, mohou orgány dohledu postoupit záležitost orgánu EIOPA.
Pokud je záležitost postoupena orgánu EIOPA, aniž je dotčen článek 258 Smlouvy o fungování EU, může orgán EIOPA postupovat v souladu s pravomocemi, které mu byly svěřeny podle článku 19 nařízení (EU) č. 1094/2010.“;
c)
odstavec 3 se nahrazuje tímto:
„3. Za účelem zajištění důsledné harmonizace v souvislosti s koordinací činnosti a výměnou informací mezi orgány dohledu vypracuje EIOPA, s výhradou článku 301b, návrh regulačních technických norem, ve kterém upřesní:
a)
informace, které orgán dohledu nad skupinou systematicky shromažďuje a sděluje ostatním příslušným orgánům dohledu, a informace, které orgánu dohledu nad skupinou sdělují ostatní příslušné orgány dohledu;
b)
informace, které jsou pro dohled na úrovni skupiny zásadní nebo relevantní, s cílem zajistit jednotnost ohlašovacích postupů.
Na Komisi je přenesena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s články 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.
4. V zájmu zajištění jednotných podmínek uplatňování v souvislosti s koordinací činnosti a výměnou informací mezi orgány dohledu vypracuje EIOPA návrh prováděcích technických norem, ve kterých vymezí postupy a šablony pro předkládání informací orgánům dohledu nad skupinou, jakož i postupy spolupráce a výměny informací mezi orgány dohledu, jak je stanoveno v tomto článku.
EIOPA uvedený návrh prováděcích technických norem předloží do 30. září 2015 Komisi.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v prvním pododstavci postupem v souladu s článkem 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.“
68)
Článek 250 se mění takto:
„Článek 250
Konzultace mezi orgány dohledu
1. Aniž je dotčen článek 248, příslušné orgány dohledu se před rozhodnutím v jakékoliv věci, která je důležitá pro kontrolní činnost jiných orgánů dohledu, vzájemně informují v rámci kolegia orgánů dohledu o:
a)
změnách ve složení akcionářů, organizační nebo řídicí struktuře pojišťoven a zajišťoven ve skupině, které vyžadují souhlas nebo povolení orgánů dohledu;
b)
rozhodnutí o prodloužení nápravné lhůty ve smyslu čl. 138 odst. 3 a 4;
c)
důležitých sankcích a výjimečných opatřeních přijatých orgány dohledu, včetně navýšení kapitálového požadavku k solventnostnímu kapitálovému požadavku uloženého podle článku 37 a jakéhokoli omezení použití interního modelu pro výpočet solventnostního kapitálového požadavku uloženého podle hlavy I kapitoly VI oddílu 4 pododdílu 3.
Pro účely uvedené v písmenech b) a c) prvního pododstavce musí být orgán dohledu nad skupinou vždy konzultován.
Pokud má být rozhodnutí přijato na základě informací poskytnutých jinými orgány dohledu, příslušné orgány dohledu navíc toto rozhodnutí před jeho přijetím vzájemně konzultují.
2. Aniž je dotčen článek 248, může orgán dohledu rozhodnout, že v naléhavých případech nebo pokud by konzultace mohla ohrozit účinnost rozhodnutí, konzultaci s jinými orgány dohledu neprovede. V takovém případě tento orgán dohledu neprodleně informuje ostatní příslušné orgány dohledu.“
69)
V čl. 254 odst. 2 se první pododstavec nahrazuje tímto:
„2. Členské státy stanoví, že jejich orgány odpovědné za výkon dohledu nad skupinou mají přístup ke všem informacím důležitým pro účely uvedeného dohledu bez ohledu na povahu dotčené pojišťovny či zajišťovny. Ustanovení čl. 35 odst. 1 až 5 se použijí obdobně.
Orgán dohledu nad skupinou může omezit pravidelné oznamování orgánům dohledu prováděné častěji než jednou ročně v rámci skupiny v případě, že toto omezení je ku prospěchu všech pojišťoven či zajišťoven ve skupině v souladu s čl. 35 odst. 6 s ohledem na povahu, rozsah a komplexnost rizik spjatých s činností podniků, které jsou členy skupiny.
Orgán dohledu nad skupinou může na úrovni skupiny osvobodit od povinnosti vykazovat po jednotlivých položkách v případě, že toto osvobození je ku prospěchu všech pojišťoven či zajišťoven ve skupině v souladu s čl. 35 odst. 7 s ohledem na povahu, rozsah a komplexnost rizik spojených s činností podniků, které jsou členy skupiny, a na cíl finanční stability.“
70)
V čl. 255 odst. 2 se doplňují nové pododstavce, které znějí:
„Pokud žádost o ověření určená jinému orgánu dohledu v souladu s tímto odstavcem nebyla vyřízena do dvou týdnů či pokud je orgánu dohledu prakticky znemožněno vykonávat své právo na účast podle třetího pododstavce, může dožadující orgán postoupit záležitost orgánu EIOPA a požádat jej o pomoc v souladu s článkem 19 nařízení (EU) č. 1094/2010. V takovém případě může orgán EIOPA postupovat v souladu s pravomocemi, které mu byly svěřeny uvedeným článkem.
V souladu s článkem 21 nařízení (EU) č. 1094/2010 má EIOPA právo účastnit se kontrol na místě v případě, že jsou prováděny společně dvěma či více orgány dohledu.“
71)
Článek 256 se mění takto:
a)
odstavec 4 se nahrazuje tímto:
„4. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých blíže upřesní informace, které musí být zveřejňovány a lhůty každoročního zveřejnění těchto informací, pokud jde o společnou zprávu o solventnosti a finanční situaci v souladu s odstavcem 2 a zprávu o solventnosti a finanční situaci skupiny v souladu s odstavcem 1.“;
b)
doplňuje se nový odstavec, který zní:
„5. Za účelem zajištění jednotných podmínek uplatňování ustanovení týkajících se společné zprávy o solventnosti a finanční situaci a zprávy o solventnosti a finanční situaci skupiny vypracuje orgán EIOPA návrh prováděcích technických norem, ve kterých vymezí postupy, šablony a prostředky pro zveřejnění společné zprávy o solventnosti a finanční situaci a zprávy o solventnosti a finanční situaci skupiny, jak je stanoveno v tomto článku.
Orgán EIOPA předloží uvedený návrh prováděcích technických norem Komisi do 30. června 2015.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s článkem 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.“
72)
Vkládá se nový článek, který zní:
„Článek 256a
Struktura skupiny
Členské státy vyžadují, aby pojišťovny a zajišťovny, pojišťovací holdingové společnosti a smíšené finanční holdingové společnosti každoročně na úrovni skupiny zveřejňovaly právní strukturu a řídící a organizační strukturu, včetně popisu všech dceřiných podniků, důležitých přidružených podniků a významných poboček patřících k této skupině.“
73)
Ustanovení čl. 258 odst. 3 se nahrazuje tímto:
„3. Komise může přijmout akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a pro účely koordinace donucovacích opatření uvedených v odstavci 1 a 2 tohoto článku.“
74)
Článek 259 se nahrazuje tímto:
„Článek 259
Zprávy orgánu EIOPA
1. Orgán EIOPA podává jednou ročně zprávu Evropskému parlamentu v souladu s článkem 50 nařízení (EU) č. 1094/2010.
2. Orgán EIOPA informuje mimo jiné o veškerých významných zkušenostech z činnosti dohledu a ze spolupráce mezi orgány dohledu v rámci hlavy III, a zejména o:
a)
postupu jmenování orgánu dohledu nad skupinou, počtu těchto orgánů a jejich zeměpisném rozmístění;
b)
fungování kolegia orgánů dohledu, zejména o zapojení a angažovanosti orgánů dohledu, které nepůsobí jako orgány dohledu nad skupinou.
3. Pro účely odstavce 1 tohoto článku může orgán EIOPA také případně informovat o poznatcích získaných na základě posouzení uvedených v čl. 248 odst. 6.“
75)
Článek 260 se nahrazuje tímto:
„Článek 260
Mateřské podniky se sídlem mimo Unii: ověření rovnocennosti
1. V případě uvedeném v čl. 213 odst. 2 písm. c) ověří příslušné orgány dohledu, zda pojišťovny a zajišťovny, jejichž mateřský podnik má své sídlo mimo Unii, podléhají dohledu uplatňovanému orgánem dohledu třetí země a zda je tento dohled rovnocenný dohledu nad skupinou stanovenému v této hlavě pro pojišťovny a zajišťovny uvedené v čl. 213 odst. 2 písm. a) a b).
V případech, kdy nebyl přijat akt v přenesené pravomoci v souladu s odstavci 2, 3 nebo 5 tohoto článku provede ověření orgán dohledu, který by byl orgánem dohledu nad skupinou, pokud by byla na žádost mateřského podniku nebo kterékoliv z pojišťoven a zajišťoven povolených v Unii nebo z vlastního podnětu použita kritéria stanovená v čl. 247 odst. 2 (dále jen ‚jednající orgán dohledu nad skupinou‘). Orgán EIOPA je nápomocen jednajícímu orgánu dohledu nad skupinou v souladu s čl. 33 odst. 2 nařízení (EU) č. 1094/2010.
Tento jednající orgán dohledu nad skupinou přijme rozhodnutí o rovnocennosti pouze po konzultaci s ostatními příslušnými orgány dohledu a s pomocí orgánu EIOPA. Toto rozhodnutí je učiněno v souladu s kritérii přijatými podle odstavce 2. Jednající orgán dohledu nad skupinou nesmí přijmout ve vztahu ke třetí zemi žádné rozhodnutí, které by bylo v rozporu s některým z dřívějších rozhodnutí přijatých ve vztahu k této třetí zemi, s výjimkou případů, kdy je nezbytné zohlednit významné změny režimu dohledu stanoveného v hlavě I a režimu dohledu uplatňovaného třetí zemí.
Pokud orgány dohledu nesouhlasí s rozhodnutím přijatým v souladu s třetím pododstavcem, mohou do 3 měsíců po oznámení tohoto rozhodnutí jednajícím orgánem dohledu nad skupinou postoupit záležitost orgánu EIOPA a požádat jej o pomoc v souladu s článkem 19 nařízení (EU) č. 1094/2010. V takovém případě může orgán EIOPA postupovat v souladu s pravomocemi, které mu byly svěřeny uvedeným článkem.
2. Komise může přijmout akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých upřesní kritéria pro posouzení, zda je obezřetnostní režim třetí země pro dohled nad skupinami rovnocenný s obezřetnostním režimem, který stanoví tato hlava.
3. Splní-li určitá třetí země kritéria přijatá v souladu s odstavcem 2 tohoto článku, může Komise s pomocí orgánu EIOPA v souladu s čl. 33 odst. 2 nařízení (EU) č. 1094/2010 přijmout akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, jimiž určí, že obezřetnostní režim této třetí země je rovnocenný režimu stanovenému v této hlavě.
Tento akt v přenesené pravomoci podléhá pravidelnému přezkumu s cílem zohlednit veškeré změny v obezřetnostním režimu pro dohled nad skupinami stanoveném v této hlavě a v obezřetnostním režimu pro dohled nad skupinami v této třetí zemi a jakékoli jiné změny v nařízení, které mohou rozhodnutí o rovnocennosti ovlivnit.
Orgán EIOPA na svých internetových stránkách zveřejní a aktualizuje seznam všech třetích zemí uvedených v prvním pododstavci.
4. Pokud Komise nepřijme akt v přenesené pravomoci v souladu s odstavcem 3 nebo odstavcem 5 tohoto článku, uplatní se článek 262.
5. Odchylně od odstavce 3, a i když kritéria uvedená v odstavci 2 nebyla splněna, může Komise na omezenou dobu s pomocí orgánu EIOPA v souladu s čl. 33 odst. 2 nařízení (EU) č. 1094/2010 přijmout akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, jimiž určí, že obezřetnostní režim třetí země vztahující se na podniky, jejichž mateřský podnik má ke dni 1. ledna 2014 své sídlo mimo Unii, je dočasně rovnocenný s obezřetnostním režimem, který stanoví hlava I, v případě, že tato třetí země splňuje alespoň následující kritéria:
a)
dala Unii závazek týkající se přijetí a uplatňování obezřetnostního režimu, který bude možno vyhodnotit v souladu s odstavcem 3 jako rovnocenný, a to před koncem tohoto omezeného období, a zapojení se do procesu posouzení rovnocennosti;
b)
za účelem splnění závazku uvedeného v písmenu a) vypracovala pracovní program;
c)
na splnění závazku uvedeného v písm. a) přidělila dostatečný objem prostředků;
d)
uplatňuje obezřetnostní režim vycházející z rizik a stanoví kvantitativní a kvalitativní solventnostní požadavky a požadavky na oznamování orgánům dohledu a transparentnost a na dohled nad skupinou;
e)
má písemnou dohodu o spolupráci a výměně důvěrných informací o dohledu s orgánem EIOPA a orgány dohledu ve smyslu čl. 13 odst. 10;
f)
má nezávislý systém dohledu;
g)
zavedla povinnost zachovávat profesní tajemství pro všechny osoby jednající jménem jejích orgánů dohledu, zejména co se týče výměny informací s orgánem EIOPA a orgány dohledu ve smyslu čl. 13 odst. 10.
Veškeré akty v přenesené pravomoci o dočasné rovnocennosti zohledňují v souladu s čl. 177 odst. 2 zprávy Komise. Tyto akty v přenesené pravomoci jsou předmětem pravidelného přezkumu prováděného na základě zpráv o pokroku, které příslušná třetí země každoročně předkládá k posouzení Komisi. Při posuzování těchto zpráv o pokroku je Komisi nápomocen orgán EIOPA.
Orgán EIOPA na svých internetových stránkách zveřejní a aktualizuje seznam všech třetích zemí uvedených v prvním pododstavci.
Komise může přijmout akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, ve kterých blíže upřesní podmínky stanovené v prvním pododstavci. Akty v přenesené pravomoci se mohou rovněž týkat pravomoci orgánů dohledu k zavedení dalších požadavků na oznamování orgánům dohledu během období dočasné rovnocennosti.
6. Omezená doba uvedená v odstavci 5 skončí 31. prosince 2020 nebo ke dni, k němuž je obezřetnostní režim třetí země v souladu s odstavcem 3 považován za rovnocenný s režimem dohledu, který stanoví tato hlava, přičemž se použije datum, které je dřívější.
Toto období může být prodlouženo nejvýše o jeden rok v případě, že je tato doba nezbytná k tomu, aby orgán EIOPA a Komise mohly provést hodnocení rovnocennosti pro účely odstavce 3.
7. Pokud je v souladu s odstavcem 5 přijat akt v přenesené pravomoci určující, že obezřetnostní režim třetí země je dočasně rovnocenný, použijí členské státy článek 261, s výjimkou případů, kdy je bilanční suma pojišťovny nebo zajišťovny se sídlem v některém z členských států vyšší než bilanční suma jejího mateřského podniku se sídlem mimo Unii. V takovém případě vykonává úkoly orgánu dohledu nad skupinou jednající orgán dohledu nad skupinou.“
76)
V čl. 262 odst. 1 se první pododstavec nahrazuje tímto:
„1. V případě neexistence rovnocenného dohledu uvedeného v článku 260 nebo pokud členské státy v souladu s článkem 260 odst. 7 nepoužijí v případě dočasné rovnocennosti článek 261, použijí členské státy na pojišťovny a zajišťovny jedno z následujících:
a)
články 218 až 235 a články 244 až 258, a to obdobně;
b)
jeden z postupů stanovených v odstavci 2.“
77)
V článku 300 se první odstavec nahrazuje tímto:
„Částky v eurech uvedené v této směrnici se přezkoumávají každých pět let zvýšením základní částky v eurech podle procentní změny harmonizovaných indexů spotřebitelských cen všech členských států, které zveřejňuje Komise (Eurostat), od 31. prosince 2015 do data přezkumu a zaokrouhlují se směrem nahoru na celé statisíce eur.“
78)
Vkládají se následující články, které znějí:
„Článek 301
Postup projednávání ve výboru
1. Komisi je nápomocen Evropský výbor pro pojišťovnictví a zaměstnanecké penzijní pojištění, zřízený rozhodnutím Komise 2004/9/ES (33). Tento výbor je výborem ve smyslu nařízení (EU) č. 182/2011.
2. Odkazuje-li se na tento odstavec, použije se článek 4 nařízení (EU) č. 182/2011
3. Odkazuje-li se na tento odstavec, použije se článek 8 nařízení (EU) č. 182/2011, ve spojení s článkem 4 uvedeného nařízení.
Článek 301a
Výkon přenesené pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci je svěřena Komisi za podmínek stanovených v tomto článku.
2. Přenesená pravomoc uvedená v článcích 17, 31, 35, 37, 50, 56, 75, 86, 92, 97, 99, 109a, 111, 114, 127, 130, 135, 143, 172, 210, 211, 216, 217, 227, 234, 241, 244, 245, 247, 248, 256, 258, 260 a 308b se Komisi svěřuje na dobu čtyř let od 23. května 2014.
Komise vypracuje zprávu o přenesených pravomocích nejpozději šest měsíců před koncem tohoto čtyřletého období. Přenesení pravomoci se automaticky prodlužuje o stejně dlouhá období, pokud Evropský parlament nebo Rada nevysloví proti tomuto prodloužení námitku nejpozději tři měsíce před koncem každého z těchto období.
3. Přenesení pravomoci uvedené v článcích 17, 31, 35, 37, 50, 56, 75, 86, 92, 97, 99, 109a, 111, 114, 127, 130, 135, 143, 172, 210, 211, 216, 217, 227, 234, 241, 244, 245, 247, 248, 256, 258, 260 a 308b může Evropský parlament či Rada kdykoliv zrušit.
Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomoci v něm blíže určené. Rozhodnutí nabývá účinku prvním dnem po zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie nebo k pozdějšímu dni, který je v něm upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci.
4. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
5. Akt v přenesené pravomoci přijatý podle článků 17, 31, 35, 37, 50, 56, 75, 86, 92, 97, 99, 109a, 111, 114, 127, 130, 135, 143, 172, 210, 211, 216, 217, 227, 234, 241, 244, 245, 247, 248, 256, 258, 260 nebo 308b vstoupí v platnost, pouze pokud Evropský parlament nebo Rada nevysloví ve lhůtě tří měsíců od oznámení aktu Evropskému parlamentu a Radě námitku nebo pokud Evropský parlament a Rada před uplynutím této lhůty Komisi informují, že námitku nevysloví. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o tři měsíce.
Článek 301b
Doložka ‚sunrise clause‘ týkající se regulačních technických norem
1. Až do 24. května 2016 se Komise při prvním přijímání regulačních technických norem stanovených v článcích 50, 58, 75, 86, 92, 97, 111, 135, 143, 244, 245, 248 a 249 řídí postupem stanoveným v článku 301a. Jakékoli změny těchto aktů v přenesené pravomoci nebo, po uplynutí přechodného období, jakékoli nové regulační technické normy jsou přijímány v souladu s články 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.
2. Přenesení pravomoci uvedené v odstavci 1 může Evropský parlament nebo Rada kdykoliv zrušit v souladu s článkem 12 nařízení (EU) č. 1094/2010.
3. Orgán EIOPA může až do 24. května 2016 předkládat Komisi návrhy regulačních technických norem za účelem přizpůsobení aktů v přenesené pravomoci uvedených v článcích 17, 31, 35, 37, 50, 56, 75, 86, 92, 97, 99, 109a, 111, 114, 127, 130, 135, 143, 172, 210, 211, 216, 217, 227, 234, 241, 244, 245, 247, 248, 256, 258, 260 a 308b technickému vývoji na finančních trzích.
Tyto návrhy regulačních technických norem se omezují na technické aspekty aktů v přenesené pravomoci uvedených v prvním pododstavci, a to v souladu s články 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat regulační technické normy uvedené v prvním pododstavci v souladu s články 10 až 14 nařízení (EU) č. 1094/2010.
79)
V čl. 304 se odst. 2 nahrazuje tímto:
„2. Komise do 31. prosince 2020 předloží Evropskému parlamentu a Radě zprávu o používání přístupu stanoveného v odstavci 1 a o postupech orgánů dohledu přijatých podle odstavce 1, k níž případně připojí vhodné návrhy. Tato zpráva se zaměří zejména na přeshraniční účinky používání tohoto přístupu s cílem předcházet regulační arbitráži pojišťoven a zajišťoven.“
80)
V kapitole I hlavě VI se vkládá nový oddíl, který zní:
„ODDÍL 3
POJIŠTĚNÍ A ZAJIŠTĚNÍ
Článek 308a
Postupné zavádění
1. Počínaje 1. dubnem 2015 členské státy zajistí, aby orgány dohledu měly pravomoc rozhodovat o schválení:
a)
doplňkového kapitálu v souladu s článkem 90;
b)
zařazení položek kapitálu, jak je uvedeno v třetím odstavci článku 95;
c)
parametrů specifických pro pojišťovny nebo zajišťovny v souladu s článkem 104 odst. 7;
d)
úplného nebo částečného interního modelu v souladu s články 112 a 113;
e)
zřízení zvláštních účelových jednotek na svém území v souladu s článkem 211;
f)
doplňkového kapitálu zprostředkující pojišťovací holdingové společnosti v souladu s čl. 226 odst. 2;
g)
skupinového interního modelu v souladu s článkem 230, článkem 231 a čl. 233 odst. 5;
h)
použití podmodulu akciového rizika založeného na trvání v souladu s článkem 304;
i)
použití vyrovnávací úpravy u příslušné časové struktury bezrizikových úrokových měr v souladu s články 77b a 77c;
j)
použití koeficientu volatility u příslušné časové struktury bezrizikových úrokových měr v souladu s článkem 77d, v případě, že to vyžadují členské státy;
k)
využití přechodného opatření na bezrizikové úrokové míry v souladu s článkem 308c;
l)
využití přechodného opatření na technické rezervy v souladu s článkem 308d.
2. Počínaje 1. dubnem 2015 členské státy zajistí, aby orgány dohledu měly pravomoc:
a)
stanovit úroveň a rozsah dohledu nad skupinou v souladu s hlavou III kapitolou I oddíly 2 a 3;
b)
určovat orgán dohledu nad skupinou v souladu s článkem 247;
c)
zřídit kolegium orgánů dohledu v souladu s článkem 248.
3. Počínaje 1. červencem 2015 členské státy zajistí, aby orgány dohledu měly pravomoc:
a)
rozhodnout o odečtení jakékoli účasti v souladu s druhým pododstavcem článku 228;
b)
stanovit metodu výpočtu skupinové solventnosti v souladu s článkem 220;
c)
případně rozhodovat o rovnocennosti v souladu s články 227 a 260;
d)
v souladu s článkem 236 povolit pojišťovnám a zajišťovnám, aby se na ně vztahovaly články 238 a 239;
e)
vydat rozhodnutí uvedená v článcích 262 a 263;
f)
případně určit využití přechodného opatření v souladu s článkem 308b.
4. Členské státy uloží za povinnost příslušným orgánům dohledu, aby projednaly žádosti předložené pojišťovnami a zajišťovnami za účelem schválení či udělení povolení v souladu s odstavci 2 a 3. Rozhodnutí přijímaná orgány dohledu týkající se žádostí o schválení či udělení povolení nejsou použitelná před 1. lednem 2016.
Článek 308b
Přechodná opatření
1. Aniž je dotčen článek 12, na pojišťovny a zajišťovny, které do 1. ledna 2016 přestanou uzavírat nové pojistné a zajistné smlouvy a budou výhradně spravovat své stávající portfolio za účelem ukončení činnosti, se nevztahují hlavy I, II a III této směrnice, a to až do dat stanovených v odstavci 2, přičemž buď
a)
pojišťovna či zajišťovna ujistila orgán dohledu, že ukončí svou činnost před 1. lednem 2019, nebo
b)
pojišťovna či zajišťovna podléhá reorganizačním opatřením stanoveným v kapitole II hlavy IV a byl jmenován správce.
2. Na pojišťovny či zajišťovny spadající pod:
a)
odst. 1 písm. a) se vztahují hlavy I, II a II této směrnice od 1. ledna 2019 nebo od dřívějšího data v případě, že orgán dohledu není spokojen s tím, jak postupuje ukončování činnosti pojišťovny či zajišťovny;
b)
odst. 1 písm. b) se vztahují hlavy I, II a II této směrnice od 1. ledna 2021 nebo od dřívějšího data v případě, že orgán dohledu není spokojen s tím, jak postupuje ukončování činnosti pojišťovny či zajišťovny.
3. Na pojišťovny a zajišťovny se přechodná opatření podle odstavců 1 a 2 vztahují pouze v případě, že jsou splněny následující podmínky:
a)
pojišťovna či zajišťovna není součástí skupiny nebo je součástí skupiny, v níž všechny pojišťovny a zajišťovny přestávají uzavírat nové pojistné a zajistné smlouvy;
b)
pojišťovna či zajišťovna předkládá orgánu dohledu výroční zprávu o tom, jak postupuje ukončování její činnosti;
c)
pojišťovna či zajišťovna uvědomila orgán dohledu o tom, že využívá přechodná opatření.
Odstavce 1 a 2 nezabraňují žádné pojišťovně či zajišťovně, aby fungovala v souladu s hlavami I, II a III této směrnice.
4. Členské státy sestaví seznam dotčených pojišťoven a zajišťoven a předají jej všem ostatním členským státům.
5. Členské státy zajistí, aby se v období nepřesahujícím čtyři roky od 1. ledna 2016 lhůta pro pojišťovny a zajišťovny k předložení informací uvedených v čl. 35 odst. 1 až 4, předkládaných jednou za rok nebo méně často, zkracovala každý finanční rok o dva týdny, a to tak, aby tato lhůta činila nejméně 20 týdnů po skončení finančního roku pojišťovny či zajišťovny pro finanční rok, který končí 30. června 2016 nebo po tomto datu, avšak před 1. lednem 2017, a nejméně 14 týdnů po skončení finančního roku pojišťovny či zajišťovny pro finanční rok, který končí 30. června 2019 nebo po tomto datu, avšak před 1. lednem 2020.
6. V období nepřesahujícím čtyři roky od 1. ledna 2016 se lhůta pro pojišťovny a zajišťovny k oznámení informací uvedených v článku 51 zkracuje každý finanční rok o dva týdny, a to tak, aby tato lhůta činila nejméně 20 týdnů po skončení finančního roku pojišťovny či zajišťovny pro finanční rok, který končí 30. června 2016 nebo po tomto datu, avšak před 1. lednem 2017, a nejméně 14 týdnů po skončení finančního roku pojišťovny či zajišťovny pro finanční rok, který končí 30. června 2019 nebo po tomto datu, avšak před 1. lednem 2020.
7. V období nepřesahujícím čtyři roky od 1. ledna 2016 se lhůta pro pojišťovny a zajišťovny k čtvrtletnímu předkládání informací uvedených v čl. 35 odst. 1 až 4, a to jednou za čtvrt roku, zkracuje každý finanční rok o jeden týden, a to tak, aby tato lhůta činila nejméně osm týdnů pro čtvrtletí končící 1. ledna 2016 nebo po tomto datu, avšak před 1. lednem 2017, a nejméně pět týdnů pro čtvrtletí končící 1. ledna 2019, avšak před 1. lednem 2020.
8. Členské státy zajistí, aby odstavce 5, 6 a 7 tohoto článku byly použity obdobně na pojišťovny a zajišťovny držící účast, pojišťovací holdingové společnosti a smíšené finanční holdingové společnosti na úrovni skupiny, a to podle článků 254 a 256, přičemž lhůty uvedené v odstavcích 5, 6 a 7 budou prodlouženy o šest týdnů.
9. Bez ohledu na článek 94 se položky primárního kapitálu, zařadí k primárnímu kapitálu třídy 1 až na 10 let od 1. ledna 2016, za předpokladu že tyto položky:
a)
vznikly před 1. lednem 2016 nebo před datem vstupu aktu v přenesené pravomoci uvedeného v článku 97 v platnost, podle toho, které datum je dřívější;
b)
by dne 31. prosince 2015 mohly být použity k dosažení disponibilní míry solventnosti do výše 50 % míry solventnosti podle právních a správních předpisů přijatých podle čl. 16 odst. 3 směrnice 73/239/EHS, článku 1 směrnice 2002/13/ES, čl. 27 odst. 3 směrnice 2002/83/ES a čl. 36 odst. 3 směrnice 2005/68/ES;
c)
by jinak podle článku 94 nebyly zařazeny do třídy 1 nebo 2,
10. Bez ohledu na článek 94 se položky primárního kapitálu, zařadí k primárnímu kapitálu třídy 2 až na 10 let od 1. ledna 2016, za předpokladu že tyto položky:
a)
vznikly před 1. lednem 2016 nebo před datem vstupu aktu v přenesené pravomoci uvedeného v článku 97 v platnost, podle toho, které datum je dřívější;
b)
by dne 31. prosince 2015 mohly být použity k dosažení disponibilní míry solventnosti do výše 25 % míry solventnosti podle právních a správních předpisů přijatých podle čl. 16 odst. 3 směrnice 73/239/EHS, článku 1 směrnice 2002/13/ES, čl. 27 odst. 3 směrnice 2002/83/ES a čl. 36 odst. 3 směrnice 2005/68/ES;
11. Co se týče pojišťoven a zajišťoven, které investují do obchodovatelných cenných papírů a jiných finančních nástrojů založených na přeměněných úvěrech, které byly emitovány před 1. lednem 2011, požadavky uvedené v čl. 135 odst. 2 se na ně vztahují pouze za předpokladu, že jsou po 31. prosinci 2014 přidány nebo nahrazeny nové podkladové expozice.
12. Bez ohledu na článek 100, čl. 101 odst. 3 a článek 104 se použijí následující ustanovení:
a)
do 31. prosince 2017 jsou standardní parametry, které se použijí pro výpočet podmodulu rizika koncentrace a podmodulu rizika kreditního rozpětí podle standardního vzorce, stejné ve vztahu k expozicím vůči centrálním vládám nebo centrálním bankám členských států denominovaným a financovaným v domácí měně členského státu, jako ty, které by se použily na expozice denominované a financované v jejich domácí měně;
b)
v roce 2018 se standardní parametry, které se použijí pro výpočet podmodulu rizika koncentrace a podmodulu rizika kreditního rozpětí podle standardního vzorce, omezují na 80 % ve vztahu k expozicím vůči centrálním vládám nebo centrálním bankám členských států denominovaným a financovaným v domácí měně členského státu;
c)
v roce 2019 se standardní parametry, které se použijí pro výpočet podmodulu rizika koncentrace a podmodulu rizika kreditního rozpětí podle standardního vzorce, omezují na 50 % ve vztahu k expozicím vůči centrálním vládám nebo centrálním bankám členských států denominovaným a financovaným v domácí měně členského státu;
d)
od 1. ledna 2020 se standardní parametry, které se použijí pro výpočet podmodulu rizika koncentrace a podmodulu rizika kreditního rozpětí podle standardního vzorce, ve vztahu k expozicím vůči centrálním vládám nebo centrálním bankám členských států denominovaným a financovaným v domácí měně členského státu neomezují;
13. Bez ohledu na článek 100, čl. 101 odst. 3 a článek 104 se standardní parametry, které se použijí pro akcie, jež pojišťovny či zajišťovny nakoupily do 1. ledna 2016 včetně, při výpočtu podmodulu akciového rizika podle standardního vzorce bez možnosti uvedené v článku 304, vypočítají jako vážený průměr následujících parametrů:
a)
standardního parametru, který se použije při výpočtu podmodulu akciového rizika podle článku 304; a
b)
standardního parametru, který se použije při výpočtu podmodulu akciového rizika podle standardního vzorce bez možnosti uvedené v článku 304.
Váha parametru uvedeného v písm. b) prvního pododstavce se bude zvyšovat alespoň lineárně na konci každého roku od 0 % během roku začínajícího 1. lednem 2016 po 100 % 1. ledna 2023.
Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, které dále upřesňují kritéria, která je nutné splnit, včetně akcií, na které se může vztahovat přechodné období.
Za účelem zajištění jednotných podmínek uplatňování tohoto přechodného období vypracuje orgán EIOPA návrh prováděcích technických norem týkající se postupů pro používání tohoto odstavce.
Orgán EIOPA uvedené návrhy prováděcích technických norem předloží Komisi do 30. června 2015.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí technické normy uvedené ve čtvrtém pododstavci postupem podle článku 15 nařízení (EU) č. 1094/2010.
14. Bez ohledu na čl. 138 odst. 3 a aniž je dotčen odstavec 4 uvedeného článku, pokud pojišťovny a zajišťovny dodržují požadovanou míru solventnosti podle článku 16a směrnice 73/239/EHS, článku 28 směrnice 2002/83/ES, nebo článků 37, 38 nebo 39 směrnice 2005/68/ES, jak jsou provedeny v právu členského státu ke dni předcházejícímu zrušení uvedených směrnic podle článku 310 této směrnice, ale v prvním roce použití této směrnice nedodržují solventnostní kapitálový požadavek, požaduje orgán dohledu po dotčené pojišťovně či zajišťovně, aby přijala nezbytná opatření k dosažení úrovně použitelného kapitálu pro krytí solventnostního kapitálového požadavku nebo ke snížení svého rizikového profilu, aby se zajistilo dodržování solventnostního kapitálového požadavku do 31. prosince 2017.
