PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ RADY (EU) č. 1238/2013
ze dne 2. prosince 2013,
kterým se ukládá konečné antidumpingové clo a s konečnou platností vybírá uložené prozatímní clo na dovoz krystalických křemíkových fotovoltaických modulů a jejich klíčových komponentů (tj. článků) pocházejících nebo odesílaných z Čínské lidové republiky
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (dále jen „základní nařízení“) (1), a zejména na čl. 9 odst. 4 a čl. 14 odst. 1 uvedeného nařízení,
s ohledem na návrh Evropské komise předložený po konzultaci s poradním výborem,
vzhledem k těmto důvodům:
A. POSTUP
1. Prozatímní opatření
(1)
Evropská komise (dále jen „Komise“) uložila prostřednictvím nařízení (EU) č. 513/2013 (2) (dále jen „prozatímní nařízení“) prozatímní antidumpingové clo na dovoz krystalických křemíkových fotovoltaických modulů a jejich klíčových komponentů (tj. článků a destiček) pocházejících nebo odesílaných z Čínské lidové republiky (dále jen „ČLR“ nebo „dotčená země“).
(2)
Šetření bylo zahájeno na základě podnětu, který dne 25. července 2012 podala iniciativa EU ProSun (dále jen „žadatel“) jménem výrobců představujících více než 25 % celkové výroby krystalických křemíkových fotovoltaických modulů a jejich klíčových komponentů v Unii. Podnět obsahoval důkazy prima facie o dumpingu uvedeného výrobku a o podstatné újmě z něj vyplývající, což bylo považováno za dostačující pro zahájení šetření.
2. Celní evidence
(3)
Jak je uvedeno v 3. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, dne 1. března 2013 přijala Komise na základě podnětu žadatele podporovaného požadovanými důkazy nařízení (EU) č. 182/2013 (3), kterým se zavádí celní evidence dovozu krystalických křemíkových fotovoltaických modulů a jejich klíčových komponentů (tj. článků a destiček) pocházejících nebo odesílaných z Čínské lidové republiky, a to počínaje dnem 6. března 2013. V souladu s čl. 14 odst. 5 základního nařízení ukončilo prozatímní nařízení celní evidenci dovozu pro účely antidumpingového šetření, jelikož prozatímní antidumpingové clo zajistilo ochranu před dumpingovým dovozem.
(4)
Některé zúčastněné strany tvrdily, že rozhodnutí o celní evidenci dovozu bylo neodůvodněné, jelikož nebyly splněny podmínky stanovené v čl. 14 odst. 5 základního nařízení. Tato tvrzení však nebyla doložena ani se nezakládala na věcných důkazech. V době přijetí rozhodnutí o celní evidenci dovozu měla Komise dostatečné důkazyprima facie odůvodňující potřebu celní evidence dovozu, zejména prudký nárůst dovozu, a to jak v absolutních hodnotách, tak i co se týče podílu na trhu. Tvrzení v tomto ohledu bylo proto třeba zamítnout.
3. Přijetí závazku s ohledem na prozatímní clo
(5)
Rozhodnutím Komise 2013/423/EU (4) přijala Komise závazek, který nabídli čínští vyvážející výrobci společně s čínskou obchodní komorou pro dovoz a vývoz strojírenských a elektronických produktů (China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products, dále jen „CCCME“).
4. Následný postup
(6)
Po sdělení nejdůležitějších skutečností a úvah, na jejichž základě bylo rozhodnuto o uložení prozatímních antidumpingových opatření (dále jen „poskytnutí prozatímních informací“), předložily čínská vláda a několik zúčastněných stran písemné připomínky k prozatímním zjištěním. Všechny strany, které o to požádaly, byly vyslechnuty. Aliance pro dostupnou solární energii (dále jen „AFASE“), zastupující dovozce, hospodářské subjekty na počátku výrobního řetězce a hospodářské subjekty navazující na výrobní odvětví Unie, a jeden dovozce požádali o slyšení v přítomnosti úředníka pro slyšení z Generálního ředitelství pro obchod a této žádosti bylo vyhověno.
(7)
Komise nadále shromažďovala a ověřovala veškeré informace, jež považovala za nezbytné pro konečná zjištění. Byly zváženy ústní a písemné připomínky zúčastněných stran a na jejich základě byla prozatímní zjištění podle potřeby upravena.
