PROVÁDĚCÍ ROZHODNUTÍ KOMISE
ze dne 16. prosince 2014,
kterým se zastavuje antisubvenční řízení týkající se dovozu polyesterových střižových vláken pocházejících z Čínské lidové republiky, Indie a Vietnamu
(2014/918/EU)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 597/2009 ze dne 11. června 2009 o ochraně před dovozem subvencovaných výrobků ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (1), a zejména na čl. 14 odst. 2 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
1. POSTUP
1.1. ZAHÁJENÍ ŘÍZENÍ
(1)
Dne 19. prosince 2013 Evropská komise (dále jen „Komise“) zahájila antisubvenční šetření týkající se dovozu polyesterových střižových vláken pocházejících z Čínské lidové republiky, Indie a Vietnamu (dále jen „dotčené země“) na základě článku 10 nařízení (ES) č. 597/2009 (dále jen „základní nařízení“). V Úředním věstníku Evropské unie (2) uveřejnila příslušné oznámení (dále jen „oznámení o zahájení řízení“).
(2)
Komise zahájila šetření na základě podnětu, který podalo dne 4. listopadu 2013 Evropské sdružení pro umělá vlákna (European Association Man-made Fibres Association, CIRFS) (dále jen „žadatel“) jménem sedmi výrobců. Žadatel představoval více než 70 % celkové výroby polyesterových střižových vláken (dále jen „PSV“) v Unii. Podnět obsahoval důkazy prima facie o subvencování a výsledné podstatné újmě, které byly uznány za dostatečné k zahájení šetření.
(3)
Před zahájením řízení a podle čl. 10 odst. 7 základního nařízení Komise uvědomila vládu Čínské lidové republiky, vládu Indie a vládu Vietnamu o tom, že obdržela podnět s náležitými podklady, v němž se tvrdí, že subvencovaný dovoz PSV pocházejících z jejich zemí působí podstatnou újmu výrobnímu odvětví Unie. Příslušné vlády byly přizvány k individuálním konzultacím za účelem vyjasnění situace ohledně obsahu podnětu a dosažení řešení na základě vzájemné dohody.
Čínská lidová republika (Čína)
(4)
Čínská vláda nepřijala nabídku konzultací a poukázala na nedorozumění týkající se dne podání podnětu. Čínská vláda však předložila stanoviska k tvrzením uvedeným v podnětu, pokud jde o napadnutelnost programů.
Indie
(5)
Indická vláda přijala nabídku konzultací a ty se uskutečnily. Řešení na základě vzájemné dohody se v těchto konzultacích nedosáhlo. Bylo však řádně přihlédnuto k stanoviskům, jež čínská vláda předložila, pokud jde o programy uvedené v podnětu.
Vietnam
(6)
Vietnamská vláda přijala nabídku konzultací a ty se uskutečnily. Řešení na základě vzájemné dohody se v těchto konzultacích nedosáhlo. Bylo však řádně přihlédnuto ke stanoviskům, jež vietnamská vláda předložila, pokud jde o programy uvedené v podnětu.
1.2. ZÚČASTNĚNÉ STRANY
(7)
Komise ve svém oznámení o zahájení řízení vyzvala zúčastněné strany, aby ji za účelem účasti v šetření kontaktovaly. Kromě toho Komise výslovně informovala žadatele, další známé výrobce v Unii, známé vyvážející výrobce a čínskou, indickou a vietnamskou vládu, známé dovozce, dodavatele a uživatele, obchodníky, jakož i sdružení, o nichž je známo, že se jich šetření týká, o zahájení šetření a vyzvala je k účasti.
(8)
Zúčastněné strany měly možnost se k zahájení šetření vyjádřit a požádat o slyšení u Komise a/nebo úředníka pro slyšení v obchodních řízeních.
a) Výběr vzorku
(9)
Vzhledem ke zjevně vysokému počtu vyvážejících výrobců, výrobců v Unii a dovozců, kteří nejsou ve spojení, byli všichni známí vyvážející výrobci a dovozci, kteří nejsou ve spojení, požádáni, aby se Komisi přihlásili a aby v souladu s oznámením o zahájení řízení uvedli základní údaje o svých činnostech souvisejících s PSV v období od 1. října 2012 do 30. září 2013. Tyto informace byly požadovány podle článku 27 základního nařízení, aby Komise mohla rozhodnout, zda bude zapotřebí výběr vzorku, a pokud ano, umožnit jí tyto vzorky vybrat. Konzultace byly vedeny i s orgány Číny, Indie a Vietnamu.
Výběr vzorku výrobců v Unii
(10)
V oznámení o zahájení řízení Komise uvedla, že předběžně vybrala vzorek výrobců v Unii. Komise vybrala vzorek na základě objemu prodeje a výroby PSV během období šetření, přičemž zohlednila jejich zeměpisné rozložení. Tento vzorek sestával ze čtyř výrobců v Unii. Výrobci v Unii vybraní do vzorku představovali 54 % celkové výroby PSV v Unii.
(11)
Komise vyzvala zúčastněné strany, aby se k předběžnému vzorku vyjádřily. Komise žádná stanoviska neobdržela. Vzorek je reprezentativní pro výrobní odvětví Unie.
Výběr vzorku dovozců
(12)
Aby mohla Komise rozhodnout, zda je výběr vzorku nutný, a pokud ano, vzorek vybrat, požádala dovozce, kteří nejsou ve spojení, aby poskytli informace stanovené v oznámení o zahájení řízení.
(13)
Osm dovozců, kteří nejsou ve spojení, poskytlo požadované informace a souhlasilo se zařazením do vzorku. V souladu s čl. 27 odst. 1 základního nařízení vybrala Komise původně vzorek tří dovozců, kteří nejsou ve spojení, na základě největšího objemu dovozu do Unie. V souladu s čl. 27 odst. 2 základního nařízení byly se všemi známými dotčenými dovozci vedeny konzultace ohledně výběru vzorku.
(14)
Jeden z dovozců zařazených do vzorku se ze vzorku stáhl a informoval Komisi, že vyplněný dotazník nepředloží. Následně se Komise zřekla výběru vzorku vzhledem k omezenému počtu zbývajících dovozců (nezařazených do vzorku), kteří byli všichni požádáni, aby předložili vyplněný dotazník. Dvě společnosti, které dovážejí a rovněž využívají dotčený výrobek, uvedly, že si nepřejí spolupracovat jako dovozci, nýbrž jako uživatelé. Ze zbývajících pěti dovozců, kteří nejsou ve spojení, vyplněný dotazník předložili čtyři.
Výběr vzorku vyvážejících výrobců v Číně
(15)
Aby mohla Komise rozhodnout, zda je výběr vzorku nutný, a pokud ano, vzorek vybrat, požádala všechny známé vyvážející výrobce v Číně, aby poskytli informace uvedené v oznámení o zahájení řízení. Kromě toho Komise požádala zastoupení Číny při Evropské unii, aby našlo a/nebo kontaktovalo případné další vyvážející výrobce, kteří by mohli mít zájem o účast na šetření.
(16)
Zpočátku poskytlo požadované informace a souhlasilo se zařazením do vzorku 23 čínských vyvážejících výrobců/vyvážejících skupin výrobců. Na základě informací získaných od vyvážejících výrobců/skupin vyvážejících výrobců a v souladu s článkem 27 základního nařízení navrhla Komise původně vzorek pěti spolupracujících vyvážejících výrobců/skupin vyvážejících výrobců s největším objemem vývozu do Unie během období šetření. Později poskytli požadované informace další dva čínští vyvážející výrobci/skupiny vyvážejících výrobců. Nicméně velikost těchto dvou čínských vyvážejících výrobců/skupin vyvážejících výrobců nebyla taková, aby si vyžádala změnu vzorku, kdyby poskytli požadované informace ve stanovené lhůtě.
(17)
Dva čínští vyvážející výrobci/skupiny vyvážejících výrobců požadovali, aby byl vzorek vybrán na základě surovin používaných při výrobě PSV. Proto tvrdili, že do vzorku by měl být zahrnut stejný počet výrobců PSV používajících přečištěnou kyselinu tereftalovou/ethylenglykol („PTA/MEG“) na jedné straně a výrobců PSV používajících PET vločky na straně druhé. Tvrdili také, že výrobní procesy se liší v závislosti na použité surovině a že výrobci používající různé suroviny nejsou konkurenty na stejném trhu. Kromě toho bylo uvedeno, že výrobci PSV, kteří nepoužívají PTA/MEG jako suroviny, nebudou mít výhodu z dodání PTA/MEG za cenu nižší než přiměřenou popsanou v podnětu.
(18)
Komise vybrala vzorek na základě největšího objemu vývozu do Unie během období šetření v souladu s čl. 27 odst. 1 základního nařízení. Vzorek také zohlednil, že některé programy nemohly být využity všemi vyvážejícími výrobci v Číně. Kromě toho je třeba poznamenat, že vzorek zahrnoval společnosti využívající oba výrobní procesy.
(19)
Výběr vzorku pouze na základě typů výrobních procesů by mohl předjímat výsledek šetření předpokladem, že napadnutelné subvence budou zjištěny pouze u výrobců PSV používajících PTA/MEG jako suroviny, a nikoli u výrobců PSV používajících jako surovinu PET vločky. Kromě toho bylo zohledněno, že takové kritérium výběru by bylo svévolné, protože výsledný vzorek se stejným počtem podniků by nebyl reprezentativní, pokud jde o objem vývozu do Unie v souladu s čl. 27 odst. 1 základního nařízení, a proto byla žádost zamítnuta.
(20)
Jeden z čínských vyvážejících výrobců/skupin vyvážejících výrobců tvrdil, že vzorek by měl být založen na hodnotě vývozu, a nikoli objemu vývozu, a požádal o zařazení do vzorku. Výběr vzorku podle hodnot vývozu by nevedl k reprezentativním a objektivním výsledkům, protože ceny mohou být zkresleny subvencováním. Komise vybrala pět největších vyvážejících výrobců/skupin vyvážejících výrobců co do objemu, kteří představují 53 % celkového objemu vývozu do Unie spolupracujících čínských vývozců. To se považuje za největší reprezentativní objem vývozu, který je možno přiměřeně prošetřit během stanovené doby v souladu s čl. 27 odst. 1 základního nařízení. Toto tvrzení bylo proto odmítnuto.
(21)
Táž strana tvrdila, že se její surovina skládá výhradně z recyklovaného textilního odpadu a neměla výhodu z žádných subvencí, které mohou být spojeny s použitím PTA/MEG. Tato strana tvrdila, že by jí nemělo být přiřazeno subvenční rozpětí, které bylo vypočítáno na základě informací týkajících se společností, které PTA/MEG používají jako suroviny. Jak je vysvětleno výše v 18. bodě odůvodnění, vzorek také zohledňuje, že některé programy nemohly být využity všemi vyvážejícími výrobci v Číně. Tato žádost byla tedy zamítnuta.
(22)
Předběžný vzorek pěti vyvážejících výrobců, jak je popsán v 16. bodě odůvodnění, byl proto potvrzen jako konečný vzorek.
(23)
Po poskytnutí informací žadatel zpochybnil metodiku výběru vzorku, kterou Komise použila. Vznesl pochybnosti o reprezentativnosti 23 spolupracujících čínských vyvážejících výrobců/skupin vyvážejících výrobců uvedených výše v 16. bodě odůvodnění, pokud jde o celkové množství PSV vyvážených z Číny do Unie. Kromě toho se domníval, že vzorek tvořený pěti společnostmi není dostatečný vzhledem k údajnému počtu 150 výrobců PSV v Číně. Navíc tvrdil, že výběr vzorku nezohlednil zeměpisné rozložení čínských výrobců a podíl čínských výrobců využívajících různé výrobní postupy. Žadatel také tvrdil, že Komise nesdělila skutečný objem PSV vyráběných čínskými společnostmi zařazenými do vzorku, a zda je objem výroby reprezentativní ve vztahu k celkovému objemu PSV vyráběných v Číně.
(24)
Dovoz 23 spolupracujících čínských vyvážejících výrobců/skupin vyvážejících výrobců představoval 83 % celkového objemu čínského dovozu, a úroveň spolupráce byla tudíž považována za vysokou. Jak je zmíněno v 16. bodě odůvodnění, Komise vybrala vzorek pěti vyvážejících výrobců/skupin vyvážejících výrobců, kteří spolupracovali při šetření, s největším objemem vývozu do Unie během období šetření v souladu s článkem 27 základního nařízení. Na tomto základě byl vzorek považován za reprezentativní. Vybrané společnosti byly požádány, aby vyplnily celý dotazník. Každopádně vyvážející výrobci, kteří nebyli ochotni spolupracovat při šetření, nemohou být vybráni do vzorku, protože Komise usiluje o zjištění založená na informacích získaných od spolupracujících vyvážejících výrobců prostřednictvím jejich odpovědí na dotazník, které jsou na místě ověřeny.
(25)
Pokud jde o výběr vzorku vyvážejících výrobců zohledňující jejich zeměpisné rozložení v Číně, žadatel své tvrzení neodůvodnil. Žadatel zejména nevysvětlil, proč by byl vzorek založený na kritériu zeměpisného rozložení v souladu s článkem 27 základního nařízení, který stanoví možnost, aby byl vzorek vybrán na základě největšího objemu vývozu.
(26)
Co se týká tvrzení, že vzorek nezohlednil podíl čínských výrobců využívajících různé výrobní postupy, je třeba zdůraznit, že vzorek zahrnoval společnosti využívající oba výrobní procesy, jak je vysvětleno výše v 18. bodě odůvodnění. Kromě toho největší čínští vývozci používají PTA/MEG k výrobě PSV pro trh Unie.
(27)
Kromě toho třebaže se žadatel zmiňuje o výrobě, nikoli vývozu do Unie, je třeba poznamenat, že Komise nemusí stanovit objem PSV vyrobených čínskými vyvážejícími výrobci/skupinami vyvážejících výrobců zařazenými do vzorku, protože účelem tohoto řízení je posoudit subvencování vzhledem k objemu PSV vyrobených v Číně a vyvezených do Unie.
(28)
Proto veškerá tvrzení žadatele ohledně metodiky výběru vzorku byla odmítnuta.
Výběr vzorku vyvážejících výrobců v Indii
(29)
Aby mohla Komise rozhodnout, zda je výběr vzorku nutný, a pokud ano, vzorek vybrat, požádala všechny známé vyvážející výrobce v Indii, aby poskytli informace uvedené v oznámení o zahájení řízení. Kromě toho Komise požádala zastoupení Indie při Evropské unii, aby našlo a/nebo kontaktovalo případné další vyvážející výrobce, kteří by mohli mít zájem o účast na šetření.
(30)
Osm vyvážejících výrobců v Indii poskytlo požadované informace a souhlasilo se zařazením do vzorku. V souladu s čl. 27 odst. 1 základního nařízení Komise vybrala vzorek čtyř společností na základě největšího reprezentativního objemu vývozu do Unie, který mohl být ve stanovené lhůtě přiměřeně prošetřen. V souladu s čl. 27 odst. 2 základního nařízení byl výběr vzorku projednán se všemi známými dotčenými vyvážejícími výrobci a s indickými orgány. Nebylo předloženo žádné stanovisko.
(31)
Po poskytnutí informací žadatel poukázal na existenci 17 výrobců PSV v Indii a vznesl otázku, zda je vzorek čtyř vyvážejících výrobců reprezentativní. Komise potvrzuje, že vzorek čtyř indických vyvážejících výrobců byl považován za reprezentativní, protože pokrývá přibližně 90 % celkového objemu indického vývozu do Unie během období šetření.
Výběr vzorku vyvážejících výrobců ve Vietnamu
(32)
Komise požádala všechny známé vyvážející výrobce ve Vietnamu, aby poskytli informace stanovené v oznámení o zahájení řízení. Kromě toho Komise požádala zastoupení Vietnamu při Evropské unii, aby našlo a/nebo kontaktovalo případné další vyvážející výrobce, kteří by mohli mít zájem o účast na šetření.
(33)
Pět vyvážejících výrobců ve Vietnamu poskytlo požadované informace a souhlasilo se zařazením do vzorku, ale jedna z těchto společností nevykázala žádný prodej na vývoz do Unie během období šetření. Proto se Komise rozhodla tuto společnost neprošetřovat. S ohledem na malý počet zbývajících vyvážejících výrobců Komise rozhodla, že výběr vzorku není nutný.
(34)
Po poskytnutí informací žadatel uvedl, že v případě Vietnamu byly obdrženy odpovědi na dotazník od tří ze čtyř vyvážejících výrobců a že Komise měla usilovat o dosažení stejného pokrytí rovněž pro čínský a indický vývoz. Komise zdůrazňuje, že situace výrobního odvětví ve Vietnamu byla značně odlišná vzhledem k velmi omezenému počtu spolupracujících vyvážejících výrobců (tj. třem) na rozdíl od významného počtu vyvážejících výrobců v Číně a Indii. Proto byl výběr vzorku zapotřebí pouze v těchto dvou posledně jmenovaných zemích. Komise rovněž upřesňuje, že tři spolupracující vietnamští vyvážející výrobci, jichž se šetření týkalo, představují více než 99 % celkového objemu dovozu dotčeného výrobku z Vietnamu do Unie.
b) Individuální zjišťování
(35)
O individuální zjišťování podle čl. 27 odst. 3 základního nařízení požádali tři vyvážející výrobci/skupiny vyvážejících výrobců v ČLR. Vzhledem k počtu žádostí o individuální zjišťování a velikosti vzorku vyvážejících výrobců z Číny by posuzování těchto žádostí znamenalo příliš velké zatížení. Uvedené žádosti byly proto zamítnuty.
(36)
O individuální zjišťování podle čl. 27 odst. 3 základního nařízení požádal jeden vyvážející výrobce v Indii. Přezkoumání této žádosti bylo přijato. Zejména bylo rozhodnuto, že individuální zjišťování by v tomto konkrétním případě neznamenalo příliš velké zatížení a nebránilo by včasnému ukončení šetření.
c) Odpovědi na dotazník
(37)
Komise rozeslala dotazníky zástupcům Číny (včetně zvláštních dotazníků pro banky a výrobce PTA a MEG), zástupcům Indie (včetně zvláštních dotazníků pro banky) a zástupcům Vietnamu (včetně zvláštních dotazníků pro banky a výrobce PTA a MEG). Komise dále zaslala dotazníky pěti vyvážejícím výrobcům v Číně zařazeným do vzorku, pěti vyvážejících výrobcům (čtyřem zařazeným do vzorku a jednomu nezařazenému do vzorku) v Indii, čtyřem vyvážejícím výrobcům ve Vietnamu, čtyřem výrobcům v Unii, pěti dovozcům, kteří nejsou ve spojení, a 105 uživatelům.
(38)
Pokud jde o Čínu, obdrženy byly odpovědi na dotazník od čínské vlády (ministerstva obchodu) a pěti vyvážejících výrobců/skupin vyvážejících výrobců v Číně, kteří byli zařazeni do vzorku. Pokud jde o Indii, obdrženy byly odpovědi na dotazník od indické vlády (ministerstva obchodu a průmyslu), čtyř vyvážejících výrobců v Indii, kteří byli zařazeni do vzorku, a indického vyvážejícího výrobce, který požádal o individuální zjišťování. Pokud jde o Vietnam, byly obdrženy odpovědi od vietnamské vlády (vietnamského úřadu pro hospodářskou soutěž, ministerstva průmyslu a obchodu a různých bank). Jeden vyvážející výrobce, který představoval velmi malý objem vývozu do Unie, ukončil svoji spolupráci a na dotazník neodpověděl. Odpovědi na dotazník byly obdrženy od zbývajících tří vyvážejících výrobců (dva z nich patří do stejné skupiny) ve Vietnamu. Kromě toho odpovědi na dotazník předložili čtyři výrobci v Unii, čtyři dovozci, kteří nejsou ve spojení, a dvanáct uživatelů.
(39)
Po poskytnutí informací žadatel uvedl, že patrně existuje neúměrnost mezi počtem dotazníků rozeslaných výrobcům v Unii zařazeným do vzorku na jedné straně a vývozcům a uživatelům na straně druhé. V první řadě počet dotazníků zaslaných jedné skupině hospodářských subjektů (výrobcům v Unii, vyvážejícím výrobcům, dovozcům nebo uživatelům) neukazuje, jakou váhu Komise přisuzuje jejich situaci. Jediným účelem je získat informace na správné úrovni a ve správném množství tak, aby byla analýza subvence, újmy a zájmu Unie co nejlepší.
(40)
V tomto případě byly dotazníky zaslány čtyřem výrobcům v Unii zařazeným do vzorku, pěti čínským vyvážejícím výrobcům zařazeným do vzorku, pěti indickým vyvážejícím výrobcům, čtyřem vietnamským vyvážejícím výrobcům, pěti dovozcům, všem známým uživatelům a těm uživatelům, kteří se přihlásili. Článek 27 základního nařízení skutečně nestanoví výběr vzorku uživatelů. Kromě toho dosavadní zkušenosti získané při šetřeních týkajících se ochrany obchodu ukazují, že ačkoli v některých případech může být na základě dostupných informací kontaktován velký počet uživatelů, obvykle jen jejich omezený počet je ochoten poskytnout odpovědi na dotazník. Proto Komise i v tomto případě aktivně usilovala o spolupráci maximálního počtu uživatelů.
d) Inspekce na místě
(41)
Komise si vyžádala a ověřila všechny údaje, které považovala za nezbytné ke stanovení subvencování, výsledné újmy a zájmu Unie. Inspekce na místě podle článku 26 základního nařízení byly prováděny u těchto státních orgánů, finančních institucí a společností:
čínská vláda
-
čínské ministerstvo obchodu, Peking, Čína
indická vláda
-
ministerstvo obchodu a průmyslu, Dillí
vietnamská vláda
-
vietnamský úřad pro hospodářskou soutěž, ministerstvo průmyslu a obchodu, Hanoj
-
ministerstvo financí, Hanoj (včetně inspekcí na místě v několika bankách)
-
celní orgány v Thai Binh, město Thai Binh, provincie Thai Binh
výrobci v Unii
-
Trevira GmbH, Bobingen, Německo
-
Wellman International Ltd., Kells, Irsko
-
Greenfiber International S.A., Buzau, Rumunsko
-
Silon spol. s r. o., Sezimovo Ústí, Česká republika
dovozci
-
Elias Enterprises Limited, Altrincham, Spojené království
uživatelé
-
Sandler AG, Schwarzenbach/Saale, Německo
vyvážející výrobci v Číně
-
Far Eastern Industries (Shanghai) Ltd., Šanghaj
-
Jiangsu Huaxicun Co, vesnice Chua-si, Ťiang-jin
-
Jiangsu Xinsu Chemical Fibre Co, Su-čou
-
Xiamen Xianglu Chemical Fibre Co, Sia-men
-
Zhejiang Anshun Pettechs Fibre Co, Fu-jang
vyvážející výrobci v Indii
-
Bombay Dyeing and Manufacturing Co. Ltd., Bombaj
-
Ganesha Ecosphere Limited, Kanpur
-
Indo Rama Synthetics Ltd., Nagpur
-
Reliance Industries Limited, Bombaj
-
Polyfibre Industries Pvt. Ltd., Bombaj
vyvážející výrobci ve Vietnamu
-
Vietnam New Century Polyester Fibre Co Ltd., město Halong
-
Thai Binh Polyester Staple Fibre Joint Stock Company, město Thai Thuy, provincie Thai Binh a Hop Than Co. Ltd., město Thai Binh, provincie Thai Binh (společně označovaní jako „skupina Thai Binh“).
(42)
Po poskytnutí informací žadatel tvrdil, že většina čínských výrobců je regionálně koncentrována v provinciích Ťiang-su a Če-ťiang na jihovýchodním pobřeží a ani v jedné z těchto dvou provincií se neuskutečnila inspekce na místě. V tomto ohledu je třeba poznamenat, že Jiangsu Xinsu Chemical Fibre Co a Jiangsu Huaxicun Co se nacházejí v provincii Ťiang-su, zatímco Zhejiang Anshun Pettechs Fibre se nachází v provincii Če-ťiang. Tvrzení bylo proto odmítnuto.
(43)
Žadatel dále tvrdil, že dva velcí čínští výrobci z hlediska výrobní kapacity nebyli zahrnuti do vzorku. V tomto ohledu je třeba připomenout, že - jak je vysvětleno v 16. a 18. bodě odůvodnění - Komise vybrala vzorek na základě objemu vývozu do Unie a vybrala pět největších vývozců/skupin výrobců vyvážejících do Unie v souladu s článkem 27 základního nařízení. Samotná skutečnost, že existují jiní velcí výrobci PSV v Číně jako taková nezpochybňuje reprezentativnost vzorku.
(44)
Žadatel uvedl podobné tvrzení ohledně Vietnamu s tím, že dva významní vietnamští výrobci PSV nebyli do rozsahu šetření zahrnuti. Jak Komise vysvětlila v 32. až 34. bodě odůvodnění, šetření zahrnovalo všechny vietnamské výrobce PSV vyvážející do Unie a obdrženy byly odpovědi od tří vyvážejících výrobců, kteří představují téměř celý vývoz PSV do Unie. Skutečnost, že mohou existovat další významní výrobci PSV ve Vietnamu, kteří dotčený výrobek nevyvážejí do Unie, nemá význam pro reprezentativnost spolupracujících vyvážejících výrobců.
1.3. OBDOBÍ ŠETŘENÍ A POSUZOVANÉ OBDOBÍ
(45)
Šetření subvencování a újmy se týkalo období od 1. října 2012 do 30. září 2013 (dále jen „období šetření“). Zkoumání trendů významných pro posouzení újmy se týkalo období od 1. ledna 2010 do konce období šetření (dále jen „posuzované období“).
(46)
Po poskytnutí informací předložil žadatel připomínky k délce období šetření, které považoval za krátké a které podle něj „nepříznivě ovlivnilo“ zjištění Komise. Žadatel uvedl, že doba dvanácti měsíců nezohlednila skutečnost, že újma, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie, údajně trvala několik let. Žadatel byl rovněž toho názoru, že subvence uvedené ve stížnosti nemohly být dostatečně analyzovány použitím období šetření v délce dvanácti měsíců.
(47)
Co se týče analýzy újmy, je třeba zdůraznit, že Komise posoudila roky 2010, 2011, 2012 a období šetření, a nikoli, jak stěžovatel uvádí, pouze dvanáct měsíců období šetření. Pokud jde o stanovení existence subvence, Komise rozhodla, že v rámci svého prostoru pro uvážení a v souladu s články 5 a 11 základního nařízení zvolila období šetření v délce dvanácti měsíců. Do poskytnutí informací se ani žadatel, ani žádná jiná zúčastněná strana nevyjádřili k délce období šetření, které bylo stanoveno v oznámení o zahájení řízení a v dotaznících. Komise se domnívá, že období šetření v délce dvanácti měsíců je vhodné k zajištění reprezentativních výsledků pro účely šetření. Toto tvrzení bylo proto odmítnuto.
1.4. POSKYTOVÁNÍ INFORMACÍ
(48)
Dne 2. října 2014 poskytla Komise všem zúčastněným stranám základní fakta a úvahy, na jejichž základě hodlala zastavit řízení a vyzvala všechny zúčastněné strany, aby se vyjádřily. Vyjádření poskytli sdružení uživatelů, žadatel, jeden čínský vyvážející výrobce a jeho přidružené podniky, čtyři indičtí vyvážející výrobci, čínská vláda a vietnamská vláda. Poskytnutá vyjádření Komise zvážila a v odůvodněných případech zohlednila.
(49)
Vyjádření poskytnutá sdruženími uživatelů se zabývala otázkou zájmu Unie, která nebyla posuzována, protože neexistují důvody pro uložení opatření.
2. DOTČENÝ VÝROBEK A OBDOBNÝ VÝROBEK
2.1. DOTČENÝ VÝROBEK
(50)
Dotčeným výrobkem jsou syntetická polyesterová střižová vlákna, nemykaná, nečesaná ani jinak nezpracovaná pro spřádání, pocházející z Čínské lidové republiky, Indie a Vietnamu, v současné době kódu KN 5503 20 00 (dále jen „dotčený výrobek“).
(51)
Dotčený výrobek lze obvykle vyrábět buď s použitím PTA (přečištěné kyseliny tereftalové) a MEG (ethylenglykolu), nebo s použitím vloček z recyklovaných PET lahví k výrobě recyklovaných PSV. Výrobek se používá v široké řadě aplikací, například v oblečení, oděvech a bytovém vybavení, v automobilovém průmyslu, v odvětví hygienických a zdravotnických prostředků a také ve stavebnictví.
2.2. OBDOBNÝ VÝROBEK
(52)
Šetření ukázalo, že tyto výrobky mají stejné základní fyzikální, chemické a technické vlastnosti i stejná základní užití:
-
dotčený výrobek,
-
výrobek vyráběný a prodávaný na domácím trhu dotčených zemí a
-
výrobek vyráběný a prodávaný v Unii výrobním odvětvím Unie.
(53)
Komise rozhodla, že uvedené výrobky jsou proto obdobnými výrobky ve smyslu čl. 2 písm. c) základního nařízení.
2.3. TVRZENÍ TÝKAJÍCÍ SE DEFINICE VÝROBKU
2.3.1. PSV vyrobená z PTA/MEG a PSV vyrobená z recyklovaných PET lahví
(54)
Dva státní orgány a jedno sdružení zastupující vyvážející výrobce jedné z dotčených zemí tvrdily, že PSV vyrobená z PTA/MEG a PSV vyrobená z recyklovaných PET lahví by měla být považována za dva odlišné výrobky. Toto tvrzení bylo založeno na rozdílu v hlavních surovinách, protože u některých typů PSV se používají PTA/MEG, zatímco u některých jiných typů se místo toho používají vločky vyrobené z recyklovaných PET lahví. V souvislosti s tím byly zmíněny náklady a prodejní ceny jako důležité rozdíly. Uvádělo se rovněž, že existují podstatné rozdíly v jakosti mezi PSV vyrobenými z PTA a MEG a PSV vyrobenými z recyklovaných PET lahví, které mají dopad na použití a uplatnění.
(55)
PSV vyrobená z PTA/MEG a PSV vyrobená z recyklovaných PET lahví skutečně představují dva různé typy PSV spadající pod definici PSV. Nicméně tyto dva typy mají stejné fyzikální a chemické vlastnosti a jejich konečná užití jsou v podstatě stejná. Uznává se, že ne všechny typy výrobku jsou vzájemně zaměnitelné, ale v předchozích šetřeních a ve stávajícím šetření bylo zjištěno, že existuje alespoň částečná zaměnitelnost a možnost souběžného použití různých typů výrobků. Toto tvrzení bylo proto odmítnuto.
(56)
Jeden vyvážející výrobce ve svém podání znovu uvedl, že použití recyklovaných PET lahví ve srovnání s použitím vloček vyrobených z recyklovaných PET lahví znamená odlišný výrobní proces a odlišnou surovinu. Táž strana také dodala, že náklady a prodejní ceny, jakož i jakost jsou u PSV vyrobených z recyklovaných PET lahví výrazně nižší než u „běžných PSV“. Komise zastává názor, že surovina, ať už jsou to recyklované PET lahve nebo vločky vyrobené z recyklovaných PET lahví, je v zásadě stejná. Další kroky nezbytné při použití PET lahví ve srovnání s PET vločkami jsou třídění a mytí lahví, po nichž následuje drcení lahví do podoby vloček. Všechny následné fáze výrobního procesu jsou stejné. Kromě toho má konečný výrobek stejné vlastnosti za předpokladu, že mohou existovat různé třídy jakosti, jak bylo rovněž stanoveno v kontrolním čísle výrobku. Cenový rozdíl (pokud existuje) v důsledku různých tříd jakosti je proto rovněž zohledněn kontrolním číslem výrobku. Toto tvrzení bylo proto odmítnuto.
2.3.2. Komoditní PSV a speciální PSV
(57)
Jeden státní orgán a čtyři vyvážející výrobci tvrdili, že ke komoditním PSV a speciálním PSV se má přistupovat jako k odlišným výrobkům vzhledem k rozdílům ve výrobních nákladech, prodejních cenách a použití. Bylo rovněž uváděno, že výrobní odvětví Unie se zaměřuje na speciální PSV jako na hlavní typ PSV, zatímco dotčené země dodávají hlavně komoditní PSV.
(58)
Státní orgán a čtyři vyvážející výrobci, kteří předložili tvrzení popsané v 57. bodě odůvodnění, neposkytli definici speciálních PSV.
(59)
Speciální PSV podle definice výrobců v Unii zařazených do vzorku, sahají od PSV vyrobených z kombinace polyesteru a polyetylenu pro použití v hygienických výrobcích, barevných (barvených) PSV, PSV se specifickou pevností, PSV zpomalujících hoření, PSV pro technické použití (jako jsou geotextilie a netkané textilie používané ve stavebnictví), PSV definovaných, vyvinutých a upravených spolu se zákazníkem pro specifické aplikace používané v automobilovém průmyslu (obzvláště viditelné obložení automobilů musí být barevně konzistentní).
(60)
Standardní PSV podle výrobců v Unii zařazených do vzorku zahrnují PSV, která mají širší škálu pružnosti, pokud jde o jejich specifikace.
(61)
Podle navržené definice typu speciálních PSV a typu komoditních PSV mají oba typy stejné základní fyzikální, technické a chemické vlastnosti. Skutečnost, že existuje několik typů, tříd nebo jakostí nevylučuje, že mohou být považovány za jediný výrobek. Možná užití u komoditních PSV se jeví jako širší než u typu speciálních PSV, avšak tyto rozdíly nepostačovaly k tomu, aby byly kvalifikovány jako dva samostatné výrobky. Ačkoli typy PSV mají různé vlastnosti odpovídající jejich konkrétnímu účelu, jejich základní fyzikální vlastnosti, uplatnění a použití jsou stejné.
(62)
Kromě toho je nutné vyjasnit, že během období šetření nebyly typy speciálních PSV hlavním typem PSV vyráběných výrobci v Unii. V průměru představovaly kolem 40 % všech typů PSV vyráběných výrobci v Unii zařazenými do vzorku podle jejich definice komoditních PSV a speciálních PSV.
(63)
Po poskytnutí informací jeden vyvážející výrobce znovu předložil vyjádření, že speciální typ PSV a komoditní typ PSV nejsou „obdobné výrobky“, a tudíž nemohou být přezkoumány společně. Táž strana poukázala na to, že typ speciálních PSV a typ komoditních PSV se liší v konečném užití, výrobních nákladech a prodejní ceně. Proto považoval za selhání Komise, že nepřezkoumala rozdíly v nákladech a prodejních cenách typu speciálních PSV a typu komoditních PSV. Uvedl, že není jasné, jak byly stanoveny výrobní náklady a prodejní ceny výrobku, který je předmětem šetření, a požádal Komisi, aby prozkoumala analýzu cenového podbízení po oddělení údajů pro komoditní PSV a speciální PSV.
(64)
Komise potvrzuje, že se PSV prodávají v různých typech pro použití při spřádání nebo v netkaných výrobcích. Například PSV mohou mít mono- nebo bikomponentní složení a také odlišné specifikace, jako jsou decitex, pevnost, lesk, třídy jakosti atd. Tyto zvláštnosti byly zohledněny kontrolním číslem výrobku, k němuž Komise neobdržela připomínky. Uznává se, že komoditní a speciální PSV nejsou vzájemně zaměnitelná ve všech možných aplikacích, ale existuje částečná zaměnitelnost a možnost souběžného použití mezi různými typy výrobku. Jak je popsáno v 61. bodě odůvodnění a stanoveno v předešlých řízeních týkajících se stejného výrobku, fyzikální a chemické vlastnosti, jakož i konečné užití těchto typů výrobků jsou v podstatě stejné. Všechny typy jsou vyrobeny ze stejných surovin (PTA/MEG nebo recyklované PET), jež představují více než 60 % výrobních nákladů. Do nich je možno přidávat aditiva nebo doplňkové složky, aby se dosáhlo jistých specifických vlastností vlákna. Kontrolní číslo výrobku zahrnuje údaje o původu surovin a další prvky, které mají dopad na výrobní náklady a prodejní ceny. Nicméně neexistují podstatné rozdíly ve výrobním procesu komoditních a speciálních PSV. Je to patrné v případě výrobců v Unii zařazených do vzorku, z nichž žádný nevyráběl výhradně buď komoditní PSV, nebo speciální PSV. Kromě toho zřejmě neexistuje konzistentní a a společně stanovená definice speciálních PSV. Například, jak je popsáno v 59. bodě odůvodnění, PSV používaná v odvětví hygienických prostředků jsou považována některými výrobci v Unii za speciální typ. Různí uživatelé a jedno sdružení uživatelů naopak uvedli, že PSV, která se mají používat v odvětví hygienických prostředků například pro vlhčené ubrousky, jsou komoditním typem, ačkoli by ze zdravotních a bezpečnostních důvodů pokud možno neměly být z recyklovaných surovin. Kromě toho někteří výrobci v Unii považují typy PSV, které plní určité specifické požadavky zákazníků (například na konkrétní barvu) za speciální PSV, ačkoli tyto typy mohou procházet úplně stejným výrobním procesem a mít stejné výrobní náklady jako kterýkoli jiný (komoditní) typ. Komise proto nemohla vycházet ze samozvané kategorizace typu komoditních a speciálních PSV, a proto bylo toto tvrzení odmítnuto.
2.3.3. Další tvrzení týkající se definice výrobku
(65)
Jeden uživatel a jedno sdružení uživatelů tvrdili, že PSV dovážená z Číny mají vyšší jakost než PSV vyráběná v Unii. Jedním z argumentů bylo, že PSV pocházející z Čínské lidové republiky neobsahují kusy tvrdých polymerů. Dalším uplatněným argumentem byla světlost čínských PSV, zatímco o PSV vyráběných v Unii se tvrdilo, že obsahují odstíny šedé, protože většina PSV z Unie jsou PSV z recyklovaných PET lahví.
(66)
První argument, že PSV z Unie obsahují kusy tvrdých polymerů, nebyl podložen žádnými důkazy. Navíc byl v jiných podáních uživatelů a v odpovědích na dotazník pro uživatele uveden opak (to znamená, že PSV vyráběná výrobci v Unii jsou obvykle vyšší jakosti než PSV vyráběná dotyčnými zeměmi).
(67)
Pokud jde o druhý argument týkající se světlosti, informace poskytnuté v průběhu šetření potvrzují, že PSV vyrobená z PTA/MEG jsou obvykle světlejší než PSV z recyklovaných PET lahví (nepřidávají-li se během výrobního procesu pigment a/nebo zjasňovače). Nicméně oba typy PSV mají stejné fyzikální a chemické vlastnosti a jejich konečná užití jsou v podstatě stejná. Je také třeba poznamenat, že při výpočtu újmy byla základní surovina jednou ze skutečností, které byly zohledněny. Jinými slovy, dovážená PSV z recyklovaných PET lahví by byla srovnávána pouze s PSV vyrobenými v Unii z recyklovaných PET lahví. Obdobně by byla dovážená PSV vyrobená z PTA a MEG srovnávána pouze s PSV vyrobenými v Unii z PTA a MEG.
(68)
Jedno sdružení uživatelů, jeden vyvážející výrobce a státní orgán tvrdili, že následní uživatelé často vyžadují, aby výrobky byly vyrobeny s použitím PSV pocházejících z dotčených zemí (zejména Číny).
(69)
Nebyly předloženy žádné důkazy, které by toto tvrzení podpořily či by podrobně rozvedly odůvodnění, proč je vyžadováno PSV ze tří dotčených zemí (pokud následní zákazníci takový požadavek skutečně předkládají).
(70)
Sdružení uživatelů konkrétněji uvedlo, že Svaz automobilového průmyslu připouští pouze PSV pocházející z Číny.
(71)
Neodůvodnilo však své tvrzení a neprokázalo, že PSV vyráběná výrobci v Unii nemohou být používána Svazem automobilového průmyslu. Kromě toho ověřené údaje prokázaly, že výrobci v Unii rovněž prodávají značná množství PSV Svazu automobilového průmyslu, což svědčí o opaku.
(72)
Jeden vyvážející výrobce tvrdil, že PSV vyráběná tímto vyvážejícím výrobcem a PSV vyráběná výrobci v Unii jsou odlišné výrobky, ačkoli se oba vyrábějí z recyklovaných PET lahví. Podle tohoto vyvážejícího výrobce se jeho PSV (převážně) vyrábějí z recyklovaných PET lahví (nikoli vloček), které procházejí odlišným výrobním procesem a představují odlišné suroviny ve srovnání s výrobci PSV používajícími vločky vyrobené z recyklovaných PET lahví.
(73)
Toto tvrzení bylo odmítnuto, neboť PET lahve a vločky z PET lahví (které jsou PET lahvemi rozdrcenými na vločky) jsou v podstatě stejné suroviny, i když v jiné formě.
2.3.4. Závěr
(74)
Proto byl vyvozen závěr, že všechny typy PSV, které jsou předmětem tohoto šetření, mají stejné základní fyzikální, technické a chemické vlastnosti a jejich konečná užití jsou v podstatě stejná.
3. SUBVENCOVÁNÍ
3.1. ČÍNA
3.1.1. Obecně
(75)
Na základě informací v podnětu a odpovědí na dotazník Komise byly předmětem šetření následující režimy, jež byly údajně zapojeny do poskytování subvencí čínskými vládními orgány:
A.
Preferenční úvěry poskytované odvětví PSV bankami ve státním vlastnictví a pověření a řízení soukromých bank vládou
B.
Dodávky zboží a poskytování služeb vládou za cenu nižší než přiměřenou a pověření a řízení soukromých dodavatelů vládou
-
dodávky PTA a MEG vládou za cenu nižší než přiměřenou,
-
poskytování pozemků a práv k užívání pozemků vládou za cenu nižší než přiměřenou,
-
dodávky elektrické energie vládou,
-
program zásobování levnou vodou.
C.
Rozvojové granty a úrokové subvence pro textilní odvětví
-
zvláštní fond „Go Global“,
-
fond na podporu obchodu pro oblast zemědělství, lehkého průmyslu a textilních výrobků.
D.
Programy osvobození od přímých daní a jejich snížení
-
osvobození od daně z příjmu pro zahraniční podniky (podniky se zahraničními investicemi),
-
osvobození od daně z příjmu v případě dividend vyplácených mezi způsobilými tuzemskými podniky,
-
snížení daně z příjmů pro způsobilé podniky působící v oblasti špičkových a nových technologií,
-
snížení daně z příjmu ve zvláštních hospodářských zónách,
-
snížení daně z příjmu pro podniky zaměřené na vývoz,
-
daňové úlevy až do výše 40 % nákupní hodnoty zařízení vyrobeného v tuzemsku.
E.
Programy týkající se nepřímých daní a dovozního cla
-
osvobození od daně z přidané hodnoty a snížení dovozních cel při využívání dovezeného zařízení,
-
odpočty DPH pro podniky se zahraničními investicemi na nákup zařízení vyrobeného v Číně.
F.
Jiné regionální/provinční programy
-
daňová (a jiná) osvobození v rozvojových zónách provincie Ťiang-su,
-
daňové pobídky ve městě Čchang-čou,
-
preferenční pronájmy ve městě Čchang-čou,
-
programy vývozních pobídek v provincii Če-ťiang,
-
granty na technologické inovace v provincii Če-ťiang,
-
pobídky v oblasti daní a poplatků v rozvojových zónách v provincii Kuang-tung,
-
vývozní pobídky v provincii Kuang-tung,
-
proplácení právních poplatků v provincii Kuang-tung,
-
programy (zvláštních) fondů pro činnosti zahraničního obchodu v provincii Kuang-tung,
-
subvence úroků z půjček na podporu projektů technologických inovací v provincii Kuang-tung,
-
preferenční daňové sazby v rozvojových zónách v provincii Šanghaj,
-
zvýhodněná infrastruktura v provincii Šanghaj,
-
úvěrová a daňová politika pro podniky zaměřené na vývoz v provincii Šanghaj.
(76)
Komise podrobila šetření všechny režimy uvedené v podnětu. U každého režimu bylo šetřeno, zda je podle ustanovení článku 3 základního nařízení možné prokázat finanční příspěvek čínské vlády a výhodu získanou vyvážejícími výrobci zařazenými do vzorku. Šetření odhalilo, že v daném případě je jakákoli zjištěná výhoda u šetřených režimů nižší než použitelná minimální prahová hodnota stanovená v čl. 14 odst. 5 (3) základního nařízení. Proto se nepovažuje za nutné vyvodit závěr o napadnutelnosti jednotlivých režimů.
Podrobné údaje o režimech a odpovídající míry výhody pro jednotlivé společnosti jsou uvedeny níže.
3.1.2. Konkrétní režimy
Režimy, které nebyly využity čínskými vyvážejícími výrobci zařazenými do vzorku během období šetření
(77)
U níže uvedených režimů bylo zjištěno, že je čínští vyvážející výrobci/skupiny vyvážejících výrobců během období šetření nevyužily, a proto výhoda nemohla být prokázána:
-
dodávky PTA a MEG za cenu nižší než přiměřenou,
-
dodávky elektrické energie vládou za cenu nižší než přiměřenou,
-
dodávky levné vody vládou za cenu nižší než přiměřenou,
-
zvláštní fond „Go Global“,
-
fond na podporu obchodu pro oblast zemědělství, lehkého průmyslu a textilních výrobků,
-
osvobození od daně z příjmu pro zahraniční podniky (podniky se zahraničními investicemi),
-
snížení daně z příjmů pro způsobilé podniky působící v oblasti špičkových a nových technologií,
-
snížení daně z příjmu ve zvláštních hospodářských zónách,
-
snížení daně z příjmu pro podniky zaměřené na vývoz,
-
daňové úlevy až do výše 40 % nákupní hodnoty zařízení vyrobeného v tuzemsku,
-
jiné regionální/provinční programy.
