NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 216/2014
ze dne 7. března 2014,
kterým se mění nařízení (ES) č. 2075/2005, kterým se stanoví zvláštní předpisy pro úřední kontroly trichinel v mase
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 854/2004 ze dne 29. dubna 2004, kterým se stanoví zvláštní pravidla pro organizaci úředních kontrol produktů živočišného původu určených k lidské spotřebě (1), a zejména na čl. 18 odst. 6, 8, 10 a 12 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení Komise (ES) č. 2075/2005 ze dne 5. prosince 2005, kterým se stanoví zvláštní předpisy pro úřední kontroly trichinel v mase (2), stanoví pravidla pro odběr vzorků z jatečně upravených těl druhů vnímavých k nákaze trichinelami za účelem určení statusu hospodářství a regionů a podmínky pro dovoz masa do Unie. Rovněž stanoví referenční metody a ekvivalentní metody zjišťování trichinel ve vzorcích jatečně upravených těl.
(2)
Evropský úřad pro bezpečnost potravin (EFSA) přijal dne 3. října 2011 vědecké stanovisko o nebezpečích pro veřejné zdraví, které má být zohledněno při kontrole masa (prasat) (3). V tomto stanovisku EFSA uvedl, že trichinely představují pro veřejné zdraví střední riziko, které je spojeno s konzumací vepřového masa, a dospěl k závěru, že pokud jde o metody kontroly biologických rizik, je zajištění bezpečnosti jatečně upravených těl prasat, doprovázené řadou preventivních opatření a kontrol jednotně uplatňovaných v hospodářstvích i na jatkách, jediným způsobem, jak zajistit účinnou kontrolu hlavních nebezpečí.
(3)
EFSA vymezil některé epizootologické ukazatele, jež se týkají trichinel. V závislosti na účelu a epizootologické situaci v zemi mohou být indikátory uplatňovány na vnitrostátní či regionální úrovni, na úrovni jatek nebo hospodářství.
(4)
EFSA si je vědom sporadického výskytu trichinel v Unii, zejména u prasat chovaných ve volném výběhu a v malochovu. EFSA rovněž vymezil, že druh systému produkce je jediným hlavním rizikovým faktorem nákazy trichinelami. Kromě toho dostupné údaje ukazují, že riziko nákazy trichinelami je u prasat z úředně uznaných řízených podmínek ustájení zanedbatelné.
(5)
Světová organizace pro zdraví zvířat (OIE) již status zanedbatelného rizika pro zemi nebo region v mezinárodním kontextu neuznává. Místo toho se dané uznání váže na jednotky jednoho nebo více hospodářství, které uplatňují zvláštní řízené podmínky ustájení.
(6)
Z důvodu zajištění souladu s mezinárodními normami a s cílem posílit kontrolní systém podle skutečných rizik pro veřejné zdraví by opatření ke zmírnění rizika trichinel, včetně podmínek dovozu, na jatkách a podmínky pro určení statusu zemí, regionů nebo hospodářství postižených nákazou trichinelami měly být přizpůsobeny, racionalizovány a zjednodušeny.
(7)
V roce 2011 oznámily Belgie a Dánsko v souladu s nařízením (ES) č. 2075/2005, že jejich území představuje zanedbatelné riziko trichinel. Status země nebo oblasti představující zanedbatelné riziko již však není uznáván. Nicméně pro podniky a jednotky v Belgii a Dánsku, které splňují řízené podmínky ustájení ke dni vstupu tohoto nařízení v platnost, by měla být povolena odchylka bez dodatečných podmínek, jako jsou další požadavky v podobě dodatečného úředního uznání příslušným orgánem.
(8)
Referenční laboratoř EU pro parazity doporučila, aby bylo vyjasněno znění nařízení, pokud jde o postup některých ekvivalentních metod pro testování na trichinely.
