NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 1152/2014
ze dne 4. června 2014,
kterým se doplňuje směrnice Evropského parlamentu a Rady 2013/36/EU, pokud jde o regulační technické normy pro určování zeměpisné oblasti rozhodných úvěrových expozic pro výpočet individuální sazby proticyklické kapitálové rezervy
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 2013/36/EU ze dne 26. června 2013 o přístupu k činnosti úvěrových institucí a o obezřetnostním dohledu nad úvěrovými institucemi a investičními podniky (1), a zejména na čl. 140 odst. 7 třetí pododstavec uvedené směrnice,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Výpočet individuální sazby proticyklické kapitálové rezervy vyžaduje určení zeměpisné oblasti kapitálových požadavků pro všechny úvěrové expozice dané instituce, včetně expozic držených v obchodním portfoliu a všech sekuritizačních expozic.
(2)
Zeměpisná oblast by měla být určena podle umístění rizika spojeného s expozicemi. Tím bude zajištěno, aby tvorba dodatečných rezerv na základě plnění požadavku na proticyklické rezervy byla přidělena finančnímu systému s nadměrným růstem objemu úvěrů.
(3)
Pro určení zeměpisné oblasti všech úvěrových expozic by se obecně mělo používat místo pobytu povinné osoby nebo dlužníka, neboť se má za to, že nejlépe odráží umístění rizika, což je též důležité pro finanční systém. Určení zeměpisné oblasti úvěrových expozic, jež jsou specializovanými úvěrovými expozicemi ve smyslu čl. 147 odst. 8 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 575/2013 (2), by však mělo vycházet z umístění aktiv vytvářejících příjem, jenž je primárním zdrojem splácení závazku.
(4)
Aby opatření pro účely určování zeměpisné oblasti rozhodných úvěrových expozic byla chápána jasně a jednoznačně, je nezbytné stanovit seznam definic technických pojmů používaných v tomto nařízení.
(5)
Expozice vůči právnické osobě by měly být v zásadě přiřazeny členskému státu nebo třetí zemi, v níž má daná osoba sídlo. Místo skutečného správního ústředí a sídlo právnické osoby se však mohou lišit. To uznal Soudní dvůr ve svých rozhodnutích ve věcech C-81/87 (Daily Mail), C-212/97 (Centros), C-208/00 (Überseering), C-167/01 (Inspire Art), C-411/03 (Sevic) a C-210/06 (Cartesio). Aby se v těchto případech zajistilo řádné přidělení proticyklické kapitálové rezervy, měly by instituce, jež jsou si tohoto nesouladu ohledně povinné osoby vědomy, přidělit příslušné expozice místu skutečného správního ústředí dané právnické osoby.
(6)
Expozice vůči subjektům kolektivního investování je vhodné přidělit místu osoby povinné z podkladové expozice, jak je definováno v tomto nařízení. Představuje-li určení osoby povinné z podkladové expozice nepřiměřenou zátěž, lze expozici vůči subjektu kolektivního investování přidělit domovskému členskému státu instituce.
(7)
Expozice vůči ostatním aktivům by v případech, kdy nelze určit povinnou osobu, měly být přiděleny domovskému členskému státu instituce.
(8)
S ohledem na instituce, jejichž celková zahraniční expozice nebo činnost v rámci obchodního portfolia je omezená, by měly být uplatněny zásady proporcionality a významnosti a tyto instituce by měly mít možnost použít jednodušší metody určování zeměpisné oblasti. Cílem je zmírnit zátěž menších institucí, jejichž zahraniční aktivita a činnosti v rámci obchodního portfolia jsou zpravidla omezené.
(9)
Toto nařízení vychází z návrhu regulačních technických norem předložených Komisi Evropským orgánem pro bankovnictví.
