NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 1123/2013
ze dne 8. listopadu 2013
o stanovení nároků na mezinárodní kredity podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2003/87/ES
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 2003/87/ES ze dne 13. října 2003 o vytvoření systému pro obchodování s povolenkami na emise skleníkových plynů ve Společenství a o změně směrnice Rady 96/61/ES (1), a zejména na čl. 11a odst. 8 uvedené směrnice,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Protokol k Rámcové úmluvě Organizace spojených národů o změně klimatu (Kjótský protokol) zavádí dva mechanismy pro vytvoření mezinárodních kreditů, které mohou smluvní strany použít ke kompenzaci emisí. Mechanismus společného provádění stanoví tvorbu jednotek snížení emisí (ERU), zatímco mechanismus čistého rozvoje stanoví tvorbu jednotek ověřeného snížení emisí (CER).
(2)
Národní alokační plány členských států přijaté podle článku 9 směrnice 2003/87/ES stanoví, že za období 2008-2012 mohou provozovatelé využít určitý počet jednotek CER a ERU, aby splnili své závazky ohledně vyřazení povolenek, jak je uvedeno v článku 12 směrnice 2003/87/ES.
(3)
Článek 11a směrnice 2003/87/ES stanoví další používání CER a ERU vydaných podle Kjótského protokolu v rámci systému pro obchodování s emisemi podle směrnice 2003/87/ES v období od roku 2013 do roku 2020 a obsahuje ustanovení týkající se povolené výše použití, která provozovatelům a provozovatelům letadel umožňuje, aby splnili své povinnosti vyřadit povolenky podle článku 12 směrnice 2003/87/ES. Ustanovení čl. 11a odst. 8 uvádí konkrétní minimální nároky, vyjádřené v procentech využívání mezinárodních kreditů provozovateli a provozovateli letadel v období 2008-2020, a předpokládá opatření ke stanovení přesných procentních limitů.
(4)
Směrnice 2003/87/ES stanoví propojení mechanismů na bázi projektů obsažených v Kjótském protokolu se systémem obchodování s emisemi za účelem zvýšení nákladové efektivnosti při dosahování snížení celosvětových emisí skleníkových plynů. S ohledem na počet povolenek na období 2013-2020 vydaných podle čl. 13 odst. 2 druhého pododstavce směrnice 2003/87/ES by nároky na použití mezinárodních kreditů měly být stanoveny v minimálních výších uvedených v čl. 11a odst. 8 prvním a třetím pododstavci. V důsledku toho bude celkové omezení pro využití mezinárodních kreditů stanovené v čl. 11a odst. 8 pátém pododstavci směrnice 2003/87/ES dodrženo a druhý pododstavec a druhá věta čl. 11a odst. 8 čtvrtého pododstavce směrnice 2003/87/ES se zde nepoužijí. Veškeré zbývající nároky provozovatelů letadel z roku 2012 zůstanou zachovány v souladu s čl. 11a odst. 2, 3 a 4 směrnice 2003/87/ES.
(5)
Provozovatelé stacionárních zařízení po rozsáhlém rozšíření kapacity podle článku 20 rozhodnutí Komise 2011/278/EU ze dne 27. dubna 2011, kterým se stanoví přechodná pravidla harmonizovaného přidělování bezplatných povolenek na emise platná v celé Unii podle článku 10a směrnice Evropského parlamentu a Rady 2003/87/ES (2), by měli mít nárok, aby se s nimi zacházelo buď jako se stávajícími provozovateli, nebo novými účastníky.
(6)
Ustanovení článků 58 až 61 nařízení Komise (EU) č. 389/2013 ze dne 2. května 2013 o vytvoření registru Unie podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2003/87/ES, rozhodnutí Evropského parlamentu a Rady č. 280/2004/ES a č. 406/2009/ES a o zrušení nařízení Komise (EU) č. 920/2010 a č. 1193/2011 (3) uvádějí podrobnosti praktického provedení omezení nároků zde uvedených.
(7)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem Výboru pro změnu klimatu,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
1. Každý provozovatel stacionárního zařízení, který obdržel bezplatné povolenky nebo nárok na použití mezinárodních kreditů na období 2008-2012, je v období 2008-2020 oprávněn použít mezinárodní kredity až do výše, která mu byla povolena v období 2008-2012, nebo do maximální výše 11 % svého přídělu v období 2008-2012, podle toho, která hodnota je vyšší.
2. Každý provozovatel stacionárního zařízení, který neobdržel bezplatné povolenky ani právo na použití mezinárodních kreditů v období 2008-2012, a odchylně od odstavce 1, každý provozovatel stacionárního zařízení ve smyslu čl. 3 písm. h) prvních dvou odrážek směrnice 2003/87/ES je v období 2008-2020 oprávněn použít mezinárodní kredity až do maximální výše 4,5 % svých ověřených emisí v období 2013-2020.
