NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) 2015/479
ze dne 11. března 2015
o společných pravidlech vývozu
(kodifikované znění)
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 207 odst. 2 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
v souladu s řádným legislativním postupem (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení Rady (ES) č. 1061/2009 (3) bylo podstatně změněno (4). Z důvodu srozumitelnosti a přehlednosti by mělo být uvedené nařízení kodifikováno.
(2)
Společná obchodní politika by měla být založena na jednotných zásadách.
(3)
Měla by být stanovena společná pravidla pro vývoz z Unie.
(4)
Ve všech členských státech je vývoz téměř úplně liberalizován. Za těchto podmínek je tudíž možné přijmout za zásadu Unie, že vývoz do třetích zemí nepodléhá žádným množstevním omezením, s výhradou výjimek stanovených tímto nařízením a aniž jsou dotčena opatření, jež mohou členské státy přijmout v souladu se Smlouvou.
(5)
Pokud se členský stát v důsledku neobvyklého vývoje trhu domnívá, že by mohla být nezbytná ochranná opatření, by měla být informována Komise.
(6)
Je nezbytné, aby zkoumání vývozních podmínek, vývoje vývoznu, různých hledisek hospodářské a obchodní situace a nutnosti přijetí případných opatření, prováděné zejména na základě informací týkajících se možné potřeby ochranných opatření, probíhalo na úrovni Unie.
(7)
Z tohoto zkoumání může vyplynout, že by Unie měla uplatnit dohled nad určitým vývozem nebo zavést prozatímní ochranná opatření jako ochranu proti nepředvídaným praktikám.
(8)
Ochranná opatření vynucená zájmy Unie by měla být přijímána s náležitým ohledem na stávající mezinárodní závazky.
(9)
Je nezbytné umožnit členským státům, které jsou vázány mezinárodními závazky zavádějícími v případě skutečných nebo potenciálních obtíží s dodávkami systém alokace ropných produktů mezi smluvními stranami, aby plnily z toho plynoucí závazky vůči třetím zemím, aniž jsou dotčeny předpisy Unie přijaté za stejným účelem. Toto oprávnění by mělo platit do té doby, než Evropský parlament a Rada přijmou vhodná opatření v souladu se závazky přijatými Unií nebo všemi členskými státy.
(10)
Toto nařízení by se mělo vztahovat na všechny průmyslové i zemědělské produkty. Jeho používání by se mělo doplňovat s používáním právních předpisů o společné organizaci zemědělských trhů a zvláštních předpisů vydaných na základě článku 352 Smlouvy vztahujících se na na zboží vyrobené ze zemědělských produktů. Je však třeba zabránit tomu, aby se ustanovení tohoto nařízení a ustanovení uvedených právních předpisů, zejména jejich ochranné doložky, překrývala.
(11)
Uplatňování tohoto nařízení vyžaduje jednotné podmínky pro přijímání ochranných opatření. Tato opatření by měla přijímat Komise v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 182/2011 (5),
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
ZÁKLADNÍ ZÁSADA
Článek 1
Vývoz produktů z Unie do třetích zemí je volný, to znamená, že nepodléhá žádným množstevním omezením s výjimkou omezení uplatňovaných v souladu s tímto nařízením.
KAPITOLA II
POSTUP PRO KONZULTACE A POSKYTOVÁNÍ INFORMACÍ V UNII
Článek 2
Pokud se členský stát v důsledku neobvyklého vývoje trhu domnívá, že by mohla být nezbytná ochranná opatření ve smyslu kapitoly III, oznámí to Komisi, která uvědomí ostatní členské státy.
Článek 3
1. Komisi je nápomocen Výbor pro ochranná opatření, zřízený nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) 2015/478 (6). Tento výbor je výborem ve smyslu nařízení (EU) č. 182/2011.
2. Odkazuje-li se na tento odstavec, použije se článek 5 nařízení (EU) č. 182/2011.
3. Odkazuje-li se na tento odstavec, použije se článek 8 nařízení (EU) č. 182/2011 ve spojení s článkem 5 uvedeného nařízení.
