NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 331/2014
ze dne 11. března 2014,
kterým se zřizuje program výměny, pomoci a odborného vzdělávání za účelem ochrany eura proti padělání (program „Pericles 2020“) a kterým se zrušují rozhodnutí Rady 2001/923/ES, 2001/924/ES, 2006/75/ES, 2006/76/ES, 2006/849/ES a 2006/850/ES
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 133 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropské centrální banky (1),
v souladu s řádným legislativním postupem (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Unie a členské státy si vytýčily cíl přijmout opatření nezbytná k používání eura jako jednotné měny. Tato opatření zahrnují rovněž ochranu eura proti padělání a souvisejícím podvodům, což zvyšuje účinnost hospodářství Unie a zajišťuje udržitelnost veřejných financí.
(2)
Nařízení Rady (ES) č. 1338/2001 (3) umožňuje výměnu informací, spolupráci a vzájemnou pomoc tím, že zavádí harmonizovaný rámec pro ochranu eura. Aby byla ochrana eura zajištěna na rovnocenné úrovni v celé Unii, byly účinky uvedeného nařízení rozšířeny nařízením Rady (ES) č. 1339/2001 (4) na členské státy, které nepřijaly euro jako jednotnou měnu.
(3)
Akce na podporu výměny informací a pracovníků, technické a vědecké pomoci a specializovaného odborného vzdělávání významně pomáhají chránit jednotnou měnu Unie proti padělání a souvisejícím podvodům, a tak dosáhnout v celé Unii vysoké a rovnocenné ochrany a ukázat, že je Unie schopna postavit se závažné organizované trestné činnosti.
(4)
Program za účelem ochrany eura proti padělání (program Pericles) přispívá ke zvyšování povědomí občanů Unie a ke zlepšení ochrany eura, především soustavným šířením výsledků akcí podporovaných v rámci uvedeného programu.
(5)
Minulá podpora těchto akcí prostřednictvím rozhodnutí Rady 2001/923/ES (5) a 2001/924/ES (6), následně změněných, rozšířených a prodloužených rozhodnutími Rady 2006/75/ES (7), 2006/76/ES (8), 2006/849/ES (9) a 2006/850/ES (10), umožnila zlepšit akce Unie a členských států v oblasti ochrany eura proti padělání. Cílů programu Pericles pro období 2002-2006 i období 2007-2013 bylo úspěšně dosaženo.
(6)
Ve svém posouzení dopadů provedeném v roce 2011 s cílem vyhodnotit, zda by měl být program Pericles zachován, dospěla Komise k závěru, že by měl být program Pericles obnoven s tím, že je nutné zkvalitnit cíle a metodiku.
(7)
Doporučení obsažené v posouzení dopadu uvádělo, že by měly pokračovat a být dále rozvíjeny akce na úrovni Unie a členských států v oblasti ochrany eura proti padělání, s přihlédnutím k novým problémům v souvislosti s rozpočtovými omezeními. V rámci nového programu Pericles 2020 mohou návrhy předložené zúčastněnými členskými státy zahrnovat účastníky ze třetích zemí, je-li jejich účast pro ochranu eura důležitá.
(8)
Mělo by být zajištěno, aby byl program Pericles 2020 v souladu s jinými relevantními programy a akcemi. Komise by proto pro účely provádění programu Pericles 2020 měla ve výboru uvedeném v nařízení (ES) č. 1338/2001 s ohledem na vyhodnocení potřeby ochrany eura uskutečnit veškeré potřebné konzultace s hlavními dotčenými stranami (zejména příslušnými vnitrostátními orgány určenými členskými státy, Evropskou centrální bankou a Europolem), zejména pokud jde o výměny, pomoc a odborné vzdělávání.
(9)
Program Pericles 2020 by měl být prováděn zcela v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU, Euratom) č. 966/2012 (11). V souladu s uvedeným nařízením nesmí být grant udělen výhradně za účelem nákupu zařízení. Grant je finanční příspěvek na akce určené na podporu dosažení některého politického cíle Unie.
(10)
Význam eura jako světové měny si žádá náležitou úroveň ochrany v mezinárodním měřítku, které lze dosáhnout poskytnutím finančních prostředků na nákup zařízení, jež budou využívat orgány třetích zemí při vyšetřování případů spojených s paděláním eura.
(11)
Hodnocení programu Pericles provedené se zúčastněnými stranami prokazuje přidanou hodnotu tohoto programu, pokud jde o vysokou úroveň spolupráce mezi členskými státy a se třetími zeměmi, jakož i doplňkovost s akcemi uskutečňovanými na vnitrostátní úrovni, což má za následek vyšší účinnost. Pokračování programu Pericles na úrovni Unie podle očekávání významně přispěje k zachování a dalšímu zdokonalení vysoké úrovně ochrany eura spojené s prohloubením přeshraniční spolupráce, výměny a pomoci. V porovnání s možnými individuálními vnitrostátními iniciativami bude současně dosaženo celkových úspor díky společně organizovaným akcím a zadávání veřejných zakázek.
(12)
Komise by měla Evropskému parlamentu a Radě předložit nezávislou zprávu o hodnocení provádění programu Pericles 2020 v polovině období a závěrečnou zprávu o dosažení jeho cílů.
(13)
Toto nařízení je v souladu se zásadami subsidiarity a proporcionality. Program Pericles 2020 by měl usnadňovat spolupráci mezi členskými státy a mezi Komisí a členskými státy za účelem ochrany eura proti padělání, aniž by zasahoval do povinností členských států, a využívá zdroje účinněji, než by bylo možno dosáhnout na vnitrostátní úrovni. Opatření na úrovni Unie je nezbytné a odůvodněné, jelikož členským státům jednoznačně pomáhá při společné ochraně eura a podporuje využívání společných struktur Unie ke zvýšení spolupráce a výměny informací mezi příslušnými orgány.