Dotyčná pojišťovna nebo zajišťovna předloží každé tři měsíce svému orgánu dohledu zprávu o pokroku, v níž jsou uvedena přijatá opatření a dosažený pokrok s cílem dosáhnout úrovně použitelného kapitálu ke krytí solventnostního kapitálového požadavku nebo snížit svůj rizikový profil, aby bylo zajištěno dodržování solventnostního kapitálového požadavku.
Prodloužení podle prvního pododstavce se zruší, pokud ze zprávy o pokroku vyplývá, že ode dne, kdy bylo zjištěno nedodržení solventnostního kapitálového požadavku, do data předložení zprávy o pokroku nedošlo k žádnému významnému pokroku, co se týče opětovného dosažení úrovně použitelného kapitálu ke krytí solventnostního kapitálového požadavku nebo snížení rizikového profilu s cílem zajistit dodržování solventnostního kapitálového požadavku.
15. Pokud domovské členské státy k 23. květnu 2014 uplatnily ustanovení uvedená v článku 4 směrnice 2003/41/ES, mohou tyto členské státy do 31. prosince 2019 nadále uplatňovat právní a správní předpisy, které přijaly za účelem dosažení souladu s články 1 až 19, 27 až 30, 32 až 35 a 37 až 67 směrnice 2002/83/ES platnými k poslednímu dni uplatnění směrnice 2002/83/ES.
Komise může přijmout akty v přenesené pravomoci upravující přechodné období stanovené v tomto odstavci v případě, že před datem uvedeným v tomto odstavci byly přijaty změny článků 17 až 17 c směrnice 2003/41/ES.
16. Členské státy mohou umožnit posledním mateřským pojišťovnám nebo zajišťovnám požádat v období do 31. března 2022 o schválení skupinového interního modelu uplatnitelného na část skupiny v případě, že daný podnik i poslední mateřský podnik má sídlo ve stejném členském státě a že tato část je samostatnou částí s významně odlišným rizikovým profilem od zbytku skupiny.
17. Bez ohledu na čl. 218 odst. 2 a 3 se přechodná ustanovení uvedená v odstavcích 8 až 12 a 15 tohoto článku a v článcích 308c, 308d a 308e použijí obdobně na úrovni skupiny.
Bez ohledu na čl. 218 odst. 2, 3 a 4 se přechodná ustanovení uvedená v odstavci 14 tohoto článku použijí obdobně na úrovni skupiny a v případě, že pojišťovny a zajišťovny držící účast nebo pojišťovny a zajišťovny ve skupině dodržují upravený požadavek na solventnost uvedený v článku 9 směrnice 98/78/ES, ale nedodržují skupinový solventnostní kapitálový požadavek.
Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 301a, kterými stanoví změny v solventnosti skupiny v případě, že jsou použitelná přechodná ustanovení uvedená v odstavci 13 tohoto článku, týkající se:
a)
zamezení vícenásobného použití použitelného kapitálu a vyloučení tvorby kapitálu uvnitř skupiny podle článků 222 a 223;
b)
ocenění aktiv a závazků podle článku 224;
c)
použití metod výpočtu pro přidružené pojišťovny a zajišťovny podle článku 225;
d)
použití metod výpočtu pro zprostředkující pojišťovací holdingové společnosti podle článku 226;
e)
metod výpočtu skupinové solventnosti podle článků 230 a 233;
f)
výpočtu skupinového solventnostního kapitálového požadavku podle článku 231;
g)
stanovení navýšení kapitálového požadavku podle článku 232;
h)
zásad výpočtu skupinové solventnosti pojišťovací holdingové společnosti podle článku 235.
Článek 308c
Přechodné opatření na bezrizikové úrokové míry
1. Pojišťovny a zajišťovny mohou, za podmínky předchozího schválení jejich orgánem dohledu, využít přechodnou úpravu příslušné časové struktury bezrizikových úrokových měr s ohledem na přípustné pojistné a zajistné závazky.
2. Tato úprava se pro každou měnu vypočítá jako část rozdílu mezi:
a)
úrokovou mírou určenou pojišťovnou či zajišťovnou v souladu s právními a správními předpisy přijatými podle článku 20 směrnice 2002/83/ES k poslednímu dni použití uvedené směrnice;
b)
roční skutečnou úrokovou mírou vypočítanou jako jediná diskontní míra, jejíž hodnota po uplatnění na peněžní toky portfolia přípustných pojistných a zajistných závazků je rovna hodnotě nejlepšího odhadu portfolia přípustných pojistných a zajistných závazků při zohlednění časové hodnoty peněz použitím příslušné časové struktury bezrizikových úrokových měr uvedené v čl. 77 odst. 2.
Pokud členské státy přijaly právní a správní předpisy podle čl. 20 odst. 1 písm. B písm. a) bodu ii) směrnice 2002/83/ES, úroková míra uvedená v písm. a) prvního pododstavce tohoto odstavce se určí použitím metody použité pojišťovnou či zajišťovnou k poslednímu dni použití směrnice 2002/83/ES.
Část uvedená v prvním pododstavci se bude lineárně snižovat na konci každého roku od 100 % během roku začínajícího 1. lednem 2016 po 0 % 1. ledna 2032.
V případě, že pojišťovny a zajišťovny uplatňují koeficient volatility uvedený v článku 77d, příslušná časová struktura bezrizikových úrokových měr uvedená v prvním pododstavci písm. b) tohoto odstavce je upravená příslušná časová struktura bezrizikových úrokových měr stanovená v článku 77d.
3. Přípustné pojistné a zajistné závazky jsou tvořeny pouze pojistnými a zajistnými závazky splňujícími následující požadavky:
a)
smlouvy, na jejichž základě pojistné a zajistné závazky vznikly, byly uzavřeny před prvním dnem použití této směrnice, s výjimkou prodloužení smluv v tento den nebo později;
b)
do posledního dne použití směrnice 2002/83/ES byly technické rezervy pro pojistné a zajistné závazky určovány v souladu s právními a správními předpisy přijatými podle článku 20 uvedené směrnice k poslednímu dni použití uvedené směrnice;
c)
na pojistné a zajistné závazky se nepoužije článek 77b.
4. Pojišťovny a zajišťovny uplatňující odstavec 1:
a)
nezahrnou přípustné pojistné a zajistné závazky do výpočtu koeficientu volatility uvedeného v článku 77d;
b)
neuplatní článek 308d;
c)
ve své zprávě o solventnosti a finanční situaci uvedené v článku 51 veřejně oznámí, že uplatňují přechodnou časovou strukturu bezrizikových úrokových měr, a vyčíslí dopad nevyužití tohoto přechodného opatření na svoji finanční situaci.
Článek 308d
Přechodné opatření na technické rezervy
1. Pojišťovny a zajišťovny mohou, za podmínky předchozího schválení jejich orgánem dohledu, použít přechodný odpočet z technických rezerv. Tento odpočet může být použit na úrovni rizikově homogenních skupin uvedených v článku 80.
2. Přechodný odpočet odpovídá části rozdílu mezi následujícími částkami:
a)
technickými rezervami po odečtení částek vymahatelných ze zajistných smluv a od zvláštních účelových jednotek vypočtených v souladu s článkem 76 k prvnímu dni použití této směrnice;
b)
technickými rezervami po odečtení částek vymahatelných ze zajistných smluv vypočtenými v souladu s právními a správními předpisy přijatými podle článku 15 směrnice 73/239/EHS, článku 20 směrnice 2002/83/ES a článku 32 směrnice 2005/68/ES ke dni předcházejícímu zrušení uvedených směrnic podle článku 310 této směrnice.
Maximální odpočitatelná část se bude lineárně snižovat na konci každého roku od 100 % během roku začínajícího 1. lednem 2016 po 0 % 1. ledna 2032.
Pokud pojišťovny a zajišťovny uplatní koeficient volatility podle článku 77d k prvnímu dni použití této směrnice, částka uvedená v prvním pododstavci písm. a) tohoto odstavce se vypočítá podle koeficientu volatility k danému dni.
3. Na základě předchozího schválení orgánem dohledu nebo z iniciativy tohoto orgánu může být výše technických rezerv, případně včetně výše koeficientu volatility, která se použije pro výpočet přechodného odpočtu podle odst. 2 prvního pododstavce písm. a) a b), přepočítána každých 24 měsíců nebo častěji v případě, že se rizikový profil pojišťovny či zajišťovny značně změnil.
4. Odpočet uvedený v odstavci 2 může být omezen orgánem dohledu, pokud by jeho použití mohlo vést ke snížení požadavků na finanční zdroje, které se vztahují na pojišťovny a zajišťovny, v porovnání s těmi, které se vypočítají v souladu s právními a správními předpisy přijatými podle směrnice 73/239/EHS, směrnice 2002/83/ES a směrnice 2005/68/ES ke dni předcházejícímu zrušení uvedených směrnic podle článku 310 této směrnice.
5. Pojišťovny a zajišťovny uplatňující odstavec 1:
a)
neuplatní článek 308c;
b)
pokud by bez použití přechodného odpočtu nesplňovaly solventnostní kapitálový požadavek, předloží každý rok svému orgánu dohledu zprávu, v níž jsou uvedena přijatá opatření a dosažený pokrok s cílem znovu dosáhnout na konci přechodného období uvedeného v odstavci 2 úrovně použitelného kapitálu kryjícího solventnostní kapitálový požadavek nebo snížit svůj rizikový profil, aby bylo zajištěno dodržování solventnostního kapitálového požadavku;
c)
ve své zprávě o solventnosti a finanční situaci uvedené v článku 51 veřejně oznámí, že používají přechodný odpočet z technických rezerv, a vyčíslí dopad nepoužití tohoto přechodného odpočtu na svoji finanční situaci.
Článek 308e
Plán postupného zavádění přechodných opatření na bezrizikové úrokové míry a na technické rezervy
Pojišťovny a zajišťovny, které využívají přechodná opatření uvedená v článcích 308c nebo 308d, uvědomí orgán dohledu, jakmile zjistí, že by bez využití těchto přechodných opatření nedodržely solventnostní kapitálový požadavek. Orgán dohledu požaduje po dotyčné pojišťovně nebo zajišťovně, aby přijala nezbytná opatření k zajištění dodržování solventnostního kapitálového požadavku ke konci přechodného období.
Během dvou měsíců od okamžiku, kdy je zjištěno nedodržování solventnostního kapitálového požadavku bez využití těchto přechodných opatření, předloží dotčená pojišťovna či zajišťovna orgánu dohledu plán postupného zavádění, který stanoví plánovaná opatření k dosažení úrovně použitelného kapitálu kryjícího solventnostní kapitálový požadavek nebo snížení rizikového profilu s cílem zajistit ke konci přechodného období dodržování solventnostního kapitálového požadavku. Dotčená pojišťovna či zajišťovna může během přechodného období plán postupného zavádění aktualizovat.
Dotčená pojišťovna či zajišťovna předkládá každý rok svému orgánu dohledu zprávu, v níž jsou uvedena přijatá opatření a dosažený pokrok s cílem zajistit dodržování solventnostního kapitálového požadavku ke konci přechodného období. Orgány dohledu zruší schválení žádosti o využití přechodného opatření, pokud ze zprávy o pokroku vyplývá, že dodržování solventnostního kapitálového požadavku ke konci přechodného období je nerealistické.“
81)
Ustanovení čl. 309 odst. 1 se mění takto:
a)
první pododstavec se nahrazuje tímto:
„1. Členské státy uvedou v účinnost právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s články 4, 10, 13, 14, 18, 23, 26 až 32, 34 až 49, 51 až 55, 67, 68, 71, 72, 74 až 85, 87 až 91, 93 až 96, 98, 100 až 110, 112, 113, 115 až 126, 128, 129, 131 až 134, 136 až 142, 144, 146, 148, 162 až 167, 172, 173, 178, 185, 190, 192, 210 až 233, 235 až 240, 243 až 258, 260 až 263, 265, 266, 303 a 304 a s přílohami III a IV do 31. března 2015. Znění těchto opatření neprodleně sdělí Komisi.“;
b)
doplňuje se nový pododstavec, který zní:
„Bez ohledu na druhý pododstavec uplatní členské státy právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s článkem 308a od 1. dubna 2015.“
82)
Vkládá se nový článek, který zní:
„Článek 310a
Zaměstnanci a zdroje orgánu EIOPA
EIOPA posoudí personální a finanční potřeby vyplývající z toho, že se ujme svých pravomocí a povinností v souladu s touto směrnicí, a předloží v souvislosti s výše uvedeným zprávu Evropskému parlamentu, Radě a Komisi.“
83)
Článek 311 se nahrazuje tímto:
„Článek 311
Vstup v platnost
Tato směrnice vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 308a se použije ode dne 1. dubna 2015.
Články 1, 2, 3, 5 až 9, 11, 12, 15, 16, 17, 19 až 22, 24, 25, 33, 57 až 66, 69, 70, 73, 145, 147, 149 až 161, 168 až 171, 174 až 177, 179 až 184, 186 až 189, 191, 193 až 209, 267 až 300, 302, 305 až 308, 308b a přílohy I a II, V, VI a VII se použijí ode dne 1. ledna 2016.
Komise může přijímat akty v přenesené pravomoci a regulační a prováděcí technické normy před datem uvedeným ve třetím odstavci.“
84)
V příloze III části A se bod 28 nahrazuje tímto:
„28)
v každém případě a jako alternativa formám neživotní pojišťovny uvedeným v bodech 1 až 27 a bodu 29: forma evropské společnosti (SE), jak je vymezena v nařízení Rady (ES) č. 2157/2001(1);
29)
v případě, že dotčené členské státy povolují právní formu družstevní společnosti, která může provozovat činnost v oblasti neživotního pojištění, a jako alternativa formám neživotní pojišťovny uvedeným v bodech 1 až 28, forma evropské družstevní společnosti v souladu s nařízením Rady (ES) č. 1435/2003 (34).
85)
V příloze III části B se bod 28 nahrazuje tímto:
„28)
v každém případě a jako alternativa formám životní pojišťovny uvedeným v bodech 1 až 27 a bodu 29, forma evropské společnosti (SE), jak je vymezena v nařízení (ES) č. 2157/2001;
29)
v případě, že dotčené členské státy povolují právní formu družstevní společnosti, která může provozovat činnost v oblasti životního pojištění, a jako alternativa formám životní pojišťovny uvedeným v bodech 1 až 28, forma evropské družstevní společnosti v souladu s nařízením (ES) č. 1435/2003.“
86)
V příloze III části C se bod 28 nahrazuje tímto:
„28)
v každém případě a jako alternativa formám zajišťovny uvedeným v bodech 1 až 27 a bodu 29, forma evropské společnosti (SE), jak je vymezena v nařízení (ES) č. 2157/2001;
29)
v případě, že dotčené členské státy povolují právní formu družstevní společnosti, která může provozovat zajišťovací činnost, a jako alternativa formám zajišťovny uvedeným v bodech 1 až 28, forma evropské družstevní společnosti v souladu s nařízením (ES) č. 1435/2003.“
87)
v příloze VII ve srovnávací tabulce se ve sloupci „Tato směrnice“ vkládá čl. 13 odst. 27 jako odkaz odpovídající čl. 5 písm. d) směrnice 73/239/EHS.
Článek 3
Změny nařízení (ES) č. 1060/2009
V nařízení (ES) č. 1060/2009 se zrušuje čl. 2 odst. 3.
Článek 4
Změny nařízení (EU) č. 1094/2010
Nařízení (EU) č. 1094/2010 se mění takto:
1)
V článku 13 se odstavec 1 nahrazuje tímto:
„1. Evropský parlament nebo Rada mohou proti regulační technické normě přijaté Komisí vyslovit námitky ve lhůtě tří měsíců ode dne oznámení této normy. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o tři měsíce.
Pokud Komise přijímá regulační technickou normu, která je shodná s návrhem regulační technické normy předloženým orgánem pro pojišťovnictví, lhůta, v níž mohou Evropský parlament a Rada vyslovit námitky, činí jeden měsíc ode dne oznámení. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se uvedená lhůta prodlouží o jeden měsíc. Toto prodloužení lze z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady dále prodloužit o jeden měsíc;“.
2)
V čl. 17 odst. 2 se druhý pododstavec nahrazuje tímto:
„Aniž jsou dotčeny pravomoci stanovené v článku 35, poskytne příslušný orgán orgánu pro pojišťovnictví neprodleně veškeré informace, které orgán pro pojišťovnictví považuje za nezbytné pro své šetření, a to i co se týče toho, jak jsou akty uvedené v čl. 1 odst. 2 uplatňovány v souladu s právem Unie.“
Článek 5
Změny nařízení (EU) č. 1095/2010
Nařízení (EU) č. 1095/2010 se mění takto:
1)
V článku 13 se odstavec 1 nahrazuje tímto:
„1. Evropský parlament nebo Rada mohou proti regulační technické normě přijaté Komisí vyslovit námitky ve lhůtě tří měsíců ode dne oznámení této normy. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o tři měsíce.
Pokud Komise přijímá regulační technickou normu, která je shodná s návrhem regulační technické normy předloženým orgánem pro cenné papíry a trhy lhůta, v níž mohou Evropský parlament a Rada vyslovit námitky, činí jeden měsíc ode dne oznámení. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se uvedená lhůta prodlouží o jeden měsíc. Toto prodloužení lze z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady dále prodloužit o jeden měsíc.“
2)
V čl. 17 odst. 2 se druhý pododstavec nahrazuje tímto:
„Aniž jsou dotčeny pravomoci stanovené v článku 35, poskytne příslušný orgán orgánu pro cenné papíry a trhy neprodleně veškeré informace, které orgán pro cenné papíry a trhy považuje za nezbytné pro své šetření, a to i co se týče toho, jak jsou akty uvedené v čl. 1 odst. 2 uplatňovány v souladu s právními předpisy Unie.“
Článek 6
Přezkum
Komise do 1. ledna 2017 a poté každý následující rok podá Evropskému parlamentu a Radě zprávu o tom, zda evropské orgány dohledu předložily návrh regulačních technických norem a prováděcích technických norem uvedených ve směrnicích 2003/71/ES a 2009/138/ES, bez ohledu na to, zda je předložení těchto návrhů regulačních technických norem a prováděcích technických norem povinné či nepovinné, a případně předloží vhodné návrhy.
Článek 7
Provedení
1. Členské státy přijmou a zveřejní právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s čl. 1 odst. 1 a čl. 2 odst. 1, 3, 6 až 11, 13, 14, 17 až 23, 32, 34, 36, 38 až 44, 46 až 54, 56 až 59, 65 až 70, 72, 75, 76, 80, 81, 84, 85 a 86 nejpozději do 31. března 2015. Neprodleně sdělí Komisi znění těchto opatření.
2. Použijí opatření uvedená v odstavci 1 od 1. ledna 2016.
Tato opatření přijatá členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
3. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 8
Vstup v platnost
Tato směrnice vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Ustanovení čl. 2 odst. 25, 43 a 82 se použijí ode dne 31. března 2015.
Článek 9
Určení
Tato směrnice je určena členským státům.
Ve Štrasburku dne 16. dubna 2014.
DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2014/51/UE
z dnia 16 kwietnia 2014 r.
zmieniająca dyrektywy 2003/71/WE i 2009/138/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1060/2009, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010 w zakresie uprawnień Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) oraz Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 50, 53, 62 i 114,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (1),
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Kryzys finansowy w 2007 i 2008 r. ujawnił istotne wady w nadzorze finansowym, zarówno w poszczególnych przypadkach, jak i w podejściu do systemu finansowego jako całości. Nadzór oparty na modelach krajowych nie nadąża za globalizacją finansową i nie może sprostać sytuacji, w której europejskie rynki finansowe są zintegrowane i połączone, a liczne instytucje finansowe działają na szczeblu transgranicznym. Kryzys ujawnił wady w zakresie współpracy, koordynacji, spójnego stosowania przepisów prawa Unii i zaufania pomiędzy właściwymi organami krajowymi.
(2)
W wielu rezolucjach przyjętych przed kryzysem finansowym i w czasie jego trwania Parlament Europejski wzywał do większej integracji europejskiego nadzoru, aby zapewnić rzeczywiste równe szanse dla wszystkich podmiotów na szczeblu unijnym oraz by taki nadzór odzwierciedlał postępującą integrację rynków finansowych w Unii (w szczególności w rezolucji z dnia 13 kwietnia 2000 r. w sprawie komunikatu Komisji dotyczącego wprowadzania ram dla rynków finansowych: plan działania z dnia 21 listopada 2002 r. w sprawie zasad nadzoru ostrożnościowego w Unii Europejskiej, z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie polityki usług finansowych (2005-2010) - białej księgi, z dnia 23 września 2008 r. z zaleceniami dla Komisji w sprawie funduszy hedgingowych i private equity, z dnia 9 października 2008 r. z zaleceniami dla Komisji w sprawie działań następczych w związku z procedurą Lamfalussy'ego: przyszła struktura nadzoru oraz w swych stanowiskach z dnia 22 kwietnia 2009 r. w sprawie zmienionego wniosku w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) i z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie agencji ratingowych).
(3)
W listopadzie 2008 r. Komisja upoważniła grupę wysokiego szczebla, której przewodził Jacques de Larosière, do sformułowania zaleceń dotyczących sposobu wzmocnienia europejskich porozumień nadzorczych w celu zapewnienia lepszej ochrony obywatelom Unii i odbudowania zaufania do systemu finansowego. W swoim sprawozdaniu końcowym przedstawionym dnia 25 lutego 2009 r. („sprawozdanie de Larosière'a”) grupa wysokiego szczebla zaleciła wzmocnienie ram nadzorczych w celu zmniejszenia ryzyka i dotkliwości przyszłych kryzysów finansowych. W sprawozdaniu zalecono dogłębne reformy struktury nadzorczej sektora finansowego w Unii. W sprawozdaniu de Larosière'a wyrażono również opinię, że należy stworzyć Europejski System Nadzoru Finansowego złożony z trzech europejskich urzędów nadzoru, z których każdy byłby odpowiedzialny za jeden sektor: bankowy, kapitałowy oraz ubezpieczeń i pracowniczych programów emerytalnych, a także że należy powołać Europejską Radę ds. Ryzyka Systemowego.
(4)
Stabilność finansowa jest warunkiem koniecznym do tego, by gospodarka realna mogła zapewniać miejsca pracy, kredyty i wzrost. Kryzys finansowy ujawnił istotne wady nadzoru finansowego, który nie był w stanie przewidzieć negatywnych zmian o charakterze makroostrożnościowym ani zapobiec nagromadzeniu się nadmiernego ryzyka w systemie finansowym.
(5)
W konkluzjach z posiedzenia w dniach 18 i 19 czerwca 2009 r. Rada Europejska zaleciła utworzenie Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego obejmującego trzy nowe europejskie urzędy nadzoru. Zaleciła również, aby celem systemu było podwyższenie jakości i zwiększenie spójności nadzoru krajowego, wzmocnienie nadzoru nad grupami transgranicznymi i utworzenie wspólnego europejskiego regulaminu mającego zastosowanie do wszystkich instytucji finansowych na rynku wewnętrznym. Rada Europejska zaznaczyła, że europejskie urzędy nadzoru (ESA) powinny również posiadać uprawnienia nadzorcze w stosunku do agencji ratingowych, oraz zwróciła się do Komisji o przygotowanie konkretnych wniosków dotyczących możliwości odgrywania przez Europejski System Nadzoru Finansowego (ESNF) istotnej roli w sytuacjach kryzysowych.
(6)
W 2010 r. Parlament Europejski i Rada przyjęły trzy rozporządzenia ustanawiające ESA: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 (4) w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego) (EBA), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (5) w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) (EIOPA) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 (6) w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (ESMA), które to rozporządzenia są częścią ESNF.
(7)
W celu zapewnienia efektywnego funkcjonowania ESNF niezbędne są zmiany unijnych aktów ustawodawczych w dziedzinie funkcjonowania trzech ESA. Zmiany te dotyczą określenia zakresu niektórych uprawnień ESA, uwzględnienia niektórych uprawnień w aktualnych procesach ustanowionych w odpowiednich unijnych aktach ustawodawczych oraz wprowadzenia zmian w celu zapewnienia ich sprawnego i efektywnego funkcjonowania w kontekście ESNF.
(8)
Oprócz ustanowienia ESA należy zatem opracować jednolity zbiór przepisów w celu zapewnienia spójnej harmonizacji i jednolitego stosowania, co przyczyni się do jeszcze bardziej efektywnego funkcjonowania rynku wewnętrznego i skuteczniejszego wdrażania nadzoru na szczeblu mikro. Rozporządzenia ustanawiające ESNF przewidują prawo ESA do opracowywania projektów standardów technicznych w obszarach szczegółowo określonych w odpowiednich przepisach i przedstawiania ich Komisji w celu przyjęcia zgodnie z art. 290 i 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w drodze aktów delegowanych lub aktów wykonawczych. Podczas gdy w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/78/UE (7) określono pierwszy zbiór tych obszarów, w niniejszej dyrektywie należy określić dalsze obszary, w szczególności w odniesieniu do dyrektyw Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/71/WE i 2009/138/WE (8) oraz w odniesieniu do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 (9), rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.
(9)
Odpowiednie akty ustawodawcze powinny określać obszary, w których ESA przysługuje prawo do opracowywania projektów standardów technicznych, oraz sposób przyjmowania tych standardów. W odpowiednich aktach ustawodawczych należy ustanowić elementy, warunki i treść określone w art. 290 TFUE w przypadku aktów delegowanych.
(10)
Wyznaczając obszary, odnośnie do których opracowywane będą standardy techniczne, należy zachować odpowiednią równowagę między potrzebą opracowania jednolitego zbioru zharmonizowanych przepisów, a dążeniem do uniknięcia nadmiernie skomplikowanych uregulowań i trudności w ich egzekwowaniu. Należy wybrać tylko te obszary, w przypadku których spójne przepisy techniczne istotnie i skutecznie przyczynią się do osiągnięcia celów odpowiednich aktów ustawodawczych, gwarantując jednocześnie, że decyzje polityczne będą podejmowane przez Parlament Europejski, Radę i Komisję przy zachowaniu zwyczajowych procedur.
(11)
Standardy techniczne powinny dotyczyć kwestii ściśle technicznych, których opracowanie wymaga specjalistycznej wiedzy ekspertów w dziedzinie nadzoru. Regulacyjne standardy techniczne przyjęte jako akty delegowane zgodnie z art. 290 TFUE powinny dalej opracowywać, doprecyzowywać i określać warunki spójnej harmonizacji przepisów zawartych w aktach ustawodawczych przyjętych przez Parlament Europejski i Radę, uzupełniających lub zmieniających niektóre inne niż istotne elementy aktu ustawodawczego. Z drugiej strony, wykonawcze standardy techniczne przyjęte jako akty wykonawcze zgodnie z art. 291 TFUE powinny określać warunki jednolitego stosowania aktów ustawodawczych. Stosowanie standardów technicznych nie powinno wiązać się z podejmowaniem decyzji politycznych.
(12)
W przypadku regulacyjnych standardów technicznych właściwe jest zastosowanie odpowiednio procedury przewidzianej w art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010. Wykonawcze standardy techniczne powinny być przyjmowane odpowiednio zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.
(13)
Regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne powinny przyczyniać się do powstania jednolitego zbioru przepisów w dziedzinie usług finansowych zatwierdzonego przez Radę Europejską w konkluzjach z czerwca 2009 r. Jako że pewne wymogi zawarte w aktach ustawodawczych Unii nie są w pełni zharmonizowane, oraz zgodnie z zasadą nadzoru ostrożnościowego, regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne w zakresie opracowywania, doprecyzowywania lub określania warunków stosowania tych wymogów nie powinny uniemożliwiać państwom członkowskim żądania dodatkowych informacji ani nakładania bardziej rygorystycznych wymogów. Regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne powinny zatem umożliwiać państwom członkowskim żądanie dodatkowych informacji lub nakładanie bardziej rygorystycznych wymogów w określonych obszarach, jeżeli taka uznaniowość jest przewidziana w tych aktach ustawodawczych.
(14)
Zgodnie z rozporządzeniami (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010 przed przedstawieniem regulacyjnych lub wykonawczych standardów technicznych Komisji ESA powinny przeprowadzić, w stosownych przypadkach, otwarte konsultacje społeczne na temat tych standardów oraz dokonać analizy ewentualnych kosztów i korzyści z nimi związanych.
(15)
Regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne powinny dopuszczać stosowanie środków przejściowych w odpowiednich terminach, jeżeli koszty natychmiastowego wdrożenia byłyby zbyt wysokie w porównaniu z korzyściami, które mogłoby przynieść stosowanie środków przejściowych.
(16)
W chwili przyjęcia niniejszej dyrektywy prace związane z przygotowaniem pierwszego zestawu środków służących wdrożeniu przepisów ramowych na mocy dyrektywy 2009/138/WE oraz konsultacje dotyczące tych środków są na zaawansowanym etapie. Z myślą o wczesnej finalizacji tych środków należy zezwolić Komisji - w okresie przejściowym - na przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych przewidzianych w niniejszej dyrektywie zgodnie z procedurą przyjmowania aktów delegowanych. Wszelkie zmiany takich aktów delegowanych lub - po zakończeniu okresu przejściowego - wszelkie regulacyjne standardy techniczne służące wdrożeniu dyrektywy 2009/138/WE powinny być przyjmowane zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
(17)
Ponadto należy umożliwić EIOPA - po zakończeniu dwuletniego okresu przejściowego - proponowanie aktualizacji szeregu aktów delegowanych w formie regulacyjnych standardów technicznych. Te aktualizacje powinny ograniczać się do aspektów technicznych odpowiednich aktów delegowanych i nie powinny pociągać za sobą strategicznych decyzji ani wyborów politycznych.
(18)
W przypadku przygotowywania i opracowywania przez EIOPA regulacyjnych standardów technicznych w celu dostosowania aktów delegowanych do technicznego rozwoju rynków finansowych Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie informacji dotyczących zakresu tych projektów regulacyjnych standardów technicznych.
(19)
Rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010 przewidują mechanizm rozstrzygania sporów między krajowymi organami nadzoru. W przypadku gdy krajowy organ nadzoru nie wyraża zgody na stosowanie procedury, na podjęte działanie lub jego niepodjęcie przez inny krajowy organ nadzoru w obszarach określonych w unijnych aktach ustawodawczych zgodnie z tymi rozporządzeniami, w których zgodnie z odpowiednimi aktami ustawodawczymi wymagana jest współpraca, koordynacja lub wspólny proces decyzyjny ze strony krajowych organów nadzoru więcej niż jednego państwa członkowskiego, dany ESA - na wniosek jednego z krajowych organów nadzoru, których to dotyczy - powinien mieć możliwość udzielenia pomocy organom w wypracowaniu porozumienia w terminie określonym przez ESA, który uwzględnia odpowiednie terminy określone w odpowiednich przepisach, jak również pilność i złożoność sporu. Jeśli spór będzie trwał nadal, ESA powinien mieć możliwość rozstrzygnięcia sprawy.
(20)
Rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010 wymagają, by w przepisach sektorowych zostały określone przypadki, w których można zastosować mechanizm rozstrzygania sporów między krajowymi organami nadzoru. W niniejszej dyrektywie należy określić pierwszy zbiór takich przypadków w sektorze ubezpieczeń i reasekuracji i nie należy ograniczać możliwości włączania w przyszłości innych przypadków. Niniejsza dyrektywa nie powinna uniemożliwiać ESA działania zgodnie z innymi uprawnieniami ani wypełniania zadań określonych w rozporządzeniach (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010, co dotyczy również niewiążącej mediacji i dążenia do konsekwentnego, wydajnego i skutecznego stosowania przepisów Unii. Ponadto w obszarach, w których odpowiednie przepisy przewidują już pewną formę niewiążącej mediacji lub w których istnieją terminy podejmowania wspólnych decyzji przez jeden lub więcej niż jeden krajowy organ nadzoru, zmiany są niezbędne w celu zapewnienia przejrzystości i zminimalizowania zakłóceń w procesie podejmowania wspólnej decyzji, a także w celu umożliwienia ESA rozstrzygania sporów w sytuacjach, w których jest to niezbędne. Wiążąca procedura rozstrzygania sporów została opracowana z myślą o sytuacjach, w których krajowe organy nadzoru nie są w stanie porozumieć się między sobą w kwestiach proceduralnych lub merytorycznych dotyczących zgodności z przepisami Unii.