(9)
Mělo by být stanoveno, že provozovatelé musí zajistit, aby byla uhynulá zvířata sbírána, identifikována a přepravována bez zbytečného prodlení v souladu s články 21 a 22 nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1069/2009 ze dne 21. října 2009 o hygienických pravidlech pro vedlejší produkty živočišného původu a získané produkty, které nejsou určeny k lidské spotřebě, a o zrušení nařízení (ES) č. 1774/2002 (nařízení o vedlejších produktech živočišného původu) (4) a přílohou VIII nařízení Komise (EU) č. 142/2011 ze dne 25. února 2011, kterým se provádí nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1069/2009 o hygienických pravidlech pro vedlejší produkty živočišného původu a získané produkty, které nejsou určeny k lidské spotřebě, a provádí směrnice Rady 97/78/ES, pokud jde o určité vzorky a předměty osvobozené od veterinárních kontrol na hranicích podle uvedené směrnice (5).
(10)
Počet případů (dovezených a původních) trichinel u lidí, včetně epidemiologických údajů, by se měl vykazovat v souladu s rozhodnutím Komise 2000/96/ES ze dne 22. prosince 1999 o přenosných nemocích, které musí být postupně podchyceny sítí Společenství podle rozhodnutí Evropského parlamentu a Rady č. 2119/98/ES (6).
(11)
Nařízení (ES) č. 2075/2005 by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno.
(12)
Požadavky stanovené tímto nařízením představují úpravu stávajících postupů jak provozovatelů potravinářských podniků, tak příslušných orgánů. Je proto vhodné povolit odklad použití některých ustanovení tohoto nařízení.
(13)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem Stálého výboru pro potravinový řetězec a zdraví zvířat a ani Evropský parlament, ani Rada nevyjádřily s těmito opatřeními nesouhlas,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Nařízení (ES) č. 2075/2005 se mění takto:
1)
Článek 1 se nahrazuje tímto:
„Článek 1
Definice
Pro účely tohoto nařízení se použijí tyto definice:
1)
„trichinelami“ se rozumí všichni hlísti příslušející k druhu rodu Trichinella;
2)
„řízenými podmínkami ustájení“ se rozumí druh chovu, ve kterém jsou prasata vždy chována za podmínek řízených provozovatelem potravinářského podniku, pokud jde o krmení a ustájení;
3)
„jednotkou“ se rozumí skupina hospodářství, která uplatňují řízené podmínky ustájení. Všechna hospodářství, jež v určitém členském státě uplatňují řízené podmínky ustájení, lze považovat za jednu jednotku.“
2)
Články 2 a 3 se nahrazují tímto:
„Článek 2
Odběr vzorků z jatečně upravených těl
1. Z jatečně upravených těl domácích prasat se na jatkách odebírají vzorky v rámci vyšetření po porážce, a to takto:
a)
Všechna jatečně upravená těla chovných prasnic či kanců nebo alespoň 10 % jatečně upravených těl zvířat odeslaných k porážce v každém roce z každého hospodářství, jež bylo úředně uznáno jako hospodářství uplatňující řízené podmínky ustájení, se vyšetří na přítomnost trichinel.
b)
Všechna jatečně upravená těla z hospodářství, která nejsou úředně uznána jako hospodářství uplatňující řízené podmínky ustájení, musí být systematicky testována na přítomnost trichinel.
Z každého jatečně upraveného těla se odebírá vzorek a tento vzorek se v laboratoři určené příslušným orgánem vyšetří na přítomnost trichinel pomocí jedné z následujících metod zjišťování:
a)
referenční metoda zjišťování uvedená v kapitole I přílohy I, nebo
b)
ekvivalentní metoda zjišťování uvedená v kapitole II přílohy I.
2. Do doby, než budou známy výsledky vyšetření na přítomnost trichinel, a za podmínky, že provozovatel potravinářského podniku zajistí plnou sledovatelnost, lze tato jatečně upravená těla rozdělit nejvýše na šest dílů, a to na jatkách nebo v bourárně nacházející se ve stejných prostorách jako jatka („prostory“).
Odchylně od prvního pododstavce a na základě schválení příslušného orgánu lze tato jatečně upravená těla porcovat v bourárně připojené k jatkám nebo oddělené od jatek za podmínky, že:
a)
postup podléhá dohledu příslušného orgánu;
b)
jatečně upravená těla nebo jejich části nemají jako místo určení více než jednu bourárnu;
c)
bourárna se nachází na území členského státu a
d)
v případě pozitivního výsledku jsou všechny části prohlášeny za nevhodné pro lidskou spotřebu.