(78)
Co se týče poskytování PTA a MEG za cenu nižší než přiměřenou, v podnětu se tvrdilo, že čínská vláda kontroluje některá dodavatelská odvětví a výrobky, aby poskytovala výrobcům PTA a MEG vstupy za příznivé ceny. Na tomto základě získávají výrobci PSV napadnutelné subvence prostřednictvím nákupu PTA a MEG vyrobené státem od státem vlastněných podniků za cenu nižší než tržní, a tudíž za cenu nižší než přiměřenou.
(79)
Šetření však odhalilo, že čínští vyvážející výrobci nebo skupiny vyvážejících výrobců PSV dováželi většinu vstupů PTA a MEG pro výrobu PSV na vývoz v režimu aktivního zušlechťovacího styku.
(80)
V důsledku nebylo možné prokázat subvence pro společnosti zařazené do vzorku na základě tohoto údajného programu.
(81)
Po poskytnutí informací žadatel uvedl, že Komise poskytla částečnou analýzu pouze jednoho programu subvencování nevyužívaného čínskými vyvážejícími výrobci zařazenými do vzorku během období šetření, a to dodávek PTA/MEG za subvencované ceny. S ohledem na tento režim žadatel tvrdil, že způsob, jakým byl vzorek vybrán, a skutečnost, že významný výrobce PSV v Číně nebyl předmětem šetření, ovlivnila stanovení subvencování u tohoto režimu.
(82)
Jak bylo objasněno výše v 16. a 18. bodě odůvodnění, z 23 čínských vyvážejících výrobců/skupin vyvážejících výrobců, kteří při šetření spolupracovali, vybrala Komise vzorek sestávající z pěti největších vyvážejících výrobců/skupin vyvážejících výrobců, který byl považován za reprezentativní ve smyslu článku 27 základního nařízení. Čínský výrobce, o němž se žadatel zmínil a jenž nebyl zařazen do vzorku, během období šetření nevyvážel PSV do Unie ve významném množství. Proto nezařazení tohoto výrobce neovlivnilo reprezentativnost vzorku a nemělo zásadní vliv na závěry o dotčeném režimu subvencí.
(83)
Komise potvrzuje, že si vyžádala informace a odpovědi týkající se všech subvenčních režimů uvedených v podnětu, včetně těch, které uvádí žadatel ve svém stanovisku k poskytnutým informacím, avšak bylo zjištěno, že tyto režimy nebyly využity vyvážejícími výrobci/skupinami vyvážejících výrobců zařazenými do vzorku. V 78. bodě odůvodnění Komise uvedla další podrobnosti o dodávkách PTA/MEG za cenu nižší než přiměřenou, neboť tohoto režimu subvencí se týkalo významné tvrzení obsažené v podnětu a tento režim mohl poskytovat významnou napadnutelnou subvenci.
Režimy, které byly využity čínskými vyvážejícími výrobci zařazenými do vzorku během období šetření
3.1.3. Preferenční půjčky poskytované odvětví PSV
(84)
Žadatel tvrdil, že výrobci PSV mají výhodu z půjček s nízkými (subvencovanými) úrokovými sazbami od bank zajišťujících vládní politiku a obchodních bank ve státním vlastnictví na základě politiky čínské vlády poskytovat finanční pomoc, jež má stimulovat a podporovat růst a rozvoj odvětví textilních a chemických vláken.
a) Právní základ
(85)
Preferenční úvěry v Číně jsou upraveny těmito právními předpisy: Zákon ČLR o obchodních bankách (zákon o bankovnictví), obecná pravidla týkající se půjček vyhlášená Čínská lidovou bankou (PBOC) dne 28. června 1996 a rozhodnutí č. 40 Státní rady.
b) Výpočet výše subvence
(86)
Ustanovení čl. 6 písm. b) základního nařízení stanoví, že výhoda u preferenčních půjček by se měla vypočítat jako rozdíl mezi částkou zaplacených úroků a částkou, která by byla zaplacena za srovnatelnou obchodní půjčku, kterou by společnost mohla získat na trhu. Komise vytvořila tržní referenční hodnotu pro srovnatelné obchodní půjčky.
(87)
Referenční hodnota byla vypočtena na základě čínských úrokových sazeb, upravených tak, aby odrážely běžné tržní riziko (tedy se mělo za to, že všem podnikům v Číně je udělena pouze nejvyšší známka pro dluhopisy neinvestičního stupně (BB dle agentury Bloomberg) a byla uplatněna na standardní úvěrovou sazbu Čínské lidové banky adekvátní prémie předpokládaná u dluhopisů, jež podniky s tímto ratingem vydávají).
(88)
Výhoda pro vyvážející výrobce/skupiny vyvážejících výrobců byla vypočtena tím způsobem, že úrokový diferenciál v procentním vyjádření byl vynásoben nesplacenou výší půjčky, tj. byl uvažován úrok nezaplacený během období šetření. Tato částka byla poté přepočtena na celkový obrat z prodeje výrobků spolupracujících vyvážejících výrobců.
c) Závěr
(89)
Výhoda prokázaná u tohoto programu se pohybuje mezi 0 % a 0,50 %.
3.1.4. Poskytování práv k užívání pozemků za cenu nižší než přiměřenou
a) Právní základ
(90)
Ustanovení týkající se práva k užívání pozemků v Číně je součástí zákona o správě půdy Čínské lidové republiky a zákona o nemovitostech Čínské lidové republiky.
b) Uplatňování v praxi
(91)
Podle článku 2 zákona o správě půdy je vlastníkem veškerých pozemků vláda, neboť podle čínské ústavy a příslušných právních předpisů je půda v kolektivním vlastnictví čínského lidu. Podle tohoto zákona nelze pozemky prodávat, lze však přidělovat práva k jejich užívání. Státní orgány tak činí na základě veřejné výzvy k podávání nabídek, cenových odhadů či dražby.
c) Zjištění, jež šetření přineslo
(92)
Spolupracující vyvážející výrobci/skupiny vyvážejících výrobců předložili údaje k pozemkům, jež mají v držbě, i smlouvy či osvědčení o příslušných užívacích právech; čínská vláda však neuvedla údaje k tomu, jak jsou užívací práva k pozemkům oceňována.
d) Výpočet výše subvence
(93)
S ohledem na učiněný závěr, že situace v Číně, pokud jde o práva k užívání pozemků, není řízena trhem, se zdá, že soukromé referenční hodnoty nejsou v Číně k dispozici. Úprava nákladů či cen tedy není v případě Číny proveditelná. Za těchto okolností se má za to, že v Číně neexistuje příslušný trh, a v souladu s čl. 6 písm. d) bodem ii) základního nařízení je oprávněné použít vnější referenční hodnotu tak, aby bylo možno určit výši výhody. S ohledem na to, že čínská vláda nenavrhla vnější referenční hodnotu musela Komise ke stanovení vhodné vnější referenční hodnoty využít dostupných údajů. V této souvislosti se mělo za to, že z důvodů uvedených níže v 94. bodě odůvodnění je jako přiměřenou referenční hodnotu vhodné použít údaje ze samostatného celního území Tchaj-wan.
(94)
Podle názoru Komise jsou ceny pozemků na Tchaj-wanu aproximačně nejbližší k oblastem v Číně, kde jsou spolupracující vyvážející výrobci usazeni. Většina vyvážejících výrobců se nachází ve východní části Číny, v rozvinutých oblastech s vysokým HDP (hrubým domácím produktem) v provinciích s vysokou hustotou obyvatelstva.
(95)
Výše napadnutelné subvence se vypočte na základě výhody, kterou získal příjemce subvence a která je zjištěna za období šetření. Tato výhoda se vypočte s ohledem na rozdíl mezi částkou, kterou zaplatí každá společnost za práva k užívání pozemků, a částkou, která by měla být běžně placena na základě tchajwanské referenční hodnoty.
(96)
Při tomto výpočtu použila Komise průměrnou cenu pozemků za metr čtvereční na Tchaj-wanu, jež byla upravena o znehodnocení měny a vývoj HDP ode dne, kdy byla uzavřena ta která smlouva o přidělení užívacích práv k pozemkům. Údaje o cenách pozemků pro průmyslové využití byly získány z internetových stránek odboru průmyslu tchajwanského ministerstva obchodu. Znehodnocení měny a vývoj HDP pro Tchaj-wan byly vypočteny na základě míry inflace a vývoje DPH na obyvatele při současných cenách v USD na Tchaj-wanu zveřejněných Mezinárodním měnovým fondem v jeho výhledu na rok 2011 s názvem World Economic Outlook. V souladu s čl. 7 odst. 3 základního nařízení byla výše této subvence (čitatel) přepočtena na dobu šetření; přitom byla uvažována běžná doba trvání práv k užívání pozemků určených k průmyslovému využití v Číně, tj. 50 let nebo 70 let. Tato částka byla následně přepočtena na celkový obrat z prodeje výrobků, jehož vyvážející výrobci zařazení do vzorku za období šetření dosáhli, neboť daná subvence nebyla poskytnuta v závislosti na vývozní výkonnosti, ani podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
e) Závěr
(97)
Výhoda prokázaná u tohoto režimu se pohybuje mezi 0,02 % a 0,82 %.
3.1.5. Programy osvobození od přímých daní a jejich snížení
3.1.5.1. Osvobození od daně z příjmu v případě dividend vyplácených mezi způsobilými tuzemskými podniky
a) Právní základ
(98)
Právní základy těchto osvobození od daně z výnosů z dividend jsou články 25-26 zákona o dani z příjmu podniků a článek 83 nařízení, kterými se provádí zákon o dani z příjmu podniků.
b) Uplatňování v praxi
(99)
Tento program se skládá z preferenčního daňového zacházení pro podniky se sídlem v Číně, které jsou akcionářem v jiných podnicích se sídlem v Číně v podobě osvobození tuzemských mateřských podniků od daně z příjmu z určitých dividend, bonusů a jiných kapitálových investic.
c) Zjištění, jež šetření přineslo
(100)
Dva vyvážející výrobci/skupiny vyvážejících výrobců ve svém přiznání k dani z příjmů vykázali osvobození od daně z příjmů u částky, která je označena jako dividendy, bonusy a jiné příjmy z kapitálových investic, které plynou způsobilým rezidentům a podnikům v souladu s podmínkami dodatku 5 k přiznání k dani z příjmů (roční výkaz daňových zvýhodnění). Příslušné společnosti neodvedly z vykázaných částek daň z příjmů.
d) Výpočet výše subvence
(101)
Výše napadnutelné subvence se vypočte na základě výhody, kterou získal příjemce subvence a která je zjištěna za období šetření. Za výhodu získanou vyvážejícími výrobci se považuje výše celkové daňové povinnosti se zahrnutím příjmu z dividend, jenž příjemcům plyne od jiných podniků se sídlem v Číně, po odečtení částky, kterou příjemci skutečně zaplatili při zohlednění osvobození dividend od daně. V souladu s čl. 7 odst. 2 základního nařízení byla výše této subvence (čitatel) přepočtena na celkový obrat z prodeje výrobků, jehož spolupracující vyvážející výrobci za období šetření dosáhli, neboť daná subvence nebyla poskytnuta v závislosti na vývozní výkonnosti, ani podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
e) Závěr
(102)
Výhoda prokázaná u tohoto programu se pohybuje mezi 0 % a 0,06 %.
3.1.6. Programy týkající se nepřímých daní a dovozního cla
3.1.6.1. Osvobození od daně z přidané hodnoty (dále jen „DPH“) a snížení dovozních cel při využívání dovezeného zařízení
a) Právní základ
(103)
Právní základ tohoto programu tvoří oběžník Státní rady o úpravě daňové politiky v případě dováženého zařízení, „Kuo Fa č. 37/1997“, sdělení ministerstva financí, všeobecné celní správy a státní daňové správy [2008] č. 43, oznámení národní komise pro rozvoj a reformy č. 316 2006 ze dne 22. února 2006 o důležitých otázkách k vyřizování potvrzení o státem podporovaných projektech financovaných z domácích a zahraničních zdrojů a katalog zboží dováženého pro podniky se zahraničními investicemi nebo podniky domácí, jež nelze vyjmout z celní povinnosti, pro rok 2008.
b) Uplatňování v praxi
(104)
Tento program poskytuje osvobození od DPH a dovozních cel ve prospěch podniků se zahraničními investicemi nebo tuzemských podniků pro dovoz kapitálového vybavení použitého v jejich výrobě. Osvobození od daně je podmíněno tím, že zařízení nesmí být uvedeno na seznamu nezpůsobilých zařízení a že podnik musí obdržet osvědčení o státem podporovaných projektech, jež vydávají čínské orgány nebo národní komise pro rozvoj a reformy v souladu s příslušnými právními předpisy týkajícími se investicí, daní a cel.
c) Zjištění, jež šetření přineslo
(105)
Osvobození od DPH a dovozních cel pro dovážená zařízení vykázali čtyři čínští vyvážející výrobci/skupiny vyvážejících výrobců.
d) Výpočet výše subvence
(106)
Výše napadnutelné subvence se vypočte na základě výhody, kterou získal příjemce subvence a která je zjištěna za období šetření. Výše výhody, kterou příjemci získali, je stanovena ve výši osvobození dovezeného zařízení od DPH a cla. Získaná výhoda byla odepisována po dobu životnosti zařízení v souladu s běžnými účetními postupy společnosti. V souladu s čl. 7 odst. 2 základního nařízení byla výše této subvence (čitatel) přepočtena na celkový obrat z prodeje výrobků, jehož spolupracující vyvážející výrobci za období šetření dosáhli, neboť daná subvence nebyla poskytnuta v závislosti na vývozní výkonnosti, ani podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
e) Závěr
(107)
Výhoda prokázaná u tohoto programu se pohybuje mezi 0 % a 0,45 %.
3.1.6.2. Odpočty DPH pro podniky se zahraničními investicemi při nákupu zařízení vyrobeného v Číně
a) Právní základ
(108)
Právní základ tohoto programu tvoří oběžník státní daňové správy o vyhlášení prozatímních opatření o vracení daně při nákupu zařízení vyrobeného v tuzemsku subjekty se zahraničními investicemi, č. 171, 199, 20.9.1999; oznámení státní daňové správy o zastavení uplatňování slevy na daň z příjmů podniků a opatření týkajících se výjimek pro investice podniku do nákupu zařízení vyrobeného v tuzemsku státní daňové správy, č. 176 [2008] ministerstva financí.
b) Uplatňování v praxi
(109)
Tento program poskytuje výhody subjektům se zahraničními investicemi v podobě vracení DPH při nákupu zařízení vyrobeného v tuzemsku. Zařízení nesmí být klasifikováno jako zboží bez možnosti osvobození a jeho hodnota nesmí překročit celkový investiční limit pro subjekty se zahraničními investicemi podle „zkušebních správních opatření pro nákup zařízení vyrobeného v tuzemsku“.
c) Zjištění, jež šetření přineslo
(110)
Dva vyvážející vývozci/skupiny vyvážejících výrobců zařazení do vzorku předložili o tomto režimu podrobné informace, včetně údajů o výši získané výhody.
d) Výpočet výše subvence
(111)
Výše napadnutelné subvence se vypočte na základě výhody, kterou získal příjemce subvence a která je zjištěna za období šetření. Za výhodu, kterou příjemci získali, se považuje výše DPH proplacené při nákupu zařízení vyrobeného v tuzemsku. Získaná výhoda byla odepisována po dobu životnosti zařízení v souladu s postupy běžnými v daném odvětví.
e) Závěr
(112)
Výhoda prokázaná u tohoto režimu se pohybuje mezi 0 % a 0,01 %.
3.1.7. Jiné regionální/provinční programy
(113)
Šetření potvrdilo, že společnosti zařazené do vzorku nezískaly z programů zmíněných v 75. bodě odůvodnění během období šetření žádnou výhodu.
3.1.8. Výše subvencí
(114)
Výše subvencí stanovená v souladu s ustanoveními základního antisubvenčního nařízení, vyjádřená valoricky, se u čínských vyvážejících výrobců pohybuje mezi 0,76 % a 1,77 %.
(115)
Po poskytnutí informací žadatel tvrdil, že není jasné, jak Komise vypočetla rozsah celkového subvenčního rozpětí. Rozsah celkových souhrnných subvencí pro čínské vyvážející výrobce/skupiny vyvážejících výrobců zařazené do vzorku vyjádřený valoricky stanovený ve 114. bodě odůvodnění představuje nižší a vyšší celkové subvenční rozpětí pěti čínských vyvážejících výrobců/skupin vyvážejících výrobců.
3.1.9. Závěry týkající se Číny
(116)
Vzhledem k zanedbatelným částkám napadnutelných subvencí pro čínské vyvážející výrobce by opatření na dovoz PSV pocházejících z Číny neměla být uložena. Byl vyvozen závěr, že by v souladu s čl. 14 odst. 3 základního nařízení mělo být šetření ohledně dovozu výrobků pocházejících z Čínské lidové republiky zastaveno.
3.2. INDIE
3.2.1. Obecně
(117)
Na základě informací v podnětu a odpovědí na dotazník Komise byly předmětem šetření následující režimy, jež údajně zahrnovaly poskytování subvencí indickými státními orgány:
1)
režim „Focus Market Scheme“;
2)
režim „Focus Product Scheme“;
3)
režim předběžného povolení;
4)
režim navracení cla;
5)
režim podpory vývozu kapitálových statků;
6)
režim daňových a celních osvobození v jednotkách orientovaných na vývoz a zvláštních hospodářských zónách;
7)
režim vývozních úvěrů;
8)
režim osvobození od daně z příjmu;
9)
režim na podporu zvýšení vývozu;
10)
režim povolení bezcelního dovozu;
11)
režim na podporu rozvoje trhu a úvěrových záruk;
12)
pobídkový režim vlády státu Gudžarát zaměřený na kapitálové investice;
13)
režim pobídek týkajících se daně z obratu a režim osvobození od daně z elektrické energie státu Gudžarát;
14)
subvenční režimy Západního Bengálska - pobídky a daňové výhody, včetně grantů a osvobození od daně z obratu;
15)
soubor pobídek „Package Scheme of Incentives“ ve státě Maháráštra, včetně režimu osvobození od daně z elektrické energie a subvence na podporu průmyslu.
Subvenční režimy, které byly využity šetřenými indickými vyvážejícími výrobci během období šetření
(118)
Šetřením bylo zjištěno, že v období šetření tyto programy poskytly výhody ověřeným vyvážejícím výrobcům:
1)
režim „Focus Market Scheme“ (dále jen „FMS“);
2)
režim „Focus Product Scheme“ (dále jen „FPS“);
3)
režim navracení cla (dále jen „DDS“, Duty Drawback Scheme);
4)
režim předběžného povolení (dále jen „AAS“, Advance Authorisation Scheme);
5)
režim povolení bezcelního dovozu (dále jen „DFIA“, Duty Free Import Authorisation);
6)
režim podpory vývozu kapitálových statků (dále jen „EPCGS“, Export Promotion Capital Goods Scheme);
7)
soubor pobídek „Package Scheme of Incentives“ (dále jen „PSI“).
(119)
Režimy uvedené výše v 118. bodě odůvodnění podbodech 1), 2), 4) 5) a 6) vycházejí ze zákona o rozvoji a regulaci zahraničního obchodu z roku 1992 (č. 22 z roku 1992), který vstoupil v platnost dne 7. srpna 1992 (dále jen „zákon o zahraničním obchodu“ nebo „ZZO“). Zákon o zahraničním obchodu opravňuje indickou vládu vydávat oznámení týkající se vývozní a dovozní politiky. Tato oznámení jsou shrnuta v dokumentech o politice zahraničního obchodu, které jsou každých pět let vydávány ministerstvem obchodu a pravidelně aktualizovány. Dokumentem o politice zahraničního obchodu, který se týká období šetření tohoto šetření, je dokument „Foreign Trade Policy 2009-2014“ (dále jen „FTP 09-14“). Postupy, jimiž se FTP 09-14 řídí, stanovila indická vláda v publikaci „Příručka postupů, svazek I“ (dále jen „HOP I 09-14“). Příručka postupů se pravidelně aktualizuje.
(120)
Režim navracení cla (DDS) uvedený výše v 118. bodě odůvodnění podbodě 3 vychází z paragrafu 75 celního zákona z roku 1962, z paragrafu 37 zákona o spotřební dani z roku 1944, z paragrafů 93 A a 94 finančního zákona z roku 1994 a z Pravidel pro výběr cel, spotřební daně a vracení daní za služby z roku 1995. Sazby tohoto navracení jsou pravidelně zveřejňovány.
(121)
Režim PSI uvedený výše v podbodě 7) je založen na souboru pobídek vlády státu Maháráštra z roku 2007, usnesení PSI-1707/(CR-50)/IND-8 ze dne 30. března 2007.
3.2.2. Režim „Focus Market Scheme“ („FMS“);
a) Právní základ
Podrobný popis režimu FMS je uveden v odstavci 3.14 dokumentu FTP 09-14 a v odstavci 3.8 příručky HOP I 09-14.
b) Způsobilost
(122)
Pro tento režim jsou způsobilí všichni vyvážející výrobci a vyvážející obchodníci.
c) Uplatňování v praxi
(123)
Vývoz všech výrobků, včetně vývozu PSV, v rámci tohoto režimu do zemí uvedených v tabulkách 1 a 2 dodatku 37(C) příručky HOP I 09-14 má nárok na úvěry na clo rovnající se 3 % hodnoty FOB. Ke dni 1. dubna 2011 má vývoz všech výrobků do zemí uvedených v tabulce 3 dodatku 37(C) („Special Focus Markets“) nárok na úvěry na clo rovnající se 4 % hodnoty FOB. Tento režim se nevztahuje na určité typy vývozních činností, např. na vývoz dováženého či překládaného zboží, domnělý vývoz, vývoz služeb a vývozní obrat jednotek působících v rámci zvláštních hospodářských zón/jednotek orientovaných na vývoz. Nevztahuje se ani na určité typy výrobků, např. na diamanty, vzácné kovy, rudy, obilí, cukr a ropné produkty.
(124)
Úvěry na clo v rámci režimu FMS jsou volně přenositelné a platné po dobu 24 měsíců ode dne vydání příslušného osvědčení o nároku na úvěr. Mohou být použity k zaplacení cla u následného dovozu jakéhokoliv vstupního materiálu nebo zboží včetně kapitálových statků.
(125)
Osvědčení o nároku na úvěr se vydává v přístavu, ze kterého se vývoz realizuje, po uskutečnění vývozu nebo po odeslání zboží. Pokud žadatel předloží orgánům kopie všech příslušných vývozních dokumentů (např. příkazu k vývozu, faktur, přepravních dokladů, potvrzení banky o uskutečnění vývozu), nemůže indická vláda rozhodnutí o poskytnutí či neposkytnutí úvěrů nikterak ovlivnit.
(126)
Tento režim během období šetření využili čtyři ověření vyvážející výrobci.
(127)
Po poskytnutí informací tři indičtí vyvážející výrobci zařazení do vzorku tvrdili, že ačkoli byli způsobilí k výhodě, vůbec o ni nepožádali v případě prodeje na vývoz do Unie, a tudíž nelze učinit závěr o využití této výhody. Tvrdili také, že režim FMS geograficky souvisí se zeměmi, které nejsou součástí Unie, a proto nemůže být Unií napadnut. V tomto ohledu inspekce na místě potvrdily, že nárok na výhodu FMS byl uplatňován u vývozu do třetích zemí, protože tento program se v zásadě týká vývozu do třetích zemí. Příslušní vyvážející výrobci však nedokázali uvést argumenty, kterými by zpochybnili praktické provádění programu popsané v 123. až 125. bodě odůvodnění či skutečnost, že může být výhoda režimu FMS využívána pro dotčený výrobek, totiž že úvěry na clo v rámci režimu FMS jsou volně přenositelné a že mohou být použity k zaplacení cla u následného dovozu jakéhokoliv vstupu nebo zboží, včetně kapitálových statků. Tato strana zejména nedokázala uvést argumenty, kterými by zpochybnila skutečnost, že úvěry na clo poskytnuté v rámci FMS na vývoz do způsobilých třetích zemí mohou být použity ke kompenzaci dlužného dovozního cla ze vstupů zapracovaných do dotčeného výrobku vyváženého do Unie.
(128)
Tyto výhody jsou zaúčtovány na akruální bázi v účetnictví společnosti ke dnům, kdy se vývozní transakce uskutečnily, a prokazují, že nárok na výhodu vzniká v okamžiku vývozní transakce a že není pochyb o tom, že získaný úvěr na clo bude využit později. Toto tvrzení muselo být proto odmítnuto.
d) Závěry týkající se režimu FMS
(129)
Režim FMS poskytuje subvence ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) a čl. 3 odst. 2 základního nařízení. Úvěr na clo v rámci režimu FMS je finančním příspěvkem indické vlády, protože bude nakonec použit ke kompenzaci dovozního cla, a bude tak snižovat výnosy indické vlády z cla, které by bylo jinak splatné. Nadto úvěr na clo v režimu FMS vývozce zvýhodňuje, protože zlepšuje jeho likviditu.
(130)
Kromě toho režim FMS právně závisí na vývozní výkonnosti, a je proto považován za specifický a napadnutelný podle čl. 4 odst. 4 prvního pododstavce písm. a) základního nařízení.
(131)
Tento režim nelze považovat za povolený režim navracení cla nebo režim navracení u náhradních vstupů ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) základního nařízení. Režim nevyhovuje přísným pravidlům uvedeným v příloze I písm. i), příloze II (definice a pravidla pro navracení) a příloze III (definice a pravidla pro navracení u náhradních vstupů) základního nařízení. Vývozce nemá žádnou povinnost skutečně spotřebovat bezcelně dovezené zboží ve výrobním procesu a částka úvěru není vypočtena ve vztahu ke skutečně použitým vstupům. Neexistuje režim nebo zavedený postup pro potvrzení, jaké vstupní materiály jsou spotřebovány ve výrobním procesu vyváženého výrobku nebo zda došlo k nadměrné platbě dovozního cla ve smyslu přílohy I písm. i) a příloh II a III základního nařízení. Vývozce je způsobilý obdržet výhody režimu FMS bez ohledu na to, zda vůbec nějaké vstupní materiály doveze. Pro získání výhody stačí, aby vývozce prostě vyvezl zboží, aniž by prokazoval, že byl dovezen nějaký vstupní materiál. Dokonce i vývozci, kteří nakupují veškeré své vstupní materiály v místě a nedovážejí žádné zboží, které lze použít jako vstupní materiál, mají tedy přesto nárok na výhodu poskytovanou v rámci režimu FMS. Kromě toho může vývozce využít úvěry na clo v rámci režimu FMS k dovozu kapitálových statků, ačkoliv kapitálové statky nespadají do působnosti povolených režimů navracení cla, jak je uvedeno v příloze I písm. i) základního nařízení, protože nejsou spotřebovány při výrobě vyvážených výrobků.
e) Výpočet výše subvence
(132)
Výše napadnutelných subvencí byla vypočtena na základě výhody, kterou získal příjemce a u které bylo zjištěno, že v období šetření byla zaúčtována spolupracujícím vyvážejícím výrobcem na základě časového rozlišení jako příjem ve stadiu vývozní transakce. V souladu s čl. 7 odst. 2 a čl. 7 odst. 3 základního nařízení byla tato výše subvence (čitatel) přepočtena na vývozní obrat v období šetření (jmenovatel), protože subvence závisí na vývozní výkonnosti a nebyla poskytnuta na základě množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
(133)
Subvenční sazba zjištěná u tohoto režimu v období šetření u čtyř dotčených společností činí 0,15 %, 0,19 %, 0,42 % a 0,63 %.
3.2.3. Režim „Focus Product Scheme“ (dále jen „FPS“)
a) Právní základ
(134)
Podrobný popis tohoto režimu je uveden v odstavcích 3.15 až 3.17 dokumentu FT-policy 09-14 a v kapitolách 3.9 až 3.11 příručky HOP I 09-14.
b) Způsobilost
(135)
Podle odstavce 3.15.2 dokumentu FT-policy 09-14 jsou pro tento režim způsobilí vývozci oznámených výrobků uvedených v dodatku 37D příručky HOP I 09-14.
c) Uplatňování v praxi
(136)
Vývozce výrobků uvedených na seznamu v Dodatku 37D příručky HOP I 09-14 může požádat o potvrzení o úvěru na clo v rámci FPS ve výši 2 % až 5 % hodnoty FOB vývozu. Dotčený výrobek, který je předmětem šetření, je uveden v tabulce 1 dodatku 37D a má nárok na 2 % úvěr na clo.
(137)
Režim FPS je povývozním režimem, což znamená, že společnost musí uskutečnit vývoz, aby byla způsobilá pro získání výhod v rámci tohoto režimu. V souvislosti s tím předkládá společnost příslušnému orgánu on-line žádost a kopie příkazu k vývozu a faktury, potvrzení banky prokazující uhrazení poplatků spojených se žádostí, kopii přepravních dokladů a potvrzení banky o realizovaném přijetí platby nebo potvrzení o přijetí cizí měny ze zahraničí v případě přímého jednání o dokumentech. V případech, kdy byly originály přepravních dokladů a/nebo potvrzení banky o uskutečnění platby odeslány za účelem nárokovat výhody v rámci jakéhokoliv jiného režimu, může společnost předložit kopie, které sama ověří a na nichž uvede příslušný orgán, kterému byly originály dokumentů zaslány. On-line žádost o úvěry v rámci režimu FPS se může vztahovat nejvýše na 50 přepravních dokladů.
(138)
Bylo zjištěno, že v souladu s indickými účetními standardy mohou být úvěry v rámci režimu FPS při splnění vývozní povinnosti zaúčtovány do komerčních účtů na akruální bázi jako příjem. Tyto úvěry mohou být použity k zaplacení cla z následného dovozu jakéhokoliv zboží s výjimkou kapitálových statků a zboží, pro nějž existují dovozní omezení. Zboží dovezené na základě takových úvěrů může být prodáno na domácím trhu (přičemž podléhá dani z prodeje), nebo použito jinak. Úvěry FPS jsou volně přenosné a jsou platné po dobu 24 měsíců od data vydání.
(139)
Tento režim během období šetření využilo všech pět ověřených vyvážejících výrobců.
(140)
Po poskytnutí informací tři indičtí vyvážející výrobci zařazení do vzorku tvrdili, že ačkoli byli způsobilí k výhodě, vůbec o ni nepožádali přinejmenším v některých případech prodeje na vývoz, a tudíž nelze učinit závěr o využití této výhody. Nicméně příslušní vyvážející výrobci nedokázali uvést argumenty, kterými by zpochybnili praktické provádění režimu popsané v 123. až 125. bodě odůvodnění či skutečnost, že může být výhoda režimu FPS využívána pro dotčený výrobek, totiž že úvěry na clo v rámci režimu FPS jsou volně přenositelné a že mohou být použity k zaplacení cla u následného dovozu jakéhokoliv vstupu nebo zboží, včetně kapitálových statků. Je třeba zopakovat, že tyto výhody jsou zaúčtovány na akruální bázi v účetnictví společnosti ke dnům, kdy se vývozní transakce uskutečnily, a prokazují, že nárok na výhodu vzniká v okamžiku vývozní transakce a že není pochyb o tom, že získaný úvěr na clo bude využit později.
d) Závěry týkající se režimu FPS
(141)
Režim FPS poskytuje subvence ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) a čl. 3 odst. 2 základního nařízení. Úvěr v rámci režimu FPS je finančním příspěvkem indické vlády, jelikož nakonec bude použit ke kompenzaci dovozních cel, a bude tak snižovat výnosy indické vlády z cel, která by byla jinak splatná. Úvěr v rámci režimu FPS navíc příjemci přináší výhodu, protože zvyšuje jeho likviditu.
(142)
Režim FPS je mimoto ze zákona podmíněn vývozní výkonností, a proto je považován za specifický a napadnutelný podle čl. 4 odst. 4 písm. a) základního nařízení.
(143)
Tento režim nelze považovat za povolený režim navracení cla nebo režim navracení u náhradních vstupů ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) základního nařízení, jelikož nevyhovuje pravidlům uvedeným v příloze I bodě i), příloze II (definice a pravidla navracení) a příloze III (definice a pravidla navracení u náhradních vstupů) základního nařízení. Zejména jde o to, že vývozce nemá žádnou povinnost skutečně spotřebovat bezcelně dovezené zboží ve výrobním procesu a částka úvěru není vypočtena ve vztahu ke skutečně použitým vstupům. Navíc neexistuje systém nebo postup pro potvrzení, jaké vstupní materiály jsou spotřebovány ve výrobním procesu vyváženého výrobku nebo zda došlo k nepřiměřené platbě dovozního cla ve smyslu přílohy I písm. i) a příloh II a III základního nařízení. A v neposlední řadě je vývozce způsobilý obdržet výhody režimu FPS bez ohledu na to, zda vůbec nějaké vstupy doveze. Pro získání výhody stačí, aby vývozce prostě vyvezl zboží, aniž by prokazoval, že byl dovezen nějaký vstupní materiál. Dokonce i vývozci, kteří nakupují veškeré své vstupy místně a nedovážejí žádné zboží, které lze použít jako vstup, mají tudíž nárok na výhodu vyplývající z režimu FPS.
e) Výpočet výše subvence
(144)
V souladu s čl. 3 odst. 2 a článku 5 základního nařízení se výše napadnutelných subvencí vypočítala na základě výhody, kterou získal příjemce subvence, zjištěné v období šetření. V tomto ohledu se mělo za to, že výhodu příjemce získá v okamžiku, kdy dojde k vývozní transakci uskutečněné v rámci tohoto režimu. V uvedeném okamžiku se musí indická vláda vzdát cla, které představuje finanční příspěvek ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) základního nařízení. Jakmile celní orgány vydají vývozní přepravní doklad, kde je uvedena mimo jiné výše úvěru FPS, jež má být poskytnuta na tuto vývozní transakci, nemůže indická vláda rozhodnutí o poskytnutí či neposkytnutí subvence nikterak ovlivnit. Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem se považuje za odpovídající stanovit výši výhody vyplývající z režimu FPS jako součet úvěrů získaných za vývozní transakce uskutečněné v rámci tohoto režimu v období šetření.
(145)
V případě, že byly podány oprávněné žádosti, byly v souladu s čl. 7 odst. 1) písm. a) základního nařízení poplatky, které byly nezbytně vynaloženy v zájmu získání subvence, odečteny z takto zjištěných úvěrů, aby byla určena výše subvence (čitatel). Podle čl. 7 odst. 2 základního nařízení byla tato výše subvence přepočtena na celkový vývozní obrat v období šetření (jmenovatel), protože subvence závisí na vývozní výkonnosti a nebyla poskytnuta podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
(146)
Subvenční sazby zjištěné u tohoto režimu v případě pěti dotčených společností během období šetření činily 1,59 %, 1,75 %, 1,77 %, 1,85 % a 1,95 %.
3.2.4. Režim navracení cla (dále jen „DDS“)
a) Právní základ
(147)
Podrobný popis režimu DDS je obsažen v Pravidlech pro výběr cel a spotřební daně a vracení daní z roku 1995 ve znění následných oznámení.
b) Způsobilost
(148)
Pro tento režim jsou způsobilí všichni vyvážející výrobci a vyvážející obchodníci.
c) Uplatňování v praxi
(149)
Způsobilý vývozce může zažádat o navrácení částky, která je vypočtena jako procento hodnoty FOB výrobků vyvezených v rámci tohoto režimu. Tyto sazby navracení byly stanoveny indickou vládou pro řadu výrobků včetně dotčeného výrobku. Určují se na základě průměrného množství nebo průměrné hodnoty vstupních materiálů použitých při výrobě výrobku a na základě průměrné výše cla zaplaceného za vstupy. Jsou použitelné bez ohledu na to, zda dovozní clo bylo či nebylo skutečně zaplaceno. Sazba DDS u dotčeného výrobku během období šetření byla 3 % hodnoty FOB do 9. října 2012, 2,1 % v období od 10. října 2012 do 20. září 2013 a 1,7 % k 21. září 2013.
(150)
Aby mohla společnost využívat výhod tohoto režimu, musí vyvážet. Jakmile jsou údaje o zásilce zaneseny na celní server (ICEGATE), je zde uvedeno, že vývoz probíhá v rámci režimu DDS a je neodvolatelně stanovena částka DDS. Poté, co přepravní společnost předložila obecné prohlášení o vývozu a celní úřad tento dokument porovnal s údaji na přepravním dokladu a zjistil, že se údaje shodují, jsou splněny všechny podmínky pro to, aby se vrátilo clo, a to buď přímou platbou na bankovní účet vývozce, nebo příkazem k výplatě.
(151)
Vývozce musí rovněž prokázat, že k uskutečnění vývozu dochází prostřednictvím potvrzení banky o uskutečnění vývozu. Tento dokument může být poskytnut poté, co byla vyplacena částka navraceného cla; indická vláda však bude vyplacenou částku vymáhat zpět, pokud vývozce potvrzení banky o uskutečnění vývozu nepředloží ve stanovené lhůtě.
(152)
Částka navraceného cla může být použita pro jakékoli účely.
(153)
Bylo zjištěno, že v souladu s indickými účetními standardy může být částka navráceného cla při splnění vývozní povinnosti zaúčtována do komerčních účtů na akruální bázi jako příjem.
(154)
Režim DDS během období šetření využili dva ověření vyvážející výrobci.
d) Závěry týkající se režimu DDS
(155)
Režim DDS poskytuje subvence ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu i) a čl. 3 odst. 2 základního nařízení. Takzvaná částka navraceného cla je finančním příspěvkem indické vlády, protože má podobu přímého převodu finančních prostředků ze strany indické vlády. Kromě toho částka navraceného cla poskytuje vývozci výhodu, protože zlepšuje jeho likviditu za podmínek, které na trhu nejsou dostupné.
(156)
Sazba navraceného cla u vývozu je stanovena indickou vládou pro jednotlivé výrobky. Třebaže se subvence označuje jako navracení cla, tento režim však nemá povahu povoleného systému navracení cla nebo systému navracení u náhradních vstupů ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) základního nařízení. Vyplacení peněžních prostředků vývozci není spojeno se zaplacením dovozních cel na suroviny a není úvěrem na clo ke kompenzaci dovozního cla na minulý nebo budoucí dovoz surovin.
(157)
To potvrzuje i oběžník indické vlády č. 24/2001, který jasně uvádí, že „[sazby navraceného cla] nijak nesouvisejí se skutečnou spotřebou vstupů a se skutečným dopadem na vstupy konkrétního vývozce nebo jednotlivých zásilek […]“ a regionálním orgánům ukládá, aby „se netrvalo na důkazech o skutečných clech u dovezených nebo domácích vstupů […] kromě [žádosti o navrácení cla] podané vývozci“.
(158)
Platbu v podobě přímého převodu finančních prostředků ze strany indické vlády po vývozu uskutečněném vývozci, je třeba považovat za přímý grant indické vlády závislý na vývozní výkonnosti, a proto je považována za specifickou a napadnutelnou podle čl. 4 odst. 4 prvního pododstavce písm. a) základního nařízení.
(159)
Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem se dospělo k závěru, že režim DDS je napadnutelný.
e) Výpočet výše subvence
(160)
Podle čl. 3 odst. 2 a článku 5 základního nařízení se výše napadnutelných subvencí vypočítala na základě výhody, kterou získal příjemce subvence a která byla zjištěna v období šetření. V tomto ohledu se mělo za to, že výhodu příjemce získá v okamžiku, kdy se uskuteční vývozní transakce v rámci tohoto režimu. V tomto okamžiku musí indická vláda zaplatit částku navraceného cla, která představuje finanční příspěvek ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu i) základního nařízení. Jakmile celní úřady vydají vývozní přepravní doklad uvádějící mimo jiné částku navraceného cla, která má být poskytnuta pro danou vývozní transakci, nemůže indická vláda rozhodnutí o udělení či neudělení subvence nikterak ovlivnit. Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem se považuje za vhodné stanovit výši výhody vyplývající z režimu DDS jako součet částek navraceného cla získaných za vývozní transakce uskutečněné v rámci tohoto režimu během období šetření.
(161)
V souladu s čl. 7 odst. 2 základního nařízení byly tyto výše subvence přepočteny na celkový vývozní obrat dotčeného výrobku v průběhu období šetření (jmenovatel), protože subvence závisí na vývozní výkonnosti a nebyla poskytnuta podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
(162)
Na základě výše uvedených skutečností činí subvenční sazby u dvou dotčených společností zjištěné v období šetření 0,24 % a 2,12 %.
3.2.5. Režim předběžného povolení (dále jen „AAS“)
a) Právní základ
(163)
Tento režim je podrobně popsán v odstavcích 4.1.1 až 4.1.14 dokumentu FTP 09-14 av kapitolách 4.1 až 4.30 příručky HOP I 09-14.
b) Způsobilost
(164)
Režim AAS sestává z šesti podrežimů, jak je podrobněji popsáno v 165. bodě odůvodnění níže. Tyto podrežimy se mimo jiné liší rozsahem způsobilosti. Vyvážející výrobci a vyvážející obchodníci, kteří jsou „vázáni“ na pomocné výrobce, jsou způsobilí pro podrežim AAS pro fyzický vývoz a pro podrežim AAS pro roční potřebu. Vyvážející výrobci poskytující dodávky konečnému vývozci jsou způsobilí pro režim AAS pro dodávky meziproduktů. Hlavní dodavatelé dodávající v rámci kategorií „domnělého vývozu“ uvedených v odstavci 8.2 dokumentu FTP 09-14, jako např. dodavatelé jednotky orientované na vývoz, jsou způsobilí pro podrežim AAS pro domnělý vývoz. Dodavatelé meziproduktů vyvážejícím výrobcům jsou způsobilí pro výhody „domnělého vývozu“ v rámci podrežimů předběžného příkazu k uvolnění (Advance Release Order, dále jen „ARO“) a tuzemského back-to-back akreditivu.
c) Uplatňování v praxi
(165)
Režim AAS může být vydán pro:
a)
fyzický vývoz: ten je hlavním podrežimem. Umožňuje bezcelní dovoz vstupních materiálů potřebných k výrobě určitého výsledného výrobku určeného na vývoz. Termín „fyzický“ v tomto kontextu znamená, že výrobek určený na vývoz musí opustit území Indie. Povolený dovoz a vývozní povinnost včetně typu vyváženého výrobku jsou uvedeny v licenci;
b)
roční potřebu: toto povolení se nevztahuje na konkrétní výrobek na vývoz, nýbrž na širší skupinu výrobků (např. chemické látky a příbuzné výrobky). Držitel licence může, a to až do určité hodnoty stanovené na základě jeho vývozní výkonnosti v minulosti, dovážet bezcelně veškeré vstupy k použití při výrobě jakékoli z položek spadajících do příslušné skupiny výrobků. Může vyvážet jakýkoli výsledný výrobek spadající do dané skupiny výrobků, který byl vyroben s použitím takového materiálu osvobozeného od cla;
c)
dodávky meziproduktů: tento podrežim se vztahuje na případy, kdy dva výrobci chtějí vyrábět jeden výrobek na vývoz a rozdělí si proces výroby. Vyvážející výrobce, jenž vyrábí meziprodukt, smí bezcelně dovážet vstupní materiál a pro tento účel může získat režim AAS na dodávky meziproduktů. Konečný vývozce dokončuje výrobu a je povinen hotový výrobek vyvézt;
d)
domnělý vývoz: tento podrežim umožňuje hlavnímu dodavateli bezcelně dovážet vstupní materiály potřebné k výrobě zboží, které má být prodáno jako „domnělý vývoz“ kategoriím zákazníků uvedeným v odstavci 8.2 písm. b) až f), g), i) a j) dokumentu FTP 09-14. Podle indické vlády znamená domnělý vývoz ty transakce, při nichž dodané zboží neopouští zemi. Za domnělý vývoz je považována celá řada kategorií dodávek za předpokladu, že je zboží vyrobeno v Indii, např. dodávky zboží pro jednotky orientované na vývoz nebo pro společnost, která se nachází ve zvláštní hospodářské zóně;
e)
předběžný příkaz k uvolnění (dále jen „ARO“): držitel režimu AAS, který hodlá získávat vstupní materiály z domácích zdrojů místo přímého dovozu, má možnost za tímto účelem využít ARO. V takových případech jsou předběžná povolení validována jako ARO a převedena na domácího dodavatele při dodávce položek, které jsou v nich uvedeny. Domácí dodavatel bude mít nárok na výhody domnělého vývozu, jak je uvedeno v odstavci 8.3 dokumentu FTP 09-14 (tj. AAS pro dodávky meziproduktů/domnělý vývoz, vrácení cla při domnělém vývozu a náhrady konečné spotřební daně). V mechanismu ARO jsou daně a cla namísto konečnému vývozci vráceny dodavateli, a to ve formě vrácení/náhrady cla. Vrácení daní/cla je možné v případě domácích i dovezených vstupů;
f)
tuzemský back-to-back akreditiv: tento podrežim se opět vztahuje na domácí dodávky držiteli předběžného povolení. Držitel předběžného povolení může požádat banku o otevření tuzemského akreditivu ve prospěch domácího dodavatele. Banka uzná povolení u přímého dovozu pouze pro hodnotu a množství položek opatřených z domácích zdrojů místo z dovozu. Domácí dodavatel bude mít nárok na výhody domnělého vývozu, jak je uvedeno v odstavci 8.3 dokumentu FTP 09-14 (tj. program předběžných povolení na dodávky meziproduktů/domnělý vývoz, vrácení cla při domnělém vývozu a náhrady konečné spotřební daně).