(14)
Program Pericles 2020 by měl trvat sedm let, aby byla jeho doba trvání sladěna s dobou trvání víceletého finančního rámce stanovenou v nařízení Rady (EU, Euratom) č. 1311/2013 (12).
(15)
Za účelem zajištění jednotných podmínek k provedení programu Pericles 2020 by měly být Komisi svěřeny prováděcí pravomoci. Komise by měla přijmout roční pracovní programy, které stanoví priority, rozdělení rozpočtu a hodnotící kritéria pro udělování grantů na akce. Komise by měla projednat s členskými státy uplatňování tohoto nařízení ve výboru uvedeném v nařízení (ES) č. 1338/2001. Součástí ročního pracovního programu by měly být mimořádné a řádně odůvodněné případy, kdy je nutné zvýšit spolufinancování, aby byly členské státy ekonomicky flexibilnější, a mohly tedy uspokojivě uskutečnit a dokončit projekty na ochranu a zabezpečení eura.
(16)
Toto nařízení stanoví finanční krytí na celou dobu trvání programu Pericles 2020, které představuje pro Evropský parlament a Radu hlavní referenční částku při ročním rozpočtovém procesu ve smyslu bodu 17 interinstitucionální dohody ze dne 2. prosince 2013 mezi Evropským parlamentem, Radou a Komisí o rozpočtové kázni, spolupráci v rozpočtových záležitostech a řádném finančním řízení (13).
(17)
Za účelem vymezení stupně flexibility při rozdělení finančních prostředků by měla být na Komisi přenesena pravomoc přijímat akty v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování Evropské unie, pokud jde o změnu orientačního rozdělení těchto finančních prostředků. Je obzvláště důležité, aby Komise v rámci přípravné činnosti vedla odpovídající konzultace, a to i na odborné úrovni. Při přípravě a vypracovávání aktů v přenesené pravomoci by Komise měla zajistit, aby byly příslušné dokumenty předány současně, včas a vhodným způsobem Evropskému parlamentu a Radě.
(18)
Finanční zájmy Unie by měly být chráněny přiměřenými opatřeními v celém výdajovém cyklu, včetně prevence, odhalování a vyšetřování nesrovnalostí, zpětného získávání ztracených, neoprávněně vyplacených nebo nesprávně použitých finančních prostředků a případných správních a finančních sankcí.
(19)
Rozhodnutí 2001/923/ES, 2001/924/ES, 2006/75/ES, 2006/76/ES, 2006/849/ES a 2006/850/ES by měla být zrušena. Měla by být stanovena přechodná opatření, která umožní splnění finančních závazků souvisejících s akcemi prováděnými podle uvedených rozhodnutí.
(20)
Je vhodné zajistit hladký přechod bez přerušení mezi programem Pericles a programem Pericles 2020 a je vhodné sjednotit trvání programu Pericles 2020 s dobou použitelnosti nařízení (EU, Euratom) č. 1311/2013. Proto by se měl program Pericles 2020 použít od 1. ledna 2014,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Předmět
Zřizuje se víceletý akční program Pericles 2020 na podporu akcí k ochraně a zabezpečení eura proti padělání a souvisejícím podvodům (dále jen „program“) na období od 1. ledna 2014 do 31. prosince 2020.
Článek 2
Přidaná hodnota
Program aktivně přispívá a vede k užší nadnárodní spolupráci při ochraně eura v Unii a mimo ni a s obchodními partnery Unie, přičemž se také zaměřuje na členské státy nebo třetí země, které podle zpráv vydaných příslušnými orgány vykazují nejvyšší míru padělání eura. Tato spolupráce přispívá k vyšší účinnosti ochrany eura prostřednictvím výměny osvědčených postupů, společných norem a společného specializovaného odborného vzdělávání.
Článek 3
Obecný cíl
Obecným cílem programu je bránit padělání měny a souvisejícím podvodům a bojovat proti nim, zvyšovat tak konkurenceschopnost hospodářství Unie a zajišťovat udržitelnost veřejných financí.
Článek 4
Specifický cíl
Specifickým cílem programu je chránit eurobankovky a euromince proti padělání a souvisejícím podvodům podporou a doplněním opatření přijatých členskými státy a poskytováním pomoci příslušným vnitrostátním orgánům a orgánům Unie v jejich úsilí o rozvíjení úzké a pravidelné spolupráce a výměny osvědčených postupů mezi sebou, s Komisí a tam, kde je to vhodné, se třetími zeměmi a s mezinárodními organizacemi.
Tento cíl se měří mimo jiné účinností opatření přijatých finančními, technickými, donucovacími a soudními orgány, a to prostřednictvím počtu odhalených padělků, zlikvidovaných padělatelských dílen, zatčených osob a uložených sankcí.
Článek 5
Subjekty způsobilé pro financování
Pro financování na základě programu jsou způsobilé příslušné vnitrostátní orgány, jak jsou vymezeny v čl. 2 písm. b) nařízení (ES) č. 1338/2001.
Článek 6
Účast na programu
1. Zúčastněnými zeměmi jsou členské státy, které přijaly euro jako jednotnou měnu.
2. Návrhy předložené členskými státy uvedenými v odstavci 1 mohou zahrnovat účastníky ze třetích zemí, je-li to důležité pro naplnění obecného cíle stanoveného v článku 3 a specifického cíle stanoveného v článku 4.
Článek 7
Cílové skupiny a společné akce
1. Program se zaměří na účast těchto skupin:
a)
pracovníků orgánů zabývajících se odhalováním padělků a bojem proti nim, zejména policie a finanční správy v závislosti na jejich konkrétních funkcích na vnitrostátní úrovni;
b)
pracovníků zpravodajských služeb;
c)
představitelů národních centrálních bank, mincoven, obchodních bank a jiných finančních zprostředkovatelů, zejména pokud jde o povinnosti finančních institucí;
d)
soudních úředníků, právníků a soudců specializujících se na tuto oblast;
e)
jakýchkoli dalších skupin dotčených odborníků, jakými jsou obchodní a průmyslové komory nebo obdobné organizace schopné zajistit přístup k malým a středním podnikům, maloobchodníkům a společnostem pro přepravu hotovosti.
