NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 526/2014
ze dne 12. března 2014,
kterým se doplňuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 575/2013, pokud jde o regulační technické normy pro vymezení zástupného indikátoru rozpětí a omezeného počtu malých portfolií pro účely rizika úvěrové úpravy v ocenění
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 575/2013 ze dne 26. června 2013 o obezřetnostních požadavcích na úvěrové instituce a investiční podniky a o změně nařízení (EU) č. 648/2012, a zejména na čl. 383 odst. 7 třetí pododstavec uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Používání pokročilé metody ke stanovení kapitálových požadavků k riziku úvěrové úpravy v ocenění (dále jen „CVA“) může zahrnovat protistrany, pro které není známo žádné rozpětí swapu úvěrového selhání (dále jen „CDS“). V takovém případě by měly instituce používat rozpětí, které je v souladu s čl. 383 odst. 1 třetím pododstavcem nařízení (EU) č. 575/2013 přiměřené s ohledem na rating, odvětví a region protistrany (dále jen „zástupný indikátor rozpětí“).
(2)
Pravidla pro vymezení zástupného indikátoru rozpětí k riziku CVA by měla stanovit použití širokých kategorií ratingu, odvětví a regionu a měla by institucím poskytnout nezbytnou flexibilitu, aby mohly na základě svého odborného úsudku vymezit nejvhodnější zástupný indikátor rozpětí.
(3)
Když se podrobněji stanovuje, jak by měly instituce zohledňovat atributy ratingu, odvětví a regionu jediných emitentů při odhadování přiměřeného zástupného indikátoru rozpětí pro stanovení kapitálových požadavků, jak požaduje nařízení (EU) č. 575/2013, měla by být stanovena pravidla pro posouzení těchto atributů podle minimálních kategorií pro každý atribut, aby bylo zajištěno harmonizované uplatňování těchto podmínek.
(4)
Kromě toho by v případě jediných emitentů, pokud existuje vazba například mezi regionální vládou nebo místním orgánem a státem, mělo být možné povolit odhad přiměřeného zástupného indikátoru rozpětí na základě úvěrového rozpětí jediného emitenta, pokud to povede k vhodnějšímu odhadu.
(5)
Aby bylo možné dospět k přiměřenému výpočtu požadavků k riziku CVA, měl by být na základě údajů, které byly pozorovány na likvidním trhu, stanoven zástupný indikátor rozpětí a předpoklady ohledně údajů, například interpolace a extrapolace údajů týkajících se různých časových vrcholů, by měly být koncepčně správné.
(6)
S cílem zajistit sbližování postupů mezi institucemi a zabránit nejednotnosti - vzhledem k tomu, že implicitní pravděpodobnosti selhání (PD), rozpětí swapů úvěrového selhání (CDS) a ztrátovost ze selhání (LGD) představují jednu rovnici se dvěma neznámými proměnnými a že se v tržní praxi k odvození implicitních PD z tržních rozpětí používá fixní hodnota LGD -, měly by instituce pro LGDMKT používat hodnotu, která je v souladu s fixní LGD, kterou účastníci trhu běžně používají k určení implicitních PD z těchto likvidně obchodovaných úvěrových rozpětí, která byla použita ke stanovení zástupného indikátoru úvěrového rozpětí pro dotyčnou protistranu.
(7)
Pro účely svolení používat pokročilou metodu CVA pro omezený počet malých portfolií je vhodné považovat portfolio za skupinu transakcí se započtením ve smyslu čl. 272 bodu 4 nařízení (EU) č. 575/2013 a vzít v úvahu počet transakcí nezahrnutých do metody interního modelu, které podléhají požadavku k riziku CVA, a velikost skupin transakcí se započtením nezahrnutých do metody interního modelu, které podléhají požadavku k riziku CVA, a omezit je v procentech celkového počtu všech transakcí, které podléhají požadavku k riziku CVA, a procentech celkové velikosti všech transakcí se započtením, u nichž se provádí výpočet požadavků k riziku CVA, aby se zohlednily různé dimenze institucí.