3. Z jatečně upravených těl koní, divokých prasat a jiných farmových a volně žijících druhů vnímavých k nákaze trichinelami se systematicky odebírají vzorky na jatkách nebo v zařízeních na zpracování zvěře v rámci prohlídky po porážce/postmortálního vyšetření.
Z každého jatečně upraveného těla se odebírá vzorek a tento vzorek se vyšetří podle příloh I a III v laboratoři určené příslušným orgánem.
Článek 3
Odchylky
1. Odchylně od čl. 2 odst. 1 je z vyšetření na přítomnost trichinel vyňato maso domácích prasat, které prošlo zmrazením podle přílohy II pod dohledem příslušného orgánu.
2. Odchylně od čl. 2 odst. 1 jsou z vyšetření na přítomnost trichinel vyňata jatečně upravená těla a maso domácích neodstavených prasat starých méně než 5 týdnů.
3. Odchylně od čl. 2 odst. 1 mohou být z vyšetření na přítomnost trichinel vyňata jatečně upravená těla a maso domácích prasat, pokud zvířata pocházejí z hospodářství nebo jednotky, jež jsou úředně uznány jako hospodářství nebo jednotka uplatňující řízené podmínky ustájení v souladu s přílohou IV, pokud:
a)
nebyly v daném členském státě zjištěny žádné původní nákazy trichinelami u domácích prasat chovaných v hospodářstvích úředně uznaných jako hospodářství uplatňující řízené podmínky ustájení, a to v posledních třech letech, během nichž bylo prováděno průběžné vyšetření v souladu s článkem 2, nebo
b)
historické údaje o průběžném vyšetřování prováděném u poražené populace prasat poskytují přinejmenším 95 % jistotu, že prevalence trichinel není vyšší než 1 v milionu uvedené populace, nebo
c)
hospodářství uplatňující řízené podmínky ustájení se nacházejí v Belgii a Dánsku.
4. Pokud členský stát uplatní odchylku uvedenou v odstavci 3, informuje o tom Komisi a ostatní členské státy v rámci Stálého výboru pro potravinový řetězec a zdraví zvířat a předloží Komisi roční zprávu obsahující údaje uvedené v kapitole II přílohy IV. Komise na svých internetových stránkách zveřejní seznam členských států, které uplatňují příslušnou odchylku.
Pokud členský stát nepředloží roční zprávu nebo pokud bude roční zpráva pro účely tohoto článku nedostatečná, přestane odchylka pro daný členský stát platit.“
3)
Články 8 až 12 se nahrazují tímto:
„Článek 8
Úřední uznání hospodářství uplatňujících řízené podmínky ustájení
1. Pro účely tohoto nařízení může příslušný orgán úředně uznat hospodářství nebo jednotku uplatňující řízené podmínky ustájení, pokud jsou splněny požadavky stanovené v příloze IV.
2. Hospodářství nebo jednotka, které v den použitelnosti tohoto nařízení uplatňují řízené podmínky ustájení v Dánsku nebo Belgii v souladu s čl. 3 odst. 3 písm. c), se považují za úředně uznané hospodářství nebo úředně uznanou jednotku uplatňující řízené podmínky ustájení, jak je uvedeno v příloze IV tohoto nařízení.
Článek 9
Informační povinnost provozovatelů v potravinářství
Provozovatelé potravinářských podniků úředně uznaných za podniky uplatňující řízené podmínky ustájení informují příslušný orgán o jakémkoli požadavku stanoveném v příloze IV, který již není plněn, nebo o jakékoli jiné změně, kterou by mohl být dotčen status hospodářství jako hospodářství prostých trichinel.
Článek 10
Audity hospodářství úředně uznaných jako hospodářství uplatňující řízené podmínky ustájení
Příslušný orgán zajistí pravidelné provádění auditů hospodářství úředně uznaných jako hospodářství uplatňující řízené podmínky ustájení.
Četnost auditů musí vycházet z rizika, s přihlédnutím k historii a prevalenci nákazy, předchozím zjištěním, geografické oblasti, místním vnímavým volně žijícím živočichům, postupům v živočišné výrobě, veterinárnímu dohledu a plnění požadavků ze strany zemědělců.