(8)
Mimoto se uskutečnily inspekce na místě v prostorách těchto společností:
i)
hospodářské subjekty na počátku výrobního řetězce
-
Jayme de la Costa, Pedroso, Portugalsko
-
Sunedison Spain Construction, Madrid, Španělsko
ii)
nezávislá konzultační společnost
-
Europressedienst, Bonn, Německo
(9)
AFASE zpochybnila právní základ pro inspekci na místě, která se uskutečnila v prostorách společnosti Europressedienst, jelikož ta nebyla zúčastněnou stranou v tomto šetření, a nespadá proto do oblasti působnosti článku 16 základního nařízení. Jak je uvedeno v 99. a 120. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, společnost Europressedienst poskytla informace o makroekonomických ukazatelích. Objasňuje se, že Komise provedla inspekci na místě v prostorách společnosti Europressedienst v zájmu zásady řádné správy s cílem ověřit spolehlivost a přesnost údajů, na nichž Komise založila svá zjištění.
(10)
Čínská vláda zopakovala tvrzení, že bylo porušeno její právo na obhajobu, pokud jde o přístup ke spisům, které byly zúčastněným stranám k dispozici pro kontrolu, jelikož i) ve spisech, které neměly důvěrnou povahu, chyběly informace, aniž byl uveden „pádný důvod“ nebo poskytnuto dostatečně podrobné shrnutí či výjimečně důvody pro neposkytnutí shrnutí bez důvěrných údajů, ii) chyběla verze celé odpovědi na dotazník jednoho výrobce v Unii, která neobsahovala důvěrné údaje, a iii) verze odpovědí výrobců v Unii na dotazník, které neměly důvěrnou povahu, byly zúčastněným stranám poskytnuty s příliš velkou prodlevou.
(11)
i) Co se týká tvrzení, že ve veřejně dostupném spise chyběly informace, zúčastněná strana neupřesnila, kterých informací se to týká. ii) Její tvrzení, že nebyla zpřístupněna verze celé odpovědi na dotazník, která nemá důvěrnou povahu, není pravdivé. iii) Co se týká prodlev při zpřístupňování odpovědí výrobců v Unii zařazených do vzorku na dotazníky, které neobsahují důvěrné údaje, dotčené straně bylo vysvětleno, že dotazníky byly do spisu neobsahujícího důvěrné údaje zařazeny až poté, co byla ověřena jejich úplnost a přiměřenost shrnutí. Aby bylo zaručeno právo výrobců v Unii na anonymitu, bylo rovněž zajištěno, aby verze dotazníků bez důvěrných údajů neodhalily totožnost dotčeného výrobce v Unii. V některých případech proto musela strana, která odpovědi poskytla, verze neobsahující důvěrné údaje upravit, než mohly být zpřístupněny ostatním zúčastněným stranám.
(12)
Každopádně se mělo za to, že tímto nebylo nijak dotčeno právo zúčastněných stran na obhajobu. Komise všem zúčastněným stranám umožnila reagovat na informace obsažené ve spisu, který byl zpřístupněn pro kontrolu, takže jejich připomínky bylo možno vzít v úvahu, pokud byly doložené a opodstatněné, před vyvozením závěrů v rámci šetření. Zúčastněná strana měla možnost se vyjádřit k odpovědím výrobců v Unii zařazených do vzorku na dotazníky rovněž po poskytnutí prozatímních a konečných informací. Ačkoli se poskytnutí informací a přístup ke spisu, který je zúčastněným stranám k dispozici pro kontrolu, zakládá na rozdílných právních ustanoveních, je třeba uvést, že zúčastněné strany měly mnoho příležitostí vyjádřit se ke všem informacím, které poskytla jakákoli strana, jíž se řízení týká. Toto tvrzení bylo proto nutno zamítnout.
(13)
Všechny dotčené strany byly informovány o základních skutečnostech a úvahách, z nichž vycházel záměr doporučit uložení konečného antidumpingového cla na dovoz krystalických křemíkových fotovoltaických modulů a jejich klíčových komponentů (tj. článků) pocházejících nebo odesílaných z Čínské lidové republiky a konečný výběr částek zajištěných prostřednictvím prozatímního cla (dále jen „poskytnutí konečných informací“). Všem stranám byla poskytnuta lhůta, během níž mohly předložit své připomínky ke konečným informacím.