Článek 4
Za účelem posouzení hospodářské a obchodní situace ve vztahu k určitému produktu může Komise požadovat po členských státech, aby jí poskytly statistické údaje o vývoji trhu s tímto produktem a za tím účelem vykonávaly v souladu se svými právními předpisy a s postupem, jejž Komise určí, dohled nad jeho vývozem. Členské státy přijmou veškerá opatření, jež jsou nezbytná pro uskutečnění požadavků Komise, a předávají Komisi požadované údaje. Komise uvědomí ostatní členské státy.
KAPITOLA III
OCHRANNÁ OPATŘENÍ
Článek 5
1. Za účelem zabránění kritické situaci, jež by nastala v důsledku nedostatku základních produktů, nebo za účelem nápravy takové situace, a pokud zájmy Unie vyžadují okamžitý zásah, může Komise na žádost členského státu nebo z vlastního podnětu a s přihlédnutím k povaze produktů a dalším zvláštnostem dotyčných transakcí podmínit vývoz produktu předložením vývozního povolení, které se uděluje podle pravidel a v mezích, které stanoví Komise přezkumným postupem podle čl. 3 odst. 2 nebo, v naléhavých případech, podle čl. 3 odst. 3.
2. Přijatá opatření se oznamují Evropskému parlamentu, Radě a členským státům. Tato opatření jsou okamžitě použitelná.
3. Opatření mohou být omezena na vývoz do určitých zemí nebo na vývoz z určitých oblastí Unie. Nedotýkají se produktů, které jsou již na cestě k hranici Unie.
4. Je-li Komise požádána členským státem o zásah, rozhodne o této žádosti v souladu s odstavcem 1 do pěti pracovních dnů od jejího obdržení.
5. Pokud Komise uplatní odstavec 1 tohoto článku, rozhodne o přijetí vhodných opatření uvedených v článku 6 ve lhůtě dvanácti pracovních dnů ode dne vstupu opatření, které přijala, v platnost. Pokud do šesti týdnů ode dne vstupu opatření v platnost nejsou žádná opatření přijata, považuje se takové opatření za zrušené.
Článek 6
1. Pokud to vyžadují zájmy Unie, může Komise přezkumným postupem podle čl. 3 odst. 2 přijmout vhodná opatření,
a)
aby zabránila kritické situaci, jež by nastala v důsledku nedostatku základních produktů, nebo k nápravě takové situace;
b)
aby umožnila plnění mezinárodních závazků přijatých Unií nebo všemi jeho členskými státy, zejména v oblasti obchodu se základními produkty.
2. Opatření uvedená v odstavci 1 mohou být omezena na vývoz do určitých zemí nebo na vývoz z určitých oblastí Unie. Nedotýkají se produktů, které jsou již na cestě k hranici Unie.
3. Při zavádění množstevních omezení vývozu se přihlíží zejména:
a)
k objemu zboží vyváženého na základě smluv uzavřených za běžných podmínek před vstupem ochranného opatření ve smyslu této kapitoly v platnost a oznámených Komisi dotyčným členským státem podle jeho vnitrostátních předpisů a
b)
k tomu, aby nebylo ohroženo dosažení cíle sledovaného zavedením množstevních omezení.
Článek 7
1. V průběhu uplatňování opatření uvedených v článcích 5 a 6 může Komise na žádost členského státu nebo z vlastního podnětu:
a)
posoudit účinky opatření;
b)
ověřit, zda je uplatňování opatření stále nutné.
Pokud se Komise domnívá, že zachování opatření je nutné, uvědomí v tomto smyslu členské státy.
2. Pokud se Komise domnívá, že je nutné některé opatření uvedené v článcích 5 a 6 zrušit nebo změnit, učiní tak přezkumným postupem podle čl. 3 odst. 2.
KAPITOLA IV
PŘECHODNÁ A ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 8
U produktů uvedených v příloze I jsou členské státy do doby, než Evropský parlament a Rada přijmou vhodná opatření v souladu s mezinárodními závazky přijatými Unií nebo všemi členskými státy, oprávněny, aniž jsou dotčena pravidla přijatá Unií v této oblasti, vytvořit mechanismy pro případ krize zavedením alokační povinnosti vůči třetím zemím podle mezinárodních závazků přijatých před vstupem tohoto nařízení v platnost.