2. Akce na základě programu mohou být organizovány společně Komisí a ostatními partnery s příslušnými odbornými znalostmi, jako jsou:
a)
národní centrální banky a Evropská centrální banka (ECB);
b)
národní analytická střediska a národní mincovní analytická střediska;
c)
Evropské technické a vědecké středisko (ETVS) a mincovny;
d)
Europol, Eurojust a Interpol;
e)
národní ústředny pro potírání penězokazectví uvedené v článku 12 Mezinárodní úmluvy o potírání penězokazectví podepsané v Ženevě dne 20. dubna 1929 (14) a jiné subjekty, které se specializují na prevenci, odhalování a vymáhání dodržování práva v oblasti padělání měny;
f)
specializované subjekty zabývající se kopírovacími a certifikačními technologiemi, tiskaři a rytci;
g)
jiné subjekty než uvedené v písmenech a) až f) mající zvláštní odborné znalosti, případně včetně subjektů ze třetích zemí, a zejména přistupujících a kandidátských zemí, a
h)
soukromé subjekty, které získaly a prokázaly technické znalosti, a týmy specializující se na odhalování padělaných bankovek a mincí.
Článek 8
Způsobilé akce
1. Program přihlíží k nadnárodním a multidisciplinárním aspektům boje proti padělání měny a podporuje osvědčené postupy, které jsou přizpůsobeny zvláštní situaci jednotlivých členských států.
2. Program poskytuje za podmínek, které jsou stanoveny v ročních pracovních programech uvedených v článku 11, finanční podporu pro tyto akce:
a)
výměnu a šíření informací, zejména prostřednictvím organizování workshopů, schůzek a seminářů, včetně odborné přípravy, cílené odborné praxe a výměn pracovníků příslušných vnitrostátních orgánů a obdobných akcí. Výměna informací se mimo jiné zaměří na:
-
metodiku sledování a analýzy ekonomického a finančního dopadu padělání měny,
-
provoz databází a systémů včasného varování,
-
využívání nástrojů k rozpoznání padělků s počítačovou podporou,
-
metody zjišťování a vyšetřování,
-
vědeckou pomoc, zejména vědecké databáze a sledování technologií/nového vývoje;
-
ochranu eura mimo Unii,
-
výzkumné činnosti,
-
poskytování zvláštních operativních odborných znalostí;
b)
technickou, vědeckou a operativní podporu, která se v rámci programu jeví jako nezbytná, zahrnující zejména:
-
všechna vhodná opatření, která na úrovni Unie zakládají výukové nástroje, jako je sborník právních předpisů Unie, informační věstníky, praktické příručky, jazykové a výkladové slovníky, databáze, zejména v oblasti vědecké pomoci nebo sledování technologií, nebo podpůrných počítačových aplikací, jako je programové vybavení,
-
příslušné studie v multidisciplinárním a nadnárodním měřítku,
-
rozvoj technických nástrojů a metod k podpoře rozpoznávání padělků na úrovni Unie,
-
finanční podporu pro spolupráci na činnostech, do nichž se zapojí nejméně dva státy, pokud tuto podpora nelze poskytnout z jiných programů evropských orgánů a institucí;
c)
granty na financování nákupu zařízení používaného specializovanými orgány pro boj proti padělání měny při ochraně eura proti padělání, v souladu s čl. 10 odst. 3.
KAPITOLA II
FINANČNÍ RÁMEC
Článek 9
Finanční krytí
1. Finanční krytí na provádění programu v období od 1. ledna 2014 do 31. prosince 2020 činí 7 344 000 EUR (v běžných cenách).
2. V rámci finančního krytí programu jsou částky přidělovány na způsobilé akce uvedené v čl. 8 odst. 2 v souladu s orientačním rozdělením finančních prostředků stanoveným v příloze.
Komise se od uvedeného orientačního rozdělení finančních prostředků nesmí odchýlit o více než 10 %. Ukáže-li se jako nezbytné tuto hranici překročit, je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 14, kterými se mění orientační rozdělení finančních prostředků stanovené v příloze.
3. Roční rozpočtové prostředky schvaluje Evropský parlament a Rada v mezích víceletého finančního rámce.
Článek 10
Formy finanční podpory a spolufinancování
1. Komise program provádí v souladu s nařízením (EU, Euratom) č. 966/2012.
2. Finanční podpora poskytovaná v rámci programu na způsobilé akce uvedené v čl. 8 odst. 2 má podobu:
a)
grantů, nebo
b)
veřejných zakázek.
3. Nákup vybavení nesmí být jedinou složkou grantové dohody.
4. Míra spolufinancování u grantů udělovaných v rámci programu nesmí přesáhnout 75 % způsobilých nákladů. Ve výjimečných a řádně odůvodněných případech vymezených v ročních pracovních programech uvedených v článku 11 nepřekročí míra spolufinancování 90 % způsobilých nákladů.
5. Jsou-li způsobilé akce uvedené v čl. 8 odst. 2 organizovány společně s Komisí, ECB, Eurojustem, Europolem nebo Interpolem, rozdělí se příslušné výdaje mezi ně. Každý z nich hradí v každém případě cestovní výdaje a náklady na ubytování svých vlastních účastníků akcí.
Článek 11
Roční pracovní programy
Za účelem provádění programu přijme Komise roční pracovní programy.
Každý roční pracovní program provádí obecný cíl stanovený v článku 3 a specifický cíl stanovený v článku 4 stanovením:
a)
akcí, jež mají být uskutečněny v souladu s tímto obecným a specifickým cílem, včetně orientačního rozdělení finančních prostředků a způsobu provádění;
b)
u grantů: základních kritérií výběru a maximální možné míry spolufinancování.