(166)
V průběhu období šetření získaly úlevu v rámci režimu AAS v souvislosti s dotčeným výrobkem tři ověřené společnosti. Tyto společnosti využívaly podrežimy a), d) a e) uvedené výše. Není tudíž nezbytné zjišťovat napadnutelnost zbývajících nevyužívaných podrežimů.
(167)
Pro účely ověření indickými orgány je držitel předběžného povolení ze zákona povinen vést „pravdivou a řádnou evidenci spotřeby a využití bezcelně dováženého zboží/zboží nakupovaného z domácích zdrojů“ ve stanoveném formátu (kapitoly 4.26 a 4.30 a dodatek 23 HOP I 09-14), tj. registr skutečné spotřeby. Tento registr musí ověřit externí autorizovaný účetní/účetní nákladů a provedené práce, který vydá osvědčení o tom, že stanovené registry a příslušné záznamy byly zkontrolovány a že informace předávané podle formátu dodatku 23 jsou po všech stránkách pravdivé a správné.
(168)
Pokud jde o využití režimu AAS pro fyzický vývoz uvedený v 165. bodě odůvodnění písm. a), využívaného během období šetření dvěma ověřenými společnostmi, povolený dovoz a vývozní povinnost jsou stanoveny objemově a hodnotově indickou vládou a jsou zaznamenány v předběžném povolení. Kromě toho musí být v době dovozu a vývozu odpovídající transakce zaznamenány v předběžném povolení vládními úředníky. Objem dovozu povolený v rámci režimu AAS je určen indickou vládou na základě standardních norem vstupů a výstupů, které existují pro většinu výrobků včetně dotčeného výrobku.
(169)
Dovezené vstupní materiály nelze převádět a musí být použity pro výrobu výsledného výrobku na vývoz. Vývozní povinnost musí být splněna v předepsané lhůtě po vydání licence (24 měsíců, lhůtu lze dvakrát prodloužit, pokaždé o šest měsíců).
(170)
Šetřením bylo zjištěno, že požadavky ohledně ověřování stanovené indickými orgány nebyly v praxi splněny.
(171)
Pouze jedna ze dvou ověřených společností, které využily tento podrežim, vedla registr výroby a spotřeby. Registr spotřeby však neumožňoval ověřit, jaké vstupní materiály byly spotřebovány při výrobě vyváženého výrobku a v jakém množství. Pokud jde o požadavky na ověření uvedené výše, zmiňované společnosti nevedly žádné záznamy, které by prokázaly, že se uskutečnil externí audit registru spotřeby. Celkově se má za to, že šetření vývozci nebyli schopni prokázat, že příslušná ustanovení dokumentu FTP byla splněna.
(172)
Pokud jde o využití režimu AAS pro ARO uvedené v 165. bodě odůvodnění písm. e), využívaného během období šetření jednou ověřenou společností, výše dovozu povoleného v rámci tohoto režimu je určena jako procento množství vyvezených hotových výrobků. Předběžné licence uvádějí jednotky povoleného dovozu buď jako jejich množství, nebo jejich hodnotu. V obou případech jsou sazby použité pro určení povolených nákupů bez celních poplatků stanoveny pro většinu výrobků, včetně výrobku, na který se vztahuje toto šetření, na základě norem SION. Položky vstupů specifikované v předběžných licencích jsou položky používané při výrobě příslušného vyváženého hotového výrobku.
(173)
Držitel předběžné licence, který hodlá získávat vstupní materiály z domácích zdrojů místo přímého dovozu, má možnost za tímto účelem využít ARO. V takových případech jsou předběžné licence validovány jako ARO a potvrzeny konečnému dodavateli při dodávce zboží, které je v nich specifikováno. Potvrzení ARO opravňuje dodavatele k výhodám domnělého vývozu, jako jsou vrácení cla při domnělém vývozu a náhrada takzvané konečné spotřební daně.
(174)
Šetřením bylo zjištěno, že požadavky ohledně ověřování stanovené indickými orgány nebyly v praxi splněny.
(175)
Pokud jde o využití režimu AAS pro domnělý vývoz uvedený v 165. bodě odůvodnění písm. d), využívaného během období šetření jednou ověřenou společností, povolený dovoz i vývozní povinnost jsou stanoveny objemově a hodnotově indickou vládou a jsou zaznamenány v povolení. Kromě toho mají v okamžiku dovozu a vývozu státní úředníci do povolení zaznamenávat příslušné transakce. Objem dovozu povolený v rámci tohoto režimu je určen indickou vládou na základě norem SION.
(176)
Vývozní povinnost musí být splněna v předepsané lhůtě (24 měsíců, lhůtu lze dvakrát prodloužit, pokaždé o 6 měsíců) po vydání povolení.
(177)
Bylo zjištěno, že neexistuje žádná spojitost mezi dováženými vstupy a vyváženými hotovými výrobky. Kromě toho bylo zjištěno, že žadatel, ačkoli je to jeho povinnost, nevedl povinný registr spotřeby uvedený v 167. bodě odůvodnění, ověřitelný externím účetním. I přes nesplnění tohoto požadavku žadatel využíval výhody režimu AAS.
d) Závěry týkající se režimu AAS
(178)
Osvobození od dovozního cla je subvencí ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) a čl. 3 odst. 2 základního nařízení: představuje finanční příspěvek indické vlády, neboť snižuje příjmy indické vlády z cla, které by bylo jinak splatné, a zvýhodňuje prošetřované vývozce, protože zlepšuje jejich likviditu.
(179)
Všechny dotčené podrežimy v daném případě jsou ze zákona jednoznačně podmíněny vývozní výkonností, a proto jsou považovány za specifické a napadnutelné podle čl. 4 odst. 4 prvního pododstavce písm. a) základního nařízení. Bez vývozního závazku nemůže společnost využívat výhod vyplývajících z tohoto režimu.
(180)
Žádný z dotčených podrežimů v daném případě nemůže být považován za přípustný systém navracení cla či systém navracení u náhradních vstupů ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) základního nařízení. Nevyhovuje pravidlům stanoveným v příloze I bodě i), příloze II (definice a pravidla pro navracení) a příloze III (definice a pravidla pro navracení u náhradních vstupů) základního nařízení. Indická vláda neuplatnila účinným způsobem systém ani postup pro ověřování, zda byly vstupy spotřebovány při výrobě vyváženého výrobku a v jakém objemu (příloha II část II bod 4 základního nařízení a v případě režimů navracení u náhradních vstupů příloha III základního nařízení část II bod 2). Rovněž se má za to, že normy SION pro dotčený výrobek nebyly dostatečně přesné a nemohou samy o sobě tvořit systém pro ověřování skutečné spotřeby, protože jsou vytvořeny tak, že neumožňují indické vládě ověřovat s dostatečnou přesností, jaká množství vstupů byla spotřebovávána při výrobě vyváženého výrobku. Indická vláda kromě toho neprovedla další přezkoumání na základě skutečných vstupů, ačkoli za normálních okolností by takové přezkoumání bylo vzhledem k absenci účinně uplatňovaného ověřovacího systému potřebné (příloha II část II bod 5 a příloha III část II bod 3 základního nařízení).
(181)
Po poskytnutí informací jeden indický vyvážející výrobce zařazený do vzorku tvrdil, že tento režim by neměl být napaden, jelikož společnost splnila svou právní povinnost týkající se nezávislých auditů registru spotřeby vstupů, což by mělo být považováno za dostatečnou kontrolu pro indickou vládu. S takovým odůvodněním nelze souhlasit. Ověření indické vlády se musí považovat za odlišné od povinností uložených společnostem. Inspekce na místě potvrdila, že ověřovací systém ze strany indické vlády není v souladu s pravidly stanovenými v příloze II části II bodě 4 základního nařízení. Toto tvrzení muselo být proto odmítnuto.
(182)
Táž strana tvrdila, že spojení licencí je v Indii legální a že společnost nesmí být znevýhodněna použitím celkového vývozního obratu místo obratu dotčeného výrobku při výpočtech subvenčního rozpětí. Nicméně legalita spojení licencí v Indii jako taková nebyla v této souvislosti relevantní. Šetřením bylo zjištěno, že v důsledku spojení nebylo možné řádně přiřadit licence odpovídající PSV. Ve skutečnosti musela být ve výpočtech subvenčního rozpětí použita výhoda na úrovni provozní jednotky, nikoli PSV, protože ověřené informace neumožňovaly řádně přiřadit použití vstupů (použitých při výrobě jiných výrobků) pouze PSV. Toto tvrzení muselo být proto odmítnuto.
(183)
Podrežimy uvedené v 165. bodě odůvodnění písm. a), d) a e) jsou proto napadnutelné.
e) Výpočet výše subvence
(184)
Při neexistenci povoleného režimu navracení cla nebo režimu navracení u náhradních vstupů má napadnutelná výhoda podobu prominutí celkových dovozních cel obvykle splatných při dovozu vstupů. V tomto ohledu je třeba poznamenat, že základní nařízení nestanoví pouze vyrovnání „nadměrného“ vrácení cla. Podle čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) a přílohy I písm. i) základního nařízení lze napadnout nadměrné vrácení cla pouze za předpokladu, že jsou splněny podmínky obsažené v přílohách II a III základního nařízení. Tyto podmínky však v tomto případě splněny nebyly. Proto v případě, že není prokázána existence vhodného monitorovacího procesu, nelze výše uvedenou výjimku pro režimy navracení použít a namísto údajného nadměrného vrácení se použije obvyklé pravidlo vyrovnání výše nezaplaceného cla (ušlého příjmu). Jak je uvedeno v příloze II části II a příloze III části II základního nařízení, není výpočet takového nadměrného vrácení povinností vyšetřujícího orgánu. Naopak, podle čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) základního nařízení musí vyšetřující orgán pouze získat dostatečné důkazy k vyvrácení vhodnosti údajného ověřovacího systému.
(185)
Výše subvencí pro společnosti, které využívaly režim AAS, byla vypočtena na základě ušlého dovozního cla (základní clo a zvláštní dodatečné clo) z materiálu dovezeného v rámci zmíněného podrežimu během období šetření (čitatel). V souladu s čl. 7 odst. 1 písm. a) základního nařízení byly poplatky nezbytně vynaložené za účelem získání subvence v případě oprávněné žádosti z výše subvencí odečteny. V souladu s čl. 7 odst. 2 základního nařízení byla tato výše subvence přepočtena na vývozní obrat dotčeného výrobku v průběhu období šetření (jmenovatel), protože subvence závisí na vývozní výkonnosti a nebyla poskytnuta podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
(186)
Subvenční sazby zjištěné u tohoto režimu v případě tří dotčených společností pro období šetření činily 0,11 %, 1,89 % a 4,31 %.
3.2.6. Režim povolení bezcelního dovozu (dále jen „DFIA“)
a) Právní základ
(187)
Režim DFIA je podrobně popsán v odstavcích 4.2.1 až 4.2.47 dokumentu FTP 09-14 a v odstavcích 4.31 až 4.36 příručky HOP I 09-14.
b) Způsobilost
(188)
Pro tento režim jsou způsobilí všichni vyvážející výrobci a vyvážející obchodníci.
c) Uplatňování v praxi
(189)
DFIA je režim před vývozem a po vývozu, jenž umožňuje dovoz zboží určeného podle norem SION, ale v případě přenosného DFIA nemusí být nutně použit při výrobě vyváženého výrobku.
(190)
DFIA se vztahuje pouze na dovoz vstupů podle SION. Dovozní nárok je omezen na množství a hodnotu uvedenou v SION, ale může být na žádost revidován regionálními orgány.
(191)
Vývozní závazek podléhá požadavku na minimální přidanou hodnotu 20 %. Vývoz lze provádět před očekávaným vydáním povolení DFIA a v tom případě je nárok na dovoz stanoven v poměru k prozatímnímu vývozu.
(192)
Je-li splněn vývozní závazek, může vývozce požádat o přenositelnost povolení DFIA, což v praxi znamená povolení prodat bezcelní dovozní licenci na trhu.
(193)
Režim DFIA během období šetření využil jeden ověřený vyvážející výrobce.
d) Závěry týkající se režimu DFIA
(194)
Osvobození od dovozního cla je subvencí ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) a čl. 3 odst. 2 základního nařízení. Představuje finanční příspěvek indické vlády, neboť snižuje příjmy z cla, které by bylo jinak splatné, a zvýhodňuje prošetřované vývozce, protože zlepšuje jejich likviditu.
(195)
Režim DFIA je kromě toho právně závislý na vývozní výkonnosti, a proto je považován za specifický a napadnutelný podle čl. 4 odst. 4 prvního pododstavce písm. a) základního nařízení.
(196)
Tento režim nelze považovat za povolený systém navracení cla nebo systém navracení u náhradních vstupů ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) základního nařízení. Režim nevyhovuje přísným pravidlům uvedeným v příloze I písm. i), příloze II (definice a pravidla pro navracení) a příloze III (definice a pravidla pro navracení u náhradních vstupů) základního nařízení. Zejména: i) umožňuje následné náhrady nebo navracení dovozních poplatků ze vstupů, které jsou spotřebovány ve výrobním procesu jiného výrobku; ii) neexistuje ověřovací systém nebo postup, který by potvrdil, zda a které vstupy jsou při výrobě vyváženého výrobku spotřebovány nebo zda došlo k nadměrné výhodě ve smyslu přílohy I písm. i) a příloh II a III základního nařízení, a iii) z přenositelnosti osvědčení/povolení vyplývá, že vývozce, jemuž byl poskytnut režim DFIA, nemá povinnost skutečně využít osvědčení k dovozu daných vstupů.
(197)
Po poskytnutí informací jeden indický vyvážející výrobce zařazený do vzorku tvrdil, že ověřovací systém zavedený v Indii je přiměřený, účinný a v souladu s obchodními zvyklostmi v Indii, a tudíž „primární“ důvod k napadnutí tohoto režimu již neexistuje. Na rozdíl od toho, co bylo tvrzeno, šetření nepotvrdilo, že ověřovací systém zavedený v Indii umožňuje ověření, zda a jaké vstupy jsou spotřebovány ve výrobním procesu vyváženého výrobku nebo zda došlo k nadměrné výhodě ve smyslu přílohy I písm. i) a příloh II a III základního nařízení. Kromě toho výrobce nezpochybnil, že daný systém buď umožňuje následné náhrady nebo navracení dovozních poplatků ze vstupů, které jsou spotřebovány ve výrobním procesu jiného výrobku, nebo že z přenositelnosti osvědčení/povolení vyplývá, že vývozce, jemuž byl poskytnut režim DFIA, nemá povinnost skutečně použít osvědčení k dovozu daných vstupů. Toto tvrzení muselo být proto odmítnuto.
e) Výpočet výše subvence
(198)
Při neexistenci povoleného režimu navracení cla nebo režimu navracení u náhradních vstupů má napadnutelná výhoda podobu prominutí celkových dovozních cel obvykle splatných při dovozu vstupů. V tomto ohledu je třeba poznamenat, že základní nařízení nestanoví pouze vyrovnání „nadměrných“ celních úlev.
(199)
Podle čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) a přílohy I písm. i) základního nařízení lze napadnout nadměrné vrácení cla pouze za předpokladu, že jsou splněny podmínky obsažené v přílohách II a III základního nařízení. Tyto podmínky však v tomto případě splněny nebyly. Proto v případě, že není prokázána existence vhodného monitorovacího procesu, nelze výše uvedenou výjimku pro režimy navracení použít a namísto údajného nadměrného vrácení se použije obvyklé pravidlo napadnutí výše nezaplaceného cla (ušlého příjmu). Jak je uvedeno v příloze II části II a příloze III části II základního nařízení, není výpočet takového nadměrného vrácení povinností vyšetřujícího orgánu. Naopak, podle čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) základního nařízení musí vyšetřující orgán pouze získat dostatečné důkazy k vyvrácení vhodnosti údajného ověřovacího systému.
(200)
Výše subvencí pro společnosti, které využívaly režim DFIA, byla vypočtena na základě ušlého dovozního cla (základní clo a zvláštní dodatečné clo) z materiálu dovezeného v rámci zmíněného podrežimu během období šetření (čitatel). V souladu s čl. 7 odst. 1 písm. a) základního nařízení byly poplatky nezbytně vynaložené za účelem získání subvence v případě oprávněné žádosti z výše subvencí odečteny. V souladu s čl. 7 odst. 2 základního nařízení byla tato výše subvence přepočtena na vývozní obrat dotčeného výrobku v průběhu období šetření (jmenovatel), protože subvence závisí na vývozní výkonnosti a nebyla poskytnuta podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
(201)
Subvenční sazby zjištěné u tohoto režimu v případě jedné dotčené společnosti pro období šetření činily 4,95 %.
3.2.7. Režim podpory vývozu kapitálových statků (dále jen „EPCGS“)
a) Právní základ
(202)
Podrobný popis režimu EPCGS je uveden v kapitole 5 dokumentu FTP 09-14 a v kapitole 5 příručky HOP I 09-14.
b) Způsobilost
(203)
Pro tento režim jsou způsobilí vyvážející výrobci a vyvážející obchodníci „vázaní“ na podpůrné výrobce a poskytovatele služeb.
c) Uplatňování v praxi
(204)
Pod podmínkou vývozní povinnosti je společnosti umožněno dovážet kapitálové statky (nové i použité kapitálové statky až 10 let staré) za sníženou celní sazbu. Za tímto účelem indická vláda vydá na požádání a po zaplacení poplatku licenci pro režim EPCGS. Tento režim zajišťuje sníženou sazbu dovozního cla ve výši 3 %, použitelnou na veškeré kapitálové statky dovezené v rámci tohoto režimu. Aby byla splněna vývozní povinnost, musí být dovezené kapitálové zboží během určitého období využito k výrobě určitého množství zboží na vývoz. Podle dokumentu FTP 09-14 může být kapitálové zboží dováženo v rámci režimu EPCGS při sazbě v nulové výši, avšak v takovém případě je lhůta pro splnění vývozní povinnosti kratší.
(205)
Držitel licence pro režim EPCGS může také pořídit kapitálové statky z domácích zdrojů. V takovém případě může domácí výrobce kapitálových statků využít výhody bezcelního dovozu dílů nutných pro výrobu těchto kapitálových statků. Alternativně může domácí výrobce požadovat výhodu domnělého vývozu pro dodávky kapitálového zboží držiteli licence pro režim EPCGS.
(206)
Bylo zjištěno, že tři společnosti zařazené do vzorku získaly v rámci režimu EPCGS úlevy, které mohly být v období šetření přiřazeny k dotčenému výrobku.
d) Závěry týkající se režimu EPCGS
(207)
Režim EPCGS poskytuje subvence ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) a čl. 3 odst. 2 základního nařízení. Snížení cla představuje finanční příspěvek indické vlády, neboť tato úleva snižuje příjmy indické vlády z cla, které by bylo jinak splatné. Nadto snížení cla vývozce zvýhodňuje, protože ušetřením cla při dovozu se zlepšuje jeho likvidita.
(208)
Navíc režim EPCGS právně závisí na vývozní výkonnosti, protože takové licence nelze získat bez závazku vyvážet. Je proto považován za specifický a napadnutelný podle čl. 4 odst. 4 prvního pododstavce písm. a) základního nařízení.
(209)
Režim EPCGS nelze považovat za povolený systém navracení cla nebo systém navracení cla u náhradních vstupů ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) základního nařízení. Kapitálové statky nejsou zahrnuty do působnosti takových povolených systémů, jak je uvedeno v příloze I písm. i) základního nařízení, protože není spotřebováno při výrobě výrobků určených na vývoz.
e) Výpočet výše subvence
(210)
Výše subvence byla vypočtena v souladu s čl. 7 odst. 3 základního nařízení rozložením nezaplaceného cla z dovážených kapitálových statků na dobu odpovídající běžné době amortizace takových kapitálových statků v dotčeném výrobním odvětví. Výše subvencí pro období šetření byla poté vypočtena vydělením celkové částky nezaplaceného cla dobou amortizace. Takto vypočtená částka, která připadá na období šetření, byla upravena připočtením úroku v průběhu tohoto období, aby se zohlednila úplná hodnota výhody v čase. Za vhodnou pro tento účel byla považována komerční úroková sazba v Indii v průběhu období šetření. V případě oprávněných žádostí byly nezbytně vynaložené poplatky nutné pro získání subvence v souladu s čl. 7 odst. 1 písm. a) základního nařízení odečteny, aby byla zjištěna výše subvence (čitatel).
(211)
V souladu s čl. 7 odst. 2 a 3 základního nařízení byla tato výše subvence přepočtena na příslušný vývozní obrat v průběhu období šetření (jmenovatel), protože subvence závisí na vývozní výkonnosti a nebyla poskytnuta podle množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
(212)
Po poskytnutí informací dva indičtí vyvážející výrobci zařazení do vzorku požádali o přezkoumání výpočtu výše subvence. Tvrdili, že může dojít ke zrušení platnosti licence EPCGS, což může vést k tuzemskému pořízení kapitálových statků, u nichž by se použila centrální spotřební daň. V tomto ohledu však nebyly zmíněny konkrétní zvláštní licence, jejichž platnost byla zrušena. Tato otázka nebyla vznesena ani během šetření; kdyby se tak stalo, umožnilo by to řádné ověření tohoto tvrzení. Každopádně stanovení výše subvence vycházelo z ověřené evidence společnosti, pokud jde o vstupy zakoupené v rámci tohoto režimu. Toto tvrzení muselo být proto odmítnuto.
(213)
Subvenční sazba zjištěná u tohoto režimu v období šetření u tří dotčených společností činila 0,37 %, 0,40 %, a 0,46 %.
3.2.8. Soubor pobídek „Package Scheme of Incentives“
a) Právní základ
(214)
Aby vláda státu Maháráštra podpořila rozšíření průmyslu do méně rozvinutých oblastí, poskytuje od roku 1964 pobídky nově zakládaným jednotkám v rozvojových regionech státu, a to na základě režimu obecně známého jako soubor pobídek. Tento režim byl po svém vytvoření několikrát pozměněn a verzemi, které jsou relevantní pro stávající šetření, jsou verze z roku 2001 a 2007. Soubor pobídek z roku 2001 je datován 31. března 2001 a týká se ho usnesení č. IDL-1021/(CR-73)/IND-8. Soubor pobídek z roku 2007 je datován 30. března 2007 a týká se ho usnesení č. PSI-1707/(CR-50)/IND-8.
b) Způsobilost
(215)
Výše uvedená usnesení obsahují seznam kategorií odvětví a podniků, které mohou být považovány za způsobilé pro pobídky.
c) Uplatňování v praxi
(216)
Aby vláda státu Maháráštra podpořila rozšíření průmyslu do méně rozvinutých oblastí, poskytla soubor pobídek pro nové/rozvíjející se průmyslové jednotky usazené v rozvojovém regionu státu Maháráštra. Pro účely tohoto režimu jsou v příloze I uvedeného usnesení vymezeny oblasti státu způsobilé pro pobídky. Nicméně pobídek v rámci režimu z roku 2007 se nelze dovolávat, pokud nebyl vydán certifikát způsobilosti v rámci režimu z roku 2007 a příjemce nesplnil požadavky/podmínky certifikátu způsobilosti. Ten je vydáván prováděcí agenturou (státní orgán) s účinkem ode dne zahájení komerční výroby příjemce (rovněž nazývaného způsobilá jednotka).
(217)
PSI se skládá z několika podrežimů, z nichž tyto dva poskytly výhodu dvěma ověřeným vyvážejícím výrobcům během období šetření:
-
osvobození od daně z elektřiny (dále jen „ODE“),
-
subvence na podporu průmyslu (dále jen „SPP“).
(218)
Podrežim ODE je udělován novým způsobilým jednotkám usazeným ve vymezených oblastech na dobu uvedenou v osvědčení způsobilosti. V tomto případě jsou dva dotčení vyvážející výrobci osvobozeni od placení daně z elektřiny po dobu 9, resp. 7 let. V jiných částech státu je od plateb daně z elektřiny osvobozeno 100 % jednotek orientovaných na vývoz a jednotek v oblasti informačních technologií a biotechnologií po dobu 10 let.
(219)
V průběhu šetření bylo zjištěno, že jeden vyvážející výrobce se sídlem ve státě Maháráštra měl během období šetření výhodu z podrežimu osvobození od daně z elektřiny.
(220)
Podrežim SPP opravňuje příjemce k subvenci odpovídající procentu v rozmezí od 75 % do 100 % výše způsobilých investic zmenšené o výhody získané z jiných podrežimů režimu PSI, jako je ODE. Výhoda je poskytnuta po dobu uvedenou v osvědčení způsobilosti a nemůže překročit částku DPH odváděnou státu Maháráštra ve stejném období. Způsobilými investicemi jsou kapitálové výdaje na budovy, zařízení a stroje.
(221)
V průběhu šetření bylo zjištěno, že dva vyvážející výrobci se sídlem ve státě Maháráštra měli výhodu z podrežimu SPP.
(222)
Po poskytnutí informací dva indičtí vyvážející výrobci tvrdili, že podrežim SPP poskytovaný vládou státu Maháráštra se nevztahuje na fází zpracování, výroby nebo vývozu PSV, a to ani přímo, ani nepřímo, a že výhoda závisí na výši zaplacených vnitrostátních daní. Dále tvrdili, že cílem režimu není poskytovat výhody vyvážejícím výrobcům, nýbrž kompenzovat náklady vzniklé v souvislosti se zaostalostí oblasti, a že tudíž tento program nelze napadnout. Dále tvrdili, že režim by měl být považován za kapitálovou subvenci, nikoli opakující se subvenci a že celková výhoda by měla být rozložena na běžnou dobu amortizace subvencovaného kapitálu. V tomto ohledu šetření odhalilo, jak je uvedeno v 220. bodě odůvodnění, že se grant vyplácí každoročně pro způsobilé investice, jimiž jsou výdaje na budovy, zařízení a stroje. Tyto investice mají přímou souvislost s PSV. Pouhá skutečnost, že roční částka, která může být požadována, je omezena výší tuzemských daní placených vládě státu Maháráštra ve stejném období, nemění nic na skutečnosti, že roční výhoda státu Maháráštra představuje finanční příspěvek indické vlády, kterým se poskytuje výhoda šetřeným vyvážejícím vývozcům. Grant vyplácený každoročně nemá povahu kapitálové subvence, i kdyby investice do kapitálových statků byly příčinou této platby. Toto tvrzení muselo být proto odmítnuto.
d) Závěry týkající se režimu ODE a SPP
(223)
Oba podrežimy jsou subvencemi ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu i) a čl. 3 odst. 2 základního nařízení, protože představují finanční příspěvek indické vlády, kterým byla šetřenému vývozci poskytnuta výhoda.
(224)
Tyto subvenční podrežimy jsou specifické ve smyslu čl. 4 odst. 3 základního nařízení, neboť přístup k němu je podle právních předpisů, jimiž se řídí orgán poskytující subvenci, omezen na některé podniky ve vymezené územní oblasti.
(225)
Tato subvence by proto měla být pokládána za napadnutelnou.
e) Výpočet výše subvence
(226)
V souladu s čl. 3 odst. 2 a článkem 5 základního nařízení je výše napadnutelných subvencí vypočtena na základě výhody poskytnuté příjemci ve vztahu k dotčenému výrobku, která byla zjištěna v období šetření. Tato částka (čitatel) byla v souladu s čl. 7 odst. 2 základního nařízení přepočtena na celkový obrat z prodeje dotčeného výrobku dosažený vyvážejícím výrobcem během období šetření, protože tato subvence nezávisí na vývozní výkonnosti a nebyla poskytnuta na základě množství zhotovených, vyrobených, vyvezených nebo přepravených výrobků.
(227)
Subvenční sazba zjištěná u podrežimu ODE činila u jedné společnosti využívající této výhody 0,31 %.
(228)
Subvenční sazba zjištěná u podrežimu SPP činila během období šetření u dotčených společností 1,03 %, resp. 1,91 %.
3.2.9. Výše napadnutelných subvencí
(229)
Na základě uvedených zjištění byla celková výše napadnutelných subvencí pro ověřené vyvážející výrobce, vyjádřená valoricky, v rozmezí od 4,16 % do 7,65 %, jak je shrnuto v tabulce níže.
Tabulka 1
Výše napadnutelných subvencí - Indie
(v %)
Režim
FMS
FPS
DDS
AAS
DFIA
EPCGS
PSI/ODE
PSI/SPP
Celkem
Společnost
Bombay Dyeing and Manufacturing Co. Ltd.
0,42
1,77
-
-
-
-
0,31
1,91
4,41
Ganesha Ecosphere Ltd.
-
1,95
0,24
0,11
4,95
0,40
-
-
7,65
Indo Rama Synthetics Ltd.
0,15
1,75
-
1,89
-
0,37
-
1,03
5,19
Polyfibre Industries Pvt. Ltd.
0,19
1,85
2,12
-
-
-
-
-
4,16
Reliance Industries Limited
0,63
1,59
-
4,31
-
0,46
-
-
6,99
3.3. VIETNAM
3.3.1. Obecně
(230)
Na základě informací v podnětu a odpovědí na dotazník Komise byly předmětem šetření následující režimy, jež údajně poskytovaly subvence vietnamské vlády:
A.
státní preferenční úvěry poskytované odvětví PSV bankami ve státním vlastnictví, pověření a řízení soukromých bank vládou a podpora úrokových sazeb;
B.
dodávky zboží pro odvětví PSV státem vlastněnými podniky za cenu nižší než přiměřenou;
C.
poskytování pozemků za cenu nižší než přiměřenou a dalších výhod souvisejících s půdou;
D.
programy osvobození od přímých daní a jejich snížení;
E.
programy týkající se nepřímých daní a dovozního cla;
F.
zrychlené odepisování fixních aktiv;
G.
jiné subvenční programy, včetně státních, regionálních a místních vládních programů.
(231)
Komise podrobila šetření všechny režimy uvedené v podnětu. U každého režimu bylo šetřeno, zda je podle ustanovení článku 3 základního nařízení možné prokázat finanční příspěvek vietnamské vlády a výhodu získanou vyvážejícími výrobci. Šetření odhalilo, že v daném případě je jakákoli zjištěná výhoda u šetřených režimů nižší než použitelná minimální prahová hodnota stanovená v čl. 14 odst. 5 (4) základního nařízení. Proto se nepovažuje za nutné vyvodit závěr o napadnutelnosti jednotlivých režimů.
(232)
Pro účely jasnosti a transparentnosti jsou však níže uvedeny podrobné údaje o režimech a odpovídající subvenční sazby pro jednotlivé společnosti, aniž je dotčena otázka, zda jsou subvence považovány za napadnutelné, či nikoli. Výhoda byla vypočtena v souladu s článkem 6 základního nařízení.
3.3.2. Specifické subvenční režimy
Subvenční režimy, které nebyly využity vietnamskými vyvážejícími výrobci během období šetření
(233)
Šetření ukázalo, že tyto režimy nebyly využity šetřenými vietnamskými vyvážejícími výrobci:
a)
dodávky zboží pro odvětví PSV státem vlastněnými podniky za cenu nižší než přiměřenou;
b)
zrychlené odepisování fixních aktiv;
c)
jiné subvenční programy, včetně státních, regionálních a místních vládních programů.
(234)
Zejména pokud jde o dodávky zboží odvětví PSV státem vlastněnými podniky za cenu nižší než přiměřenou, v podnětu se v tomto ohledu tvrdilo, že PTA/MEG, které mohou být použity jako hlavní surovina pro výrobu PSV, získali vietnamští výrobci za subvencované ceny. Šetření však prokázalo, že žádný z šetřených vyvážejících výrobců nepoužíval PTA/MEG jako hlavní surovinu, ale že všichni používali místo toho recyklované PET lahve nebo PET vločky.
(235)
Po poskytnutí informací žadatel uvedl, že Komise poskytla částečnou analýzu pouze pro jeden z nich, a to dodávky PTA/MEG za subvencované ceny. S ohledem na tento program žadatel tvrdil, že způsob, jakým byl vzorek vybrán, a skutečnost, že do šetření nebyli zahrnuti významní výrobci PSV ve Vietnamu, ovlivnily stanovení subvencování u tohoto programu. Žadatel rovněž uvedl další údajné subvenční programy ve Vietnamu, k nimž byly v podnětu předloženy informace.
(236)
Jak Komise vysvětlila výše v 32. až 34. a ve 42. bodě odůvodnění, v případě Vietnamu nebyl výběr vzorku nezbytný, jelikož všichni vietnamští vyvážející výrobci oznámili svůj záměr spolupracovat a odpovědi od tří spolupracujících výrobců pokrývaly více než 99 % dovozu z Vietnamu. Proto argumenty žadatele týkající se výběru vzorku nejsou relevantní pro zjištění šetření. Navíc samotná skutečnost, že existují jiní velcí výrobci PSV ve Vietnamu, jako taková nezpochybňuje reprezentativnost vzorku spolupracujících výrobců. Komise potvrzuje, že si vyžádala informace a odpovědi týkající se všech údajných subvencí uvedených v podnětu, včetně těch, o nichž se zmiňuje žadatel ve svém stanovisku k poskytnutým informacím, avšak bylo zjištěno, že tyto programy nebyly využity spolupracujícími vývozci. Komise poskytla podrobnosti o dodávkách PTA/MEG, neboť tohoto programu se týkalo významné tvrzení obsažené v podnětu a tento program mohl poskytovat významnou napadnutelnou subvenci.
Subvenční režimy, které byly využity šetřenými vietnamskými vyvážejícími výrobci během období šetření
(237)
Bylo zjištěno, že níže uvedené režimy byly využity šetřenými vietnamskými vyvážejícími výrobci během období šetření.
3.3.3. Preferenční úvěry
3.3.3.1. Poinvestiční podpora úrokových sazeb Vietnamskou rozvojovou bankou
(238)
Vietnamská rozvojová banka (dále jen „VDB“) je státem vlastněná banka zajišťující státní politiku, jež byla založena v roce 2006 na základě rozhodnutí č. 108/2006/QD-TTg k provádění státní politiky týkající se rozvojových investičních úvěrů a vývozních úvěrů. Během období šetření VDB spravovala program podpory úrokových sazeb pro některé půjčky od obchodních bank. V tomto rámci společnosti skupiny Thai Binh měly uzavřeny smlouvy s VDB o podpoře půjček od BIDV a Vietcom Bank.
(239)
Právním základem pro tento program je vyhláška č. 75/2011/ND-CP z 30. srpna 2011, která nahrazuje vyhlášku č. 151/2006/ND-CP, vyhlášku č. 106/2008/ND-CP a vyhlášku č. 106/2004 ND-CP. V případě, že smlouvy byly podepsány před datem použitelnosti vyhlášky č. 75/2011, použijí se předešlé vyhlášky.
(240)
Výhoda z tohoto programu se rovná rozdílu mezi úrokovými sazbami, které nabízí VDB, a úrokovými sazbami od obchodních bank použitými u půjček pro uvedené dvě společnosti. Tento program se vztahuje na dlouhodobé a střednědobé půjčky od obchodních bank použité na financování investičních projektů.
(241)
Výhoda z tohoto režimu se pohybovala mezi 0 % a 0,28 %.
3.3.3.2. Nízkoúrokové půjčky poskytované některými obchodními bankami ve státním vlastnictví
(242)
Šetření prokázalo, že významná část bankovního sektoru ve Vietnamu je ve vlastnictví státu; téměř 50 % půjček ve vietnamském hospodářství během období šetření poskytlo 5 velkých bank ve státním vlastnictví (5). Existují omezení zahraničního vlastnictví bank se sídlem ve Vietnamu (6). Obchodním bankám je uloženo podporovat úrokové sazby pro podniky (7). Státní banka Vietnamu stanoví maximální úrokové sazby, které mohou obchodní banky účtovat za půjčky pro některé subjekty (8). Z informací ve spisu vyplývá, že státem vlastněné obchodní banky nabízejí nižší úrokové sazby než ostatní banky.
(243)
Několik vietnamských zákonů týkajících se bankovního sektoru a úvěrů odkazuje na preferenční úvěry. Například nařízení 1627 z roku 2001 se zmiňuje o půjčkách poskytnutých zákazníkům, na něž se vztahují preferenční úvěrová politika (články 20 a 26), nebo zákon o úvěrových institucích se zmiňuje o zvýhodněných úvěrech (článek 27).
(244)
Výše subvence se vypočte na základě výhody, kterou získal příjemce subvence a která je zjištěna za období šetření. V souladu s čl. 6 písm. b) základního nařízení se za výhodu, kterou získal příjemce, považuje rozdíl mezi částkou, kterou platí společnost za preferenční půjčku, a částkou, již by společnost zaplatila za srovnatelnou obchodní půjčku na trhu.
(245)
Informace uvedené výše v 242. a 243. bodě odůvodnění naznačují významné narušení vietnamského finančního sektoru. Komise proto použila vnější referenční hodnotu pro výpočet výhody z preferenčních půjček. Jak je uvedeno v 231. bodě odůvodnění, není tím dotčena napadnutelnost subvence vyplývající ze zvýhodněné půjčky. Jelikož jde o zanedbatelné subvencování, Komise neučinila konečné závěry, zda dotčené banky jsou veřejnoprávními subjekty, nebo zda je posouzení úvěrového rizika provedené těmito bankami dostatečné.
(246)
Vnější referenční hodnota byla nutná pouze ve vztahu k půjčkám v měně VND, protože nebyly k dispozici důkazy, že půjčky poskytnuté v USD byly subvencovány. Půjčky ve VND získaly pouze spolupracující společnosti skupiny Thai Binh. Základ pro srovnání byl vypočten za použití úrokových sazeb úvěrů koše 48 zemí s nižšími středními příjmy (HDP) v posledním období, za které byly k dispozici (2012). Tyto země byly zvoleny, protože měly podobný HDP jako Vietnam. Uvedené sazby byly poté upraveny s ohledem na inflaci v období šetření, aby byly získány reálné úrokové sazby, a byl vypočten průměr za 48 zemí pro ty země, u nichž byly k dispozici údaje. Zdrojem pro úrokové sazby a míry inflace byla Světová banka. Průměrná reálná úroková sazba pro tyto země s nižšími středními příjmy byla v období šetření 8,23 %. Tato referenční hodnota byla srovnána s úrokovými sazbami upravenými s ohledem na inflaci u všech půjček ve VND pro šetřené společnosti.
(247)
Výhoda se u tohoto programu pohybovala mezi 0 % a 1,34 %.
(248)
Po poskytnutí informací zpochybnila vietnamská vláda závěry o narušení vietnamského finančního systému a namítala, že Komise měla posoudit, zda státem vlastněné obchodní banky jsou veřejnoprávními subjekty a zda je posouzení úvěrového rizika, které prováděly, dostatečné. Podle názoru vietnamské vlády by tato analýza ovlivnila závěr o existenci finančního příspěvku a rovněž použití vnější referenční hodnoty pro stanovení výhody získané prostřednictvím tohoto programu.
(249)
Jak je uvedeno v 242. až 243. bodě odůvodnění, informace a důkazy shromážděné během šetření prokazují významné narušení vietnamského bankovního systému. V důsledku tohoto narušení, v souladu s pravidly základního nařízení, se pro stanovení výše výhody (pokud existuje) musí použít vnější referenční hodnota. Protože výhody pro vietnamské vyvážející výrobce jsou zanedbatelné, nepovažuje Komise za nezbytné zkoumat, zda banky jsou veřejnoprávními subjekty a/nebo zda je posouzení rizika dostatečné, jak je objasněno výše v 231. a 232. bodě odůvodnění.
3.3.4. Poskytování práv k užívání pozemků
(250)
Oběma spolupracujícím vyvážejícím výrobcům byla přidělena práva k užívání pozemků ve zvláštních průmyslových zónách. Zatímco skupina Thai Binh získala práva k užívání pozemků přímo od státu, společnosti Vietnam New Century Polyester Fibre Co Ltd. (dále jen „VNC“) je pozemek pronajat prostřednictvím společnosti, která je částečně ve vlastnictví státu.
(251)
Skupina Thai Binh má tři pozemky v průmyslové zóně. Během období šetření byla skupina plně osvobozena od placení nájemného za dva pozemky. Základem pro uvedené osvobození jsou vyhláška č. 121/2010/ND-CP a vyhláška č. 142/2005/ND-CP. Skupina neplatila nájemné ani za třetí pozemek, protože se účastní administrativního procesu souvisejícího se žádostí o osvobození. Nájemné, od jehož placení byla skupina osvobozena, je výrazně nižší než nájemné placené skupinou za jiné podobné pozemky v těsné blízkosti průmyslové zóny a zdá se, že je podstatně nižší než obvyklé ceny pozemků v regionu.
(252)
VNC nezískala plné osvobození ohledně práv k užívání pozemků, je ale jasné, že během období šetření získala výhodu. VNC si pronajímá tři pozemky od společnosti, která je částečně ve státním vlastnictví. Ačkoli vietnamská vláda tvrdila, že jde o transakce mezi soukromými stranami, informace, které jsou ve spisu, jsou v rozporu s tímto tvrzením. Investiční licence VNC uvádí pronájem pozemků jako preferenční výhodu. V licenci Lidový výbor Quang Ninh ukládá VNC povinnost pronajmout si pozemky od uvedené společnosti. Rovněž podle původní smlouvy mezi částečně státem vlastněnou společností, která pronajímá pozemky VNC, a místním pozemkovým úřadem je následný převod pozemků možný pouze za jistých podmínek stanovených místním pozemkovým úřadem. Z toho vyplývá, že stát se účastní pozemkové transakce mezi oběma stranami.
(253)
Pro účely posouzení výhody Komise porovnala nízké ceny pozemků, které souvisejí s transakcemi v průmyslových zónách, s referenční cenou za podobné pozemky. Šetřením byly zjištěny náznaky, že trh s pozemky ve Vietnamu je zřejmě regulován a je narušen státním zásahem, protože existuje osvobození od nájemného nebo preferenční ceny za práva k užívání pozemků týkající se pozemků ve vymezených průmyslových zónách a/nebo podporovaných odvětvích podnikání. V tomto konkrétním případě Komise zjistila transakci s právy k užívání pozemků, která je dostatečně spolehlivá, protože pozemek se nachází mimo jakoukoli podporovanou zónu a protože dotčená společnost působí v odvětví, které nesouvisí s PSV a není podporováno na základě vládní politiky. Ceny v této transakci se používají jako referenční hodnota pro posouzení výhody, aniž je dotčen jakýkoliv závěr o celkové situaci na trhu s pozemky ve Vietnamu.
(254)
Výhoda se u tohoto programu pohybovala mezi 0,17 % a 0,37 %.
3.3.5. Programy osvobození od přímých daní a jejich snížení
(255)
Oba spolupracující vyvážející výrobci měli výhodu z několika přímých daňových úlev založených na osvobozeních od daní uvedených v jejich investičních licencích. Právním základem pro uvedená osvobození jsou vyhláška č. 164/2003/ND-CP nahrazená vyhláškami č. 124/2008/ND-CP a č. 122/2011/ND-CP, oběžník č. 140/2012, vyhláška č. 164/2003/ND-CP pozměněná a doplněná vyhláškou č. 152/204/ND-CPDuty a osvobození od DPH při dovozu strojů.
(256)
Podle výše uvedených právních předpisů je osvobození od přímých daní a jejich snížení k dispozici mimo jiné pro společnosti nacházející se ve zvláštních průmyslových zónách/parcích nebo společnosti zaměstnávající velký počet zaměstnanců nebo společnosti působící v určitých hospodářských odvětvích.
(257)
Výše subvence se vypočte na základě výhody, kterou získal příjemce subvence a která je zjištěna za období šetření. Za výhodu získanou příjemci se považuje výše celkové daňové povinnosti k úhradě podle běžné daňové sazby, a to po odečtení zaplacené částky se sníženou preferenční daňovou sazbou nebo případně částky daně, od níž byl osvobozen. Částky považované za subvenci vycházejí z nejnovějších ročních daňových přiznání. Subvence byla přepočtena na základě celkové společnosti a vyjádřena jako procentní podíl z obratu vývozu do Unie v cenách CIF.
(258)
Výhoda se u tohoto programu pohybovala mezi 0,11 % a 0,36 %.
3.3.6. Osvobození od cla z dovážených surovin
(259)
Oba spolupracující vyvážející výrobci získali osvobození od placení cla z dovozu surovin v průběhu období šetření. Právním základem pro osvobození je zákon o dovozní a vývozní dani č. 45/2005/QH11 provedený vyhláškou č. 87/2010/ND-CP. Pravidla pro systém a postupy inspekcí a dohledu jsou stanovena v oběžníku 194/2010TT.
(260)
Vietnamská vláda ve své odpovědi na dotazník uvedla, že provozuje systém pro navracení/pozastavení cla. Podle právních předpisů se osvobození vztahuje na dovezené suroviny, které byly spotřebovány při výrobě vyvážených výrobků. Cla mohou být vrácena v rozsahu určeném podílem, v jakém jsou dovezené suroviny použity ve vyvezeném konečném výrobku.
(261)
Bylo zjištěno, že během období šetření oba spolupracující vyvážející výrobci nezískali ekonomickou výhodu z uvedeného režimu. Třebaže byli osvobozeni od placení dovozního cla na suroviny, nadměrné vrácení během období šetření nebylo zjištěno. Domácí prodej dotčeného výrobku byl u obou společností relativně malý. Kromě toho získávaly významný podíl hlavních surovin na domácím trhu, neboť objemy, které dovezly pro výrobu vyváženého dotčeného výrobku, nebyly dostatečné.