(8)
S cílem zmírnit možné přerušení používání pokročilé metody CVA pro omezený počet malých portfolií by mělo používání uvedené metody skončit až tehdy, když jsou kvantitativní omezení překročena ve dvou po sobě následujících čtvrtletích.
(9)
Aby dále mohly příslušné orgány účinně plnit úkoly dohledu, mělo by jim být umožněno se dozvědět, kdy požadavek omezeného počtu malých portfolií již není splněn; proto by měly instituce v uvedených případech příslušné orgány o této skutečnosti informovat.
(10)
Toto nařízení vychází z návrhu regulačních technických norem předložených Komisi Evropským orgánem pro bankovnictví.
(11)
Evropský orgán pro bankovnictví uskutečnil otevřené veřejné konzultace o návrzích regulačních technických norem, z nichž toto nařízení vychází, analyzoval potenciální související náklady a přínosy a požádal o stanovisko skupinu subjektů působících v bankovnictví zřízenou podle článku 37 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1093/2010 (1),
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Vymezení přiměřeného zástupného indikátoru rozpětí
1. Zástupný indikátor rozpětí pro danou protistranu se považuje za přiměřený s ohledem na rating, odvětví a region protistrany podle čl. 383 odst. 1 čtvrtého pododstavce nařízení (EU) č. 575/2013, pokud jsou splněny tyto podmínky:
a)
zástupný indikátor rozpětí byl vymezen s ohledem na všechny atributy ratingu, odvětví a regionu protistrany uvedené v písmenech b), c) a d);
b)
atribut ratingu byl vymezen s ohledem na použití předem stanoveného pořadí zdrojů interních a externích ratingů. Ratingy se přiřadí ke stupňům úvěrové kvality podle čl. 384 odst. 2 nařízení (EU) č. 575/2013. Pokud je k dispozici více externích ratingů, přiřadí se ke stupňům úvěrové kvality v souladu s přístupem, který se použije v případě většího počtu úvěrových hodnocení, stanoveným v článku 138 uvedeného nařízení;
c)
atribut odvětví byl vymezen přinejmenším s ohledem na tyto kategorie:
i)
veřejný sektor,
ii)
finanční sektor,
iii)
ostatní;
d)
atribut regionu byl vymezen přinejmenším s ohledem na tyto kategorie:
i)
Evropa,
ii)
Severní Amerika,
iii)
Asie,
iv)
zbytek světa;
e)
zástupný indikátor rozpětí odráží reprezentativním způsobem disponibilní rozpětí swapů úvěrového selhání a rozpětí jiných likvidně obchodovaných nástrojů úvěrového rizika, která odpovídají relevantní kombinaci uplatnitelných kategorií a splňují kritéria kvality údajů uvedená v odstavci 3;
f)
přiměřenost zástupného indikátoru rozpětí se stanoví s ohledem na volatilitu, nikoli na úroveň rozpětí.
2. Při zohledňování atributů ratingu, odvětví a regionu protistrany podle odstavce 1 se u regionální vlády nebo místního orgánu považuje odhad zástupného indikátoru rozpětí na základě úvěrového rozpětí příslušného státního emitenta za přiměřený, pokud je splněna jedna z následujících podmínek:
a)
regionální vláda nebo místní orgán a stát mají stejný rating;
b)
pro regionální vládu nebo místní orgán není znám žádný rating.
3. Všechny vstupy používané pro vymezení zástupného indikátoru rozpětí musí vycházet ze spolehlivých údajů zaznamenaných na likvidním obousměrném trhu, jak je definován v čl. 338 odst. 1 druhém pododstavci nařízení (EU) č. 575/2013. Musí být k dispozici dostatek údajů k vytvoření zástupných indikátorů rozpětí pro všechny relevantní doby splatnosti a pro předchozí období uvedená v čl. 383 odst. 5 uvedeného nařízení.
