SMĚRNICE RADY (EU) 2015/121
ze dne 27. ledna 2015,
kterou se mění směrnice 2011/96/EU o společném systému zdanění mateřských a dceřiných společností z různých členských států
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 115 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského parlamentu (1),
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (2),
v souladu se zvláštním legislativním postupem,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Směrnice Rady 2011/96/EU (3) osvobozuje dividendy a jiné formy rozdělování zisku vyplácené dceřinými společnostmi jejich mateřským společnostem od srážkových daní a zamezuje dvojímu zdanění takových příjmů na úrovni mateřské společnosti.
(2)
Je nezbytné zajistit, aby směrnice 2011/96/EU nebyla daňovými poplatníky, kteří spadají do oblasti její působnosti, zneužívána.
(3)
Některé členské státy uplatňují vnitrostátní nebo na mezinárodní dohodě založené předpisy, jejichž cílem je obecnými či zvláštními způsoby bojovat proti daňovým únikům, daňovým podvodům nebo praktikám zneužívajícím daňové předpisy.
(4)
Zmíněné předpisy však mohou být různě přísné a v každém případě jsou navrženy tak, aby odrážely konkrétní podmínky daňového systému každého jednotlivého členského státu. Kromě toho některé členské státy žádné vnitrostátní ani na mezinárodní dohodě založené předpisy k zabránění zneužívání daňových předpisů nemají.
(5)
Proto by zařazení společného minimálního pravidla proti zneužívání do směrnice 2011/96/EU výrazně pomohlo zabránit případům zneužívání uvedené směrnice a zajistit větší soudržnost při jejím uplatňování v různých členských státech.
(6)
Uplatňování pravidel proti zneužívání by mělo být přiměřené a mělo by sloužit konkrétnímu účelu, jímž je potírání operací nebo sledu operací, které nejsou skutečné, tj. neodrážejí ekonomickou realitu.
(7)
Při posuzování, zda určitá operace nebo sled operací představuje zneužití daňových předpisů, by za tímto účelem měly daňové orgány členských států provést objektivní analýzu všech relevantních skutečností a okolností.
(8)
Ačkoli by členské státy měly ustanovení proti zneužívání používat k potírání operací, které nejsou skutečné jako celek, mohou se vyskytnout i případy, kdy nejsou skutečné jednotlivé kroky nebo části operace samy o sobě. Členské státy by měly mít možnost využít pravidlo proti zneužívání i na tyto konkrétní kroky a části, aniž jsou dotčeny ostatní skutečné kroky a části operace. Tím by se maximalizovala účinnost ustanovení proti zneužívání a zároveň se zajistila jeho přiměřenost. Přístup pracující s formulací „do té míry, v jaké“ může být efektivní v případech, kdy dotyčné subjekty samotné jsou skutečné, ale například akcie, na jejichž základě je rozdělován zisk, nejsou skutečně připsány daňovému poplatníku, který je usazený v členském státě, tj. pokud operace z právního hlediska převádí vlastnictví akcií, avšak její charakter neodráží ekonomickou realitu.
(9)
Tato směrnice by se neměla nijak dotknout schopnosti členských států uplatňovat vnitrostátní nebo na mezinárodní dohodě založené předpisy zaměřené na zabránění daňovým únikům, daňovým podvodům a zneužívání daňových předpisů.
(10)
Směrnice 2011/96/EU by proto měla být odpovídajícím způsobem změněna,
PŘIJALA TUTO SMĚRNICI:
Článek 1
V článku 1 směrnice 2011/96/EU se odstavec 2 nahrazuje tímto:
„2. Členské státy nepřiznají výhody vyplývající z této směrnice operaci nebo sledu operací, které s přihlédnutím ke všem příslušným skutečnostem a okolnostem nejsou skutečné, neboť hlavním důvodem nebo jedním z hlavních důvodů jejich uskutečnění bylo získání daňové výhody, která maří předmět nebo účel této směrnice.
Operace se může skládat z více kroků nebo částí.
3. Pro účely odstavce 2 se operace nebo sled operací nepovažují za skutečné do té míry, v jaké nebyly uskutečněny z platných hospodářských důvodů, které odrážejí ekonomickou realitu.
4. Tato směrnice nevylučuje použití vnitrostátních nebo na mezinárodní dohodě založených předpisů nezbytných k zabránění daňovým únikům, daňovým podvodům a zneužívání daňových předpisů.“
Článek 2
1. Členské státy uvedou v účinnost právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí do 31. prosince 2015. Neprodleně sdělí Komisi znění těchto předpisů.
Tyto předpisy přijaté členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
2. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 3
Tato směrnice vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 4
Tato směrnice je určena členským státům.
V Bruselu dne 27. ledna 2015.