(21)
W związku z tym niniejsza dyrektywa powinna określać sytuacje, w których może zaistnieć potrzeba rozstrzygnięcia kwestii proceduralnych lub merytorycznych w kontekście zgodności z prawem Unii oraz w których krajowe organy nadzoru mogą nie być w stanie rozstrzygnąć danej kwestii we własnym zakresie. W takiej sytuacji jeden z zainteresowanych krajowych organów nadzoru powinien mieć możliwość zgłoszenia danej kwestii danemu ESA. Dany ESA powinien działać zgodnie z rozporządzeniem ustanawiającym ten urząd oraz z niniejszą dyrektywą. ESA powinien mieć możliwość wymagania od odnośnych krajowych organów nadzoru podejmowania konkretnych działań lub zrezygnowania z nich w celu rozstrzygnięcia danej sprawy oraz zapewnienia zgodności z prawem Unii, uwzględniając wiążące skutki dla odnośnych krajowych organów nadzoru. W przypadkach gdy odpowiedni unijny akt ustawodawczy przyznaje prawo decydowania państwom członkowskim, decyzje podjęte przez dany ESA nie powinny zastępować wykonywania tego prawa przez krajowe organy nadzoru, gdy wykonywanie to jest zgodne z prawem unijnym.
(22)
Dyrektywa 2009/138/WE przewiduje wspólne decyzje w zakresie zatwierdzania wniosków o stosowanie modelu wewnętrznego na szczeblu grupy i jednostki zależnej, zatwierdzania wniosków o podporządkowanie jednostki zależnej art. 238 i 239 tej dyrektywy oraz identyfikacji organu sprawującego nadzór nad grupą na podstawie innej niż kryteria określone w art. 247 tej dyrektywy. We wszystkich tych obszarach zmiana powinna zawierać jednoznacznie stwierdzenie, że w przypadku sporu EIOPA przysługuje prawo do rozstrzygnięcia sporu przy zastosowaniu procedury określonej w rozporządzeniu (UE) nr 1094/2010. Takie podejście wyraźnie pokazuje, że o ile EIOPA nie powinien zastępować krajowych organów nadzoru w wykonywaniu uprawnień decyzyjnych, powinno być możliwe rozstrzyganie sporów i wzmacnianie współpracy przed podjęciem ostatecznej decyzji przez krajowy organ nadzoru lub przed wydaniem jej instytucji. EIOPA powinien rozstrzygać spory w drodze mediacji między sprzecznymi stanowiskami organów nadzoru.
(23)
Nowa struktura nadzoru stworzona przez ESNF będzie wymagać ścisłej współpracy krajowych organów nadzoru z ESA. Zmiany odpowiednich aktów ustawodawczych powinny zagwarantować, że nie będzie przeszkód prawnych uniemożliwiających wykonywanie zobowiązań w zakresie przekazywania informacji określonych w rozporządzeniach (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010 oraz że dostarczanie danych nie prowadzi do zbędnych obciążeń administracyjnych.
(24)
Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji powinny być zobowiązane do przekazywania ich krajowym organom nadzoru jedynie takich informacji, które są istotne z punktu widzenia nadzoru, biorąc pod uwagę cele nadzoru określone w dyrektywie 2009/138/WE. Informacje dotyczące pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji oraz inne informacje, które należy przekazywać częściej niż raz w roku, powinny być wymagane jedynie w przypadku, gdy dodatkowa wiedza uzyskana przez krajowe organy nadzoru w celu monitorowania kondycji finansowej zakładów lub uwzględnienia potencjalnego wpływu ich decyzji na stabilność finansową przewyższa obciążenie związane z obliczeniem i dostarczeniem tych informacji. Po dokonaniu oceny charakteru, skali i złożoności ryzyk właściwych dla działalności zakładu krajowe organy nadzoru powinny mieć możliwość dopuszczania ograniczeń częstotliwości i zakresu informacji, które należy dostarczyć, lub stosowania zwolnień z obowiązku przekazywania pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji jedynie w przypadku, gdy zakład nie przekracza określonych progów. Należy zagwarantować, że najmniejsze zakłady będą uprawnione do korzystania z ograniczeń i zwolnień oraz że zakłady te nie posiadają łącznie więcej niż 20 % udziału w rynku ubezpieczeń na życie i reasekuracji ubezpieczeń na życie lub rynku ubezpieczeń innych niż na życie i reasekuracji ubezpieczeń innych niż na życie w danym państwie członkowskim.
(25)
W celu zagwarantowania, że informacje dostarczone przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji posiadające udziały kapitałowe w innych zakładach lub przez ubezpieczeniowe spółki holdingowe na poziomie grupy są dokładne i kompletne, krajowe organy nadzoru nie powinny dopuszczać ograniczeń wymaganych informacji lub odstępstw od obowiązku przekazywania pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji w stosunku do zakładów, które należą do grupy, chyba że krajowy organ nadzoru jest przekonany, że procedura sprawozdawczości byłaby niewłaściwa, zważywszy na charakter, skalę i złożoność ryzyk właściwych dla działalności grupy.
(26)
W obszarach, w których Komisji przysługują obecnie wynikające z dyrektywy 2009/138/WE uprawnienia do przyjmowania środków wykonawczych w przypadkach, w których środki te są aktami o charakterze nieustawodawczym ogólnego zastosowania uzupełniającymi lub zmieniającymi niektóre elementy tej dyrektywy inne niż istotne w rozumieniu art. 290 TFUE, Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z tym artykułem lub regulacyjnych standardów technicznych zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
(27)
W celu zapewnienia równego traktowania wszystkich zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji obliczających kapitałowy wymóg wypłacalności w oparciu o standardową formułę zgodnie z dyrektywą 2009/138/WE lub w celu uwzględnienia zmian zachodzących na rynku Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych dotyczących obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności zgodnie ze standardową formułą.
(28)
Jeżeli ryzyka nie są odpowiednio pokryte danym podmodułem, EIOPA powinien być uprawniony do opracowania projektów regulacyjnych standardów technicznych określających limity ilościowe i kryteria dopuszczalności aktywów dla obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności zgodnie ze standardową formułą.
(29)
W celu umożliwienia zakładom ubezpieczeń i zakładom reasekuracji spójnego ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych na podstawie dyrektywy 2009/138/WE organ centralny musi regularnie opracowywać, publikować i aktualizować pewne informacje techniczne związane z odpowiednią strukturą terminową stopy procentowej wolnej od ryzyka, uwzględniając obserwacje dokonane na rynku finansowym. Sposób, w jaki określa się odpowiednią strukturę terminową stopy procentowej wolnej od ryzyka, powinien być przejrzysty. Z uwagi na techniczny i ubezpieczeniowy charakter tych zadań powinny one być wykonywane przez EIOPA.
(30)
Odpowiednia struktura terminowa stopy procentowej wolnej od ryzyka powinna zapobiegać sztucznej zmienności rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i dopuszczonych środków własnych oraz stanowić zachętę do prawidłowego zarządzania ryzykiem. Wybór punktu początkowego ekstrapolacji stóp procentowych wolnych od ryzyka powinien pozwolić zakładom na dopasowanie do obligacji przepływów środków pieniężnych dyskontowanych przy zastosowaniu nieekstrapolowanych stóp procentowych w obliczaniu najlepszego oszacowania. W warunkach rynkowych podobnych do warunków istniejących w momencie wejścia w życie niniejszej dyrektywy punkt początkowy ekstrapolacji stóp procentowych wolnych od ryzyka, w szczególności dla euro, powinien wynosić 20 lat. W warunkach rynkowych podobnych do warunków istniejących w dniu wejścia w życie niniejszej dyrektywy ekstrapolowana część odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, w szczególności dla euro, powinna zbiegać się z ostateczną stopą forward w taki sposób, że w przypadku instrumentów o stałym terminie zapadalności przekraczającym o 40 lat punkt początkowy ekstrapolacji różnica między ekstrapolowanymi stopami forward a ostateczną stopą forward nie przekracza trzech punktów bazowych. W przypadku walut innych niż euro należy uwzględnić cechy charakterystyczne lokalnych rynków obligacji i swapów przy określaniu punktu początkowego ekstrapolacji stóp procentowych wolnych od ryzyka oraz odpowiedni okres zbieżności do ostatecznej stopy forward.
(31)
Jeżeli zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji utrzymują do terminu zapadalności obligacje lub inne aktywa o podobnych właściwościach pod względem przepływów pieniężnych, nie są one narażone na ryzyko zmiany spreadów tych aktywów. Aby uniknąć sytuacji, w której zmiany spreadów aktywów wpływają na kwotę środków własnych tych zakładów, powinny one mieć możliwość dostosowania odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka celem obliczenia najlepszego oszacowania zgodnie ze zmianami spreadu ich aktywów. Stosowanie takiej korekty dopasowującej powinno podlegać zatwierdzeniu przez organy nadzoru, a restrykcyjne wymogi dotyczące aktywów i zobowiązań powinny zapewnić, by zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mogły utrzymywać aktywa do terminu zapadalności. W szczególności należy dopasować przepływy pieniężne aktywów i zobowiązań, a aktywa należy zastępować wyłącznie celem zachowania dopasowania, jeżeli oczekiwane przepływy pieniężne uległy znaczącym zmianom, jak w przypadku obniżenia wartości obligacji lub niewykonania zobowiązania dotyczącego obligacji. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji powinny ujawniać publicznie wpływ korekty dopasowującej na ich sytuację finansową w celu zapewnienia odpowiedniej przejrzystości.
(32)
Aby zapobiec procyklicznemu zachowaniu inwestycyjnemu, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji powinny mieć możliwość dostosowania odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka celem obliczenia najlepszego oszacowania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w celu złagodzenia skutków nadmiernych spreadów obligacji. Taka korekta z tytułu zmienności powinna opierać się na portfelach referencyjnych dla odpowiednich walut tych zakładów i, w razie potrzeby w celu zapewnienia reprezentatywności, na portfelach referencyjnych dla krajowych rynków ubezpieczeń. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji powinny ujawniać publicznie wpływ korekty z tytułu zmienności na ich sytuację finansową w celu zapewnienia odpowiedniej przejrzystości.
(33)
W świetle dużego znaczenia dyskontowania dla ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych dyrektywa 2009/138/WE powinna zapewniać jednolite warunki wyboru stóp dyskontowych przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji. W celu zapewnienia takich jednolitych warunków należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w zakresie określania odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka stosowanej przy obliczaniu najlepszego oszacowania, spreadów bazowych do obliczania korekty dopasowującej oraz korekty z tytułu zmienności. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (10). W tych aktach wykonawczych należy wykorzystywać informacje techniczne dostarczane i publikowane przez EIOPA. W przypadku przyjmowania tych aktów wykonawczych należy stosować procedurę doradczą.
(34)
Komisja powinna przyjąć akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie, jeżeli, w uzasadnionych przypadkach związanych z odpowiednią strukturą terminową stopy procentowej wolnej od ryzyka, jest to uzasadnione szczególnie pilną potrzebą.
(35)
W celu złagodzenia nadmiernych potencjalnych skutków procyklicznych okres na przywrócenie spełnienia kapitałowego wymogu wypłacalności powinien zostać przedłużony w wyjątkowych niekorzystnych sytuacjach, w tym w przypadku gwałtownych spadków na rynkach finansowych, utrzymujących się niskich stóp procentowych oraz zdarzeń katastroficznych mających poważne skutki, które dotykają zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji reprezentujące znaczny udział w rynku lub dotknięte linie biznesowe. EIOPA powinien być odpowiedzialny za ogłoszenie wystąpienia wyjątkowych niekorzystnych sytuacji, a Komisję należy upoważnić do przyjmowania środków w drodze aktów delegowanych i wykonawczych określających kryteria i odpowiednie procedury.
(36)
W kontekście przewidzianej w niniejszej dyrektywie korekty dopasowującej, stosowanej do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, wymóg, by portfel zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, do których zastosowanie ma korekta dopasowująca, oraz portfel aktywów będący przedmiotem wyznaczenia były zidentyfikowane, organizowane i zarządzane w sposób niezależny od pozostałej działalności zakładów oraz nie były wykorzystywane do pokrywania strat wynikłych z innej działalności zakładów, należy rozumieć w sensie ekonomicznym. Nie powinna ona pociągać za sobą nałożenia na państwa członkowskie wymogu posiadania w ustawodawstwie krajowym prawnego pojęcia funduszu wyodrębnionego. Zakłady stosujące korektę dopasowującą powinny określić i zorganizować portfel aktywów i zobowiązań i zarządzać nim niezależnie od innych części działalności i w związku z tym nie należy pozwolić im na pokrywanie ryzyk w tych innych częściach działalności przy wykorzystaniu wyznaczonego portfela aktywów. Choć umożliwia to skuteczne zarządzanie portfelem, to dla celów korekty dopasowującej należy uwzględnić w dostosowaniach środków własnych i w kapitałowym wymogu wypłacalności ograniczoną możliwość dokonywania transferów i zakres dywersyfikacji między wyznaczonym portfelem a pozostałą częścią zakładu.
(37)
Spread portfela referencyjnego, o którym mowa w niniejszej dyrektywie, powinien zostać określony w przejrzysty sposób przy zastosowaniu w stosownych przypadkach odpowiednich wskaźników.
(38)
W celu zapewnienia przejrzystego stosowania korekty z tytułu zmienności, korekty dopasowującej i środków przejściowych dotyczących stopy procentowej wolnej od ryzyka oraz przepisów technicznych przewidzianych zgodnie z niniejszą dyrektywą zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji powinny ujawniać publicznie wpływ niezastosowania tych środków na ich sytuację finansową, w tym na wysokość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, kapitałowy wymóg wypłacalności, minimalny wymóg kapitałowy zgodnie z dyrektywą 2009/138/WE, podstawowe środki własne i kwotę dopuszczonych środków własnych na pokrycie minimalnego wymogu kapitałowego i kapitałowego wymogu wypłacalności.
(39)
W ustawodawstwie krajowym państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyznania swoim krajowym organom nadzoru prawa do wydawania zgody lub, w wyjątkowych okolicznościach, odmowy zastosowania korekty z tytułu zmienności.
(40)
W celu zapewnienia harmonizacji dostarczania niektórych danych technicznych na potrzeby kapitałowego wymogu wypłacalności w oparciu o standardową formułę, na przykład w celu umożliwienia zharmonizowanego stosowania rodzajów podejścia do wykorzystania ratingów, należy przydzielić EIOPA określone zadania. Należy dostosować uznawanie agencji ratingowych i uczynić je spójnym z rozporządzeniem (WE) nr 1060/2009, rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (11) oraz dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (12). Należy unikać powielania rozporządzenia (WE) nr 1060/2009, dlatego też rola Wspólnego Komitetu Organów Nadzoru, powołanego na mocy rozporządzeń (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010, jest uzasadniona. EIOPA powinien w optymalny sposób wykorzystać kompetencje i doświadczenie ESMA. Szczegółowy sposób wykonywania tych zadań należy doprecyzować w środkach, które mają być przyjęte w drodze aktów delegowanych lub wykonawczych.
(41)
Wykazy jednostek samorządów regionalnych i władz lokalnych publikowane przez EIOPA nie powinny być bardziej szczegółowe niż jest to konieczne do zapewnienia, by takie samorządy bądź władze były traktowane tak samo jak rządy centralne, tylko jeżeli ryzyka związane z ekspozycją są takie same jak w przypadku rządów centralnych.
(42)
W celu zapewnienia wynikającego z dyrektywy 2009/138/WE zharmonizowanego podejścia dotyczącego ustalania, czy w przypadkach naruszenia kapitałowego wymogu wypłacalności dozwolone jest przedłużenie okresu naprawczego, należy określić okoliczności stanowiące wyjątkową niekorzystną sytuację. EIOPA powinien być odpowiedzialny za ogłoszenie wystąpienia wyjątkowych niekorzystnych sytuacji, a Komisję należy upoważnić do przyjmowania środków w drodze aktów delegowanych i wykonawczych określających kryteria i odpowiednie procedury w przypadku takich wyjątkowych niekorzystnych sytuacji.
(43)
W celu zapewnienia spójności międzysektorowej i usunięcia rozbieżności między interesami podmiotów „przekształcających” pożyczki w zbywalne papiery wartościowe i inne instrumenty finansowe (jednostek inicjujących lub jednostek sponsorujących) a interesami zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji inwestujących w te papiery wartościowe lub instrumenty finansowe Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania środków w drodze aktów delegowanych w kontekście inwestycji w przekształcone pożyczki na mocy dyrektywy 2009/138/WE, określających nie tylko same wymogi, ale również konsekwencje niespełnienia tych wymogów.
(44)
W celu umożliwienia większej spójności przewidzianych w dyrektywie 2009/138/WE procedur zatwierdzania przez organy nadzoru parametrów właściwych dla danego zakładu, polityki wprowadzania zmian w modelu, spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia) oraz ustanawiania i znoszenia narzutów kapitałowych Komisję należy upoważnić do przyjmowania środków w drodze aktów delegowanych określających odpowiednie procedury obowiązujące w tych obszarach.
(45)
Trwa opracowywanie przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Nadzorów Ubezpieczeniowych globalnego standardu wypłacalności opartego na analizie ryzyka, co sprzyja większej koordynacji i współpracy w dziedzinie nadzoru finansowego na skalę międzynarodową. Zawarte w dyrektywie 2009/138/WE przepisy dotyczące aktów delegowanych Komisji stwierdzających równoważność systemów wypłacalności i systemów ostrożnościowych państw trzecich jest spójny z celami w zakresie zachęcania do zwiększania spójności w dziedzinie wprowadzania systemów wypłacalności i systemów ostrożnościowych opartych na analizie ryzyka na skalę międzynarodową. Aby uwzględnić fakt, że niektóre państwa trzecie mogą potrzebować więcej czasu na dostosowanie i wdrożenie systemów wypłacalności i systemów ostrożnościowych w pełni spełniających kryteria uznania ich za równoważne, konieczne jest określenie warunków dotyczących traktowania takich systemów państw trzecich, tak aby systemy tych państw trzecich zostały uznane za tymczasowo równoważne. W stosownych przypadkach akty delegowane Komisji dotyczące tymczasowej równoważności powinny uwzględniać rozwój sytuacji na szczeblu międzynarodowym. Jeżeli Komisja uzna system nadzoru ostrożnościowego nad grupą stosowany przez dane państwo trzecie za tymczasowo równoważny, należy dopuścić dodatkowe przekazywanie informacji do organów nadzoru w celu zapewnienia ochrony ubezpieczającym i beneficjentom w Unii.
(46)
Biorąc pod uwagę szczególny charakter rynku ubezpieczeń, w celu zapewnienia równych szans dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji mających siedzibę w państwach trzecich, niezależnie od tego, czy ich jednostka dominująca ma siedzibę w Unii, Komisja powinna mieć możliwość stwierdzenia, że system danego państwa trzeciego jest tymczasowo równoważny do celów obliczenia wymogów wypłacalności grupy oraz dopuszczonych środków własnych koniecznych do spełnienia tych wymogów.
(47)
Aby zapewnić należyte informowanie zainteresowanych podmiotów o strukturze grup ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, konieczne jest, by informacje dotyczące ich struktury prawnej, zarządczej i organizacyjnej były podawane do publicznej wiadomości. Informacje te powinny obejmować co najmniej informacje dotyczące oficjalnej nazwy, rodzaju prowadzonej działalności i kraju, w którym siedzibę mają jednostki zależne, główne powiązane zakłady i istotne oddziały.
(48)
W stosownych przypadkach decyzje Komisji stwierdzające, że system wypłacalności lub system ostrożnościowy danego państwa trzeciego jest tymczasowo równoważny, powinny uwzględniać istnienie, czas trwania i charakter środków przejściowych stosowanych w systemach tych krajów.
(49)
Aby umożliwić spółdzielni europejskiej, ustanowionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 1435/2003 (13), świadczenie usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, niezbędne jest rozszerzenie wykazu dozwolonych form prawnych zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji wynikającego z dyrektywy 2009/138/WE i uwzględnienie w nim spółdzielni europejskiej.
(50)
Należy dostosować kwotę w euro dolnego progu minimalnego wymogu kapitałowego obowiązującego dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji. Takie dostosowanie wynika z okresowej korekty aktualnych dolnych progów wymogów kapitałowych dla takich zakładów dokonywanej w celu uwzględnienia inflacji.
(51)
Sposób obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności w przypadku ubezpieczenia zdrowotnego powinien odzwierciedlać krajowe systemy wyrównania, a także powinien uwzględniać zmiany w krajowym ustawodawstwie z zakresu ochrony zdrowia, ponieważ stanowią one podstawową część systemu ubezpieczeniowego na tych krajowych rynkach zdrowia.
(52)
Niektóre uprawnienia wykonawcze ustanowione na mocy art. 202 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską powinny zostać zastąpione odpowiednimi przepisami zgodnie z art. 290 TFUE.
(53)
Dostosowanie procedur komitetowych do TFUE, a zwłaszcza do jego art. 290, powinno przebiegać indywidualnie. W celu uwzględnienia technicznego rozwoju rynków finansowych oraz określenia wymogów ustanowionych w dyrektywach zmienianych niniejszą dyrektywą Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE. W szczególności należy przyjąć akty delegowane w odniesieniu do szczegółów dotyczących wymogów w zakresie zarządzania, wyceny, sprawozdań dla organów nadzoru i ujawnienia publicznego, określania i klasyfikacji środków własnych, standardowej formuły obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności (w tym będących następstwem zmian w obszarze narzutów kapitałowych) oraz wyboru metod ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i założeń w tym zakresie.
(54)
W deklaracji nr 39 dotyczącej art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, dołączonej do aktu końcowego konferencji międzyrządowej, która przyjęła Traktat z Lizbony, uczestnicy konferencji odnotowali wyrażony przez Komisję zamiar dalszego konsultowania się z ekspertami powołanymi przez państwa członkowskie podczas przygotowywania projektów aktów delegowanych w dziedzinie usług finansowych zgodnie z ustaloną praktyką.
(55)
Parlament Europejski i Rada powinny dysponować trzymiesięcznym okresem od daty notyfikacji na zgłoszenie zastrzeżeń do aktu delegowanego. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady powinno być możliwe przedłużenie tego okresu o trzy miesiące w zakresie obszarów budzących duże zaniepokojenie. Parlament Europejski i Rada powinny mieć również możliwość informowania pozostałych instytucji, że nie zamierzają zgłaszać sprzeciwu. To wczesne zatwierdzanie aktów delegowanych jest szczególnie wskazane w razie konieczności przestrzegania terminów, np. w przypadku gdy w akcie podstawowym określono harmonogramy dotyczące przyjmowania przez Komisję aktów delegowanych.
(56)
W świetle kryzysu finansowego oraz mechanizmów procyklicznych, które przyczyniły się do jego powstania oraz pogłębiły jego skutki, Rada Stabilności Finansowej, Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego oraz grupa G-20 wystosowały zalecenia mające na celu złagodzenie procyklicznych efektów regulacji finansowych. Zalecenia te mają bezpośrednie znaczenie dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, które są ważnymi elementami systemu finansowego.
(57)
W celu zapewnienia spójnego stosowania niniejszej dyrektywy i nadzoru makroostrożnościowego w całej Unii należy zapewnić, aby Europejska Rada ds. Ryzyka Systemowego, ustanowiona na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 (14), opracowywała zasady dostosowane do unijnej gospodarki.
(58)
Kryzys finansowy uwypuklił fakt, że instytucje finansowe w znacznym stopniu nie doszacowały poziomu ryzyka kredytowego kontrahenta związanego z instrumentami pochodnymi będącymi przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym. We wrześniu 2009 r. skłoniło to G-20 do zwrócenia się o to, by instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym były rozliczane za pośrednictwem kontrahenta centralnego. Ponadto zwróciła się ona o podporządkowanie tych instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie mogły być rozliczane centralnie, bardziej rygorystycznym wymogom kapitałowym w celu właściwego odzwierciedlenia większego ryzyka, które się z nimi wiąże.
(59)
Obliczanie kapitałowego wymogu wypłacalności według formuły standardowej powinno uwzględniać ekspozycje wobec kwalifikowanych kontrahentów centralnych adekwatnie do traktowania takich ekspozycji w wymogach kapitałowych dla instytucji kredytowych i instytucji finansowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, szczególnie w odniesieniu do różnic w traktowaniu kwalifikowanych kontrahentów centralnych i innych kontrahentów.
(60)
W celu zapewnienia, że cele Unii w zakresie długoterminowego zrównoważonego wzrostu oraz cele dyrektywy 2009/138/WE związane głównie z ochroną ubezpieczających, jak również z zapewnieniem stabilności finansowej będą nadal spełniane, Komisja powinna dokonać przeglądu adekwatności metod, założeń i standardowych parametrów stosowanych przy obliczaniu kapitałowego wymogu wypłacalności według formuły standardowej w ciągu pięciu lat od rozpoczęcia stosowania dyrektywy 2009/138/WE. Podstawą tego przeglądu powinny być w szczególności ogólne doświadczenia zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji przy stosowaniu standardowej formuły kapitałowego wymogu wypłacalności w okresie przejściowym. W czasie przeglądu należy też uwzględnić wyniki dowolnej klasy aktywów i instrumentów finansowych, zachowanie podmiotów lokujących w te aktywa i instrumenty finansowe oraz zmiany w ustanawianiu międzynarodowych standardów usług finansowych. Przegląd standardowych parametrów dla określonych klas aktywów, takich jak papiery wartościowe o stałej kwocie dochodu i infrastruktura długoterminowa, może wymagać priorytetowego potraktowania.
(61)
W celu umożliwienia sprawnego przejścia zgodnie z dyrektywą 2009/138/WE do nowego systemu należy ustanowić środki dotyczące fazy wprowadzenia i odpowiednie środki przejściowe. Środki przejściowe powinny mieć na celu unikanie zakłóceń rynku i ograniczanie wpływu na istniejące produkty, a także zapewnianie dostępności produktów ubezpieczeniowych. Środki przejściowe powinny zachęcać zakłady do jak najszybszego zmierzania w kierunku spełniania szczególnych wymogów nowego systemu.
(62)
Należy zapewnić system przejściowy dla działalności w zakresie pracowniczych programów emerytalnych prowadzonych przez zakłady ubezpieczeń zgodnie z art. 4 dyrektywy 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (15) podczas dokonywania przez Komisję przeglądu tej dyrektywy. System przejściowy powinien przestać obowiązywać po wejściu w życie zmian do dyrektywy 2003/41/WE.
(63)
Niezależnie od przewidywanego zastosowania dyrektywy 2009/138/WE, szczególnie do celów ocen związanych z zatwierdzaniem modeli wewnętrznych, uzupełniającymi środkami własnymi, klasyfikacją środków własnych, parametrami właściwymi dla danego zakładu, spółkami celowymi (podmiotami specjalnego przeznaczenia), podmodułem ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje opartym na czasie trwania, oraz przejściowego przepisu dotyczącego obliczenia najlepszego oszacowania w odniesieniu do zobowiązań ubezpieczeniowych lub zobowiązań reasekuracyjnych odpowiadających wpłaconym składkom za istniejące umowy, dyrektywy Rady 64/225/EWG (16), 73/239/EWG (17), 73/240/EWG (18), 76/580/EWG (19), 78/473/EWG (20), 84/641/EWG (21), 87/344/EWG (22), 88/357/EWG (23) i 92/49/EWG (24), a także dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/78/WE (25), 2001/17/WE (26), 2002/83/WE (27) i 2005/68/WE (28) (nazywane łącznie Wypłacalność I), zmienione aktami wymienionymi w części A załącznika VI do dyrektywy 2009/138/WE, powinny mieć zastosowanie do końca 2015 r.
(64)
Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o środkach transpozycji, co najmniej jednego dokumentu wyjaśniającego związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy i do dyrektywy 2009/138/WE prawodawca uznaje, że wymóg złożenia tych dokumentów jest uzasadniony.
(65)
Z uwagi na to, że państwa członkowskie nie są w stanie zrealizować w dostatecznym stopniu celów niniejszej dyrektywy, a mianowicie poprawy funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zapewnienie wysokiego, efektywnego i spójnego poziomu regulacji ostrożnościowej i nadzoru ostrożnościowego, ochrony ubezpieczających i beneficjentów, a przez to przedsiębiorstw i konsumentów, ochrony integralności, efektywności i właściwego funkcjonowania rynków finansowych, utrzymania stabilności systemu finansowego oraz wzmocnienia koordynacji nadzoru na skalę międzynarodową, a skala działań pozwala na lepszą ich realizację na szczeblu Unii Europejskiej, Unia może przyjmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(66)
Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 2003/71/WE i 2009/138/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1060/2009, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zmiany w dyrektywie 2003/71/WE
W dyrektywie 2003/71/WE wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 5 ust. 4 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
„Jeżeli ostateczne warunki oferty nie są zawarte ani w podstawowym prospekcie emisyjnym, ani w suplemencie, są one udostępniane inwestorom, przekazywane właściwemu organowi macierzystego państwa członkowskiego, a także przekazywane przez ten właściwy organ właściwemu organowi przyjmującego państwa członkowskiego lub przyjmujących państw członkowskich niezwłocznie wraz z rozpoczęciem publicznej oferty, jednakże jeżeli to możliwe, przed rozpoczęciem oferty lub dopuszczeniem do obrotu. Właściwy organ macierzystego państwa członkowskiego przekazuje ostateczne warunki ESMA. Ostateczne warunki obejmują jedynie informacje związane z notą o papierach wartościowych i nie są wykorzystywane do uzupełnienia podstawowego prospektu emisyjnego. W takich przypadkach zastosowanie ma art. 8 ust. 1 lit. a).”;
2)
w art. 11 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do niniejszego artykułu ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia informacji włączanych przez odniesienie.
ESMA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 1 lipca 2015 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;
3)
w art. 13 ust. 7 otrzymuje brzmienie:
„7. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do zatwierdzania prospektów emisyjnych ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających procedury zatwierdzania prospektu emisyjnego i warunki ustalania terminów.
ESMA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 1 lipca 2015 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;
4)
w art. 14 ust. 8 otrzymuje brzmienie:
„8. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do niniejszego artykułu ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych precyzujących przepisy zawarte w ust. 1-4 dotyczące publikacji prospektu emisyjnego.
ESMA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 1 lipca 2015 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;
5)
w art. 15 ust. 7 otrzymuje brzmienie:
„7. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do niniejszego artykułu ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających przepisy dotyczące upowszechniania reklam zapowiadających zamiar publicznego oferowania papierów wartościowych lub dopuszczenia do obrotu na rynku regulowanym, w szczególności przed udostępnieniem do publicznej wiadomości prospektu emisyjnego lub przed rozpoczęciem subskrypcji, oraz w celu sprecyzowania przepisów zawartych w ust. 4.
ESMA przedstawia Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 1 lipca 2015 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”;
6)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 31a
Personel i zasoby ESMA
ESMA dokonuje oceny potrzeb odnoszących się do personelu i zasobów związanych z przyjęciem przez ten organ uprawnień i obowiązków zgodnie z niniejszą dyrektywą i przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji odpowiednie sprawozdanie.”.
Artykuł 2
Zmiany w dyrektywie 2009/138/WE
W dyrektywie 2009/138/WE wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 13 wprowadza się następujące zmiany:
a)
po pkt 32 wprowadza się punkt w brzmieniu:
„32a.
»kwalifikowany kontrahent centralny« oznacza kontrahenta centralnego, który otrzymał zezwolenie zgodnie z art. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 (29) lub został uznany zgodnie z art. 25 tego rozporządzenia;
b)
dodaje się punkt w brzmieniu:
„40.
»zewnętrzna instytucja oceny wiarygodności kredytowej« lub »ECAI« oznacza agencję ratingową zarejestrowaną lub certyfikowaną zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 (30) lub bank centralny sporządzający ratingi kredytowe wyłączone z zakresu stosowania tego rozporządzenia.
2)
art. 17 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Komisja może przyjmować zgodnie z art. 301a akty delegowane związane z wykazami form określonych w załączniku III, z wyjątkiem pkt 28 i 29 w częściach A, B i C.”;
3)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 25a
Informowanie i publikacja informacji o zezwoleniach lub o cofnięciu zezwoleń
O każdym udzielonym zezwoleniu lub cofnięciu zezwolenia powiadamiany jest Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) (EIOPA) ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (31). Nazwę każdego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, któremu udzielono zezwolenia, umieszcza się w wykazie. EIOPA publikuje ten wykaz na swojej stronie internetowej i aktualizuje go.
4)
w art. 29 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Akty delegowane oraz regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne przyjęte przez Komisję uwzględniają zasadę proporcjonalności, zapewniając w ten sposób proporcjonalne stosowanie niniejszej dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do małych zakładów ubezpieczeń.
Projekty regulacyjnych standardów technicznych przedstawione przez EIOPA zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, projekty wykonawczych standardów technicznych przedstawione zgodnie z art. 15 tego rozporządzenia oraz wytyczne i zalecenia wydane zgodnie z art. 16 tego rozporządzenia uwzględniają zasadę proporcjonalności, zapewniając tym samym proporcjonalne stosowanie niniejszej dyrektywy, w szczególności w odniesieniu do małych zakładów ubezpieczeń.”;
5)
art. 31 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Bez uszczerbku dla art. 35, art. 51, art. 254 ust. 2 i art. 256, w odniesieniu do ust. 2 niniejszego artykułu, Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 301a, akty delegowane określające główne aspekty, których dotyczyć mają ujawniane dane statystyczne, wykaz zawartości i datę publikacji ujawnianych informacji.;
5. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania ust. 2 niniejszego artykułu oraz bez uszczerbku dla art. 35, art. 51, art. 254 ust. 2 i art. 256, EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych w celu określenia wzorów i struktury ujawnianych informacji przewidzianych w niniejszym artykule.
EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 30 września 2015 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z procedurą określoną w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;
6)
w art. 33 dodaje się akapity w brzmieniu:
„Jeśli organ nadzoru powiadomił organy nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu zgodnie z akapitem pierwszym oraz jeśli temu organowi nadzoru nie zezwala się na skorzystanie z przysługującego mu prawa przeprowadzenia kontroli na miejscu lub jeżeli organy nadzoru przyjmującego państwa członkowskiego nie są w stanie skorzystać w praktyce z przysługującego im prawa uczestnictwa w tych kontrolach zgodnie z akapitem drugim, organy nadzoru mogą skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc tego urzędu zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu.
Zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 EIOPA może brać udział w kontrolach na miejscu przeprowadzanych wspólnie przez co najmniej dwa organy nadzoru.”;
7)
w art. 35 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 1 wprowadzenie otrzymuje brzmienie:
„1. Państwa członkowskie nakładają wymóg na zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji do przekazywania organom nadzoru informacji koniecznych do nadzoru, uwzględniających cele nadzoru określone w art. 27 i 28. Informacje te obejmują co najmniej informacje konieczne do przeprowadzenia w trakcie procesu nadzoru, o którym mowa w art. 36, następujących czynności:”;
b)
ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„6. Bez uszczerbku dla art. 129 ust. 4, jeżeli uprzednio określone okresy, o których mowa w ust. 2 lit. a) ppkt (i), są krótsze niż rok, zainteresowane organy nadzoru mogą ograniczyć regularną sprawozdawczość do organów nadzoru, jeżeli:
a)
przekazanie tych informacji stanowiłoby nadmierne obciążenie w stosunku do charakteru, skali i złożoności ryzyk właściwych dla działalności danego zakładu;
b)
informacje są przekazywane przynajmniej raz w roku.
Organy nadzoru nie ograniczają regularnej sprawozdawczości z częstotliwością mniejszą niż raz w roku w przypadku zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, które wchodzą w skład grupy w rozumieniu art. 212 ust. 1 lit. c), chyba że dany zakład może wykazać organowi nadzoru w zadowalający sposób, że regularna sprawozdawczość z częstotliwością mniejszą niż raz w roku nie jest właściwa z uwagi na charakter, skalę i złożoność ryzyk właściwych dla działalności danej grupy.
Ograniczenie regularnej sprawozdawczości do organów nadzoru jest przyznawane tylko tym zakładom, których łączny udział w rynku nie przekracza 20 %, odpowiednio, rynku ubezpieczeń na życie i reasekuracji ubezpieczeń na życie lub rynku ubezpieczeń innych niż na życie i reasekuracji ubezpieczeń innych niż na życie w danym państwie członkowskim, gdzie udział w rynku ubezpieczeń innych niż na życie i reasekuracji ubezpieczeń innych niż na życie jest mierzony wielkością przypisu składki brutto, a udział w rynku ubezpieczeń na życie i reasekuracji ubezpieczeń na życie jest mierzony wartością rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto.
Organy nadzoru, klasyfikując zakład do przyznania uprawnień, o których mowa powyżej, priorytetowo traktują najmniejsze zakłady.
7. Zainteresowane organy nadzoru mogą ograniczyć regularną sprawozdawczość do organów nadzoru lub zwolnić zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji od obowiązku przekazywania pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji, jeżeli:
a)
przekazanie tych informacji stanowiłoby nadmierne obciążenie w stosunku do charakteru, skali i złożoności ryzyk właściwych dla działalności danego zakładu;
b)
przekazanie tych informacji nie jest konieczne do prowadzenia skutecznego nadzoru nad danym zakładem;
c)
odstępstwo nie narusza stabilności odpowiednich systemów finansowych w Unii; oraz
d)
dany zakład jest w stanie dostarczyć informacje w sposób doraźny.
Organy nadzoru nie przyznają zwolnień od obowiązku przekazywania pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji zakładom ubezpieczeń lub zakładom reasekuracji, które wchodzą w skład grupy w rozumieniu art. 212 ust. 1 lit. c), chyba że dany zakład może wykazać organowi nadzoru w zadowalający sposób, że przekazywanie pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji nie jest właściwe z uwagi na charakter, skalę i złożoność ryzyk właściwych dla działalności danej grupy i przy uwzględnieniu celu stabilności finansowej.
Odstępstwo od wymogu przekazywania pełnego wykazu aktywów do organów nadzoru jest przyznawane tylko tym zakładom, których łączny udział w rynku nie przekracza 20 %, odpowiednio, rynku ubezpieczeń na życie i reasekuracji ubezpieczeń na życie lub rynku ubezpieczeń innych niż na życie i reasekuracji ubezpieczeń innych niż na życie w danym państwie członkowskim, gdzie udział w rynku ubezpieczeń innych niż na życie i reasekuracji ubezpieczeń innych niż na życie jest mierzony wielkością przypisu składki brutto, a udział w rynku ubezpieczeń na życie i reasekuracji ubezpieczeń na życie jest mierzony wartością rezerw techniczno-ubezpieczeniowych brutto.
Organy nadzoru, klasyfikując zakład do przyznania uprawnień, o których mowa powyżej, priorytetowo traktują najmniejsze zakłady.
8. Do celów ust. 6 i 7, w ramach procesu nadzoru, organy nadzoru oceniają, czy przekazanie informacji stanowiłoby nadmierne obciążenie w stosunku do charakteru, skali i złożoności ryzyk właściwych dla danego zakładu, biorąc pod uwagę co najmniej:
a)
wartość składek, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów zakładu;
b)
zmienność odszkodowań i świadczeń wypłacanych przez zakład;
c)
ryzyka rynkowe związane z inwestycjami dokonywanymi przez zakład;
d)
poziom koncentracji ryzyka;
e)
łączną liczbę grup ubezpieczeń na życie i grup ubezpieczeń innych niż na życie, w zakresie których wydano zezwolenie;
f)
możliwe skutki zarządzania aktywami zakładu na stabilność finansową;
g)
systemy i struktury zakładu służące przekazywaniu informacji do celów nadzoru oraz sporządzone na piśmie zasady, o których mowa w ust. 5;
h)
adekwatność systemu zarządzania zakładem;
i)
poziom środków własnych na pokrycie kapitałowego wymogu wypłacalności i minimalnego wymogu kapitałowego;
j)
czy zakład jest wewnętrznym zakładem ubezpieczeń lub wewnętrznym zakładem reasekuracji, pokrywającym jedynie ryzyka związane z grupą przemysłową lub handlową, do której należy.
9. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 301a określające informacje, o których mowa w ust. 1-4 niniejszego artykułu, oraz terminy przekazania tych informacji celem zapewnienia właściwego stopnia spójności sprawozdawczości dla organów nadzoru.
10. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszego artykułu EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych dotyczących regularnej sprawozdawczości do organów nadzoru w odniesieniu do wzorów formularzy przekazywanych organom nadzoru, o których mowa w ust. 1 i 2.
EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 30 czerwca 2015 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
11. W celu wsparcia spójnego i konsekwentnego stosowania ust. 6 i 7 EIOPA wydaje wytyczne zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 doprecyzowujące metody, które należy stosować przy określaniu udziału w rynku, o którym mowa w ust. 6 akapit trzeci i ust. 7 akapit trzeci.”;
8)
w art. 37 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
(i)
lit. b) otrzymuje brzmienie:
„b)
organ nadzoru stwierdził, że profil ryzyka zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji znacznie odbiega od założeń leżących u podstaw kapitałowego wymogu wypłacalności obliczonego przy zastosowaniu modelu wewnętrznego lub częściowego modelu wewnętrznego zgodnie z przepisami rozdziału VI sekcja 4 podsekcja 3, ponieważ niektóre mierzalne rodzaje ryzyka nie zostały uwzględnione w sposób wystarczający i dostosowanie modelu w celu lepszego odzwierciedlenia danego profilu ryzyka w odpowiednim terminie nie odniosło pożądanego skutku;”;
(ii)
dodaje się punkt w brzmieniu:
„d)
zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stosuje korektę dopasowującą, o której mowa w art. 77b, korektę z tytułu zmienności, o której mowa w art. 77d, lub środki przejściowe, o których mowa w art. 308c i 308d, i organ nadzoru stwierdził, że profil ryzyka tego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji znacznie odbiega od założeń leżących u podstaw tych korekt i środków przejściowych.”;
b)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. W okolicznościach określonych w ust. 1 lit. a) i b) narzut kapitałowy oblicza się w sposób zapewniający przestrzeganie przez ten zakład art. 101 ust. 3.
W okolicznościach określonych w ust. 1 lit. c) narzut kapitałowy jest współmierny do istotnych ryzyk wynikających z niedociągnięć, które skłoniły organ nadzoru do podjęcia decyzji o ustanowieniu narzutu.
W okolicznościach określonych w ust. 1 lit. d) narzut kapitałowy musi być współmierny do istotnych ryzyk wynikających z faktu, iż profil ryzyka odbiega od założeń, o których mowa w tym ustępie.”;
c)
ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„6. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane doprecyzowujące okoliczności, w których może zostać ustanowiony narzut kapitałowy.
7. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane doprecyzowujące metody obliczania narzutu kapitałowego.
8. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszego artykułu EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających procedury dotyczące decyzji w sprawie ustanawiania, obliczania i znoszenia narzutów kapitałowych.
EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 30 września 2015 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;
9)
w art. 38 ust. 2 dodaje się akapity w brzmieniu:
„W przypadku gdy organ nadzoru powiadomił odpowiedni organ państwa członkowskiego dostawcy usług o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu zgodnie z niniejszym ustępem lub w przypadku gdy ten organ przeprowadza kontrolę na miejscu zgodnie z akapitem pierwszym w sytuacji, gdy tamten organ nadzoru nie może w praktyce wykonać przysługującego mu prawa do przeprowadzenia kontroli na miejscu, organ nadzoru może skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o jego pomoc zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu.
Zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 EIOPA jest uprawniony do uczestnictwa w kontroli na miejscu przeprowadzanej wspólnie przez co najmniej dwa organy nadzoru.”;
10)
w art. 44 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
„W przypadku gdy zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji stosują korektę dopasowującą, o której mowa w art. 77b, lub korektę z tytułu zmienności, o której mowa w art. 77d, opracowują one plan płynności przewidujący wpływy pieniężne i wypływy pieniężne związane z aktywami i zobowiązaniami podlegającymi tym korektom.”;
b)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„2a. W odniesieniu do zarządzania aktywami i pasywami zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji regularnie oceniają:
a)
wrażliwość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i dopuszczonych środków własnych na założenia leżące u podstaw ekstrapolacji odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, o której mowa w art. 77a;
b)
gdy stosują korektę dopasowującą, o której mowa w art. 77b:
(i)
wrażliwość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i dopuszczonych środków własnych na założenia leżące u podstaw obliczania korekty dopasowującej, w tym obliczania spreadu bazowego, o którym mowa w art. 77c ust. 1 lit. b), oraz możliwy wpływ przymusowej sprzedaży aktywów na wielkość dopuszczonych środków własnych;
(ii)
wrażliwość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i dopuszczonych środków własnych na zmiany składu wyznaczonego portfela aktywów;
(iii)
wpływ obniżenia korekty dopasowującej do zera;
c)
gdy stosują korektę z tytułu zmienności, o której mowa w art. 77d:
(i)
wrażliwość rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i dopuszczonych środków własnych na założenia leżące u podstaw obliczania korekty z tytułu zmienności oraz możliwy wpływ przymusowej sprzedaży aktywów na wielkość dopuszczonych środków własnych;
(ii)
wpływ obniżenia korekty z tytułu zmienności do zera.
Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji co roku przedstawiają wyniki ocen, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a), b) i c), organowi nadzoru w ramach informacji przekazywanych na mocy art. 35. W przypadku gdy obniżenie korekty dopasowującej lub korekty z tytułu zmienności do zera skutkowałoby niezgodnością z kapitałowym wymogiem wypłacalności, zakład przedstawia także analizę środków, jakie mógłby podjąć w takiej sytuacji, aby został przywrócony poziom dopuszczonych środków własnych pokrywających kapitałowy wymóg wypłacalności lub został obniżony profil ryzyka w celu przywrócenia zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności.
W przypadku gdy jest stosowana korekta z tytułu zmienności, o której mowa w art. 77d, sporządzone na piśmie zasady dotyczące zarządzania ryzykiem, o których mowa w art. 41 ust. 3, obejmują zasady dotyczące kryteriów stosowania korekty z tytułu zmienności.”;
c)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„4a. W przypadku gdy zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji wykorzystują zewnętrzną ocenę wiarygodności kredytowej przy ustalaniu wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i obliczaniu kapitałowego wymogu wypłacalności, w celu uniknięcia nadmiernego polegania na zewnętrznych instytucjach oceny wiarygodności kredytowej zakłady te zawsze, gdy to możliwe, sprawdzają odpowiedniość tych zewnętrznych ocen wiarygodności kredytowej w ramach zarządzania ryzykiem poprzez dodatkowe oceny w celu uniknięcia wszelkiego automatycznej zależności od ocen zewnętrznych.
W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego ustępu EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających procedury, które należy stosować przy weryfikacji zewnętrznych ocen wiarygodności kredytowej.
EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 30 czerwca 2015 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia projektów wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie drugim, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;
11)
w art. 45 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„2a. W przypadku gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stosuje korektę dopasowującą, o której mowa w art. 77b, korektę z tytułu zmienności, o której mowa w art. 77d, lub środki przejściowe, o których mowa w art. 308c i 308d, przeprowadza on ocenę zgodności z wymogami kapitałowymi, o której mowa w ust. 1 lit. b), z uwzględnieniem i bez uwzględnienia tych korekt i środków przejściowych.”;
12)
art. 50 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 50
Akty delegowane i regulacyjne standardy techniczne
1. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane w celu bliższego określenia:
a)
elementów systemów, o których mowa w art. 41, 44, 46 i 47, a w szczególności obszarów, które powinny być ujęte w zasadach zarządzania aktywami i pasywami oraz polityce lokacyjnej, w rozumieniu art. 44 ust. 2, zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji;
b)
funkcji, o których mowa w art. 44, 46, 47 i 48.
2. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do niniejszej sekcji EIOPA, z zastrzeżeniem art. 301b, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu dalszego określenia:
a)
wymogów określonych w art. 42 i funkcji, których one dotyczą;
b)
warunków dokonywania outsourcingu, w szczególności w przypadku dostawców usług zlokalizowanych w państwach trzecich.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
3. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do oceny, o której mowa w art. 45 ust. 1 lit. a), EIOPA, z zastrzeżeniem art. 301b, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu bliższego określenia elementów tej oceny.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;
13)
w art. 51 wprowadza się następujące zmiany:
a)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„1a. W przypadku gdy jest stosowana korekta dopasowująca, o której mowa w art. 77b, opis, o którym mowa w ust. 1 lit. d), obejmuje opis korekty dopasowującej oraz portfela zobowiązań i wyznaczonych aktywów, do których ma zastosowanie korekta dopasowująca, a także ocenę ilościową wpływu zmiany korekty dopasowującej do zera na sytuację finansową zakładu.
Opis, o którym mowa w ust. 1 lit. d), obejmuje również stwierdzenie, czy zakład stosuje korektę z tytułu zmienności, o której mowa w art. 77d, oraz ocenę ilościową wpływu zmiany korekty z tytułu zmienności do zera na sytuację finansową zakładu.”;
b)
ust. 2 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
„Niemniej jednak, bez uszczerbku dla wszelkich ujawnień informacji obowiązujących na mocy innych wymogów prawnych lub regulacyjnych, państwa członkowskie mogą postanowić, że pomimo ujawniania łącznego wymogu kapitałowego wypłacalności, o którym mowa w ust. 1 lit. e) ppkt (ii), narzuty kapitałowe lub wpływ szczególnych parametrów, które zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ma obowiązek stosować zgodnie z art. 110, nie muszą być oddzielnie ujawniane w okresie przejściowym kończącym się najpóźniej w dniu 31 grudnia 2020 r.”;
14)
art. 52 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 52
Informacje dla Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych oraz sprawozdania przygotowywane przez ten urząd
1. Bez uszczerbku dla art. 35 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 państwa członkowskie nakładają na organy nadzoru wymóg corocznego przekazywania EIOPA następujących informacji:
a)
średniego narzutu kapitałowego na zakład oraz rozkładu nałożonych w poprzednim roku przez organ nadzoru narzutów kapitałowych, obliczonych jako procent kapitałowego wymogu wypłacalności, wykazanego odrębnie dla:
(i)
dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji;
(ii)
dla zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność w zakresie ubezpieczeń na życie;
(iii)
dla zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność w zakresie ubezpieczeń innych niż na życie;
(iv)
dla zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność zarówno w zakresie ubezpieczeń na życie, jak i ubezpieczeń innych niż na życie;
(v)
dla zakładów reasekuracji;
b)
w odniesieniu do każdego z ujawnień określonych w lit. a) niniejszego ustępu, udziału narzutów kapitałowych nałożonych odpowiednio zgodnie z art. 37 ust. 1 lit. a), b) i c);
c)
liczby zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji korzystających z ograniczenia regularnej sprawozdawczości do organów nadzoru oraz liczby zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji korzystających ze zwolnienia z obowiązku przekazywania pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji, o których mowa w art. 35 ust. 6 i 7, wraz z wartością ich wymogów kapitałowych, składek, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów, mierzonych odpowiednio jako procent całkowitej wartości wymogów kapitałowych, składek, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji w danym państwie członkowskim;
d)
liczby grup korzystających z ograniczenia regularnej sprawozdawczości dla organów nadzoru oraz liczby grup korzystających ze zwolnienia z obowiązku przekazywania pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji, o których mowa w art. 254 ust. 2, wraz z wartością ich wymogów kapitałowych, składek, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów, mierzonych odpowiednio jako procent całkowitej wartości wymogów kapitałowych, składek, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów wszystkich grup.
2. EIOPA corocznie ujawnia publicznie następujące informacje:
a)
dla wszystkich państw członkowskich łącznie, ogólny rozkład narzutów kapitałowych, obliczonych jako procent kapitałowego wymogu wypłacalności, dla każdej z następujących grup zakładów:
(i)
zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji;
(ii)
zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność w zakresie ubezpieczeń na życie;
(iii)
zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność w zakresie ubezpieczeń innych niż na życie;
(iv)
zakładów ubezpieczeń prowadzących działalność zarówno w zakresie ubezpieczeń na życie, jak i ubezpieczeń innych niż na życie;
(v)
zakładów reasekuracji;
b)
w odniesieniu do każdego z państw członkowskich oddzielnie, rozkład narzutów kapitałowych, obliczonych jako procent kapitałowego wymogu wypłacalności, obejmujący wszystkie zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji w danym państwie członkowskim;
c)
w odniesieniu do każdego z ujawnień, o których mowa w lit. a) i b) niniejszego ustępu, udział narzutów kapitałowych nałożonych odpowiednio zgodnie z art. 37 ust. 1 lit. a), b) i c);
d)
dla wszystkich państw członkowskich łącznie, całkowitą liczbę zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup korzystających z ograniczenia regularnej sprawozdawczości do organów nadzoru oraz całkowitą liczbę zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup korzystających ze zwolnienia z obowiązku przekazywania pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji, o których mowa w art. 35 ust. 6 i 7 oraz w art. 254 ust. 2, wraz z wartością ich wymogów kapitałowych, składek, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów, mierzonych odpowiednio jako procent całkowitej wartości wymogów kapitałowych, składek, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów wszystkich zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup;
e)
w odniesieniu do każdego z państw członkowskich oddzielnie, liczbę zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup korzystających z ograniczenia regularnej sprawozdawczości do organów nadzoru oraz liczbę zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup korzystających ze zwolnienia z obowiązku przekazywania pełnego wykazu aktywów pozycja po pozycji, o których mowa w art. 35 ust. 6 i 7 oraz w art. 254 ust. 2, wraz z wartością ich wymogów kapitałowych, składek, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów, mierzonych odpowiednio jako procent całkowitej wartości składek, rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz grup w danym państwie członkowskim.
3. EIOPA przekazuje Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji informacje, o których mowa w ust. 2, wraz ze sprawozdaniem przedstawiającym stopień spójności w zakresie nadzoru między organami nadzoru w poszczególnych państwach członkowskich w odniesieniu do narzutów kapitałowych.”;
15)
art. 56 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 56
Sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej: akty delegowane i wykonawcze standardy techniczne
Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane doprecyzowujące informacje, które muszą być ujawniane, oraz terminy corocznego ujawniania informacji zgodnie z sekcją 3.
W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszej sekcji EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających procedury, formaty i wzory.
EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 30 czerwca 2015 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie drugim, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;
16)
art. 58 ust. 8 otrzymuje brzmienie:
„8. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do niniejszej sekcji EIOPA może opracować projekty regulacyjnych standardów technicznych służących sporządzeniu wyczerpującego wykazu informacji, o których mowa w art. 59 ust. 4 i które potencjalni nabywcy muszą umieścić w swoich powiadomieniach, bez uszczerbku dla art. 58 ust. 2.
W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do niniejszej sekcji oraz w celu uwzględnienia przyszłych zmian EIOPA, z zastrzeżeniem art. 301b, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających dostosowanie kryteriów podanych w art. 59 ust. 1.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym i drugim, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
9. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszej dyrektywy EIOPA może opracować projekty wykonawczych standardów technicznych określające stosowane procedury, formularze i wzory na potrzeby procesu konsultacji między właściwymi organami nadzoru, o którym mowa w art. 60.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;
17)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 65a
Współpraca z EIOPA
Państwa członkowskie zapewniają, by organy nadzoru współpracowały z EIOPA na potrzeby niniejszej dyrektywy zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1094/2010.
Państwa członkowskie zapewniają, by organy nadzoru niezwłocznie udzielały EIOPA wszelkich informacji niezbędnych do wypełniania przez niego obowiązków zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1094/2010.”;
18)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 67a
Uprawnienia śledcze Parlamentu Europejskiego
Art. 64 i 67 pozostają bez uszczerbku dla uprawnień śledczych przyznanych Parlamentowi Europejskiemu na mocy art. 226 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).”;
19)
art. 69 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
„Takie ujawnienia informacji mają mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy jest to niezbędne z powodu nadzoru ostrożnościowego. Państwa członkowskie postanawiają jednak, że informacje otrzymane zgodnie z art. 65 i art. 68 ust. 1 oraz informacje uzyskane w drodze kontroli na miejscu, o której mowa w art. 33, mogą zostać ujawnione jedynie za wyraźną zgodą organu nadzoru, od którego informacje te pochodzą, lub organu nadzoru państwa członkowskiego, w którym została przeprowadzona kontrola na miejscu.”;
20)
art. 70 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 70
Przekazywanie informacji bankom centralnym, organom monetarnym, organom nadzorującym systemy płatności i Europejskiej Radzie ds. Ryzyka Systemowego
1. Bez uszczerbku dla art. 64-69 organ nadzoru może przekazywać informacje przeznaczone do wykonywania wyznaczonych zadań:
a)
bankom centralnym wchodzącym w skład Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC), w tym Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) i innym podmiotom o podobnej funkcji w ramach ich właściwości jako organów monetarnych, jeśli informacje te są istotne dla wykonywania ich ustawowych zadań, w tym dla prowadzenia polityki monetarnej i zapewniania związanej z tym płynności, nadzoru nad systemami płatności, rozliczeń i rozrachunku oraz zabezpieczenia stabilności systemu finansowego;
b)
w stosownych przypadkach, innym krajowym organom państwowym odpowiedzialnym za nadzór nad systemami płatności; oraz
c)
Europejskiej Radzie ds. Ryzyka Systemowego (ERRS) ustanowionej na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 (32), gdy takie informacje są istotne dla wykonywania wyznaczonych jej zadań.
2. W sytuacji kryzysowej, w tym w sytuacji nadzwyczajnej, o której mowa w art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, państwa członkowskie zezwalają organom nadzoru na niezwłoczne przekazanie informacji bankom centralnym wchodzącym w skład ESBC, w tym EBC, w przypadku gdy takie informacje są istotne dla wykonywania ich ustawowych zadań, w tym dla prowadzenia polityki monetarnej i zapewniania związanej z tym płynności, nadzoru nad systemami płatności, rozliczeń i rozrachunku oraz zabezpieczenia stabilności systemu finansowego, a także na przekazanie informacji ERRS w przypadku, gdy takie informacje są istotne dla wykonywania wyznaczonych jej zadań.
3. Takie organy lub podmioty mogą również przekazywać organom nadzoru takie informacje, których mogą one potrzebować do celów art. 67. Informacje otrzymane w tym kontekście podlegają przepisom dotyczącym tajemnicy zawodowej zawartym w niniejszej sekcji.
21)
w art. 71 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Państwa członkowskie zapewniają uwzględnianie przez organy nadzoru przy wykonywaniu swoich obowiązków spójności narzędzi nadzoru oraz praktyk nadzorczych w stosowaniu przepisów ustawowych, wykonawczych oraz wymogów administracyjnych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy. W tym celu państwa członkowskie zapewniają, by:
a)
organy nadzoru uczestniczyły w działaniach EIOPA;
b)
organy nadzoru dokładały wszelkich starań, by przestrzegać wytycznych i zaleceń wydanych przez EIOPA zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, oraz podawały przyczyny, jeżeli nie ma to miejsca;
c)
mandaty krajowe udzielone organom nadzoru nie stanowiły przeszkody w wykonywaniu ich obowiązków jako członków EIOPA lub na podstawie niniejszej dyrektywy.”;
b)
skreśla się ust. 3;
22)
art. 75 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane określające metody i założenia, które należy stosować przy wycenie aktywów i zobowiązań zgodnie z ust. 1.
3. W celu zapewnienia harmonizacji w odniesieniu do wyceny aktywów i zobowiązań, EIOPA, z zastrzeżeniem art. 301b, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:
a)
w zakresie, w jakim akty delegowane, o których mowa w ust. 2, wymagają stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości zatwierdzonych przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002, zgodność tych standardów rachunkowości z metodą wyceny aktywów i zobowiązań określoną w ust. 1 i 2;
b)
metody i założenia, które należy stosować w przypadkach, gdy brak jest notowań lub gdy międzynarodowe standardy rachunkowości zatwierdzone przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 są czasowo bądź trwale niezgodne z metodą wyceny aktywów i zobowiązań określoną w ust. 1 i 2;
c)
metody i założenia, które należy stosować przy wycenie aktywów i zobowiązań zgodnie z ust. 1, w przypadku gdy akty delegowane, o których mowa w ust. 2, umożliwiają stosowanie alternatywnych metod wyceny.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;
23)
dodaje się następujące artykuły:
„Artykuł 77a
Ekstrapolacja odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka
Przy ustalaniu odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, o której mowa w art. 77 ust. 2, wykorzystuje się informacje wynikające z odpowiednich instrumentów finansowych oraz zachowuje się spójność z tymi informacjami. Przy takim ustaleniu uwzględnia się odpowiednie instrumenty finansowe o takich terminach zapadalności, w przypadku których rynki dla tych instrumentów finansowych oraz rynki obligacji są głębokie, płynne i przejrzyste. Odnośnie do instrumentów finansowych o takich terminach zapadalności, w przypadku których rynki dla danych instrumentów finansowych lub rynki obligacji nie są już głębokie, płynne i przejrzyste, odpowiednia struktura terminowa stopy procentowej wolnej od ryzyka podlega ekstrapolacji.
Ekstrapolowana część odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka opiera się na stopach forward, które począwszy od jednej stopy forward lub zbioru stóp forward powiązanych z instrumentami o najdłuższym terminie zapadalności, w przypadku których można zaobserwować odpowiednie instrumenty finansowe i obligacje na głębokim, płynnym i przejrzystym rynku, stopniowo zbliżają się do ostatecznej stopy forward.
Artykuł 77b
Korekta dopasowująca do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka
1. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mogą stosować korektę dopasowującą do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka stosowanej przy obliczaniu najlepszego oszacowania portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, o charakterze zobowiązań z tytułu umów ubezpieczenia na życie lub umów reasekuracji ubezpieczeń na życie, w tym zobowiązań z tytułu świadczeń rentowych wynikających z umów ubezpieczenia innych niż na życie lub umów reasekuracji ubezpieczeń innych niż na życie - pod warunkiem uzyskania uprzedniego zatwierdzenia przez organy nadzoru - gdy spełnione są następujące warunki:
a)
zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji wyznaczył portfel aktywów, składający się z obligacji i innych aktywów o podobnych właściwościach pod względem przepływów pieniężnych w celu pokrycia najlepszego oszacowania portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, a wyznaczenie to obowiązuje przez cały okres trwania tych zobowiązań, z wyjątkiem działań mających na celu odtworzenie przepływów pieniężnych pomiędzy aktywami a zobowiązaniami w przypadku, gdy przepływy pieniężne uległy znaczącym zmianom;
b)
portfel zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, do których zastosowanie ma korekta dopasowująca, oraz portfel aktywów będący przedmiotem wyznaczenia są zidentyfikowane, organizowane i zarządzane niezależnie od pozostałej działalności zakładów, a wyznaczony portfel aktywów nie może być wykorzystywany do pokrywania strat wynikłych z innej działalności tych zakładów;
c)
oczekiwane przepływy pieniężne z wyznaczonego portfela aktywów odtwarzają każdy z oczekiwanych przepływów pieniężnych portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych w tej samej walucie, a wszelkie niedopasowania nie pociągają za sobą znaczącego ryzyka w stosunku do ryzyka przyjętego przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, związanego z portfelem zobowiązań, do którego stosuje się korektę dopasowującą;
d)
umowy stanowiące podstawę portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych nie pociągają za sobą możliwości opłat przyszłych składek;
e)
ryzyko ubezpieczeniowe związane z portfelem zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych może obejmować jedynie ryzyko długowieczności, ryzyko wydatków, ryzyko rewizji wysokości rent i ryzyko śmiertelności;
f)
jeżeli ryzyko ubezpieczeniowe związane z portfelem zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych obejmuje ryzyko śmiertelności, najlepsze oszacowanie portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych nie może wzrosnąć o więcej niż 5 % przy zastosowaniu szoku dla ryzyka śmiertelności skalibrowanego zgodnie z art. 101 ust. 2-5;
g)
umowy stanowiące podstawę portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych nie obejmują opcji przysługujących ubezpieczającym lub obejmują jedynie opcję wykupu, w której wartość wykupu nie przekracza wartości aktywów, wycenionych zgodnie z art. 75, pokrywających zobowiązania ubezpieczeniowe lub reasekuracyjne w momencie realizacji opcji wykupu;
h)
przepływy pieniężne z wyznaczonego portfela aktywów są stałe i nie mogą zostać zmienione przez emitentów aktywów ani jakiekolwiek osoby trzecie;
i)
zobowiązania ubezpieczeniowe lub reasekuracyjne wynikające z umowy ubezpieczenia lub umowy reasekuracji nie zostały podzielone na poszczególne części przy tworzeniu portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych do celów niniejszego ustępu.
Niezależnie od akapitu pierwszego lit. h) zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji mogą wykorzystywać aktywa, których przepływy pieniężne są stałe z wyjątkiem zależności od inflacji, pod warunkiem że aktywa te odtwarzają przepływy pieniężne portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, które są zależne od inflacji.
W razie gdy emitenci lub osoby trzecie mają prawo do zmiany przepływów pieniężnych z danego aktywa w taki sposób, by inwestor otrzymał wystarczającą rekompensatę umożliwiającą mu uzyskanie takiego samego przepływu pieniężnego dzięki reinwestycji w aktywa o równoważnej lub lepszej jakości kredytowej, prawo do zmiany przepływów pieniężnych nie wyklucza dopuszczalności aktywa do udziału w wyznaczonym portfelu zgodnie z akapitem pierwszym lit. h).
2. Zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji stosujące korektę dopasowującą do portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych nie mogą powrócić do podejścia, które nie uwzględnia korekty dopasowującej. W przypadku gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stosujący korektę dopasowującą nie jest już w stanie spełnić warunków określonych w ust. 1, informuje o tym niezwłocznie organ nadzoru i podejmuje konieczne środki celem przywrócenia zgodności z tymi warunkami. W przypadku gdy dany zakład nie może przywrócić zgodności z tymi warunkami w ciągu dwóch miesięcy od daty naruszenia tych warunków, zaprzestaje stosowania korekty dopasowującej do któregokolwiek ze swoich zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych i nie może stosować korekty dopasowującej przez okres kolejnych 24 miesięcy.