Článek 2
Určení LGDMKT
S cílem určit ztrátovost ze selhání protistrany (LGDMKT) pro účely výpočtu kapitálových požadavků k riziku CVA podle pokročilé metody pro protistranu, u níž je zapotřebí použít zástupný indikátor rozpětí, použijí instituce pro LGDMKT hodnotu, která je v souladu s fixními LGD, které účastníci trhu běžně používají k určení implicitních PD z tržních rozpětí, která byla použita ke stanovení zástupného indikátoru rozpětí pro dotyčnou protistranu podle článku 1.
Článek 3
Kvantitativní omezení počtu a velikosti kvalifikovaných portfolií
1. K naplnění kritéria omezeného počtu malých portfolií podle čl. 383 odst. 4 nařízení (EU) č. 575/2013 musí být splněny všechny následující podmínky:
a)
počet všech transakcí nezahrnutých do metody interního modelu, které podléhají požadavku k riziku CVA, nesmí být vyšší než 15 % celkového počtu transakcí, které podléhají požadavku k riziku CVA;
b)
velikost každé individuální skupiny transakcí se započtením nezahrnuté do metody interního modelu, která podléhá požadavku k riziku CVA, nesmí být vyšší než 1 % celkové velikosti všech skupin transakcí se započtením, které podléhají požadavku k riziku CVA;
c)
celková velikost všech skupin transakcí se započtením nezahrnutých do metody interního modelu, které podléhají požadavku k riziku CVA, nesmí být vyšší než 10 % celkové velikosti všech skupin transakcí se započtením, které podléhají požadavku k riziku CVA.
2. Pro účely odst. 1 písm. b) a c) se velikostí skupiny transakcí se započtením rozumí expozice skupiny transakcí se započtením v okamžiku selhání, která se vypočte pomocí metody oceňování podle tržní hodnoty podle článku 274 nařízení (EU) č. 575/2013 při zohlednění účinků započtení v souladu s článkem 298 uvedeného nařízení, ovšem bez zohlednění účinků kolaterálu.
3. Pro účely odstavce 1 vypočítá instituce za každé čtvrtletí aritmetický průměr přinejmenším měsíčních sledování následujících poměrů:
a)
počtu transakcí nezahrnutých do metody interního modelu k celkovému počtu transakcí;
b)
individuální velikosti největší skupiny transakcí se započtením nezahrnuté do metody interního modelu k celkové velikosti všech transakcí se započtením a
c)
celkové velikosti všech skupin transakcí se započtením nezahrnutých do metody interního modelu k celkové velikosti všech transakcí se započtením.
4. Pokud kritérium stanovené v odstavci 1 není naplněno u dvou po sobě následujících výpočtů podle odstavce 3, použije instituce pro účely výpočtu kapitálových požadavků k riziku CVA pro všechny skupiny transakcí se započtením nezahrnuté do metody interního modelu standardizovanou metodu uvedenou v článku 384 nařízení (EU) č. 575/2013 a tuto skutečnost oznámí příslušným orgánům.
5. Podmínky stanovené v odstavci 1 se uplatní na individuálním, subkonsolidovaném nebo konsolidovaném základě v závislosti na rozsahu svolení k použití metody interního modelu podle článku 283 nařízení (EU) č. 575/2013.