Členské státy uvědomí Komisi o opatřeních, která hodlají přijmout. Komise sdělí přijatá opatření Radě a ostatním členským státům.
Článek 9
Komise zahrne informace o uplatňování tohoto nařízení do své výroční zprávy o uplatňování a provádění opatření na ochranu obchodu, kterou má předkládat Evropskému parlamentu a Radě podle článku 22a nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 (7).
Článek 10
Aniž jsou dotčeny jiné předpisy Unie, nevylučuje toto nařízení přijetí nebo uplatňování množstevních omezení vývozu členským státem z důvodu veřejné mravnosti, veřejného pořádku, veřejné bezpečnosti nebo ochrany zdraví a života lidí, zvířat a rostlin, národního kulturního pokladu, jenž má uměleckou, historickou nebo archeologickou hodnotu, nebo průmyslového a obchodního vlastnictví.
Článek 11
Tímto nařízením není dotčeno používání právních předpisů o společné organizaci zemědělských trhů ani zvláštních předpisů přijatých podle článku 352 Smlouvy vztahujících se na zboží vyrobené ze zemědělských produktu. Použije se k těmto předpisům doplňkově.
Článek 5 tohoto nařízení se však nepoužije na ty produkty upravené zmíněnými předpisy, pro které pravidla Unie o obchodu se třetími zeměmi stanoví možnost uplatnění množstevních omezení vývozu. Článek 4 se nepoužije na ty produkty upravené zmíněnými předpisy, u kterých pravidla Unie o obchodu se třetími zeměmi vyžadují vystavení licence nebo jiného vývozního dokladu.
Článek 12
Nařízení (ES) č. 1061/2009 se zrušuje.
Odkazy na zrušené nařízení se považují za odkazy na toto nařízení v souladu se srovnávací tabulkou obsaženou v příloze III.
Článek 13
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
Ve Štrasburku dne 11. března 2015.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2015/479
z dnia 11 marca 2015 r.
w sprawie wspólnych reguł wywozu
(tekst jednolity)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1061/2009 (3) zostało znacząco zmienione (4). Dla zachowania przejrzystości i zrozumiałości należy je ujednolicić.
(2)
Wspólna polityka handlowa powinna być oparta na jednolitych zasadach.
(3)
Należy ustanowić wspólne reguły wywozu z Unii.
(4)
We wszystkich państwach członkowskich wywóz jest prawie całkowicie zliberalizowany. W takich warunkach staje się możliwe przyjęcie w Unii zasady, zgodnie z którą wywóz do państw trzecich nie podlega żadnemu ograniczeniu ilościowemu, z zastrzeżeniem odstępstw przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu oraz bez uszczerbku dla środków, jakie państwa członkowskie mogą podejmować zgodnie z Traktatem.
(5)
Jeśli w następstwie wyjątkowej zmiany na rynku państwo członkowskie uzna, że środki ochronne mogą być konieczne, Komisja powinna być o tym powiadomiona.
(6)
Niezbędne jest, aby na poziomie Unii, w szczególności w oparciu o takie informacje, przeprowadzać badanie warunków wywozu, zmiany tych warunków oraz różnych aspektów sytuacji gospodarczej i handlowej, jak też, w zależności od przypadku, środków do podjęcia.
(7)
Rzeczą niezbędną może wydawać się wykonywanie przez Unię nadzoru nad wywozem lub stworzenie tymczasowych środków ochronnych, a to w celach zapobiegawczych, dla sprostania nieoczekiwanym praktykom.
(8)
Środki ochronne niezbędne ze względu na interesy Unii powinny zostać przyjęte przy należytym uwzględnieniu istniejących zobowiązań międzynarodowych.
(9)
Konieczne jest upoważnienie państw członkowskich, mających międzynarodowe zobowiązania ustanawiające, w przypadku wystąpienia rzeczywistych bądź potencjalnych trudności w zaopatrzeniu, system przydzielania produktów naftowych między umawiającymi się stronami, do wykonywania tych zobowiązań wobec państw trzecich, bez uszczerbku dla przyjętych w tym celu przepisów Unii. Niniejsze upoważnienie powinno obowiązywać do momentu, w którym Parlament Europejski i Rada przyjmą właściwe środki na podstawie zobowiązań zaciągniętych przez Unię bądź przez wszystkie państwa członkowskie.