(14)
Připomínky předložené zúčastněnými stranami byly zváženy a případně vzaty v úvahu.
5. Přijetí závazku s ohledem na konečné clo
(15)
Po poskytnutí konečných informací obdržela Komise od vyvážejících výrobců společně s CCCME pozměněnou nabídku závazku, který se vztahuje rovněž na souběžné antisubvenční řízení. Prováděcím rozhodnutím Komise 2013/707/EU (5) ze dne 4. prosince 2013, kterým se potvrzuje přijetí závazku nabídnutého v souvislosti s antidumpingovým a antisubvenčním řízením týkajícím se dovozu krystalických křemíkových fotovoltaických modulů a jejich klíčových komponentů (tj. článků) pocházejících nebo odesílaných z Čínské lidové republiky po dobu uplatňování konečných opatření Komise potvrdila přijetí tohoto závazku.
6. Strany dotčené řízením
a) Výběr vzorku výrobců v Unii
(16)
Po uložení prozatímních opatření zopakovaly některé zúčastněné strany své tvrzení, že nadměrné uplatnění povinnosti týkající se zachování důvěrnosti údajů jim znemožnilo vyjádřit se k výběru vzorku výrobců v Unii, a tudíž řádně vykonat jejich právo na obhajobu. Komise se touto záležitostí zabývala již v 9. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Jelikož v tomto ohledu nebyly předloženy žádné nové informace, potvrzují se závěry uvedené v 9. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(17)
Čínská vláda zopakovala své tvrzení, že zachování důvěrnosti údajů o totožnosti žadatelů a výrobců v Unii zařazených do vzorku není odůvodněné. Jak je uvedeno již v 9. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, výrobci v Unii požádali, aby byly údaje o jejich totožnosti považovány za důvěrné, vzhledem k hrozícímu riziku odvety. Komise se domnívala, že tyto žádosti jsou dostatečně odůvodněné, aby jim bylo možno vyhovět. Informace, které byly Komisi poskytnuty k doložení hrozícího rizika odvety, nelze zpřístupnit třetím stranám, jelikož poskytnutí těchto informací by zmařilo účel žádosti o zachování důvěrnosti. Navíc v případě, kdy (jak uvedla čínská vláda) jeden výrobce v Unii přehodnotil svůj postoj a odhalil svou totožnost podáním žaloby na prozatímní nařízení u soudu, již neexistuje důvod pro poskytnutí informací, na jejichž základě byla zaručena anonymita, jelikož totožnost již byla odhalena.
(18)
Po poskytnutí prozatímních informací jedna zúčastněná strana zopakovala, že informace, na nichž se zakládal výběr vzorku, nebyly spolehlivé, aniž by však v tomto ohledu předložila nové důkazy. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(19)
Po poskytnutí konečných informací zopakovala CCCME své argumenty týkající se použitého způsobu výběru prozatímního vzorku výrobců v Unii. CCCME zejména tvrdila, že orgány nevzaly v úvahu 120 výrobců. Komise se touto otázkou zabývala již v 9. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Orgány mimoto ověřily činnosti společností, které byly uvedeny na tomto seznamu. Ukázalo se, že seznam zahrnuje většinou montážní firmy, distributory, dovozce ve spojení a vyvážejícího výrobce v Číně, na Tchaj-wanu a v Indii. Tento seznam proto neprokazuje, že orgány přehlédly významný počet výrobců v Unii. CCCME mimoto nezpochybnila celkovou výrobu v Unii tím, že by poskytla jiné údaje, ani nepředložila důkazy, že reprezentativnost vzorku mohla být ovlivněna tím, že žádný z údajných dalších výrobců v Unii nebyl zařazen do vzorku, byli-li Komisi známi.