DYREKTYWA RADY (UE) 2015/121
z dnia 27 stycznia 2015 r.
zmieniająca dyrektywę 2011/96/UE w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 115,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego (1),
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),
stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Dyrektywa Rady 2011/96/UE (3) zwalnia dywidendy i inne formy podziału zysku, wypłacane przez spółki zależne na rzecz ich spółek dominujących, od podatków potrącanych u źródła dochodu oraz eliminuje podwójne opodatkowanie takiego dochodu na poziomie spółki dominującej.
(2)
Niezbędne jest zapewnienie, aby dyrektywa 2011/96/UE nie była nadużywana przez podatników objętych zakresem jej stosowania.
(3)
Niektóre państwa członkowskie stosują przepisy krajowe lub postanowienia umowne służące zwalczaniu uchylania się od opodatkowania, oszustw podatkowych lub nadużyć w sposób ogólny lub bardziej konkretny.
(4)
Niemniej jednak te przepisy lub postanowienia mogą charakteryzować się odmiennymi poziomami surowości, a w każdym razie odzwierciedlają one specyfikę systemu podatkowego każdego z państw członkowskich. Co więcej, niektóre państwa członkowskie nie posiadają żadnych przepisów krajowych ani postanowień umownych w zakresie zapobiegania nadużyciom.
(5)
W związku z tym włączenie wspólnej minimalnej klauzuli zapobiegającej nadużyciom do dyrektywy 2011/96/UE byłoby bardzo pomocne w celu zapobiegania nadużywaniu tej dyrektywy oraz w celu zapewnienia większej spójności jej stosowania w poszczególnych państwach członkowskich.
(6)
Stosowanie klauzul zapobiegających nadużyciom powinno być proporcjonalne i służyć konkretnemu celowi w postaci eliminowania jednostkowych lub seryjnych fikcyjnych uzgodnień, które nie odzwierciedlają rzeczywistości gospodarczej.
(7)
W tym celu przy ocenianiu, czy dane jednostkowe lub seryjne uzgodnienie stanowi nadużycie, administracje podatkowe państw członkowskich powinny dokonywać obiektywnej analizy wszystkich stosownych faktów i okoliczności.
(8)
Państwa członkowskie powinny co prawda stosować klauzulę zapobiegającą nadużyciom w celu eliminowania uzgodnień, które nie są - w całości - rzeczywiste, mogą również pojawić się przypadki, gdy pojedyncze etapy lub części jednostkowego uzgodnienia - rozpatrywane indywidualnie - nie są rzeczywiste. Państwa członkowskie powinny być w stanie stosować klauzulę zapobiegającą nadużyciom również w celu eliminowania tych konkretnych etapów lub części, bez uszczerbku dla pozostałych, rzeczywistych etapów lub części uzgodnienia. Zoptymalizowałoby to efektywność klauzuli zapobiegającej nadużyciom, a jednocześnie gwarantowało jej proporcjonalność. Podejście zakładające użycie zwrotu „w zakresie, w jakim” może być skuteczne w przypadkach, gdy zainteresowane podmioty są jako takie rzeczywiste, ale gdy, przykładowo, akcje, które skutkują podziałem zysku, nie są w sposób rzeczywisty przypisane podatnikowi mającemu siedzibę w państwie członkowskim, tj. jeżeli dane uzgodnienie w oparciu o jego formę prawną przenosi własność akcji, jednak jego cechy nie odzwierciedlają rzeczywistości gospodarczej.
(9)
Niniejsza dyrektywa nie powinna w żaden sposób wpływać na zdolność państw członkowskich do stosowania ich przepisów krajowych lub postanowień umownych służących zapobieganiu uchylaniu się od opodatkowania, oszustwom podatkowym lub nadużyciom.
(10)
Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2011/96/UE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2011/96/UE art. 1 ust. 2 zastępuje się ustępami w brzmieniu:
„2. Państwa członkowskie nie przyznają korzyści wynikających z niniejszej dyrektywy jednostkowemu uzgodnieniu ani seryjnym uzgodnieniom, w przypadku których głównym celem lub jednym z głównych celów wprowadzenia było uzyskanie korzyści podatkowej naruszającej przedmiot lub cel niniejszej dyrektywy, w związku z czym - zważywszy na wszystkie stosowne fakty i okoliczności - takie jednostkowe lub seryjne uzgodnienie nie jest rzeczywiste.
Jednostkowe uzgodnienie może obejmować więcej niż jeden etap lub część.
3. Do celów ust. 2 uznaje się, że jednostkowe lub seryjne uzgodnienie nie jest rzeczywiste w zakresie, w jakim nie jest ono wprowadzane z uzasadnionych powodów handlowych, które odzwierciedlają rzeczywistość gospodarczą.
4. Niniejsza dyrektywa nie uniemożliwia stosowania przepisów krajowych lub postanowień umownych niezbędnych do zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania, oszustwom podatkowym lub nadużyciom.”
Artykuł 2
1. Państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 31 grudnia 2015 r. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2. Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 27 stycznia 2015 r.