Finanční prostředky přidělené na komunikační akce v rámci programu rovněž přispějí k pokrytí nákladů na institucionální komunikaci týkající se politických priorit Unie, pokud souvisejí s obecným cílem stanoveným v článku 3.
Článek 12
Ochrana finančních zájmů Unie
1. Komise přijme vhodná opatření, která zajistí, aby byly při provádění akcí financovaných podle tohoto nařízení finanční zájmy Unie chráněny prevencí podvodů, korupce a jiného protiprávního jednání, účinnými kontrolami, a jsou-li zjištěny nesrovnalosti, zpětným získáním neoprávněně vyplacených částek a případně účinnými, přiměřenými a odrazujícími správními a finančními sankcemi.
2. Komise nebo její zástupci a Účetní dvůr mají pravomoc provádět kontrolu veškerých dokladů i kontrolu na místě u všech příjemců grantů, dodavatelů a subdodavatelů, kteří obdrželi finanční prostředky Unie.
3. Evropský úřad pro boj proti podvodům (OLAF) může provádět vyšetřování, včetně kontrol a inspekcí na místě, v souladu s ustanoveními a postupy stanovenými v nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU, Euratom) č. 883/2013 (15) a v nařízení Rady (Euratom, ES) č. 2185/96 (16), s cílem zjistit, zda v souvislosti s grantovou dohodou, rozhodnutím o grantu nebo smlouvou financovanou v rámci programu nedošlo k podvodu, korupci nebo jinému protiprávnímu jednání ohrožujícímu finanční zájmy Unie.
4. Aniž jsou dotčeny odstavce 1, 2 a 3, musí dohody o spolupráci se třetími zeměmi a mezinárodními organizacemi, smlouvy, grantové dohody a rozhodnutí o grantu vyplývající z provádění tohoto nařízení obsahovat ustanovení, která výslovně zmocňují Komisi, Účetní dvůr a OLAF k provádění takových auditů a vyšetřování v souladu s jejich pravomocemi.
KAPITOLA III
SLEDOVÁNÍ, HODNOCENÍ A VÝKON PŘENESENÉ PRAVOMOCI
Článek 13
Sledování a hodnocení
1. Program provádí Komise ve spolupráci s členskými státy prostřednictvím pravidelných konzultací v různých fázích provádění programu ve výboru uvedeném v nařízení (ES) č. 1338/2001 s přihlédnutím k relevantním opatřením přijatým ostatními příslušnými subjekty, zejména ECB a Europolem.
2. Komise se snaží zajistit soulad a doplňkovost programu s ostatními relevantními programy a akcemi na úrovni Unie.
3. Komise poskytne Evropskému parlamentu a Radě každoročně informace o výsledcích programu. Zahrnuty musí být informace o souladu a doplňkovosti s ostatními příslušnými programy a akcemi na úrovni Unie. Komise trvale šíří výsledky akcí podporovaných na základě programu. Všechny zúčastněné země a další příjemci poskytnou Komisi veškeré údaje a informace, které jsou nezbytné ke sledování a hodnocení programu.
4. Komise provede vyhodnocení programu. Do 31. prosince 2017 předloží Komise nezávislou hodnotící zprávu v polovině období o dosahování cílů všech opatření (na úrovni výsledků a dopadů), o účinném a hospodárném využívání zdrojů a o přidané hodnotě pro Unii. Tato hodnotící zpráva je vypracována s cílem poskytnout informace pro rozhodnutí o zachování, změně nebo pozastavení příslušných opatření. Hodnocení se navíc zaměří na prostor ke zjednodušení, na vnitřní a vnější soudržnost, na trvající platnost všech cílů, jakož i na příspěvek opatření k naplňování priorit Unie v oblasti inteligentního a udržitelného růstu podporujícího začlenění. Hodnocení zohlední také výsledky hodnocení dlouhodobého dopadu předcházejících opatření.
5. Posouzení dlouhodobých dopadů a udržitelnosti účinků programu rovněž poskytne informace pro rozhodnutí o možném prodloužení, změně nebo pozastavení následného programu.
6. Do 31. prosince 2021 Komise kromě toho předloží Evropskému parlamentu a Radě závěrečnou hodnotící zprávu o dosažení cílů programu.
Článek 14
Výkon přenesené pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci je svěřena Komisi za podmínek stanovených v tomto článku.
2. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedená v článku 9 je svěřena Komisi na období od 1. ledna 2014 do 31. prosince 2020.
3. Evropský parlament nebo Rada mohou přenesení pravomoci uvedené v článku 9 kdykoli zrušit. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomoci v něm blíže určené. Rozhodnutí nabývá účinku prvním dnem po zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie nebo k pozdějšímu dni, který je v něm upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci.
4. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
5. Akt v přenesené pravomoci přijatý podle článku 9 vstoupí v platnost, pouze pokud proti němu Evropský parlament nebo Rada nevysloví námitky ve lhůtě dvou měsíců ode dne, kdy jim byl tento akt oznámen, nebo pokud Evropský parlament i Rada před uplynutím této lhůty informují Komisi o tom, že námitku nevysloví. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o dva měsíce.
KAPITOLA IV
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 15
Zrušení
Rozhodnutí 2001/923/ES, 2001/924/ES, 2006/75/ES, 2006/76/ES, 2006/849/ES a 2006/850/ES se zrušují.
Finanční závazky související s akcemi prováděnými podle uvedených rozhodnutí se však až do splnění těchto povinností nadále řídí uvedenými rozhodnutími.
Článek 16
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 1. ledna 2014.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné v členských státech v souladu se Smlouvami.