Článek 4
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 12. března 2014.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 526/2014
z dnia 12 marca 2014 r.
uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących ustalania wskaźnika zastępczego spreadu i ograniczonej liczby mniejszych portfeli w odniesieniu do ryzyka korekty wyceny kredytowej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012, w szczególności jego art. 383 ust. 7 akapit trzeci,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Stosowanie zaawansowanej metody w celu określenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z korektą wyceny kredytowej (CVA) może wymagać zaangażowania kontrahentów, w odniesieniu do których spread swapu ryzyka kredytowego jest niedostępny. W takim przypadku instytucje powinny stosować spread, który jest odpowiedni z punktu widzenia ratingu, branży i regionu działalności kontrahenta („wskaźnik zastępczy spreadu”) zgodnie z art. 383 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
(2)
Przepisy dotyczące ustalania wskaźnika zastępczego spreadu z tytułu ryzyka związanego z CVA powinny przewidywać wykorzystanie szerokich kategorii ratingu, branży i regionu oraz powinny zezwalać instytucjom na niezbędną elastyczność, by ustalić najbardziej odpowiedni wskaźnik zastępczy spreadu w oparciu o ich specjalistyczne oceny.
(3)
Określając bardziej szczegółowo sposób, w jaki instytucje powinny uwzględnić atrybuty ratingu, branży i regionu pojedynczych emitentów podczas szacowania odpowiedniego wskaźnika zastępczego spreadu w celu określenia wymogów w zakresie funduszy własnych, zgodnie z wymogami rozporządzenia (UE) nr 575/2013, należy ustanowić przepisy dotyczące uwzględniania tych atrybutów w odniesieniu do minimalnych kategorii dla każdego atrybutu, aby zapewnić zharmonizowane stosowanie tych warunków.
(4)
Co więcej, w przypadku pojedynczych emitentów, jeżeli istnieje związek, jak np. między samorządami regionalnymi lub władzami lokalnymi a państwem, oszacowanie odpowiedniego wskaźnika zastępczego spreadu na podstawie spreadu kredytowego pojedynczego emitenta powinno być dopuszczone, jeżeli prowadzi to do bardziej odpowiedniego oszacowania.
(5)
Aby doprowadzić do właściwego obliczenia narzutu kapitałowego z tytułu ryzyka związanego z CVA, wskaźnik zastępczy spreadu należy ustalić z wykorzystaniem danych odnotowanych na płynnym rynku, a założenia dotyczące danych, takie jak interpolacja i ekstrapolacja danych związanych z różnymi okresami zapadalności, powinny być oparte na solidnych podstawach.
(6)
Aby zapewnić konwergencję praktyk między instytucjami oraz aby uniknąć niespójności, mając na uwadze, że zakładane prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania (PD), spready swapów ryzyka kredytowego (CDS) i strata z tytułu niewykonania zobowiązania (LGD) stanowią jedno równanie z dwiema nieznanymi zmiennymi oraz że konwencją rynkową jest stosowanie stałej wartości dla LGD w celu uzyskania sugerowanych PD ze spreadów rynkowych, instytucje powinny stosować wartość dla „LGDMKT”, która jest zgodna z powszechnie stosowaną przez uczestników rynku stałą LGD, służącą do określenia zakładanych PD na podstawie płynnych transakcji spreadu kredytowego, które wykorzystuje się w celu ustalenia wskaźnika zastępczego spreadu kredytowego dla danego kontrahenta.
(7)
Do celów zezwolenia na stosowanie metody zaawansowanej w zakresie CVA w odniesieniu do ograniczonej liczby mniejszych portfeli, portfel należy uznać za pakiet kompensowania, zgodnie z definicją w art. 272 pkt 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, aby uwzględnić liczbę transakcji nieobjętych metodą modeli wewnętrznych (IMM) podlegających narzutowi kapitałowemu z tytułu ryzyka związanego z CVA i rozmiar pakietów kompensowania nieobjętych IMM podlegających narzutowi kapitałowemu z tytułu ryzyka związanego z CVA oraz aby ograniczyć je pod względem odsetka całkowitej liczby wszystkich transakcji podlegających narzutowi kapitałowemu z tytułu ryzyka związanego z CVA i odsetka całkowitego rozmiaru wszystkich pakietów kompensowania podlegających obliczeniom narzutu kapitałowego z tytułu ryzyka związanego z CVA w celu uwzględnienia różnych wymiarów instytucji.