3. Každý provozovatel stacionárního zařízení po rozsáhlém rozšíření kapacity podle článku 20 rozhodnutí 2011/278/EU je v období 2008-2020 oprávněn použít mezinárodní kredity až do výše, která mu byla povolena na období 2008-2012, nebo do výše, která odpovídá maximálně 11 % jeho přídělu v období 2008-2012, nebo až do maximální výše 4,5 % jeho ověřených emisí v období 2013-2020, podle toho, která hodnota je vyšší.
4. Každý provozovatel stacionárního zařízení, který obdržel bezplatné povolenky v období 2008-2012 a který vykonává činnosti neuvedené v příloze I směrnice 2003/87/ES ve znění nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 219/2009 (4), ale uvedené v příloze I směrnice 2003/87/ES ve znění směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/29/ES (5), je oprávněn použít mezinárodní kredity až do výše, která mu byla povolena na období 2008-2012, nebo do výše, která odpovídá maximálně 11 % jeho přídělu v období 2008-2012, nebo až do maximální výše 4,5 % jeho ověřených emisí v období 2013-2020, podle toho, která hodnota je vyšší.
5. Každý provozovatel letadel je oprávněn použít mezinárodní kredity až do maximální výše 1,5 % svých ověřených emisí v období 2013-2020, aniž jsou dotčeny veškeré zbývající nároky z roku 2012.
Článek 2
1. Členské státy vypočítají a zveřejní nároky na mezinárodní kredity pro všechny své provozovatele v souladu s čl. 1 odst. 1 a uvědomí Komisi v souladu s článkem 59 nařízení (EU) č. 389/2013 jeden měsíc po dni vstupu tohoto nařízení v platnost.
2. Pro všechny provozovatele uvedené v čl. 1 odst. 2 a provozovatele letadel uvedené v čl. 1 odst. 5 se nárok na mezinárodní kredity vypočítá na základě ověřených emisí, jež se každoročně aktualizují. Pro provozovatele uvedené v čl. 1 odst. 3 a 4 se aktualizovaný nárok na mezinárodní kredity vypočítá podle vyšší hodnoty nároku vypočteného v čl. 1 odst. 1 nebo ve výši 4,5 % ověřených emisí na období 2013-2020. Jakmile jsou ověřené emise schváleny, členské státy uvědomí Komisi o změnách nároků na mezinárodní kredity v souladu s článkem 59 nařízení EU č. 389/2013.
Článek 3
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 8. listopadu 2013.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 1123/2013
z dnia 8 listopada 2013 r.
w sprawie określania uprawnień do międzynarodowych jednostek emisji zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (1), w szczególności jej art. 11a ust. 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Protokół z Kioto do Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (protokół z Kioto) ustanowił dwa mechanizmy tworzenia międzynarodowych jednostek, które strony protokołu mogą wykorzystać do kompensowania emisji. Mechanizm wspólnego wdrożenia (JI) przewiduje tworzenie jednostek redukcji emisji (ERU), natomiast mechanizm czystego rozwoju (CDM) przewiduje tworzenie jednostek poświadczonej redukcji emisji (CER).
(2)
Krajowe plany rozdziału uprawnień państw członkowskich przyjęte zgodnie z art. 9 dyrektywy 2003/87/WE przewidują stosowanie przez prowadzących instalacje pewnych ilości jednostek CER i ERU w celu wywiązania się ze swoich zobowiązań do umarzania uprawnień, o których mowa w art. 12 dyrektywy 2003/87/WE w odniesieniu do okresu 2008-2012.
(3)
Artykuł 11a dyrektywy 2003/87/WE przewiduje stałe wykorzystywanie jednostek CER i ERU wydawanych w ramach protokołu z Kioto w systemie handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych ustanowionego dyrektywą 2003/87/WE w okresie 2013-2020, a także zawiera przepisy dotyczące poziomów dozwolonych na kategorię prowadzącego instalację i operatora statku powietrznego w celu wywiązania się ze swoich zobowiązań do umarzania uprawnień na podstawie art. 12 dyrektywy 2003/87/WE. Artykuł 11a ust. 8 określa pewne minimalne uprawnienia do międzynarodowych jednostek emisji, wyrażone w procentach, wykorzystywane przez prowadzących instalacje i operatorów statków powietrznych w okresie 2008-2020 i przewiduje środki mające na celu określenie dokładnej wartości procentowej limitów.
(4)
Dyrektywa 2003/87/WE przewiduje powiązanie mechanizmów opartych na projektach z protokołu z Kioto z systemem handlu uprawnieniami do emisji w celu zwiększenia opłacalności osiągnięcia redukcji światowych emisji gazów cieplarnianych. Ze względu na liczbę ważnych uprawnień na okres 2013-2020 wydanych na podstawie art. 13 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2003/87/WE należy określić uprawnienia do stosowania międzynarodowych jednostek na minimalnych poziomach określonych w art. 11a ust. 8 akapit pierwszy i trzeci. Co za tym idzie, przestrzegane będzie ograniczenie ogólnego wykorzystania jednostek międzynarodowych przewidziane w art. 11a ust. 8 akapit piąty dyrektywy 2003/87/WE, a art. 11a ust. 8 akapit drugi i akapit czwarty zdanie drugie dyrektywy 2003/87/WE nie będzie mieć tu zastosowania. Wszelkie pozostałe uprawnienia na 2012 r. od operatorów statków powietrznych zostaną utrzymane zgodnie z art. 11a ust. 2, 3 i 4 dyrektywy 2003/87/WE.