(10)
Evropský orgán pro bankovnictví uskutečnil otevřené veřejné konzultace o návrzích regulačních technických norem, z nichž toto nařízení vychází, analyzoval potenciální související náklady a přínosy a požádal o stanovisko skupinu subjektů působících v bankovnictví zřízenou podle článku 37 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1093/2010 (3),
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Definice
Pro účely tohoto nařízení se použijí tyto definice:
1)
„obecnou úvěrovou expozicí“ se rozumí objem rizikové expozice vypočtený podle čl. 92 odst. 3 nařízení (EU) č. 575/2013 pro expozici uvedenou v čl. 140 odst. 4 písm. a) směrnice 2013/36/EU;
2)
„expozicí obchodního portfolia“ se rozumí objem rizikové expozice vypočtený podle čl. 92 odst. 3 nařízení (EU) č. 575/2013 pro expozici uvedenou v čl. 140 odst. 4 písm. b) směrnice 2013/36/EU;
3)
„sekuritizační expozicí“ se rozumí objem rizikové expozice vypočtený podle čl. 92 odst. 3 nařízení (EU) č. 575/2013 pro expozici uvedenou v čl. 140 odst. 4 písm. c) směrnice 2013/36/EU;
4)
„místem povinné osoby“ se rozumí členský stát nebo třetí země, kde má fyzická nebo právnická osoba, která je protistranou instituce v obecné úvěrové expozici, emitentem finančního nástroje nezahrnutého do obchodního portfolia nebo protistranou v expozici neobchodního portfolia, obvyklé místo pobytu (v případě fyzické osoby) nebo sídlo (v případě právnické osoby); v případě právnické osoby, jejíž skutečné správní ústředí se nachází v jiném členském státě nebo třetí zemi, než je členský stát nebo země jejího sídla, se „místem povinné osoby“ rozumí členský stát nebo třetí země jejího skutečného správního ústředí;
5)
„místem dlužníka“ se rozumí členský stát nebo třetí země, kde má fyzická nebo právnická osoba, která je emitentem finančního nástroje zahrnutého do obchodního portfolia nebo protistranou v expozici obchodního portfolia, obvyklé místo pobytu (v případě fyzické osoby) nebo sídlo (v případě právnické osoby); v případě právnické osoby, jejíž skutečné správní ústředí se nachází v jiném členském státě nebo třetí zemi, než je členský stát nebo země jejího sídla, se „místem dlužníka“ rozumí členský stát nebo třetí země jejího skutečného správního ústředí;
6)
„místem příjmů“ se rozumí členský stát nebo třetí země, v níž se nacházejí aktiva vytvářející příjem, který je primárním zdrojem splácení závazku ve vztahu ke specializované úvěrové expozici;
7)
„zahraniční expozicí“ se rozumí obecná úvěrová expozice, jejíž povinná osoba se nenachází v domovském členském státu instituce;
8)
„specializovanou úvěrovou expozicí“ se rozumí obecná úvěrová expozice, která má vlastnosti uvedené v čl. 147 odst. 8 nařízení (EU) č. 575/2013.
Článek 2
Zeměpisná oblast obecných úvěrových expozic
1. Všechny obecné úvěrové expozice, které nespadají do odstavců 2 až 5 tohoto článku, se přidělují místu povinné osoby.
2. Obecné úvěrové expozice vůči subjektům kolektivního investování uvedené v čl. 112 písm. o) nařízení (EU) č. 575/2013 se přidělují místu osoby povinné z podkladových expozic. Existuje-li v případě určité expozice vůči subjektu kolektivního investování více než jedno místo osob povinných z podkladových expozic, lze na danou expozici vůči subjektu kolektivního investování uplatnit též čl. 4 odst. 2 tohoto nařízení.
3. Specializované úvěrové expozice uvedené v čl. 147 odst. 8 nařízení (EU) č. 575/2013 se přidělují místu příjmů.
4. Obecné úvěrové expozice vůči ostatním položkám uvedené v čl. 112 písm. q) nařízení (EU) č. 575/2013 se v případě, že instituce nemůže identifikovat příslušnou povinnou osobu, přidělují domovskému členskému státu instituce.