(8)
Aby złagodzić ewentualne braki ciągłości w stosowaniu metody zaawansowanej w zakresie CVA w odniesieniu do ograniczonej liczby mniejszych portfeli, należy zaprzestać jej stosowania jedynie wtedy, gdy limity ilościowe zostaną przekroczone w dwóch kolejnych kwartałach.
(9)
Ponadto, aby właściwe organy mogły skutecznie wywiązać się ze swoich obowiązków nadzorczych, powinny móc dowiedzieć się, kiedy wymóg dotyczący ograniczonej liczby mniejszych portfeli przestaje być spełniany; dlatego w takich przypadkach instytucje powinny powiadamiać właściwe władze.
(10)
Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt regulacyjnych standardów technicznych przedstawiony Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego.
(11)
Europejski Urząd Nadzoru Bankowego przeprowadził otwarte konsultacje społeczne na temat projektu regulacyjnych standardów technicznych, które stanowią podstawę niniejszego rozporządzenia, dokonał analizy potencjalnych powiązanych kosztów i korzyści oraz zwrócił się o wydanie opinii do Bankowej Grupy Interesariuszy ustanowionej zgodnie z art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 (1),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Ustalenie odpowiedniego wskaźnika zastępczego spreadu
1. Wskaźnik zastępczy spreadu dla danego kontrahenta uznaje się za odpowiedni z punktu widzenia ratingu, branży i regionu działalności kontrahenta zgodnie z art. 383 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia (UE) nr 575/2013, gdy spełnione są następujące warunki:
a)
wskaźnik zastępczy spreadu został ustalony poprzez uwzględnienie wszystkich atrybutów ratingu, branży i regionu działalności kontrahenta, jak określono w lit. b), c) i d);
b)
atrybut ratingu został określony poprzez uwzględnienie wykorzystania uprzednio ustalonej hierarchii źródeł ratingów wewnętrznych i zewnętrznych. Ratingi przyporządkowuje się do stopni jakości kredytowej, o których mowa w art. 384 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. W sytuacjach, w których dostępnych jest wiele ratingów zewnętrznych, ich przyporządkowanie do stopnia jakości kredytowej należy przeprowadzić zgodnie z podejściem stosowanym w odniesieniu do wielu ocen kredytowych określonym w art. 138 tego rozporządzenia;
c)
atrybut branży został ustalony poprzez uwzględnienie co najmniej następujących kategorii:
(i)
sektora publicznego;
(ii)
sektora finansowego;
(iii)
innych;
d)
atrybut regionu został ustalony poprzez uwzględnienie co najmniej następujących kategorii:
(i)
Europy;
(ii)
Ameryki Północnej;
(iii)
Azji;
(iv)
reszty świata;
e)
wskaźnik zastępczy spreadu odzwierciedla w sposób reprezentatywny dostępne spready swapu ryzyka kredytowego i spready innych instrumentów płynnych transakcji spreadu kredytowego odpowiadające właściwej kombinacji stosowanych kategorii i spełniające kryteria w zakresie jakości danych, o których mowa w ust. 3;
f)
adekwatność wskaźnika zastępczego spreadu określa się raczej w odniesieniu do zmienności niż poziomu spreadu.
2. Podczas procesu uwzględniania atrybutów ratingu, branży i regionu działalności kontrahenta zgodnie z ust. 1 oszacowanie wskaźnika zastępczego spreadu uznaje się za odpowiednie dla samorządów regionalnych lub władz lokalnych na podstawie spreadu kredytowego danego emitenta długu państwowego, gdy spełniony jest jeden z poniższych warunków:
a)
samorządy regionalne lub władze lokalne oraz państwo mają takie same ratingi;
b)
nie istnieje rating dla samorządów regionalnych lub władz lokalnych.