Příslušný orgán ověří, že domácí prasata pocházející z těchto hospodářství byla vyšetřena v souladu s čl. 2 odst. 1.
Článek 11
Programy sledování
Příslušný orgán může zavést program sledování zahrnující domácí prasata, jež pocházejí z hospodářství nebo jednotky úředně uznaných jako hospodářství nebo jednotka uplatňující řízené podmínky ustájení, aby ověřil, že daná populace není trichinelami napadena.
Program sledování stanoví četnost testování, počet testovaných zvířat a plán odběru vzorků. Pro tento účel jsou vzorky masa odebírány a vyšetřovány na přítomnost parazitů rodu Trichinella v souladu s kapitolou I nebo II přílohy I.
Program sledování může jako doplňkový nástroj zahrnovat sérologické metody, jakmile referenční laboratoř Evropské unie validuje vhodný test.
Článek 12
Odejmutí úředního uznání hospodářství jako hospodářství uplatňujících řízené podmínky ustájení
1. Pokud výsledky auditů provedených podle článku 10 prokáží, že požadavky stanovené v příloze IV přestaly být plněny, odejme neprodleně příslušný orgán daným hospodářstvím příslušné úřední uznání.
2. Pokud je domácí prase z hospodářství úředně uznaného jako hospodářství uplatňující řízené podmínky ustájení v testu na přítomnost trichinel pozitivní, příslušný orgán musí neprodleně:
a)
odejmout hospodářství úřední uznání;
b)
vyšetřit všechna domácí prasata z tohoto hospodářství v době porážky;
c)
vysledovat a otestovat všechna chovná zvířata, která přišla do hospodářství, a pokud možno i všechna zvířata, která hospodářství opustila nejméně v posledních šesti měsících před pozitivním nálezem; k tomuto účelu se odebírají vzorky masa a vyšetřují se na přítomnost parazitů rodu Trichinella pomocí metod zjišťování stanovených v kapitolách I a II přílohy I;
d)
případně pokud to bude možné, vyšetřit rozšíření parazitární nákazy způsobené distribucí masa z domácích prasat poražených v období před pozitivním nálezem;
e)
informovat Komisi a ostatní členské státy;
f)
případně zahájit epizootologické šetření pro objasnění příčiny nákazy;
g)
přijmout vhodná opatření v případě, že na jatkách nebude možné zjistit nakažená jatečně upravená těla, včetně:
i)
zvýšení velikosti každého vzorku masa odebraného k testování podezřelých jatečně upravených těl, nebo
ii)
prohlášení jatečně upravených těl za nevhodná k lidské spotřebě,
iii)
přijetí vhodných opatření k likvidaci podezřelých jatečně upravených těl nebo jejich částí a rovněž těch, které vykazují pozitivní výsledek testu.
3. Po odejmutí uznání mohou být hospodářství opět úředně uznána jako hospodářství uplatňující řízené podmínky ustájení, jakmile se zjištěné problémy vyřeší a požadavky stanovené v příloze IV budou splněny ke spokojenosti příslušného orgánu.
4. Pokud kontrola zjistí nedostatek souladu s článkem 9 nebo pozitivní výsledky testů v hospodářství nebo jednotce, mělo by být dotčené hospodářství vyjmuto z příslušné jednotky, než dojde k obnovení souladu.“
4)
Článek 13 se nahrazuje tímto:
„Článek 13
Dovozní zdravotní požadavky
Maso živočišných druhů, které mohou být nosiči trichinel, jež obsahuje příčně pruhovanou svalovinu a pochází ze třetí země, lze do Unie dovážet pouze za předpokladu, že před vývozem bylo v dané třetí zemi provedeno vyšetření na přítomnost trichinel v souladu s články 2 a 3.“
5)
Článek 14 se zrušuje.
6)
Článek 15 se nahrazuje tímto:
„Článek 15
Dokumenty
Osvědčení o zdravotní nezávadnosti doprovázející dovoz masa podle článku 13 se potvrzují prohlášením úředního veterinárního lékaře o tom, že vyšetření na přítomnost trichinel bylo ve třetí zemi původu provedeno v souladu s článkem 13.
Tento dokument musí maso doprovázet v originálním vyhotovení, pokud nebyla udělena výjimka podle čl. 14 odst. 4 nařízení (ES) č. 854/2004.“
7)
Příloha I se mění v souladu s přílohou I tohoto nařízení.