(10)
Niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie do wszystkich produktów, zarówno przemysłowych, jak i rolnych. Niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie uzupełniające do instrumentów ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych, jak też do specjalnych instrumentów przyjętych na podstawie art. 352 Traktatu, w odniesieniu do przetworzonych produktów rolnych. Jednakże należy unikać kolizji między przepisami niniejszego rozporządzenia a przepisami tych instrumentów, w szczególności klauzulami ochronnymi tych przepisów.
(11)
Wykonanie niniejszego rozporządzenia wymaga jednolitych warunków przyjmowania środków ochronnych. Środki te powinny być przyjmowane przez Komisję zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (5),
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZASADA PODSTAWOWA
Artykuł 1
Wywóz produktów z Unii do państw trzecich jest wolny, to znaczy nie podlega ograniczeniom ilościowym, z wyjątkiem tych, które są stosowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
ROZDZIAŁ II
UNIJNA PROCEDURA INFORMACYJNA I KONSULTACYJNA
Artykuł 2
Jeżeli, w następstwie wyjątkowej zmiany na rynku, państwo członkowskie uzna, że środki ochronne w rozumieniu rozdziału III mogą być konieczne, państwo to powiadamia o tym Komisję, która następnie informuje pozostałe państwa członkowskie.
Artykuł 3
1. Komisję wspomaga Komitet ds. Środków Ochronnych ustanowiony na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/478 (6). Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
3. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 8 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 w związku z jego art. 5.
Artykuł 4
Komisja może zażądać od państw członkowskich dostarczenia jej danych statystycznych na temat zmiany na rynku dla danego produktu w celu określenia sytuacji gospodarczej i handlowej oraz nadzorowania w tym celu wywozu zgodnie z ich ustawodawstwem krajowym oraz z procedurą określoną przez Komisję. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu wykonania żądań Komisji oraz przekazują jej żądane dane. Komisja informuje pozostałe państwa członkowskie.
ROZDZIAŁ III
ŚRODKI OCHRONNE
Artykuł 5
1. W celu zapobieżenia sytuacji krytycznej spowodowanej brakiem podstawowych produktów lub dla naprawienia takiej sytuacji oraz gdy interesy Unii wymagają działania natychmiastowego, Komisja, na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy oraz uwzględniając rodzaj produktów oraz inne cechy szczególne danych transakcji, może podporządkować wywóz produktu przedstawieniu zezwolenia na wywóz przyznawanego według zasad oraz w granicach, jakie Komisja ustanawia zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 3 ust. 2, lub - w sprawach pilnych - zgodnie z art. 3 ust. 3.
2. Parlament Europejski, Rada i państwa członkowskie są powiadamiane o podjętych środkach. Środki takie stają się skuteczne niezwłocznie.
3. Środki mogą być ograniczone do wywozu do niektórych państw i do wywozu z niektórych regionów Unii. Nie mają one wpływu na produkty będące już w drodze do granicy Unii.
4. W przypadku gdy z wnioskiem o podjęcie przez Komisję działania wystąpiło państwo członkowskie, Komisja podejmuje decyzję zgodnie z ust. 1 w terminie maksymalnie pięciu dni roboczych od dnia otrzymania wniosku.
5. Jeżeli Komisja działała na mocy ust. 1 niniejszego artykułu, to w terminie 12 dni roboczych od dnia wejścia w życie środka, który przyjęła, decyduje, czy należy przyjąć właściwe środki przewidziane w art. 6. Jeżeli w ciągu sześciu tygodni od dnia wejścia w życie środka nie przyjęto żadnych środków, środek ten uznany zostaje za uchylony.