3. Korekta dopasowująca nie może być stosowana do zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, gdy odpowiednia struktura terminowa stopy procentowej wolnej od ryzyka stosowana przy obliczaniu najlepszego oszacowania portfela tych zobowiązań obejmuje korektę z tytułu zmienności zgodnie z art. 77d lub środek przejściowy dotyczący stopy procentowej wolnej od ryzyka zgodnie z art. 308c.
Artykuł 77c
Obliczanie korekty dopasowującej
1. Dla każdej waluty korektę dopasowującą, o której mowa w art. 77b, oblicza się zgodnie z poniższymi zasadami:
a)
korekta dopasowująca jest równa różnicy:
(i)
efektywnej rocznej stopy oprocentowania, obliczonej jako jedna stopa dyskontowa, która - stosowana do przepływów pieniężnych portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych - daje wartość równą zgodnej z art. 75 wartości wyznaczonego portfela aktywów;
(ii)
efektywnej rocznej stopy oprocentowania, obliczonej jako jedna stopa dyskontowa, która - stosowana do przepływów pieniężnych portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych - daje wartość równą wartości najlepszego oszacowania portfela zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, przy czym uwzględniana jest wartość pieniądza w czasie przy zastosowaniu podstawowej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka;
b)
korekta dopasowująca nie może obejmować spreadu bazowego odzwierciedlającego ryzyko zatrzymane przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji;
c)
niezależnie od lit. a) w razie potrzeby spread bazowy musi zostać zwiększony w celu zapewnienia, by korekta dopasowująca dla aktywów, których ocena jakości kredytowej jest niższa niż inwestycyjna, nie przekraczała wartości korekt dopasowujących dla aktywów o inwestycyjnej ocenie jakości kredytowej, o takim samym czasie trwania i takiej samej klasie;
d)
sposób wykorzystania zewnętrznych ocen wiarygodności kredytowej przy obliczaniu korekty dopasowującej musi być zgodny z art. 111 ust. 1 lit. n).
2. Do celów ust. 1 lit. b) mający zastosowanie spread bazowy:
a)
jest równy sumie następujących pozycji:
(i)
spreadu kredytowego odpowiadającego prawdopodobieństwu niewykonania zobowiązania dotyczącego aktywów;
(ii)
spreadu kredytowego odpowiadającego spodziewanej stracie wynikającej z obniżenia jakości kredytowej aktywów;
b)
w przypadku ekspozycji wobec rządów centralnych lub banków centralnych państw członkowskich, nie może być niższy niż 30 % długoterminowej średniej wartości spreadu ponad stopę procentową wolną od ryzyka aktywów o takim samym czasie trwania, takiej samej jakości kredytowej i takiej samej klasie, notowanych na rynkach finansowych;
c)
w przypadku ekspozycji innej niż wobec rządów centralnych lub banków centralnych państw członkowskich, nie może być niższy niż 35 % długoterminowej średniej wartości spreadu ponad stopę procentową wolną od ryzyka aktywów o takim samym czasie trwania, takiej samej jakości kredytowej i takiej samej klasie, notowanych na rynkach finansowych.
Prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. a) ppkt (i), opiera się na długoterminowych statystykach przypadków niewykonania zobowiązań, które są istotne dla aktywów pod względem czasu trwania aktywów, jakości kredytowej i klasy aktywów.
Gdy nie można uzyskać wiarygodnego spreadu kredytowego na podstawie statystyk przypadków niewykonania zobowiązań, o których mowa w akapicie drugim, spread bazowy musi być równy części długoterminowej średniej wartości spreadu ponad stopę procentową wolną od ryzyka określoną w lit. b) i c).
Artykuł 77d
Korekta z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka
1. Państwa członkowskie mogą wymagać uzyskania przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji uprzedniego zatwierdzenia przez organ nadzoru możliwości stosowania korekty z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka stosowanej przy obliczaniu najlepszego oszacowania, o którym mowa w art. 77 ust. 2.
2. Dla każdej odpowiedniej waluty korekta z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka opiera się na spreadzie pomiędzy stopą procentową możliwą do uzyskania z aktywów wchodzących w skład portfela referencyjnego dla tej waluty a stopami odpowiedniej podstawowej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka dla tej waluty.
Portfel referencyjny dla danej waluty musi być reprezentatywny dla aktywów, które są denominowane w tej walucie i w które zainwestowały zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji w celu pokrycia najlepszego oszacowania dla zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych denominowanych w tej walucie.
3. Wartość korekty z tytułu zmienności dotyczącej stopy procentowej wolnej od ryzyka musi odpowiadać 65 % spreadu walutowego skorygowanego o ryzyko.
Spread dla danej waluty skorygowany o ryzyko oblicza się jako różnicę między spreadem, o którym mowa w ust. 2, a częścią tego spreadu, która jest bezpośrednio powiązana z realistyczną oceną oczekiwanych strat lub nieoczekiwanym ryzykiem kredytowym lub innym ryzykiem związanym z aktywami.
Korektę z tytułu zmienności stosuje się wyłącznie do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, która nie jest uzyskiwana za pomocą ekstrapolacji zgodnie z art. 77a. Ekstrapolacja odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka musi opierać się na tych skorygowanych stopach procentowych wolnych od ryzyka.
4. Dla każdego odpowiedniego państwa korektę z tytułu zmienności do stóp procentowych wolnych od ryzyka, o której mowa w ust. 3, odnoszącą się do waluty tego państwa zwiększa się przed zastosowaniem współczynnika 65 % o różnicę między spreadem dla tego państwa skorygowanym o ryzyko a podwójną wartością spreadu dla tej waluty skorygowanego o ryzyko, ilekroć różnica ta jest wartością dodatnią, a spread dla tego państwa skorygowany o ryzyko jest wyższy niż 100 punktów bazowych. Zwiększoną korektę z tytułu zmienności stosuje się do obliczania najlepszego oszacowania zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych dla produktów sprzedawanych na rynku ubezpieczeń w tym państwie. Spread dla danego państwa skorygowany o ryzyko oblicza się w ten sam sposób co spread dla danej waluty skorygowany o ryzyko dla waluty tego państwa, lecz w oparciu o portfel referencyjny reprezentatywny dla aktywów, w które zainwestowały zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji w celu pokrycia najlepszego oszacowania dla zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych z produktów sprzedawanych na rynku ubezpieczeń w tym państwie i denominowanych w walucie tego państwa.
5. Korekta z tytułu zmienności nie może być stosowana do zobowiązań ubezpieczeniowych, gdy odpowiednia struktura terminowa stopy procentowej wolnej od ryzyka stosowana przy obliczaniu najlepszego oszacowania portfela tych zobowiązań obejmuje korektę dopasowującą zgodnie z art. 77b.
6. W drodze odstępstwa od art. 101 kapitałowy wymóg wypłacalności nie obejmuje ryzyka utraty podstawowych środków własnych wynikającego ze zmian korekty z tytułu zmienności.
Artykuł 77e
Informacje techniczne opracowywane przez Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych
1. Co najmniej raz na kwartał EIOPA opracowuje i publikuje dla każdej odpowiedniej waluty następujące informacje techniczne:
a)
odpowiednią strukturę terminową stopy procentowej wolnej od ryzyka stosowaną przy obliczaniu najlepszego oszacowania, o którym mowa w art. 77 ust. 2, bez uwzględnienia korekty dopasowującej ani korekty z tytułu zmienności;
b)
dla każdego odpowiedniego czasu trwania, jakości kredytowej i klasy aktywów, spread bazowy służący do obliczania korekty dopasowującej, o którym mowa w art. 77c ust. 1 lit. b);
c)
dla każdego odpowiedniego krajowego rynku ubezpieczeń, korektę z tytułu zmienności do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, o której mowa w art. 77d ust. 1.
2. W celu zapewnienia jednolitych warunków ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych oraz podstawowych środków własnych Komisja może przyjąć akty wykonawcze określające, w odniesieniu do każdej odpowiedniej waluty, informacje techniczne, o których mowa w ust. 1. W tych aktach wykonawczych wykorzystuje się informacje, o których mowa w ust. 1.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 301 ust. 2.
W przypadku należycie uzasadnionej szczególnie pilnej potrzeby związanej z dostępnością odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka Komisja przyjmuje akty wykonawcze mające natychmiastowe zastosowanie zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 301 ust. 3.
3. Jeżeli informacje techniczne, o których mowa w ust. 1, zostaną przyjęte przez Komisję zgodnie z ust. 2, zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji wykorzystają te informacje techniczne przy obliczaniu najlepszego oszacowania zgodnie z art. 77, korekty dopasowującej zgodnie z art. 77c i korekty z tytułu zmienności zgodnie z art. 77d.
W odniesieniu do walut i krajowych rynków, w razie gdy w aktach wykonawczych, o których mowa w ust. 2, nie zostanie określona korekta, o której mowa w ust. 1 lit. c), do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka stosowanej przy obliczaniu najlepszego oszacowania nie stosuje się korekty z tytułu zmienności.
Artykuł 77f
Przegląd środków dotyczących gwarancji długoterminowych i środków w zakresie ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje
1. Co roku aż do dnia 1 stycznia 2021 r. EIOPA składa Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji sprawozdanie dotyczące skutków stosowania art. 77a-77e i 106, art. 138 ust. 4 oraz art. 304, 308c i 308d, w tym aktów delegowanych lub wykonawczych przyjętych na mocy wyżej wymienionych przepisów.
Co roku w ciągu tego okresu organy nadzoru dostarczają EIOPA następujące informacje:
a)
dostępność gwarancji długoterminowych w ramach produktów ubezpieczeniowych na ich krajowych rynkach oraz zachowanie zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji jako inwestorów długoterminowych;
b)
liczbę zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji stosujących korektę dopasowującą, korektę z tytułu zmienności, przedłużenie okresu naprawczego zgodnie z art. 138 ust. 4, podmoduł ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje oparty na czasie trwania i środki przejściowe określone w art. 308c i 308d;
c)
wpływ korekty dopasowującej, korekty z tytułu zmienności, symetrycznego mechanizmu dostosowania wymogu kapitałowego związanego z inwestowaniem w akcje, podmodułu ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje opartego na czasie trwania i środków przejściowych określonych w art. 308c i 308d na sytuację finansową zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, na szczeblu krajowym oraz w odniesieniu do poszczególnych zakładów w sposób uniemożliwiający ich identyfikację;
d)
wpływ korekty dopasowującej, korekty z tytułu zmienności, symetrycznego mechanizmu dostosowania wymogu kapitałowego związanego z inwestowaniem w akcje, podmodułu ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje opartego na czasie trwania na zachowanie inwestycyjne zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz informację, czy przynoszą one nienależną ulgę kapitałową;
e)
wpływ przedłużenia okresu naprawczego zgodnie z art. 138 ust. 4 na starania zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji na rzecz przywrócenia poziomu dopuszczalnych środków własnych pokrywającego kapitałowy wymóg wypłacalności lub obniżenia profilu ryzyka w celu uzyskania zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności;
f)
jeżeli zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosują środki przejściowe określone w art. 308c i 308d, informację, czy realizują one plany ich stopniowego wprowadzenia, o których mowa w art. 308e, oraz perspektywy mniejszej zależności od tych środków przejściowych, w tym środków podjętych lub planowanych przez zakłady i organy nadzoru, z uwzględnieniem środowiska regulacyjnego zainteresowanego państwa członkowskiego.
2. W stosownych przypadkach, po konsultacji z ERRS i przeprowadzeniu publicznych konsultacji EIOPA przedkłada Komisji opinię w sprawie oceny stosowania art. 77a-77e i 106, art. 138 ust. 4 oraz art. 304, 308c i 308d, w tym aktów delegowanych lub wykonawczych przyjętych na mocy wyżej wymienionych przepisów. Ocena ta jest dokonywana z uwzględnieniem dostępności gwarancji długoterminowych w ramach produktów ubezpieczeniowych, zachowania zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracyjnych jako inwestorów długoterminowych oraz ogólnie stabilności finansowej.
3. W oparciu o opinię przedłożoną przez EIOPA, o której mowa w ust. 2, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie do dnia 1 stycznia 2021 r. lub w stosownym przypadku wcześniej. Sprawozdanie koncentruje się w szczególności na wpływie na:
a)
ochronę ubezpieczających;
b)
funkcjonowanie i stabilność europejskich rynków ubezpieczeń;
c)
rynek wewnętrzny, a w szczególności konkurencję i równe warunki działania na europejskich rynkach ubezpieczeń;
d)
zakres, w jakim zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji nadal działają jako inwestorzy długoterminowi;
e)
dostępność i cenę produktów rentowych;
f)
dostępność i cenę konkurencyjnych produktów;
g)
długoterminowe strategie inwestycyjne zakładów ubezpieczeń w odniesieniu do produktów, do których zastosowanie mają art. 77b i 77c, w porównaniu do strategii dotyczących innych gwarancji długoterminowych;
h)
wybór konsumenta i jego świadomość ryzyka;
i)
stopień dywersyfikacji w sektorze ubezpieczeń i portfel aktywów w posiadaniu zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji;
j)
stabilność finansową.
Ponadto sprawozdanie musi zostać oparte na doświadczeniach w zakresie nadzoru nad stosowaniem art. 77a-77e i 106, art. 138 ust. 4, art. 304, 308c i 308d, w tym aktów delegowanych lub wykonawczych przyjętych na mocy tych przepisów.
4. W razie konieczności sprawozdaniu Komisji towarzyszą odpowiednie wnioski ustawodawcze.”;
24)
art. 86 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 86
Akty delegowane oraz regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne
1. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane określające:
a)
metody aktuarialne i statystyczne służące do obliczenia najlepszego oszacowania, o którym mowa w art. 77 ust. 2;
b)
metody, zasady i techniki służące do określania odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, którą należy stosować przy obliczaniu najlepszego oszacowania, o którym mowa w art. 77 ust. 2;
c)
okoliczności, w których rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe obliczane są jako całość lub jako suma najlepszego oszacowania i marginesu ryzyka, oraz metody stosowane w przypadku, gdy rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe oblicza się jako całość, zgodnie z art. 77 ust. 4;
d)
metody i założenia stosowane do obliczania marginesu ryzyka, w tym służące określeniu kwoty dopuszczalnych środków własnych koniecznych do pokrycia zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych oraz służące kalibracji stopy kosztu kapitału, zgodnie z art. 77 ust. 5;
e)
grupy ubezpieczeń, w oparciu o które dokonuje się segmentacji zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych w celu ustalenia wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, o których mowa w art. 80;
f)
normy, które należy spełnić w celu zapewnienia adekwatności, kompletności i dokładności danych wykorzystywanych przy ustalaniu wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, oraz szczególne okoliczności, w których przy obliczaniu najlepszego oszacowania właściwe jest zastosowanie przybliżeń, w tym indywidualnego podejścia, zgodnie z art. 82;
g)
warunki dotyczące wymogów określonych w art. 77b ust. 1 włącznie z metodami, założeniami i standardowymi parametrami, jakie należy stosować przy obliczaniu szoku dla ryzyka śmiertelności, o którym mowa w art. 77b ust. 1 lit. e);
h)
warunki dotyczące wymogów określonych w art. 77c, włącznie z założeniami i metodami, jakie należy stosować przy obliczaniu korekty dopasowującej i spreadu bazowego;
i)
metody i założenia na potrzeby obliczania korekty z tytułu zmienności, o której mowa w art. 77d, wraz z formułą służącą do obliczania spreadu, o którym mowa w ust. 2 tego artykułu.
2. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do metod i obliczeń mających zastosowanie do rezerw techniczno-ubezpieczeniowych EIOPA, zastrzeżeniem art. 301b, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:
a)
metody stosowane do obliczania dostosowania z tytułu ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta, o którym mowa w art. 81 i którego celem jest uwzględnienie strat oczekiwanych w związku z niewykonaniem zobowiązania przez kontrahenta;
b)
jeżeli to konieczne, uproszczone metody i techniki służące do ustalania wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych w celu zagwarantowania, że metody aktuarialne i statystyczne, o których mowa w lit. a) i d), są współmierne do charakteru, skali i złożoności ryzyk ponoszonych przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, w tym również przez zależne zakłady ubezpieczeń i reasekuracji.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
3. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania art. 77b EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych dotyczących mających zastosowanie procedur zatwierdzania zastosowania korekty dopasowującej, o której mowa w art. 77b ust. 1.
EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 31 października 2014 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych zgodnie z procedurą określoną w art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;
25)
w art. 92 wprowadza się następujące zmiany:
a)
tytuł otrzymuje brzmienie:
„Akty delegowane oraz regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne”;
b)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do określania środków własnych EIOPA, zastrzeżeniem art. 301b, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających kryteria stosowane przez organy nadzoru w przypadku zatwierdzania uzupełniających środków własnych zgodnie z art. 90.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
1a. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane określające traktowanie udziałów kapitałowych w rozumieniu art. 212 ust. 2 akapit trzeci w instytucjach finansowych i instytucjach kredytowych w odniesieniu do określania środków własnych.”;
c)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania art. 90 EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych dotyczących procedur zatwierdzenia przez organy nadzoru uzupełniających środków własnych.
EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 31 października 2014 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;
26)
art. 97 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 97
Akty delegowane i regulacyjne standardy techniczne
1. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane określające wykaz pozycji środków własnych, w tym pozycji, o których mowa w art. 96, które uznaje się za spełniające kryteria określone w art. 94, zawierający dla każdej pozycji środków własnych dokładny opis cech, które stanowiły podstawę jej klasyfikacji.
2. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do klasyfikacji środków własnych EIOPA, z zastrzeżeniem art. 301b, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających metody, które mają być stosowane przez organy nadzoru przy zatwierdzaniu oceny i klasyfikacji pozycji środków własnych nieobjętych wykazem, o którym mowa w ust. 1.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
Komisja dokonuje regularnego przeglądu i, w stosownych przypadkach, aktualizacji wykazu, o którym mowa w ust. 1, w świetle zmian zachodzących na rynku.”;
27)
art. 99 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 99
Akty delegowane dotyczące dopuszczalności środków własnych
Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane określające:
a)
limity ilościowe, o których mowa w art. 98 ust. 1 i 2;
b)
dostosowania, jakich powinno się dokonać w celu odzwierciedlenia braku możliwości dokonania transferu tych pozycji środków własnych, które można wykorzystać wyłącznie do pokrycia strat wynikających z określonego segmentu zobowiązań lub określonego rodzaju ryzyka (fundusze wyodrębnione).”;
28)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 109a
Zharmonizowane dane wejściowe na potrzeby standardowej formuły
1. Na potrzeby obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności zgodnie ze standardową formułą ESA za pośrednictwem Wspólnego Komitetu opracowują projekty wykonawczych standardów technicznych dotyczących przyporządkowania ocen wiarygodności kredytowej opracowanych przez zewnętrzne instytucje oceny wiarygodności kredytowej (ECAI) do odpowiedniej skali stopni jakości kredytowej z zastosowaniem stopni określonych zgodnie z art. 111 ust. 1 lit. n).
Wspólny Komitet ESA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 30 czerwca 2015 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
2. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszego artykułu oraz na potrzeby ułatwiania obliczania modułu ryzyka rynkowego, o którym mowa w art. 105 ust. 5, ułatwiania obliczania modułu ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta, o którym mowa w art. 105 ust. 6, oceniania technik ograniczania ryzyka, o których mowa w art. 101 ust. 5, oraz ustalenia wartości rezerw techniczno-ubezpieczeniowych EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych dotyczących:
a)
wykazu jednostek samorządu regionalnego i władz lokalnych, wobec których ekspozycje należy traktować jako ekspozycje wobec rządu centralnego państwa, którego jurysdykcji podlegają te samorządy oraz władze lokalne, o ile pomiędzy tymi ekspozycjami nie ma różnicy pod względem ryzyka wynikającego ze szczególnych uprawnień samorządów w zakresie zasilania własnych budżetów oraz istnieją szczegółowe ustalenia instytucjonalne, których skutkiem jest zmniejszenie ryzyka niewykonania zobowiązań;
b)
indeksu akcji, o którym mowa w art. 106 ust. 2, zgodnie ze szczegółowymi kryteriami określonymi w art. 111 ust. 1 lit. c) i o);
c)
dostosowań, którym należy poddać waluty powiązane z euro w podmodule ryzyka walutowego, o którym mowa w art. 105 ust. 5, zgodnie ze szczegółowymi kryteriami dotyczącymi dostosowań, którym należy poddać waluty powiązane z euro w celu ułatwienia obliczania podmodułu ryzyka walutowego, ustanowionymi w art. 111 ust. 1 lit. p).
EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 30 czerwca 2015 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia projektów wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
3. Co najmniej raz na kwartał EIOPA publikuje informacje techniczne, w tym informacje dotyczące symetrycznego mechanizmu dostosowania, o którym mowa w art. 106.
4. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszego artykułu i dla celów ułatwiania obliczania modułu ryzyka ubezpieczeniowego w ubezpieczeniach zdrowotnych, o którym mowa w art. 105 ust. 4, EIOPA opracowuje - z uwzględnieniem obliczeń dostarczonych przez organy nadzoru zainteresowanych państw członkowskich - projekty wykonawczych standardów technicznych dotyczących odchyleń standardowych w odniesieniu do określonych krajowych środków prawnych państw członkowskich, które pozwalają na podział wypłat odszkodowań w związku z ryzykiem ubezpieczeniowym w ubezpieczeniach zdrowotnych pomiędzy zakładem ubezpieczeń a zakładem reasekuracji i które spełniają kryteria określone w ust. 5 i wszelkie dodatkowe kryteria określone w aktach delegowanych.
EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 30 czerwca 2015 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
5. Wykonawcze standardy techniczne, o których mowa w ust. 4, mają zastosowanie jedynie do tych krajowych środków prawnych państw członkowskich, które pozwalają na podział wypłat odszkodowań i świadczeń w związku z ryzykiem ubezpieczeniowym w ubezpieczeniach zdrowotnych między zakładem ubezpieczeń a zakładem reasekuracji i które spełniają następujące kryteria:
a)
mechanizm podziału odszkodowań i świadczeń jest przejrzysty i w pełni określony przed rocznym okresem, do którego ma on zastosowanie;
b)
mechanizm podziału odszkodowań i świadczeń, liczba zakładów ubezpieczeń, które uczestniczą w systemie wyrównania ryzyka w przypadku ubezpieczeń zdrowotnych (HRES), oraz charakterystyka ryzyka działalności objętej HRES zapewniają, że w przypadku każdego zakładu uczestniczącego w HRES zmienność rocznych strat z tytułu działalności objętej HRES będzie znacznie ograniczona dzięki HRES, zarówno w odniesieniu do składki, jak i ryzyka rezerw;
c)
ubezpieczenie zdrowotne objęte HRES jest obowiązkowe i stanowi w części lub w całości alternatywę dla ubezpieczeń zdrowotnych w ramach systemu obowiązkowych ubezpieczeń społecznych;
d)
w przypadku niewykonania zobowiązań przez zakład ubezpieczeń uczestniczący w HRES jeden lub kilka rządów państw członkowskich zobowiązuje się do zaspokojenia w pełni roszczeń ubezpieczającego w związku z działalnością ubezpieczeniową w pełni objętą HRES.
Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane określające dodatkowe kryteria, które powinny spełniać krajowe środki prawne, oraz metodologię i wymogi dla celów obliczania odchyleń standardowych, o których mowa w ust. 4 niniejszego artykułu.”;
29)
art. 111 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 111
Akty delegowane oraz regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne dotyczące art. 103-109
1. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane ustanawiające:
a)
standardową formułę zgodnie art. 101 i art. 103-109;
b)
wszelkie podmoduły konieczne lub lepiej pokrywające ryzyka wchodzące w zakres poszczególnych modułów ryzyka, o których mowa w art. 104, oraz wszelkie późniejsze aktualizacje;
c)
metody, założenia i standardowe parametry, które należy skalibrować na poziomie ufności, o którym mowa w art. 101 ust. 3, i stosować przy obliczaniu każdego z modułów ryzyka i podmodułów ryzyka podstawowego kapitałowego wymogu wypłacalności określonych w art. 104, 105 i 304, symetryczny mechanizm dostosowania i odpowiedni, wyrażony liczbą miesięcy okres, o których mowa w art. 106, a także odpowiednie podejście do integracji metody, o której mowa w art. 304, przy obliczaniu kapitałowego wymogu wypłacalności zgodnie ze standardową formułą;
d)
parametry korelacji, w tym w razie potrzeby parametry określone w załączniku IV, a także procedury ich aktualizacji;
e)
w przypadku gdy zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosują techniki ograniczania ryzyka, metody i założenia stosowane przy ocenie zmian profilu ryzyka danego zakładu i przy dostosowywaniu obliczeń kapitałowego wymogu wypłacalności;
f)
kryteria jakościowe, które muszą spełniać techniki ograniczania ryzyka, o których mowa w lit. e), celem zapewnienia skutecznego przeniesienia ryzyka na inny podmiot;
fa)
metodę i parametry stosowane przy ocenie wymogu kapitałowego dla ryzyka niewykonania zobowiązania przez kontrahenta w przypadku ekspozycji wobec kwalifikowanych kontrahentów centralnych; parametry te zapewniają spójność z podejściem do takich ekspozycji w przypadku instytucji kredytowych i instytucji finansowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 i 26 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
g)
metody i parametry stosowane przy ocenie wymogu kapitałowego dla ryzyka operacyjnego określonego w art. 107, w tym wartość procentową, o której mowa w art. 107 ust. 3;
h)
metody i dostosowania stosowane w celu odzwierciedlenia ograniczonego zakresu dywersyfikacji ryzyka zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji związane z wyodrębnionymi funduszami;
i)
metodę stosowaną przy obliczaniu dostosowania z tytułu zdolności rezerw techniczno-ubezpieczeniowych lub podatków odroczonych do pokrywania strat określonego w art. 108;
j)
część standardowych parametrów w modułach ryzyka ubezpieczeniowego w ubezpieczeniach na życie, ubezpieczeniach innych niż na życie i ubezpieczeniach zdrowotnych, które mogą zostać zastąpione przez parametry specyficzne dla danego zakładu, jak określono w art. 104 ust. 7;
k)
standardowe metody stosowane przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji przy obliczaniu parametrów specyficznych dla danego zakładu, o których mowa w lit. j), oraz wszelkie kryteria w odniesieniu do kompletności, dokładności i adekwatności stosowanych danych, które muszą zostać spełnione przed uzyskaniem zatwierdzenia przez organ nadzoru, oraz procedurę niezbędną w celu otrzymania takiego zatwierdzenia;
l)
uproszczone obliczenia ustanowione dla poszczególnych podmodułów i modułów ryzyka oraz kryteria, które muszą spełniać zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, w tym również wewnętrzne zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, aby móc korzystać z każdego z tych uproszczeń, jak określono w art. 109;
m)
podejście stosowane w przypadku zakładów powiązanych w rozumieniu art. 212 do obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności, a zwłaszcza do obliczania podmodułu ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje, o którym mowa w art. 105 ust. 5, z uwzględnieniem prawdopodobnego ograniczenia zmienności wartości tych zakładów powiązanych, wynikającego ze strategicznego charakteru tych inwestycji i z wpływu wywieranego na te zakłady powiązane przez zakład posiadający w nich udziały kapitałowe;
n)
sposób wykorzystania zewnętrznych ocen wiarygodności kredytowej opracowanych przez ECAI przy obliczaniu kapitałowego wymogu wypłacalności zgodnie ze standardową formułą i przyporządkowania zewnętrznych ocen wiarygodności kredytowej do skali stopni oceny jakości kredytowej, o której mowa w art. 109a ust. 1, który musi być spójny z wykorzystaniem zewnętrznej ocen wiarygodności kredytowej opracowanej przez ECAI przy obliczaniu wymogów kapitałowych dla instytucji kredytowych, określonych w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i instytucji finansowych określonych w art. 4 ust. 1 pkt 26 tego rozporządzenia;
o)
szczegółowe kryteria dotyczące indeksu akcji, o którym mowa w art. 109a ust. 2 lit. c);
p)
szczegółowe kryteria dotyczące dostosowań, którym należy poddać waluty powiązane z euro do celów ułatwienia obliczania podmodułu ryzyka walutowego, o którym mowa w art. 109a ust. 2 lit. d);
q)
warunki kategoryzacji jednostek samorządów regionalnych i władz lokalnych, o których mowa w art. 109a ust. 2 lit. a).
2. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszego artykułu EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających mające zastosowanie procedury zatwierdzania przez organ nadzoru parametrów specyficznych dla danego zakładu, o których mowa w ust. 1 lit. k).
EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 31 października 2014 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
3. Do dnia 31 grudnia 2020 r. Komisja dokonuje oceny stosowności metod, założeń i standardowych parametrów stosowanych przy obliczaniu kapitałowego wymogu wypłacalności według standardowej formuły. Komisja uwzględnia w szczególności wyniki każdej klasy aktywów i instrumentów finansowych, zachowania podmiotów lokujących w te aktywa i instrumenty finansowe oraz zmiany w zakresie rozwoju standardów międzynarodowych w dziedzinie usług finansowych. Możliwe jest nadanie pierwszeństwa przeglądowi niektórych klas aktywów. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w stosownych przypadkach wraz z propozycjami dotyczącymi zmiany niniejszej dyrektywy lub aktów delegowanych albo wykonawczych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy.
4. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do kapitałowego wymogu wypłacalności EIOPA, z zastrzeżeniem art. 301b, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających limity ilościowe i kryteria dopuszczalności aktywów, jeżeli te ryzyka nie są odpowiednio pokryte przez dany podmoduł.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
Te regulacyjne standardy techniczne stosuje się do aktywów stanowiących pokrycie rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, z wyłączeniem aktywów posiadanych w związku z umowami ubezpieczenia na życie, w których ryzyko inwestycyjne ponoszą ubezpieczający. Komisja dokonuje przeglądu tych standardów w świetle zmian zachodzących w odniesieniu do standardowej formuły i rynków finansowych.”;
30)
art. 114 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 114
Akty delegowane i wykonawcze standardy techniczne dotyczące wewnętrznych modeli kapitałowego wymogu wypłacalności
1. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane określające:
a)
dostosowania, których należy dokonać w standardach określonych w art. 120-125 w świetle ograniczonego zakresu stosowania częściowego modelu wewnętrznego;
b)
sposób, który zapewni pełną integrację częściowego modelu wewnętrznego ze standardową formułą kapitałowego wymogu wypłacalności, o której mowa w art. 113 ust. 1 lit. c), i wymogi dotyczące stosowania alternatywnych technik integracji.
2. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszego artykułu EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych dotyczących procedur:
a)
zatwierdzania modelu wewnętrznego zgodnie z art. 112; oraz
b)
zatwierdzania głównych zmian modelu wewnętrznego i zmian polityki wprowadzania zmian w modelu wewnętrznym, o której mowa w art. 115.
EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 31 października 2014 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;
31)
art. 127 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 127
Akty delegowane dotyczące art. 120-126
Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a w odniesieniu do art. 120-126 akty delegowane w celu poprawy oceny profilu ryzyka i zarządzania działalnością zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, dotyczących stosowania modeli wewnętrznych w całej Unii.”;
32)
w art. 129 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 1 lit. d) ppkt (i), (ii) i (iii) otrzymują brzmienie:
„(i)
2 500 000 EUR dla zakładów ubezpieczeń innych niż na życie, w tym wewnętrznych zakładów ubezpieczeń, z wyjątkiem gdy zakład ubezpieczeń prowadzi działalność w zakresie ryzyk, z których co najmniej jedno ryzyko jest klasyfikowane do grup od 10 do 15 wymienionych w części A załącznika I, kiedy to próg ten wynosi co najmniej 3 700 000 EUR;
(ii)
3 700 000 EUR dla zakładów ubezpieczeń na życie, w tym wewnętrznych zakładów ubezpieczeń;
(iii)
3 600 000 EUR w przypadku zakładów reasekuracji z wyjątkiem wewnętrznych zakładów reasekuracji, w przypadku których minimalny wymóg kapitałowy wynosi nie mniej niż 1 200 000 EUR,”;
b)
w ust. 3 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
„Państwa członkowskie zezwalają swoim organom nadzoru, by w okresie kończącym się nie później niż w dniu 31 grudnia 2017 r. wymagały od zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji stosowania wartości procentowych, o których mowa w akapicie pierwszym, wyłącznie do kapitałowego wymogu wypłacalności zakładu, obliczonego zgodnie z rozdziałem VI sekcja 4 podsekcja 2.”;
c)
w ust. 4 po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:
„Do celów obliczenia limitów, o których mowa w ust. 3, zakłady nie mają obowiązku obliczać kapitałowego wymogu wypłacalności co kwartał.”;
d)
w ust. 5 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„5. Do dnia 31 grudnia 2020 r. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat przepisów państw członkowskich oraz praktyk stosowanych przez organy nadzoru przyjętych na podstawie ust. 1-4.”;
33)
art. 130 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 130
Akty delegowane
Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane określające obliczanie minimalnego wymogu kapitałowego, o którym mowa w art. 128 i 129.”;
34)
w art. 131 akapit pierwszy daty „31 października 2012 r.” i „31 października 2013 r.” zastępuje się odpowiednio datami „31 grudnia 2015 r.” i „31 grudnia 2016 r.”;
35)
art. 135 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 135
Akty delegowane i regulacyjne standardy techniczne dotyczące wymogów jakościowych
1. Komisja może przyjmować zgodnie z art. 301a akty delegowane określające wymogi jakościowe w następujących obszarach:
a)
określanie, pomiar i monitorowanie ryzyk wynikających z lokat w odniesieniu do art. 132 ust. 2 akapit pierwszy oraz zarządzanie tymi ryzykami;
b)
określanie, pomiar i monitorowanie szczególnych ryzyk wynikających z lokowania w instrumenty pochodne i aktywa, o których mowa w art. 132 ust. 4 akapit drugi, oraz zarządzanie tymi ryzykami, a także określanie, w jakim zakresie wykorzystywanie takich aktywów kwalifikuje się jako zmniejszanie ryzyka lub efektywne zarządzanie portfelem, o czym mowa w art. 132 ust. 4 akapit trzeci.
2. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane określające:
a)
wymogi, które muszą spełniać przedsiębiorstwa przekształcające pożyczki w zbywalne papiery wartościowe lub inne instrumenty finansowe (jednostki inicjujące lub jednostki sponsorujące), by zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji miał prawo lokować w takie papiery wartościowe lub instrumenty wyemitowane po dniu 1 stycznia 2011 r., w tym wymogi zapewniające stałe utrzymywanie przez jednostkę inicjującą, jednostkę sponsorującą lub pierwotnego kredytodawcę istotnego udziału gospodarczego netto, który w żadnym przypadku nie będzie mniejszy niż 5 %;
b)
wymogi jakościowe, które muszą spełniać zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji lokujące w takie papiery wartościowe lub instrumenty finansowe;
c)
szczegółowe okoliczności, w jakich można ustanowić proporcjonalny dodatkowy narzut kapitałowy w przypadku naruszenia wymogów określonych w lit. a) i b) niniejszego ustępu, bez uszczerbku dla art. 101 ust. 3.
3. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do ust. 2 lit. c) EIOPA, z zastrzeżeniem art. 301b, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających metodologię obliczania proporcjonalnych dodatkowych narzutów kapitałowych, o których mowa w tej literze.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;
36)
w art. 138 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. W przypadku wyjątkowej niekorzystnej sytuacji wpływającej na zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji reprezentujące znaczny udział w rynku lub dotknięte linie biznesowe, ogłoszonej przez EIOPA, w stosownym przypadku po konsultacji z ERRS, organ nadzoru może przedłużyć w odniesieniu do zakładów, których to dotyczy, termin ustanowiony w ust. 3 akapit drugi o maksymalny okres siedmiu lat, z uwzględnieniem wszelkich istotnych czynników, w tym średniego czasu trwania rezerw techniczno-ubezpieczeniowych.
Bez uszczerbku dla uprawnień EIOPA wynikających z art. 18 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, do celów niniejszego ustępu EIOPA, na wniosek zainteresowanego organu nadzoru, ogłasza istnienie wyjątkowej niekorzystnej sytuacji. Zainteresowany organ nadzoru może wystąpić z wnioskiem, jeśli zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji reprezentujące znaczny udział w rynku reasekuracji lub dotknięte linie biznesowe najprawdopodobniej nie spełnią jednego z wymogów określonych w ust. 3. Wyjątkowa niekorzystna sytuacja występuje, gdy na sytuację finansową zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji reprezentujących znaczny udział w rynku lub dotknięte linie biznesowe poważnie lub niekorzystnie wpływa co najmniej jeden z następujących warunków:
a)
spadek na rynkach finansowych, który jest nieprzewidziany, gwałtowny i poważny;
b)
utrzymujące się niskie poziomy stóp procentowych;
c)
zdarzenie katastroficzne o znaczącym wpływie.
EIOPA we współpracy z zainteresowanym organem nadzoru regularnie ocenia, czy okoliczności, o których mowa w akapicie drugim, nadal występują. EIOPA we współpracy z zainteresowanym organem nadzoru stwierdza ustanie wyjątkowej niekorzystnej sytuacji.
Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, którego to dotyczy, co trzy miesiące przedkłada organowi nadzoru sprawozdanie z postępów, w którym wskazuje podjęte środki i postępy dokonane w celu przywrócenia poziomu dopuszczalnych środków własnych pokrywającego kapitałowy wymóg wypłacalności lub obniżenia profilu ryzyka w celu zapewnienia zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności.
Przedłużenie, o którym mowa w akapicie pierwszym, wycofuje się, jeżeli sprawozdanie z postępów wykazuje, że w okresie od dnia stwierdzenia niezgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności do dnia przedłożenia sprawozdania z postępów nie dokonano znacznych postępów w przywracaniu poziomu dopuszczalnych środków własnych pokrywającego kapitałowy wymóg wypłacalności lub obniżaniu profilu ryzyka w celu zapewnienia zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności.”;
37)
art. 143 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 143
Akty delegowane oraz regulacyjne standardy techniczne dotyczące art. 138 ust. 4
1. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane w celu uzupełnienia wykazu wyjątkowej niekorzystnych sytuacji i określenia czynników i kryteriów, które ma uwzględnić EIOPA przy ogłaszaniu istnienia wyjątkowej niekorzystnej sytuacji oraz organy nadzoru przy ustalaniu przedłużenia okresu naprawy zgodnie z art. 138 ust. 4.
2. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do art. 138 ust. 2, art. 139 ust. 2 i art. 141 EIOPA, z zastrzeżeniem art. 301b, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających plan naprawczy, o którym mowa w art. 138 ust. 2, i plan finansowy, o którym mowa w art. 139 ust. 2 oraz w odniesieniu do art. 141, wykazując należytą dbałość o uniknięcie skutków procyklicznych.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;
38)
art. 149 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 149
Zmiany charakteru ryzyk lub zobowiązań
Każda zmiana, jakiej zakład ubezpieczeń zamierza dokonać w zakresie informacji, o których mowa w art. 147, podlega procedurze przewidzianej w art. 147 i 148.”;
39)
w art. 155 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 3 po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:
„Ponadto organ nadzoru macierzystego lub przyjmującego państwa członkowskiego może skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc tego urzędu zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu.”;
b)
ust. 9 otrzymuje brzmienie:
„9. Państwa członkowskie informują Komisję i EIOPA o liczbie i rodzaju przypadków, które doprowadziły do odmowy na mocy art. 146 i 148 lub w których podjęte zostały środki na mocy ust. 3 i 4 niniejszego artykułu.”;
40)
w art. 158 ust. 2 po akapicie pierwszym dodaje się akapit w brzmieniu:
„Ponadto organ nadzoru macierzystego lub przyjmującego państwa członkowskiego może skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc tego urzędu zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu.”;
41)
art. 159 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 159
Informacje statystyczne dotyczące działalności transgranicznej
Każdy zakład ubezpieczeń powiadamia właściwy organ nadzoru macierzystego państwa członkowskiego, oddzielnie dla transakcji przeprowadzanych w ramach prawa przedsiębiorczości oraz dla transakcji przeprowadzanych w ramach swobody świadczenia usług, o kwocie składek, odszkodowań i prowizji, niepomniejszonych o reasekurację, w rozbiciu na poszczególne państwa członkowskie i w następujący sposób:
a)
w odniesieniu do ubezpieczeń innych niż na życie, w podziale na linie biznesowe zgodnie z odpowiednim aktem delegowanym;
b)
w odniesieniu do ubezpieczeń na życie, w podziale na linie biznesowe zgodnie z odpowiednim aktem delegowanym.
W odniesieniu do grupy 10 w pkt A załącznika I, z wyłączeniem odpowiedzialności cywilnej przewoźnika, zakład, którego to dotyczy, informuje organ nadzoru również o częstotliwości występowania i średniej wysokości odszkodowania.
Organ nadzoru macierzystego państwa członkowskiego przedkłada informacje, o których mowa w akapicie pierwszym i drugim, w stosownym terminie i w formie zbiorczej, organom nadzoru wszystkich zainteresowanych państw członkowskich na ich żądanie.”;
42)
art. 172 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 172
Równoważność w odniesieniu do zakładów reasekuracji
1. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane określające kryteria oceny równoważności systemów wymogów dotyczących wypłacalności stosowanych w państwach trzecich do działalności reasekuracyjnej zakładów, których siedziba znajduje się w danym państwie trzecim, z systemem wypłacalności ustanowionym w tytule I.
2. W przypadku spełnienia przez państwo trzecie kryteriów przyjętych zgodnie z ust. 1 Komisja może, zgodnie z art. 301a i z pomocą EIOPA zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, przyjąć akty delegowane stwierdzające równoważność systemu wymogów dotyczących wypłacalności stosowanego w danym państwie trzecim do działalności reasekuracyjnej zakładów, których siedziba znajduje się w tym państwie trzecim, z systemem ustanowionym w tytule I niniejszej dyrektywy.
Takie akty delegowane są regularnie poddawane przeglądom w celu uwzględnienia wszelkich istotnych zmian wprowadzanych do systemu nadzoru określonego w tytule I oraz systemu nadzoru w danym państwie trzecim.
EIOPA publikuje wykaz wszystkich państw trzecich, o których mowa w akapicie pierwszym, na swojej stronie internetowej i aktualizuje go.
3. W przypadku gdy zgodnie z ust. 2 system wymogów dotyczących wypłacalności państwa trzeciego został uznany za równoważny z systemem ustanowionym w niniejszej dyrektywie, umowy reasekuracji zawarte z zakładami, których siedziba znajduje się w tym państwie trzecim, są traktowane w taki sam sposób jak umowy reasekuracji zawarte z zakładem, który posiada zezwolenie zgodnie z niniejszą dyrektywą.
4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 i nawet w przypadku niespełnienia kryteriów określonych zgodnie z ust. 1 Komisja może, na określony czas i zgodnie z art. 301a, a także z pomocą EIOPA zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, przyjąć akty delegowane stwierdzające czasową równoważność systemu wymogów dotyczących wypłacalności stosowanego w danym państwie trzecim do działalności reasekuracyjnej zakładów, których siedziba znajduje się w tym państwie trzecim, z systemem ustanowionym w tytule I, jeżeli dane państwo trzecie spełniło przynajmniej poniższe kryteria:
a)
podjęło wobec Unii zobowiązanie do przyjęcia i stosowania systemu wymogów dotyczących wypłacalności, który mógłby zostać uznany za równoważny zgodnie z ust. 2, przed upływem tego określonego terminu oraz do zaangażowania się w proces oceny równoważności;
b)
w celu wywiązania się z zobowiązania, o którym mowa w lit. a), ustanowiło program prac;
c)
przeznaczyło wystarczające zasoby na wywiązanie się z zobowiązania, o którym mowa w lit. a);
d)
ma system wymogów dotyczących wypłacalności oparty na ryzyku i określa ilościowe i jakościowe wymogi wypłacalności oraz wymogi dotyczące sprawozdań dla organów nadzoru i przejrzystości;
e)
zawarło pisemne porozumienia o współpracy i wymianie poufnych informacji nadzorczych z EIOPA i organami nadzoru;
f)
posiada niezależny system nadzoru; oraz
g)
ustanowiło - w odniesieniu do wszystkich osób działających w imieniu organów nadzoru - obowiązki dotyczące zachowania tajemnicy zawodowej, w szczególności dotyczące wymiany informacji z EIOPA i organami nadzoru.
Wszelkie akty delegowane dotyczące czasowej równoważności muszą brać pod uwagę sprawozdania Komisji zgodnie z art. 177 ust. 2. Te akty delegowane są regularnie poddawane przeglądom na podstawie sprawozdań z postępów przygotowanych przez dane państwo trzecie, które są co pół roku przedstawiane Komisji i przez nią oceniane. EIOPA wspomaga Komisję w ocenie tych sprawozdań z postępów.
EIOPA publikuje wykaz wszystkich państw trzecich, o których mowa w akapicie pierwszym, na swojej stronie internetowej i aktualizuje go.
Komisja może przyjmować zgodnie z art. 301a akty delegowane dokładniej określające warunki ustanowione w akapicie pierwszym.
5. Określony okres, o którym mowa w ust. 4 akapit pierwszy, upływa z dniem 31 grudnia 2020 r. lub z dniem, w którym zgodnie z ust. 2 system nadzoru stosowany w danym państwie trzecim został uznany za równoważny z systemem określonym w tytule I, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.
Okres ten może zostać przedłużony maksymalnie o jeden rok w przypadku, gdy jest to konieczne na przeprowadzenie przez EIOPA i Komisję oceny równoważności do celów ust. 2.
6. Umowy reasekuracji zawarte z zakładami, których siedziba znajduje się w państwie trzecim posiadającym system nadzoru uznany za czasowo równoważny zgodnie z ust. 4, są traktowane w taki sam sposób jak te określone w ust. 3. Art. 173 stosuje się również do zakładów reasekuracji, których siedziba znajduje się w państwie trzecim posiadającym system nadzoru uznany za czasowo równoważny zgodnie z ust. 4.”;
43)
art. 176 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 176
Informowanie Komisji i EIOPA przez państwa członkowskie
Organy nadzoru państw członkowskich powiadamiają Komisję, EIOPA i organy nadzoru pozostałych państw członkowskich o wszelkich przypadkach udzielenia zezwolenia jednostkom bezpośrednio lub pośrednio zależnym od przynajmniej jednej jednostki dominującej, podlegającej prawu państwa trzeciego.
W powiadomieniu tym zawarta jest również informacja na temat struktury danej grupy.
W przypadku nabycia przez podmiot podlegający prawu państwa trzeciego pakietu akcji w zakładzie ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji posiadającym zezwolenie w Unii, które uczyniłoby z tego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji jednostkę zależną podmiotu podlegającego prawu państwa trzeciego, organy nadzoru macierzystego państwa członkowskiego powiadamiają Komisję, EIOPA i organy nadzoru pozostałych państw członkowskich.”;
44)
w art. 177 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Państwa członkowskie informują Komisję i EIOPA o wszelkich trudnościach natury ogólnej, jakie napotykają ich zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji w zakładaniu przedsiębiorstw oraz prowadzeniu działalności w państwie trzecim lub wykonywaniu operacji w państwie trzecim.”;
45)
w art. 210 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Komisja może przyjmować zgodnie z art. 301a akty delegowane dokładniej określające przepisy, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w odniesieniu do zarządzania ryzykami wynikającymi z działalności w zakresie reasekuracji ograniczonej oraz ich monitorowania i kontroli.”;
46)
w art. 211 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„2. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane określające następujące kryteria zatwierdzania przez organy nadzoru:
a)
zakres udzielanego zezwolenia;
b)
obowiązkowe warunki, które muszą być zamieszczone we wszystkich sporządzanych umowach;
c)
wymogi, o których mowa w art. 42, dotyczące kwalifikacji i reputacji osób kierujących spółką celową (podmiotem specjalnego przeznaczenia);
d)
wymogi dotyczące kwalifikacji i reputacji akcjonariuszy lub wspólników posiadających znaczny pakiet akcji w spółce celowej (podmiocie specjalnego przeznaczenia);
e)
prawidłowe procedury administracyjne i rachunkowe, odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej i wymagania dotyczące zarządzania ryzykiem;
f)
wymagania dotyczące informacji z zakresu rachunkowości i nadzoru oraz informacji statystycznych;
g)
wymogi wypłacalności.
2a. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania art. 211 ust. 1 i 2 EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych dotyczących procedur udzielania zezwolenia na ustanowienie spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia) oraz określających formaty i wzory, jakie mają być wykorzystywane do celów ust. 1 lit. f).
EIOPA przedstawi Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 31 października 2014 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
2b. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania art. 211 ust. 1 i 2 EIOPA może opracować projekty wykonawczych standardów technicznych dotyczących procedur współpracy i wymiany informacji pomiędzy organami nadzoru w przypadkach, w których spółka celowa przejmująca ryzyko od zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji ma siedzibę w państwie członkowskim niebędącym państwem członkowskim, w którym zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji otrzymał zezwolenie.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
3. Spółki celowe (podmioty specjalnego przeznaczenia), które uzyskały zezwolenie przed dniem 31 grudnia 2015 r., podlegają prawu państwa członkowskiego, które udzieliło zezwolenia danej spółce celowej (podmiotowi specjalnego przeznaczenia). Jednak wszelka nowa działalność rozpoczęta przez taką spółkę celową (podmiot specjalnego przeznaczenia) po tej dacie podlega ust. 1, 2 i 2a.”;
47)
w art. 212 ust. 1 lit. e) otrzymuje brzmienie:
„e)
»kolegium organów nadzoru« oznacza stałą, ale elastyczną strukturę współpracy, koordynacji i ułatwiania podejmowania decyzji dotyczących nadzoru nad grupą;”;
48)
w art. 216 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 1 dodaje się akapity w brzmieniu:
„W takim przypadku organ nadzoru wyjaśnia swoją decyzję zarówno organowi sprawującemu nadzór nad grupą, jak i najwyższemu zakładowi dominującemu na poziomie Unii. Organ sprawujący nadzór nad grupą powiadamia kolegium organów nadzoru zgodnie z art. 248 ust. 1 lit. a).
Art. 218-258 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 2-6 niniejszego artykułu.”;
b)
w ust. 4 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
„Organ nadzoru wyjaśnia swoje decyzje zarówno zakładowi, jak i organowi sprawującemu nadzór nad grupą. Organ sprawujący nadzór nad grupą powiadamia kolegium organów nadzoru zgodnie z art. 248 ust. 1 lit. a).”;
c)
ust. 7 otrzymuje brzmienie:
„7. Komisja może przyjmować zgodnie z art. 301a akty delegowane określające okoliczności, w jakich może zostać podjęta decyzja, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.”;
49)
w art. 217 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
„W takim przypadku organy nadzoru objaśniają zawarte porozumienie zarówno organowi sprawującemu nadzór nad grupą, jak i najwyższemu zakładowi dominującemu na poziomie Unii. Organ sprawujący nadzór nad grupą powiadamia kolegium organów nadzoru zgodnie z art. 248 ust. 1 lit. a).”;
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane określające okoliczności, w jakich może zostać podjęta decyzja, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu.”;
50)
art. 227 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 227
Równoważność dotycząca powiązanych zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji państw trzecich
1. Przy obliczaniu, zgodnie z art. 233, wypłacalności grupy zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, który posiada udziały kapitałowe w zakładzie ubezpieczeń lub zakładzie reasekuracji państwa trzeciego, taki zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji państwa trzeciego traktuje się, wyłącznie do celów obliczenia, jako powiązany zakład ubezpieczeń lub powiązany zakład reasekuracji.
Jeżeli jednak państwo trzecie, w którym dany zakład ma siedzibę, nakłada nań wymóg uzyskania zezwolenia oraz system wymogów dotyczących wypłacalności, który jest co najmniej równoważny z systemem określonym w tytule I rozdział VI, państwa członkowskie mogą przewidzieć możliwość uwzględniania w obliczeniu, w odniesieniu do takiego zakładu, kapitałowego wymogu wypłacalności oraz środków własnych dopuszczalnych na pokrycie tego wymogu ustalonych przez dane państwo trzecie.
2. W przypadku gdy nie przyjęto aktu delegowanego zgodnie z ust. 4 lub 5 niniejszego artykułu, sprawdzenia, czy system danego państwa trzeciego jest co najmniej równoważny, dokonuje organ sprawujący nadzór nad grupą na wniosek zakładu posiadającego udziały kapitałowe lub z własnej inicjatywy. EIOPA wspiera organ sprawujący nadzór nad grupą zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
Organ sprawujący nadzór nad grupą konsultuje się, przy wsparciu EIOPA, z pozostałymi zainteresowanymi organami nadzoru przed podjęciem decyzji w sprawie równoważności. Decyzję tę podejmuje się zgodnie z kryteriami przyjętymi na mocy ust. 3. Organ sprawujący nadzór nad grupą nie podejmuje w odniesieniu do państwa trzeciego żadnej decyzji, która byłaby sprzeczna z decyzją podjętą w odniesieniu do tego państwa trzeciego w przeszłości, chyba że jest to konieczne w celu uwzględnienia istotnych zmian wprowadzanych do systemu nadzoru określonego w tytule I rozdział VI oraz systemu nadzoru danego państwa trzeciego.
W przypadku gdy organy nadzoru nie zgadzają się z decyzją podjętą na podstawie akapitu drugiego, mogą skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc tego urzędu zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 w ciągu trzech miesięcy od powiadomienia o decyzji przez organ sprawujący nadzór nad grupą. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu.
3. Komisja może przyjmować zgodnie z art. 301a akty delegowane określające kryteria oceny równoważności systemu wypłacalności danego państwa trzeciego z systemem określonym w tytule I rozdział VI.
4. W przypadku spełnienia przez państwo trzecie kryteriów przyjętych zgodnie z ust. 3 Komisja może, zgodnie z art. 301a przy wsparciu EIOPA zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, przyjąć akty delegowane stwierdzające równoważność systemu nadzoru stosowanego w danym państwie trzecim z systemem określonym w tytule I rozdział VI.
Te akty delegowane są regularnie poddawane przeglądom w celu uwzględnienia wszelkich istotnych zmian wprowadzanych do systemu nadzoru określonego w tytule I rozdział VI oraz systemu nadzoru danego państwa trzeciego.
EIOPA publikuje wykaz wszystkich państw trzecich, o których mowa w akapicie pierwszym, na swojej stronie internetowej i aktualizuje go.
5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 4 i nawet w przypadku niespełnienia kryteriów przyjętych zgodnie z ust. 3, Komisja może przyjąć, na czas określony w ust. 6 i zgodnie z art. 301a, a także przy wsparciu EIOPA zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, akty delegowane stwierdzające tymczasową równoważność systemu wypłacalności stosowanego w danym państwie trzecim do zakładów, których siedziba znajduje się w tym państwie trzecim, z systemem ustanowionym w tytule I rozdział VI, w przypadku gdy:
a)
można wykazać, że system wypłacalności, który mógłby zostać uznany za równoważny zgodnie z ust. 4, już istnieje albo może zostać przyjęty i być stosowany przez to państwo trzecie;
b)
państwo trzecie ma system wypłacalności oparty na ocenie ryzyka i określający jakościowe i ilościowe wymogi wypłacalności oraz wymogi dotyczące sprawozdawczości do organów nadzoru i przejrzystości;
c)
prawo państwa trzeciego umożliwia, co do zasady, współpracę i wymianę poufnych informacji nadzorczych z EIOPA i organami nadzoru;
d)
państwo trzecie posiada niezależny system nadzoru; oraz
e)
państwo trzecie ustaliło wobec wszystkich osób działających w imieniu organów nadzoru obowiązki dotyczące zachowania tajemnicy zawodowej.
EIOPA publikuje wykaz wszystkich państw trzecich, o których mowa w akapicie pierwszym, na swojej stronie internetowej i aktualizuje go.
6. Wstępny okres tymczasowej równoważności, o której mowa w ust. 5, ustala się na 10 lat, chyba że przed upływem tego okresu:
a)
akt delegowany zostanie uchylony; lub
b)
przyjęto, zgodnie z ust. 4, akt delegowany stwierdzający równoważność systemu nadzoru stosowanego w danym państwie trzecim z systemem ustanowionym w tytule I rozdział VI.
Okres obowiązywania tymczasowej równoważności podlega przedłużeniu na kolejne okresy 10-letnie, jeżeli kryteria, o których mowa w ust. 5, są nadal spełnione. Komisja przyjmuje taki akt delegowany zgodnie z art. 301a i przy wsparciu EIOPA zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
Wszelkie akty delegowane określające tymczasową równoważność muszą brać pod uwagę sprawozdania Komisji zgodnie z art. 177 ust. 2. Komisja regularnie dokonuje przeglądu takich aktów delegowanych. EIOPA wspiera Komisję w ocenie tych decyzji. Komisja informuje Parlament Europejski o wszelkich przeprowadzanych przeglądach i składa Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie z ich wyników.
7. W przypadku gdy zgodnie z ust. 5 przyjęto akt delegowany stwierdzający, że system nadzoru stosowany w danym państwie trzecim jest tymczasowo równoważny, dane państwo trzecie jest uznawane za równoważne do celów ust. 1 akapit drugi.”;
51)
art. 231 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 231
Model wewnętrzny grupy
1. W przypadku złożenia przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji oraz jego zakłady powiązane bądź wspólnie przez zakłady powiązane z ubezpieczeniową spółką holdingową wniosku o zezwolenie na obliczanie skonsolidowanego kapitałowego wymogu wypłacalności grupy oraz kapitałowego wymogu wypłacalności zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji w grupie przy zastosowaniu modelu wewnętrznego zainteresowane organy nadzoru podejmują współpracę w celu przyjęcia decyzji o udzieleniu lub odmowie udzielenia takiego zezwolenia oraz w celu określenia ewentualnych warunków, którym ono podlega.
Wniosek, o którym mowa w akapicie pierwszym, przekazuje się organowi sprawującemu nadzór nad grupą.
Organ sprawujący nadzór nad grupą bezzwłocznie informuje pozostałych członków kolegium organów nadzoru i przekazuje im kompletny wniosek.
2. Zainteresowane organy nadzoru dokładają wszelkich starań, aby podjąć wspólną decyzję w sprawie wniosku w ciągu sześciu miesięcy od dnia otrzymania kompletnego wniosku przez organ sprawujący nadzór nad grupą.
3. Jeżeli w ciągu sześciomiesięcznego okresu, o którym mowa w ust. 2, którykolwiek z zainteresowanych organów nadzoru skierował sprawę do EIOPA zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, organ sprawujący nadzór nad grupą odracza decyzję i oczekuje decyzji EIOPA, którą EIOPA może podjąć zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia, i podejmuje decyzję zgodną z decyzją EIOPA. Decyzję tę uznaje się za rozstrzygającą i jest ona stosowana przez zainteresowane organy nadzoru.
EIOPA podejmuje decyzję w ciągu jednego miesiąca. Sprawy nie kieruje się do EIOPA po upływie okresu sześciu miesięcy lub po podjęciu wspólnej decyzji.
Jeżeli zgodnie z art. 41 ust. 2 i 3 oraz art. 44 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 decyzja zaproponowana przez zespół zostaje odrzucona, organ sprawujący nadzór nad grupą podejmuje ostateczną decyzję. Decyzję tę uznaje się za rozstrzygającą i jest ona stosowana przez zainteresowane organy nadzoru. Okres sześciu miesięcy uznaje się za okres postępowania pojednawczego w rozumieniu art. 19 ust. 2 tego rozporządzenia.
4. EIOPA może opracowywać projekty wykonawczych standardów technicznych w celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania procedury podejmowania wspólnej decyzji, o której mowa w ust. 2, w odniesieniu do wniosków o zezwolenie, o których mowa w ust. 1, aby ułatwić podejmowanie wspólnych decyzji.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
5. W przypadku gdy zainteresowane organy nadzoru podjęły wspólną decyzję, o której mowa w ust. 2, organ sprawujący nadzór nad grupą przekazuje wnioskodawcy dokument zawierający pełne uzasadnienie.
6. W razie braku wydania wspólnej decyzji w okresie sześciu miesięcy od daty otrzymania kompletnego wniosku grupy organ sprawujący nadzór nad grupą samodzielnie podejmuje decyzję w sprawie wniosku.
Organ sprawujący nadzór nad grupą należycie uwzględnia wszelkie opinie i zastrzeżenia innych zainteresowanych organów nadzoru wyrażone w tym sześciomiesięcznym terminie.
Organ sprawujący nadzór nad grupą przekazuje wnioskodawcy oraz pozostałym zainteresowanym organom nadzoru dokument zawierający jego w pełni uzasadnioną decyzję.
Decyzję tę uznaje się za rozstrzygającą i jest ona stosowana przez zainteresowane organy nadzoru.
7. Jeżeli którykolwiek z zainteresowanych organów nadzoru uważa, że profil ryzyka nadzorowanego przezeń zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji znacznie odbiega od założeń modelu wewnętrznego zatwierdzonego na poziomie grupy, organ nadzoru może, do czasu właściwego uwzględnienia zastrzeżeń organu nadzoru przez dany zakład, zgodnie z art. 37 ustanowić narzut kapitałowy na kapitałowy wymóg wypłacalności tego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji wynikający z zastosowania tego modelu wewnętrznego.
W wyjątkowych okolicznościach, jeśli ustanowienie takiego narzutu kapitałowego nie byłoby właściwe, organ nadzoru może zażądać od takiego zakładu obliczenia kapitałowego wymogu wypłacalności zgodnie ze standardową formułą, o której mowa w tytule I rozdział VI sekcja 4 podsekcje 1 i 2. Zgodnie z art. 37 ust. 1 lit. a) i c) organ nadzoru może ustanowić narzut kapitałowy na kapitałowy wymóg wypłacalności tego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji wynikający z zastosowania standardowej formuły.
Organ nadzoru wyjaśnia wszelkie decyzje, o których mowa w akapicie pierwszym i drugim, zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji oraz innym członkom kolegium organów nadzoru.
EIOPA może wydawać wytyczne w celu zagwarantowania spójnego i konsekwentnego stosowania niniejszego ustępu.”;
52)
w art. 232 akapit pierwszy zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie:
„Rozstrzygając o tym, czy skonsolidowany kapitałowy wymóg wypłacalności grupy właściwie odzwierciedla profil ryzyka grupy, organ sprawujący nadzór nad grupą zwraca szczególną uwagę na wszelkie przypadki, w których na poziomie grupy mogą wystąpić okoliczności, o których mowa w art. 37 ust. 1 lit. a)-d), w szczególności, gdy:”;
53)
w art. 232 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
„Art. 37 ust. 1-5 wraz z aktami delegowanymi i wykonawczymi standardami technicznymi przyjętymi zgodnie z art. 37 ust. 6, 7 i 8 stosuje się odpowiednio.”;
54)
w art. 233 ust. 6 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
„Art. 37 ust. 1-5 wraz z aktami delegowanymi i wykonawczymi standardami technicznymi przyjętymi zgodnie z art. 37 ust. 6, 7 i 8 stosuje się odpowiednio.”;
55)
art. 234 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 234
Akty delegowane dotyczące art. 220-229 i 230-233
Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane określające zasady techniczne i metody ustanowione w art. 220-229 oraz sposób stosowania art. 230-233, odzwierciedlające ekonomiczny charakter określonych struktur prawnych.”;
56)
art. 237 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 237
Jednostki zależne zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji: decyzja w sprawie wniosku
1. W przypadku złożenia wniosku o zezwolenie na objęcie art. 238 i 239 zainteresowane organy nadzoru współdziałają ze sobą w ramach kolegium organów nadzoru, w ścisłej współpracy, w celu podjęcia decyzji o udzieleniu lub odmowie udzielenia takiego zezwolenia oraz określenia ewentualnych innych warunków, którym miałoby ono podlegać.
Wniosek, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest przedkładany wyłącznie organowi nadzoru, który udzielił zezwolenia jednostce zależnej. Ten organ nadzoru bezzwłocznie informuje pozostałych członków kolegium organów nadzoru i przekazuje im kompletny wniosek.
2. Zainteresowane organy nadzoru dokładają wszelkich starań, aby podjąć wspólną decyzję w sprawie wniosku w ciągu trzech miesięcy od dnia otrzymania kompletnego wniosku przez wszystkie organy nadzoru należące do kolegium organów nadzoru.
3. Jeżeli w ciągu trzymiesięcznego okresu, o którym mowa w ust. 2, którykolwiek z zainteresowanych organów nadzoru skierował sprawę do EIOPA zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, organ sprawujący nadzór nad grupą odracza decyzję i oczekuje decyzji EIOPA, którą EIOPA może podjąć zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia, i podejmuje decyzję zgodną z decyzją EIOPA. Decyzję tę uznaje się za rozstrzygającą i jest ona stosowana przez zainteresowane organy nadzoru.
EIOPA podejmuje decyzję w ciągu jednego miesiąca. Sprawy nie kieruje się do EIOPA po upływie okresu trzech miesięcy lub po podjęciu wspólnej decyzji.
Jeżeli zgodnie z art. 41 ust. 2 i 3 oraz art. 44 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 decyzja zaproponowana przez zespół zostaje odrzucona, ostateczna decyzja należy do organu sprawującego nadzór nad grupą. Decyzję tę uznaje się za rozstrzygającą i jest ona stosowana przez zainteresowane organy nadzoru. Okres trzech miesięcy uznaje się za okres postępowania pojednawczego w rozumieniu art. 19 ust. 2 tego rozporządzenia.
4. EIOPA może opracowywać projekty wykonawczych standardów technicznych w celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania procedury podejmowania wspólnej decyzji, o której mowa w ust. 2, w odniesieniu do wniosków o zezwolenie, o których mowa w ust. 1, aby ułatwić podejmowanie wspólnych decyzji.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
5. W przypadku gdy zainteresowane organy nadzoru podjęły wspólną decyzję, o której mowa w ust. 2, organ nadzoru, który udzielił zezwolenia jednostce zależnej, przekazuje wnioskodawcy decyzję, podając pełne uzasadnienie. Wspólną decyzję uznaje się za rozstrzygającą i jest ona stosowana przez zainteresowane organy nadzoru.