(262)
S ohledem na výše uvedené se nepokládá za nutné vyvozovat závěr, zda je oznámený systém navracení cla v souladu s pravidly WTO a s články přílohy II a přílohy III základního nařízení.
(263)
V návaznosti na poskytnutí informací vietnamská vláda podpořila zjištění Komise týkající se tohoto programu. Rovněž ale zdůraznila, že i přes neexistenci závěrů v tomto bodě je vietnamský systém navracení cla plně v souladu s pravidly v příloze II a příloze III základního nařízení. Toto stanovisko vietnamské vlády Komise bere na vědomí. Avšak vzhledem k tomu, že výhody pro vietnamské vyvážející výrobce jsou zanedbatelné, Komise opakuje své stanovisko, že pro účely tohoto šetření nepokládá za nutné zkoumat, zda je režim navracení cla v souladu s pravidly stanovenými v příloze II a příloze III základního nařízení, jak je vysvětleno výše v 231. až 232. bodě odůvodnění.
3.3.7. Osvobození od cla z dovážených strojů
(264)
Oba spolupracující vyvážející výrobci získali osvobození od placení cla a DPH z dovážených strojů během období šetření. Právním základem pro osvobození je zákon o dovozní a vývozní dani č. 45/2005/QH11 provedený vyhláškou č. 87/2010/ND-CP. Pravidla pro systém a postupy inspekcí a dohledu jsou stanovena ve vyhlášce vlády č. 154/2005/N-CP, oběžníku 194/2010TT a oběžníku 117/2011.
(265)
Společnosti byly požádány, aby podaly zprávu o dovozu strojů během období 10 let. Ačkoli bylo zřejmé, že spolupracující vyvážející výrobci získaly výhody na základě tohoto režimu, tyto výhody nebyly podstatné. Bylo tomu tak, protože dovoz strojů u těchto společností nebyl významný ve srovnání s obratem prodeje PSV v EU. Rovněž jakékoli výhody byly oslabeny skutečností, že se stroje odepisují po řadu let (obvykle 10), a proto byla výhoda pro období šetření odpovídajícím způsobem snížena.
(266)
Výhoda se u tohoto programu pohybovala mezi 0,08 % a 0,1 %.
3.3.8. Výše subvencí
(267)
Výše subvencí stanovená v souladu s ustanoveními základního antisubvenčního nařízení, vyjádřená valoricky, se u vietnamských vyvážejících výrobců pohybuje mezi 0,6 % a 2,31 %. Celostátním subvenčním rozpětím je vážený průměr obou výšeuvedených odchylek, tj. 1,25 %. Subvence popsané výše byly přepočteny na základě celkové společnosti a vyjádřeny jako procentní podíl z obratu vývozu do Unie v cenách CIF.
(268)
Po poskytnutí informací žadatel tvrdil, že není jasné, jak Komise vypočetla tento rozsah subvenčního rozpětí a proč Komise nezvolila horní hranici těchto rozpětí, která by byla vyšší než zanedbatelné rozpětí. Jak již Komise uvedla v předchozím bodě odůvodnění, rozsah celkových souhrnných subvencí pro vietnamské spolupracující vyvážející výrobce vyjádřený valoricky se pohybuje mezi minimem 0,6 % a maximem 2,31 %. Výpočet váženého průměru uvedených odchylek však vede k průměrnému subvenčnímu rozpětí za celou zemi rovnému 1,25 %, což je méně než minimální prahová hodnota. To je metodika trvale používaná pro výpočet průměrného subvenčního rozpětí za celou zemi v souladu s příslušnými pravidly základního nařízení.
3.3.9. Závěry týkající se Vietnamu
(269)
Celostátní subvenční sazba pro Vietnam je 1,25 %. Vzhledem k tomu, že toto rozpětí je zanedbatelné, byl vyvozen závěr, že by v souladu s čl. 14 odst. 3 základního nařízení mělo být šetření ohledně dovozu výrobků pocházejících z Vietnamu zastaveno.
4. ÚJMA
4.1. DEFINICE VÝROBNÍHO ODVĚTVÍ UNIE A VÝROBY V UNII
(270)
Obdobný výrobek v Unii v období šetření vyrábělo 18 výrobců. Tito výrobci představují „výrobní odvětví Unie“ ve smyslu čl. 4 odst. 1 základního nařízení.
(271)
Celková výroba v Unii během období šetření byla stanovena na přibližně 401 000 tun. Komise stanovila tento číselný údaj na základě veškerých dostupných informací týkajících se výrobního odvětví Unie, jako jsou ověřené údaje o výrobě spolupracujících výrobců v Unii zařazených do vzorku, jakož i číselné údaje poskytnuté žadatelem. Jak je uvedeno v 10. bodě odůvodnění, do vzorku byli vybráni čtyři výrobci v Unii, kteří představují 54 % celkové výroby obdobného výrobku v Unii.
4.2. SPOTŘEBA V UNII
(272)
Komise stanovila spotřebu v Unii na základě objemu prodeje výrobního odvětví Unie na trhu Unie s využitím údajů poskytnutých žadatelem a dovozu ze třetích zemí na základě údajů Eurostatu.
(273)
Spotřeba v Unii se vyvíjela takto:
Tabulka 2
Spotřeba v Unii (v tunách)
2010
2011
2012
Období šetření
Celková spotřeba v Unii
838 397
869 025
837 066
890 992
Index
100
104
100
106
Zdroj: Podnět, Eurostat.
(274)
Spotřeba v Unii dosáhla svého vrcholu v roce 2011 kvůli prudkému nárůstu cen bavlny v důsledku problémů kolem její sklizně v roce 2010. Poptávka po PSV jako náhradě za bavlnu se v důsledku toho zvýšila, ale v následujícím roce opět klesla. V období šetření je zaznamenáno zvýšení spotřeby v Unii o 6 %.
4.3. DOVOZ Z DOTČENÝCH ZEMÍ
4.3.1. Souhrnné posouzení účinků dovozu z dotčených zemí
(275)
Komise zkoumala, zda má být dovoz PSV pocházejících z dotčených zemí posouzen souhrnně ve shodě s čl. 8 odst. 3 základního nařízení.
(276)
Subvenční rozpětí stanovené u dovozu z Čínské lidové republiky a Vietnamu bylo pod minimálním prahem stanoveným v čl. 8 odst. 3 písm. a) základního nařízení.
(277)
Proto nejsou splněny podmínky pro kumulaci, a analýza příčinných souvislostí je tak omezena na účinek dovozu z Indie.
4.3.2. Objem a podíl dovozu z Indie na trhu
(278)
Komise stanovila objem dovozu na základě údajů Eurostatu. Podíl dovozu na trhu byl stanoven na základě objemu dovozu z Indie jako součást celkové spotřeby Unie (určené veškerými prodeji v Unii uskutečněnými výrobci v Unii s připočtením veškerého dovozu PSV do Unie).
(279)
Dovoz z Indie do Unie se vyvíjel takto:
Tabulka 3
Objem dovozu (v tunách) a podíl na trhu
2010
2011
2012
Období šetření
Objem dovozu z Indie (v tunách)
51 258
59 161
63 191
60 852
Index
100
115
123
119
Podíl na trhu
6,1 %
6,8 %
7,5 %
6,8 %
Index
100
111
123
112
Zdroj: Eurostat.
(280)
Celkově byl dovoz z Indie i nadále poměrně stabilní a během posuzovaného období představoval podíl na trhu Unie v rozmezí od 6 % do 7,5 %.
4.3.3. Ceny výrobků dovážených z Indie a cenové podbízení
(281)
Komise zjistila ceny dovážených výrobků na základě statistik Eurostatu a ověřila údaje od spolupracujících vývozců. Cenové podbízení u dovážených výrobků bylo stanoveno na základě ověřených údajů poskytnutých spolupracujícími vývozci a spolupracujícími výrobci v Unii.
(282)
Průměrná cena výrobků dovážených z Indie do Unie se vyvíjela takto:
Tabulka 4
Dovozní ceny (EUR/tuna)
2010
2011
2012
Období šetření
Indie
1 025
1 368
1 239
1 212
Index
100
134
121
118
Zdroj: Eurostat a ověřené údaje od spolupracujících vývozců.
(283)
Prudké zvýšení ceny PSV bylo zaznamenáno v roce 2011, který je rokem výše uvedené bavlnářské krize. Ceny v následujících letech klesly, ale zůstaly vyšší než ceny zaznamenané v roce 2010. V období šetření byla cena o 18 % vyšší než cena PSV v roce 2010.
(284)
Komise určila cenové podbízení během období šetření na základě srovnání vážených průměrných dovozních cen franko přístav určení jednotlivých typů výrobku z dovozu spolupracujících indických výrobců zařazených do vzorku účtovaných prvnímu nezávislému odběrateli na trhu Unie, s příslušnými úpravami s ohledem na cla a náklady vynaložené po dovozu a vážené průměrné prodejní ceny stejných typů výrobku výrobců v Unii zařazených do vzorku účtované odběratelům na trhu Unie, kteří nejsou ve spojení, upravené na úroveň ceny ze závodu.
(285)
Toto srovnání cen bylo provedeno podle jednotlivých typů u transakcí na stejné obchodní úrovni, v případě potřeby s náležitou úpravou a po odečtení rabatů a slev z cen. Výsledek srovnání byl vyjádřen jako procentní podíl obratu výrobců v Unii zařazených do vzorku v období šetření. Ukázalo se, že výrobky dovážené z Indie vykazují na trhu Unie vážené průměrné rozpětí cenového podbízení v rozmezí od 4,1 % do 43,7 %.
4.4. HOSPODÁŘSKÁ SITUACE VÝROBNÍHO ODVĚTVÍ UNIE
4.4.1. Obecné poznámky
(286)
V souladu s čl. 8 odst. 4 základního nařízení zahrnovalo posouzení dopadu subvencovaného dovozu na výrobní odvětví Unie posouzení všech hospodářských ukazatelů, které ovlivňovaly stav výrobního odvětví Unie v posuzovaném období.
(287)
Jak je uvedeno v 10. bodě odůvodnění, byl za účelem stanovení možné újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie proveden výběr vzorku.
(288)
Pro účely stanovení újmy Komise rozlišovala mezi makroekonomickými a mikroekonomickými ukazateli újmy. Makroekonomické ukazatele Komise posuzovala na základě údajů obsažených v podnětu, dalších informací poskytnutých žadatelem během řízení a Eurostatem. Tyto údaje se týkaly všech výrobců v Unii. Mikroekonomické ukazatele Komise posuzovala na základě řádně ověřených údajů obsažených v odpovědích na dotazník od výrobců v Unii zařazených do vzorku. Oba soubory údajů byly shledány jako reprezentativní pro hospodářskou situaci výrobního odvětví Unie.
(289)
Makroekonomické ukazatele jsou: výroba, výrobní kapacita, využití kapacity, objem prodeje, podíl na trhu, růst, zaměstnanost a produktivita.
(290)
Mikroekonomické ukazatele jsou: průměrné jednotkové ceny, jednotkové náklady, pracovní náklady, zásoby, výnosnost, peněžní tok, investice, návratnost investic a schopnost navýšit kapitál.
4.4.2. Makroekonomické ukazatele
4.4.2.1. Výroba, výrobní kapacita a využití kapacity
(291)
Celková výroba, výrobní kapacita a využití kapacity v Unii se v průběhu posuzovaného období vyvíjely takto:
Tabulka 5
Výroba, výrobní kapacita a využití kapacity
2010
2011
2012
Období šetření
Objem výroby (v tunách)
362 195
355 240
361 159
401 119
Index
100
98
100
111
Výrobní kapacita (v tunách)
492 059
451 310
468 115
466 744
Index
100
92
95
95
Využití kapacity
73,6 %
78,7 %
77,2 %
85,9 %
Index
100
107
105
117
Zdroj: Žadatel (CIRFS).
(292)
Objem výroby v posuzovaném období vzrostl o 11 %. K tomuto nárůstu došlo pouze během období šetření (které odpovídá posledním 12 měsícům posuzovaného období). Během části posuzovaného období předcházejícího období šetření (tedy v letech 2011 a 2012) objem výroby výrobního odvětví Unie poklesl nebo stagnoval.
(293)
Výrobní kapacita naopak vykazovala sestupný trend, přičemž v období šetření byl zaznamenán pokles o 5 %. V souvislosti se vzestupným trendem objemu výroby, jak je popsáno ve 292. bodě odůvodnění, se využití kapacity zvýšilo o 17 %. Je třeba zdůraznit, že využití kapacity v roce 2010, které se používá jako základ pro analýzu trendů, bylo pro kapitálově náročné odvětví, jakým je odvětví PSV, nízké a během období šetření byla míra využití kapacity 85,9 %.
4.4.2.2. Objem prodeje a podíl na trhu
(294)
Objem prodeje výrobního odvětví Unie a jeho podíl na trhu se v průběhu posuzovaného období vyvíjel takto:
Tabulka 6
Objem prodeje a podíl na trhu
2010
2011
2012
Období šetření
Celkový objem prodeje na trhu Unie (v tunách)
379 840
366 341
344 134
358 130
Index
100
96
91
94
Podíl na trhu
45,3 %
42,2 %
41,1 %
40,2 %
Index
100
93
91
89
Zdroj: Eurostat, žadatel (CIRFS).
(295)
Objem prodeje na trhu Unie se v letech 2011 a 2012 snížil, avšak během období šetření se mírně zvýšil. Nicméně celkový pokles o 6 % byl přesto zaznamenán vůči objemům prodaným v roce 2010.
(296)
Podíl na trhu výrobního odvětví Unie se během období šetření významně snižoval. Největší pokles podílu na trhu nastal v roce 2011, ale klesající trend pokračoval i v roce 2012 a v období šetření, což vedlo k celkové ztrátě podílu na trhu během posuzovaného období o 11 %.
4.4.2.3. Růst
(297)
I přes mírný růst spotřeby v Unii během posuzovaného období (+ 6 %) a nárůst objemu výroby výrobců v Unii (+ 11 %) poklesl prodej výrobců v Unii o 6 %.
4.4.2.4. Zaměstnanost a produktivita
(298)
Zaměstnanost a produktivita se v průběhu posuzovaného období vyvíjely takto:
Tabulka 7
Zaměstnanost a produktivita
2010
2011
2012
Období šetření
Počet zaměstnanců
1 914
1 935
2 000
2 036
Index
100
101
105
106
Produktivita (tuny/zaměstnanec)
189,3
183,6
180,6
197,0
Index
100
97
95
104
Zdroj: Žadatel (CIRFS)
(299)
Počet zaměstnanců během posuzovaného období trvale rostl, což vedlo k 6 % zvýšení ve spojitosti se zvýšením výroby uvedeným v 292. bodě odůvodnění.
(300)
Produktivita v letech 2011 a 2012 klesla, protože počet zaměstnanců vzrostl, zatímco objem výroby během těchto let stagnoval. Celkově došlo v posuzovaném období ke zvýšení o 4 %.
4.4.3. Mikroekonomické ukazatele
4.4.3.1. Ceny a faktory ovlivňující ceny
(301)
Průměrné jednotkové prodejní ceny výrobců v Unii zařazených do vzorku účtované odběratelům v Unii, kteří nejsou ve spojení, se v průběhu posuzovaného období vyvíjely takto:
Tabulka 8
Prodejní ceny v Unii
2010
2011
2012
Období šetření
Průměrné jednotkové prodejní ceny v Unii na celkovém trhu (v EUR za tunu)
1 283
1 608
1 509
1 489
Index
100
125
118
116
Jednotkové výrobní náklady (v EUR za tunu)
1 453
1 666
1 629
1 542
Index
100
115
112
106
Zdroj: Ověřené údaje od výrobců v Unii zařazených do vzorku.
(302)
Největší nárůst prodejní ceny v Unii byl zaznamenán v roce 2011, kdy se PSV prodávaly za cenu, která byla o 25 % vyšší než průměrná prodejní cena v roce 2010. Byl to výsledek bavlnářské krize v roce 2011, kdy vzrostla poptávka po PSV jako náhradě za bavlnu, které bylo nedostatek kvůli neuspokojivé sklizni v roce 2010. Celkově se prodejní ceny v Unii během posuzovaného období zvýšily o 16 %.
(303)
Jednotkové výrobní náklady během posuzovaného období rovněž vzrostly, nejvíce o 15 % v roce 2011, protože v tomto roce se zvýšily ceny benzínu, který je významnou nákladovou položkou. Celkový nárůst jednotkových výrobních nákladů představoval během posuzovaného období 6 %.
4.4.3.2. Náklady práce
(304)
Průměrné náklady práce výrobců v Unii zařazených ve vzorku se v posuzovaném období vyvíjely takto:
Tabulka 9
Průměrné náklady práce na zaměstnance
2010
2011
2012
Období šetření
Průměrné náklady práce na zaměstnance (v EUR)
31 561
31 080
31 661
32 356
Index
100
98
100
103
Zdroj: Ověřené údaje od výrobců v Unii zařazených do vzorku.
(305)
Průměrné náklady práce na zaměstnance nejprve v roce 2011 poklesly a pak se v následujících letech mírně zvýšily. Za posuzované období byl zaznamenán nárůst o 3 %.
4.4.3.3. Zásoby
(306)
Úroveň zásob u výrobců v Unii zařazených do vzorku se v posuzovaném období vyvíjela takto:
Tabulka 10
Zásoby
2010
2011
2012
Období šetření
Konečný stav zásob (v tunách)
15 731
16 400
15 039
19 108
Index
100
104
96
121
Index konečného stavu zásob vyjádřených jako procento výroby
7,3 %
7,8 %
7,1 %
8,8 %
Index
100
107
97
120
Zdroj: Ověřené údaje od výrobců v Unii zařazených do vzorku.
(307)
Konečné stavy zásob vzrostly s výjimkou roku 2012, což vedlo k celkovému nárůstu o 21 % v období šetření. To odpovídá nárůstu objemu výroby (celkový nárůst o 11 %) při poklesu objemu prodeje během posuzovaného období (celkový pokles o 6 %). Tyto trendy se rovněž projevily v konečném stavu zásob vyjádřených jako procento výroby.
4.4.3.4 Ziskovost, peněžní tok, investice, návratnost investic a schopnost získávat kapitál
(308)
Ziskovost, peněžní tok, investice a návratnost investic se u výrobců v Unii zařazených ve vzorku v posuzovaném období vyvíjely takto:
Tabulka 11
Ziskovost, peněžní tok, investice a návratnost investic
2010
2011
2012
Období šetření
Ziskovost prodeje v Unii odběratelům, kteří nejsou ve spojení (procentní podíl na obratu z prodeje)
- 5,4 %
1,0 %
- 0,8 %
0,3 %
Index
- 100
18
- 14
5
Peněžní tok (v EUR)
- 12 068 770
12 017 353
13 048 405
10 725 084
Index
- 100
100
108
89
Investice (v EUR)
5 240 603
7 671 607
4 488 296
4 145 991
Index
100
146
86
79
Návratnost investic
- 25,1 %
5,5 %
- 4,5 %
1,5 %
Index
- 100
22
- 18
6
Zdroj: Ověřené údaje od výrobců v Unii zařazených do vzorku.
(309)
Komise stanovila ziskovost výrobců v Unii zařazených ve vzorku tak, že čistý zisk z prodeje obdobného výrobku odběratelům v Unii, kteří nejsou ve spojení, před zdaněním vyjádřila jako procentní podíl z obratu tohoto prodeje. Rozpětí ziskovosti v průběhu posuzovaného období kolísalo. Celkově se ziskovost zlepšila: ze ztrátovosti v roce 2010 dospěla v období šetření k prahu rentability.
(310)
Čistý peněžní tok je schopnost výrobců v Unii financovat svoji činnost z vlastních zdrojů. Trend čistého peněžního toku se v průběhu posuzovaného období vyvíjel příznivě.
(311)
Investice dosáhly vrcholu v roce 2011, kdy vzrostly o 46 % ve srovnání s investicemi v roce 2010, ale v následujících letech vykazovaly klesající trend. Během posuzovaného období se investice snížily o 21 %.
(312)
Návratnost investic je zisk vyjádřený v procentech ve vztahu k čisté účetní hodnotě investic. V průběhu posuzovaného období se vyvíjela příznivě.
(313)
Žádný z výrobců v Unii zařazených do vzorku výrobců v Unii neuvedl, že během posuzovaného období měl potíže se získáváním kapitálu.
4.4.4. Závěr týkající se újmy
(314)
Dovoz z Indie byl i nadále stabilní (během posuzovaného období představoval podíl na trhu Unie v rozmezí od 6 % do 7 %). Cenové podbízení bylo významné (až 43,7 %).
(315)
Většina ukazatelů újmy se zlepšila. Ziskovost výrobců v Unii vzrostla o téměř 6 procentních bodů, ale průměrné ziskové rozpětí bylo v období šetření stále neuspokojivé - na prahu rentability ve výši 0,3 %. Míra využití kapacity vzrostla ze 74 % na 86 %. To však bylo důsledkem zvýšení objemu výroby v Unii, jakož i snížení kapacity Unie. Průměrné prodejní ceny v Unii dosáhly vrcholu v roce 2011 v důsledku prudkého nárůstu cen bavlny a ropy. Celkově se průměrná prodejní cena v Unii během posuzovaného období zvýšila o 16 %. Rovněž návratnost investic a peněžní tok se vyvíjely příznivě. Zaměstnanost se během posuzovaného období zvýšila. Známky hospodářského oživení byly tedy zaznamenány v situaci způsobené újmy.
(316)
Tyto ukazatele újmy se v posuzovaném období vyvíjely nepříznivě: podíl výrobců v Unii na trhu Unie klesl ze 45,3 % na 40,2 %, protože objemy prodeje v Unii klesly o 6 %. Úroveň investic celkově klesla s výjimkou roku 2011. Kapacita, jak je uvedeno v 293. bodě odůvodnění, během posuzovaného období klesla o 5 %.
(317)
Celkově lze situaci výrobního odvětví Unie označit za situaci působící újmu, ačkoli se v posledních letech jasně zlepšila. Na základě výše uvedených skutečností dospěla Komise k závěru, že výrobní odvětví Unie utrpělo podstatnou újmu ve smyslu čl. 8 odst. 4 základního nařízení.
(318)
Ve svém stanovisku k poskytnutým informacím žadatel uvedl, že stabilitu indického podílu na trhu Unie považuje za výsledek značného subvencování. Komise skutečně zjistila napadnutelné subvence (viz 229. bod odůvodnění), nebylo ale možné prokázat příčinnou souvislost s újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie (viz 319. až 323. bod odůvodnění).
5. PŘÍČINNÉ SOUVISLOSTI
(319)
V souladu s čl. 8 odst. 5 základního nařízení Komise zkoumala, zda subvencovaný dovoz z Indie způsobil výrobnímu odvětví Unie podstatnou újmu. V souladu s čl. 8 odst. 6 základního nařízení Komise rovněž zkoumala, zda výrobní odvětví Unie mohlo být souběžně s tím poškozeno i jinými známými činiteli. Komise dbala na to, aby případná újma, kterou mohly způsobit jiné činitele než subvencovaný dovoz z Indie, nebyla přičítána na vrub tomuto subvencovanému dovozu. Tyto faktory jsou dovozy z jiných třetích zemí, vývozní výkonnost výrobního odvětví Unie a spotřeba Unie.
5.1. ÚČINEK SUBVENCOVANÉHO DOVOZU
(320)
Vzhledem ke zjištění subvencí nižších, než je minimální práh, pokud jde o Čínu a Vietnam (viz 76. a 231. bod odůvodnění), nejsou splněny podmínky pro kumulaci. Analýza příčinných souvislostí se proto omezuje na účinek dovozu z Indie.
(321)
Podíl výrobního odvětví Unie na trhu během posuzovaného období poklesl z 45,3 % na 40,2 %, zatímco podíl indického dovozu na trhu zůstal poměrně stabilní mezi 6 % a 7 %. Spotřeba během posuzovaného období vzrostla o 6 %. Výrobní odvětví Unie nebylo schopno využít tohoto růstu, pokud jde o podíl na trhu, ale to není pravděpodobně možné přičítat indickému podílu na trhu, který zůstal stálý.
(322)
Průměrné ceny PSV z Indie podle Eurostatu byly nižší než průměrné ceny PSV z většiny jiných států, ale je důležité uvést, že existují velké rozdíly v jakosti a typech výrobku. Každopádně přesná srovnání podle jednotlivých typů prokázala značné cenové podbízení, pokud jde o dovoz z Indie.
(323)
I přes značné cenové podbízení nelze učinit závěr, že dovoz z Indie způsobil újmu. Snížení podílu výrobního odvětví Unie (pokles o 5,1 procentního bodu) skutečně nelze přičítat vývoji objemu dovozu z Indie, protože jeho podíl na trhu zůstal poměrně stabilní (nárůst o pouhých 0,7 procentního bodu během posuzovaného období). Navíc se průměrné ceny dovozu z Indie během posuzovaného období zvýšily o 18 %. Nezdá se, že ceny dovozu z Indie vedly ke snížení cen, jelikož finanční situace výrobního odvětví Unie, třebaže v období šetření byla stále situací působící újmu, se během posuzovaného období výrazně zlepšila.
5.2. ÚČINKY JINÝCH ČINITELŮ
5.2.1. Dovoz z třetích zemí
(324)
Objem dovozu z třetích zemí se v posuzovaném období vyvíjel takto:
Tabulka 12
Dovoz z třetích zemí
Země
2010
2011
2012
Období šetření
Korejská republika
Objem (v tunách)
129 918
165 365
163 540
181 540
Index
100
127
126
140
Podíl na trhu
15,5 %
19,0 %
19,5 %
20,4 %
Index
100
123
126
131
Průměrná cena (v EUR za tunu)
1 116
1 367
1 361
1 300
Index
100
123
122
116
Tchaj-wan
Objem (v tunách)
121 656
108 645
100 072
92 423
Index
100
89
82
76
Podíl na trhu
14,5 %
12,5 %
12,0 %
10,4 %
Index
100
86
82
71
Průměrná cena (v EUR za tunu)
1 131
1 416
1 383
1 369
Index
100
125
122
121
Čína
Objem (v tunách)
5 198
8 980
23 209
44 651
Index
100
173
446
859
Podíl na trhu
0,6 %
1,0 %
2,8 %
5,0 %
Index
100
167
447
808
Průměrná cena (v EUR za tunu)
1 065
1 279
1 265
1 209
Index
100
120
119
113
Turecko
Objem (v tunách)
32 921
29 969
34 303
36 908
Index
100
91
104
112
Podíl na trhu
3,9 %
3,4 %
4,1 %
4,1 %
Index
100
88
104
105
Průměrná cena (v EUR za tunu)
1 133
1 466
1 383
1 382
Index
100
129
122
122
Vietnam
Objem (v tunách)
24 884
25 487
26 410
29 717
Index
100
102
106
119
Podíl na trhu
3,0 %
2,9 %
3,2 %
3,3 %
Index
100
99
106
112
Průměrná cena (v EUR za tunu)
978
1 182
1 175
1 096
Index
100
121
120
112
Indonésie
Objem (v tunách)
25 902
30 285
24 032
24 699
Index
100
117
93
95
Podíl na trhu
3,1 %
3,5 %
2,9 %
2,8 %
Index
100
113
93
90
Průměrná cena
1 055
1 329
1 267
1 167
Index
100
126
120
111
Thajsko
Objem (v tunách)
17 548
23 510
17 103
18 952
Index
100
134
97
108
Podíl na trhu
2,1 %
2,7 %
2,0 %
2,1 %
Index
100
129
98
102
Průměrná cena (v EUR za tunu)
1 140
1 449
1 310
1 298
Index
100
127
115
114
Jiný dovoz
Objem (v tunách)
49 272
51 282
41 074
43 120
Index
100
104
83
88
Podíl na trhu
5,9 %
5,9 %
4,9 %
4,8 %
Index
100
100
83
82
Průměrná cena (v EUR za tunu)
1 323
1 681
1 603
1 532
Index
100
127
121
116
Zdroj: Eurostat.
(325)
Největší část dovozu (181 540 tun, představujících podíl na trhu 20,4 % během období šetření) pochází z Korejské republiky, jejíž podíl na trhu během posuzovaného období vzrostl o 4,9 procentního bodu. Druhým největším vývozcem do Unie je Tchaj-wan. Ačkoli se dovoz z Tchaj-wanu během posuzovaného období snížil (o 4,1 procentních bodů), Tchaj-wan přesto během období šetření měl podíl na trhu 10,4 %. Čtvrtým největším vývozcem na seznamu vývozců (po Indii, která je třetím největším) je Čína, jejíž podíl na trhu se zvýšil o 4,4 procentních bodů na 5 %. Dovoz z jiných třetích zemí je nižší než dovoz z Indie, ale značné množství PSV se dováží z Turecka, Vietnamu, Indonésie a Thajska (všechny čtyři země mají poměrně stabilní podíl na trhu). Dovoz z Turecka, Vietnamu, Indonésie a Thajska představuje společně podíl na trhu kolem 12 % (12,4 % v období šetření).
(326)
Za zmínku stojí zvyšující se dovoz zejména z Korejské republiky. Korejský dovoz představoval v průběhu období šetření trojnásobek objemu indického dovozu. Během posuzovaného období vzrostl o 40 % a jeho podíl na trhu se zvýšil o 4.9 procentních bodů na 20,4 %. Rovněž dovoz z Číny výrazně vzrostl, a to o více než 700 %, pokud jde o objem, a o 4,4 procentního bodu, pokud jde o podíl na trhu. Dovoz z Číny rovněž představoval výrazné cenové podbízení vůči cenám výrobního odvětví Unie.
(327)
Na základě výše uvedených skutečností lze vyvodit závěr, že pokud byla újma způsobená výrobnímu odvětví Unie výsledkem dovozu, bylo tomu tak spíše kvůli dovozu z jiných zdrojů než Indie.
(328)
Po poskytnutí informací žadatel uvedl, že Komise dále neprošetřovala vývozní ceny Číny a Vietnamu. Je třeba připomenout, že v případě Číny a Vietnamu byly zjištěny zanedbatelné úrovně subvencování. Komise proto posoudila vývozní ceny u těchto dvou zemí ve své analýze příčinných souvislostí jiných činitelů a opravdu neprovedla souhrnné posouzení dovozu ze všech tří zemí, jichž se toto řízení týká, jelikož bylo stanoveno, že subvence zjištěné v Číně a Vietnamu jsou zanedbatelné, jak je vysvětleno v 275. až 277. bodě odůvodnění.
(329)
Žadatel předložil připomínky týkající se průměrné ceny dovozu z Koreje, jakož i (nepatrného) zvýšení jeho objemu mezi roky 2011 a 2012. Vzhledem k celkovému zvýšení jak objemu, tak podílu korejského dovozu na trhu během posuzovaného období a k tomu, že jeho průměrné ceny jsou nižší než průměrné prodejní ceny výrobního odvětví Unie, Komise zastává názor, že korejský dovoz představuje důležitý jiný činitel v analýze příčinných souvislostí.
(330)
Žadatel se rovněž zmínil o průměrných vývozních cenách tří zemí, jichž se toto řízení týká, a Koreje a Tchaj-wanu za období od ledna do července 2014. To však není posuzované období, které sahá od roku 2010 do konce období šetření. Toto tvrzení se proto odmítá.
5.2.2. Vývozní výkonnost výrobního odvětví Unie
(331)
Objem a průměrná hodnota vývozu výrobního odvětví Unie se v posuzovaném období vyvíjely takto:
Tabulka 13
Vývozní výkonnost výrobců v Unii
2010
2011
2012
Období šetření
Objem vývozu (v tunách)
31 158
32 204
41 279
36 149
Index
100
103
132
116
Průměrná cena (v EUR za tunu)
1 760
1 945
1 924
1 962
Index
100
111
109
112
Zdroj:
Objem: žadatel (CIRFS)
Hodnota: ověřené údaje od výrobců v Unii zařazených do vzorku.
(332)
Výrobní odvětví Unie prodává mimo EU zejména speciální výrobky, což vysvětluje vyšší průměrné prodejní ceny zaznamenané na těchto trzích.
(333)
Objem vývozu výrobců v Unii zařazených do vzorku vzrostl během posuzovaného období téměř o 30 % a svého vrcholu dosáhl v roce 2012. Průměrné prodejní ceny v roce 2011 vzrostly a pak zůstaly na stabilní úrovni až do období šetření.
(334)
I přes dobrou vývozní výkonnost výrobců v Unii zařazených do vzorku byly absolutní objemy vývozu relativně malé ve srovnání s objemy prodeje prodávanými v Unii. Jejich dopad tedy nepostačoval k tomu, aby kompenzoval újmu způsobenou na domácím trhu Unie.
5.2.3. Spotřeba
(335)
Trh Unie s PSV činil 838 397 tun v roce 2010 a v období šetření dosáhl 890 992 tun. Z toho vyplývá růst trhu o 6 % během posuzovaného období. Jinými slovy, nenastal pokles poptávky, který by bylo možné přičítat újmě způsobené výrobnímu odvětví Unie.
5.2.4. Hospodářská krize
(336)
Sdružení uživatelů, obchodní komora jedné z dotčených zemí a jeden státní orgán uvedly, že újmu způsobila hospodářská krize. Tento argument neobstojí, jelikož trh Unie s PSV vzrostl o 6 % a průměrná prodejní cena v Unii se zvýšila o 16 %.
(337)
Obchodní komora rovněž uvedla, že v důsledku hospodářské krize poklesla poptávka po speciálních PSV, zatímco poptávka po komoditních PSV vzrostla. Je třeba připomenout, že speciální PSV a komoditní PSV mají stejné fyzikální a chemické vlastnosti a jejich konečná užití jsou v podstatě stejná. Uznává se, že ne všechny typy výrobku jsou vzájemně zaměnitelné, ale v předchozích šetřeních a ve stávajícím šetření bylo zjištěno, že existuje alespoň částečná zaměnitelnost a možnost souběžného použití různých typů výrobků. Tento argument se tudíž odmítá.
5.2.5. Vysoké využití kapacity
(338)
Jeden státní orgán předložil připomínku, že újma ve smyslu ztráty podílu na trhu nemohla být způsobena dovozem subvencovaných výrobků vzhledem k vysoké míře využití kapacity výrobního odvětví Unie. Využití kapacity výrobního odvětví Unie během posuzovaného období skutečně vzrostlo, ale nikdy se nepřiblížilo k hranici dostupné kapacity. Míra využití kapacity na jejím vrcholu, kterým bylo období šetření, byla 85,9 %. To ponechává široký prostor pro další zvýšení výroby. Jelikož však objem prodeje v Unii výrobců v Unii nesledoval vzestupný trend spotřeby, ztráta podílu na trhu je stále považována za jeden z ukazatelů újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie.
5.3. Závěr týkající se příčinné souvislosti
(339)
Na základě výše uvedeného má Komise za to, že není možné určit příčinnou souvislost mezi újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie a subvencovaným dovozem z Indie. Tento závěr je založen především na relativně nízkém a jen mírně rostoucím podílu dovozu z Indie na trhu (z 6,1 % na 6,8 %) ve srovnání s mnohem vyšším, ale neustále výrazně klesajícím podílem výrobního odvětví Unie na trhu (ze 45,3 % na 40,2 %). Zadruhé, dovozy z některých jiných zemí (Korea, Tchaj-wan, Čína) vykazovaly větší objem a/nebo se výrazněji zvyšovaly, a proto, pokud dovoz přispěl k újmě, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie, je nutno to přičítat dovozu z těchto zemí, a nikoli dovozu z Indie (viz 325. až 327. bod odůvodnění).
(340)
Příčinnou souvislost ve smyslu čl. 8 odst. 5 a čl. 8 odst. 6 základního nařízení mezi subvencovaným dovozem z Indie a podstatnou újmou, kterou utrpělo výrobní odvětví Společenství, tudíž nebylo možno stanovit.
6. ZÁVĚR
(341)
Řízení by proto mělo být zastaveno, jelikož subvence v případě Čínské lidové republiky a Vietnamu byly shledány zanedbatelné a vzhledem k neexistenci příčinné souvislosti mezi újmou a subvencí, pokud jde o dovoz výrobků pocházejících z Indie.
(342)
Výbor zřízený podle čl. 25 odst. 1 základního nařízení nezaujal stanovisko.
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Antisubvenční řízení týkající se dovozu syntetických střižových vláken z polyesterů, nemykaných, nečesaných ani jinak nezpracovaných pro spřádání, v současnosti kódu KN 5503 20 00 a pocházejících z Čínské lidové republiky, Indie a Vietnamu se zastavuje.
Článek 2
Toto rozhodnutí vstupuje v platnost prvním dnem po zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie.
V Bruselu dne 16. prosince 2014.
DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI
z dnia 16 grudnia 2014 r.
kończąca postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii i Wietnamu
(2014/918/UE)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1), w szczególności jego art. 14 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
1. PROCEDURA
1.1. WSZCZĘCIE POSTĘPOWANIA
(1)
W dniu 19 grudnia 2013 r. Komisja Europejska („Komisja”) wszczęła postępowanie antysubsydyjne w odniesieniu do przywozu do Unii poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii i Wietnamu („kraje, których dotyczy postępowanie”) na podstawie art. 10 rozporządzenia (WE) nr 597/2009 („rozporządzenie podstawowe”). Komisja opublikowała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”).
(2)
Komisja wszczęła postępowanie w następstwie skargi złożonej w dniu 4 listopada 2013 r. przez CIRFS (European Man-made Fibres Association) („skarżący”) w imieniu siedmiu producentów. Skarżący reprezentował ponad 70 % całkowitej produkcji unijnej poliestrowych włókien odcinkowych („PSF”). Skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na subsydiowanie i wynikającą z niego istotną szkodę, wystarczające do uzasadnienia wszczęcia dochodzenia.
(3)
Przed wszczęciem postępowania i zgodnie z art. 10 ust. 7 rozporządzenia podstawowego Komisja powiadomiła rząd Chin, rząd Indii oraz rząd Wietnamu o otrzymaniu odpowiednio udokumentowanej skargi zawierającej zarzut, iż subsydiowany przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z ich państw powoduje istotną szkodę dla przemysłu unijnego. Odpowiednie rządy zostały zaproszone do wzięcia udziału w indywidualnych konsultacjach mających na celu wyjaśnienie sytuacji w odniesieniu do treści skargi oraz osiągnięcie wspólnie uzgodnionego rozwiązania.
Chińska Republika Ludowa (Chiny)
(4)
Rząd ChRL nie zgodził się na propozycję konsultacji, twierdząc, iż zaistniało nieporozumienie dotyczące daty złożenia skargi. Rząd ChRL przedstawił jednak uwagi dotyczące zarzutów zawartych w skardze w odniesieniu do nieuznania programów za stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
Indie
(5)
Rząd Indii przyjął ofertę konsultacji i konsultacje odbyły się. W trakcie konsultacji nie osiągnięto wspólnie uzgodnionego rozwiązania. Uwzględniono jednak należycie wyjaśnienia rządu Indii dotyczące nieuznania programów wymienionych w skardze za stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
Wietnam
(6)
Rząd Wietnamu przyjął ofertę konsultacji i konsultacje odbyły się. W trakcie konsultacji nie osiągnięto wspólnie uzgodnionego rozwiązania. Uwzględniono jednak należycie wyjaśnienia rządu Wietnamu dotyczące programów wymienionych w skardze.
1.2. ZAINTERESOWANE STRONY
(7)
W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja wezwała zainteresowane strony do zgłoszenia chęci udziału w dochodzeniu. Ponadto Komisja wyraźnie poinformowała skarżących, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących oraz rządy ChRL, Indii i Wietnamu, znanych importerów, dostawców i użytkowników, przedsiębiorstwa handlowe, jak również zainteresowane stowarzyszenia o wszczęciu dochodzenia i zachęciła ich do udziału w nim.
(8)
Zainteresowane strony miały możliwość wyrażenia swoich opinii w sprawie wszczęcia dochodzenia i wystąpienia z wnioskiem o przesłuchanie przez Komisję lub przez rzecznika praw stron w postępowaniach w sprawie handlu.
a) Kontrola wyrywkowa
(9)
Ze względu na znaczną liczbę producentów eksportujących, producentów unijnych i importerów niepowiązanych zwrócono się do wszystkich znanych producentów eksportujących oraz niepowiązanych importerów o zgłoszenie się do Komisji oraz o dostarczenie, jak określono w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, podstawowych informacji o ich działalności związanej z poliestrowymi włóknami odcinkowymi w okresie od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r. O przedmiotowe informacje zwrócono się zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego, aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji, czy kontrola wyrywkowa jest konieczna, a w razie stwierdzenia takiej konieczności - aby umożliwić dobór próby. Władze Chin, Indii i Wietnamu również zostały poproszone o przedstawienie uwag.
Kontrola wyrywkowa producentów unijnych
(10)
W swoim zawiadomieniu o wszczęciu Komisja stwierdziła, że dokonała wstępnego doboru próby producentów unijnych. Komisja wybrała próbę na podstawie wielkości sprzedaży i wielkości produkcji PSF w okresie objętym dochodzeniem, z uwzględnieniem rozmieszczenia geograficznego. Próba ta składała się z czterech producentów unijnych. Objęci próbą producenci unijni wytwarzali łącznie 54 % ogólnej produkcji unijnej poliestrowych włókien odcinkowych.
(11)
Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie opinii w sprawie tymczasowej próby. Nie otrzymano żadnych uwag. Próba jest reprezentatywna dla przemysłu Unii.
Kontrola wyrywkowa importerów
(12)
Aby podjąć decyzję, czy kontrola wyrywkowa jest konieczna, a jeśli tak, by dokonać doboru próby, Komisja zwróciła się do importerów niepowiązanych o dostarczenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(13)
Ośmiu niepowiązanych importerów dostarczyło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie ich do próby. Zgodnie z art. 27 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja początkowo dobrała próbę złożoną z trzech importerów niepowiązanych na podstawie największej wielkości przywozu do Unii. Zgodnie z art. 27 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zasięgnięto opinii wszystkich znanych importerów w kwestii doboru próby.
(14)
Jeden z importerów objętych próbą wycofał się z próby, informując Komisję, że nie udzieli odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Następnie Komisja porzuciła kontrolę wyrywkową w związku z ograniczoną liczbą pozostałych importerów (nieobjętych próbą), którzy zostali poproszeni o udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Dwa przedsiębiorstwa, które dokonują przywozu produktu objętego postępowaniem i używają go, wskazały, że nie chcą współpracować jako importerzy, lecz jako użytkownicy. Z pozostałych pięciu niepowiązanych importerów, czterech przekazało odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących z Chin
(15)
Aby podjąć decyzję, czy kontrola wyrywkowa jest konieczna, a jeśli tak, by dokonać doboru próby, Komisja zwróciła się do wszystkich znanych producentów eksportujących w Chinach o dostarczenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Komisja zwróciła się ponadto do misji Chin przy Unii Europejskiej o wskazanie lub skontaktowanie się z innymi producentami eksportującymi, o ile tacy istnieją, którzy mogliby być zainteresowani uczestnictwem w dochodzeniu.
(16)
Początkowo 23 producentów eksportujących/grup producentów eksportujących przedstawiło wymagane informacje i zgodziło się na włączenie do próby. Na podstawie informacji przedstawionych przez producentów eksportujących/grupy producentów eksportujących i zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego Komisja wstępnie zaproponowała próbę składającą się z pięciu współpracujących producentów eksportujących/grup producentów eksportujących, których wywóz do Unii w okresie objętym dochodzeniem był największy. Dwóch innych chińskich producentów eksportujących/grupy producentów eksportujących przedstawiło wymagane informacje w terminie późniejszym. Jednakże rozmiar tych dwóch chińskich producentów eksportujących/grup producentów eksportujących nie był na tyle duży, by miał wpływ na próbę, gdyby wymagane informacje zostały przedłożone w wyznaczonym terminie.
(17)
Dwóch chińskich producentów eksportujących/grupy producentów eksportujących zażądało, by próbę dobrać na podstawie surowców wykorzystywanych do produkcji poliestrowych włókien odcinkowych. W związku z tym twierdzili oni, że do próby należy wybrać tę samą liczbę producentów PSF używających oczyszczonego kwasu tereftalowego/monoetylenoglikolu („PTA/MEG”) i producentów PSF używających płatków PET. Ponadto utrzymywali oni, że procesy produkcyjne różniły się w zależności od stosowanych surowców oraz że producenci wykorzystujący różne surowce nie konkurują ze sobą na tym samym rynku. Ponadto twierdzono, że producenci PSF, którzy nie wykorzystują jako surowca PTA/MEG, nie skorzystaliby z dostarczania PTA/MEG za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, jak opisano w skardze.
(18)
Komisja dokonała doboru próby na podstawie największej wielkości wywozu do Unii w okresie objętym dochodzeniem, zgodnie z art. 27 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W próbie uwzględniono fakt, że część programów może nie być wykorzystywana przez wszystkich producentów eksportujących w Chinach. Ponadto stwierdzono, że próbą objęto przedsiębiorstwa wykorzystujące obydwa procesy produkcyjne.
(19)
Opieranie doboru próby jedynie na typach procesów produkcyjnych pociągałoby za sobą ryzyko wpłynięcia na wynik dochodzenia poprzez założenie, że subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych zostaną stwierdzone wyłącznie w odniesieniu do producentów PSF wykorzystujących jako surowce PTA/MEG, a nie w odniesieniu do producentów PSF wykorzystujących jako surowce płatki PET. Ponadto uznano, że tego rodzaju kryteria wyboru byłyby arbitralne, ponieważ dobrana w konsekwencji próba obejmująca równą liczbę przedsiębiorstw nie byłaby reprezentatywna pod względem wielkości wywozu do Unii zgodnie z art. 27 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i w związku z tym wniosek został odrzucony.