(20)
Po vyloučení destiček z definice dotčeného výrobku, a tudíž z tohoto šetření, jak je uvedeno níže v 32. bodě odůvodnění, sestával konečný vzorek z osmi výrobců v Unii. Jelikož s ohledem na výběr vzorku výrobců v Unii nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzují se zjištění uvedená v 7. až 10. bodě odůvodnění prozatímního nařízení s výše uvedenými změnami.
b) Výběr vzorku dovozců, kteří nejsou ve spojení
(21)
Po uložení prozatímních opatření kontaktovala Komise (jak je uvedeno ve 12. bodě odůvodnění prozatímního nařízení) další dovozce, kteří při šetření spolupracovali již v počáteční fázi a poskytli základní údaje o svých činnostech souvisejících s výrobkem, který je předmětem šetření, v období šetření v souladu s oznámením o zahájení řízení. Cílem bylo zjistit, zda by nebylo možné velikost vzorku dovozců, kteří nejsou ve spojení, zvětšit. Přihlásilo se a ochotu dále spolupracovat při šetření projevilo šest společností, jež se považovaly za dovozce, kteří nejsou ve spojení a kteří obchodují s dotčeným výrobkem (tj. pořizují jej a dále prodávají). Z těchto šesti společností odpovědělo ve stanovené lhůtě pět společností. Z těchto pěti obdržených odpovědí byly pouze tři dostatečně úplné a umožňovaly smysluplné posouzení. Na tomto základě se vzorek dovozců, kteří nejsou ve spojení, zvětšil a sestával ze čtyř dovozců modulů, kteří představovali přibližně 2 %-5 % celkového dovozu z dotčené země. Vzhledem ke struktuře dovozců, kteří nejsou ve spojení a kterými byly většinou malé a střední společnosti, nebylo možné mít vzorek zastupující větší podíl, a to s ohledem na omezené zdroje, které měly orgány k dispozici.
(22)
Jelikož s ohledem na výběr vzorku dovozců, kteří nejsou ve spojení, nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzuje se 11. a 12. bod odůvodnění prozatímního nařízení s výše uvedenou změnou.
c) Výběr vzorku vyvážejících výrobců
(23)
Po poskytnutí prozatímních informací podala připomínky řada společností nezařazených do vzorku, které uvedly, že se jejich situace liší od situace společností zařazených do vzorku. Tyto společnosti tvrdily, že by se na ně proto měla vztahovat individuální celní sazba podle čl. 17 odst. 3 základního nařízení. Kvůli vysokému počtu spolupracujících společností (často skupin společností) však nebylo možné prověřit jednotlivě všechny společnosti. V souladu s čl. 9 odst. 6 se proto na tyto společnosti vztahuje vážené průměrné clo pro společnosti zařazené do vzorku.
(24)
Jelikož s ohledem na výběr vzorku vyvážejících výrobců nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzuje se 13. a 14. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
7. Období šetření a posuzované období
(25)
Jak je uvedeno v 19. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, šetření o dumpingu a újmě se týkalo období od 1. července 2011 do 30. června 2012 (dále jen „období šetření“). Zkoumání vývojových tendencí významných pro posouzení újmy se týkalo období od roku 2009 do konce období šetření (dále jen „posuzované období“).
B. DOTČENÝ VÝROBEK A OBDOBNÝ VÝROBEK
1. Úvod
(26)
Jak je uvedeno ve 20. až 49. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, dotčeným výrobkem jsou podle prozatímní definice krystalické křemíkové fotovoltaické moduly nebo panely a články a destičky typů používaných v krystalických křemíkových fotovoltaických modulech nebo panelech pocházející nebo odesílané z Čínské lidové republiky. Tloušťka článků a destiček nepřesahuje 400 mikrometrů. Tento výrobek v současnosti spadá pod kódy KN ex 3818 00 10, ex 8501 31 00, ex 8501 32 00, ex 8501 33 00, ex 8501 34 00, ex 8501 61 20, ex 8501 61 80, ex 8501 62 00, ex 8501 63 00, ex 8501 64 00 a ex 8541 40 90 (dále jen „dotčený výrobek“).
(27)
Z definice dotčeného výrobku jsou vyloučeny tyto typy výrobků:
-
přenosné solární nabíječky skládající se z méně než šesti článků a napájející přístroje elektřinou nebo sloužící k nabití baterií,
-
produkty z tenkého fotovoltaického filmu,
-
krystalické křemíkové fotovoltaické výrobky, jež jsou trvale zabudovány do elektrických spotřebičů, jež mají jinou funkci než výrobu elektrické energie a které spotřebovávají elektřinu vyrobenou zabudovaným(i) krystalickým(i) křemíkovým(i) fotovoltaickým(i) článkem (články).