5. Následující obecné úvěrové expozice lze přiřadit domovskému členskému státu instituce:
a)
expozice vůči subjektům kolektivního investování uvedené v čl. 112 písm. o) nařízení (EU) č. 575/2013, pokud instituce nemůže určit místo osoby povinné (osob povinných) z podkladových expozic na základě informací, jež má k dispozici interně nebo jež jsou dostupné externě, aniž by musela vynaložit nepřiměřené úsilí;
b)
zahraniční expozice, jejichž souhrn nepřesahuje 2 % souhrnu obecných úvěrových expozic, expozic obchodního portfolia a sekuritizačních expozic této instituce. Souhrn obecných úvěrových expozic, expozic obchodního portfolia a sekuritizačních expozic se počítá s vyloučením obecných úvěrových expozic umístěných v souladu s písmenem a) tohoto odstavce a odstavcem 4.
6. Instituce počítají procentní podíl uvedený v odst. 5 písm. b) jednou ročně a ad hoc. Výpočet ad hoc se vyžaduje, pokud nastane událost, která ovlivňuje finanční nebo ekonomickou situaci instituce.
Článek 3
Zeměpisná oblast expozic obchodního portfolia
1. S výhradou odstavců 2 a 3 se expozice obchodního portfolia přidělují místu dlužníka.
2. V případě expozic obchodního portfolia, na něž se vztahují kapitálové požadavky podle části třetí hlavy IV kapitoly 5 nařízení (EU) č. 575/2013, instituce určí zeměpisnou oblast vynásobením souhrnného objemu jejich rizikové expozice níže uvedeným poměrem:
a)
kapitálové požadavky stanovené podle modelu v části třetí hlavě IV kapitole 5 nařízení (EU) č. 575/2013 pro subportfolia rozdělená podle zeměpisných oblastí;
b)
součet kapitálových požadavků stanovených podle písmene a) za všechny zeměpisné oblasti.
3. Instituce, jejichž souhrn expozic obchodního portfolia nepřesahuje 2 % souhrnu obecných úvěrových expozic, expozic obchodního portfolia a sekuritizačních expozic, mohou tyto expozice přidělit domovskému členskému státu instituce.
4. Instituce počítají procentní podíl uvedený v odstavci 3 jednou ročně a ad hoc. Výpočet ad hoc se vyžaduje, pokud nastane událost, která ovlivňuje finanční nebo ekonomickou situaci instituce.
Článek 4
Zeměpisná oblast sekuritizačních expozic
1. Sekuritizační expozice se přidělují místu osoby povinné z podkladových expozic.
2. V případě, že existuje více než jedno místo osoby povinné z podkladových expozic dané sekuritizační expozice, lze tuto expozici přidělit místu osoby povinné z podkladových expozic, která má na podkladových sekuritizačních expozicích největší podíl.
3. Sekuritizační expozice, u nichž nejsou dostupné informace o podkladových sekuritizačních expozicích, mohou být přiděleny domovskému členskému státu instituce, pokud instituce nemůže identifikovat osobu povinnou z podkladových expozic na základě existujících informací dostupných z interních nebo externích zdrojů nebo aniž by musela k získání těchto informací vynaložit nepřiměřené úsilí.
Článek 5
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 4. června 2014.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 1152/2014
z dnia 4 czerwca 2014 r.
uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących ustalania lokalizacji geograficznej odnośnych ekspozycji kredytowych na potrzeby obliczania specyficznych dla instytucji wskaźników bufora antycyklicznego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi (1), w szczególności jej art. 140 ust. 7 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Przy obliczaniu specyficznych dla instytucji wskaźników bufora antycyklicznego wymaga się ustalenia lokalizacji geograficznej wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu wszystkich ekspozycji kredytowych danej instytucji, w tym ekspozycji zaliczanych do portfela handlowego i wszystkich ekspozycji sekurytyzacyjnych.