3. Wszystkie dane wejściowe stosowane w celu ustalenia wskaźnika zastępczego spreadu opierają się na wiarygodnych danych odnotowanych na płynnym rynku dwustronnym, jak określono w art. 338 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Udostępnia się wystarczające dane w celu wygenerowania wskaźników zastępczych spreadu w odniesieniu do wszystkich odpowiednich okresów zapadalności i w odniesieniu do okresów historycznych, o których mowa w art. 383 ust. 5 tego rozporządzenia.
Artykuł 2
Określenie LGDMKT
Aby określić wartość straty z tytułu niewykonania zobowiązania przez kontrahenta (LGDMKT) na potrzeby obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z CVA zgodnie z metodą zaawansowaną kontrahenta, która wymaga zastosowania wskaźnika zastępczego spreadu, instytucje stosują wartość LGDMKT zgodną z powszechnie stosowaną przez uczestników rynku stałą LGD, służącą do określenia zakładanych PD na podstawie tych spreadów rynkowych, które stosowano w celu ustalenia wskaźnika zastępczego spreadu dla danego kontrahenta zgodnie z art. 1.
Artykuł 3
Limity ilościowe liczby i rozmiaru portfeli kwalifikowanych
1. Aby spełnić kryterium dotyczące ograniczonej liczby mniejszych portfeli, o którym mowa w art. 383 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, należy wypełnić wszystkie z poniższych warunków:
a)
liczba wszystkich transakcji nieobjętych IMM podlegających narzutowi kapitałowemu z tytułu ryzyka związanego z CVA nie przekracza 15 % całkowitej liczby transakcji podlegających narzutowi kapitałowemu z tytułu ryzyka związanego z CVA;
b)
rozmiar każdego indywidualnego pakietu kompensowania nieobjętego IMM podlegającego narzutowi kapitałowemu z tytułu ryzyka związanego z CVA nie przekracza 1 % całkowitego rozmiaru wszystkich pakietów kompensowania podlegających narzutowi kapitałowemu z tytułu ryzyka związanego z CVA;
c)
całkowity rozmiar wszystkich pakietów kompensowania nieobjętych IMM podlegających narzutowi kapitałowemu z tytułu ryzyka związanego z CVA nie przekracza 10 % całkowitego rozmiaru wszystkich pakietów kompensowania podlegających narzutowi kapitałowemu z tytułu ryzyka związanego z CVA.
2. Do celu ust. 1 lit. b) i c) rozmiar pakietów kompensowania stanowi ekspozycję, której dotyczy niewykonanie zobowiązania z tytułu pakietu kompensowania, obliczoną za pomocą metody wyceny według wartości rynkowej, o której mowa w art. 274 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, uwzględniając skutki kompensowania, zgodnie z art. 298 tego rozporządzenia, a nie skutki zabezpieczenia.
3. Do celu ust. 1 instytucja oblicza dla każdego kwartału średnią arytmetyczną z co najmniej miesięcznych obserwacji następujących stosunków:
a)
liczby transakcji nieobjętych IMM do całkowitej liczby transakcji;
b)
indywidualnego rozmiaru największego pakietu kompensowania nieobjętego IMM do całkowitego rozmiaru wszystkich pakietów kompensowania; oraz
c)
całkowitego rozmiaru wszystkich pakietów kompensowania nieobjętych IMM do całkowitego rozmiaru wszystkich pakietów kompensowania.
4. Jeżeli kryterium określone w ust. 1 nie jest spełnione w odniesieniu do dwóch kolejnych obliczeń, o których mowa w ust. 3, instytucja korzysta z metody standardowej określonej w art. 384 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w celu obliczenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z CVA w odniesieniu do wszystkich pakietów kompensowania nieobjętych IMM oraz powiadamia właściwe organy.
5. Warunki określone w ust. 1 stosuje się na zasadzie indywidualnej, subskonsolidowanej lub skonsolidowanej, w zależności od zakresu zezwolenia na stosowanie metody modeli wewnętrznych, o którym mowa w art. 283 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 12 marca 2014 r.