2. Tvrzení týkající se definice výrobku
2.1. Vyloučení destiček
(28)
Po poskytnutí prozatímních informací zúčastněné strany tvrdily, že by destičky měly být z definice výrobku vyňaty, jelikož nemají stejné základní fyzikální, chemické a technické vlastnosti jako články a moduly. Kromě tvrzení předložených v prozatímní fázi byly po poskytnutí prozatímních informací v této souvislosti předloženy další dva argumenty.
(29)
Zúčastněné strany za prvé tvrdily, že destičky lze použít i k jiným účelům než k výrobě článků, především k výrobě integrovaných obvodů a jiných mikropřístrojů. V této souvislosti se podotýká, že v definici výrobku v rámci tohoto šetření nejsou zahrnuty všechny destičky, jelikož šetření je omezeno na „destičky typů používaných v krystalických křemíkových fotovoltaických modulech nebo panelech“ a destičky, jejichž„tloušťka nepřesahuje 400 mikrometrů“. Ačkoli destičky jistě existují i v jiných aplikacích, šetření se nikdy nevztahovalo na destičky, které se používají při výrobě jiných výrobků, jako jsou integrované obvody. Mimoto se nepřihlásili žádní výrobci, dovozci nebo uživatelé, kteří jsou účastníky trhu s těmito jinými typy destiček a kteří by tvrdili, že se na jejich destičky vztahuje celní evidence nebo prozatímní antidumpingové clo. Potvrzuje se proto, že tyto jiné typy destiček nejsou zahrnuty do definice výrobku v rámci tohoto šetření. Současně to prokazuje, že destičky nemají nutně stejné konečné použití jako články a moduly.
(30)
Zúčastněné strany za druhé uvedly, že nezpracované destičky nemají základní elektrické vlastnosti, které odlišují solární články a moduly od ostatních výrobků. Destičky nemají zejména schopnost vyrábět elektřinu ze slunečního světla, což je hlavní funkce krystalických fotovoltaických článků a modulů.
(31)
Toto tvrzení lze uznat. Po dalším ověření a v rozporu s tím, co bylo uvedeno v 36. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, a to že „moduly, články a destičky mají stejné konečné použití, přeměňovat sluneční světlo na elektřinu“, se skutečně ukázalo že teprve přeměnou destičky na článek vzniká její schopnost vyrábět elektřinu ze slunečního světla.
(32)
Vzhledem k rozdílným základním fyzikálním a technickým vlastnostem stanoveným během šetření, mimo jiné co se týká schopnosti vyrábět elektřinu ze slunečního světla, se vyvozuje závěr, že by destičky měly být z definice dotčeného výrobku vyloučeny, a šetření by se na ně tudíž nemělo vztahovat.
2.2. Samostatná šetření týkající se článků a modulů
(33)
Zúčastněné strany zopakovaly, že články a moduly nepředstavují jediný výrobek, a měly by být proto posouzeny samostatně, a zopakovaly především tvrzení, jimiž se již zabýval 27. až 39. bod odůvodnění prozatímního nařízení. Na rozdíl od destiček však mají články a moduly stejnou základní vlastnost, tj. schopnost vyrábět elektřinu ze slunečního světla. Tato tvrzení byla proto zamítnuta.
(34)
Po poskytnutí konečných informací jeden vývozce uvedl, že články samy o sobě nemohou vyrábět elektřinu. Musí být údajně integrovány do modulů, aby to bylo možné. Každý článek však má sám o sobě schopnost vyrábět elektřinu ze slunečního světla, obvykle okolo 4 W. Ačkoli tento výkon nemusí u většiny použití, která vyžadují sestavení více článků do modulů, postačovat, neznamená to, že článek není sám o sobě schopen vyrábět elektřinu.
(35)
Po poskytnutí konečných informací jeden vývozce uvedl, že nemožnost stanovit běžnou hodnotu pro moduly na základě běžné hodnoty pro články, jak je popsáno níže ve 100. bodě odůvodnění, prokazuje, že by se moduly a články neměly považovat za jediný výrobek.