(2)
Lokalizację geograficzną należy ustalać na podstawie lokalizacji ryzyka związanego z ekspozycjami. Zapewni to przydzielenie nagromadzonych dodatkowych rezerw z wdrażania bufora antycyklicznego systemowi finansowemu, w którym występuje nadmierny wzrost akcji kredytowej.
(3)
Lokalizacja dłużnika lub strony zobowiązania powinny być powszechnie stosowane do ustalania lokalizacji geograficznej wszystkich ekspozycji kredytowych, ponieważ uznaje się, że najlepiej odzwierciedla ono lokalizację, w której znajduje się ryzyko, a zatem ma znaczenie dla systemu finansowego. Lokalizacja geograficzna ekspozycji kredytowych określonych jako ekspozycje związane z kredytowaniem specjalistycznym zgodnie z art. 147 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (2) powinna jednak opierać się na lokalizacji aktywów generujących dochód, który stanowi główne źródło spłaty zobowiązań.
(4)
W celu zapewnienia jasnego i jednoznacznego rozumienia sposobu ustalania lokalizacji geograficznej odpowiednich ekspozycji kredytowych niezbędne jest sporządzenie wykazu definicji pojęć technicznych stosowanych w niniejszym rozporządzeniu.
(5)
Ekspozycje wobec osoby prawnej należy zasadniczo przypisywać państwu członkowskiemu lub państwu trzeciemu, w którym osoba ta ma siedzibę statutową. Niemniej jednak lokalizacja rzeczywistego ośrodka zarządzania i siedziby osoby prawnej może być różna. Orzekł tak Trybunał Sprawiedliwości w wyrokach w sprawach: C-81/87 (Daily Mail), C-212/97 (Centros), C-208/00 (Überseering), C-167/01 (Inspire Art), C-411/03 (Sevic) oraz C-210/06 (Cartesio). Aby zapewnić prawidłowe przydzielenie bufora antycyklicznego w tych przypadkach, instytucje, które wiedzą, że w przypadku danego dłużnika ma miejsce takie rozróżnienie, powinny przypisać odnośne ekspozycje rzeczywistemu ośrodkowi zarządzania danej osoby prawnej.
(6)
Ekspozycje wobec przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania należy przypisać lokalizacji dłużnika ekspozycji bazowej, jak określono w niniejszym rozporządzeniu. Jeżeli definicja dłużnika ekspozycji bazowej stanowi nieuzasadnione obciążenie, ekspozycja w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania może zostać przypisana państwu członkowskiemu pochodzenia instytucji.
(7)
Ekspozycje z tytułu innych aktywów powinny być przypisywane państwu członkowskiego pochodzenia instytucji, jeżeli nie można ustalić ich dłużnika.
(8)
Zasady proporcjonalności i istotności należy uwzględniać w odniesieniu do instytucji z ograniczoną ogólną ekspozycją zagraniczną lub ograniczoną działalnością związaną z portfelem handlowym, umożliwiając w odniesieniu do tych instytucji stosowanie prostszych metod przypisywania. Ma to na celu zmniejszenie obciążenia dla mniejszych instytucji, które zwykle prowadzą ograniczoną działalność zagraniczną i działalność związaną z portfelem handlowym.
(9)
Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt regulacyjnych standardów technicznych przedstawiony Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego.