(20)
Jeden z chińskich producentów eksportujących/grup producentów eksportujących twierdził, że próba powinna być oparta na wartości wywozu, a nie wielkości wywozu i zwrócił się o włączenie go do próby. Dobór próby na podstawie wartości wywozu nie doprowadziłby do uzyskania reprezentatywnych i obiektywnych wyników, ponieważ ceny mogą być zakłócane przez subsydiowanie. Komisja wybrała pięciu największych pod względem wielkości producentów eksportujących/grup producentów eksportujących, reprezentujących 53 % łącznej wielkości wywozu do Unii przez współpracujących chińskich eksporterów. Uznaje się to za największą reprezentatywną wielkość wywozu, która może zostać objęta dochodzeniem w dostępnym czasie, zgodnie z art. 27 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Argument ten został zatem odrzucony.
(21)
Ta sama strona argumentowała, że jej surowiec składał się wyłącznie z pochodzących z recyklingu odpadów włókienniczych i nie korzystała z żadnej dotacji, która może wiązać się ze stosowaniem PTA/MEG. Strona ta twierdziła, że nie należy jej przypisywać żadnego marginesu subsydiowania obliczonego na podstawie informacji odnoszących się do przedsiębiorstw, które jako surowiec wykorzystywały PTA/MEG. Jak wyjaśniono w motywie 18 powyżej, w próbie uwzględniono, że część programów może nie być wykorzystywana przez wszystkich producentów eksportujących w Chinach. Wniosek ten został zatem odrzucony.
(22)
Tymczasową próbę pięciu producentów eksportujących, opisaną w motywie 16, potwierdzono zatem jako próbę ostateczną.
(23)
Po ujawnieniu ustaleń skarżący zakwestionował metody doboru próby stosowane przez Komisję. Wyraził on wątpliwości co do reprezentatywności 23 współpracujących chińskich producentów eksportujących/grup producentów eksportujących, o których mowa w motywie 16 powyżej, w odniesieniu do całkowitej ilości PSF wywożonego z Chin do Unii. Ponadto uznał on, że próba składająca się z pięciu przedsiębiorstw nie była wystarczająca w świetle domniemanej liczby 150 producentów PSF w Chinach. Twierdził on również, że podczas doboru próby nie wzięto pod uwagę rozmieszczenia geograficznego producentów chińskich oraz proporcji, w jakich chińscy producenci wykorzystują poszczególne procesy produkcji. Wreszcie skarżący twierdził, że Komisja nie ujawniła rzeczywistej ilości PSF wyprodukowanych przez chińskie przedsiębiorstwa objęte próbą oraz tego, czy wielkość produkcji jest reprezentatywna w stosunku do całkowitej ilości PSF wyprodukowanych w Chinach.
(24)
Przywóz 23 współpracujących chińskich producentów eksportujących/grup producentów eksportujących stanowił 83 % łącznej wielkości przywozu z Chin, a zatem poziom współpracy uznano za wysoki. Jak wspomniano w motywie 16, Komisja wybrała do próby pięciu producentów eksportujących/grup producentów eksportujących, którzy współpracowali w dochodzeniu, o największej wielkości wywozu do Unii w okresie objętym dochodzeniem zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego. Na tej podstawie próba została uznana za reprezentatywną. Wybrane przedsiębiorstwa poproszono o wypełnienie całego kwestionariusza. W żadnym przypadku producenci eksportujący, którzy nie chcieli współpracować w dochodzeniu, nie mogą zostać wybrani do próby, ponieważ Komisja dąży do dokonania ustaleń na podstawie informacji zebranych od współpracujących producentów eksportujących w oparciu o ich odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, które są weryfikowane na miejscu.
(25)
W odniesieniu do doboru próby producentów eksportujących, biorąc pod uwagę ich rozmieszczenie geograficzne w Chinach, skarżący nie uzasadnił swojego wniosku. W szczególności skarżący nie wyjaśnił, dlaczego próba dobrana w oparciu o kryterium rozmieszczenia geograficznego byłaby zgodna z art. 27 rozporządzenia podstawowego, które przewiduje możliwość doboru próby na podstawie największej wielkości wywozu.
(26)
Jeśli chodzi o zarzut, że próba nie uwzględniała proporcji wykorzystania przez chińskich producentów poszczególnych procesów produkcji, należy podkreślić, że, jak wyjaśniono w motywie 18 powyżej, próba obejmowała przedsiębiorstwa wykorzystujące obydwa procesy produkcyjne. Ponadto najwięksi chińscy eksporterzy używają PTA/MEG do produkcji PSF na rynek unijny.
(27)
Ponadto, choć skarżący odnosi się do produkcji, a nie wywozu do Unii, należy zauważyć, że Komisja nie ma obowiązku podania ilości PSF wyprodukowanych przez objętych próbą chińskich producentów eksportujących/grupy producentów eksportujących, jako że celem niniejszego postępowania jest ocena subsydiowania w odniesieniu do ilości poliestrowych włókien odcinkowych produkowanych w Chinach i wywożonych do Unii.
(28)
W związku z powyższym wszelkie argumenty przedstawione przez skarżącego w odniesieniu do metod doboru próby zostały odrzucone.
Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących z Indii
(29)
Aby podjąć decyzję, czy kontrola wyrywkowa jest konieczna, a jeśli tak, by dokonać doboru próby, Komisja zwróciła się do wszystkich znanych producentów eksportujących w Indiach o dostarczenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Komisja zwróciła się ponadto do misji Indii przy Unii Europejskiej o wskazanie lub skontaktowanie się z innymi producentami eksportującymi, o ile tacy istnieją, którzy mogliby być zainteresowani uczestnictwem w dochodzeniu.
(30)
Ośmiu producentów eksportujących z Indii przedstawiło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie ich do próby. Zgodnie z art. 27 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja dokonała doboru próby czterech przedsiębiorstw na podstawie największej reprezentatywnej wielkości wywozu do Unii, jaką to wielkość można było rozsądnie zbadać w dostępnym czasie. Zgodnie z art. 27 ust. 2 rozporządzenia podstawowego przeprowadzono konsultacje w sprawie doboru próby ze wszystkimi znanymi producentami eksportującymi, których dotyczy postępowanie, i władzami Indii. Żaden z nich nie zgłosił uwag.
(31)
Po ujawnieniu ustaleń skarżący powołał się na istnienie 17 producentów PSF w Indiach i podał w wątpliwość, czy próba składająca się z czterech producentów eksportujących była reprezentatywna. Komisja potwierdza, że próba czterech indyjskich producentów eksportujących została uznana za reprezentatywną, ponieważ obejmuje ona około 90 % całego indyjskiego wywozu do Unii w okresie objętym dochodzeniem.
Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących z Wietnamu
(32)
Komisja zwróciła się do wszystkich znanych producentów eksportujących w Wietnamie o dostarczenie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Komisja zwróciła się ponadto do misji Wietnamu przy Unii Europejskiej o wskazanie lub skontaktowanie się z innymi producentami eksportującymi, o ile tacy istnieją, którzy mogliby być zainteresowani uczestnictwem w dochodzeniu.
(33)
Pięciu producentów eksportujących z Wietnamu przedstawiło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie do próby, jednak jedno z tych przedsiębiorstw nie dokonywało sprzedaży eksportowej do Unii w okresie objętym dochodzeniem. W związku z tym Komisja postanowiła nie badać tego przedsiębiorstwa. Ze względu na niewielką liczbę pozostałych producentów eksportujących Komisja postanowiła, że kontrola wyrywkowa nie jest konieczna.
(34)
Po ujawnieniu ustaleń skarżący stwierdził, że w przypadku Wietnamu odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od trzech z czterech producentów eksportujących oraz że Komisja powinna dążyć do uzyskania takiego samego zasięgu również dla chińskich i indyjskich eksporterów. Komisja podkreśla, że sytuacja przemysłu była zupełnie inna w Wietnamie ze względu na bardzo ograniczoną liczbę współpracujących producentów eksportujących (tj. trzech), inaczej niż w przypadku dużej liczby producentów eksportujących w Chinach i Indiach. W związku z tym istnieje potrzeba kontroli wyrywkowej jedynie w tych dwóch ostatnich państwach. Komisja wyjaśnia również, że trzech współpracujących wietnamskich producentów eksportujących objętych dochodzeniem reprezentuje ponad 99 % łącznej wielkości przywozu produktu objętego postępowaniem z Wietnamu do Unii.
b) Badanie indywidualne
(35)
Trzech producentów eksportujących/grupy producentów eksportujących z Chin zgłosiło wniosek o indywidualne badanie na podstawie art. 27 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Biorąc pod uwagę liczbę wniosków o indywidualne badanie i wielkość próby producentów eksportujących z Chin, analiza tych wniosków byłaby nadmiernie uciążliwa. W związku z powyższym wnioski te zostały odrzucone.
(36)
Jeden producent eksportujący z Indii zgłosił wniosek o indywidualne badanie na podstawie art. 27 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Analiza tego wniosku została przyjęta. W szczególności uznano, że indywidualne badanie w tym konkretnym przypadku nie byłoby nadmiernie uciążliwe i nie uniemożliwia zakończenia dochodzenia w odpowiednim czasie.
c) Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu
(37)
Komisja przesłała kwestionariusze do przedstawicieli ChRL (w tym specjalne kwestionariusze dla banków i producentów PTA i MEG), przedstawicieli Indii (w tym specjalne kwestionariusze dla banków) oraz przedstawicieli Wietnamu (w tym specjalne kwestionariusze dla banków i producentów PTA i MEG). Komisja przesłała kwestionariusze do pięciu objętych próbą producentów eksportujących z Chin, pięciu producentów eksportujących (czterech objętych próbą i jednego nieobjętego próbą) z Indii, czterech producentów eksportujących z Wietnamu, czterech producentów unijnych, pięciu niepowiązanych importerów i 105 użytkowników.
(38)
W odniesieniu do Chin odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od rządu ChRL (Ministerstwa Handlu) oraz pięciu objętych próbą producentów eksportujących/grup producentów eksportujących w Chinach. W odniesieniu do Indii odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od rządu Indii (Ministerstwa Handlu i Przemysłu), czterech objętych próbą producentów eksportujących w Indiach i indyjskiego producenta eksportującego, który złożył wniosek o badanie indywidualne. W odniesieniu do Wietnamu otrzymano odpowiedzi od rządu Wietnamu (wietnamskiego organu ds. konkurencji, Ministerstwa Przemysłu i Handlu oraz różnych banków). Jeden producent eksportujący, który odpowiadał za bardzo niewielką część wywozu do Unii, wycofał się ze współpracy i nie udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od pozostałych trzech producentów eksportujących (z których dwóch należy do tej samej grupy) w Wietnamie. Ponadto czterech producentów unijnych, czterech importerów niepowiązanych i 12 użytkowników przedłożyło odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
(39)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń skarżący twierdził, że wydaje się, iż ma miejsce brak proporcjonalności w odniesieniu do liczby kwestionariuszy wysłanych do producentów unijnych objętych próbą, z jednej strony, oraz importerów i użytkowników, z drugiej strony. Po pierwsze i najważniejsze, liczba kwestionariuszy wysłanych do jednej grupy podmiotów gospodarczych (producentów unijnych, producentów eksportujących, importerów i użytkowników) nie wskazuje na wagę, jaką Komisja przywiązuje do ich sytuacji. Jedynym celem jest uzyskanie odpowiedniego poziomu i ilości informacji, aby jak najlepiej przeanalizować subsydiowanie, szkodę oraz interes Unii.
(40)
W tym przypadku Komisja przesłała kwestionariusze do czterech producentów unijnych objętych próbą, pięciu chińskich producentów eksportujących objętych próbą, pięciu indyjskich producentów eksportujących, czterech wietnamskich producentów eksportujących, pięciu importerów oraz wszystkich znanych użytkowników i tych użytkowników, którzy się zgłosili. Istotnie, w art. 27 rozporządzenia podstawowego nie przewidziano kontroli wyrywkowej użytkowników. Ponadto doświadczenia związane z dochodzeniami w zakresie ochrony handlu pokazują jak dotąd, że chociaż w niektórych przypadkach na podstawie dostępnych informacji można się skontaktować z dużą liczbą użytkowników, zazwyczaj jedynie niewielka ich liczba jest gotowa udzielić odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. W związku z tym Komisja również w tym przypadku aktywnie starała się nawiązać współpracę z maksymalną liczby użytkowników.
d) Wizyty weryfikacyjne
(41)
Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uważane za niezbędne w celu ustalenia występowania subsydiowania, powstałych szkód oraz interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne zgodnie z art. 26 rozporządzenia podstawowego zostały przeprowadzone na terenie następujących organów państwowych i instytucji finansowych oraz przedsiębiorstw:
Rząd Chin
-
Chińskie Ministerstwo Handlu, Pekin, Chiny
Rząd Indii
-
Ministerstwo Handlu i Przemysłu, New Delhi
Rząd Wietnamu
-
wietnamski organ ds. konkurencji, Ministerstwo Przemysłu i Handlu, Hanoi
-
Ministerstwo Finansów, Hanoi (w tym wizyty weryfikacyjne w kilku bankach)
-
organy celne w mieście Thai Binh, prowincja Thai Binh
Producenci unijni
-
Trevira GmbH, Bobingen, Niemcy
-
Wellman International Ltd., Kells, Irlandia
-
Greenfiber International S.A., Buzau, Rumunia
-
Silon s.r.o., Sezimovo Ústí, Republika Czeska
Importerzy
-
Elias Enterprises Limited, Altrincham, Zjednoczone Królestwo
Użytkownicy
-
Sandler AG, Schwarzenbach/Saale, Niemcy
Producenci eksportujący w Chinach
-
Far Eastern Industries (Shanghai) Ltd, Szanghaj
-
Jiangsu Huaxicun Co, Huaxi Village, Jiangyin
-
Jiangsu Xinsu Chemical Fibre Co, Suzhou
-
Xiamen Xianglu Chemical Fibre Co, Xiamen
-
Zhejiang Anshun Pettechs Fibre Co, Fuyang
Producenci eksportujący w Indiach
-
Bombay Dyeing and Manufacturing Co. Ltd., Mumbai
-
Ganesha Ecosphere Limited, Kanpur
-
Indo Rama Synthetics Ltd., Nagpur
-
Reliance Industries Limited, Mumbai
-
Polyfibre Industries Pvt. Ltd., Mumbai
Producenci eksportujący z Wietnamu
-
Vietnam New Century Polyester Fibre Co Ltd., Halong City
-
Thai Binh Polyester Staple Fibre Joint Stock Company, miasto Thai Thuy, prowincja Thai Binh i Hop Than Co. Ltd., miasto Thai Binh, prowincja Thai Binh (łącznie nazywane „Grupą Thai Binh”).
(42)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń skarżący argumentował, że większość chińskich producentów jest skoncentrowana regionalnie w południowo-wschodnich, położonych na wybrzeżu prowincjach Jiangsu i Zhejiang, a żadna z pięciu wizyt weryfikacyjnych nie miała miejsca w tych dwóch prowincjach. W tym względzie należy zauważyć, że Jiangsu Xinsu Chemical Fibre Co i Jiangsu Huaxicun Co mają siedziby w prowincji Jiangsu, natomiast Zhejiang Anshun Pettechs Fibre ma siedzibę w prowincji Zhejiang. W związku z tym argument ten został odrzucony.
(43)
Skarżący utrzymywał również, że dwóch dużych (pod względem zdolności produkcyjnych) producentów chińskich nie zostało objętych próbą. W tym względzie należy przypomnieć, że, jak wyjaśniono w motywach 16 i 18 powyżej, Komisja dokonała doboru próby na podstawie wielkości wywozu do Unii i wybrała pięciu największych eksporterów/grup producentów eksportujących do Unii zgodnie z art. 27 rozporządzenia podstawowego. Sam fakt istnienia innych dużych producentów PSF w Chinach jako taki nie kwestionuje reprezentatywności próby.
(44)
Skarżący podniósł podobny argument w odniesieniu do Wietnamu, twierdząc, że dwóch głównych wietnamskich producentów PSF nie zostało włączonych w zakres dochodzenia. Jak Komisja wyjaśniła w motywach 32-34 powyżej, dochodzenie objęło wszystkich wietnamskich producentów eksportujących PSF do Unii, na skutek czego otrzymano odpowiedzi od trzech producentów eksportujących reprezentujących niemal całość wywozu PSF do Unii. Fakt, że mogą istnieć inni znaczący producenci PSF w Wietnamie, którzy nie wywożą produktu objętego postępowaniem do Unii, nie ma znaczenia dla reprezentatywności współpracujących producentów eksportujących.
1.3. OKRES OBJĘTY DOCHODZENIEM I OKRES BADANY
(45)
Dochodzenie dotyczące subsydiowania i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r. („okres objęty dochodzeniem”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).
(46)
Po ujawnieniu ustaleń skarżący wypowiedział się na temat czasu trwania okresu objętego dochodzeniem, który uznał za krótki i w związku z tym za „negatywnie oddziałujący” na ustalenia Komisji. Skarżący stwierdził, że uwzględniając tylko okres dwunastu miesięcy pomija się fakt, że szkoda poniesiona przez przemysł unijny rzekomo trwała przez okres kilku lat. Skarżący był również zdania, że subsydia wymienione w skardze nie mogły zostać odpowiednio przeanalizowane przy zastosowaniu okresu objętego dochodzeniem o długości 12 miesięcy.
(47)
W odniesieniu do analizy szkody, należy podkreślić, że Komisja dokonała oceny lat 2010, 2011 i 2012 oraz okresu objętego dochodzeniem, a nie, jak twierdzi skarżący, tylko 12 miesięcy okresu objętego dochodzeniem. W odniesieniu do ustalenia subsydiowania Komisja zdecydowała się wybrać - w ramach przysługującej jej swobody uznania i zgodnie z art. 5 i 11 rozporządzenia podstawowego - okres objęty dochodzeniem trwający 12 miesięcy. Do momentu ujawnienia informacji ani skarżący, ani żadna inna zainteresowana strona nie przedstawiła swoich uwag na temat czasu trwania okresu objętego dochodzeniem, który podano w zawiadomieniu o wszczęciu dochodzenia i kwestionariuszach. Komisja uważa, że okres dochodzenia trwający 12 miesięcy jest odpowiedni do zapewnienia reprezentatywnych ustaleń do celów dochodzenia. Dlatego twierdzenie to zastało odrzucone.
1.4. UJAWNIANIE INFORMACJI
(48)
W dniu 2 października 2014 r. Komisja ujawniła wszystkim zainteresowanym stronom podstawowe fakty i informacje, na podstawie których zamierza zakończyć postępowanie i wezwała wszystkie zainteresowane strony do przedstawienia uwag. Otrzymano uwagi od stowarzyszenia użytkowników, skarżącego, jednego z chińskich producentów eksportujących i jego przedsiębiorstw powiązanych, czterech producentów eksportujących z Indii, rządu Chin oraz rządu Wietnamu. Poczynione uwagi zostały przeanalizowane przez Komisję i uwzględnione w stosownych przypadkach.
(49)
Uwagi otrzymane od stowarzyszenia użytkowników dotyczyły kwestii interesu Unii, która nie została poddana ocenie, ponieważ nie ma podstaw do nałożenia środków.
2. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
2.1. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM
(50)
Produktem objętym postępowaniem są poliestrowe włókna odcinkowe, niezgrzeblone, nieczesane ani nieprzerobione w inny sposób do przędzenia, pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii i Wietnamu, obecnie objęte kodem CN 5503 20 00 („produkt objęty postępowaniem”).
(51)
Produkt objęty postępowaniem może być zwykle produkowany przy użyciu oczyszczonego kwasu tereftalowego (PTA) i monoetylenoglikolu (MEG) lub przy zastosowaniu płatków pochodzących z recyklingu butelek PET do produkcji PSF z recyklingu. Produkt wykorzystywany jest w szeregu zastosowań, na przykład w odzieży, artykułach odzieżowych i wyposażeniu domu, ale również w przemyśle motoryzacyjnym, w produktach higienicznych i medycznych, a także w przemyśle budowlanym.
2.2. PRODUKT PODOBNY
(52)
W toku dochodzenia wykazano, że następujące produkty mają te same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne oraz te same podstawowe zastosowania:
-
produkt objęty postępowaniem,
-
produkt wytwarzany i sprzedawany na rynku krajowym w państwach, których dotyczy postępowanie, oraz
-
produkt wytwarzany i sprzedawany w Unii przez przemysł unijny.
(53)
Komisja postanowiła, że produkty te stanowią zatem produkty podobne w rozumieniu art. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego.
2.3. ARGUMENTY DOTYCZĄCE ZAKRESU DEFINICJI PRODUKTU
2.3.1. Poliestrowe włókna odcinkowe produkowane z PTA/MEG i PSF produkowane z butelek PET poddanych recyklingowi
(54)
Dwa organy władzy oraz stowarzyszenie reprezentujące producentów eksportujących jednego z państw, których dotyczy postępowanie, stwierdzili, że PSF produkowane z PTA/MEG i PSF z butelek PET poddanych recyklingowi powinny być traktowane jako dwa różne produkty. Argument był oparty na różnicy między stosowanymi podstawowymi surowcami, jako że do produkcji niektórych rodzajów PSF używane są PTA/MEG, natomiast w przypadku innych rodzajów płatki wykonane z butelek PET poddanych recyklingowi. W odniesieniu do tych dwóch rodzajów za znaczącą różnicę uznano koszt i ceny sprzedaży. Twierdzono również, że istnieją znaczące różnice w jakości pomiędzy PSF produkowanymi z PTA i MEG a PSF z butelek PET poddanych recyklingowi, mające wpływ na wykorzystywanie i stosowanie.
(55)
Poliestrowe włókna odcinkowe produkowane z PTA/MEG i poliestrowe włókna odcinkowe z butelek PET poddanych recyklingowi rzeczywiście stanowią dwa różne rodzaje PSF w zakresie produktu PSF. Niemniej jednak obydwa rodzaje PSF mają te same właściwości fizyczne i chemiczne oraz ich zastosowania końcowe są zasadniczo takie same. Uznaje się, że nie wszystkie rodzaje produktów są względem siebie wymienne, lecz podczas wcześniejszych dochodzeń i obecnego dochodzenia ustalono, że możliwe jest co najmniej ich częściowe wymienne stosowanie i pokrywanie się zakresu stosowania w różnych typach produktów. W związku z tym argument ten został odrzucony.
(56)
Jeden z producentów eksportujących stwierdził ponownie w swoich uwagach, że korzystanie z butelek PET poddanych recyklingowi w przeciwieństwie do wykorzystania płatków wykonanych z butelek PET poddanych recyklingowi wiąże się z innym procesem produkcyjnym oraz stanowi inny surowiec. Ta sama strona dodała także, że koszt i cena sprzedaży, jak również jakość PSF produkowanych z butelek PET poddanych recyklingowi są znacznie niższe w przypadku „normalnych poliestrowych włókien odcinkowych”. Komisja utrzymuje, że surowiec, czy to butelki PET poddane recyklingowi lub płatki wykonane z butelek PET poddanych recyklingowi, jest zasadniczo taki sam. W porównaniu z płatkami PET, dodatkowe czynności niezbędne w przypadku stosowania butelek PET to sortowanie i mycie butelek, po którym następuje pocięcie butelek na płatki. Wszystkie kolejne etapy produkcji są takie same. Ponadto produkt końcowy posiada te same właściwości, przy założeniu, że mogą istnieć różne klasy jakości, jak przewidziano również w systemie PCN. Różnica w cenie (jeżeli występuje) wynikająca z różnych klas jakości jest zatem również uwzględniana przez system PCN. Dlatego argument ten zastał odrzucony.
2.3.2. Surowcowe rodzaje PSF i specjalistyczne rodzaje PSF
(57)
Jeden z organów rządowych i czterech producentów eksportujących twierdziło, że surowcowe PSF i specjalistyczne PSF muszą być traktowane jak różne produkty z powodu różnic w kosztach produkcji, cenach sprzedaży i sposobach użytkowania. Twierdzono również, że przemysł unijny skupia się na specjalnym PSF jako podstawowym rodzaju PSF, podczas gdy państwa, których dotyczy postępowanie, dostarczają głównie surowcowe PSF.
(58)
Instytucja rządowa oraz czterech producentów eksportujących przedstawiających argument, jak to opisano w motywie 57, nie przedstawili definicji specjalistycznego PSF.
(59)
Specjalistyczne PSF, zgodnie z definicją producentów unijnych objętych próbą, sięgają od PSF wykonanych z kombinacji poliestru i polietylenu, do stosowania w produktach do higieny, przez barwione (farbowane) PSF, PSF o określonej wytrzymałości, PSF zmniejszające palność, PSF do zastosowań technicznych (takie jak geotekstylia i włókniny stosowane w przemyśle budowlanym), PSF, które są projektowane, rozwijane i dostosowywane wraz z klientem w do konkretnych zastosowań, po PSF używane w przemyśle motoryzacyjnym (w szczególności widoczne okładziny samochodów muszą być spójne kolorystycznie).
(60)
Standardowe poliestrowe włókna odcinkowe, według objętych próbą producentów unijnych, obejmują te PSF, które mają szerszy zakres elastyczności w odniesieniu do ich specyfikacji.
(61)
Uwzględniając proponowaną definicję specjalistycznych rodzajów PSF i surowcowych rodzajów PSF, obydwa rodzaje mają te same podstawowe właściwości fizyczne, techniczne i chemiczne. Fakt, że istnieje kilka rodzajów, klas jakości lub właściwości, nie wyklucza, że mogą być one uznane za jeden produkt. Możliwe zastosowania surowcowych PSF wydają się szersze niż specjalistycznych PSF, ale różnice te były niewystarczające, aby zostały one sklasyfikowane jako dwa odrębne produkty. Mimo że różne rodzaje PSF mają odmienne cechy odpowiadające ich szczególnym przeznaczeniom, ich podstawowe cechy fizyczne i zastosowania są takie same.
(62)
Ponadto należy wyjaśnić, że w okresie objętym dochodzeniem specjalistyczne rodzaje poliestrowych włókien odcinkowych nie były głównym rodzajem PSF produkowanych przez producentów unijnych. Średnio, stanowiły one około 40 % wszystkich rodzajów PSF produkowanych przez objętych próbą producentów unijnych, zgodnie z ich własną definicją surowcowych PSF i specjalistycznych PSF.
(63)
Po ujawnieniu informacji jeden producent eksportujący ponownie stwierdził, że specjalistyczne rodzaje PSF i surowcowe rodzaje PSF nie są produktami „podobnymi” i w związku z tym nie mogą być rozpatrywane łącznie. Ta sama strona zauważyła, że specjalistyczne rodzaje PSF i surowcowe rodzaje PSF różnią się pod względem końcowego zastosowania, kosztów produkcji i cen sprzedaży. W związku z tym producent ten uważał, iż Komisja popełniła błąd, nie badając różnic w kosztach i cenach sprzedaży specjalistycznych PSF i surowcowych PSF. Stwierdziła on, że nie jest jasne, w jaki sposób koszty produkcji i ceny sprzedaży produktu objętego postępowaniem zostały określone i zwróciła się do Komisji o zbadanie analizy zaniżania cen po rozdzieleniu danych dotyczących surowcowych PSF i specjalistycznych PSF.
(64)
Komisja potwierdza, że PSF jest sprzedawany w różnych formach, do przędzenia lub produkcji włóknin. Na przykład, PSF mogą mieć skład jedno lub dwuelementowy, jak również różne specyfikacje w zakresie takich wartości, jak decyteksy, wytrzymałość, połysk, klasy jakości itd. Wspomniane cechy charakterystyczne były uwzględniane przez system PCN, w odniesieniu do którego Komisja nie otrzymała żadnych uwag. Uznaje się, że PSF surowcowe i specjalistyczne nie mogą być stosowane wymiennie we wszystkich zastosowaniach, jednak możliwe jest ich częściowe wymienne stosowanie i pokrywanie się zakresu stosowania między poszczególnymi rodzajami produktów. Jak opisano w motywie 61 i ustalono w trakcie wcześniejszych postępowań dotyczących tego samego produktu, właściwości fizyczne i chemiczne oraz zastosowania końcowe tych rodzajów PSF są zasadniczo takie same. Wszystkie rodzaje produktów są oparte na tych samych surowcach (PTA/MEG lub PET pochodzącym z recyklingu), które stanowią ponad 60 % kosztów produkcji. Do tego surowca można dodawać dodatki lub dodatkowe składniki, aby zapewnić pewne specyficzne właściwości włókien. PCN obejmuje pochodzenie surowców i innych elementów, które mają wpływ na koszty produkcji i ceny sprzedaży. Brak jest jednak istotnych różnic w procesie produkcji surowcowych i specjalistycznych PSF. Jest to widoczne w przypadku producentów unijnych objętych próbą, z których żaden nie produkował wyłącznie surowcowych lub specjalistycznych PSF. Ponadto wydaje się, że nie ma żadnej spójnej i powszechnie przyjętej definicji specjalistycznych PSF. Na przykład, jak opisano w motywie 59, PSF używane w przemyśle higienicznym uważane są przez niektórych producentów unijnych za rodzaj specjalistyczny. Z drugiej strony kilku użytkowników i jedno stowarzyszenie użytkowników wskazało, że PSF stosowane w przemyśle higienicznym, na przykład do produkcji nawilżonych chusteczek, jest rodzaju surowcowego, mimo że nie powinny raczej pochodzić, ze względów zdrowotnych i bezpieczeństwa, z recyklingu. Ponadto niektórzy producenci unijni uważają rodzaje PSF, co do których obowiązują szczególne wymagania konkretnego klienta (na przykład specyficzny kolor) za specjalistyczne poliestrowe włókna odcinkowe, mimo że mogą być one otrzymywane w dokładnie takim samym procesie produkcji i mieć te same koszty produkcji, jak każdy inny rodzaj PSF (surowcowy). W związku z tym Komisja nie mogła oprzeć się na samozwańczej klasyfikacji towaru dotyczącej specjalistycznych PSF, w związku z czym argument ten zostaje odrzucony.
2.3.3. Inne wnioski dotyczące zakresu produktu
(65)
Stowarzyszenie użytkowników i jeden użytkownik stwierdzili, że PSF przywożone z Chin są wyższej jakości niż PSF produkowane w Unii. Jako jeden z argumentów podano, że PSF z Chińskiej Republiki Ludowej nie zawierają twardych kawałków polimerów. Inny z podniesionych argumentów dotyczył faktu, iż chińskie poliestrowe włókna odcinkowe są jasne, natomiast PSF produkowane w Unii mogą zawierać odcienie szarości, ponieważ większość poliestrowych włókien odcinkowych wytwarzanych w Unii powstaje z butelek PET poddanych recyklingowi.
(66)
Pierwszy argument dotyczący unijnych PSF zawierających twarde kawałki polimerów nie został poparty żadnym dowodem. Ponadto przeciwne twierdzenia pojawiły się w innych opiniach użytkowników i w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu (to jest, iż PSF produkowane przez producentów unijnych są zazwyczaj wyższej jakości, niż PSF produkowane w państwach, których dotyczy postępowanie).
(67)
W odniesieniu do drugiego argumentu dotyczącego jasności, informacje dostarczane w trakcie dochodzenia potwierdzają, że PSF produkowane z PTA/MEG są zwykle jaśniejsze niż PSF z butelek PET poddanych recyklingowi (w przypadku gdy w procesie produkcji nie dodano rozjaśniaczy lub pigmentów). Niemniej jednak obydwa rodzaje PSF mają te same właściwości fizyczne i chemiczne oraz ich zastosowania końcowe są zasadniczo takie same. Należy również zauważyć, że przy obliczaniu szkody, podstawowy surowiec jest jednym z elementów, które zostały uwzględnione. Innymi słowy, przywożone PSF wytworzone z butelek PET poddanych recyklingowi byłyby porównywane tylko z PSF produkowanymi w Unii, z butelek PET poddanych recyklingowi. Podobnie, przywożone PSF wytworzone z PTA i MEG byłyby porównywane tylko z PSF produkowanymi w Unii z PTA i MEG.
(68)
Stowarzyszenie użytkowników, producent eksportujący oraz organ rządowy twierdzili, że dalsi użytkownicy często żądają, by produkty były wytwarzane z PSF pochodzących z państw, których dotyczy postępowanie (w szczególności z Chin).
(69)
Nie przedstawiono żadnych informacji na poparcie tego twierdzenia ani dalszego szczegółowego uzasadnienia w odniesieniu do nalegania na stosowanie PSF z trzech państw, których dotyczy postępowanie (o ile takie naciski są faktycznie wywierane przez dalszych użytkowników).
(70)
Stowarzyszenie użytkowników uściśliło, że przemysł motoryzacyjny Unii akceptuje tylko PSF pochodzące z Chin.
(71)
Jednak przedsiębiorstwo to nie uzasadniło swojego argumentu i nie wykazało, że PSF produkowane przez producentów unijnych nie mogą być stosowane przez unijny przemysł motoryzacyjny. Ponadto sprawdzone dane wykazały, że również producenci unijni sprzedają znaczne ilości PSF unijnemu przemysłowi motoryzacyjnemu, co wskazuje na nieprawdziwość powyższego twierdzenia.
(72)
Jeden z producentów eksportujących twierdził, że produkowane przez niego PSF i PSF produkowane przez producentów unijnych, mimo że w obu przypadkach wykonane z butelek PET poddanych recyklingowi, to różne produkty. Zdaniem tego producenta eksportującego, jego PSF są produkowane głównie z butelek PET poddanych recyklingowi (nie z płatków), co oznacza inny proces produkcji i inne surowce w porównaniu z PSF produkowanych z wykorzystaniem płatków z butelek PET poddanych recyklingowi.
(73)
Argument ten również został odrzucony, ponieważ butelki PET i płatki z butelek PET (tj. butelki PET rozdrobnione na kształt płatków) stanowią zasadniczo ten sam surowiec, aczkolwiek w innej formie.
2.3.4. Wniosek
(74)
Stwierdzono zatem, że wszystkie rodzaje poliestrowych włókien odcinkowych objętych postępowaniem mają takie same podstawowe właściwości fizyczne, techniczne i chemiczne oraz ich zastosowania końcowe są zasadniczo takie same.
3. SUBSYDIOWANIE
3.1. CHINY
3.1.1. Uwagi ogólne
(75)
Na podstawie informacji zawartych w skardze i w oparciu o odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu Komisji objęto dochodzeniem następujące programy, co do których istnieje domniemanie, że obejmują udzielanie subsydiów przez organy rządowe Chin:
A.
pożyczki preferencyjne dla przemysłu PSF udzielane przez banki będące własnością państwa oraz „powierzenie” i „wyznaczenie” zadań prywatnym bankom przez rząd
B.
dostarczanie przez rząd towarów i usług za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia oraz „powierzenie” i „wyznaczenie” zadań dostawcom prywatnym przez rząd
-
dostarczanie PTA i MEG przez rząd za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia,
-
przyznawanie przez rząd gruntów oraz prawa do użytkowania gruntów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia;
-
dostarczanie energii elektrycznej przez rząd,
-
program polegający na dostarczaniu taniej wody.
C.
dotacje na rozwój i dotacje na spłatę oprocentowania dla branży włókienniczej
-
specjalny fundusz „Go Global”,
-
fundusz promocji handlu na rzecz rolnictwa, przemysłu lekkiego i wyrobów włókienniczych.
D.
Programy zwolnień z podatków bezpośrednich i ulg w zakresie podatków bezpośrednich
-
zwolnienia z podatku dochodowego dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym,
-
zwolnienia z podatku dochodowego od dochodu z dywidend między kwalifikującymi się przedsiębiorstwami będącymi rezydentami,
-
ulgi w zakresie podatku dochodowego dla przedsiębiorstw uznawanych za przedsiębiorstwa należące do branż wykorzystujących zaawansowane i nowe technologie,
-
ulgi w zakresie podatku dochodowego w specjalnych strefach ekonomicznych,
-
ulgi w zakresie podatku dochodowego dla przedsiębiorstw zorientowanych na wywóz,
-
ulga podatkowa w wysokości do 40 % wartości zakupu urządzeń produkcji krajowej.
E.
Programy w zakresie podatków pośrednich i należności celnych przywozowych
-
zwolnienia z podatku VAT oraz obniżki przywozowych taryf celnych za stosowanie urządzeń pochodzących z przywozu,
-
obniżki podatku VAT dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym nabywających urządzenia produkcji chińskiej.
F.
Inne programy regionalne/okręgowe
-
Zwolnienia z podatku (i inne zwolnienia) w strefach rozwoju w prowincji Jiangsu,
-
Zachęty podatkowe w mieście Changzhou,
-
Preferencyjne czynsze w mieście Changzhou,
-
Programy zachęt wywozowych w prowincji Zhejiang,
-
Dotacje na innowacje technologiczne w prowincji Zhejiang,
-
Zachęty podatkowe i celne w strefach rozwoju w prowincji Guangdong,
-
Zachęty wywozowe w prowincji Guangdong,
-
Zwrot opłat prawnych w prowincji Guangdong,
-
Program (specjalnych) funduszy na działalność z zakresu handlu zagranicznego w prowincji Guangdong,
-
Dopłaty do oprocentowania pożyczek na wsparcie projektów innowacji technologicznych w prowincji Guangdong,
-
Preferencyjne stawki podatkowe w strefach rozwoju w prowincji Szanghaj,
-
Preferencyjna infrastruktura w prowincji Szanghaj,
-
Polityka udzielania pożyczek i polityka podatkowa dla przedsiębiorstw ukierunkowanych na eksport w prowincji Szanghaj.
(76)
Komisja przeprowadziła dochodzenie w sprawie wszystkich systemów, co do których sformułowano w skardze zarzuty. W odniesieniu do każdego programu zbadano, czy, zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia podstawowego, możliwe było określenie wkładu finansowego rządu ChRL i korzyści przyznanych objętym próbą producentom eksportującym. W toku dochodzenia wykryto, że w niniejszej sprawie każda korzyść stwierdzona w odniesieniu do badanych programów jest niższa niż mający zastosowanie próg de minimis, zgodnie z art. 14 ust. 5 (3) rozporządzenia podstawowego. W związku z tym uznano, że nie ma potrzeby podejmowania decyzji co do zastosowania środków wyrównawczych w odniesieniu do pojedynczych programów.
Szczegóły dotyczące programów oraz odpowiadające im stawki świadczenia dla poszczególnych przedsiębiorstw zostały przedstawione poniżej.
3.1.2. Poszczególne programy
Programy niestosowane przez chińskich producentów eksportujących objętych próbą w okresie objętym dochodzeniem
(77)
Stwierdzono, że poniższe programy nie były stosowane przez objętych próbą chińskich producentów eksportujących/grupy producentów eksportujących w okresie objętym dochodzeniem i dlatego nie można było określić odniesionych korzyści.
-
dostarczanie PTA i MEG za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia,
-
dostarczanie energii elektrycznej przez rząd za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia,
-
dostarczanie taniej wody przez rząd za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia,
-
specjalny fundusz „Go Global”,
-
fundusz promocji handlu na rzecz rolnictwa, przemysłu lekkiego i wyrobów włókienniczych,
-
zwolnienia z podatku dochodowego dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym,
-
ulgi w zakresie podatku dochodowego dla przedsiębiorstw uznawanych za przedsiębiorstwa należące do branż wykorzystujących zaawansowane i nowe technologie,
-
ulgi w zakresie podatku dochodowego w specjalnych strefach ekonomicznych,
-
ulgi w zakresie podatku dochodowego dla przedsiębiorstw zorientowanych na wywóz,
-
ulga podatkowa w wysokości do 40 % wartości zakupu urządzeń produkcji krajowej,
-
inne programy regionalne/okręgowe.
(78)
Jeśli chodzi o dostarczanie PTA i MEG za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, w skardze stwierdzono, że rząd ChRL kontroluje określonych dostawców surowców i produkty, aby producentom PSF oferować surowce, a mianowicie na PTA i MEG, po korzystnych cenach. Na tej podstawie producenci PSF otrzymują subsydia stanowiące podstawę środków wyrównawczych, nabywając od przedsiębiorstw państwowych wytworzone przez rząd PTA i MEG po cenie niższej niż cena rynkowa, a zatem za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia.
(79)
Dochodzenie wykazało jednak, że chińscy producenci eksportujący/grupy producentów eksportujących poliestrowe włókna odcinkowe przywożą większość swojego surowca PTA i MEG do produkcji PSF przeznaczonych do wywozu w ramach systemu uszlachetniania czynnego.
(80)
W związku z tym nie było możliwe ustalenie subsydiów dla przedsiębiorstw objętych próbą w ramach tego domniemanego programu.
(81)
Po ujawnieniu ustaleń skarżący zauważył, że Komisja przekazała częściową analizę jedynie dla jednego programu subsydiowania niewykorzystanego przez objętych próbą chińskich producentów eksportujących w okresie objętym dochodzeniem, tj. dostarczania PTA/MEG po cenach subsydiowanych. W odniesieniu do tego programu skarżący twierdził, że sposób, w jaki dobrano próbę, oraz fakt, że główny producent PSF w Chinach nie był objęty dochodzeniem, wpłynęły na ustalenie subsydiowania w przypadku tego programu.
(82)
Jak wyjaśniono w motywach 16 i 18 powyżej, spośród 23 chińskich producentów eksportujących/grup producentów eksportujących, którzy współpracowali w dochodzeniu, Komisja dokonała doboru próby obejmującej pięciu największych producentów eksportujących/grup producentów eksportujących, których uznano za reprezentatywnych w rozumieniu art. 27 rozporządzenia podstawowego. Producent chiński, do którego nawiązał skarżący i który nie został włączony do próby, nie dokonywał wywozu PSF do Unii w znacznych ilościach w okresie objętym dochodzeniem. W związku z tym niewłączenie tego producenta nie miało wpływu na reprezentatywność próby i nie miało znaczącego wpływu na wnioski odnoszące się do przedmiotowego programu subsydiowania.
(83)
Komisja potwierdza, że zwracała się o informacje i uwagi na temat wszystkich programów subsydiowania, których istnienie zarzuca się w skardze, w tym wymienionych przez skarżącego w jego uwagach dotyczących ujawnionych informacji, jednak ustalono, że programy te nie były wykorzystywane przez objętych próbą producentów eksportujących/grupy producentów eksportujących. W motywie 78 Komisja przedstawiła dodatkowe informacje na temat dostarczania PTA/MEG za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, ponieważ ten program subsydiowania został przedstawiony jako główny zarzut w skardze, tj. jako program ewentualnie przyznający znaczące subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
Programy stosowane przez chińskich producentów eksportujących objętych próbą w okresie objętym dochodzeniem
3.1.3. Pożyczki preferencyjne dla przemysłu PSF
(84)
Skarżący twierdził, że producenci PSF czerpią korzyści z pożyczek o niskich (subsydiowanych) stopach procentowych udzielonych przez banki realizujące politykę rządu oraz banki komercyjne będące własnością państwa zgodnie z założeniami polityki rządu ChRL polegającej na udzielaniu pomocy finansowej w celu promowania oraz wspierania wzrostu i rozwoju przemysłu włókienniczego i przemysłu włókien chemicznych.
a) Podstawa prawna
(85)
W Chinach pożyczki preferencyjne przewidziane są w następujących przepisach prawa: Ustawa ChRL o bankach komercyjnych („ustawa bankowa”), zasady ogólne dotyczące pożyczek opublikowane przez Ludowy Bank Chin („LBCh”) w dniu 28 czerwca 1996 r. i decyzja nr 40 Rady Państwa.
b) Obliczanie kwoty subsydium
(86)
Artykuł 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego stanowi, że korzyść związaną z pożyczkami preferencyjnymi oblicza się jako różnicę między kwotą odsetek zapłaconych a kwotą, którą należałoby zapłacić za porównywalną pożyczkę komercyjną, jaką firma mogłaby uzyskać na rynku. Komisja ustaliła rynkowy wskaźnik referencyjny dla porównywalnych pożyczek komercyjnych.
(87)
Wskaźnik referencyjny został ustalony na podstawie chińskich stóp procentowych dostosowanych w taki sposób, by odzwierciedlały normalne ryzyko rynkowe (tj. uznano, że wszystkie przedsiębiorstwa w Chinach uzyskałyby jedynie najwyższy stopień obligacji o „niskim ratingu kredytowym” (BB w Bloomberg), i zastosowano by odpowiednią premię przewidywaną w przypadku obligacji emitowanych przez przedsiębiorstwa z takim ratingiem do standardowego oprocentowania kredytów Ludowego Banku Chin).
(88)
Korzyść dla producentów eksportujących/grup producentów eksportujących została obliczona poprzez uwzględnienie różnicy stóp procentowych, wyrażonej jako wartość procentowa, pomnożonej przez pozostałą do spłaty kwotę pożyczki, tj. odsetki niezapłacone w okresie objętym dochodzeniem. Wartość ta została następnie przydzielona do łącznej kwoty obrotów ze sprzedaży współpracujących producentów eksportujących.
c) Wniosek
(89)
Korzyść ustalona w odniesieniu do tego programu wynosi od 0 % do 0,50 %.