Ve Štrasburku dne 11. března 2014.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 331/2014
z dnia 11 marca 2014 r.
ustanawiające program wymiany, pomocy i szkoleń w dziedzinie ochrony euro przed fałszowaniem (program „Perykles 2020”) i uchylające decyzje Rady 2001/923/WE, 2001/924/WE, 2006/75/WE, 2006/76/WE, 2006/849/WE oraz 2006/850/WE
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (1),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Unia i państwa członkowskie postawiły sobie za cel ustanowienie środków niezbędnych do używania euro jako jednej waluty. Środki te obejmują ochronę euro przed fałszowaniem i związanymi z tym nadużyciami finansowymi, wzmacniając tym samym efektywność gospodarki unijnej i zapewniając stabilność finansów publicznych.
(2)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1338/2001 (3) przewiduje wymianę informacji, współpracę i wzajemną pomoc, ustanawiając tym samym zharmonizowane ramy ochrony euro. Skutki tego rozporządzenia zostały rozszerzone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1339/2001 (4) na te państwa członkowskie, które nie przyjęły euro jako swojej jednej waluty, tak aby zapewnić równoważny poziom ochrony euro w całej Unii.
(3)
Działania mające na celu propagowanie wymiany informacji i personelu, pomoc techniczną i naukową oraz specjalistyczne szkolenia w znaczącym stopniu przyczyniają się do ochrony jednej waluty Unii przed fałszowaniem i związanymi z tym nadużyciami finansowymi, a w związku z tym do osiągnięcia wysokiego i równoważnego poziomu ochrony w całej Unii, wykazując jednocześnie zdolność Unii do zwalczania poważnej przestępczości zorganizowanej.
(4)
Program ochrony euro przed fałszowaniem (program Perykles) przyczynia się do zwiększania świadomości wśród obywateli Unii, zwiększając ochronę euro, zwłaszcza poprzez nieustanne upowszechnianie wyników działań wspieranych w ramach tego programu.
(5)
Dotychczasowe wsparcie takich działań, poprzez decyzje Rady 2001/923/WE (5) oraz 2001/924/WE (6), które zostały następnie zmienione i rozszerzone decyzjami Rady 2006/75/WE (7), 2006/76/WE (8), 2006/849/WE (9) oraz 2006/850/WE (10), umożliwiło intensyfikację działań Unii i państw członkowskich w dziedzinie ochrony euro przed fałszowaniem. Cele programu Perykles zarówno dla okresu 2002-2006, jak i 2007-2013 zostały z powodzeniem osiągnięte.
(6)
W swojej ocenie wpływu dokonanej w 2011 r., określającej, czy program Perykles należy kontynuować, Komisja doszła do wniosku, że program Perykles powinien zostać przedłużony, a jego cele i metodologia ulepszone.
(7)
W ocenie wpływu zawarto radę, aby kontynuować i dalej rozwijać działania na poziomie Unii i państw członkowskich w dziedzinie ochrony euro przed fałszowaniem, uwzględniając nowe wyzwania w kontekście ograniczeń budżetowych. W ramach nowego programu Perykles 2020 wnioski przedstawiane przez uczestniczące państwa członkowskie mogą obejmować uczestników z państw trzecich, jeśli ich uczestnictwo jest ważne dla ochrony euro.
(8)
Należy zapewnić spójność i komplementarność programu Perykles 2020 z innymi stosownymi programami i działaniami. W związku z tym, w celu realizacji programu Perykles 2020, Komisja powinna, w ramach komitetu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1338/2001, przeprowadzić z głównymi zaangażowanymi stronami (w szczególności z właściwymi organami krajowymi wyznaczonymi przez państwa członkowskie, z Europejskim Bankiem Centralnym i z Europolem) wszystkie niezbędne konsultacje w odniesieniu do oceny potrzeb w zakresie ochrony euro, a zwłaszcza w odniesieniu do wymiany, pomocy i szkoleń.
(9)
Program Perykles 2020 powinien być realizowany w pełnej zgodności z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (11). Zgodnie z tym rozporządzeniem jedynym celem dotacji nie może być zakup sprzętu. Dotacja ma na celu finansowe wsparcie działania mającego przyczynić się do osiągnięcia celu polityki Unii.
(10)
Znaczenie euro jako światowej waluty wymaga odpowiedniego poziomu ochrony na poziomie międzynarodowym, który można osiągnąć poprzez udostępnianie środków finansowych na zakup sprzętu, który ma zostać wykorzystany przez agencje z państw trzecich do wykrywania fałszerstwa euro.
(11)
Ocena programu Perykles dokonana wraz z zainteresowanymi stronami wykazuje wartość dodaną tego programu w postaci wysokiego poziomu współpracy między państwami członkowskimi i z państwami trzecimi, jak również komplementarność z działaniami podejmowanymi na poziomie krajowym, co prowadzi do wzrostu skuteczności. Oczekuje się, że kontynuacja programu Perykles na poziomie Unii przyczyni się w znacznym stopniu do utrzymania i podniesienia wysokiego poziomu ochrony euro, a także intensyfikacji współpracy transgranicznej, wymiany i pomocy. Równocześnie dzięki kolektywnej organizacji działań i zbiorowym zamówieniom osiągnięte zostaną ogólne oszczędności w stosunku do potencjalnych indywidualnych inicjatyw krajowych.
(12)
Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie niezależne sprawozdanie ze śródokresowej oceny realizacji programu Perykles 2020 oraz ostateczne sprawozdanie z oceny dotyczące osiągnięcia jego celów.
(13)
Niniejsze rozporządzenie jest zgodne z zasadami wartości dodanej i proporcjonalności. Program Perykles 2020 powinien ułatwiać współpracę między państwami członkowskimi oraz między Komisją a państwami członkowskimi w celu ochrony euro przed fałszowaniem, nie naruszając przy tym kompetencji państw członkowskich i pozwalając na bardziej skuteczne wykorzystanie zasobów niż byłoby to możliwe na poziomie krajowym. Działanie na poziomie Unii jest konieczne i uzasadnione, ponieważ wyraźnie pomaga państwom członkowskim w zbiorowej ochronie euro i zachęca do wykorzystania wspólnych struktur Unii do zacieśnienia współpracy i intensyfikacji wymiany informacji między właściwymi organami.