(10)
Europejski Urząd Nadzoru Bankowego przeprowadził otwarte konsultacje społeczne na temat projektu regulacyjnych standardów technicznych, który stanowi podstawę niniejszego rozporządzenia, dokonał analizy potencjalnych powiązanych kosztów i korzyści oraz zwrócił się o wydanie opinii do Bankowej Grupy Interesariuszy powołanej na podstawie art. 37 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 (3),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1)
„ogólna ekspozycja kredytowa” oznacza obliczoną zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 kwotę ekspozycji na ryzyko z tytułu ekspozycji, o której mowa w art. 140 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2013/36/UE;
2)
„ekspozycja zaliczana do portfela handlowego” oznacza obliczoną zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 kwotę ekspozycji na ryzyko z tytułu ekspozycji, o której mowa w art. 140 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2013/36/UE;
3)
„ekspozycja sekurytyzacyjna” oznacza obliczoną zgodnie z art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 kwotę ekspozycji na ryzyko z tytułu ekspozycji, o której mowa w art. 140 ust. 4 lit. c) dyrektywy 2013/36/UE;
4)
„lokalizacja dłużnika” oznacza państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym osoba fizyczna lub prawna będąca kontrahentem instytucji w ramach ogólnej ekspozycji kredytowej lub emitentem instrumentu finansowego niezaliczonego do portfela handlowego bądź kontrahentem w ramach ekspozycji zaliczonej do portfela niehandlowego ma stałe miejsce zamieszkania (w przypadku osoby fizycznej) lub siedzibę statutową (w przypadku osoby prawnej); w przypadku osoby prawnej, której rzeczywisty ośrodek zarządzania znajduje się w państwie członkowskim lub państwie trzecim innym niż państwo członkowskie lub państwo, w którym posiada ona siedzibę statutową, „lokalizacja dłużnika” oznacza państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym znajduje się jej rzeczywisty ośrodek zarządzania;
5)
„lokalizacja strony zobowiązania” oznacza państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym osoba fizyczna lub prawna będąca emitentem instrumentu finansowego zaliczonego do portfela handlowego lub kontrahentem w ramach ekspozycji zaliczonej do portfela handlowego ma stałe miejsce zamieszkania (w przypadku osoby fizycznej) lub siedzibę statutową (w przypadku osoby prawnej); w przypadku osoby prawnej, której rzeczywisty ośrodek zarządzania znajduje się w państwie członkowskim lub państwie trzecim innym niż państwo członkowskie lub państwo, w którym posiada ona siedzibę statutową, „lokalizacja strony zobowiązania” oznacza państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym znajduje się jej rzeczywisty ośrodek zarządzania;
6)
„miejsce dochodu” oznacza państwo członkowskie lub państwo trzecie, w którym znajdują się aktywa generujące dochód będący głównym źródłem spłaty zobowiązań w odniesieniu do ekspozycji związanej z kredytowaniem specjalistycznym;
7)
„ekspozycja zagraniczna” oznacza ogólną ekspozycję kredytową, której dłużnik nie jest zlokalizowany w państwie członkowskim pochodzenia instytucji.
8)
„ekspozycja związana z kredytowaniem specjalistycznym” oznacza ogólne ekspozycje kredytowe posiadające cechy, o których mowa w art. 147 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
Artykuł 2
Lokalizacja ogólnych ekspozycji kredytowych
1. Wszystkie ogólne ekspozycje kredytowe, które nie są objęte zakresem ust. 2-5 niniejszego artykułu, przypisuje się lokalizacji dłużnika.
2. Ogólne ekspozycje kredytowe wobec przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, o których mowa w art. 112 lit. o) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, przypisuje się lokalizacji dłużnika ekspozycji bazowych. Jeżeli istnieje więcej niż jedna lokalizacja odpowiadająca dłużnikom ekspozycji bazowych danej ekspozycji w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, art. 4 ust. 2 niniejszego rozporządzenia może być stosowany również w odniesieniu do tej ekspozycji w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania.
3. Ekspozycje związane z kredytowaniem specjalistycznym, o których mowa w art. 147 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, przypisuje się miejscu dochodu.
4. Ogólne ekspozycje kredytowe z tytułu innych pozycji, o których mowa w art. 112 lit. q) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, przypisuje się państwu członkowskiemu pochodzenia instytucji, jeżeli instytucja nie może zidentyfikować dłużnika.