3.1.4. Przyznawanie prawa do użytkowania gruntów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia
a) Podstawa prawna
(90)
W Chinach przyznawanie praw do użytkowania gruntów regulowane jest ustawą Chińskiej Republiki Ludowej o zarządzaniu gruntami oraz ustawą Chińskiej Republiki Ludowej o prawach do nieruchomości.
b) Praktyczne zastosowanie
(91)
Zgodnie z art. 2 ustawy o zarządzaniu gruntami wszystkie grunty są własnością państwa, ponieważ zgodnie z konstytucją Chin i odpowiednimi przepisami prawa grunty są wspólną własnością ludu Chin. Nie jest możliwa sprzedaż gruntów, ale prawa do użytkowania gruntów mogą zostać przypisane zgodnie z ustawą. Organy państwowe mogą je przyznać poprzez przetargi publiczne, oferty cenowe bądź aukcje.
c) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(92)
Współpracujący producenci eksportujący/grupy producentów eksportujących przedstawili informacje dotyczące gruntów, z których korzystają, wraz z odpowiednimi umowami/certyfikatami użytkowania gruntów, ale rząd ChRL nie przedstawił informacji dotyczących wyceny praw do użytkowania gruntów.
d) Obliczanie kwoty subsydium
(93)
Uwzględniając stwierdzenie, że sytuacja w Chinach w odniesieniu do praw do użytkowania gruntów nie jest oparta na podstawach rynkowych, wydaje się, że w Chinach nie są dostępne żadne poziomy referencyjne z sektora prywatnego. Tym samym korekta kosztów lub cen w Chinach jest niemożliwa do przeprowadzenia. W tych okolicznościach uznaje się, że w Chinach nie istnieje rynek i że zgodnie z art. 6 lit. d) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego uzasadnione jest wykorzystanie zewnętrznych poziomów referencyjnych dla mierzenia korzyści. Ponieważ rząd ChRL nie przedstawił żadnego wniosku dotyczącego zewnętrznych poziomów referencyjnych, Komisja musiała oprzeć się na dostępnym stanie faktycznym, aby ustalić właściwy zewnętrzny poziom referencyjny. W tym zakresie uważano za właściwe wykorzystanie informacji z wydzielonego obszaru celnego Tajwanu jako właściwego poziomu referencyjnego, z przyczyn podanych w motywie 94 poniżej.
(94)
Komisja uważa, że ceny gruntu na Tajwanie zapewniają najlepszy wskaźnik zastępczy dla terenów w Chinach, na których mają siedziby współpracujący producenci eksportujący. Większość producentów eksportujących jest zlokalizowana we wschodniej części Chin, na rozwiniętych terenach o wysokim PKB (produkcie krajowym brutto) w prowincjach o wysokiej gęstości zaludnienia.
(95)
Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w okresie objętym dochodzeniem. Korzyść dla odbiorców oblicza się poprzez uwzględnienie różnicy między kwotami płaconymi przez każde z przedsiębiorstw za prawo do użytkowania gruntów a kwotami, które powinny być normalnie zapłacone, na podstawie poziomu referencyjnego z Tajwanu.
(96)
W obliczeniach tych Komisja zastosowała średnią cenę gruntu za metr kwadratowy ustaloną dla Tajwanu, skorygowaną o deprecjację waluty i zmiany PKB począwszy od dat sporządzenia odpowiednich umów na użytkowanie gruntów. Informacje dotyczące cen gruntów przemysłowych zostały pozyskane ze stron internetowych Biura Przemysłowego Ministerstwa Spraw Gospodarczych Tajwanu. Deprecjacja waluty i zmiany PKB w przypadku Tajwanu zostały obliczone na podstawie poziomu inflacji i zmian PKB na mieszkańca wg bieżących cen w USD dla Tajwanu, zgodnie z publikacją Międzynarodowego Funduszu Walutowego „World Economic Outlook” z 2011 r. Zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego kwota tego subsydium (licznik) została przydzielona do okresu objętego dochodzeniem przy zastosowaniu normalnego okresu korzystania z prawa do użytkowania gruntów przemysłowych w Chinach tj. 50 lub 70 lat. Wartość ta została następnie przydzielona do łącznego obrotu ze sprzedaży w okresie objętym dochodzeniem osiągniętego przez producentów eksportujących objętych próbą, ponieważ subsydium nie jest uzależnione od wyników w wywozie i nie było przyznawane w odniesieniu do ilości wytwarzanych, produkowanych, wywożonych lub transportowanych.
e) Wniosek
(97)
Korzyść ustalona w odniesieniu do tego programu wynosi od 0,02 % do 0,82 %.
3.1.5. Programy zwolnień z podatków bezpośrednich i ulg w zakresie podatków bezpośrednich
3.1.5.1. Zwolnienia z podatku dochodowego od dochodu z dywidend między kwalifikującymi się przedsiębiorstwami będącymi rezydentami
a) Podstawa prawna
(98)
Podstawę prawną tego zwolnienia z opodatkowania dywidend stanowią art. 25-26 ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw oraz art. 83 rozporządzenia w sprawie wdrożenia ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw.
b) Praktyczne zastosowanie
(99)
Program obejmuje preferencyjne traktowanie podatkowe chińskich przedsiębiorstw będących rezydentami, które są udziałowcami innych chińskich przedsiębiorstw będących rezydentami, w formie zwolnienia z opodatkowania dochodu od określonych dywidend, premii i innych dochodów z inwestycji kapitałowych dla przedsiębiorstw dominujących będących przedsiębiorstwami krajowymi.
c) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(100)
W deklaracji podatkowej dwóch objętych próbą producentów eksportujących/grup producentów eksportujących znajduje się kwota zwolniona z podatku dochodowego. Kwota ta jest określana jako dywidendy, premie i inne dochody z inwestycji kapitałowych kwalifikujących się rezydentów i przedsiębiorstw zgodnie z warunkami zawartymi w załączniku 5 do deklaracji podatkowej (coroczna deklaracja preferencji podatkowych). Od tych kwot właściwe przedsiębiorstwa nie płaciły podatku dochodowego.
d) Obliczanie kwoty subsydium
(101)
Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w okresie objętym dochodzeniem. Za korzyść uzyskaną przez odbiorców uznano łączną wartość podatku do zapłaty z uwzględnieniem dochodów z tytułu dywidend pochodzących od innych przedsiębiorstw będących rezydentami w Chinach po odjęciu kwoty podatku, która została faktycznie zapłacona przy uwzględnieniu zwolnienia z opodatkowania dywidend. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium (licznik) została przydzielona do łącznego obrotu uzyskanego przez współpracujących producentów eksportujących ze sprzedaży w okresie objętym dochodzeniem, ponieważ subsydium nie jest uzależnione od wyników w wywozie i nie było przyznawane w odniesieniu do ilości wytwarzanych, produkowanych, wywożonych lub transportowanych.
e) Wniosek
(102)
Korzyść ustalona w odniesieniu do tego programu wynosi od 0 % do 0,06 %.
3.1.6. Programy w zakresie podatków pośrednich i należności celnych przywozowych
3.1.6.1. zwolnienia z podatku VAT oraz obniżki przywozowych taryf celnych za stosowanie urządzeń pochodzących z przywozu
a) Podstawa prawna
(103)
Podstawę prawną programu stanowią: okólnik Rady Państwa w sprawie dostosowania polityki podatkowej w zakresie przywożonych urządzeń, Guo Fa nr 37/1997, obwieszczenie Ministerstwa Finansów, Głównego Urzędu Ceł oraz Państwowego Urzędu Podatkowego nr 43 [2008], obwieszczenie NDRC w sprawie odpowiednich zagadnień dotyczących doręczenia pism zatwierdzających projekty, których rozwój jest wspierany przez państwo, finansowanych ze źródeł krajowych i zagranicznych, nr 316 2006 z dnia 22 lutego 2006 r., oraz katalog niepodlegających zwolnieniu z ceł przywożonych artykułów dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym lub przedsiębiorstw krajowych z 2008 r.
b) Praktyczne zastosowanie
(104)
Program zapewnia zwolnienie z VAT i przywozowych opłat celnych na rzecz przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym lub przedsiębiorstw krajowych w odniesieniu do przywozów kluczowych urządzeń wykorzystywanych przez nie w produkcji. Aby skorzystać ze zwolnienia, dobra te nie mogą być uwzględnione w wykazie urządzeń niekwalifikowalnych, zaś przedsiębiorstwo ubiegające się o zwolnienie musi uzyskać certyfikat projektu promowanego przez państwo wydany przez władze chińskie lub przez Krajową Komisję Rozwoju i Reform zgodnie z odpowiednimi przepisami inwestycyjnymi, podatkowymi lub prawa celnego.
c) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(105)
Czterech objętych próbą chińskich producentów eksportujących/grupy producentów eksportujących zgłosiło zwolnienie z VAT i przywozowych taryf celnych dla przywożonych urządzeń.
d) Obliczanie kwoty subsydium
(106)
Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w okresie objętym dochodzeniem. Za korzyść przyznaną odbiorcom uznaje się kwotę zwolnień z VAT i ceł na przywożone urządzenia. Wynikająca stąd korzyść była amortyzowana w cyklu życia urządzeń zgodnie z przyjętymi praktykami księgowymi przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium (licznik) została przydzielona do łącznego obrotu uzyskanego przez współpracujących producentów eksportujących ze sprzedaży w okresie objętym dochodzeniem, ponieważ subsydium nie jest uzależnione od wyników w wywozie i nie było przyznawane w odniesieniu do ilości wytwarzanych, produkowanych, wywożonych lub transportowanych.
e) Wniosek
(107)
Korzyść ustalona w odniesieniu do tego programu wynosi od 0 % do 0,45 %.
3.1.6.2. Obniżki podatku VAT dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym nabywających urządzenia produkcji chińskiej
a) Podstawa prawna
(108)
Podstawę prawną tego programu stanowi okólnik Państwowego Urzędu Podatkowego w sprawie wprowadzenia środków tymczasowych dotyczących zarządzania zwrotami VAT za zakup urządzeń produkcji krajowej przez przedsiębiorstwa z kapitałem zagranicznym, nr 171, 199 z dnia 20 września 1999 r. oraz obwieszczenie Ministerstwa Finansów i Państwowego Urzędu Podatkowego w sprawie zakończenia wdrażania polityki zwrotu VAT przedsiębiorstwom z kapitałem zagranicznym za zakup urządzeń produkcji krajowej, nr 176 [2008] Ministerstwa Finansów.
b) Praktyczne zastosowanie
(109)
Program zapewnia korzyści w postaci zwrotu VAT za zakup urządzeń produkcji krajowej przez przedsiębiorstwa z kapitałem zagranicznym. Urządzenia nie mogą być wymienione w katalogu środków niepodlegających zwolnieniu, a ich wartość nie może przekraczać łącznego limitu inwestycji dla przedsiębiorstwa z kapitałem zagranicznym zgodnie z „tymczasowymi środkami administracyjnymi w zakresie zakupu urządzeń produkcji krajowej”.
c) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(110)
Dwóch eksporterów eksportujących/grupy producentów eksportujących objętych próbą przedstawiło szczegółowe informacje na temat tego programu, w tym informacje dotyczące kwoty otrzymanej korzyści.
d) Obliczanie kwoty subsydium
(111)
Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w okresie objętym dochodzeniem. Za korzyść przyznaną odbiorcom uznaje się kwotę zwróconego VAT od zakupu urządzeń produkcji krajowej. Wynikająca stąd korzyść była amortyzowana w cyklu życia urządzeń zgodnie ze zwykłymi praktykami stosowanymi w przemyśle.
e) Wniosek
(112)
Korzyść ustalona w odniesieniu do tego programu wynosi od 0 % do 0,01 %.
3.1.7. Inne programy regionalne/okręgowe
(113)
W toku dochodzenia potwierdzono, że w okresie objętym dochodzeniem przedsiębiorstwa objęte próbą nie odniosły żadnych korzyści w ramach programów wymienionych w motywie 75.
3.1.8. Kwota subsydiów
(114)
Kwota subsydiów, zgodnie z przepisami podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, określona ad valorem, w odniesieniu do chińskich producentów eksportujących wynosi między 0,76 % a 1,77 %.
(115)
Po ujawnieniu ustaleń skarżący twierdził, że nie jest jasne, w jaki sposób Komisja obliczyła zakres łącznego marginesu subsydiowania. Zakres łącznych zagregowanych subsydiów dla chińskich producentów eksportujących/grup producentów eksportujących objętych próbą, wyrażony ad valorem, wymieniony w motywie 114, stanowi niższy i wyższy łączny margines subsydiowania pięciu objętych próbą chińskich producentów eksportujących/grup producentów eksportujących.
3.1.9. Wniosek dotyczący Chin
(116)
Biorąc pod uwagę kwoty de minimis subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych dla chińskich producentów eksportujących, nie należy nakładać środków na przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Podjęto decyzję, że dochodzenie powinno zostać zakończone w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, zgodnie z art. 14 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
3.2. INDIE
3.2.1. Uwagi ogólne
(117)
Na podstawie informacji zawartych w skardze i w oparciu o odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu Komisji objęto dochodzeniem następujące programy, co do których istnieje domniemanie, że obejmują udzielanie subsydiów przez organy rządowe Indii:
1)
Program „Focus Market”
2)
Program „Focus Product”
3)
Program „Advance Authorisation”
4)
Program ceł zwrotnych
5)
Program „Export Promotion Capital Goods”
6)
Ulgi i zwolnienia podatkowe i celne w jednostkach zorientowanych na wywóz i specjalnych strefach ekonomicznych
7)
Program „Export Credit”
8)
Program zwolnień z podatku dochodowego
9)
System motywowania do dodatkowego wywozu
10)
Program „Duty Free Import Authorisation”
11)
Program pomocy na rzecz rozwoju rynku i gwarancje kredytowe
12)
Program „Capital Investment Incentive” („CIIS”) rządu stanu Gudźarat
13)
Program zachęt stanu Gudźarat dotyczący podatku od sprzedaży oraz zwolnień z podatków od energii elektrycznej
14)
Program subsydiowania w Bengalu Zachodnim - zachęty i ulgi podatkowe, w tym dotacje i zwolnienie z podatku od sprzedaży
15)
pakietowy program zachęt rządu stanu Maharasztra, w tym program zwolnień z podatków od energii elektrycznej i subsydium na rzecz promowania przemysłu.
Programy subsydiowania wykorzystywane przez indyjskich producentów eksportujących objętych dochodzeniem w okresie objętym dochodzeniem
(118)
W ramach dochodzenia ustalono, że w okresie objętym dochodzeniem następujące programy przyniosły korzyść zweryfikowanym producentom eksportującym:
1)
Program „Focus Market” („FMS”)
2)
Program „Focus Product” („FPS”)
3)
Program zwrotu ceł („DDS”)
4)
Program „Advance Authorisation” („AAS”)
5)
Program „Duty Free Import Authorisation” („DFIA”)
6)
Program „Export Promotion Capital Goods” („EPCGS”)
7)
Pakietowy program zachęt stanu Maharasztra („PSI”)
(119)
Programy wskazane w motywie 118 pkt 1, 2, 4, 5 i 6 powyżej opierają się na Ustawie o handlu zagranicznym (Rozwój i regulacja) z 1992 r. (nr 22 z 1992 r.), która weszła w życie w dniu 7 sierpnia 1992 r. („Ustawa o handlu zagranicznym” lub „FTP”). W Ustawie o handlu zagranicznym upoważnia się rząd Indii do publikowania zawiadomień dotyczących polityki eksportowej i importowej. Ich streszczenia publikowane są w dokumentach „Foreign Trade Policy” („Polityka handlu zagranicznego”), które ministerstwo handlu wydaje co pięć lat i regularnie uaktualnia. Dokument „Polityka handlu zagranicznego” odnoszący się do okresu objętego dochodzeniem w ramach niniejszego dochodzenia to „Foreign Trade Policy 2009-2014” („FTP 09-14”). Ponadto rząd Indii w „Podręczniku procedur, tom I” („HOP I 09-14”) przedstawiły również procedury, które regulują „FTP 09-14”. Podręcznik procedur jest regularnie aktualizowany.
(120)
Program zwrotu ceł wymieniony wyżej w motywie 118 pkt 3 opiera się na dziale 75 ustawy o cłach z 1962 r., dziale 37 ustawy o podatku akcyzowym z 1944 r., działach 93A i 94 ustawy o finansach z 1994 oraz przepisach dotyczących ceł, podatków akcyzowych oraz zwrotu podatku od usług z 1995 r. Stawki ceł zwrotnych są regularnie publikowane.
(121)
Program „PSI” wymieniony wyżej w motywie 7 jest oparty na Pakietowym programie zachęt na 2007 r. (Package Scheme of Incentives 2007) rządu stanu Maharasztra, rezolucje nr PSI-1707/(CR-50)/IND-8 z dnia 30 marca 2007 r.
3.2.2. Program „Focus Market” („FMS”)
a) Podstawa prawna
Szczegółowy opis „FMS” znajduje się w pkt 3.14 „FTP 09-14” oraz w pkt 3.8 „HOP I 09-14”.
b) Kwalifikowalność
(122)
Do korzystania z tego programu kwalifikuje się każdy producent eksportujący i każdy eksportujący podmiot handlowy.
c) Praktyczne zastosowanie
(123)
W tym programie wywóz wszystkich produktów, obejmujący wywóz włókien odcinkowych poliestrowych, do państw wymienionych w tabelach 1 i 2 w dodatku 37(C) dokumentu „HOP I 09-14” kwalifikuje się do objęcia kredytem celnym odpowiadającym 3 % wartości FOB. Od dnia 1 kwietnia 2011 r. wywóz wszystkich produktów do państw wymienionych w tabeli 3 w dodatku 37(C) („Special Focus Markets”) kwalifikuje się do objęcia kredytem celnym odpowiadającym 4 % wartości FOB. Niektóre rodzaje wywozu są wyłączone z programu, np. wywóz towarów przywiezionych lub przeładowanych, uznanie za wywóz, wywóz usług oraz obrót w wywozie podmiotów działających w specjalnych strefach ekonomicznych lub jednostkach eksportowych. Wyłączone z programu są także niektóre rodzaje produktów, np. diamenty, metale szlachetne, rudy, zboża, cukier i produkty ropopochodne.
(124)
Kredyty celne w ramach FMS są zbywalne bez ograniczeń i ważne w okresie 24 miesięcy od daty wydania zaświadczenia o uprawnieniach do odpowiedniego kredytu. Mogą być one wykorzystane do uiszczenia należności celnych z tytułu późniejszego przywozu dowolnych materiałów do produkcji lub towarów, włącznie z dobrami inwestycyjnymi.
(125)
Zaświadczenie o uprawnieniach do kredytu jest wydawane w porcie, z którego dokonany został wywóz, po dokonaniu wywozu lub wysyłki towarów. Jeśli skarżący dostarczy władzom kopie całej odpowiedniej dokumentacji wywozowej (np. zamówień na wywóz, faktur, dokumentów przewozowych, zaświadczeń bankowych o dokonaniu wywozu), rząd Indii nie może odmówić przyznania kredytu celnego.
(126)
Czterech zweryfikowanych producentów eksportujących korzystało z tego programu w okresie objętym dochodzeniem.
(127)
Po ujawnieniu informacji trzech objętych próbą indyjskich producentów eksportujących argumentowało, że chociaż kwalifikowało się do korzystania z programu, to nie wnioskowali o to w odniesieniu do całej sprzedaży eksportowej do Unii, a zatem nie można wyciągać żadnych wniosków co do osiągnięcia w związku z tym korzyści. Argumentowały one również, że program FMS jest pod względem geograficznym skierowany do państw niebędących częścią Unii, a zatem nie może on zostać objęty przez Unię środkami wyrównawczymi. W tym względzie w czasie wizyt weryfikacyjnych potwierdzono, że o korzyści z programu FMS ubiegano się w odniesieniu do wywozu do państw trzecich, ponieważ program zasadniczo odnosi się do wywozu do państw trzecich. Przedmiotowi producenci eksportujący nie mogli jednak zakwestionować praktycznych środków dotyczących realizacji programu opisanych w motywach 123-125, ani tego, że w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem można korzystać z FMS (możliwość transferu kredytów celnych z wykorzystaniem programu FMS i możliwość korzystania z nich przy uiszczaniu należności celnych z tytułu późniejszego przywozu dowolnych komponentów lub towarów, w tym dóbr inwestycyjnych). W szczególności, strona ta nie mogła kwestionować faktu, że kredyty celne w ramach FMS przyznane na wywóz do kwalifikujących się państw trzecich mogą zostać wykorzystane w celu odliczenia cła należnego od materiałów wchodzących w skład produktu objętego postępowaniem wywożonego do Unii.
(128)
Należy wreszcie zaznaczyć, że korzyści te są księgowane zgodnie z zasadą memoriałową na rachunkach przedsiębiorstwa w dniach, w których mają miejsce transakcje wywozowe. Pokazuje to, że uprawnienie do uzyskania danej korzyści powstaje w momencie dokonywania transakcji wywozowej i że nie ma wątpliwości, iż otrzymany kredyt celny zostanie wykorzystany na późniejszym etapie. W związku z tym powyższy argument należało odrzucić.
d) Wnioski dotyczące FMS
(129)
W ramach FMS zapewniane są subsydia w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego. Kredyt celny w ramach FMS stanowi wkład finansowy rządu Indii, gdyż ostatecznie jest on wykorzystywany jako wyrównanie należności celnych przywozowych, tym samym zmniejszając przychód z uzyskiwanych przez rząd ceł, które w przeciwnym przypadku byłyby należne. Ponadto kredyt celny w ramach FMS zapewnia korzyści eksporterowi, gdyż poprawia jego płynność finansową.
(130)
Poza tym korzyści w ramach FMS są prawnie uzależnione od dokonania wywozu i tym samym są uważane za szczególne i stanowiące podstawę środków wyrównawczych zgodnie z art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(131)
Programu tego nie można uznać za dopuszczalny system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji czy system zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego. Nie odpowiada on rygorystycznym zasadom określonym w pkt i) załącznika I, załączniku II (definicja i zasady systemu ceł zwrotnych) oraz załączniku III (definicja i zasady zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze) do rozporządzenia podstawowego. Eksporter nie jest zobowiązany do rzeczywistego wykorzystania towarów przywożonych na zasadach bezcłowych w procesie produkcji, a kwota przyznanego kredytu nie jest obliczana w powiązaniu z rzeczywiście wykorzystaną ilością takich materiałów. Nie istnieje żaden system ani procedura służące potwierdzeniu, które materiały są zużywane w procesie produkcyjnym wywożonego produktu, lub czy miała miejsce nadmierna płatność należności celnych przywozowych w rozumieniu lit. i) załącznika I oraz załączników II i III do rozporządzenia podstawowego. Eksporter kwalifikuje się do korzystania z programu FMS niezależnie od tego, czy dokonuje przywozu jakichkolwiek materiałów. Aby uzyskać korzyści, wystarczy, aby eksporter dokonał jedynie wywozu produktów, bez potrzeby wykazywania, że którykolwiek z użytych materiałów do produkcji pochodził z przywozu. Stąd też nawet eksporterzy, którzy nabywają wszystkie materiały do produkcji ze źródeł lokalnych i nie przywożą żadnych towarów, które można użyć jako materiały do produkcji, kwalifikują się do korzystania z programu FMS. Ponadto eksporter może korzystać z kredytów celnych w ramach FMS w celu przywozu dóbr inwestycyjnych, choć dobra inwestycyjne nie wchodzą w zakres dopuszczalnych systemów zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji określonych w pkt i) załącznika I do rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie są one zużywane do wytworzenia produktów wywożonych.
e) Obliczanie kwoty subsydium
(132)
Kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych została obliczona na podstawie korzyści, co do których ustalono, że odbiorca uzyskał je w trakcie okresu objętego dochodzeniem, zaksięgowanych przez współpracującego producenta eksportującego na zasadzie rachunkowości memoriałowej jako dochód na etapie transakcji wywozowej. Zgodnie z art. 7 ust. 2 i art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium (licznik) została powiązana z wartością obrotu w wywozie w okresie objętym dochodzeniem jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium jest uwarunkowane wynikami wywozu i nie zostało przyznane poprzez odniesienie do wyprodukowanych, wywożonych czy przewożonych ilości.
(133)
Stopy subsydiowania w okresie objętym dochodzeniem dla czterech przedsiębiorstw objętych postępowaniem, ustalone w odniesieniu do tego programu, wynoszą odpowiednio 0,15 %, 0,19 %, 0,42 % i 0,63 %.
3.2.3. Program „Focus Product” („FP”)
a) Podstawa prawna
(134)
Szczegółowy opis programu znajduje się w pkt 3.15-3.17 „FTP 09-14” oraz w rozdziałach 3.9-3.11 „HOP I 09-14”.
b) Kwalifikowalność
(135)
Zgodnie z pkt 3.15.2 FT-policy 09-14 eksporterzy produktów wymienionych w załączniku 37D do „HOP I 09-14” kwalifikują się do tego programu.
c) Praktyczne zastosowanie
(136)
Eksporter produktów wymienionych w wykazie załącznika 37D do „HOP I 09-14” może wystąpić o świadectwo dotyczące kredytu celnego w ramach programu FP wynoszącego 2 % lub 5 % wartości FOB wywozu. Produkt objęty dochodzeniem jest wymieniony w tabeli 1 załącznika 37D i jest uprawniony do stawki kredytu celnego w wysokości 2 %.
(137)
Program FP jest programem wywozowym ex post, tj. przedsiębiorstwo musi dokonać wywozu, aby kwalifikować się do uzyskania korzyści w ramach tego programu. W związku z tym przedsiębiorstwo składa wniosek on-line do odpowiednich organów wraz z kopiami zamówienia na wywóz i faktury, bankowym potwierdzeniem dokonania opłat dotyczących wniosku, kopią dokumentów przewozowych i zaświadczeniem banku o otrzymania płatności lub zaświadczeniem otrzymania waluty obcej z zagranicy, w przypadku bezpośredniej negocjacji dokumentów. W sytuacji gdy oryginalny egzemplarz dokumentów przewozowych lub zaświadczeń banku o dokonaniu wywozu został przedłożony w celu ubiegania się o korzyści w ramach innego programu, przedsiębiorstwo może przedłożyć poświadczone przez siebie kopie, wskazując organy, u których złożono oryginalne egzemplarze. Wniosek on-line o kredyty w ramach programu FP może objąć maksymalnie 50 dokumentów przewozowych.
(138)
Stwierdzono, że zgodnie z zasadami rachunkowości obowiązującymi w Indiach kredyty w ramach FPS mogą być księgowane zgodnie z zasadą memoriału jako przychód na rachunkach bankowych podmiotu gospodarczego po wywiązaniu się z obowiązku wywozu. Środki te mogą być przeznaczone na zapłatę należności celnych związanych z późniejszym przywozem jakichkolwiek towarów, z wyjątkiem dóbr inwestycyjnych i towarów, w stosunku do których istnieją ograniczenia przywozowe. Towary przywożone z wykorzystaniem tak uzyskanych kredytów mogą być sprzedawane na rynku krajowym (podlegają wtedy podatkowi od sprzedaży) lub wykorzystane do innych celów. Kredyty w ramach FPS są zbywalne bez ograniczeń i zachowują ważność przez okres 24 miesięcy od daty wydania.
(139)
Wszystkich pięciu zweryfikowanych producentów eksportujących korzystało z tego programu w okresie objętym dochodzeniem.
(140)
Po ujawnieniu informacji trzech objętych próbą indyjskich producentów eksportujących argumentowało, że chociaż kwalifikowało się do korzystania z programu, to nie wnioskowali o to w odniesieniu do co najmniej części sprzedaży eksportowej, a zatem nie można wyciągać żadnych wniosków co do osiągnięcia w związku z tym korzyści. Niemniej jednak przedmiotowi producenci eksportujący nie mogli zakwestionować praktycznych środków opisanych w motywach od 123 do 125, ani tego, że w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem można korzystać z programu FPS (możliwość transferu kredytów celnych z wykorzystaniem programu FPS i możliwość korzystania z nich przy uiszczaniu należności celnych z tytułu późniejszego przywozu dowolnych komponentów lub towarów, w tym dóbr inwestycyjnych). Należy powtórzyć, że korzyści te są księgowane zgodnie z zasadą memoriałową na rachunkach przedsiębiorstwa w dniach, w których mają miejsce transakcje wywozowe. Pokazuje to, że uprawnienie do uzyskania korzyści powstaje w momencie dokonywania transakcji wywozowej i że nie ma wątpliwości, iż otrzymany kredyt celny zostanie wykorzystany na późniejszym etapie.
d) Wnioski dotyczące programu FPS
(141)
W ramach programu FPS zapewniane są subsydia w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego. Kredyt przekazany z programu FPS stanowi wkład finansowy rządu Indii, ponieważ zostanie ostatecznie wykorzystany na wyrównanie należności celnych przywozowych, tym samym zmniejszając przychody rządu Indii uzyskiwane z tytułu cła, które byłoby należne w przeciwnym wypadku. Ponadto kredyty w ramach programu FPS przynoszą korzyści eksporterowi, gdyż poprawiają jego płynność finansową.
(142)
Poza tym korzyści w ramach programu FPS są uwarunkowane prawnie wynikami wywozu i tym samym są uważane za szczególne i stanowiące podstawę środków wyrównawczych zgodnie z art. 4 ust. 4 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(143)
Programu tego nie można uznać za dopuszczalny system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji czy system zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze w rozumieniu art. 3 pkt 1) lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie jest zgodny z przepisami określonymi w pkt i) załącznika, w załączniku II (definicja i zasady zwrotu ceł) i w załączniku III (definicja i zasady zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze) do rozporządzenia podstawowego. W szczególności eksporter nie jest zobowiązany do rzeczywistego wykorzystania towarów przywożonych bez cła w procesie produkcji, a kwota przyznanego kredytu nie jest obliczana w powiązaniu z rzeczywiście wykorzystaną ilością takich komponentów. Ponadto nie istnieje żaden system ani procedura służąca ustaleniu ilości komponentów wykorzystanych w procesie produkcji wywożonego produktu lub stwierdzeniu nadwyżki powstałych należności celnych przywozowych w rozumieniu załącznika I pkt i) oraz załączników II i III do rozporządzenia podstawowego. Ostatecznie eksporter kwalifikuje się do korzystania z FPS niezależnie od tego, czy sprowadza jakiekolwiek komponenty. Aby uzyskać korzyści, wystarczy, aby eksporter dokonał jedynie wywozu produktów, bez potrzeby wykazywania, że którykolwiek z użytych materiałów do produkcji pochodził z przywozu. Stąd też nawet eksporterzy, którzy nabywali wszystkie komponenty ze źródeł lokalnych i nie dokonywali przywozu żadnych towarów, których można było użyć jako komponentów w procesie produkcji, kwalifikują się do korzystania z programu FPS.
e) Obliczanie kwoty subsydium
(144)
Zgodnie z art. 3 pkt 2 i art. 5 rozporządzenia podstawowego wysokość subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych została obliczona w odniesieniu do potwierdzonych korzyści przyznanych beneficjentowi w trakcie okresu objętego dochodzeniem. W tym kontekście uznano, że przeniesienie korzyści na odbiorcę dokonuje się w momencie realizacji transakcji wywozowej na warunkach określonych w tym programie. Od tego momentu rząd Indii ponosi odpowiedzialność z tytułu umorzenia należności celnych, co stanowi wkład finansowy w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego. Gdy tylko organy celne wystawią wywozowy dokument przewozowy, określający między innymi wysokość kredytu przyznanego w ramach FPS w odniesieniu do tej konkretnej transakcji wywozowej, rząd Indii nie może już decydować o przyznaniu subsydium. W świetle powyższego za właściwe uznaje się dokonanie wyceny korzyści z programu FPS jako sumy kredytów przyznanych na transakcje wywozowe dokonane w ramach tego programu w okresie objętym dochodzeniem.
(145)
W przypadkach uzasadnionych roszczeń opłaty poniesione jako warunek konieczny uzyskania subsydium zostały odjęte od ustalonej tą metodą kwoty uzyskanych kredytów, aby otrzymać kwotę subsydiów wyrażoną w liczniku, w myśl art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium została powiązana z łączną kwotą obrotów w wywozie w okresie objętym dochodzeniem jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium jest uwarunkowane wynikami wywozu i nie zostało przyznane poprzez odniesienie do wyprodukowanych, wywożonych czy przewożonych ilości.
(146)
Stopy subsydiowania w okresie objętym dochodzeniem dla pięciu przedsiębiorstw objętych postępowaniem, ustalone w odniesieniu do tego programu, wyniosły odpowiednio 1,59 %, 1,75 %, 1,77 %, 1,85 % i 1,95 %.
3.2.4. Program zwrotu ceł („DDS”)
a) Podstawa prawna
(147)
Szczegółowy opis „DDS” znajduje się w zasadach zwrotu należności celnych i podatku akcyzowego z 1995 r. zmienionych kolejnymi zawiadomieniami.
b) Kwalifikowalność
(148)
Do korzystania z tego programu kwalifikuje się każdy producent eksportujący i każdy eksportujący podmiot handlowy.
c) Praktyczne zastosowanie
(149)
Kwalifikujący się eksporter może złożyć wniosek o zwrot kwoty cła, która jest obliczana jako procent od wartości FOB produktów wywiezionych w ramach tego programu. Stawki zwrotu cła zostały ustalone przez rząd Indii dla szeregu produktów, w tym dla produktu objętego postępowaniem. Są one ustalane na podstawie średniej ilości lub wartości materiałów użytych jako komponentu podczas wytwarzania produktu i średniej kwoty należności celnych zapłaconej od tych komponentów. Są one stosowane niezależnie od tego, czy cła przywozowe zostały rzeczywiście zapłacone. Stawka DDS w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem wyniosła: 3 % do dnia 9 października 2012 r., 2,1 % od 10 października 2012 r. do 20 września 2013 r. oraz 1,7 % od dnia 21 września 2013 r. (procent wartości FOB).
(150)
Aby kwalifikować się do korzystania z tego programu, przedsiębiorstwo musi dokonywać wywozu. Z chwilą wprowadzenia danych o przesyłce do serwera celnego (ICEGATE) następuje wskazanie, że wywóz odbywa się w ramach DDS i kwota DDS zostaje nieodwołalnie ustalona. Po przedłożeniu przez przedsiębiorstwo przewozowe informacji wywozowej (Export General Manifest - EGM) i porównaniu tego dokumentu z danymi w dokumencie przewozowym przez urząd celny, zostają spełnione wszystkie warunki do udzielenia zgody na wypłatę kwoty zwrotu w drodze bądź to bezpośredniego przelewu na konto bankowe eksportera bądź też polecenia zapłaty.
(151)
Eksporter musi również przedstawić dowód na uzyskanie wpływów z wywozu w postaci zaświadczenia banku o uzyskaniu wpływów (BRC). Dokument ten można dostarczyć po tym, jak kwota zwrotu została wypłacona, jednak rząd Indii odzyska wypłaconą kwotę, jeżeli eksporter nie przedstawi BRC w podanym terminie.
(152)
Zwrócona kwota może być wykorzystana w dowolnym celu.
(153)
Ustalono, że zgodnie z zasadami rachunkowości obowiązującymi w Indiach kwota zwrotu należności celnych może być księgowana na zasadzie rachunkowości memoriałowej jako dochód na rachunkach bankowych podmiotu gospodarczego po wywiązaniu się z obowiązku wywozu.
(154)
Dwóch zweryfikowanych producentów eksportujących korzystało z DDS w okresie objętym dochodzeniem.
d) Wnioski dotyczące DDS
(155)
W ramach DDS zapewniane są subsydia w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (i) oraz art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Tzw. kwota zwrotu należności celnych stanowi wkład finansowy ze strony władz publicznych Indii ponieważ ma postać bezpośredniego przekazania przez rząd Indii środków finansowych. Ponadto kwota zwrotu należności celnych zapewnia korzyści eksporterowi, gdyż poprawia jego płynność finansową na warunkach, które nie są dostępne na rynku.
(156)
Stawka zwrotu należności celnych za wywóz jest określana przez rząd Indii w zależności od produktu. Jednak mimo iż subsydium określane jest jako zwrot należności celnych, program nie posiada cech dopuszczalnego systemu zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji czy system zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego. Płatności w gotówce na rzecz eksportera nie są związane z rzeczywistymi płatnościami należności celnych za przywóz surowców i nie stanowią kredytu celnego służącego wyrównaniu ceł przywozowych od przeszłych lub przyszłych przywozów surowców.
(157)
Potwierdza to okólnik rządu Indii nr 24/2001, w którym jasno zapisano, że „[stawki ceł zwrotnych] nie mają związku z rzeczywistym sposobem wykorzystania komponentów i rzeczywistymi kosztami poniesionymi w związku z komponentami przez danego eksportera lub w przypadku pojedynczych przesyłek […]” i poinstruowano władze regionalne, że „miejscowe urzędy nie powinny nalegać na załączanie do [wniosków o zwrot cła] składanych przez importerów dowodów faktycznego opłacenia należności od przywiezionych lub krajowych komponentów”.
(158)
Płatność, która ma postać bezpośredniego przekazania przez rząd Indii środków finansowych w następstwie wywozu dokonywanego przez eksporterów, należy traktować jako bezpośrednią dotację od rządu Indii uwarunkowaną wynikami wywozu, i tym samym jest uważana za szczególną i stanowiącą podstawę środków wyrównawczych zgodnie z art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(159)
W świetle powyższego stwierdza się, że DDS stanowi podstawę środków wyrównawczych.
e) Obliczanie kwoty subsydium
(160)
Zgodnie z art. 3 pkt 2 i art. 5 rozporządzenia podstawowego, wysokość subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych została obliczona w odniesieniu do potwierdzonych korzyści przyznanych beneficjentowi w trakcie okresu objętego dochodzeniem. W tym kontekście uznano, że przeniesienie korzyści na odbiorcę dokonuje się w momencie realizacji transakcji wywozowej na warunkach określonych w tym programie. Od tego momentu rząd Indii jest prawnie zobowiązany do wypłaty kwoty zwrotu, co stanowi wkład finansowy w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia podstawowego. Gdy tylko organy celne wystawią wywozowy dokument przewozowy określający, między innymi, kwotę zwrotu przyznaną w odniesieniu do tej konkretnej transakcji wywozu, rząd Indii nie może już decydować o przyznaniu subsydium lub odmowie przyznania. W świetle powyższego za właściwe uznaje się dokonanie wyceny korzyści z DDS jako sumy kwot zwrotu przyznanych na transakcje wywozowe dokonane w ramach tego programu w okresie objętym dochodzeniem.
(161)
Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego wspomniane kwoty subsydium zostały przydzielone ponad łączną wartość obrotów z wywozu produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem jako właściwy mianownik, gdyż subsydium jest uzależnione od dokonania wywozu i nie było udzielane w odniesieniu do wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości.
(162)
W związku z powyższym stopy subsydiowania dwóch przedsiębiorstw objętych postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem ustalone w odniesieniu do tego programu wynoszą odpowiednio 0,24 % i 2,12 %.
3.2.5. Program „Advance Authorisation” („AAS”)
a) Podstawa prawna
(163)
Szczegółowy opis programu znajduje się w pkt 4.1.1-4.1.14 „FTP 09-14” oraz w rozdziałach 4.1-4.30 HOP I 09-14.
b) Kwalifikowalność
(164)
Program AAS składa się z sześciu podprogramów, które zostały opisane bardziej szczegółowo poniżej w motywie 165. Podprogramy te różnią się między innymi zakresem kwalifikowalności. Producenci eksportujący i eksportujące podmioty handlowe „powiązane” z wytwórcami pomocniczymi kwalifikują się do podprogramu AAS w odniesieniu do wywozu fizycznego oraz do podprogramów AAS w ramach zapotrzebowań rocznych. Producenci eksportujący realizujący dostawy do eksportera końcowego kwalifikują się do udziału w programie AAS z tytułu dostaw pośrednich. Główni kontrahenci zaopatrujący kategorie „uznane za wywóz” wymienione w pkt 8.2 FTP 09-14, tacy jak dostawcy do jednostek zorientowanych na wywóz („export oriented units”), kwalifikują się do udziału w podprogramie AAS dotyczącym kategorii „uznanych za wywóz”. Wreszcie, dostawcom pośrednim dla producentów eksportujących przysługują świadczenia na kategorie „uznane za wywóz” w ramach podprogramów „Advance Release Order” („ARO”) oraz krajowej akredytywy otwartej przez nabywcę na rzecz sprzedawcy (obopólnej).
c) Praktyczne zastosowanie
(165)
Program AAS ma zastosowanie do:
a)
wywozu fizycznego: jest to główny podprogram. Umożliwia on bezcłowy przywóz komponentów do produkcji określonego wyrobu przeznaczonego na wywóz. Termin „fizyczny” oznacza w tym kontekście, że produkt przeznaczony na wywóz musi opuścić terytorium Indii. W zezwoleniu wyszczególniona jest ulga przywozowa i obowiązek wywozu wraz z rodzajem produktu przeznaczonego na wywóz;
b)
zapotrzebowania rocznego: takie zezwolenie nie jest związane z konkretnym produktem przeznaczonym na wywóz, ale z szerszą grupą produktów (np. z produktami chemicznymi i produktami pokrewnymi). Posiadacz zezwolenia może - do pewnej wartości progowej ustalonej na podstawie jego działalności eksportowej z poprzednich okresów - sprowadzać bezcłowo wszelkie komponenty, jakie zostaną wykorzystane do produkcji wszelkich artykułów wchodzących w skład takiej grupy produktów. Może on zadecydować o wywozie otrzymanego produktu wchodzącego w skład określonej grupy produktów i powstałego przy użyciu takiego materiału zwolnionego z cła;
c)
dostaw pośrednich: ten podprogram obejmuje przypadki, w których dwóch producentów zamierza produkować jeden produkt eksportowy i podzielić proces produkcji. Producent eksportujący, który wytwarza produkt pośredni, może dokonywać bezcłowego przywozu materiałów do produkcji oraz uzyskać na ten cel wsparcie w ramach AAS przeznaczone na dostawy pośrednie. Eksporter końcowy finalizuje produkcję i jest zobowiązany do wywozu gotowego produktu;
d)
kategorii „uznanych za wywóz”: ten podprogram umożliwia głównemu kontrahentowi bezcłowy przywóz komponentów do produkcji, które wymagane są przy produkcji towarów sprzedawanych jako „uznane za wywóz” kategoriom klientów wymienionych w ust. 8.2. lit. b)-f), lit. g), i) oraz j) „FTP-09-14”. Według rządu Indii sprzedaż „uznana za wywóz” odnosi się do tych transakcji, w których dostarczone towary nie opuszczają kraju. Szereg kategorii dostaw uznawanych jest za wywóz, pod warunkiem że towar wyprodukowany jest w Indiach, np. dostawa towarów do jednostek zorientowanych na wywóz lub do przedsiębiorstwa znajdującego się w specjalnej strefie ekonomicznej („SSE”);
e)
program „Advance Release Order” („ARO”): posiadacz zezwolenia w ramach programu AAS zamierzający sprowadzać komponenty do produkcji ze źródeł w swoim kraju zamiast przywozu bezpośredniego ma możliwość nabycia ich korzystając z ARO. W takich przypadkach zezwolenia zaliczkowe są poświadczane jako ARO i przyznawane lokalnemu dostawcy przy dostawie wymienionych w nich towarów. Przyznanie ARO upoważnia dostawcę lokalnego do świadczeń z tytułu kategorii uznawanych za wywóz zgodnie z pkt 8.3 „FTP 09-14” (tj. z programu AAS dla dostaw pośrednich/kategorii uznanych za wywóz, systemu ceł zwrotnych na uznany wywóz i zwrotu ostatecznego podatku akcyzowego). W ramach mechanizmu ARO podatki i należności celne refundowane są dostawcy zamiast eksporterowi końcowemu w postaci zwrotu/refundacji ceł. Zwrot podatków/ceł można uzyskać zarówno w odniesieniu do materiałów do produkcji ze źródeł lokalnych, jak i tych pochodzących z przywozu;
f)
krajowej akredytywy otwartej przez nabywcę na rzecz sprzedawcy (obopólnej): podprogram ten, podobnie jak ten wymieniony wyżej, obejmuje dostawy ze źródeł lokalnych na rzecz posiadacza zezwolenia zaliczkowego. Posiadacz zezwolenia zaliczkowego może zwrócić się do banku o otwarcie krajowej akredytywy na rzecz lokalnego dostawcy. W przypadku przywozu bezpośredniego zezwolenie zostanie zatwierdzone przez bank jedynie w odniesieniu do wartości i ilości towaru pochodzącego ze źródeł lokalnych, a nie z przywozu. Dostawca lokalny będzie uprawniony do świadczeń za kategorie uznane za wywóz zgodnie z ust. 8.3 „FTP 09-14” (tj. z AAS na dostawy pośrednie/kategorie uznane za wywóz, systemu ceł zwrotnych na uznany wywóz oraz zwrotu ostatecznego podatku akcyzowego).
(166)
Trzy zweryfikowane przedsiębiorstwa uzyskały zwolnienia w ramach programu AAS związane z produktem objętym postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem. Przedsiębiorstwa te skorzystały z podprogramów wymienionych powyżej pod lit. a), d) oraz e). W związku z tym nie ma potrzeby zastosowania środków wyrównawczych w odniesieniu do pozostałych, niewykorzystanych podprogramów.
(167)
W celu umożliwienia przeprowadzenia kontroli przez władze Indii posiadacz zezwolenia zaliczkowego jest prawnie zobowiązany do prowadzenia „zgodnej z prawdą i odpowiedniej dokumentacji dotyczącej zużycia i wykorzystania towarów przywożonych bezcłowo/pozyskiwanych w kraju” we wskazanym formacie (rozdziały 4.26 i 4.30 oraz dodatek 23 do dokumentu „HOP I 09-14”), czyli rejestru rzeczywistego zużycia. Rejestr ten musi podlegać weryfikacji przez zewnętrznego biegłego rewidenta/księgowego kosztów i prac, który wydaje zaświadczenie stwierdzające, że określone rejestry i odpowiednia ewidencja zostały zbadane, a informacje dostarczone zgodnie z formatem dodatku 23 są prawdziwe i poprawne pod każdym względem.