8)
Znění přílohy IV se nahrazuje zněním přílohy II tohoto nařízení.
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 1. června 2014.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 7. března 2014.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 216/2014
z dnia 7 marca 2014 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2075/2005 ustanawiające szczególne przepisy dotyczące urzędowych kontroli w odniesieniu do włosieni (Trichinella) w mięsie
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (1), w szczególności jego art. 18 pkt 6, 8, 10 i 12,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2075/2005 z dnia 5 grudnia 2005 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące urzędowych kontroli w odniesieniu do włośni krętych w mięsie (2) ustanowiono przepisy dotyczące próbek z tusz gatunków podatnych na zakażenie włośniem krętym w celu ustalenia statusu gospodarstw i regionów oraz warunków przywozu mięsa do Unii. Ustalono w nim ponadto metody referencyjne i metody równoważne służące wykrywaniu włośnia krętego w próbkach z tusz.
(2)
Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) przyjął w dniu 3 października 2011 r. opinię naukową dotyczącą zagrożeń dla zdrowia publicznego, które powinny być przedmiotem inspekcji mięsa (wieprzowego) (3). W opinii tej EFSA uznał, że włosień kręty stanowi umiarkowane zagrożenie dla zdrowia publicznego w związku z konsumpcją mięsa wieprzowego, i stwierdził, że w odniesieniu do metod badań zagrożeń biologicznych jedynym sposobem zapewnienia skutecznej kontroli głównych zagrożeń jest zapewnienie bezpieczeństwa tusz wieprzowych obejmujące szereg środków zapobiegawczych i kontroli stosowanych w sposób zintegrowany zarówno w gospodarstwach, jak i w rzeźniach.
(3)
EFSA ustalił pewne wskaźniki epidemiologiczne w odniesieniu do włośnia krętego. W zależności od celu oraz sytuacji epidemiologicznej w danym państwie wskaźniki te mogą być stosowane na poziomie państwa, regionu, rzeźni lub gospodarstwa.
(4)
EFSA zauważył sporadyczność występowania włośnia krętego w Unii, głównie u świń chowanych na wolnym wybiegu i w chowie przydomowym. Ponadto EFSA stwierdził, że ten typ systemu produkcji jest najważniejszym czynnikiem ryzyka dla zakażeń włośniem krętym. Poza tym dostępne dane wskazują na to, że ryzyko zakażenia włośniem krętym świń chowanych w oficjalnie uznanych kontrolowanych warunkach w pomieszczeniach inwentarskich jest znikome.
(5)
Status znikomego zagrożenia w odniesieniu do państwa lub regionu nie jest już uznawany w kontekście międzynarodowym przez Światową Organizację Zdrowia Zwierząt (OIE). Status taki uznaje się zamiast tego w odniesieniu do przedziałów obejmujących jedno lub więcej gospodarstw stosujących określone kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich.
(6)
Ze względu na spójność z normami międzynarodowymi oraz w celu wzmocnienia systemów kontroli zgodnie z aktualnymi zagrożeniami dla zdrowia publicznego należy dostosować, zracjonalizować i uprościć środki zmniejszające ryzyko związane z włośniem krętym w rzeźniach, w tym warunki przywozu, oraz warunki określania statusu zakażenia włośniem krętym w odniesieniu do państw i regionów lub gospodarstw.
(7)
Belgia i Dania powiadomiły w 2011 r. o znikomym zagrożeniu włośniem krętym na ich terytorium zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2075/2005. Taki status znikomego zagrożenia w odniesieniu do państwa lub regionu nie jest już jednak uznawany. Niemniej jednak gospodarstwa i przedziały w Belgii i Danii, które spełniają wymogi dla kontrolowanych warunków w pomieszczeniach inwentarskich w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, powinny mieć możliwość zastosowania odstępstwa przewidzianego dla takich gospodarstw i przedziałów bez konieczności spełnienia dalszych warunków wstępnych, takich jak wymóg uzyskania od właściwego organu następczego urzędowego zatwierdzenia.