Artykuł 6
1. Jeżeli interesy Unii tego wymagają, Komisja może zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 3 ust. 2, przyjąć właściwe środki w celu:
a)
zapobieżenia sytuacji krytycznej spowodowanej brakiem podstawowych produktów lub naprawienia takiej sytuacji;
b)
umożliwienia wykonywania zobowiązań międzynarodowych zaciągniętych przez Unię lub przez wszystkie państwa członkowskie, w szczególności w dziedzinie handlu surowcami.
2. Środki, o których mowa w ust. 1, mogą być ograniczone do niektórych państw i do wywozu z niektórych regionów Unii. Nie mają one wpływu na produkty będące już w drodze do granicy Unii.
3. Przy wprowadzaniu ograniczeń ilościowych w wywozie uwzględnia się w szczególności:
a)
wielkość wywozu towarów na podstawie umów zawartych na normalnych warunkach przed wejściem w życie środka ochronnego w rozumieniu niniejszego rozdziału, który to środek został zgłoszony przez zainteresowane państwo członkowskie Komisji zgodnie z jego prawem krajowym; oraz
b)
fakt, iż realizacja celu oczekiwanego przez wprowadzenie ograniczeń ilościowych nie może zostać naruszona.
Artykuł 7
1. W czasie stosowania środków, o których mowa w art. 5 i 6, Komisja może na wniosek państwa członkowskiego lub z własnej inicjatywy:
a)
zbadać skutki tych środków;
b)
sprawdzić, czy warunki ich stosowania są nadal spełnione.
Jeżeli Komisja stwierdzi, że stosowanie środków jest nadal konieczne, informuje o tym państwa członkowskie.
2. Jeżeli Komisja uważa, że potrzebne jest uchylenie lub zmiana środków przewidzianych w art. 5 lub 6, stanowi zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 3 ust. 2.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 8
W przypadku produktów wymienionych w załączniku I państwa członkowskie są upoważnione, do momentu, w którym Parlament Europejski i Rada przyjmą właściwe środki na podstawie zobowiązań międzynarodowych zaciągniętych przez Unię lub przez wszystkie państwa członkowskie, do wprowadzania, bez uszczerbku dla przepisów przyjętych przez Unię w tym zakresie, systemów zarządzania kryzysowego wprowadzających obowiązek przydziału wobec państw trzecich, będących przedmiotem zobowiązań międzynarodowych, które państwa członkowskie zaciągnęły przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
Państwa członkowskie informują Komisję o środkach, które zamierzają przyjąć. Komisja powiadamia o przyjętych środkach Radę i pozostałe państwa członkowskie.
Artykuł 9
Informacje o wykonywaniu niniejszego rozporządzenia Komisja ujmuje w rocznym sprawozdaniu na temat stosowania i wykonywania środków ochrony handlu, przedstawianym Parlamentowi Europejskiemu i Radzie na podstawie art. 22a rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (7).
Artykuł 10
Bez uszczerbku dla innych przepisów Unii, niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody dla przyjęcia lub stosowania przez państwa członkowskie ograniczeń ilościowych w wywozie, uzasadnionych względami moralności publicznej, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia i życia ludzi i zwierząt lub ochrony roślin, ochrony narodowych dóbr o wartości artystycznej, historycznej lub archeologicznej bądź ochrony własności przemysłowej i handlowej.
Artykuł 11
Niniejsze rozporządzenie nie stanowi przeszkody dla stosowania instrumentów ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych lub specjalnych instrumentów przyjętych na mocy art. 352 Traktatu w odniesieniu do przetworzonych produktów rolnych. Niniejsze rozporządzenie stosuje się w sposób uzupełniający do tych instrumentów.
Jednakże art. 5 niniejszego rozporządzenia nie ma zastosowania do produktów podlegających tym instrumentom i dla których unijne reguły w sprawie handlu z państwami trzecimi przewidują możliwość stosowania ograniczeń ilościowych w wywozie. Art. 4 nie ma zastosowania do produktów podlegających tym instrumentom i dla których unijne reguły handlu z państwami trzecimi przewidują przedstawienie pozwolenia na wywóz lub innego dokumentu wywozowego.
Artykuł 12
Rozporządzenie (WE) nr 1061/2009 traci moc.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia traktuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku III.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 11 marca 2015 r.