5. Następujące ogólne ekspozycje kredytowe można przypisać państwu członkowskiemu pochodzenia instytucji:
a)
ekspozycje wobec przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, o których mowa w art. 112 lit. o) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jeżeli instytucja nie może określić lokalizacji dłużnika lub dłużników ekspozycji bazowych na podstawie informacji, które są dostępne ze źródeł wewnętrznych lub których uzyskanie ze źródeł zewnętrznych nie wymaga niewspółmiernego wysiłku;
b)
ekspozycje zagraniczne, które łącznie nie przekraczają 2 % łącznych ogólnych ekspozycji kredytowych, ekspozycji zaliczonych do portfela handlowego i ekspozycji sekurytyzacyjnych tej instytucji. Łączne ogólne ekspozycje kredytowe, ekspozycje zaliczone do portfela handlowego i ekspozycje sekurytyzacyjne oblicza się poprzez wykluczenie ogólnych ekspozycji kredytowych zlokalizowanych zgodnie z lit. a) niniejszego ustępu i ust. 4.
6. Instytucje obliczają odsetek, o którym mowa w ust. 5 lit. b), zarówno w skali rocznej, jak i na zasadzie ad hoc. Obliczenia ad hoc są wymagane w przypadku wystąpienia zdarzenia mającego wpływ na sytuację finansową lub ekonomiczną instytucji.
Artykuł 3
Lokalizacja geograficzna ekspozycji zaliczonych do portfela handlowego
1. Z zastrzeżeniem przepisów ust. 2 i 3 ekspozycje zaliczone do portfela handlowego przypisuje się lokalizacji strony zobowiązania.
2. W przypadku ekspozycji zaliczonych do portfela handlowego objętych wymogami w zakresie funduszy własnych na podstawie części trzeciej tytuł IV rozdział 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 instytucje ustalają ich lokalizację geograficzną, mnożąc ich łączną kwotę ekspozycji na ryzyko przez stosunek:
a)
wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu subportfeli podzielonych według lokalizacji geograficznej ustalonej zgodnie z modelem przedstawionym w części trzeciej tytuł IV rozdział 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 do
b)
sumy wymogów w zakresie funduszy własnych określonych na podstawie lit. a) we wszystkich lokalizacjach geograficznych.
3. Instytucje, których łączne ekspozycje zaliczone do portfela handlowego nie przekraczają 2 % łącznych ogólnych ekspozycji kredytowych, ekspozycji zaliczonych do portfela handlowego i ekspozycji sekurytyzacyjnych, mogą przypisać te ekspozycje państwu członkowskiemu pochodzenia instytucji.
4. Instytucje obliczają odsetek, o którym mowa w ust. 3, zarówno w skali rocznej, jak i na zasadzie ad hoc. Obliczenia ad hoc są wymagane w przypadku wystąpienia zdarzenia mającego wpływ na sytuację finansową lub ekonomiczną instytucji.
Artykuł 4
Lokalizacja geograficzna ekspozycji sekurytyzacyjnych
1. Ekspozycje sekurytyzacyjne przypisuje się lokalizacji dłużnika ekspozycji bazowych.
2. Jeżeli istnieje więcej niż jedna lokalizacja odpowiadająca dłużnikowi ekspozycji bazowych danej ekspozycji sekurytyzacyjnej, ekspozycja ta może zostać przypisana lokalizacji dłużnika ekspozycji bazowych o najwyższym udziale w sekurytyzacyjnych ekspozycjach bazowych.
3. Ekspozycje sekurytyzacyjne, w odniesieniu do których nie są dostępne informacje na temat sekurytyzacyjnych ekspozycji bazowych, można przypisać państwu członkowskiemu pochodzenia instytucji, jeżeli instytucja nie może zidentyfikować dłużnika zobowiązania bazowego na podstawie istniejących informacji, które są dostępne ze źródeł wewnętrznych lub zewnętrznych lub których uzyskanie nie wymaga niewspółmiernego wysiłku.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 4 czerwca 2014 r.