6. W przypadku nieprzyjęcia przez zainteresowane organy nadzoru wspólnej decyzji w terminie trzech miesięcy określonym w ust. 2 organ sprawujący nadzór nad grupą podejmuje własną decyzję w sprawie wniosku.
W tym okresie organ sprawujący nadzór nad grupą należycie uwzględnia:
a)
wszelkie opinie i zastrzeżenia zainteresowanych organów nadzoru;
b)
wszelkie zastrzeżenia pozostałych organów nadzoru należących do kolegium organów nadzoru.
Decyzja wydawana jest w postaci dokumentu zawierającego pełne uzasadnienie oraz wyjaśnienie wszelkich istotnych odstępstw od zastrzeżeń pozostałych zainteresowanych organów nadzoru. Organ sprawujący nadzór nad grupą przekazuje egzemplarz decyzji wnioskodawcy i pozostałym zainteresowanym organom nadzoru. Decyzję tę uznaje się za rozstrzygającą i jest ona stosowana przez zainteresowane organy nadzoru.”;
57)
w art. 238 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Kolegium organów nadzoru dokłada wszelkich starań, aby osiągnąć porozumienie w sprawie wniosku organu nadzoru, który wydał zezwolenie jednostce zależnej, lub w sprawie innych możliwych środków.
Porozumienie to uznaje się za rozstrzygające i jest ono stosowane przez zainteresowane organy nadzoru.”;
58)
w art. 238 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„5. W przypadku braku jednomyślności między organem nadzoru a organem sprawującym nadzór nad grupą każdy z organów nadzoru może w ciągu jednego miesiąca od otrzymania wniosku organu nadzoru skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc tego urzędu zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu i podejmuje decyzję w ciągu jednego miesiąca od takiego przekazania. Okres jednego miesiąca uznaje się za okres postępowania pojednawczego w rozumieniu art. 19 ust. 2 tego rozporządzenia. Sprawy nie kieruje się do EIOPA po upływie okresu jednego miesiąca, o którym mowa w niniejszym akapicie, ani po osiągnięciu przez kolegium porozumienia zgodnie z ust. 4 niniejszego artykułu.
Organ nadzoru, który udzielił zezwolenia tej jednostce zależnej, odracza decyzję i oczekuje decyzji, którą EIOPA może podjąć zgodnie z art. 19 tego rozporządzenia, i podejmuje decyzję zgodną z decyzją EIOPA.
Decyzję tę uznaje się za rozstrzygającą i jest ona stosowana przez zainteresowane organy nadzoru.
W decyzji podaje się jej pełne uzasadnienie.
Decyzję przedstawia się jednostce zależnej i kolegium organów nadzoru.”;
59)
w art. 239 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„4. Organ nadzoru lub organ sprawujący nadzór nad grupą może skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc tego urzędu zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 w przypadku braku zgody między tymi organami:
a)
co do zatwierdzenia planu naprawczego, w tym przedłużenia okresu naprawczego, w terminie czterech miesięcy, o którym mowa w ust. 1; lub
b)
co do zatwierdzenia proponowanych środków w terminie jednego miesiąca, o którym mowa w ust. 2.
W takich przypadkach EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu i podejmuje decyzję w ciągu jednego miesiąca od takiego przekazania.
Sprawy nie kieruje się do EIOPA:
a)
po upływie odpowiednio czteromiesięcznego lub jednomiesięcznego okresu, o których mowa w akapicie pierwszym;
b)
po osiągnięciu przez kolegium porozumienia zgodnie z ust. 1 akapit drugi lub ust. 2 akapit drugi;
c)
w przypadku sytuacji nadzwyczajnych, o których mowa w ust. 2.
Okresy odpowiednio czterech miesięcy lub jednego miesiąca uznaje się za okresy postępowania pojednawczego w rozumieniu art. 19 ust. 2 tego rozporządzenia.
Organ nadzoru, który udzielił zezwolenia tej jednostce zależnej, odracza decyzję i oczekuje decyzji, którą EIOPA może podjąć zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia, i podejmuje ostateczną decyzję zgodną z decyzją EIOPA. Decyzję tę uznaje się za rozstrzygającą i jest ona stosowana przez zainteresowane organy nadzoru.
W decyzji podaje się jej pełne uzasadnienie.
Decyzję przedstawia się jednostce zależnej i kolegium organów nadzoru.”;
60)
art. 241 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 241
Jednostki zależne zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji: akty delegowane
Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane określające:
a)
kryteria oceny spełnienia warunków przewidzianych w art. 236;
b)
kryteria oceny, co należy uznać za sytuacje nadzwyczajne, o których mowa w art. 239 ust. 2; oraz
c)
procedury, jakich mają przestrzegać organy nadzoru, dokonując wymiany informacji, wykonując swoje prawa i wypełniając obowiązki zgodnie z art. 237-240.”;
61)
w art. 242 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Do dnia 31 grudnia 2017 r. Komisja przeprowadzi ocenę stosowania tytułu III, w szczególności w odniesieniu do współpracy organów nadzoru w kolegiach organów nadzoru i ich funkcjonowania oraz praktyk nadzorczych w zakresie ustanawiania narzutów kapitałowych, i przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w stosownych przypadkach wraz z wnioskami w sprawie zmiany niniejszej dyrektywy.”;
62)
w art. 242 ust. 2 datę „31 października 2015 r.” zastępuje się datą „31 grudnia 2018 r.”;
63)
w art. 244 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Do celów ust. 2 i 3 niniejszego artykułu Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane dotyczące definicji znacznej koncentracji ryzyka.
5. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do nadzoru nad koncentracją ryzyka EIOPA, z zastrzeżeniem art. 301b, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych dotyczących identyfikacji znacznej koncentracji ryzyka i ustalania odpowiednich progów do celów ust. 3.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
6. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszego artykułu EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających formularze i wzory zgłaszania takiej koncentracji ryzyka do celów ust. 2.
EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 30 września 2015 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;
64)
w art. 245 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Do celów ust. 2 i 3 Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane dotyczące definicji istotnych transakcji wewnątrz grupy do celów ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
5. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do nadzoru nad transakcjami wewnątrz grupy EIOPA, z zastrzeżeniem art. 301b, może opracowywać projekty regulacyjnych standardów technicznych określających identyfikację istotnych transakcji wewnątrz grupy do celów ust. 3.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
6. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania niniejszego artykułu EIOPA może opracować projekty wykonawczych standardów technicznych dotyczących procedur, formularzy i wzorów zgłaszania takich transakcji wewnątrz grupy do celów ust. 2.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;
65)
w art. 247 ust. 3-7 otrzymują brzmienie:
„3. W szczególnych przypadkach zainteresowane organy nadzoru mogą, na wniosek któregokolwiek organu nadzoru, podjąć wspólną decyzję o odstąpieniu od stosowania kryteriów określonych w ust. 2, jeżeli ich stosowanie nie byłoby właściwe z uwagi na strukturę grupy i względne znaczenie działalności zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji w różnych państwach, oraz wyznaczyć inny organ nadzoru jako organ sprawujący nadzór nad grupą.
W tym celu każdy zainteresowany organ nadzoru może wystąpić z wnioskiem o otwarcie dyskusji na temat tego, czy kryteria, o których mowa w ust. 2, są właściwe. Taka dyskusja może obywać się nie częściej niż raz w roku.
Zainteresowane organy nadzoru dokładają wszelkich starań, by podjąć wspólną decyzję w sprawie wyboru organu sprawującego nadzór nad grupą w ciągu trzech miesięcy od złożenia wniosku w sprawie dyskusji. Przed podjęciem decyzji zainteresowane organy nadzoru umożliwiają grupie wyrażenie opinii.
Wyznaczony organ sprawujący nadzór nad grupą przedstawia grupie wspólną decyzję, podając pełne uzasadnienie.
4. Jeżeli w okresie trzech miesięcy, o którym mowa w ust. 3 akapit trzeci, którykolwiek z zainteresowanych organów nadzoru skierował sprawę do EIOPA zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, zainteresowane organy nadzoru odraczają wspólną decyzję i oczekują decyzji EIOPA, którą EIOPA może podjąć zgodnie z art. 19 ust. 3 tego rozporządzenia, i podejmują wspólną decyzję zgodną z decyzją EIOPA. Tę wspólną decyzję uznaje się za rozstrzygającą i jest ona stosowana przez zainteresowane organy nadzoru. Okres trzech miesięcy uznaje się za okres postępowania pojednawczego w rozumieniu art. 19 ust. 2 tego rozporządzenia.
5. EIOPA podejmuje swą decyzję w ciągu jednego miesiąca od przekazania, o którym mowa w ust. 4. Sprawy nie kieruje się do EIOPA po upływie okresu trzech miesięcy lub po podjęciu wspólnej decyzji. Wyznaczony organ sprawujący nadzór nad grupą przedstawia grupie i kolegium organów nadzoru wspólną decyzję, podając pełne uzasadnienie.
6. W przypadku niepodjęcia wspólnej decyzji zadania organu sprawującego nadzór nad grupą wykonuje organ nadzoru określony zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.
7. EIOPA co najmniej raz w roku informuje Parlament Europejski, Radę i Komisję o wszelkich poważnych trudnościach w stosowaniu ust. 2, 3 i 6.
W razie wystąpienia jakichkolwiek poważnych trudności w związku ze stosowaniem kryteriów określonych w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 301a, akty delegowane dokładniej określające te kryteria.”;
66)
w art. 248 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:
„Jeżeli organ sprawujący nadzór nad grupą nie wypełni zadań, o których mowa w ust. 1, lub jeżeli członkowie kolegium organów nadzoru nie współpracują w stopniu wymaganym w niniejszym ustępie, każdy zainteresowany organ nadzoru może skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc tego urzędu zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu”;
b)
w ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„3. Kolegium organów nadzoru składa się z organu sprawującego nadzór nad grupą, z organów nadzoru wszystkich państw członkowskich, w których znajdują się siedziby wszystkich jednostek zależnych oraz z EIOPA, zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;
c)
w ust. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
„W przypadku rozbieżnych opinii w kwestii ustaleń dotyczących koordynacji dowolny członek kolegium organów nadzoru może skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc tego urzędu zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu. Organ sprawujący nadzór nad grupą podejmuje ostateczną decyzję zgodną z decyzją EIOPA. Organ sprawujący nadzór nad grupą przekazuje decyzję pozostałym zainteresowanym organom nadzoru.”;
d)
ust. 5 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
„Bez uszczerbku dla praw przyznanych na mocy niniejszej dyrektywy organowi sprawującemu nadzór nad grupą i pozostałym organom nadzoru oraz dla nałożonych na nich obowiązków w uzgodnieniach dotyczących koordynacji można powierzyć organowi sprawującemu nadzór nad grupą, pozostałym organom nadzoru lub EIOPA dodatkowe zadania, jeżeli dzięki temu wzrośnie skuteczność nadzoru nad grupą i jeżeli nie wpłynie to niekorzystnie na działania nadzorcze członków kolegium organów nadzoru w odniesieniu do ich indywidualnych zadań.”;
e)
ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie:
„6. EIOPA wydaje wytyczne dotyczące działalności operacyjnej kolegiów organów nadzoru w oparciu o kompleksowe przeglądy prac kolegiów mające na celu ocenę stopnia spójności między nimi. Przeglądów takich dokonuje się co najmniej raz na trzy lata. Państwa członkowskie zapewniają przekazywanie przez organ sprawujący nadzór nad grupą EIOPA informacji dotyczących działalności kolegiów organów nadzoru i wszelkich napotkanych trudności istotnych z punktu widzenia tych przeglądów.
W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do koordynacji między organami nadzoru EIOPA może opracować projekty regulacyjnych standardów technicznych określających działalność operacyjną kolegiów organów nadzoru w oparciu o wytyczne, o których mowa w akapicie pierwszym.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie drugim, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
7. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do koordynacji między organami nadzoru EIOPA, z zastrzeżeniem art. 301b, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających zasady koordynacji nadzoru nad grupą do celów ust. 1-6.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
8. Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 301a, akty delegowane dotyczące definicji »istotnego oddziału.«;”
67)
w art. 249 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
„W celu zapewnienia, by organy nadzoru, łącznie z organem sprawującym nadzór nad grupą, miały dostęp do tego samego zakresu odpowiednich informacji, bez uszczerbku dla ich obowiązków i niezależnie od tego, czy mają one siedzibę w tym samym państwie członkowskim czy nie, organy nadzoru przekazują sobie nawzajem tego rodzaju informacje w celu umożliwienia i ułatwienia innym organom wykonywania zadań nadzorczych wynikających z niniejszej dyrektywy. W związku z tym zainteresowane organy nadzoru i organ sprawujący nadzór nad grupą niezwłocznie przekazują sobie wzajemnie wszystkie odpowiednie informacje, gdy tylko są one dostępne, lub wymieniają informacje na żądanie. Informacje, o których mowa w niniejszym akapicie, obejmują informacje dotyczące działań grupy i organów nadzoru oraz informacje przekazywane przez grupę, lecz nie ograniczają się do nich.”;
b)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„1a. Jeżeli dany organ nadzoru nie przekazał odpowiednich informacji bądź wniosek o współpracę, w szczególności dotyczący wymiany stosownych informacji, został odrzucony lub nie został rozpatrzony w terminie dwóch tygodni, organy nadzoru mogą skierować sprawę do EIOPA.
Jeżeli sprawa została skierowana do EIOPA, może on, bez uszczerbku dla art. 258 TFUE, podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi na mocy art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;
c)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. W celu zapewnienia spójnej harmonizacji w odniesieniu do koordynacji i wymiany informacji pomiędzy organami nadzoru EIOPA, z zastrzeżeniem art. 301b, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych określających:
a)
informacje, jakie muszą być systematycznie gromadzone przez organ sprawujący nadzór nad grupą i przekazywane innym zainteresowanym organom nadzoru, oraz informacje, jakie muszą być przekazywane organowi sprawującemu nadzór nad grupą przez pozostałe zainteresowane organy nadzoru;
b)
informacje istotne lub ważne z punktu widzenia nadzoru na poziomie grupy w celu zwiększenia stopnia spójności sprawozdań dla organów nadzoru.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
4. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania w odniesieniu do koordynacji oraz wymiany informacji pomiędzy organami nadzoru EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych dotyczących procedur i wzorów przedkładania informacji organowi sprawującemu nadzór nad grupą oraz procedurę dotyczącą współpracy i wymiany informacji między organami nadzoru zgodnie z niniejszym artykułem.
EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 30 września 2015 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;
68)
art. 250 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 250
Konsultacje pomiędzy organami nadzoru
1. Bez uszczerbku dla art. 248 przed podjęciem decyzji mającej znaczenie dla zadań nadzorczych innych organów nadzoru zainteresowane organy nadzoru konsultują się ze sobą w kolegium organów nadzoru w zakresie:
a)
zmian struktury udziałowców, struktury organizacyjnej lub struktury zarządzania zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji w grupie, które to zmiany wymagają zatwierdzenia lub wydania zezwolenia przez organy nadzoru;
b)
decyzji w sprawie przedłużenia okresu naprawczego zgodnie z art. 138 ust. 3 i 4;
c)
znaczących sankcji lub środków wyjątkowych zastosowanych przez organy nadzoru, w tym ustanowienia narzutu kapitałowego na kapitałowy wymóg wypłacalności zgodnie z art. 37 oraz nałożenia jakichkolwiek ograniczeń dotyczących stosowania modelu wewnętrznego przy obliczaniu kapitałowego wymogu wypłacalności zgodnie z tytułem I rozdział VI sekcja 4 podsekcja 3.
Do celów akapitu pierwszego lit. b) i c) zawsze przeprowadza się konsultacje z organem sprawującym nadzór nad grupą.
Ponadto jeżeli decyzja oparta jest na informacjach otrzymanych od innych organów nadzoru, zainteresowane organy nadzoru konsultują się ze sobą przed jej podjęciem.
2. Bez uszczerbku dla art. 248 organ nadzoru może podjąć decyzję o zaniechaniu konsultacji z innymi organami nadzoru w pilnych przypadkach lub jeżeli konsultacje mogłyby zagrozić skuteczności decyzji. W takich przypadkach organ nadzoru bezzwłocznie informuje pozostałe zainteresowane organy nadzoru.”;
69)
art. 254 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„2. Państwa członkowskie zapewniają swoim organom odpowiedzialnym za sprawowanie nadzoru nad grupą możliwość dostępu do wszelkich informacji istotnych z punktu widzenia celu takiego nadzoru, niezależnie od charakteru zakładu, którego to dotyczy. Art. 35 ust. 1-5 stosuje się odpowiednio.
Organ sprawujący nadzór nad grupą może ograniczyć regularną sprawozdawczość do organów nadzoru na poziomie grupy przedkładaną z częstotliwością mniejszą niż raz w roku na poziomie grupy, jeżeli wszystkie zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji w grupie uzyskały stosowne ograniczenie zgodnie z art. 35 ust. 6, biorąc pod uwagę charakter, skalę oraz złożoność ryzyk właściwych dla działalności prowadzonej przez grupę.
Organ sprawujący nadzór nad grupą może zwolnić z obowiązku przekazywania szczegółowego wykazu aktywów na poziomie grupy, jeżeli wszystkie zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji w grupie uzyskały stosowne ograniczenie zgodnie z art. 35 ust. 7, biorąc pod uwagę charakter, skalę oraz złożoność ryzyk właściwych dla działalności prowadzonej przez grupę oraz cel stabilności finansowej.”;
70)
w art. 255 ust. 2 dodaje się akapity w brzmieniu:
„Jeżeli wniosek o weryfikację przedłożony zgodnie z niniejszym ustępem innemu organowi nadzoru nie został rozpatrzony w terminie dwóch tygodni lub jeżeli organ nadzoru w praktyce nie jest zdolny do uczestnictwa w weryfikacji na mocy akapitu trzeciego, organ składający wniosek może skierować sprawę do EIOPA i może zwrócić się o pomoc tego organu zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu.
Zgodnie z art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 EIOPA jest uprawniony do udziału w kontrolach na miejscu przeprowadzanych wspólnie przez co najmniej dwa organy nadzoru.”;
71)
w art. 256 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Komisja przyjmuje, zgodnie z art. 301a, akty delegowane dokładniej określające informacje, które muszą być ujawniane, i terminy corocznego ujawniania informacji w odniesieniu do jednolitego sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej zgodnie z ust. 2 oraz sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej na poziomie grupy zgodnie z ust. 1.”;
b)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„5. W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania w odniesieniu do jednolitego sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej oraz sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej na poziomie grupy EIOPA opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych dotyczących procedur, formularzy i sposobów ujawniania jednolitego sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej oraz sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej na poziomie grupy zgodnie z niniejszym artykułem.
EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 30 czerwca 2015 r.
Komisja jest uprawniona do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.”;
72)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 256a
Struktura grupy
Państwa członkowskie wymagają od zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, ubezpieczeniowych spółek holdingowych oraz finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej publicznego ujawniania co roku - na poziomie grupy - struktury prawnej oraz zarządczej i organizacyjnej, w tym opisu wszystkich jednostek zależnych, znaczących podmiotów powiązanych zakładów i istotnych oddziałów należących do grupy.”;
73)
art. 258 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Komisja może przyjmować zgodnie z art. 301a akty delegowane dotyczące koordynacji środków egzekucji, o których mowa w ust. 1 i 2 niniejszego artykułu.”
74)
art. 259 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 259
Sprawozdawczość EIOPA
1. EIOPA corocznie przedstawia Parlamentowi Europejskiemu sprawozdania zgodnie z art. 50 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
2. EIOPA przedstawia m.in. sprawozdanie na temat wszelkich istotnych i ważnych doświadczeń wyniesionych z działań nadzorczych i współpracy między organami nadzoru w ramach tytułu III, a zwłaszcza na temat:
a)
procedury wyznaczania organu sprawującego nadzór nad grupą, liczby organów sprawujących nadzór nad grupą i ich rozkładu geograficznego;
b)
pracy kolegiów organów nadzoru, a zwłaszcza udziału i zaangażowania organów nadzoru niebędących organem sprawującym nadzór nad grupą.
3. Do celów ust. 1 niniejszego artykułu EIOPA może również, w stosownych przypadkach, przedstawić główne wnioski płynące z przeglądów, o których mowa w art. 248 ust. 6.”;
75)
w art. 260 wprowadza się następujące zmiany:
„Artykuł 260
Jednostki dominujące spoza Unii: weryfikacja równoważności
1. W przypadku, o którym mowa w art. 213 ust. 2 lit. c), zainteresowane organy nadzoru sprawdzają, czy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, którego jednostka dominująca ma siedzibę poza Unią, podlega prowadzonemu przez organ nadzoru państwa trzeciego nadzorowi równoważnemu z nadzorem przewidzianym w niniejszym tytule w odniesieniu do nadzoru na poziomie grupy nad zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji, o których mowa w art. 213 ust. 2 lit. a) i b).
W przypadku nieprzyjęcia aktu delegowanego zgodnie z ust. 2, 3 lub 5 niniejszego artykułu sprawdzenia dokonuje organ nadzoru, który byłby organem sprawującym nadzór nad grupą w myśl kryteriów określonych w art. 247 ust. 2 (»pełniący obowiązki organu sprawującego nadzór nad grupą«), na wniosek jednostki dominującej lub dowolnego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, który uzyskał zezwolenie w Unii, albo z własnej inicjatywy. EIOPA wspiera organ pełniący obowiązki organu sprawującego nadzór nad grupą zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
Czyniąc to, pełniący obowiązki organu sprawującego nadzór nad grupą przed podjęciem decyzji w sprawie równoważności konsultuje się, przy wsparciu EIOPA, z pozostałymi zainteresowanymi organami nadzoru. Decyzja ta jest podejmowana zgodnie z kryteriami przyjętymi na mocy ust. 2. Pełniący obowiązki organu sprawującego nadzór nad grupą nie podejmuje w odniesieniu do państwa trzeciego żadnej decyzji, która byłaby sprzeczna z decyzją podjętą w odniesieniu do tego państwa trzeciego w przeszłości, chyba że jest to konieczne w celu uwzględnienia istotnych zmian wprowadzonych do systemu nadzoru określonego w tytule I oraz systemu nadzoru danego państwa trzeciego.
W przypadku gdy organy nadzoru nie zgadzają się z decyzją podjętą na podstawie akapitu trzeciego, mogą skierować sprawę do EIOPA i zwrócić się o pomoc tego organu zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 w ciągu trzech miesięcy od powiadomienia o decyzji przez pełniącego obowiązki organu sprawującego nadzór nad grupą. W takim przypadku EIOPA może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przyznanymi mu na mocy tego artykułu.
2. Komisja może przyjmować zgodnie z art. 301a akty delegowane określające kryteria oceny, czy system nadzoru ostrożnościowego nad grupami w danym państwie trzecim jest równoważny z systemem określonym w niniejszym tytule.
3. W przypadku spełnienia przez państwo trzecie kryteriów przyjętych zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu Komisja może, zgodnie z art. 301a, i przy wsparciu EIOPA, zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, przyjąć akty delegowane stwierdzające równoważność systemu nadzoru ostrożnościowego stosowanego w danym państwie trzecim z systemem określonym w niniejszym tytule.
Takie akty delegowane Komisji są poddawane regularnym przeglądom w celu uwzględnienia wszelkich zmian wprowadzanych do systemu nadzoru ostrożnościowego nad grupami określonego w niniejszym tytule oraz systemu nadzoru ostrożnościowego nad grupami w danym państwie trzecim oraz wszelkich innych zmian regulacji, które mogą mieć wpływ na decyzję dotyczącą równoważności.
Za pośrednictwem swojej strony internetowej EIOPA publikuje wykaz wszystkich państw trzecich, o których mowa w akapicie pierwszym, i uaktualnia go na bieżąco.
4. W przypadku braku aktów delegowanych podejmowanej przez Komisję zgodnie z ust. 3 lub 5 zastosowanie ma art. 262.
5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 i nawet w przypadku niespełnienia kryteriów określonych w ust. 2 Komisja może, na określony okres czasu i zgodnie z art. 301a, a także przy wsparciu EIOPA, zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010, przyjąć akty delegowane stwierdzające czasową równoważność systemu nadzoru ostrożnościowego stosowanego w danym państwie trzecim do zakładów, których jednostka dominująca na dzień 1 stycznia 2014 r. ma siedzibę poza Unią Europejską, z systemem nadzoru czasowo równoważnym z tym ustanowionym w tytule I niniejszej dyrektywy, jeżeli to państwo trzecie spełniło przynajmniej poniższe kryteria:
a)
zobowiązało się wobec Unii do przyjęcia i stosowania systemu nadzoru ostrożnościowego, który mógłby zostać uznany za równoważny zgodnie z ust. 3, przed upływem tego określonego terminu, oraz do wzięcia udziału w procesie oceny równoważności;
b)
w celu wywiązania się z zobowiązania określonego w lit. a) ustanowiło program prac;
c)
przeznaczyło wystarczające zasoby na wywiązanie się z zobowiązania określonego w lit. a);
d)
posiada system nadzoru ostrożnościowego oparty na ocenie ryzyka oraz określa jakościowe i ilościowe wymogi dotyczące wypłacalności oraz wymogi dotyczące sprawozdawczości dla organów nadzoru i przejrzystości oraz nadzoru ostrożnościowego nad grupami;
e)
zobowiązało się do przestrzegania pisemnych ustaleń dotyczących współpracy i wymiany poufnych informacji nadzorczych z EIOPA i organami nadzoru zgodnie z definicją w art. 13 pkt 10;
f)
dysponuje niezależnym systemem nadzoru;
g)
ustanowiło - w odniesieniu do wszystkich osób działających w imieniu organów nadzoru - obowiązki dotyczące zachowania tajemnicy zawodowej, w szczególności dotyczące wymiany informacji z EIOPA i organami nadzoru zgodnie z ich definicją w art. 13 pkt 10.
Przy podejmowaniu wszelkich aktów delegowanych na temat czasowej równoważności uwzględnia się sprawozdania Komisji zgodnie z art. 177 ust. 2. Te akty delegowane są poddawane regularnym przeglądom na podstawie sprawozdań z postępów przygotowywanych przez dane państwo trzecie, które są co roku przedstawiane Komisji, a następnie przez nią oceniane. EIOPA wspiera Komisję w ocenie tych sprawozdań z postępów.
Za pośrednictwem swojej strony internetowej EIOPA publikuje wykaz wszystkich państw trzecich, o których mowa w akapicie pierwszym, i uaktualnia go na bieżąco.
Komisja może przyjmować zgodnie z art. 301a akty delegowane dokładniej określające warunki, o których mowa w akapicie pierwszym. Akty delegowane mogą również uprawniać organy nadzoru do nakładania dodatkowych wymogów w zakresie sprawozdań dla organów nadzoru w okresie czasowej równoważności.
6. Ograniczony okres czasu, o którym mowa w ust. 5, upływa z dniem 31 grudnia 2020 r. lub z dniem, w którym zgodnie z ust. 3 system nadzoru ostrożnościowego stosowany w danym państwie trzecim zostanie uznany za równoważny z systemem określonym w niniejszym tytule, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej.
Okres ten może zostać przedłużony maksymalnie o kolejny rok w przypadku, gdy jest to konieczne do przeprowadzenia przez EIOPA i Komisję oceny równoważności do celów ust. 3.
7. W przypadku przyjęcia aktu delegowanego stwierdzającego, że nadzór ostrożnościowy w danym państwie trzecim jest czasowo równoważny zgodnie z ust. 5, państwa członkowskie stosują art. 261, chyba że w danym państwie członkowskim ma siedzibę zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, którego suma bilansowa przekracza sumę bilansową jednostki dominującej z siedzibą poza Unią. W takim przypadku funkcje organu sprawującego nadzór nad grupą pełni organ pełniący obowiązki organu sprawującego nadzór nad grupą.”;
76)
art. 262 ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„1. W przypadku braku równoważnego nadzoru, o którym mowa w art. 260, lub gdy państwo członkowskie nie stosuje art. 261 w sytuacji czasowej równoważności zgodnie z art. 260 ust. 7, to państwo członkowskie stosuje w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji jedno z poniższych:
a)
odpowiednio art. 218-235 i art. 244-258;
b)
jedną z metod określonych w ust. 2.”;
77)
art. 300 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„Kwoty wyrażone w euro w niniejszej dyrektywie dostosowywane są co pięć lat poprzez zwiększenie kwoty bazowej w euro o zmianę procentową zharmonizowanego europejskiego indeksu cen konsumpcyjnych we wszystkich państwach członkowskich, opublikowanego przez Komisję (Eurostat), i zaokrąglanego w górę do wielokrotności 100 000 EUR, począwszy od dnia 31 grudnia 2015 r. do daty przeglądu.”.
78)
art. 301 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 301
Procedura komitetowa
1. Komisja jest wspomagana przez Europejski Komitet ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych ustanowiony na mocy decyzji Komisji 2004/9/WE (33). Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
3. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w związku z art. 4 tego rozporządzenia.
Artykuł 301a
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 17, 31, 35, 37, 50, 56, 75, 86, 92, 97, 99, 109a, 111, 114, 127, 130, 135, 143, 172, 210, 211, 216, 217, 227, 234, 241, 244, 245, 247, 248, 249, 256, 258, 260 i 308b powierza się Komisji na okres czterech lat od dnia 23 maja 2014 r.
Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień sześć miesięcy przed zakończeniem okresu czterech lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na taki sam okres, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
3. Przekazanie uprawnień przewidziane w art. 17, 31, 35, 37, 50, 56, 75, 86, 92, 97, 99, 109a, 111, 114, 127, 130, 135, 143, 172, 210, 211, 216, 217, 227, 234, 241, 244, 245, 247, 248, 258, 256, 258, 260 i 308b może zostać odwołane w dowolnym momencie przez Parlament Europejski lub Radę.
Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 17, 31, 35, 37, 50, 56, 75, 86, 92, 97, 99, 109a, 111, 114, 127, 130, 135, 143, 172, 210, 211, 216, 217, 227, 234, 241, 244, 245, 247, 248, 256, 258, 260 lub 308b, wchodzi w życie tylko wtedy, kiedy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub kiedy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 301b
Klauzula o początku stosowania w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych
1. Do dnia 24 maja 2016 r. Komisja, przyjmując po raz pierwszy regulacyjne standardy techniczne, o których mowa w art. 50, 58, 75, 86, 92, 97, 111, 135, 143, 244, 245, 248 i 249, stosuje procedurę ustanowioną w art. 301a. Wszelkie zmiany do takich aktów delegowanych lub - po upływie okresu przejściowego - wszelkie nowe regulacyjne standardy techniczne są przyjmowane zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
2. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w ust. 1, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę zgodnie z art. 12 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
3. Do dnia 24 maja 2016 r. EIOPA może przedstawić Komisji projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu dostosowania do technicznego rozwoju rynków finansowych aktów delegowanych, o których mowa w art. 17, 31, 35, 37, 50, 56, 75, 86, 92, 97, 99, 109a, 111, 114, 127, 130, 135, 143, 172, 210, 211, 216, 217, 227, 234, 241, 244, 245, 247, 248, 256, 258, 260 i 308b.
Te projekty regulacyjnych standardów technicznych ograniczają się do technicznych aspektów aktów delegowanych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 10-14 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
79)
art. 304 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2020 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania podejścia ustanowionego w ust. 1 oraz praktyk stosowanych przez organy nadzoru zgodnie z ust. 1, w stosownych przypadkach wraz z odpowiednimi wnioskami. Sprawozdanie to dotyczy w szczególności transgranicznych skutków stosowania wspomnianego podejścia w celu zapobieżenia stosowaniu arbitrażu regulacyjnego przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji.”;
80)
w tytule VI rozdział I dodaje się sekcję w brzmieniu:
„SEKCJA 3
UBEZPIECZENIE I REASEKURACJA
Artykuł 308a
Faza wprowadzenia
1. Od dnia 1 kwietnia 2015 r. państwa członkowskie zapewniają, by organy nadzoru były uprawnione do decydowania o zatwierdzeniu:
a)
uzupełniających środków własnych zgodnie z art. 90;
b)
klasyfikacji pozycji środków własnych, o których mowa w art. 95 akapit trzeci;
c)
parametrów specyficznych dla danego zakładu zgodnie z art. 104 ust. 7;
d)
pełnego lub częściowego modelu wewnętrznego zgodnie z art. 112 i 113;
e)
spółek celowych (podmiotów specjalnego przeznaczenia), które mają być utworzone na ich terytorium zgodnie z art. 211;
f)
uzupełniających środków własnych pośredniczącej ubezpieczeniowej spółki holdingowej zgodnie z art. 226 ust. 2;
g)
modelu wewnętrznego grupy zgodnie z art. 230, 231 i 233 ust. 5;
h)
zastosowania podmodułu ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje opartego na czasie trwania zgodnie z art. 304;
i)
stosowania korekty dopasowującej do struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka zgodnie z art. 77b i 77c;
j)
jeśli wymaga tego państwo członkowskie, stosowania korekty z tytułu zmienności do struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka zgodnie z art. 77d;
k)
stosowania środka przejściowego dotyczącego stóp procentowych wolnych od ryzyka zgodnie z art. 308c;
l)
stosowania środka przejściowego dotyczącego rezerw techniczno-ubezpieczeniowych zgodnie z art. 308d.