(8)
Laboratorium referencyjne UE ds. pasożytów zaleciło uściślenie tekstu rozporządzenia w odniesieniu do procedury określonych metod równoważnych dla badań włośnia krętego.
(9)
Należy nałożyć na podmioty obowiązek zapewnienia, by martwe zwierzęta były gromadzone, identyfikowane i przewożone bez nieuzasadnionej zwłoki zgodnie z art. 21 i 22 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (4) i z załącznikiem VIII do rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (5).
(10)
Liczbę przypadków (importowanych i rodzimych) włośnia krętego u ludzi, włącznie z danymi epidemiologicznymi, należy zgłosić w sprawozdaniu zgodnie z decyzją Komisji 2000/96/WE z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stopniowego obejmowania chorób zakaźnych siecią wspólnotową zgodnie z decyzją nr 2119/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6).
(11)
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 2075/2005.
(12)
Wymagania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu obejmują dostosowanie stosowanych praktyk zarówno w odniesieniu do podmiotów prowadzących przedsiębiorstwo spożywcze, jak i do właściwych organów. Należy zatem zezwolić na odroczenie stosowania niektórych przepisów niniejszego rozporządzenia.
(13)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt i ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły wobec nich sprzeciwu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 2075/2005 wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 1 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1)
»włosień« oznacza wszelakie nicienie z rodzaju Trichinella;
2)
»kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich« oznaczają rodzaj hodowli zwierząt, w którym świnie są nieprzerwanie przetrzymywane w warunkach kontrolowanych przez przedsiębiorstwa sektora spożywczego odniesieniu do żywienia i pomieszczeń dla zwierząt;
3)
»przedział« oznacza grupę gospodarstw stosujących kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich. Wszystkie gospodarstwa stosujące kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich w jednym państwie członkowskim mogą być uznane za jeden przedział.”;
2)
art. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„Artykuł 2
Pobieranie próbek z tusz
1. W ramach badania poubojowego pobiera się w ubojniach próbki z tusz świń domowych zgodnie z następującymi zasadami:
a)
na obecność włośnia bada się wszystkie tusze hodowlanych macior i knurów lub przynajmniej 10 % tusz zwierząt wysłanych do uboju w każdym roku z każdego gospodarstwa oficjalnie uznanego za gospodarstwo stosujące kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich;
b)
na obecność włośnia bada się wszystkie tusze z gospodarstw nieuznanych oficjalnie za gospodarstwa stosujące kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich.
Z każdej tuszy pobiera się próbkę, a następnie bada się ją na obecność włośnia w laboratorium wyznaczonym przez właściwy organ przy wykorzystaniu jednej z następujących metod wykrywania:
a)
referencyjna metoda wykrywania określona w załączniku I rozdział I; lub
b)
równoważna metoda wykrywania określona w załączniku I rozdział II.
2. Przed otrzymaniem wyników badania na obecność włośnia tusze takie mogą zostać pokrojone na maksymalnie sześć części w ubojni lub zakładzie rozbioru znajdującym się na tym samym terenie co ubojnia (»siedziba«) pod warunkiem zagwarantowania przez przedsiębiorstwo sektora spożywczego możliwości pełnego prześledzenia drogi produktu.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów akapitu pierwszego i po uprzednim zatwierdzeniu przez właściwy organ tusze takie mogą zostać pokrojone w zakładzie rozbioru stanowiącym część ubojni lub od niej oddzielonym, o ile:
a)
procedura ta jest przeprowadzana pod nadzorem właściwego organu;
b)
miejscem przeznaczenia tuszy lub jej części jest nie więcej niż jeden zakład rozbioru;
c)
zakład rozbioru znajduje się na terytorium państwa członkowskiego; oraz
d)
w przypadku wyników dodatnich wszystkie części tuszy uznaje się za niezdatne do spożycia przez ludzi.
3. Próbki z tusz koni, dzików oraz innych gatunków zwierząt utrzymywanych w warunkach fermowych i gatunków zwierząt dzikich, podatnych na zarażenie włośniem są systematycznie pobierane w ubojniach lub zakładach przetwórczych zwierząt łownych w ramach badania poubojowego.
Próbkę pobiera się z każdej tuszy, a następnie bada się ją zgodnie z załącznikami I i III w laboratorium wyznaczonym przez właściwy organ.