(14)
Program Perykles 2020 powinien trwać siedem lat, tak aby jego czas trwania był dostosowany do czasu trwania wieloletnich ram finansowych określonego w rozporządzeniu Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (12).
(15)
W celu zapewnienia jednolitych warunków realizacji programu Perykles 2020 należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Komisja powinna przyjąć roczne programy prac określające priorytety, podział budżetu oraz kryteria oceny stosowane w przypadku udzielania dotacji na działania. Komisja powinna prowadzić dyskusje na temat stosowania niniejszego rozporządzenia z państwami członkowskimi w ramach komitetu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1338/2001. Wyjątkowe i należycie uzasadnione przypadki, w których zwiększenie współfinansowania jest niezbędne, aby zapewnić państwom członkowskim większą elastyczność finansową przy realizacji i finansowaniu projektów ochrony i zabezpieczenia euro w zadowalający sposób, powinny być częścią rocznego programu prac.
(16)
W niniejszym rozporządzeniu określono pulę środków finansowych na cały okres trwania programu Perykles 2020, która ma stanowić główną kwotę odniesienia w rozumieniu pkt 17 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (13), na potrzeby Parlamentu Europejskiego i Rady podczas rocznej procedury budżetowej.
(17)
W celu określenia stopnia elastyczności w przydziale środków finansowych, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zmian orientacyjnego przydziału tych środków finansowych. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(18)
Należy chronić interesy finansowe Unii Europejskiej poprzez odpowiednie środki w całym cyklu wydatkowania, w tym zapobiegania nieprawidłowościom, wykrywania i analizy nieprawidłowości, odzyskiwania środków straconych, nienależnie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych oraz, w stosownych przypadkach, nakładania sankcji administracyjnych i finansowych.
(19)
Decyzje 2001/923/WE, 2001/924/WE, 2006/75/WE, 2006/76/WE, 2006/849/WE i 2006/850/WE powinny zostać uchylone. Należy zapewnić środki przejściowe w celu wypełnienia zobowiązań finansowych w odniesieniu do działań prowadzonych na podstawie tych decyzji.
(20)
Należy zapewnić płynne i nieprzerwane przejście pomiędzy programami Perykles i Perykles 2020 oraz dostosować okres trwania programu Perykles 2020 do rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1311/2013. Program Perykles 2020 powinien być zatem stosowany od dnia 1 stycznia 2014 r.,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejszym ustanawia się wieloletni program działania na rzecz wspierania działań w dziedzinie ochrony i zabezpieczania euro przed fałszowaniem i związanymi z tym nadużyciami finansowymi „Perykles 2020” (zwany dalej „programem”) na okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.
Artykuł 2
Wartość dodana
Program aktywnie zachęca i przyczynia się do zacieśnienia współpracy ponadnarodowej na rzecz ochrony euro w Unii, jak i poza nią, a także współpracy między partnerami handlowymi Unii, oraz zwraca uwagę na państwa członkowskie lub państwa trzecie, w których odnotowuje się najwyższy wskaźnik fałszerstw euro, jak wskazują stosowne sprawozdania sporządzone przez właściwe organy. Taka współpraca powinna przyczyniać się do zwiększenia skuteczności ochrony euro dzięki wymianie najlepszych praktyk, wspólnym normom i wspólnym specjalistycznym szkoleniom.
Artykuł 3
Cel ogólny
Celem ogólnym programu jest zapobieganie fałszowaniu i związanymi z tym nadużyciami finansowymi oraz zwalczanie tych zjawisk, a tym samym zwiększanie konkurencyjności unijnej gospodarki oraz gwarantowanie stabilności finansów publicznych.
Artykuł 4
Cel szczegółowy
Celem szczegółowym programu jest ochrona banknotów i monet euro przed fałszowaniem i związanymi z tym nadużyciami finansowymi poprzez wspieranie i uzupełnianie środków podejmowanych przez państwa członkowskie oraz udzielanie pomocy właściwym organom krajowym i unijnym w ich staraniach na rzecz rozwijania ścisłej i regularnej współpracy pomiędzy nimi i z Komisją, a także wymiany najlepszych praktyk, obejmującej w stosownych przypadkach państwa trzecie i organizacje międzynarodowe.
Wyznacznikiem osiągnięcia tego celu jest między innymi skuteczność działań organów finansowych, technicznych, organów ścigania i organów sądowych, o której świadczy liczba wykrytych przypadków fałszerstwa, zlikwidowanych nielegalnych wytwórni, aresztowanych osób i nałożonych sankcji.
Artykuł 5
Organy kwalifikujące się do otrzymania finansowania
Organami kwalifikującymi się do otrzymania finansowania w ramach programu są właściwe organy krajowe zdefiniowane w art. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1338/2001.
Artykuł 6
Udział w programie
1. Uczestniczącymi państwami są państwa członkowskie, które przyjęły euro jako swoją jedną walutę.
2. Wnioski przedstawiane przez państwa członkowskie, o których mowa w ust. 1, mogą obejmować uczestników z państw trzecich, jeśli jest to ważne dla realizacji celów ogólnego i szczegółowego, przewidzianych odpowiednio w art. 3 i 4.