2. Od dnia 1 kwietnia 2015 r. państwa członkowskie zapewniają, by organy nadzoru były uprawnione do:
a)
określania poziomu i zakresu nadzoru nad grupą zgodnie z przepisami tytułu III rozdział I sekcja 2 i 3;
b)
wyznaczania organu sprawującego nadzór nad grupą zgodnie z art. 247;
c)
powoływania kolegium organów nadzoru zgodnie z art. 248.
3. Od dnia 1 lipca 2015 r. państwa członkowskie zapewniają, by organy nadzoru były uprawnione do:
a)
podejmowania decyzji o odliczeniu wszelkich udziałów zgodnie z art. 228 akapit drugi;
b)
określania wyboru metody obliczenia wypłacalności na poziomie grupy zgodnie z art. 220;
c)
ustalania w stosownych przypadkach równoważności zgodnie z art. 227 i 260;
d)
zezwolenia na objęcie art. 238 i 239 zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji zgodnie z art. 236;
e)
dokonywania ustaleń, o których mowa w art. 262 i 263;
f)
określania w stosownych przypadkach zastosowania środków przejściowych zgodnie z art. 308b.
4. Państwa członkowskie zobowiązują zainteresowane organy nadzoru do rozpatrzenia wniosków złożonych przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji w celu uzyskania zatwierdzenia lub zezwolenia zgodnie z ust. 2 i 3. Decyzje podejmowane przez organy nadzoru w odniesieniu do wniosków o zatwierdzenie lub zezwolenie nie mają zastosowania do dnia 1 stycznia 2016 r.
Artykuł 308b
Środki przejściowe
1. Bez uszczerbku dla art. 12 zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji, które do dnia 1 stycznia 2016 r. przestaną zawierać nowe umowy ubezpieczenia lub umowy reasekuracji i będą zarządzać wyłącznie istniejącym portfelem w celu zakończenia działalności, nie podlegają przepisom tytułów I, II i III niniejszej dyrektywy do terminów określonych w ust. 2, gdy:
a)
zakład przekonał organ nadzoru, że zakończy działalność do dnia 1 stycznia 2019 r.; lub
b)
w stosunku do zakładu podjęte zostały środki odnoszące się do reorganizacji, o których mowa w tytule IV rozdział II oraz mianowano zarządcę.
2. Zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji objęte zakresem:
a)
ust. 1 lit. a) podlegają przepisom tytułów I, II i III niniejszej dyrektywy, począwszy od dnia 1 stycznia 2019 r. lub od wcześniejszej daty, jeżeli organ nadzoru nie jest zadowolony z postępów w zakresie kończenia działalności przez zakład;
b)
ust. 1 lit. b) podlegają przepisom tytułów I, II i III niniejszej dyrektywy, począwszy od dnia 1 stycznia 2021 r. lub od wcześniejszej daty, jeżeli organ nadzoru nie jest zadowolony z postępów w zakresie kończenia działalności przez zakład.
3. Wobec zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji stosuje się środki przejściowe określone w ust. 1 i 2 tylko wówczas, gdy spełnione są następujące warunki:
a)
zakład nie jest częścią grupy albo, jeżeli jest, wszystkie zakłady będące częścią tej grupy przestają zawierać nowe umowy ubezpieczenia lub umowy reasekuracji;
b)
zakład przedkłada organowi nadzoru sprawozdanie roczne w sprawie postępów osiągniętych w zakresie kończenia działalności;
c)
zakład powiadomił organ nadzoru, któremu podlega, o tym, że stosuje środki przejściowe.
Ust. 1 i 2 nie uniemożliwiają żadnemu zakładowi prowadzenia działalności zgodnie z tytułami I, II i III niniejszej dyrektywy.
4. Państwa członkowskie sporządzają wykaz przedmiotowych zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji i przekazują go pozostałym państwom członkowskim.
5. Państwa członkowskie zapewniają, by w okresie nieprzekraczającym czterech lat, począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r., termin przedkładania co rok lub rzadziej przez zakłady ubezpieczeń i reasekuracji informacji, o których mowa w art. 35 ust. 1-4, był skracany o dwa tygodnie w każdym roku obrachunkowym, począwszy od dnia przypadającego nie później niż 20 tygodni po zakończeniu roku obrachunkowego zakładu w odniesieniu do jego roku obrachunkowego kończącego się w dniu lub po dniu 30 czerwca 2016 r., lecz przed dniem 1 stycznia 2017 r., aż do dnia przypadającego nie później niż 14 tygodni po zakończeniu roku obrachunkowego zakładu w odniesieniu do jego roku obrachunkowego kończącego się w dniu lub po dniu 30 czerwca 2019 r., lecz przed dniem 1 stycznia 2020 r.
6. W okresie nieprzekraczającym czterech lat od dnia 1 stycznia 2016 r. termin ujawnienia przez zakłady ubezpieczeń i reasekuracji informacji, o których mowa w art. 51, skraca się o dwa tygodnie w każdym roku obrachunkowym, począwszy od dnia przypadającego nie później niż 20 tygodni po zakończeniu roku obrachunkowego zakładu w odniesieniu do jego roku obrachunkowego kończącego się w dniu lub po dniu 30 czerwca 2016 r., lecz przed dniem 1 stycznia 2017 r., aż do dnia przypadającego nie później niż 14 tygodni po zakończeniu roku obrachunkowego zakładu w odniesieniu do jego roku obrachunkowego kończącego się w dniu lub po dniu 30 czerwca 2019 r., lecz przed dniem 1 stycznia 2020 r.
7. W okresie nieprzekraczającym czterech lat od dnia 1 stycznia 2016 r. termin przedkładania co kwartał przez zakłady ubezpieczeń i reasekuracji informacji, o których mowa w art. 35 ust. 1-4, skraca się o jeden tydzień w każdym roku obrachunkowym, począwszy od terminu nie późniejszego niż osiem tygodni w odniesieniu do każdego kwartału kończącego się w dniu lub po dniu 1 stycznia 2016 r., lecz przed dniem 1 stycznia 2017 r., a skończywszy na terminie pięciu tygodni w odniesieniu do każdego kwartału kończącego się w dniu lub po dniu 1 stycznia 2019 r., lecz przed dniem 1 stycznia 2020 r.
8. Państwa członkowskie zapewniają, by ust. 5, 6 i 7 niniejszego artykułu miały zastosowanie odpowiednio do zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji posiadających udziały kapitałowe w innych zakładach, ubezpieczeniowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej na poziomie grupy zgodnie z art. 254 i 256, przy czym terminy, o których mowa w ust. 5, 6 i 7, przedłuża się odpowiednio o sześć tygodni.
9. Niezależnie od art. 94 pozycje podstawowych środków własnych są włączane do kategorii 1 podstawowych środków własnych na okres maksymalnie 10 lat po dniu 1 stycznia 2016 r., pod warunkiem że pozycje te:
a)
zostały wyemitowane przed dniem 1 stycznia 2016 r. lub przed datą wejścia w życie aktu delegowanego, o którym mowa w art. 97, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej;
b)
w dniu 31 grudnia 2015 r. mogą być wykorzystane do stanowienia środków własnych do wysokości 50 % marginesu wypłacalności zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi przyjętymi zgodnie z art. 16 ust. 3 dyrektywy 73/239/EWG, art. 1 dyrektywy 2002/13/WE, art. 27 ust. 3 dyrektywy 2002/83/WE i art. 36 ust. 3 dyrektywy 2005/68/WE;
c)
w przeciwnym razie nie zostałyby zaklasyfikowane do kategorii 1 ani do kategorii 2 zgodnie z art. 94.
10. Bez uszczerbku dla art. 94 pozycje podstawowych środków własnych są włączane do kategorii 2 podstawowych środków własnych na okres maksymalnie 10 lat po dniu 1 tycznia 2016 r., pod warunkiem że pozycje te:
a)
zostały wyemitowane przed dniem 1 stycznia 2016 r. lub przed datą wejścia w życie aktu delegowanego, o którym mowa w art. 97, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej;
b)
w dniu 31 grudnia 2015 r. mogą być wykorzystane do stanowienia środków własnych do wysokości 25 % marginesu wypłacalności zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi przyjętymi zgodnie z art. 16 ust. 3 dyrektywy 73/239/EWG, art. 1 dyrektywy 2002/13/WE, art. 27 ust. 3 dyrektywy 2002/83/WE i art. 36 ust. 3 dyrektywy 2005/68/WE.
11. Wymogi określone w art. 135 ust. 2 obowiązują wobec zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji inwestujących w zbywalne papiery wartościowe lub inne instrumenty finansowe oparte na pożyczkach przekształconych, które to papiery zostały wyemitowane przed dniem 1 stycznia 2011 r., jedynie w przypadku, gdy po dniu 31 grudnia 2014 r. dodane zostały nowe ekspozycje bazowe lub też gdy ekspozycje zostały zastąpione.
12. Bez uszczerbku dla art. 100, art. 101 ust. 3 i art. 104 stosuje się następujące zasady:
a)
do dnia 31 grudnia 2017 r. standardowe parametry stosowane do obliczania podmodułu ryzyka koncentracji aktywów oraz podmodułu ryzyka spreadu zgodnie ze standardową formułą są takie same w odniesieniu do ekspozycji wobec rządów centralnych państw członkowskich lub banków centralnych, denominowanych i finansowanych w walucie krajowej dowolnego państwa członkowskiego, jak parametry, które miałyby zastosowanie do takich ekspozycji denominowanych i finansowanych w ich własnej walucie krajowej.
b)
w 2018 r. standardowe parametry stosowane do obliczania podmodułu ryzyka koncentracji aktywów oraz podmodułu ryzyka spreadu zgodnie ze standardową formułą zmniejsza się o 80 % w odniesieniu do ekspozycji wobec rządów centralnych państw członkowskich lub banków centralnych, denominowanych i finansowanych w walucie krajowej jakiegokolwiek innego państwa członkowskiego;
c)
w 2019 r. standardowe parametry stosowane do obliczania podmodułu ryzyka koncentracji aktywów oraz podmodułu ryzyka spreadu zgodnie ze standardową formułą zmniejsza się o 50 % w odniesieniu do ekspozycji wobec rządów centralnych państw członkowskich lub banków centralnych, denominowanych i finansowanych w walucie krajowej jakiegokolwiek innego państwa członkowskiego;
d)
od dnia 1 stycznia 2020 r. standardowych parametrów stosowanych do obliczania podmodułu ryzyka koncentracji aktywów oraz podmodułu ryzyka spreadu zgodnie ze standardową formułą nie zmniejsza się w odniesieniu do ekspozycji wobec rządów centralnych państw członkowskich lub banków centralnych, denominowanych i finansowanych w walucie krajowej jakiegokolwiek innego państwa członkowskiego.
13. Bez uszczerbku dla art. 100, art. 101 ust. 3 i art. 104 standardowe parametry, które mają być zastosowane do aktywów nabytych przez zakład w dniu 1 stycznia 2016 r. lub wcześniej przy wyliczania podmodułu ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje zgodnie ze standardową formułą bez możliwości zastosowania opcji, o której mowa w art. 304, są wyliczane jako średnia ważona:
a)
standardowego parametru wykorzystywanego do wyliczania podmodułu ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje zgodnie z art. 304; oraz
b)
standardowego parametru stosowanego do wyliczania podmodułu ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje zgodnie ze standardową formułą bez możliwości zastosowania opcji, o której mowa w art. 304.
Waga parametru wyrażonego w akapicie pierwszym lit. b) wzrasta co najmniej liniowo pod koniec każdego roku od 0 % w roku rozpoczynającym się dnia 1 stycznia 2016 r. do 100 % w dniu 1 stycznia 2023 r.
Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 301a szczegółowo określające kryteria, które muszą być spełnione, w tym papiery wartościowe, które mogą być objęte okresem przejściowym.
W celu zapewnienia jednolitych warunków stosowania tego okresu przejściowego EIOPA opracuje projekty wykonawczych standardów technicznych określających procedury dotyczące stosowania niniejszego ustępu.
EIOPA przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia 30 czerwca 2015 r.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie czwartym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010.
14. Niezależnie od art. 138 ust. 3 i bez uszczerbku dla ust. 4 tego artykułu, jeżeli zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji posiadają wymagany margines wypłacalności, o którym mowa odpowiednio w art. 16a dyrektywy 73/239/EWG, art. 28 dyrektywy 2002/83/WE lub art. 37, 38 lub 39 dyrektywy 2005/68/WE, mający zastosowanie w prawie państwa członkowskiego w dniu poprzedzającym uchylenie tych dyrektyw na podstawie art. 310 niniejszej dyrektywy, lecz nie spełniają kapitałowego wymogu wypłacalności w pierwszym roku stosowania niniejszej dyrektywy, organ nadzoru wymaga od zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, którego to dotyczy, podjęcia niezbędnych środków w celu ustanowienia poziomu dopuszczalnych środków własnych pokrywającego kapitałowy wymóg wypłacalności lub obniżenia profilu ryzyka w celu zapewnienia zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności do dnia 31 grudnia 2017 r.
Zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, którego to dotyczy, co trzy miesiące przedkłada organowi nadzoru sprawozdanie z postępów, w którym wskazuje podjęte środki i postępy dokonane w celu ustanowienia poziomu dopuszczonych środków własnych pokrywającego kapitałowy wymóg wypłacalności lub obniżenia profilu ryzyka w celu zapewnienia zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności.
Przedłużenie, o którym mowa w akapicie pierwszym, odwołuje się, jeżeli sprawozdanie z postępów wykaże, że w okresie od dnia stwierdzenia niezgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności do dnia przedłożenia sprawozdania z postępów nie dokonano znacznych postępów w przywracaniu poziomu dopuszczonych środków własnych pokrywającego kapitałowy wymóg wypłacalności lub w obniżaniu profilu ryzyka w celu zapewnienia zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności.
15. W przypadku, gdy w dniu 23 maja 2014 r. państwa członkowskie siedziby stosowały przepisy określone w art. 4 dyrektywy 2003/41/WE, mogą one nadal - do dnia 31 grudnia 2019 r. - stosować przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, które zostały przez nie przyjęte w celu spełnienia wymagań art. 1-19, 27-30, 32-35 i 37-67 dyrektywy 2002/83/WE obowiązujących w ostatnim dniu stosowania dyrektywy 2002/83/WE.
Komisja może przyjmować akty delegowane zmieniające okres przejściowy określony w niniejszym ustępie, jeżeli zmiany do art. 17-17c dyrektywy 2003/41/WE zostały przyjęte przed datą określoną w niniejszym ustępie.
16. Państwa członkowskie mogą zezwolić najwyższemu dominującemu zakładowi ubezpieczeń lub zakładowi reasekuracji w okresie do dnia 31 marca 2022 r. na złożenie wniosku o zatwierdzenie modelu wewnętrznego grupy mającego zastosowanie do części grupy, w ramach której zarówno dany zakład, jak i najwyższy dominujący zakład mają siedzibę w tym samym państwie członkowskim, pod warunkiem że ta część grupy stanowi osobną część mającą profil ryzyka znacząco różniący się od profilu ryzyka pozostałej części grupy.
17. Niezależnie od art. 218 ust. 2 i 3 przepisy przejściowe, o których mowa w ust. 8-12 i 15 niniejszego artykułu oraz w art. 308c, 308d i 308e, stosuje się odpowiednio na poziomie grupy.
Niezależnie od art. 218 ust. 2, 3 i 4 przepisy przejściowe, o których mowa w ust. 14 niniejszego artykułu, stosuje się odpowiednio na poziomie grupy oraz gdy zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji posiadające udziały kapitałowe albo zakłady ubezpieczeń lub zakłady reasekuracji należące do jednej grupy spełniają wymóg skorygowanej wypłacalności, o którym mowa w art. 9 dyrektywy 98/78/WE, lecz nie spełniają kapitałowego wymogu wypłacalności grupy.
Komisja przyjmuje zgodnie z art. 301a akty delegowane określające zmiany wypłacalności grupy, jeżeli mają zastosowanie przepisy przejściowe, o których mowa w ust. 13 niniejszego artykułu, i odnoszą się do:
a)
wyeliminowania podwójnego stosowania dopuszczonych środków własnych oraz tworzenia kapitału wewnątrz grupy, o czym mowa w art. 222 i 223;
b)
wyceny aktywów i zobowiązań, o której mowa w art. 224;
c)
stosowania metod obliczeniowych do powiązanych zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, o których mowa w art. 225;
d)
stosowania metod obliczeniowych do pośredniczących ubezpieczeniowych spółek holdingowych, o których mowa w art. 226;
e)
metod obliczania wypłacalności grupy, o których mowa w art. 230 i 233;
f)
obliczania kapitałowego wymogu wypłacalności grupy, o którym mowa w art. 231;
g)
ustanawiania narzutu kapitałowego dla grupy, o którym mowa w art. 232;
h)
zasad obliczania wypłacalności grupy w przypadku ubezpieczeniowej spółki holdingowej, o której mowa w art. 235.
Artykuł 308c
Środek przejściowy dotyczący stóp procentowych wolnych od ryzyka
1. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mogą, pod warunkiem uzyskania wcześniejszego zatwierdzenia przez organ nadzoru, zastosować przejściową korektę do odpowiedniej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka w odniesieniu do dopuszczalnych zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych.
2. Dla każdej waluty korekta jest obliczana jako część różnicy między:
a)
stopami procentowymi określonymi przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi, przyjętymi zgodnie z art. 20 dyrektywy 2002/83/WE w ostatnim dniu stosowania tej dyrektywy;
b)
efektywną roczną stopą oprocentowania, obliczoną jako jedna stopa dyskontowa, która - stosowana do przepływów pieniężnych portfela dopuszczalnych zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych - daje wartość równą najlepszemu oszacowaniu portfela dopuszczalnych zobowiązań ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, przy czym uwzględniana jest wartość pieniądza w czasie przy wykorzystaniu podstawowej struktury terminowej stopy procentowej wolnej od ryzyka, o której mowa w art. 77 ust. 2.
Jeżeli państwa członkowskie przyjęły przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne zgodnie z art. 20 ust. 1 B lit. a) ppkt (ii) dyrektywy 2002/83/WE, stopę procentową, o której mowa w akapicie pierwszym lit. a) niniejszego ustępu, określa się, stosując metody stosowane przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji w ostatnim dniu stosowania dyrektywy 2002/83/WE.
Część, o której mowa w akapicie pierwszym, zmniejsza się liniowo na koniec każdego roku, począwszy od 100 % w ciągu roku rozpoczynającego się dnia 1 stycznia 2016 r. do 0 % w dniu 1 stycznia 2032 r.
Jeżeli zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji stosuje korektę z tytułu zmienności, o której mowa w art. 77d, odpowiednia struktura terminowa stopy procentowej wolnej od ryzyka, o której mowa w lit. b), stanowi odpowiednią strukturę terminową stopy procentowej wolnej od ryzyka określoną w art. 77d.
3. Dopuszczalne zobowiązania ubezpieczeniowe i reasekuracyjne obejmują tylko te zobowiązania ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, które spełniają poniższe wymogi:
a)
umowy powodujące powstanie zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych zostały zawarte przed pierwszym dniem stosowania niniejszej dyrektywy, z wyłączeniem umów przedłużonych tego dnia lub później;
b)
do ostatniego dnia stosowania dyrektywy 2002/83/WE ustalone zostały rezerwy techniczno-ubezpieczeniowe w odniesieniu do zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi przyjętymi zgodnie z art. 20 tej dyrektywy w ostatnim dniu jej stosowania;
c)
art. 77b nie ma zastosowania do zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych.
4. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosujące ust. 1:
a)
nie włączają dopuszczalnych zobowiązań ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych do obliczeń korekty z tytułu zmienności, o której mowa w art. 77d;
b)
nie stosują art. 308d;
c)
w ramach sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej, o którym mowa w art. 51, publicznie ujawniają, że stosują przejściową strukturę terminową stopy procentowej wolnej od ryzyka oraz kwantyfikację wpływu niestosowania tego przejściowego środka na ich pozycję finansową.
Artykuł 308d
Środek przejściowy dotyczący rezerw techniczno-ubezpieczeniowych
1. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji mogą, pod warunkiem uzyskania wcześniejszego zatwierdzenia przez organ nadzoru, zastosować przejściowe odliczenie w stosunku do rezerw techniczno-ubezpieczeniowych. Odliczenie może zostać zastosowane na poziomie jednolitych grup ryzyka, o których mowa w art. 80.
2. Przejściowe odliczenie odpowiada części różnicy między następującymi dwiema kwotami:
a)
rezerwami techniczno-ubezpieczeniowymi po odliczeniu kwot należnych, które mogą być odzyskane na podstawie umów reasekuracji i od spółek celowych, obliczanymi zgodnie z art. 76 w pierwszym dniu stosowania niniejszej dyrektywy;
b)
rezerwami techniczno-ubezpieczeniowymi po odliczeniu kwot należnych, które mogą być odzyskane na podstawie umów reasekuracji obliczanymi zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi, które są przyjmowane zgodnie z art. 15 dyrektywy 73/239/EWG, art. 20 dyrektywy 2002/83/WE i art. 32 dyrektywy 2005/68/WE w dniu poprzedzającym dzień uchylenia dyrektyw na mocy art. 310 niniejszej dyrektywy.
Maksymalna odliczana część zmniejsza się liniowo na koniec każdego roku, począwszy od 100 % w ciągu roku rozpoczynającego się dnia 1 stycznia 2016 r. do 0 % w dniu 1 stycznia 2032 r.
Jeżeli zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosują w pierwszym dniu stosowania niniejszej dyrektywy korektę z tytułu zmienności, o której mowa w art. 77d, kwotę, o której mowa w lit. a), oblicza się, stosując korektę z tytułu zmienności z tego dnia.
3. Pod warunkiem uzyskania wcześniejszego zatwierdzenia przez organ nadzoru lub z inicjatywy tego organu, kwoty rezerw techniczno-ubezpieczeniowych, w tym w stosownych przypadkach kwota korekty z tytułu zmienności, wykorzystywane do obliczania przejściowego odliczenia, o którym mowa w ust. 2 lit. a) i b), mogą być ponownie obliczane co 24 miesiące lub częściej, jeżeli profil ryzyka danego zakładu istotnie się zmienił.
4. Odliczenie, o którym mowa w ust. 2, może zostać ograniczone przez organ nadzoru, jeżeli jego stosowanie mogłoby oznaczać ograniczenie wymogów dotyczących środków finansowych mających zastosowanie do danego zakładu w porównaniu ze środkami obliczonymi zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi na mocy dyrektywy 73/239/EWG, dyrektywy 2002/83/WE i dyrektywy 2005/68/WE w dniu poprzedzającym dzień uchylenia tych dyrektyw na mocy art. 310 niniejszej dyrektywy.
5. Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosujące ust. 1:
a)
nie stosują art. 308c;
b)
w przypadku braku zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności bez zastosowania przejściowego odliczenia, przedkładają raz w roku organowi nadzoru sprawozdanie, w którym wymienione są podjęte środki i poczynione postępy na rzecz przywrócenia przed końcem okresu przejściowego, o którym mowa w ust. 2, poziomu dopuszczonych środków własnych pokrywającego kapitałowy wymóg wypłacalności lub obniżenia ich profilu ryzyka w celu przywrócenia zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności;
c)
w ramach sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej, o którym mowa w art. 51, publicznie ujawniają, że stosują przejściowe odliczenie w stosunku do rezerw techniczno-ubezpieczeniowych oraz kwantyfikację wpływu niestosowania tych przejściowych odliczeń na ich pozycję finansową.
Artykuł 308e
Plan stopniowego wprowadzenia środków przejściowych dotyczących stóp procentowych wolnych od ryzyka i rezerw techniczno-ubezpieczeniowych
Zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosujące środki przejściowe wymienione w art. 308c lub 308d, bezzwłocznie po tym, jak stwierdzą, że nie osiągną zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności bez zastosowania tych środków przejściowych, informują o tym organ nadzoru. Organ nadzoru wymaga od zainteresowanego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji podjęcia niezbędnych środków w celu zapewnienia zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności do końca okresu przejściowego.
W ciągu dwóch miesięcy od stwierdzenia niezgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności bez zastosowania tych środków przejściowych dany zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji przedkłada organowi nadzoru plan stopniowego wprowadzenia określający planowane środki na rzecz ustanowienia poziomu dopuszczonych środków własnych pokrywającego kapitałowy wymóg wypłacalności lub obniżenia profilu ryzyka w celu zapewnienia zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności do końca okresu przejściowego. Zainteresowany zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji może uaktualnić plan stopniowego wprowadzenia w trakcie okresu przejściowego.
Zainteresowane zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji co rok przedkładają organowi nadzoru sprawozdanie, w którym wymienione są podjęte środki i poczynione postępy w celu zapewnienia zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności do końca okresu przejściowego. Organy nadzoru cofają zgodę na zastosowanie środka przejściowego, jeżeli sprawozdanie z postępów pokazuje, że osiągnięcie zgodności z kapitałowym wymogiem wypłacalności do końca okresu przejściowego jest nierealistyczne.”;
81)
w art. 309 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a)
akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 4, 10, 13, 14, 18, 23, 26-32, 34-49, 51-55, 67, 68, 71, 72, 74-85, 87-91, 93-96, 98, 100-110, 112, 113, 115-126, 128, 129, 131-134, 136-142, 144, 146, 148, 162-167, 172, 173, 178, 185, 190, 192, 210-233, 235-240, 243-258, 260-263, 265, 266, 303 i 304 oraz załączników III i IV do dnia 31 marca 2015 r. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.”;
b)
dodaje się akapit w brzmieniu:
„Niezależnie od przepisów akapitu drugiego państwa członkowskie stosują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 308a od dnia 1 kwietnia 2015 r.”;
82)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 310a
Personel i zasoby EIOPA
EIOPA dokonuje oceny potrzeb odnoszących się do personelu i zasobów związanych z przejęciem przez ten organ uprawnień i obowiązków zgodnie z niniejszą dyrektywą i przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji sprawozdanie w tej sprawie.”;
83)
art. 311 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 311
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Art. 308a stosuje się od dnia 1 kwietnia 2015 r.
Art. 1, 2, 3, 5-9, 11, 12, 15, 16, 17, 19-22, 24, 25, 33, 57-66, 69, 70, 73, 145, 147, 149-161, 168-171, 174-177, 179-184, 186-189, 191, 193-209, 267-300, 302, 305-308, 308b oraz załączniki I, II, V, VI i VII stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r.
Komisja może przyjmować akty delegowane, regulacyjne i wykonawcze standardy techniczne przed datą, o której mowa w akapicie trzecim.”;
84)
w załączniku III część A punkt 28 otrzymuje brzmienie:
„28.
we wszystkich przypadkach, jako alternatywa wobec form zakładów ubezpieczeń innych niż na życie wymienionych w pkt 1-27 i 29, forma spółki europejskiej (SE) zdefiniowana w rozporządzeniu (WE) nr 2157/2001(1);
29.
w zakresie, w jakim dane państwo członkowskie zezwala na to, by działalność w zakresie ubezpieczeń innych niż na życie była prowadzona przez podmiot o formie prawnej spółdzielni oraz jako alternatywa wobec form zakładów innych niż zakłady ubezpieczeń na życie wymienionych w pkt 1-28, forma spółdzielni europejskiej (SCE) zdefiniowana w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1435/2003 (34).
85)
w załączniku III część B punkt 28 otrzymuje brzmienie:
„28.
we wszystkich przypadkach, jako alternatywa wobec form zakładów ubezpieczeń na życie wymienionych w pkt 1-27 i 29, forma spółki europejskiej (SE) zdefiniowana w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2157/2001;
29.
w zakresie, w jakim dane państwo członkowskie zezwala na to, by działalność w zakresie ubezpieczeń na życie była prowadzona przez podmiot o formie prawnej spółdzielni, oraz jako alternatywa wobec form zakładów ubezpieczeń na życie wymienionych w pkt 1-28, forma spółdzielni europejskiej (SCE) zdefiniowana w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1435/2003.”;
86)
w załączniku III część C punkt 28 otrzymuje brzmienie:
„28.
we wszystkich przypadkach, jako alternatywa wobec form zakładów reasekuracji wymienionych w pkt 1-27 i 29, forma spółki europejskiej (SE) zdefiniowana w rozporządzeniu (WE) nr 2157/2001;
29.
w zakresie, w jakim dane państwo członkowskie zezwala na to, by działalność w zakresie reasekuracji była prowadzona przez podmiot o formie prawnej spółdzielni, oraz jako alternatywa wobec form zakładów reasekuracji wymienionych w pkt 1-28, forma spółdzielni europejskiej (SCE) zdefiniowana w rozporządzeniu (WE) nr 1435/2003.”;
87)
w tabeli korelacji w załączniku VII pod kolumną „niniejsza dyrektywa” dodaje się art. 13 ust. 27 jako korespondujący z art. 5 lit. d) dyrektywy 73/239/EWG.
Artykuł 3
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1060/2009
W rozporządzeniu (WE) nr 1060/2009 uchyla się art. 2 ust. 3.
Artykuł 4
Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 1094/2010
W rozporządzeniu (UE) nr 1094/2010 wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Parlament Europejski lub Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec regulacyjnego standardu technicznego w terminie trzech miesięcy od daty powiadomienia o regulacyjnym standardzie technicznym przyjętym przez Komisję. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten jest przedłużany o trzy miesiące.
W przypadku gdy Komisja przyjmuje regulacyjny standard techniczny, który jest taki sam jak projekt regulacyjnego standardu technicznego przedłożony przez Urząd, okres, w którym Parlament Europejski i Rada mogą wyrazić sprzeciw, wynosi miesiąc od daty powiadomienia. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten jest przedłużany o miesiąc. Termin ten może zostać przedłużony o jeszcze jeden miesiąc z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;
2)
w art. 17 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
„Bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 35 właściwy organ bezzwłocznie przedkłada Urzędowi wszystkie informacje, jakie Urząd uważa za konieczne do prowadzenia dochodzenia, w tym dotyczące tego, jak akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, są stosowane zgodnie z prawem Unii.”.
Artykuł 5
Zmiany w rozporządzeniu (UE) nr 1095/2010
W rozporządzeniu (UE) nr 1095/2010 wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Parlament Europejski lub Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec regulacyjnego standardu technicznego w terminie trzech miesięcy od daty powiadomienia o regulacyjnym standardzie technicznym przyjętym przez Komisję. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten jest przedłużany o trzy miesiące.
W przypadku gdy Komisja przyjmuje regulacyjny standard techniczny, który jest taki sam jak projekt regulacyjnego standardu technicznego przedłożony przez Urząd, okres, w którym Parlament Europejski i Rada mogą wyrazić sprzeciw, wynosi miesiąc od daty powiadomienia. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten jest przedłużany o miesiąc. Termin ten może zostać przedłużony o jeszcze jeden miesiąc z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;
2)
w art. 17 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
„Bez uszczerbku dla uprawnień określonych w art. 35 właściwy organ bezzwłocznie przedkłada Urzędowi wszystkie informacje, jakie Urząd uważa za konieczne do prowadzenia dochodzenia, w tym dotyczące tego, jak akty, o których mowa w art. 1 ust. 2, są stosowane zgodnie z prawem Unii.”.
Artykuł 6
Przegląd
Do dnia 1 stycznia 2017 r., a następnie corocznie, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie, w którym określa, czy Europejskie Urzędy Nadzoru przedłożyły projekty regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych przewidziane w dyrektywach 2003/71/WE i 2009/138/WE, czy przedłożenie takich projektów regulacyjnych standardów technicznych lub wykonawczych standardów technicznych jest obowiązkowe czy fakultatywne, a także - w stosownych przypadkach - odpowiednie wnioski.
Artykuł 7
Transpozycja
1. Państwa członkowskie przyjmują i publikują przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 1 pkt 1 oraz art. 2 pkt 1, 3, 6-11, 13, 14, 17-23, 32, 34, 36, 38-44, 46-54, 56-59, 65-70, 72, 75, 76, 80, 81, 84, 85 oraz 86 do dnia 31 marca 2015 r. Niezwłocznie przekazują tekst tych środków Komisji.
2. Państwa członkowskie stosują środki, o których mowa w ust. 1, od dnia 1 stycznia 2016 r.
Środki przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
3. Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 8
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Art. 2 pkt 25, 43 i 82 mają zastosowanie od dnia 31 marca 2015 r.
Artykuł 9
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 16 kwietnia 2014 r.