Artykuł 3
Odstępstwa
1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 2 ust. 1 z badania na obecność włośnia zwalnia się mięso świń domowych poddane obróbce mrożeniem zgodnie z załącznikiem II pod nadzorem właściwych organów.
2. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 2 ust. 1 z badania na obecność włośnia zwalnia się tusze i mięso świń domowych nieodsadzonych od maciory, mających mniej niż 5 tygodni.
3. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 2 ust. 1 z badania na obecność włośnia można zwolnić tusze i mięso świń domowych, jeśli zwierzęta pochodzą z gospodarstwa lub przedziału oficjalnie uznanych za gospodarstwo lub przedział stosujące kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich zgodnie z załącznikiem IV, o ile:
a)
w ciągu ostatnich 3 lat, w którym to okresie prowadzono stałe badania zgodnie z art. 2, nie wykryto w danym państwie członkowskim żadnego rodzimego przypadku zarażenia włośniem u świń domowych utrzymywanych w gospodarstwach oficjalnie uznanych za gospodarstwa stosujące kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich; lub
b)
dane historyczne dotyczące stałych badań przeprowadzonych na populacji świń poddanych ubojowi dają pewność na poziomie 95 %, że częstość występowania włośnia nie przekracza 1 na milion w tej populacji; lub
c)
gospodarstwa stosujące kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich znajdują się w Belgii lub Danii.
4. Państwo członkowskie, które stosuje odstępstwo przewidziane w ust. 3, powiadamia, w ramach Stałego Komitetu ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt, Komisję i pozostałe państwa członkowskie oraz przedkłada Komisji roczne sprawozdanie zawierające informacje, o których mowa w załączniku IV rozdział II. Komisja publikuje na swojej stronie internetowej wykaz państw członkowskich stosujących to odstępstwo.
Jeśli państwo członkowskie nie przedłoży sprawozdania rocznego lub jeśli takie sprawozdanie roczne nie jest zadowalające do celów niniejszego artykułu, odstępstwo przestaje mieć zastosowanie do tego państwa członkowskiego.”;
3)
art. 8-12 otrzymują brzmienie:
„Artykuł 8
Oficjalne uznanie za gospodarstwo stosujące kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich
1. Do celów niniejszego rozporządzenia właściwy organ może oficjalnie uznać gospodarstwo lub przedział stosujące kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich, jeśli spełniają one wymogi określone w załączniku IV.
2. Gospodarstwa lub przedziały stosujące kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich w Danii lub Belgii zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. c) w dniu rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia uważa się za oficjalnie uznane za gospodarstwa lub przedziały stosujące kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich wymienione w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 9
Obowiązek dostarczania informacji spoczywający na przedsiębiorstwach sektora spożywczego
Przedsiębiorstwa sektora spożywczego prowadzące gospodarstwa oficjalnie uznane za gospodarstwa stosujące kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich informują właściwy organ o zaprzestaniu spełniania któregokolwiek z wymogów określonych w załączniku IV lub jakiejkolwiek innej zmianie, która może wpłynąć na status gospodarstw w odniesieniu do włośnia.
Artykuł 10
Audyty gospodarstw oficjalnie uznanych za gospodarstwa stosujące kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich
Właściwy organ zapewnia okresowe przeprowadzanie audytów gospodarstw oficjalnie uznanych za gospodarstwa stosujące kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich.
Częstotliwość audytów jest uzależniona od poziomu ryzyka przy uwzględnieniu historii choroby, częstotliwości jej występowania, wcześniejszych ustaleń, regionu geograficznego, lokalnej podatnej fauny, praktyk hodowlanych, nadzoru weterynaryjnego oraz przestrzegania przepisów przez rolników.
Właściwy organ weryfikuje fakt przeprowadzenia badań świń domowych pochodzących z tych gospodarstw zgodnie z art. 2 ust. 1.
Artykuł 11
Programy monitorowania
Właściwy organ może wdrożyć program monitorowania obejmujący populację świń domowych pochodzących z gospodarstwa lub przedziału uznanych oficjalnie za gospodarstwa lub przedziały stosujące kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich w celu potwierdzenia, że włosień jest faktycznie nieobecny w tej populacji.