Artykuł 7
Grupy docelowe i wspólne działania
1. Program zakłada udział następujących grup docelowych:
a)
pracowników organów zajmujących się wykrywaniem i zwalczaniem fałszerstw, w szczególności sił policyjnych i organów administracji finansowej, w zależności od zakresu ich funkcji na poziomie krajowym;
b)
pracowników zajmujących się analityką;
c)
przedstawicieli krajowych banków centralnych, mennic, banków komercyjnych i innych pośredników finansowych, w szczególności w zakresie obowiązków instytucji finansowych;
d)
funkcjonariuszy wymiaru sprawiedliwości, wyspecjalizowanych w tej dziedzinie prawników i sędziów;
e)
wszelkich innych grup zainteresowanych specjalistów, takich jak izby handlowe i przemysłowe lub porównywalne struktury mogące zapewnić dostęp do małych i średnich przedsiębiorstw, detalistów i przedsiębiorstw transportu wartości pieniężnych.
2. Działania w ramach programu mogą być organizowane wspólnie przez Komisję i innych partnerów posiadających odpowiednią wiedzę fachową, takich jak:
a)
krajowe banki centralne oraz Europejski Bank Centralny (EBC);
b)
krajowe centra analiz (KCA) i krajowe centra analiz monet (KCAM);
c)
Europejskie Centrum Techniczne i Naukowe (ECTN) i mennice;
d)
Europol, Eurojust i Interpol;
e)
krajowe biura centralne ds. zwalczania fałszowania przewidziane w art. 12 Konwencji międzynarodowej o zwalczaniu fałszowania pieniędzy podpisanej w Genewie dnia 20 kwietnia 1929 r. (14) oraz inne organy specjalizujące się w zapobieganiu, wykrywaniu i egzekwowaniu prawa w związku z fałszerstwami;
f)
zainteresowane podmioty wyspecjalizowane w dziedzinie technologii powielania i certyfikacji, drukowania i grawerowania;
g)
podmioty inne niż te, o których mowa w lit. a)-f), oferujące szczególną wiedzę fachową, w tym, w stosownych przypadkach, takie podmioty z państw trzecich, a w szczególności z państw przystępujących i kandydujących do przystąpienia; oraz
h)
podmioty prywatne, które zdobyły wiedzę techniczną oraz wykazały się jej posiadaniem, a także zespoły, które specjalizują się w wykrywaniu fałszywych banknotów i monet.
Artykuł 8
Działania kwalifikowalne
1. Program uwzględnia ponadnarodowe i wielodyscyplinarne aspekty zwalczania fałszowania i propaguje najlepsze praktyki dostosowane do specyfiki krajowej poszczególnych państw członkowskich.
2. Na warunkach określonych w rocznych programach prac, o których mowa w art. 11, w ramach programu zapewnia się wsparcie finansowe następujących działań:
a)
wymiana i upowszechnianie informacji, w szczególności w ramach organizowanych warsztatów, spotkań i seminariów, w tym szkoleń, ukierunkowane staże i wymianę pracowników właściwych organów krajowych oraz inne podobne działania. Wymiana informacji będzie ukierunkowana między innymi na:
-
metodologie monitorowania i analizy ekonomicznych i finansowych skutków fałszerstw,
-
funkcjonowanie baz danych i systemów wczesnego ostrzegania,
-
wykorzystywanie narzędzi wykrywających wspomaganych komputerowo,
-
metody dochodzeniowe i śledcze,
-
pomoc naukową, w szczególności naukowe bazy danych oraz śledzenie/monitorowanie rozwoju technologii,
-
ochronę euro poza Unią,
-
działania badawcze,
-
dostarczanie specjalistycznej wiedzy operacyjnej;
b)
wsparcie techniczne, naukowe i operacyjne, które okaże się niezbędne do celów programu, obejmujące w szczególności:
-
wszelkie odpowiednie środki, które zapewniają pomoce dydaktyczne na poziomie unijnym, takie jak informator o prawodawstwie Unii, biuletyny informacyjne, podręczniki praktyczne, glosariusze i leksykony, bazy danych, szczególnie w zakresie pomocy naukowej lub śledzenia technologii, lub systemy wspomagania komputerowego, takie jak oprogramowanie,
-
stosowne badania o wymiarze wielodyscyplinarnym i ponadnarodowym,
-
opracowywanie instrumentów i metod wsparcia technicznego, ułatwiających wykrywanie na poziomie unijnym,
-
wsparcie finansowe na rzecz współpracy w zakresie operacji, w których uczestniczą co najmniej dwa państwa, gdy wsparcie takie nie jest dostępne w ramach innych programów instytucji i organów europejskich;
c)
dotacje na sfinansowanie zakupu sprzętu wykorzystywanego przez wyspecjalizowane organy ds. zwalczania fałszowania do celów ochrony euro przed fałszowaniem zgodnie z art. 10 ust. 3.
ROZDZIAŁ II
RAMY FINANSOWE
Artykuł 9
Pula środków finansowych
1. Pula środków finansowych na realizację programu na okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. wynosi 7 344 000 EUR (w cenach bieżących).
2. Pulę środków finansowych w ramach programu przydziela się na działania kwalifikowalne wymienione w art. 8 ust. 2 zgodnie z orientacyjnym przydziałem środków określonym w załączniku.
Komisja nie może stosować odstępstw od tego orientacyjnego przydziału środków finansowych o więcej niż 10 %. Jeśli przekroczenie tego progu okaże się niezbędne, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 14 w celu zmiany orientacyjnego przydziału środków finansowych określonego w załączniku.
3. Roczne środki zatwierdzane są przez Parlament Europejski i Radę w granicach wieloletnich ram finansowych.
Artykuł 10
Rodzaje wsparcia finansowego i współfinansowanie
1. Komisja realizuje program zgodnie z rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 966/2012.
2. Wsparcie finansowe w ramach programu na działania kwalifikowalne wymienione w art. 8 ust. 2 przyjmuje postać:
a)
dotacji; lub
b)
zamówień publicznych.