(5)
Prowadzący instalacje stacjonarne, które znacząco zwiększyły zdolności produkcyjne zgodnie z art. 20 decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2), powinni mieć prawo do bycia traktowanymi albo jako istniejący prowadzący instalacje, albo jako prowadzący nowe instalacje.
(6)
Artykuły 58-61 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiającego rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającego rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i (UE) nr 1193/2011 (3) przewidują szczegóły praktycznego wdrażania limitów uprawnień określonych w niniejszym rozporządzeniu.
(7)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Zmian Klimatu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Każdy prowadzący instalację stacjonarną, która otrzymała bezpłatne uprawnienia do emisji lub uprawnienie do korzystania z międzynarodowych jednostek emisji w okresie 2008-2012, jest uprawniony do wykorzystania międzynarodowych jednostek emisji w okresie 2008-2020 do ilości dozwolonej w okresie 2008-2012 lub ilości odpowiadającej maksymalnie 11 % jego przydziału w okresie 2008-2012, w zależności od tego, która z tych wartości jest większa.
2. Każdy prowadzący instalację stacjonarną, która nie otrzymała ani bezpłatnych uprawnień do emisji, ani uprawnień do korzystania z międzynarodowych jednostek emisji w okresie 2008-2012, oraz w drodze odstępstwa od ust. 1, każdy prowadzący instalację stacjonarną w rozumieniu dwóch pierwszych tiret art. 3 lit. h) dyrektywy 2003/87/WE, jest uprawniony do wykorzystania międzynarodowych jednostek emisji w okresie 2008-2020 w wysokości maksymalnie 4,5 % swoich zweryfikowanych emisji w okresie 2013-2020.
3. Każdy prowadzący instalację stacjonarną, która znacząco zwiększyła zdolności produkcyjne zgodnie z art. 20 decyzji Komisji 2011/278/UE, jest uprawniony do wykorzystania międzynarodowych jednostek emisji w okresie 2008-2020 maksymalnie do ilości, która została jej przyznana w okresie 2008-2012, lub ilości odpowiadającej maksymalnie 11 % jej przydziału w okresie 2008-2012, lub do maksymalnie 4,5 % jej zweryfikowanych emisji w okresie 2013-2020, w zależności od tego, która z tych wartości jest większa.
4. Każdy prowadzący instalację stacjonarną, która otrzymała bezpłatne uprawnienia do emisji na okres 2008-2012, prowadzący działania niewymienione w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 219/2009 (4), ale wymienione w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE (5), jest uprawniony do wykorzystania międzynarodowych jednostek emisji w okresie 2008-2020 maksymalnie do ilości dozwolonej w okresie 2008-2012 lub ilości odpowiadającej maksymalnie 11 % jej przydziału w okresie 2008-2012, lub do maksymalnie 4,5 % jej zweryfikowanych emisji w okresie 2013-2020, w zależności od tego, która z tych wartości jest większa.
5. Każdy operator statku powietrznego jest uprawniony do wykorzystania międzynarodowych jednostek emisji do maksymalnie 1,5 % swoich zweryfikowanych emisji w okresie 2013-2020, bez uszczerbku dla jakichkolwiek pozostałych uprawnień z 2012 r.
Artykuł 2
1. Państwa członkowskie obliczają i publikują uprawnienia do międzynarodowych jednostek emisji dla każdego ze swoich prowadzących instalacje zgodnie z art. 1 ust. 1 i powiadamiają Komisję zgodnie z art. 59 rozporządzenia (UE) nr 389/2013 w terminie jednego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2. W odniesieniu do każdego prowadzącego instalację, o którym mowa w art. 1 ust. 2, oraz do operatorów statków powietrznych, o których mowa w art. 1 ust. 5, uprawnienie do międzynarodowych jednostek emisji jest obliczane na podstawie zweryfikowanych emisji i uaktualniane corocznie. W odniesieniu do prowadzących instalacje, o których mowa w art. 1 ust. 3 i 4, uprawnienie do uaktualnionych międzynarodowych jednostek emisji jest obliczane według wyższej wartości uprawnienia obliczonej zgodnie z art. 1 ust. 1 lub 4,5 % zweryfikowanych emisji na okres 2013-2020. Po zatwierdzeniu zweryfikowanych emisji państwa członkowskie powiadamiają Komisję o zmianach uprawnień do międzynarodowych jednostek emisji zgodnie z art. 59 rozporządzenia (UE) nr 389/2013.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 8 listopada 2013 r.