(168)
W odniesieniu do korzystania z programu AAS z tytułu wywozu fizycznego, o którym mowa w motywie 165 lit. a), stosowanego przez dwa skontrolowane przedsiębiorstwa w okresie objętym dochodzeniem, zarówno ulga przywozowa, jak i obowiązek wywozu są ustalane pod względem wielkości i wartości przez rząd Indii i są udokumentowane na zezwoleniu zaliczkowym. Ponadto w trakcie realizacji przywozu i wywozu odpowiednie transakcje muszą być udokumentowane przez urzędników państwowych na formularzu zezwolenia zaliczkowego. Wielkość przywozu dozwolonego w ramach programu AAS ustala rząd Indii na podstawie standardowych norm nakładów i wyników (Standard Input Output Norms, „SION”), obejmujących większość produktów, w tym produkt objęty postępowaniem.
(169)
Przywożone komponenty nie są zbywalne i muszą być wykorzystane do wytworzenia odpowiedniego produktu przeznaczonego na wywóz. Obowiązek wywozu musi być spełniony w określonych ramach czasowych od wydania zezwolenia (24 miesiące z możliwością dwukrotnego przedłużenia każdorazowo o 6 miesięcy).
(170)
W dochodzeniu ustalono, że określone przez władze Indii wymogi dotyczące kontroli nie były przestrzegane w praktyce.
(171)
Tylko jedno z dwóch zweryfikowanych przedsiębiorstw, które korzystały z tego podprogramu utrzymywało rejestr produkcji i zużycia. Jednak rejestr zużycia nie pozwalał na sprawdzenie, które komponenty i w jakiej ilości zostały zużyte do produkcji wywożonego produktu. Jeżeli chodzi o wymagania dotyczące weryfikacji, o których mowa powyżej, przedsiębiorstwa nie prowadziły ewidencji, która stanowiłyby dowód na to, że przeprowadzono audyt zewnętrzny rejestru zużycia. Podsumowując, uznaje się, że eksporterzy objęci dochodzeniem nie byli w stanie wykazać, że odpowiednie postanowienia dokumentu „FT-policy” zostały spełnione.
(172)
W odniesieniu do korzystania z programu AAS z tytułu ARO, o którym mowa w motywie 165 lit. e), stosowanego przez jedno skontrolowane przedsiębiorstwo w okresie objętym dochodzeniem, wielkość przywozu dozwolonego w ramach tego programu określa się jako procent ilości wywiezionych produktów gotowych. Wstępne pozwolenia wyrażają jednostki dozwolonego przywozu albo pod względem ich ilości lub pod względem ich wartości. W obu przypadkach przeliczniki stosowane do ustalenia dopuszczalnego zakupu wolnego od cła są ustalone, dla większości produktów zawierających produkt objęty niniejszym dochodzeniem, w oparciu o standardowe normy SION. Pozycje nakładów określone we wstępnym pozwoleniu są pozycjami stosowanymi do produkcji odpowiednich gotowych produktów wywożonych.
(173)
Posiadacz koncesji zaliczkowej zamierzający sprowadzać komponenty do produkcji ze źródeł w swoim kraju zamiast przywozu bezpośredniego ma możliwość nabycia ich korzystając z ARO. W takich przypadkach koncesje zaliczkowe są poświadczane jako ARO i przyznawane dostawcy przy dostawie wymienionych w nich towarów. Przyznanie ARO daje dostawcy prawa do korzyści z domniemanego wywozu, takich jak system ceł zwrotnych na uznany wywóz oraz zwrot tzw. ostatecznego podatku akcyzowego.
(174)
W dochodzeniu ustalono, że określone przez władze Indii wymogi dotyczące kontroli nie były przestrzegane w praktyce.
(175)
W odniesieniu do korzystania z programu AAS z tytułu wywozu uznanego, o którym mowa w motywie 165 lit. d), stosowanego przez jedno skontrolowane przedsiębiorstwo w okresie objętym dochodzeniem, zarówno ulga przywozowa, jak i obowiązek wywozu są ustalane pod względem wielkości i wartości przez rząd Indii i są udokumentowane na zezwoleniu. Ponadto w trakcie realizacji przywozu i wywozu odpowiednie transakcje muszą być udokumentowane przez urzędników państwowych na formularzu zezwolenia. Wielkość przywozu dozwolonego w ramach tego programu ustalana jest przez rząd Indii na podstawie norm SION.
(176)
Obowiązek wywozu musi być spełniony w określonych ramach czasowych od wydania pozwolenia (24 miesiące z dopuszczalnym dwukrotnym przedłużeniem każdorazowo o sześć miesięcy).
(177)
Ustalono brak powiązań między przywożonymi materiałami do produkcji a wywożonymi produktami gotowymi. Ponadto okazało się, iż wnioskodawca nie prowadził obowiązkowego rejestru zużycia, o którym mowa w motywie 167, do sprawdzenia przez zewnętrznego rewidenta. Mimo niespełnienia tego wymogu wnioskodawca uzyskał korzyści z programu AAS.
d) Wnioski dotyczące programu AAS
(178)
Zwolnienie z ceł przywozowych stanowi subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego, tj. finansowy wkład rządu Indii, ponieważ zmniejsza jego wpływy z cła, które w przeciwnym wypadku byłyby należne i przyznaje korzyści eksporterom objętym dochodzeniem poprawiając ich płynność finansową.
(179)
Wszystkie podprogramy objęte przedmiotową sprawą są niewątpliwie prawnie uzależnione od wyników wywozu i w związku z tym powinny być uznane za szczególne i stanowić podstawę środków wyrównawczych zgodnie z art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia podstawowego. Bez zobowiązania się do wywozu przedsiębiorstwo nie może uzyskać korzyści wynikających z tego programu.
(180)
Żadnego z podprogramów objętych przedmiotową sprawą nie można uznać za dopuszczalny system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji czy system zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego. Nie odpowiada on zasadom określonym w załączniku I lit i), załączniku II (definicja i zasady zwrotu ceł) oraz załączniku III (definicja i zasady zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze) do rozporządzenia podstawowego. Rząd Indii nie zastosował skutecznie systemu lub procedury weryfikacji w celu sprawdzenia, czy i w jakim zakresie komponenty zostały zużyte do wytworzenia produktu wywożonego (część II pkt 4 w załączniku II do rozporządzenia podstawowego, a w przypadku systemów zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze - część II pkt 2 w załączniku III do rozporządzenia podstawowego). Uznaje się również, że same normy SION dotyczące produktu objętego postępowaniem nie były wystarczające precyzyjne i nie mogą same w sobie być uznane za system weryfikacji rzeczywistego zużycia, ponieważ struktura tych standardowych norm nie pozwala rządowi Indii zweryfikować z dostateczną dokładnością, jakiej wartości komponenty została zużyte w produkcji przeznaczonej na wywóz. Ponadto rząd Indii nie przeprowadził dalszego badania opartego na rzeczywiście wykorzystanych komponentach, mimo że badanie takie zwykle powinno być dokonane w przypadku braku skutecznego systemu weryfikacji (część II pkt 5 w załączniku II oraz część II pkt 3 w załączniku III do rozporządzenia podstawowego).
(181)
Po ujawnieniu ustaleń jeden z objętych próbą indyjskich producentów eksportujących argumentował, że program nie powinien być objęty środkami wyrównawczymi, gdyż spółka wypełniła swoje zobowiązania prawne w zakresie niezależnego audytu rejestru zużycia komponentów i należy to uznać za wystarczające sprawdzenie przez rząd Indii. Taka argumentacja nie może zostać przyjęta. Weryfikacja przeprowadzona przez rząd Indii jest uważana za odrębną w stosunku do jakichkolwiek obowiązków nałożonych na przedsiębiorstwa. W wyniku wizyty weryfikacyjnej potwierdzono, że istniejący system weryfikacji ze strony rządu Indii nie jest zgodny z zasadami ustanowionymi w załączniku II (II) ust. 4 rozporządzenia podstawowego. W związku z tym powyższy argument należało odrzucić.
(182)
Ta sama strona argumentowała, że grupowanie zezwoleń jest legalne w Indiach i że przedsiębiorstwo nie może być traktowane mniej korzystnie na skutek zastosowania łącznego obrotu eksportowego zamiast obrotu produktem objętym postępowaniem w wyliczeniach marginesu subsydiowania. Jednak legalność grupowania zezwoleń w Indiach jako taka była w tym kontekście bez znaczenia. Dochodzenie wykazało, że wskutek braku grupowania zezwoleń niemożliwe było uzasadnione przydzielanie zezwoleń dotyczących PSF. W istocie przy obliczaniu marginesu subsydiowania należało użyć korzyści na poziomie działów, a nie na poziomie PSF, jako że zweryfikowane informacje nie pozwalały na właściwą alokację wykorzystania nakładów (stosowanych do produkcji innych produktów) tylko do PSF. W związku z tym powyższy argument należało odrzucić.
(183)
Podprogramy, o których mowa w motywie 165 lit. a), d) oraz e), stanowią podstawę środków wyrównawczych.
e) Obliczanie kwoty subsydium
(184)
Przy braku dopuszczalnych systemów zwrotu ceł zapłaconych za składniki produkcji czy systemów zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze korzyść stanowiąca podstawę środków wyrównawczych to umorzenie całości należności celnych przywozowych, zwykle należnych przy przywozie komponentów. W związku z powyższym należy zauważyć, że w rozporządzeniu podstawowym przewiduje się wyrównanie nie tylko „nadmiernego” umorzenia należności celnych. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) i pkt (i) załącznika I do rozporządzenia podstawowego wyrównaniu podlega jedynie nadmierne umorzenie należności celnych, pod warunkiem spełnienia warunków określonych w załącznikach II i III do rozporządzenia podstawowego. Warunki te nie były jednak spełnione w przedmiotowej sprawie. Jeżeli zatem nie zostanie wykazany odpowiedni poziom monitorowania, nie ma zastosowania powyższy wyjątek dotyczący systemów zwrotu ceł, natomiast zastosowanie ma zwykła zasada wyrównywania kwot niezapłaconych należności celnych (dochód utracony), a nie jakiegokolwiek domniemanego nadmiernego umorzenia. Zgodnie z częścią II załącznika II oraz częścią II załącznika III do rozporządzenia podstawowego obliczenie takiego nadmiernego umorzenia nie należy do organu prowadzącego dochodzenie. Przeciwnie, zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego, do organu tego należy jedynie ustalenie wystarczającego dowodu pozwalającego odrzucić adekwatność domniemanego systemu weryfikacji.
(185)
Kwota subsydium dla przedsiębiorstw, które korzystały z AAS, została obliczona na podstawie utraconych należności celnych przywozowych (cło podstawowe i specjalne cło dodatkowe) za materiały przywożone w ramach podprogramu w okresie objętym dochodzeniem (licznik). Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego w przypadkach złożenia uzasadnionych roszczeń poniesione opłaty, niezbędne do uzyskania subsydium, zostały odjęte od kwoty subsydium. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium została przydzielona do obrotów z dokonanego wywozu produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium zależy od wyników wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do ilości wytworzonych, wyprodukowanych, wywożonych lub transportowanych towarów.
(186)
Stopy subsydiowania w okresie objętym dochodzeniem dla trzech przedsiębiorstw objętych postępowaniem, ustalone w odniesieniu do tego programu, wyniosły odpowiednio 0,11 %, 1,89 % i 4,31 %.
3.2.6. program „Duty Free Import Authorisation” („DFIA”)
a) Podstawa prawna
(187)
Szczegółowy opis programu DFIA znajduje się w pkt od 4.2.1 do 4.2.47 „FTP 09-14” oraz w pkt od 4.31 do 4.36 „HOP I 09-14”.
b) Kwalifikowalność
(188)
Do korzystania z tego programu kwalifikuje się każdy producent eksportujący i każdy eksportujący podmiot handlowy.
c) Praktyczne zastosowanie
(189)
DFIA jest programem stosowanym zarówno przed, jak i po wywozie, który pozwala na bezcłowy przywóz towarów określonych w oparciu o normy SION, które jednakże w przypadku zbywalnych praw DFIA nie muszą być bezwzględnie zastosowane w wytwarzaniu produktów przeznaczonych do wywozu.
(190)
DFIA obejmuje wyłącznie przywóz materiałów do produkcji wyszczególnionych w SION. Pozwolenie na przywóz jest ograniczone do ilości i wartości wskazanej w SION, na odpowiedni wniosek może być jednak zmienione przez władze regionalne.
(191)
Wymóg wywozu podlega obowiązkowej minimalnej 20-procentowej wartości dodanej. Wywozu można dokonać w oczekiwaniu na pozwolenie DFIA; w takim przypadku pozwolenie na przywóz jest określone proporcjonalnie do tymczasowego wywozu.
(192)
Po spełnieniu obowiązku wywozowego eksporter może wnioskować o przeniesienie pozwolenia DFIA, co w praktyce oznacza zezwolenie na sprzedaż na rynku pozwolenia na przywóz bezcłowy.
(193)
Jeden zweryfikowany producent eksportujący korzystał z DFIA w okresie objętym dochodzeniem.
d) Wnioski dotyczące DFIA
(194)
Zwolnienie z ceł przywozowych stanowi subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego. Stanowi ono finansowy wkład rządu Indii, ponieważ zmniejsza jego wpływy z cła, które w przeciwnym wypadku byłyby należne, i przyznaje korzyści eksporterom objętym dochodzeniem, poprawiając ich płynność finansową.
(195)
Ponadto korzyści w ramach DFIA są prawnie uzależnione od dokonania wywozu i tym samym są uważane za szczególne i stanowiące podstawę środków wyrównawczych zgodnie z art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(196)
Program ten nie może być uznany za dopuszczalny system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji lub system substytucji ceł zwrotnych w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego. Nie odpowiada on rygorystycznym zasadom określonym w pkt (i) załącznika I, załączniku II (definicja i zasady systemu ceł zwrotnych) oraz załączniku III (definicja i zasady zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze) do rozporządzenia podstawowego. W szczególności: (i) pozwala na refundację lub zwrot ex post opłat przywozowych należnych za materiały, które są zużywane w procesie produkcji innego produktu; (ii) brakuje systemu lub procedur stwierdzających, czy materiały do produkcji zostały wykorzystane w procesie wytwarzania produktu przeznaczonego do wywozu, a jeżeli tak to które, oraz czy nie doszło do nadpłaty świadczeń w rozumieniu lit. i) załącznika I oraz załączników II i III do rozporządzenia podstawowego; oraz (iii) zbywalność zaświadczeń/zezwoleń oznacza, że eksporter, któremu przyznano DFIA, nie podlega obowiązkowi wykorzystania zaświadczenia do przywozu materiałów do produkcji.
(197)
Po ujawnieniu ustaleń jeden z objętych próbą indyjskich producentów eksportujących argumentował, że system kontroli obowiązujący w Indiach jest uzasadniony, skuteczny i zgodny z praktykami handlowymi w Indiach i w związku z tym „główny” powód do objęcia programu środkami wyrównawczymi już nie istnieje. Przeciwnie do tego, co twierdzono, dochodzenie nie potwierdziło, że istniejący w Indiach system weryfikacji pozwala na sprawdzenie, czy materiały do produkcji zostały wykorzystane w procesie wytwarzania produktu przeznaczonego do wywozu, a jeżeli tak to które, oraz czy nie doszło do nadpłaty świadczeń w rozumieniu lit. i) załącznika I oraz załączników II i III do rozporządzenia podstawowego. Co więcej, producent nie kwestionował ani tego, że system dopuszcza refundację ex post lub zwrot opłat przywozowych należnych za materiały, które są zużywane w procesie produkcji innego produktu, ani tego, że zbywalność zaświadczeń/zezwoleń oznacza, że eksporter, któremu przyznano DFIA, nie podlega obowiązkowi wykorzystania zaświadczenia do przywozu materiałów do produkcji. W związku z tym powyższy argument należało odrzucić.
e) Obliczanie kwoty subsydium
(198)
Przy braku dopuszczalnych systemów zwrotu ceł zapłaconych za składniki produkcji czy systemów zwrotu ceł zapłaconych za składniki zastępcze korzyść stanowiąca podstawę środków wyrównawczych to umorzenie całości należności celnych przywozowych, zwykle należnych przy przywozie komponentów. W związku z powyższym należy zauważyć, że w rozporządzeniu podstawowym przewiduje się wyrównanie nie tylko „nadmiernego” umorzenia należności celnych.
(199)
Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) i pkt (i) załącznika I do rozporządzenia podstawowego wyrównaniu podlega jedynie nadmierne umorzenie należności celnych, pod warunkiem spełnienia warunków określonych w załącznikach II i III do rozporządzenia podstawowego. Warunki te nie były jednak spełnione w przedmiotowej sprawie. Jeżeli zatem nie zostanie wykazany odpowiedni poziom monitorowania, nie ma zastosowania powyższy wyjątek dotyczący systemów zwrotu ceł, natomiast zastosowanie ma zwykła zasada wyrównywania kwot niezapłaconych należności celnych (dochód utracony), a nie jakiegokolwiek domniemanego nadmiernego umorzenia. Zgodnie z częścią II załącznika II oraz częścią II załącznika III do rozporządzenia podstawowego obliczenie takiego nadmiernego umorzenia nie należy do organu prowadzącego dochodzenie. Przeciwnie, zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego, do organu tego należy jedynie ustalenie wystarczającego dowodu pozwalającego odrzucić adekwatność domniemanego systemu weryfikacji.
(200)
Kwota subsydium dla przedsiębiorstw, które korzystały z DFIA, została obliczona na podstawie utraconych należności celnych przywozowych (cło podstawowe i specjalne cło dodatkowe) za materiały przywożone w ramach podprogramu w okresie objętym dochodzeniem (licznik). Zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego w przypadkach złożenia uzasadnionych roszczeń poniesione opłaty, niezbędne do uzyskania subsydium, zostały odjęte od kwoty subsydium. Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium została przydzielona do obrotów z dokonanego wywozu produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem jako właściwy mianownik, ponieważ subsydium zależy od wyników wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do ilości wytworzonych, wywożonych lub transportowanych towarów.
(201)
Stopy subsydiowania w okresie objętym dochodzeniem dla jedynego przedsiębiorstwa objętego postępowaniem, ustalone w odniesieniu do tego programu, wyniosły 4,95 %.
3.2.7. Program „Export Promotion Capital Goods” („EPCGS”)
a) Podstawa prawna
(202)
Szczegółowy opis „EPCGS” znajduje się w rozdziale 5 „FTP 09-14” oraz w rozdziale 5 „HOP I 09-14”.
b) Kwalifikowalność
(203)
Do korzystania z tego programu kwalifikują się producenci eksportujący oraz eksportujące podmioty handlowe „powiązane” z producentami pomocniczymi i dostawcami usług.
c) Praktyczne zastosowanie
(204)
Zgodnie z warunkiem obowiązku wywozu przedsiębiorstwo może sprowadzać dobra inwestycyjne (nowe i używane dobra inwestycyjne, niemające więcej niż 10 lat) po obniżonej stawce celnej. W tym celu rząd Indii, na wniosek i za opłatą, wydaje zezwolenie w ramach programu EPCGS. W programie przewidziano obniżoną stawkę cła przywozowego wynoszącą 3 %, która ma zastosowanie do wszystkich dóbr inwestycyjnych przywożonych w ramach tego programu. Aby spełnić obowiązek wywozu, przywożone dobra inwestycyjne muszą zostać wykorzystane do wyprodukowania określonej ilości wywożonych towarów w danym okresie. Zgodnie z „FTP 09-14” dobra inwestycyjne mogą być przywożone w ramach EPCGS z zastosowaniem stawki celnej 0 %, ale okres na wypełnienie obowiązku wywozu jest w tym przypadku krótszy.
(205)
Posiadacze zezwolenia w ramach EPCGS mogą również zaopatrywać się w dobra inwestycyjne lokalnie. W takim wypadku lokalny producent dóbr inwestycyjnych może sam skorzystać z bezcłowego przywozu komponentów potrzebnych do produkcji takich dóbr inwestycyjnych. Lokalny producent może również ubiegać się o korzyści z tytułu uznania za wywóz w związku z dostawą dóbr inwestycyjnych do posiadacza zezwolenia w ramach EPCGS.
(206)
Stwierdzono, że trzy przedsiębiorstwa objęte próbą uzyskały zwolnienia w ramach EPCGS, które mogą wykorzystać w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem.
d) Wnioski dotyczące EPCGS
(207)
W ramach EPCGS zapewniane są subsydia w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Redukcja ceł stanowi finansowy wkład rządu Indii, ponieważ ulga ta zmniejsza jego wpływy z cła, które w innym przypadku byłoby należne. Dodatkowo obniżenie cła przynosi korzyść eksporterowi, gdyż w ten sposób zaoszczędzona na przywozie kwota poprawia płynność przedsiębiorstwa.
(208)
Ponadto korzystanie z EPCGS jest prawnie uzależnione od dokonania wywozu, ponieważ takich zezwoleń nie można uzyskać bez zobowiązania się do wywozu. Program ten został zatem uznany za szczególny i wymagający zastosowania środków wyrównawczych w myśl art. 4 ust. 4 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(209)
EPCGS nie może być uznany za dopuszczalny program zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji lub program substytucji ceł zwrotnych w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego. Dobra inwestycyjne nie wchodzą w zakres takich dopuszczalnych systemów określonych w lit. i) załącznika I do rozporządzenia podstawowego, ponieważ nie zostały one wykorzystane do wytworzenia wywiezionych produktów.
e) Obliczanie kwoty subsydium
(210)
Kwota subsydium została obliczona, zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, na podstawie niezapłaconego cła od przywiezionych dóbr inwestycyjnych, rozłożonego na okres, który odzwierciedla normalny okres amortyzacji dla takiej kategorii dóbr inwestycyjnych w sektorze objętym postępowaniem. Kwota subsydium za okres objęty dochodzeniem została obliczona poprzez podzielenie łącznej kwoty niezapłaconych należności celnych przez okres amortyzacji. Tak obliczona kwota, którą można przyporządkować do okresu objętego dochodzeniem, została dostosowana poprzez dodanie odsetek z tego okresu w celu odzwierciedlenia całkowitej wartości korzyści odniesionych w tym czasie. Uznano, iż komercyjna stopa procentowa obowiązująca w Indiach w okresie objętym dochodzeniem była właściwa dla tego celu. W przypadkach uzasadnionych roszczeń opłaty niezbędne opłaty poniesione na uzyskanie subsydium zostały odjęte zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego, aby w mianowniku otrzymać kwotę subsydium.
(211)
Zgodnie z art. 7 ust. 2 i art. 7 ust. 3 rozporządzenia podstawowego kwota subsydium została przydzielona do właściwej kwoty obrotów z wywozu uzyskanych w okresie objętym dochodzeniem jako mianownik, ponieważ subsydium jest uwarunkowane wynikami wywozu i nie zostało przyznane w odniesieniu do wytworzonych, wyprodukowanych, wywożonych czy transportowanych ilości.
(212)
Po ujawnieniu informacji dwóch objętych próbą indyjskich producentów eksportujących zwróciło się z wnioskiem o ponowną analizę sposobu obliczenia kwoty subsydium. Twierdzili oni, że unieważnienie zezwolenia EPCG jest możliwe i może doprowadzić do lokalnego zamówienia dóbr inwestycyjnych, w którym to przypadku miałby zastosowanie podatek akcyzowy. W tym względzie nie odniesiono się jednak wprost do żadnych konkretnych unieważnionych zezwoleń. Kwestia ta nie została również poruszona podczas dochodzenia, co pozwoliłoby na właściwą weryfikację tego argumentu. W każdym razie do ustalenia kwoty subsydium wykorzystano rejestry skontrolowanego przedsiębiorstwa obejmujące materiały nabyte w ramach tego programu. W związku z tym powyższy argument należało odrzucić.
(213)
Stopy subsydiowania w okresie objętym dochodzeniem dla trzech przedsiębiorstw objętych postępowaniem, ustalone w odniesieniu do tego programu, wynoszą odpowiednio 0,37 %, 0,40 % i 0,46 %.
3.2.8. Pakietowy program zachęt
a) Podstawa prawna
(214)
W ramach tworzenia zachęt do rozwoju przemysłu w słabiej rozwiniętych obszarach stanu Maharasztra od 1964 r. rząd stanu Maharasztra przyznaje bodźce finansowe nowoutworzonym jednostkom przedsiębiorstw zlokalizowanym w rozwijających się regionach stanu w ramach programu znanego powszechnie pod nazwą „Pakietowy program zachęt”. Program ten był od czasu jego wprowadzenia wielokrotnie zmieniany i wersje istotne dla obecnego dochodzenia to wersje z 2001 i 2007 r. Pakietowy program zachęt na 2001 r. z dnia 31 marca 2001 r., rezolucja nr IDL-1021/(CR-73)/IND-8. Pakietowy program zachęt na 2007 r. z dnia 30 marca 2007 r., rezolucja nr PSI-1707/(CR-50)/IND-8.
b) Kwalifikowalność
(215)
W wymienionych powyżej rezolucjach wskazano kategorie przemysłu i przedsiębiorstw, które mogą być uważane za kwalifikujące się do zachęt.
c) Praktyczne zastosowanie
(216)
Aby zachęcić do przenoszenia infrastruktury przemysłowej na słabiej rozwinięte obszary, rząd stanu Maharasztra opracował pakiet zachęt do tworzenia/rozwoju jednostek przemysłowych w rozwijających się regionach stanu Maharasztra. Do celów tego programu w załączniku I do rezolucji sklasyfikowano obszary tego stanu kwalifikujące się do zachęt. Jednak o zachęty w ramach programu na 2007 r. można ubiegać się tylko wtedy, gdy świadectwo kwalifikowalności zostało wydane w ramach programu na 2007 r., a beneficjent spełniał postanowienia/warunki świadectwa kwalifikowalności. Świadectwo kwalifikowalności jest wydawane przez agencję wykonawczą (organ państwowy) ze skutkiem od dnia rozpoczęcia produkcji handlowej przez beneficjenta (nazywanego również kwalifikującą się jednostką).
(217)
Program PSI składa się z kilku podprogramów, z których następujące dwa zapewniły korzyści dwóm skontrolowanym producentom eksportującym w okresie obejmującym dochodzenie.
-
Program zwolnień z podatków od energii elektrycznej (Electricity Duty Exemption, „EDE”)
-
Subsydium na rzecz promowania przemysłu (IPS)
(218)
EDE zostaje przyznany nowym kwalifikującym się jednostkom utworzonym na wskazanych obszarach przez okres ustalony w świadectwach kwalifikowalności. W bieżącym przypadku dwóch producentów eksportujących objętych postępowaniem jest zwolnionych z uiszczania opłat za energię elektryczną, odpowiednio przez 9 i 7 lat. W innych częściach stanu jednostki zorientowane na wywóz w 100 %, jednostki zajmujące się technologią informacyjną i biotechnologią również są zwolnione z podatków od energii elektrycznej na okres 10 lat.
(219)
W trakcie dochodzenia ustalono, że jeden producent eksportujący zlokalizowany w stanie Maharasztra skorzystał z podprogramu zwolnień z podatków od energii elektrycznej w okresie objętym dochodzeniem.
(220)
IPS uprawnia beneficjenta do subsydium równoważnego kwocie wynoszącej od 75 % do 100 % kwoty kwalifikujących się inwestycji pomniejszonej o kwotę korzyści wynikającej z innych podprogramów programu ISP, takich jak EDE. Korzyść jest przyznawana w przedziale czasu określonym w świadectwie kwalifikowalności i nie może przekroczyć kwoty podatku VAT zapłaconego na rzecz stanu Maharasztra w tym samym okresie. Kwalifikowalne inwestycje to wydatki kapitałowe na budynki, zakłady i maszyny.
(221)
W trakcie dochodzenia ustalono, że dwóch producentów eksportujących zlokalizowanych w stanie Maharasztra skorzystało z podprogramu IPS.
(222)
Po ujawnieniu informacji dwóch objętych próbą indyjskich producentów eksportujących argumentowało, że podprogram IPS oferowany przez rząd stanu Maharasztra nie ma zastosowania do etapów wytwarzania lub wywozu PSF, bezpośrednio lub pośrednio, i że korzyść jest uzależniona od kwoty zapłaconych podatków krajowych. Twierdzili oni ponadto, że celem programu nie jest zapewnienie korzyści producentom eksportującym, lecz zrekompensowanie kosztów poniesionych w związku z zacofaniem regionu, a tym samym, że system ten nie może stanowić podstawy środków wyrównawczych. Ponadto strony te oświadczyły, że program powinien być traktowany bardziej jako subsydium kapitałowe niż subsydium powtarzalne i że łączna uzyskana korzyść powinna zostać rozłożona na okres normalnej amortyzacji subsydiowanego kapitału. W tym kontekście dochodzenie wykazało, jak wspomniano w motywie 220, że dotacja jest wypłacana corocznie na kwalifikujące się inwestycje, do których należą wydatki poczynione na budynki, zakłady i maszyny. Inwestycje takie są bezpośrednio związane z PSF. Sam fakt, że roczna kwota, o którą można wnioskować, jest ograniczona do wysokości krajowego podatku płaconego na rzecz rządu stanu Maharasztra w tym samym okresie nie zmienia tego, że roczna korzyść przyznawana ze strony rządu stanu Maharasztra jest finansowym wkładem rządu Indii, który stanowi korzyść dla objętych dochodzeniem producentów eksportujących. Wreszcie, dotacja wypłacana co roku nie jest cechą dotacji kapitałowej, nawet jeśli to inwestycje w dobra inwestycyjne są źródłem takiej płatności. W związku z tym powyższy argument należało odrzucić.
d) Wniosek dotyczący programów EDE i IPS
(223)
Obydwa podprogramy stanowią subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) oraz art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ jest to finansowy wkład rządu Indii, które przyznały korzyści eksporterom objętym dochodzeniem.
(224)
Przedmiotowe podprogramy subsydiowania są szczególne w rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, biorąc pod uwagę fakt, że w samych przepisach, na podstawie których działa organ przyznający subsydium, zawężono dostęp do tego programu do ograniczonej liczby przedsiębiorstw na określonym obszarze geograficznym.
(225)
W związku z powyższym subsydium to uznaje się za stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
e) Obliczanie kwoty subsydium
(226)
Zgodnie z art. 3 pkt 2 i art. 5 rozporządzenia podstawowego, wysokość subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych jest obliczana w odniesieniu do potwierdzonych korzyści przyznanych beneficjentowi w związku z produktem objętym postępowaniem w trakcie okresu objętego dochodzeniem. Wartość ta (licznik) została przydzielona do łącznego obrotu uzyskanego przez producenta eksportującego ze sprzedaży produktu objętego postępowaniem w okresie objętym dochodzeniem, ponieważ subsydium nie jest uwarunkowane wynikami wywozu i nie było przyznawane w odniesieniu do ilości wytwarzanych, produkowanych, wywożonych lub transportowanych, na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(227)
Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do podprogramu EDE wyniosła 0,31 % dla jedynego przedsiębiorstwa czerpiącego z niego korzyści.
(228)
Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do podprogramu IPS wyniosła odpowiednio 1,03 % i 1,91 % w okresie objętym dochodzeniem dla przedsiębiorstw objętych postępowaniem.
3.2.9. Kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych
(229)
W oparciu o te ustalenia stwierdzono, że całkowita kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych dla skontrolowanych producentów eksportujących, wyrażona proporcjonalnie do wartości, wahała się od 4,16 % do 7,65 %, jak przedstawiono w poniższej tabeli.
Tabela 1
Kwota subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych - Indie
Program
FMS
FPS
DDS
AAS
DFIA
EPCG
PSI/EDE
PSI/IPS
Ogółem
Przedsiębiorstwo
Bombay Dyeing and Manufacturing Co. Ltd.
0,42 %
1,77 %
-
-
-
-
0,31 %
1,91 %
4,41 %
Ganesha Ecosphere Ltd.
-
1,95 %
0,24 %
0,11 %
4,95 %
0,40 %
-
-
7,65 %
Indo Rama Synthetics Ltd.
0,15 %
1,75 %
-
1,89 %
-
0,37 %
-
1,03 %
5,19 %
Polyfibre Industries Pvt. Ltd.
0,19 %
1,85 %
2,12 %
-
-
-
-
-
4,16 %
Reliance Industries Limited
0,63 %
1,59 %
-
4,31 %
-
0,46 %
-
-
6,99 %
3.3. WIETNAM
3.3.1. Uwagi ogólne
(230)
Na podstawie informacji zawartych w skardze i w oparciu o odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu Komisji objęto dochodzeniem następujące programy, co do których istniało domniemanie, że obejmują udzielanie subsydiów przez rząd Wietnamu:
A.
rządowe pożyczki preferencyjne dla przemysłu PSF udzielane przez banki będące własnością państwa oraz „powierzenie” i „wyznaczenie” zadań prywatnym bankom przez rząd, a także subsydiowanie stóp procentowych;
B.
dostarczanie przez rząd towarów dla przemysłu PSF przez przedsiębiorstwa będące własnością państwa za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia;
C.
przyznawanie przez rząd gruntów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia i innych świadczeń związanych z gruntami;
D.
programy zwolnień z podatków bezpośrednich i ulg w zakresie podatków bezpośrednich:
E.
programów w zakresie podatków pośrednich i należności celnych przywozowych;
F.
szybsza amortyzacja środków trwałych;
G.
inne programy subsydiowania, w tym państwowe, regionalne i lokalne programy sektora instytucji rządowych i samorządowych.
(231)
Komisja przeprowadziła dochodzenie w sprawie wszystkich systemów, co do których sformułowano w skardze zarzuty. W odniesieniu do każdego programu zbadano, czy, zgodnie z przepisami art. 3 rozporządzenia podstawowego, możliwe było określenie wkładu finansowego rządu Wietnamu i korzyści przyznanych producentom eksportującym. W toku dochodzenia wykryto, że w niniejszej sprawie każda korzyść stwierdzona w odniesieniu do badanych programów jest niższa niż mający zastosowanie próg de minimis, zgodnie z art. 14 ust. 5 (4) rozporządzenia podstawowego. W związku z tym uznano, że nie ma potrzeby podejmowania decyzji co do zastosowania środków wyrównawczych w odniesieniu do pojedynczych programów.
(232)
Niemniej jednak w celu zapewnienia jasności i przejrzystości szczegóły dotyczące programów oraz odpowiadające im stopy subsydiowania dla poszczególnych przedsiębiorstw są przedstawione poniżej, co nie oznacza, że uznaje się je za stanowiące podstawę środków wyrównawczych. Korzyść obliczono zgodnie z art. 6 rozporządzenia podstawowego.
3.3.2. Szczególne programy subsydiowania
Programy subsydiowania niewykorzystywane przez wietnamskich producentów eksportujących w okresie objętym dochodzeniem
(233)
W toku dochodzenia wykazano, że następujące programy nie zostały wykorzystane przez objętych dochodzeniem wietnamskich producentów eksportujących:
a)
dostarczanie przez rząd towarów dla przemysłu PSF przez przedsiębiorstwa będące własnością państwa za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia;
b)
szybsza amortyzacja środków trwałych;
c)
inne programy subsydiowania, w tym państwowe, regionalne i lokalne programy sektora instytucji rządowych i samorządowych.
(234)
W odniesieniu do w szczególności do dostarczenia przez rząd towarów dla przemysłu PSF z wykorzystaniem przedsiębiorstw państwowych, za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia, zarzutem w tym zakresie zawartym w skardze był fakt, że PTA/MEG, które mogą być wykorzystywane jako główny surowiec do produkcji poliestrowych włókien odcinkowych, był uzyskiwany przez producentów wietnamskich po cenach subsydiowanych. Dochodzenie wykazało jednak, że żaden z producentów eksportujących objętych dochodzeniem nie używał PTA/MEG jako głównego surowca. Zamiast tego materiału wszyscy używali butelek PET poddanych recyklingowi lub płatków z butelek PET.
(235)
Po ujawnieniu ustaleń skarżący zauważył, że Komisja przekazała częściową analizę jedynie dla jednego z programów subsydiowania, tj. dostarczania PTA/MEG po cenach subsydiowanych. W odniesieniu do tego programu skarżący twierdził, że sposób, w jaki dobrano próbę, oraz fakt, że główni producenci PSF w Wietnamie nie byli objęci dochodzeniem, wpłynęły na ustalenia dotyczące tego programu. Skarżący wymienił również inne domniemane programy subsydiowania w Wietnamie, w odniesieniu do których przedstawiono w skardze informacje.
(236)
Jak Komisja wyjaśniła w motywach od 32 do 34 i 42 powyżej, w przypadku Wietnamu kontrola wyrywkowa nie była konieczna, ponieważ wszyscy wietnamscy producenci eksportujący wyrazili chęć współpracy, a odpowiedzi uzyskane od trzech współpracujących producentów obejmowały ponad 99 % przywozu z Wietnamu. W związku z tym argumenty skarżącego dotyczące kontroli wyrywkowej nie są istotne dla ustaleń dochodzenia. Ponadto sam fakt istnienia innych dużych producentów PSF w Wietnamie, jako taki nie kwestionuje reprezentatywności współpracujących producentów eksportujących. Komisja potwierdza, że zwracała się o informacje i uwagi na temat wszystkich subsydiów uwzględnionych w skardze, w tym wymienionych przez skarżącego w jego uwagach dotyczących ujawnionych informacji, jednak programy te nie były wykorzystywane przez współpracujących eksporterów. Komisja przedstawiła szczegółowe informacje na temat dostarczania PTA/MEG, ponieważ ten program został przedstawiony jako główny zarzut w skardze, tj. jako program, który miał przyznawać znaczące subsydium stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
Programy subsydiowania wykorzystywane przez wietnamskich producentów eksportujących objętych dochodzeniem w okresie objętym dochodzeniem
(237)
Stwierdzono, że poniższe programy były wykorzystywane przez wietnamskich producentów eksportujących objętych dochodzeniem w okresie objętym dochodzeniem.
3.3.3. Pożyczki preferencyjne
3.3.3.1. Subsydiowanie stóp procentowych po zakończeniu inwestycji przez Vietnam Development Bank (Wietnamski Bank Rozwoju)
(238)
Vietnam Development Bank („VDB”) to realizujący politykę rządu bank będący własnością państwa, założony w 2006 r. na mocy decyzji nr 108/2006/QD-TTg w celu wdrażania polityki państwa w zakresie kredytów inwestycyjnych na rozwój i kredytów eksportowych. W okresie objętym dochodzeniem w VDB zarządzał programem subsydiowania stóp procentowych od niektórych pożyczek z banków komercyjnych. W ramach tego programu przedsiębiorstwa grupy Thai Binh zawarły umowy z VDB w celu uzyskania wsparcia z tytułu pożyczek z BIDV i Vietcom Bank.
(239)
Podstawą prawną programu jest dekret nr 75/2011/ND-CP z dnia 30 sierpnia 2011 r., który zastąpił dekret nr 151/2006/ND-CP, dekret nr 106/2008/ND-CP i dekret 106/2004 ND-CP. W przypadku gdy umowy zostały zawarte przed wejściem w życie dekretu nr 75/2011, zastosowanie mają poprzednie dekrety.
(240)
Korzyść osiągana z tego programu jest równa różnicy między stopami procentowymi oferowanymi przez VDB i stopami procentowymi stosowanymi przez banki komercyjne w odniesieniu do pożyczek dla tych dwóch przedsiębiorstw. Program ma zastosowanie do długo- i średnioterminowych pożyczek z banków komercyjnych wykorzystywanych na finansowanie projektów inwestycyjnych.
(241)
Korzyść z tego programu wynosiła od 0 % do 0,28 %.
3.3.3.2. Nisko oprocentowane pożyczki udzielane przez niektóre banki komercyjne będące własnością państwa
(242)
Dochodzenie wykazało, że znaczna część sektora bankowego w Wietnamie jest własnością państwa; niemal 50 % pożyczek w gospodarce Wietnamu podczas okresu objętego dochodzeniem była udzielona przez pięć dużych banków będących własnością państwa (5). Istnieją ograniczenia dla własności zagranicznej banków z siedzibą w Wietnamie (6). Bankom komercyjnym nakazuje się subsydiowanie stóp procentowych w przypadku pożyczek udzielanych przedsiębiorstwom (7). Narodowy Bank Wietnamu ustala maksymalne stopy procentowe, jakie banki komercyjne mogą stosować w odniesieniu do pożyczek udzielanych niektórym podmiotom (8). Z informacji zawartych w aktach sprawy wynika, że banki komercyjne będące własnością państwa oferują niższe oprocentowanie niż inne banki.
(243)
Kilka ustaw w Wietnamie w sprawie sektora bankowego i udzielania pożyczek odnosi się do udzielania pożyczek preferencyjnych. Na przykład rozporządzenie nr 1627 z 2001 r. dotyczy pożyczek udzielanych klientom, którzy korzystają z preferencyjnej polityki kredytowej (art. 20 i 26), natomiast ustawa o instytucjach kredytowych odnosi się do kredytów na preferencyjnych warunkach (art. 27).
(244)
Kwotę subsydium oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w OD. Zgodnie z art. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego za korzyść przyznaną odbiorcom uznaje się różnicę między kwotą, jaką przedsiębiorstwo płaci od pożyczki preferencyjnej, oraz kwotą, jaką firma zapłaciłaby za porównywalną pożyczkę komercyjną, jaką mogłaby faktycznie uzyskać na rynku.
(245)
Informacje, o których mowa w motywach 242 i 243 powyżej, wskazują na poważne zakłócenia w sektorze finansowym w Wietnamie. W związku z tym Komisja wykorzystała zewnętrzny poziom referencyjny do obliczenia korzyści z pożyczek preferencyjnych. Jak wskazano w motywie 231 powyżej, pozostaje to bez uszczerbku dla zastosowania środków wyrównawczych w odniesieniu do subsydium wynikającego z pożyczek preferencyjnych. Również ze względu na to, iż wartość subsydiów nie przekracza progu de minimis, Komisja nie wyciągnęła żadnych ostatecznych wniosków co do tego, czy przedmiotowe banki są organami publicznymi i czy ocena ryzyka kredytowego przeprowadzana przez banki jest wystarczająca.
(246)
Do uwzględnienia pożyczek tylko w dongach wietnamskich (VND) niezbędny był zewnętrzny poziom referencyjny, jako że nie znaleziono dowodów na to, by subsydiowano pożyczki udzielone w USD. Spośród współpracujących przedsiębiorstw tylko grupa Thai Binh otrzymała pożyczki w VND. Poziom referencyjny został obliczony przy zastosowaniu stóp procentowych pożyczek z koszyka 48 państw o średnio-niskich dochodach (PKB) w ostatnim dostępnym okresie (2012 r.). Państwa te zostały wybrane, ponieważ posiadały PKB podobne do PKB Wietnamu. Stopy te zostały następnie odpowiednio dostosowane do inflacji w okresie objętym dochodzeniem, tak by obliczyć rzeczywiste stopy oprocentowania, i obliczono średnią dla 48 państw w odniesieniu do tych państw, z których dane były dostępne. Źródłem informacji na temat stóp procentowych i inflacji poszczególnych państw był Bank Światowy. Średnia rzeczywista stopa procentowa dla tych państw o średnio-niskich dochodach wyniosła w okresie objętym dochodzeniem 8,23 %. Ten poziom referencyjny porównano ze skorygowanymi o inflację stopami procentowymi wszystkich pożyczek w VND udzielonych przedsiębiorstwom objętym dochodzeniem.
(247)
Korzyść z tego programu wynosiła od 0 % do 1,34 %.
(248)
Po ujawnieniu ustaleń rząd Wietnamu zakwestionował wnioski dotyczące zakłóceń wietnamskiego systemu finansowego i stwierdził, że Komisja powinna była ocenić, czy banki komercyjne będące własnością państwa są organami publicznymi oraz czy oceny ryzyka kredytowego przeprowadzane przez nie są wystarczające. Według rządu Wietnamu przedmiotowa analiza mogłaby mieć wpływ na stwierdzenie istnienia wkładu finansowego, a także stosowanie zewnętrznego poziomu referencyjnego do ustalenia korzyści wynikających z tego programu.
(249)
Jak określono w motywach 242-243 powyżej, informacje i dowody zebrane w trakcie dochodzenia wskazują na znaczące zakłócenia w wietnamskim systemie bankowym. Ze względu na te zakłócenia, zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego, do ustalenia wysokości korzyści (jeżeli istniała) należy wykorzystać zewnętrzny poziom referencyjny. Ponieważ korzyści uzyskane przez wietnamskich producentów eksportujących nie przekraczają progu de minimis, Komisja nie uważa za konieczne zbadanie, czy banki są organami publicznymi lub czy ocena ryzyka jest wystarczająca, jak wyjaśniono w motywach 231 i 232 powyżej.
3.3.4. Przyznawanie prawa do użytkowania gruntów
(250)
Obydwu współpracującym producentom eksportującym, przyznano prawa do użytkowania gruntów w specjalnych strefach przemysłowych. Podczas gdy grupa Thai Binh otrzymała prawa do użytkowania gruntów bezpośrednio od państwa, grunt dla Vietnam New Century Polyester Fibre Co Ltd. („VNC”) jest poddzierżawiony za pośrednictwem przedsiębiorstwa będącego częściowo własnością państwa.