3. Zakup sprzętu nie może być jedynym przedmiotem umowy o udzielenie dotacji.
4. Poziom współfinansowania w przypadku dotacji udzielanych w ramach programu nie może przekraczać 75 % kosztów kwalifikowalnych. W wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach, określonych w programach prac, o których mowa w art. 11, poziom współfinansowania nie może przekraczać 90 % kosztów kwalifikowalnych.
5. W przypadku gdy działania kwalifikowalne wymienione w art. 8 ust. 2 są organizowane przez Komisję i EBC, Eurojust, Europol lub Interpol, wynikające z nich wydatki są dzielone między nimi. W każdym przypadku każdy z nich ponosi koszty podróży i zakwaterowania swoich własnych zaproszonych prelegentów.
Artykuł 11
Roczne programy prac
W celu realizacji programu Komisja przyjmuje roczne programy prac.
Każdy roczny program prac realizuje cele ogólny i szczegółowy przewidziane odpowiednio w art. 3 i 4, określając:
a)
działania, które mają zostać podjęte zgodnie z takimi celami ogólnym i szczegółowym, w tym orientacyjny przydział środków finansowych oraz metodę realizacji;
b)
w odniesieniu do dotacji: istotne kryteria kwalifikacji oraz maksymalny możliwy wskaźnik współfinansowania.
Środki finansowe przydzielone na działania komunikacyjne w ramach programu służą także komunikacji instytucjonalnej dotyczącej priorytetów politycznych Unii, w zakresie, w jakim są one powiązane z celem ogólnym programu ustanowionym w art. 3.
Artykuł 12
Ochrona interesów finansowych Unii
1. Komisja podejmuje odpowiednie środki zapewniające, w trakcie realizacji działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, ochronę interesów finansowych Unii poprzez stosowanie środków zapobiegających nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nielegalnym działaniom poprzez skuteczne kontrole oraz, w razie wykrycia nieprawidłowości, poprzez odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych, a także, w stosownych przypadkach, poprzez skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje administracyjne i finansowe.
2. Komisja lub jej przedstawiciele oraz Trybunał Obrachunkowy są uprawnieni do audytu, na podstawie dokumentów oraz na miejscu, wszystkich beneficjentów dotacji, wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymali unijne środki finansowe w ramach programu.
3. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) może prowadzić dochodzenia, w tym kontrole i inspekcje na miejscu, zgodnie z przepisami i procedurami określonymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (15) oraz rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 (16), w celu ustalenia, czy miały miejsce nadużycie finansowe, korupcja lub jakiekolwiek inne nielegalne działanie naruszające interesy finansowe Unii, w związku z umową o udzielenie dotacji, decyzją o udzieleniu dotacji lub umową w sprawie zamówienia finansowaną w ramach programu.
4. Bez uszczerbku dla ust. 1, 2 i 3, w umowach o współpracy z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi, zamówieniach, umowach o udzielenie dotacji i decyzjach o udzieleniu dotacji wynikających z wykonania niniejszego rozporządzenia zamieszcza się przepisy wyraźnie upoważniające Komisję, Trybunał Obrachunkowy i OLAF do prowadzenia takich audytów i dochodzeń zgodnie z ich odpowiednimi uprawnieniami.
ROZDZIAŁ III
MONITOROWANIE, OCENA I UPRAWNIENIA PRZEKAZANE
Artykuł 13
Monitorowanie i ocena
1. Program jest realizowany przez Komisję we współpracy z państwami członkowskimi, w drodze przeprowadzanych regularnie konsultacji na różnych etapach realizacji programu, w ramach komitetu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1338/2001, z uwzględnieniem stosownych środków podejmowanych przez inne właściwe organy, w szczególności EBC i Europol.
2. Komisja dąży do zapewnienia spójności i komplementarności programu z innymi stosownymi programami i działaniami na poziomie Unii.
3. Komisja co roku dostarcza Parlamentowi Europejskiemu i Radzie informacje o wynikach programu. Informacje te dotyczą również spójności i komplementarności z innymi stosownymi programami i działaniami na poziomie Unii. Komisja stale upowszechnia wyniki działań wspieranych w ramach programu. Wszystkie państwa uczestniczące oraz inni beneficjenci dostarczają Komisji wszystkie niezbędne dane i informacje, pozwalające na monitorowanie i ocenę programu.
4. Ocenę programu przeprowadza Komisja. Do dnia 31 grudnia 2017 r. Komisja przedkłada niezależne sprawozdanie z oceny śródokresowej na temat realizacji celów wszystkich środków (pod względem wyników i skutków), skutecznego i gospodarnego wykorzystania zasobów oraz wartości dodanej dla Unii. Sprawozdanie z oceny jest przygotowywane w celu podjęcia decyzji o przedłużeniu, zmianie lub zawieszeniu środków. W ocenie uwzględnia się ponadto kwestie uproszczenia, wewnętrznej i zewnętrznej spójności, dalszego znaczenia wszystkich celów, a także wkładu środków w realizację unijnych priorytetów w zakresie inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu. Uwzględnia się także wyniki oceny długoterminowych skutków poprzednich środków.
5. Długoterminowe skutki i zrównoważony charakter efektów programu są również oceniane pod kątem podjęcia decyzji o ewentualnym wznowieniu, zmianie lub zawieszeniu któregokolwiek kolejnego programu.
6. Ponadto do dnia 31 grudnia 2021 r. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie końcowe sprawozdanie z oceny na temat osiągnięcia celów programu.
Artykuł 14
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 9, powierza się Komisji na okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 9, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 9 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 15
Uchylenie
Decyzje 2001/923/WE, 2001/924/WE, 2006/75/WE, 2006/76/WE, 2006/849/WE oraz 2006/850/WE tracą moc.
Jednakże zobowiązania finansowe dotyczące działań realizowanych na podstawie tych decyzji nadal podlegają przepisom tych decyzji, do czasu wypełnienia tych zobowiązań.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Strasburgu dnia 11 marca 2014 r.