W programie monitorowania należy określić częstotliwość badań, liczbę zwierząt poddawanych badaniu oraz plan pobierania próbek. W tym celu należy pobierać próbki mięsa i badać je na obecność pasożytów włośnia zgodnie z rozdziałami I i II załącznika I.
Program monitorowania może obejmować metody serologiczne jako dodatkowe narzędzie po zatwierdzeniu odpowiedniego testu przez laboratorium referencyjne UE.
Artykuł 12
Cofnięcie oficjalnego uznania za gospodarstwo stosujące kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich
1. Jeśli wyniki audytów przeprowadzonych zgodnie z art. 10 wykazują, że gospodarstwo nie spełnia już wymagań zawartych w załączniku IV, właściwy organ bezzwłocznie cofa gospodarstwu oficjalne uznanie.
2. Jeśli u świni domowej pochodzącej z gospodarstwa oficjalnie uznanego za gospodarstwo stosujące kontrolowane warunki w pomieszczeniach inwentarskich badanie na obecność włośnia wykazuje wynik dodatni, właściwy organ bezzwłocznie:
a)
cofa gospodarstwu oficjalne uznanie;
b)
bada wszystkie świnie domowe podczas uboju;
c)
odnajduje i bada wszystkie zwierzęta hodowlane, które przybyły do gospodarstwa, oraz w miarę możliwości wszystkie te, które opuściły gospodarstwo przynajmniej sześć miesięcy przed uzyskaniem wyniku dodatniego; w tym celu pobiera próbki mięsa i bada je na obecność pasożytów włośnia przy zastosowaniu metod wykrywania określonych w załączniku I rozdział I i II;
d)
w stosownych okolicznościach, w miarę możliwości bada zakres zarażenia pasożytem spowodowany dystrybucją mięsa świń domowych poddanych ubojowi w okresie poprzedzającym uzyskanie wyniku dodatniego;
e)
informuje Komisję i pozostałe państwa członkowskie;
f)
w stosownych okolicznościach wszczyna badanie epidemiologiczne w celu wyjaśnienia przyczyn zarażenia;
g)
wprowadza odpowiednie środki, w przypadku gdy w ubojni nie można zidentyfikować żadnej zarażonej tuszy, w tym:
(i)
zwiększa rozmiar każdej próbki mięsa pobieranej do badań z podejrzanych tusz; lub
(ii)
oświadcza, że tusze są niezdatne do spożycia przez ludzi;
(iii)
wprowadza odpowiednie środki usuwania podejrzanych tusz lub ich części lub tusz lub ich części wykazujących w badaniach wynik dodatni.
3. Po cofnięciu oficjalnego uznania gospodarstwa mogą zostać ponownie uznane po usunięciu stwierdzonych problemów i spełnieniu wymogów określonych w załączniku IV zgodnie z zaleceniami właściwego organu.
4. Jeśli w wyniku kontroli stwierdzono naruszenie przepisów art. 9 lub wynik dodatni w gospodarstwie należącym do danego przedziału, takie gospodarstwo należy usunąć z tego przedziału do chwili przywrócenia zgodności z przepisami.”;
4)
art.13 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 13
Wymogi zdrowotne w odniesieniu do przywozu
Mięso gatunków zwierząt, które mogą być nosicielami włośnia, zawierające mięśnie prążkowane i pochodzące z państwa trzeciego, może być przywożone do Unii jedynie, jeśli w danym państwie trzecim przed wywozem przeprowadzono zgodnie z art. 2 i 3 badanie na obecność włośnia.”;
5)
skreśla się art. 14;
6)
art. 15 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 15
Dokumenty
Świadectwa zdrowia towarzyszące przywozowi mięsa, o którym mowa w art. 13, muszą zawierać oświadczenie urzędowego lekarza weterynarii stwierdzające, że badanie na obecność włośnia w państwie trzecim pochodzenia przeprowadzono zgodnie z art. 13.
Dokument ten towarzyszy mięsu w oryginale, o ile nie udzielono zwolnienia zgodnie z art. 14 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 854/2004.”;
7)
w załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem I do niniejszego rozporządzenia;
8)
załącznik IV zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 czerwca 2014 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 7 marca 2014 r.