(251)
Grupa Thai Binh posiada trzy działki w strefie przemysłowej. W okresie objętym dochodzeniem grupa była w pełni zwolniona z zapłaty czynszu za dwie działki. Podstawę zwolnienia stanowią: dekret nr 121/2010/ND-CP i dekret nr 142/2005/ND-CP. Ponadto grupa nie płaciła czynszu za trzecią działkę, ponieważ trwa postępowanie administracyjnym, w ramach którego wystąpiła o zwolnienie. Stawki czynszu, których dotyczy zwolnienie, są znacznie niższe od stawek płaconych przez grupę za inne podobne działki w bliskim sąsiedztwie strefy przemysłowej i wydają się być znacznie niższe od zwykłych cen gruntów w regionie.
(252)
VNC nie otrzymało pełnego zwolnienia w ramach prawa do użytkowania gruntów, jednak było oczywiste, że otrzymywało korzyść w okresie objętym dochodzeniem. VNC poddzierżawia trzy działki od przedsiębiorstwa stanowiącego częściowo własność państwa. Mimo że rząd Wietnamu twierdził, że są to transakcje pomiędzy podmiotami prywatnymi, informacje zawarte w aktach sprawy stoją w sprzeczności z tym twierdzeniem. W licencji inwestycyjnej VNC dzierżawa gruntu wymieniona jest jako świadczenie preferencyjne. W licencji komitet ludowy Quang Ninh zobowiązuje VNC do dzierżawienia gruntów od tego przedsiębiorstwa. Również według pierwotnej umowy między częściowo należącym do państwa przedsiębiorstwem wynajmującym działkę przedsiębiorstwu VNC a miejscowym organem ds. gruntów późniejsze przekazanie gruntów jest możliwe jedynie pod pewnymi warunkami określonymi przez lokalne władze. Pokazuje to, że państwo jest zaangażowane w transakcję obrotu gruntami przeprowadzoną między obiema stronami.
(253)
Do celów oceny korzyści Komisja porównała niskie ceny gruntów związane z transakcjami w strefach przemysłowych z ceną referencyjną podobnych gruntów. Dochodzenie wykazało, że rynek gruntów w Wietnamie wydaje się być regulowany i jest zakłócany przez interwencje rządowe, ponieważ istnieją zwolnienia lub preferencyjne wynagrodzenie za prawo do użytkowania gruntów dotyczące gruntów znajdujących się w wyznaczonych strefach przemysłowych lub promowanych sektorach biznesowych. W tym konkretnym przypadku Komisja uznała transakcję dotyczącą przyznania praw do użytkowania gruntów za wystarczająco wiarygodną, ponieważ grunt ten jest zlokalizowany poza jakąkolwiek strefą promowaną i ze względu na fakt, że przedsiębiorstwo działa w sektorze niepowiązanym z PSF i nieobjętym zachętami w ramach polityki rządu. Ceny w tej transakcji są wykorzystywane jako punkt odniesienia dla oceny korzyści, bez uszczerbku dla jakiegokolwiek wniosku w sprawie ogólnej sytuacji na rynku gruntów w Wietnamie.
(254)
Korzyść z tego programu wynosiła od 0,17 % do 0,37 %.
3.3.5. Programy zwolnień z podatków bezpośrednich i ulg w zakresie podatków bezpośrednich
(255)
Obaj współpracujący producenci eksportujący korzystali z kilku bezpośrednich ulg podatkowych na podstawie zwolnień wymienionych w ich licencjach inwestycyjnych. Podstawę prawną tych zwolnień stanowią dekret nr 164/2003/ND-CP zastąpiony dekretami 124/2008/ND-CP i 122/2011/ND-CP,okólnik 140/2012, dekret No.164/2003/ND-CP zmieniony i uzupełniony dekretem No.152/204/ND-CPDuty i zwolnienie z podatku VAT od importu maszyn.
(256)
Zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami zwolnienia z podatków bezpośrednich i ulgi od nich są dostępne m.in. dla przedsiębiorstw zlokalizowanych w specjalnych strefach/parkach przemysłowych lub przedsiębiorstw, które zatrudniają znaczną liczbę pracowników lub przedsiębiorstw prowadzących działalność w określonych sektorach gospodarki.
(257)
Kwotę subsydium oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej odbiorcom, która zgodnie z ustaleniami występowała w okresie objętym dochodzeniem. Za korzyść uzyskaną przez odbiorców uznano odpowiednio łączną wartość podatku do zapłaty według podstawowej stawki podatkowej, po odjęciu kwoty podatku, która została zapłacona przy obniżonej preferencyjnej stawce podatkowej, lub kwotę podatku, w odniesieniu do którego udzielono pełnego zwolnienia. Kwoty uznane za subsydium są oparte na najbardziej aktualnych rocznych deklaracjach podatkowych. Subsydium zostało przyznane na podstawie całego przedsiębiorstwa i wyrażone jako procent obrotów z wywozu do Unii CIF.
(258)
Korzyść z tego programu wynosiła od 0,11 % do 0,36 %.
3.3.6. Zwolnienie z ceł na przywóz surowców przywożonych
(259)
Obydwu współpracujących producentów eksportujących uzyskało zwolnienia z płatności ceł za przywożone surowce w okresie objętym dochodzeniem. Podstawą prawną zwolnienia jest ustawa o podatku od przywozu i wywozu nr 45/2005/QH11 wprowadzona dekretem nr 87/2010/ND-CP. Przepisy dotyczące inspekcji, systemu nadzoru oraz procedur zostały określone w okólniku 194/2010TT.
(260)
Rząd Wietnamu zgłosił w odpowiedzi na kwestionariusz, że prowadzi program zwrotu i zawieszeń ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji. Zgodnie z ustawodawstwem zwolnienie ma zastosowanie do przywozu surowców zużytych do wytworzenia wywożonych produktów. Należności celne mogą zostać zwrócone w zakresie określonym na podstawie ilości przywożonych surowców wykorzystanych do produkcji wywożonego produktu końcowego.
(261)
Ustalono, że w okresie objętym dochodzeniem obaj współpracujący producenci eksportujący nie uzyskali żadnych korzyści ekonomicznych z tego programu. Mimo że byli zwolnieni z płacenia ceł przywozowych na surowce, nie stwierdzono zastosowania nadmiernego umorzenia w okresie objętym dochodzeniem. Obydwa przedsiębiorstwa prowadziły stosunkowo niewielką sprzedaż krajową produktu objętego postępowaniem. Ponadto znaczna część surowców pochodziła z rynku krajowego, jako że ilości przywożone do produkcji wywożonego produktu objętego postępowaniem nie były wystarczające.
(262)
W świetle powyższego nie uznano za konieczne, aby stwierdzić, czy dany system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji jest zgodny z zasadami WTO i z przepisami załącznika II i załącznika III do rozporządzenia podstawowego.
(263)
Po ujawnieniu informacji rząd Wietnamu poparł ustalenia Komisji w sprawie tego programu. Pragnął on jednak również podkreślić, że wietnamski program zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji jest w pełni zgodny z zasadami ustanowionymi w załączniku II i w załączniku III do rozporządzenia podstawowego, pomimo braku wniosków w tej kwestii. Komisja przyjmuje do wiadomości to stanowisko rządu Wietnamu. Jednakże biorąc pod uwagę fakt, że korzyści w odniesieniu do wietnamskich producentów eksportujących nie przekraczają progu de minimis, Komisja podtrzymuje swoje stanowisko, że nie uważa za konieczne dla celów niniejszego dochodzenia badanie, czy system zwrotu ceł zapłaconych za składniki procesu produkcji jest zgodny z zasadami ustanowionymi w załączniku II i w załączniku III do rozporządzenia podstawowego, jak wyjaśniono w motywach 231-232 powyżej.
3.3.7. Zwolnienie z ceł na przywóz maszyn
(264)
Obydwu współpracujących producentów eksportujących uzyskało zwolnienia z płatności ceł i podatku VAT za przywożone maszyny w okresie objętym dochodzeniem. Podstawą prawną zwolnienia jest ustawa o podatku od przywozu i wywozu nr 45/2005/QH11 wprowadzona dekretem nr 87/2010/ND-CP. Przepisy dotyczące inspekcji, systemu nadzoru oraz procedur zostały określone w dekrecie rządowym nr 154./2005/N-CP, okólniku 194/2010TT i okólniku 117/2011.
(265)
Przedsiębiorstwa poproszono o zgłaszanie przywozu maszyn dokonanego w ciągu 10 lat. Chociaż było oczywiste, że współpracujący producenci eksportujący uzyskują korzyści w ramach tego programu, to jednak nie były one istotne. Wynika to z faktu, że przywóz maszyn przez przedsiębiorstwa nie był znaczący w porównaniu z obrotem z unijnej sprzedaży PSF. Ponadto wszelkie korzyści zostały zmniejszone przez to, że maszyny były amortyzowane przez wiele lat (zazwyczaj 10) i w związku z tym korzyść w okresie objętym dochodzeniem była odpowiednio zmniejszona.
(266)
Korzyść z tego programu wynosiła od 0,08 % do 0,1 %.
3.3.8. Kwota subsydiów
(267)
Kwota subsydiów, zgodnie z przepisami podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, określona ad valorem, w odniesieniu do wietnamskich producentów eksportujących wynosi między 0,6 % a 2,31 %. Ogólnokrajowy margines subsydiowania stanowi średnią ważoną dwóch powyższych marginesów, tj. 1,25 %. Opisane powyżej subsydia zostały przyznane na podstawie całego przedsiębiorstwa i wyrażone jako procent obrotów z wywozu do Unii CIF.
(268)
Po ujawnieniu ustaleń skarżący twierdził, że nie jest jasne, w jaki sposób Komisja obliczyła ten zakres marginesu subsydiowania i dlaczego Komisja nie uwzględniła górnej granicy tych marginesów, które byłyby powyżej marginesu de minimis. Zgodnie z wyjaśnieniem Komisji podanym w poprzednim motywie, zakres łącznych zagregowanych subsydiów dla współpracujących producentów eksportujących w Wietnamie, wyrażony ad valorem, wynosi od minimalnie 0,6 % do maksymalnie 2,31 %. Jednakże obliczenie średniej ważonej tych marginesów doprowadzi do uzyskania średniego krajowego marginesu subsydiowania wynoszącego 1,25 %, czyli poniżej progu de minimis. Jest to metodologia stale używana do obliczania średniego krajowego marginesu subsydiowania zgodnie z odpowiednimi przepisami rozporządzenia podstawowego.
3.3.9. Wnioski w sprawie Wietnamu
(269)
W przypadku Wietnamu stopa subsydiowania dla całego kraju wynosi 1,25 %. Jako że margines znajduje się poniżej progu de minimis, podjęto decyzję, że dochodzenie powinno zostać zakończone w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Wietnamu, zgodnie z art. 14 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
4. SZKODA
4.1. Definicja przemysłu unijnego i produkcji unijnej
(270)
Produkt podobny był wytwarzany w okresie objętym dochodzeniem przez 18 producentów w Unii. Przedsiębiorstwa te stanowią „przemysł unijny” w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego.
(271)
Całość produkcji unijnej w okresie objętym dochodzeniem została ustalona na poziomie wynoszącym około 401 000 ton. Komisja ustaliła tę wartość w oparciu o wszystkie dostępne informacje dotyczące przemysłu unijnego, takie jak zweryfikowana wielkości produkcji współpracujących producentów unijnych objętych próbą, jak również dane przekazane przez skarżącego. Jak wskazano w motywie 10, do próby wybrano czterech producentów unijnych, którzy odpowiadają za 54 % całkowitej produkcji podobnego produktu w Unii.
4.2. KONSUMPCJA W UNII
(272)
Komisja ustaliła konsumpcję w Unii na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu unijnego na rynku unijnym, wykorzystując dane dostarczone przez skarżącego, oraz przywóz z państw trzecich w oparciu o dane Eurostatu.
(273)
Konsumpcja unijna kształtowała się w następujący sposób:
Tabela 2
Konsumpcja w Unii (w tonach)
2010
2011
2012
Okres objęty dochodzeniem
Konsumpcja w Unii ogółem
838 397
869 025
837 066
890 992
Wskaźnik
100
104
100
106
Źródło: Skarga, Eurostat
(274)
Konsumpcja w Unii osiągnęła najwyższy poziom w 2011 r. ze względu na wzrost cen bawełny wynikający z trudności, na jakie napotkano podczas zbiorów bawełny w 2010 r. Popyt na PSF, jako substytut bawełny, wzrósł w związku z tym, ale spadł ponownie w roku następnym. W okresie objętym dochodzeniem ponownie stwierdzono wzrost konsumpcji w Unii o 6 %.
4.3. PRZYWÓZ Z PAŃSTW, KTÓRYCH DOTYCZY POSTĘPOWANIE
4.3.1. Łączna ocena skutków przywozu z państw, których dotyczy postępowanie
(275)
Komisja zbadała, czy przywóz poliestrowych włókien odcinkowych pochodzących z państw, których dotyczy postępowanie, powinien być oceniany łącznie zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(276)
Margines subsydiowania ustalony w odniesieniu do przywozu z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu był poniżej progu de minimis określonego w art. 8 ust. 3 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(277)
W związku z tym warunki kumulacji nie są spełnione i analiza związku przyczynowego jest zatem ograniczona do wpływu przywozu z Indii.
4.3.2. Wielkość i udział w rynku przywozu z Indii
(278)
Komisja ustaliła wielkość przywozu na podstawie danych Eurostatu. Udział w rynku przywozu został ustalony na podstawie wielkości przywozu z Indii jako część całkowitej konsumpcji w Unii (ta druga jest ustalona przez całość sprzedaży w Unii przez producentów unijnych powiększoną o cały przywóz poliestrowych włókien odcinkowych do Unii).
(279)
Przywóz do Unii z Indii kształtował się następująco:
Tabela 3
Wielkość przywozu (w tonach) i udział w rynku unijnym
2010
2011
2012
Okres objęty dochodzeniem
Wielkość przywozu z Indii (tony)
51 258
59 161
63 191
60 852
Wskaźnik
100
115
123
119
Udział w rynku
6,1 %
6,8 %
7,5 %
6,8 %
Wskaźnik
100
111
123
112
Źródło: Eurostat.
(280)
Generalnie przywóz z Indii pozostawał na dość stabilnym poziomie (udział w rynku unijnym w wysokości między 6 % a 7,5 % w okresie badanym).
4.3.3. Ceny przywozu z Indii i podcięcie cenowe
(281)
Komisja ustaliła ceny przywozu na podstawie statystyk Eurostatu oraz zweryfikowanych danych od współpracujących eksporterów. Podcięcie cenowe przywozu ustalono na podstawie zweryfikowanych danych dostarczonych przez współpracujących eksporterów i współpracujących producentów unijnych.
(282)
Średnia cena przywozu do Unii z Indii kształtowała się następująco:
Tabela 4
Ceny importowe (EUR/t)
2010
2011
2012
Okres objęty dochodzeniem
Indie
1 025
1 368
1 239
1 212
Wskaźnik
100
134
121
118
Źródło: Eurostat i zweryfikowane dane od współpracujących eksporterów
(283)
Wzrost cen PSF odnotowano w roku 2011, który był rokiem wspomnianego wcześniej kryzysu na rynku bawełny. W kolejnych latach ceny spadały, lecz pozostawały wyższe niż cena odnotowana w 2010 r. W okresie objętym dochodzeniem cena była o 18 % wyższa niż cena PSF w 2010 r.
(284)
Komisja dokonała ustalenia podcięcia cenowego w trakcie okresu objętego dochodzeniem poprzez porównanie średniej ważonej cen według typu produktu przywożonych produktów będących przedmiotem przywozu pochodzącego od objętych próbą współpracujących producentów z Indii dla pierwszego niezależnego klienta na rynku unijnym z odpowiednimi dostosowaniami o opłaty celne i koszty ponoszone po przywozie oraz średnią ważoną ceny sprzedaży tego samego rodzaju produktu przez objętych próbą producentów unijnych do klientów niepowiązanych na rynku unijnym, dostosowaną do poziomu ex-works.
(285)
Porównania cen dokonano z rozróżnieniem na rodzaje produktu w odniesieniu do transakcji na tym samym poziomie handlu, w razie konieczności odpowiednio dostosowanych oraz po odliczeniu bonifikat i rabatów. Wynik porównania wyrażono jako odsetek obrotów producentów unijnych włączonych do próby w okresie objętym dochodzeniem. Pokazywał on średni ważony margines podcięcia od 4,1 % do 43,7 % w przywozie z Indii na rynek unijny.
4.4. SYTUACJA GOSPODARCZA PRZEMYSŁU UNIJNEGO
4.4.1. Uwagi ogólne
(286)
Zgodnie z art. 8 ust. 4 rozporządzenia podstawowego badanie wpływu subsydiowanego przywozu na przemysł unijny zawierało ocenę wszystkich wskaźników gospodarczych, które wywierają wpływ na przemysł unijny w badanym okresie.
(287)
Jak wspomniano w motywie 10 do określenia ewentualnej szkody poniesionej przez przemysł unijny, zastosowano kontrolę wyrywkową.
(288)
W celu określenia szkody Komisja wprowadziła rozróżnienie między makroekonomicznymi i mikroekonomicznymi wskaźnikami szkody. Komisja przeprowadziła analizę wskaźników makroekonomicznych na podstawie danych zawartych w skardze oraz dodatkowych informacji dostarczonych przez skarżącego w trakcie postępowania i Eurostat. Dane te odnosiły się do wszystkich producentów unijnych. Komisja przeprowadziła analizę wskaźników mikroekonomicznych na podstawie należycie zweryfikowanych danych zawartych w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielonych przez objętych próbą producentów unijnych. Oba zbiory danych uznano za reprezentatywne dla sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego.
(289)
Wskaźniki makroekonomiczne stanowią: produkcja, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost, zatrudnienie i wydajność.
(290)
Wskaźniki mikroekonomiczne stanowią: średnie ceny jednostkowe, koszt jednostkowy, koszt pracy, zapasy, rentowność, przepływ pieniężny, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskiwania kapitału.
4.4.2. Wskaźniki makroekonomiczne
4.4.2.1. Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
(291)
Całkowita produkcja unijna, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych kształtowały się w okresie badanym następująco:
Tabela 5
Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
2010
2011
2012
Okres objęty dochodzeniem
Wielkość produkcji (w tonach)
362 195
355 240
361 159
401 119
Wskaźnik
100
98
100
111
Zdolność produkcyjna (w tonach)
492 059
451 310
468 115
466 744
Wskaźnik
100
92
95
95
Wykorzystanie mocy produkcyjnych
73,6 %
78,7 %
77,2 %
85,9 %
Wskaźnik
100
107
105
117
Źródło: Skarżący (CIRFS).
(292)
W okresie badanym wielkość produkcji wzrosła o 11 %. Wzrost ten miał miejsce jedynie w okresie objętym dochodzeniem (co obejmuje ostatnie 12 miesięcy okresu badanego). W trakcie części okresu badanego poprzedzającego okres objęty dochodzeniem (tj. lata 2011 i 2012), wielkość produkcji przemysłu unijnego zmalała lub zatrzymała się.
(293)
W przypadku mocy produkcyjnych odnotowano natomiast tendencję spadkową rzędu 5 % w okresie objętym dochodzeniem. W połączeniu z tendencją wzrostową wielkości produkcji, jak opisano w motywie 292, wykorzystanie mocy produkcyjnych wzrosło o 17 %. Należy podkreślić jednak, że wykorzystanie mocy produkcyjnych w 2010 r., które wykorzystywane jest jako podstawa do analizy tendencji, było niskie, jak na tak kapitałochłonny przemysł, jakim jest przemysł PSF, i w okresie objętym dochodzeniem wykorzystanie mocy produkcyjnych wynosiło 85,9 %.
4.4.2.2. Wielkość sprzedaży i udział w rynku
(294)
Wielkość sprzedaży i udział w rynku przemysłu unijnego kształtowały się w okresie badanym następująco:
Tabela 6
Wielkość przywozu i udział w rynku
2010
2011
2012
Okres objęty dochodzeniem
Łączna wielkość sprzedaży na rynku unijnym (w tonach)
379 840
366 341
344 134
358 130
Wskaźnik
100
96
91
94
Udział w rynku
45,3 %
42,2 %
41,1 %
40,2 %
Wskaźnik
100
93
91
89
Źródło: Eurostat, skarżący (CIRFS).
(295)
Wielkość sprzedaży na rynku unijnym zmniejszyła się w 2011 r. i 2012 r., ale poprawiła się nieco w okresie objętym dochodzeniem. W stosunku do wielkości sprzedaży w 2010 r. obserwowano jednak ogólnie spadek rzędu 6 %.
(296)
Udział przemysłu unijnego w rynku w okresie badanym znacząco spadł. Największy spadek w udziale w rynku miał miejsce w 2011 r., lecz tendencja spadkowa utrzymywała się w 2012 r. oraz w okresie objętym dochodzeniem, co doprowadziło do ogólnego spadku udziału w rynku w okresie badanym o 11 %.
4.4.2.3. Wzrost
(297)
Pomimo umiarkowanego wzrostu konsumpcji w Unii w okresie badanym (o 6 %) oraz wzrostu wielkości produkcji przez producentów unijnych (o 11 %), wolumen sprzedaży producentów unijnych spadł o 6 %.
4.4.2.4. Zatrudnienie i wydajność
(298)
Zatrudnienie i wydajność w badanym okresie kształtowały się następująco:
Tabela 7
Zatrudnienie i wydajność
2010
2011
2012
Okres objęty dochodzeniem
Liczba pracowników
1 914
1 935
2 000
2 036
Wskaźnik
100
101
105
106
Wydajność (ton/pracownika)
189,3
183,6
180,6
197,0
Wskaźnik
100
97
95
104
Źródło: Skarżący (CIRFS).
(299)
Liczba pracowników stale wzrastała w badanym okresie, a łączny wzrost wyniósł 6 %, przy czym nastąpił także wzrost produkcji, jak wykazano w motywie 292.
(300)
Wydajność spadła w latach 2011 i 2012, ponieważ liczba pracowników wzrosła, podczas gdy wielkość produkcji utrzymywała się na stałym poziomie w tych latach. Ogólnie rzecz biorąc, zaobserwowano wzrost w okresie badanym o 4 %.
4.4.3. Wskaźniki mikroekonomiczne
4.4.3.1. Ceny i czynniki oddziałujące na ceny
(301)
Średnie jednostkowe ceny naliczane przez producentów unijnych włączonych do próby w sprzedaży klientom niepowiązanym w Unii w badanym okresie kształtowały się następująco:
Tabela 8
Ceny sprzedaży w Unii
2010
2011
2012
Okres objęty dochodzeniem
Średnie jednostkowe ceny sprzedaży w Unii na rynku całkowitym (EUR/tonę)
1 283
1 608
1 509
1 489
Wskaźnik
100
125
118
116
Koszt jednostkowy produkcji (w EUR/tonę)
1 453
1 666
1 629
1 542
Wskaźnik
100
115
112
106
Źródło: Zweryfikowane dane przekazane przez producentów unijnych objętych próbą
(302)
Największy wzrost cen sprzedaży w Unii odnotowano w 2011 r., kiedy PSF były sprzedawane w cenie o 25 % wyższej niż średnia cena sprzedaży w roku 2010. Jest to wynikiem kryzysu na rynku bawełny w 2011 r., kiedy wzrósł popyt na PSF jako substytut dla bawełny, której podaż była ograniczona z powodu niezadowalających zbiorów w 2010 r. Ogólnie ceny sprzedaży w Unii wzrosły w okresie badanym o 16 %.
(303)
Jednostkowy koszt produkcji również wzrósł w okresie badanym, osiągając najwyższą wartość 15 % w 2011 r. ze względu na wzrost cen paliwa w tym roku, które stanowią znaczący czynnik kosztotwórczy. Ogólny wzrost jednostkowego kosztu produkcji wyniósł 6 % w badanym okresie.
4.4.3.2. Koszty pracy
(304)
Średni koszt pracy producentów unijnych włączonych do próby w badanym okresie kształtował się następująco:
Tabela 9
Średni koszt pracy na pracownika
2010
2011
2012
Okres objęty dochodzeniem
Średnie koszty pracy na pracownika (EUR)
31 561
31 080
31 661
32 356
Wskaźnik
100
98
100
103
Źródło: Zweryfikowane dane przekazane przez producentów unijnych objętych próbą
(305)
Średnie koszty pracy na jednego pracownika najpierw spadły w 2011 r., a następnie nieco wzrosły w latach następnych. W odniesieniu do okresu badanego odnotowano wzrost o 3 %.
4.4.3.3. Zapasy
(306)
Poziom zapasów producentów unijnych włączonych do próby w badanym okresie kształtował się następująco:
Tabela 10
Zapasy
2010
2011
2012
Okres objęty dochodzeniem
Zapasy na koniec okresu sprawozdawczego (w tonach)
15 731
16 400
15 039
19 108
Wskaźnik
100
104
96
121
Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego jako wartość procentowa produkcji
7,3 %
7,8 %
7,1 %
8,8 %
Wskaźnik
100
107
97
120
Źródło: Zweryfikowane dane przekazane przez producentów unijnych objętych próbą
(307)
Stany zapasów zwiększały się, z wyjątkiem 2012 r., i w rezultacie wzrosły łącznie o 21 % w okresie objętym dochodzeniem. Odpowiada to wzrostowi wielkości produkcji (ogólny wzrost o 11 %), podczas gdy wielkość sprzedaży spadła w okresie badanym (ogólny spadek o 6 %). Te tendencje odzwierciedlały również stany zapasów na koniec okresu sprawozdawczego jako wartość procentowa produkcji.
4.4.3.4. Rentowność, przepływy środków pieniężnych, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału
(308)
Rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje oraz zwrot z inwestycji producentów unijnych włączonych do próby kształtowały się w badanym okresie następująco:
Tabela 11
Rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje i zwrot z inwestycji
2010
2011
2012
Okres objęty dochodzeniem
Rentowność sprzedaży na rynku Unii niepowiązanym klientom (% obrotu ze sprzedaży)
- 5,4 %
1,0 %
- ,8 %
0,3 %
Wskaźnik
- 100
18
- 14
5
Przepływy środków pieniężnych (w EUR)
- 12 068 770
12 017 353
13 048 405
10 725 084
Wskaźnik
- 100
100
108
89
Inwestycje (w EUR)
5 240 603
7 671 607
4 488 296
4 145 991
Wskaźnik
100
146
86
79
Zwrot z inwestycji
- 25,1 %
5,5 %
- 4,5 %
1,5 %
Wskaźnik
- 100
22
- 18
6
Źródło: Zweryfikowane dane przekazane przez producentów unijnych objętych próbą
(309)
Komisja określiła rentowność producentów unijnych włączonych do próby, wyrażając zysk netto przed opodatkowaniem ze sprzedaży produktu podobnego klientom niepowiązanym w Unii jako odsetek obrotów w ramach tej sprzedaży. Marże rentowności zmieniały się w okresie badanym. Ogólnie rzecz biorąc, rentowność poprawiła się, odchodząc od znacznej straty w 2010 r. do osiągnięcia progu rentowności w okresie objętym dochodzeniem.
(310)
Przepływy pieniężne netto dają producentom unijnym możliwość samofinansowania działalności. Tendencje w przepływach pieniężnych netto kształtowały się dodatnio w okresie badanym.
(311)
Inwestycje osiągnęły najwyższy poziom w 2011 r., co oznacza wzrost o 46 % w stosunku do inwestycji dokonanych w 2010 r., lecz następnie spadały w kolejnych latach. W badanym okresie inwestycje zmniejszyły się o 21 %.
(312)
Zwrot z inwestycji to procentowy stosunek zysku do wartości księgowej netto inwestycji. Zwrot z inwestycji zmienił się korzystnie w okresie badanym.
(313)
Żaden z producentów unijnych objętych próbą nie zgłosił trudności z pozyskiwaniem kapitału w okresie badanym.
4.4.4. Wnioski dotyczące szkody
(314)
Przywóz z Indii pozostawał na stabilnym poziomie (udział w rynku unijnym na poziomie 6 % do 7 % w okresie badanym). Poziom podcięcia cenowego był znaczący (do 43,7 %).
(315)
Większość wskaźników szkody uległa poprawie. Rentowność producentów unijnych wzrosła o prawie 6 punktów procentowych, lecz średnia marża zysku nadal pozostawała na niezadowalającym poziomie progu rentowności wynoszącym 0,3 % w okresie objętym dochodzeniem. Wskaźnik wykorzystania mocy produkcyjnych wzrósł z 74 % do 86 %. Było to jednak wynikiem wzrostu wielkości produkcji w Unii, jak również zmniejszenia mocy produkcyjnych w Unii. Średnie ceny sprzedaży w Unii osiągnęła najwyższy poziom w 2011 r., co było spowodowane gwałtownym wzrostem cen benzyny i bawełny. Ogólnie średnie ceny sprzedaży w Unii wzrosły w okresie badanym o 16 %. Wzrósł zwrot z inwestycji i przepływy pieniężne. Zatrudnienie również zwiększyło się w okresie badanym. Oznaki ożywienia były więc widoczne w sytuacji, w której przemysł wciąż ponosił szkodę.
(316)
Następujące wskaźniki szkody uległy w okresie badanym pogorszeniu: udział producentów unijnych w rynku unijnym spadł z 45,3 % do 40,2 %, jako że wielkość sprzedaży unijnej zmniejszyła się o 6 %. Ogólny poziom inwestycji obniżył się, z wyjątkiem 2011 r. Moce produkcyjne, jak wspomniano w motywie 293, zmniejszyły się o 5 % w okresie badanym.
(317)
Ogólnie rzecz biorąc, sytuacja przemysłu unijnego wciąż może być opisana jako szkodliwa, chociaż wyraźnie poprawiła się w ostatnich latach. W związku z powyższym Komisja stwierdziła, że przemysł unijny poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 8 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(318)
W odpowiedzi na ujawnienie ustaleń skarżący stwierdził, że uważa, iż stabilność indyjskiego udziału w rynku unijnym wynika ze znaczącego subsydiowania. Komisja rzeczywiście stwierdziła istnienie subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych (zob. motyw 229), ale żadnego związku przyczynowego ze szkodą wyrządzaną przemysłowi unijnemu nie udało się ustalić (zob. motywy 319-323).
5. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
(319)
Zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy subsydiowany przywóz z Indii spowodował istotną szkodę dla przemysłu unijnego. Zgodnie z art. 8 ust. 6 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała także, czy inne znane czynniki mogły w tym samym czasie również spowodować szkodę dla przemysłu unijnego. Komisja zapewniła, że jakakolwiek szkoda spowodowana przez czynniki inne niż przywóz subsydiowany z Indii nie została przypisana przywozowi subsydiowanemu. Tymi czynnikami są: przywóz z innych państw trzecich, wyniki wywozu przemysłu unijnego i konsumpcja.
5.1. SKUTKI PRZYWOZU SUBSYDIOWANEGO
(320)
W świetle ustaleń dotyczących subsydiowania poniżej progu de minimis w odniesieniu do Chin i Wietnamu (zob. motywy 76 i 231), warunki kumulacji nie są spełnione. Analiza związku przyczynowego jest zatem ograniczona do wpływu przywozu z Indii.
(321)
W okresie badanym przemysł unijny odnotował spadek swego udziału w rynku z 45,3 % do 40,2 %, natomiast udział w rynku przywozu z Indii utrzymywał się na raczej stałym poziomie między 6 % a 7 %. Konsumpcja wzrosła w badanym okresie o 6 %. Przemysł unijny nie był zatem w stanie skorzystać z tego wzrostu udziału w rynku, ale winą za to nie należy obarczać indyjskiego udziału w rynku, który utrzymywał się na stałym poziomie.
(322)
Średnie ceny wg Eurostatu za PSF z Indii były niższe niż średnie ceny PSF pochodzących z większości innych państw, ale należy zauważyć, że istnieją znaczące różnice w zakresie jakości i rodzajów produktów. W każdym razie dokładne porównanie każdego rodzaju produktów wykazało znaczące podcięcie cenowe w odniesieniu do przywozu z Indii.
(323)
Pomimo znacznego podcięcia cenowego, nie można stwierdzić, że przywóz z Indii doprowadził do szkody. W istocie, zmniejszenie udziału w rynku przemysłu unijnego (o 5,1 punktu procentowego) nie może być przypisane zwiększeniu się przywozu z Indii, ponieważ jego udział w rynku pozostawał na stosunkowo stałym poziomie (wzrost zaledwie o 0,7 punktu procentowego w okresie badanym). Ponadto średnie ceny przywozu z Indii wzrosły o 18 % podczas okresu badanego. Nie wydaje się, by ceny przywozu z Indii doprowadziły do obniżenia cen, ponieważ sytuacja finansowa przemysłu unijnego, choć nadal ponosił on szkodę w okresie objętym dochodzeniem, znacznie poprawiła się w okresie badanym.
5.2. SKUTKI INNYCH CZYNNIKÓW
5.2.1. Przywóz z państw trzecich
(324)
Wielkość przywozu z państw trzecich w badanym okresie kształtowała się następująco:
Tabela 12
Przywóz z państw trzecich
Państwo
2010
2011
2012
Okres objęty dochodzeniem
Republika Korei
Wielkość (w tonach)
129 918
165 365
163 540
181 540
Wskaźnik
100
127
126
140
Udział w rynku
15,5 %
19,0 %
19,5 %
20,4 %
Wskaźnik
100
123
126
131
Średnia cena (w EUR/tonę)
1 116
1 367
1 361
1 300
Wskaźnik
100
123
122
116
Tajwan
Wielkość (w tonach)
121 656
108 645
100 072
92 423
Wskaźnik
100
89
82
76
Udział w rynku
14,5 %
12,5 %
12,0 %
10,4 %
Wskaźnik
100
86
82
71
Średnia cena (w EUR/tonę)
1 131
1 416
1 383
1 369
Wskaźnik
100
125
122
121
Chiny
Wielkość (w tonach)
5 198
8 980
23 209
44 651
Wskaźnik
100
173
446
859
Udział w rynku
0,6 %
1,0 %
2,8 %
5,0 %
Wskaźnik
100
167
447
808
Średnia cena (w EUR/tonę)
1 065
1 279
1 265
1 209
Wskaźnik
100
120
119
113
Turcja
Wielkość (w tonach)
32 921
29 969
34 303
36 908
Wskaźnik
100
91
104
112
Udział w rynku
3,9 %
3,4 %
4,1 %
4,1 %
Wskaźnik
100
88
104
105
Średnia cena (w EUR/tonę)
1 133
1 466
1 383
1 382
Wskaźnik
100
129
122
122
Wietnam
Wielkość (w tonach)
24 884
25 487
26 410
29 717
Wskaźnik
100
102
106
119
Udział w rynku
3,0 %
2,9 %
3,2 %
3,3 %
Wskaźnik
100
99
106
112
Średnia cena (w EUR/tonę)
978
1 182
1 175
1 096
Wskaźnik
100
121
120
112
Indonezja
Wielkość (w tonach)
25 902
30 285
24 032
24 699
Wskaźnik
100
117
93
95
Udział w rynku
3,1 %
3,5 %
2,9 %
2,8 %
Wskaźnik
100
113
93
90
Średnia cena
1 055
1 329
1 267
1 167
Wskaźnik
100
126
120
111
Tajlandia
Wielkość (w tonach)
17 548
23 510
17 103
18 952
Wskaźnik
100
134
97
108
Udział w rynku
2,1 %
2,7 %
2,0 %
2,1 %
Wskaźnik
100
129
98
102
Średnia cena (w EUR/tonę)
1 140
1 449
1 310
1 298
Wskaźnik
100
127
115
114
Przywóz z innych krajów
Wielkość (w tonach)
49 272
51 282
41 074
43 120
Wskaźnik
100
104
83
88
Udział w rynku
5,9 %
5,9 %
4,9 %
4,8 %
Wskaźnik
100
100
83
82
Średnia cena (w EUR/tonę)
1 323
1 681
1 603
1 532
Wskaźnik
100
127
121
116
Źródło: Eurostat.
(325)
Największa część przywozu (181 540 ton, co stanowiło 20,4 % udziału w rynku okresie objętym dochodzeniem) pochodzi z Republiki Korei, która odnotowała wzrost udziału w rynku o 4,9 punktu procentowego w okresie badanym. Tajwan jest drugim co do wielkości eksporterem do Unii. Chociaż przywóz z Tajwanu zmniejszył się w okresie badanym (o 4,1 punktu procentowego), Tajwan wciąż posiadał 10,4 % udziału w rynku w okresie objętym dochodzeniem. Czwartym co do wielkości eksporterem (po Indiach, które zajmują trzecią pozycję) są Chiny, których udział w rynku wzrósł o 4,4 punktu procentowego do poziomu 5 %. Przywóz z innych państw trzecich jest mniejszy niż przywóz z Indii, ale znaczące ilości PSF są przywożone również z Turcji, Wietnamu, Indonezji i Tajlandii (wszystkie cztery państwa mają raczej stabilny udział w rynku). Łącznie przywóz z Turcji, Wietnamu, Indonezji i Tajlandii stanowi około 12 % udziału w rynku (12,4 % w okresie objętym dochodzeniem).
(326)
W szczególności na uwagę zasługuje rosnący przywóz z Republiki Korei. Przywóz z Korei, w okresie objętym dochodzeniem, był trzy razy większy niż przywóz z Indii. Przywóz wzrósł o 40 % w okresie badanym, a jego udział w rynku wzrósł o 4,9 punkt procentowego do 20,4 %. Również przywóz z Chin znacznie wzrósł, o 700 % pod względem wielkości i 4,4 punktu procentowego pod względem udziału w rynku. Przywóz z Chin również znacznie podcinał ceny przemysłu unijnego.
(327)
Na podstawie powyższego można wyciągnąć wniosek, że jeśli szkoda poniesiona przez przemysł unijny została spowodowana przywozem, jest to raczej przywóz z innych źródeł niż Indie.
(328)
Po ujawnieniu ustaleń skarżący stwierdził, że Komisja nie zajmowała się dalej badaniem cen eksportowych z Chin i Wietnamu. Przypomina się, że stwierdzono poziomy subsydiowania poniżej progu de minimis w odniesieniu do zarówno do Chin, jak i Wietnamu. W związku z tym Komisja oceniła ceny eksportowe dla tych dwóch państw w swojej analizie związku przyczynowego w odniesieniu do skutków innych czynników i rzeczywiście nie przeprowadzono kumulacyjnej oceny skutków przywozu ze wszystkich trzech krajów, których dotyczy niniejsze postępowanie, ponieważ ustalono, że subsydia w Chinach i Wietnamie były poniżej progu de minimis, jak wyjaśniono w motywach 275-277.
(329)
Skarżący przedstawił uwagi na temat średnich cen przywozu z Korei, jak również (niewielkiego) wzrostu jego wielkości między 2011 a 2012 r. W związku z ogólnym wzrostem zarówno wielkości, jak i udziału w rynku przywozu z Korei w okresie badanym, a także faktem, że jego średnie ceny były niższe od średniej ceny sprzedaży dokonywanej przez przemysł unijny, Komisja twierdzi, że koreański przywóz stanowi istotny czynnik w analizie związku przyczynowego.
(330)
Skarżący odniósł się także do średnich cen eksportowych trzech państw, których pierwotnie dotyczyło niniejsze postępowanie, oraz Korei i Tajwanu w okresie od stycznia do lipca 2014 r. Nie jest to jednak przedział okresu badanego, który trwał od 2010 r. do końca okresu objętego dochodzeniem. Argument ten zostaje zatem odrzucony.
5.2.2. Wyniki eksportowe przemysłu unijnego
(331)
Wielkość i średnia wartość wywozu przemysłu unijnego zmieniały się w okresie badanym w następujący sposób:
Tabela 13
Wyniki wywozu producentów unijnych
2010
2011
2012
Okres objęty dochodzeniem
Wielkość wywozu (tony)
31 158
32 204
41 279
36 149
Wskaźnik
100
103
132
116
Średnia cena (w EUR/tonę)
1 760
1 945
1 924
1 962
Wskaźnik
100
111
109
112
Źródło:
Wielkość: Skarżący (CIRFS)
Wartość: Zweryfikowane dane przekazane przez producentów unijnych objętych próbą
(332)
Przemysł unijny sprzedaje, poza Unią Europejską, głównie produkty specjalistyczne, co wyjaśnia wyższe średnie ceny sprzedaży na tych rynkach.
(333)
Wielkość wywozu producentów unijnych objętych próbą zwiększyła się o prawie 30 % w okresie badanym, przy czym osiągnęła wartość szczytową w 2012 r. Średnie ceny sprzedaży wzrosły w 2011 r., a następnie utrzymywały się na stabilnym poziomie aż do okresu objętego dochodzeniem.
(334)
Pomimo osiągnięcia przez producentów unijnych objętych próbą dobrych wyników wywozu całkowita wielkość wywozu była stosunkowo niewielka w porównaniu do wielkości sprzedaży osiągniętej w Unii. Jej efekt nie był więc wystarczający do zrekompensowania trudnej i szkodliwej sytuacji na własnym rynku unijnym.
5.2.3. Zużycie
(335)
Unijny rynek PSF wynosił 838 397 ton w 2010 r. i osiągnął 890 992 ton w okresie objętym dochodzeniem. Oznacza to wzrost o 6 % w okresie badanym. Innymi słowy, nie doszło do spadku popytu, który mógł przyczynić się do szkody poniesionej przez przemysł unijny.
5.2.4. Kryzys gospodarczy
(336)
Stowarzyszenia użytkowników, izba handlowa w jednym z państw, których dotyczy postępowanie, oraz organ administracji rządowej stwierdzili, że szkoda została spowodowana przez kryzys gospodarczy. Powyższej argumentacji nie można przyjąć, jako że unijny rynek PSF wzrósł o 6 %, a średnie ceny sprzedaży w Unii również wzrosły, o 16 %.
(337)
Izba handlowa również stwierdziła, że z powodu kryzysu gospodarczego popyt na specjalistyczne PSF spadł, podczas gdy popyt na surowcowe rodzaje PSF wzrósł. Należy przypomnieć, że specjalistyczne PSF i surowcowe rodzaje PSF mają te same właściwości fizyczne i chemiczne oraz ich zastosowania końcowe są zasadniczo takie same. Uznaje się, że nie wszystkie rodzaje produktów są względem siebie wymienne, lecz podczas wcześniejszych dochodzeń i obecnego dochodzenia ustalono, że możliwe jest co najmniej ich częściowe wymienne stosowanie i pokrywanie się zakresu stosowania w różnych typach produktów. Argument ten zostaje zatem odrzucony.
5.2.5. Wysoki stopień wykorzystania mocy produkcyjnych
(338)
Jeden z organów rządowych twierdził, że szkoda, w postaci utraty udziału w rynku, nie mogła być spowodowana przez przywóz subsydiowany z uwagi na wysoki stopień wykorzystania mocy produkcyjnych przemysłu unijnego. Wykorzystanie mocy produkcyjnych przemysłu unijnego faktycznie wzrosło w okresie badanym, ale w żadnym momencie nie zbliżyło się do granicy dostępnych mocy produkcyjnych. W szczytowym okresie, który przypadł w okresie objętym dochodzeniem, wykorzystanie mocy produkcyjnych wynosiło 85,9 %. Pozostawia to znaczący margines dla dalszego zwiększenia produkcji. Ponieważ jednak wielkość sprzedaży w Unii przez producentów unijnych nie podążała za trendem wzrostowym konsumpcji, utrata udziału w rynku jest nadal uważana za jeden ze wskaźników szkody poniesionej przez przemysł unijny.
5.3. WNIOSKI W SPRAWIE ZWIĄZKU PRZYCZYNOWEGO
(339)
Na podstawie powyższych informacji Komisja uznaje, że nie jest możliwe ustalenie związku przyczynowego pomiędzy szkodą poniesioną przez przemysł unijny a przywozem subsydiowanym z Indii. Wniosek ten jest przede wszystkim oparty na stosunkowo niskim i jedynie nieznacznie rosnącym udziale w rynku przywozu z Indii (z 6,1 % do 6,8 %), w porównaniu do znacznie wyższego, lecz wciąż znacząco zmniejszającego się udziału przemysłu unijnego w rynku (z 45,3 % do 40,2 %). Po drugie, wolumen przywozu z niektórych innych państw (Korea, Tajwan i Chiny) był większy lub rósł on w większym stopniu i w związku z tym, jeśli przywóz przyczynił się do szkody poniesionej przez przemysł unijny, to za jej powód należy uznać przywóz z tych krajów, a nie przywóz z Indii (zob. motywy 325-327).
(340)
Nie można zatem ustalić związku przyczynowego, w rozumieniu art. 8 ust. 5 i art. 8 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, pomiędzy subsydiowanym przywozem z Indii, a istotną szkodą, jakiej doznał przemysł unijny.
6. WNIOSEK
(341)
W związku z powyższym należy zakończyć postępowanie, ponieważ stwierdzono, że subsydiowanie w odniesieniu do Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu było poniżej progu de minimis oraz ze względu na brak związku przyczynowego między szkodą a subsydiowaniem w przypadku przywozu pochodzącego z Indii.
(342)
Komitet ustanowiony na mocy art. 25 ust. 1 rozporządzenia podstawowego nie wydał opinii,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Postępowanie antysubsydyjne dotyczące przywozu włókien odcinkowych syntetycznych z poliestrów, niezgrzeblonych, nieczesanych ani nieprzerobionych w inny sposób do przędzenia, obecnie sklasyfikowanych w ramach kodu CN 5503 20 00 i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Indii i Wietnamu, zostaje niniejszym zakończone.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 16 grudnia 2014 r.