(36)
V této souvislosti se uvádí, že ve většině antidumpingových řízení, včetně tohoto šetření, se srovnání mezi běžnými hodnotami a vývozními cenami provádí na základě jednotlivých typů výrobků. Důvodem je skutečnost, že často má velmi široká škála různých typů výrobků stejné základní fyzikální, technické a/nebo chemické vlastnosti, což často vede k situaci, kdy do definice „dotčeného výrobku“ spadají typy výrobků s podstatně rozdílnými náklady a cenami. Samotná skutečnost, že pro určitý typ výrobku nelze stanovit běžnou hodnotu na základě běžné hodnoty jiného typu výrobku, sama o sobě neznamená, že tyto typy výrobků nelze považovat za jediný výrobek. Jak je popsáno výše v 32. bodě odůvodnění, články i moduly mají stejné základní fyzikální a technické vlastnosti, mimo jiné schopnost vyrábět elektřinu ze slunečního světla.
(37)
Dále se uvádělo, že pokud by články a moduly tvořily jediný výrobek s menšími rozdíly, nebylo by obtížné upravit ceny článků s cílem zjistit cenu modulů. V této souvislosti se podotýká, že neexistuje požadavek, aby mezi jednotlivými typy dotčeného výrobku existovaly pouze menší rozdíly. Naopak postačuje, aby různé typy dotčeného výrobku měly stejné základní fyzikální, technické a/nebo chemické vlastnosti. V daném případě to pro moduly a články platí, jelikož mají mimo jiné schopnost vyrábět elektřinu ze slunečního světla.
(38)
Tatáž strana dále tvrdila, že články nepředstavují pouze jiný typ modulu, nýbrž zcela odlišný výrobek. Články představují ve skutečnosti hlavní část modulu. Jako hlavní část není článek zcela jistě „zcela odlišným výrobkem“, jelikož moduly a články mají stejnou základní vlastnost, kterou je výroba elektřiny ze slunečního světla, jak je uvedeno výše v 32. bodě odůvodnění.
(39)
Tatáž strana mimoto uvedla, že při výběru vzorků výrobců v Unii a čínských vývozců byl zohledněn rozdíl mezi články a moduly. Proto měly být pro moduly a články stanoveny rozdílné sazby cla. V tomto ohledu se potvrzuje, že při výběru vzorku výrobců v Unii a vzorku čínských vývozců se skutečně bral v úvahu rozdíl mezi moduly a články, jak je uvedeno v 10. a 14. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. To však mělo pouze zajistit, aby byl vzorek reprezentativní, a neznamená to, že by se články a moduly neměly považovat za jediný dotčený výrobek, nebo že by pro články a moduly měly být stanoveny zvláštní sazby cla. Aby bylo zajištěno, že vzorek je reprezentativní s ohledem na všechny typy výrobků, bylo důležité rozlišovat při výběru vzorku mezi články a moduly. Jelikož ohledně otázky, zda se články a moduly mají považovat za jeden výrobek, nebo za dva samostatné výrobky, panovala určitá nejistota, bylo nutné zajistit reprezentativnost pro oba možné výsledky.
(40)
Mimoto se uvádělo, že 100. bod odůvodnění níže, v němž se tvrdí, že náklady na zpracování modulů jsou značné, je v rozporu s 32. bodem odůvodnění prozatímního nařízení, který uvádí, že přidaná hodnota není soustředěna v jedné konkrétní fázi výrobního procesu. V tomto ohledu se připomíná, že ve 100. bodě odůvodnění je rovněž objasněno, že rozdíly v nákladech mezi články a moduly činí 34 %, což znamená, že 66 % hodnoty modulu vyplývá z článku. Vyvozuje se proto závěr, že přidaná hodnota není soustředěna v jedné konkrétní fázi výrobního procesu.
(41)
Vyvážející výrobci uvedli, že skutečnost, že závazek ukládá pro články a moduly rozdílné minimální dovozní ceny a objemy, údajně potvrzuje, že moduly a články představují rozdílné výrobky, které vyžadují dvě samostatná šetření. Rozdílné minimální dovozní ceny však pouze naznačují, že články a moduly představují různé skupiny typů výrobků, které jsou prodávány za různé ceny. Je proto třeba stanovit rozdílné ceny, aby byly minimální dovozní ceny smysluplné.
(42)
Skutečnost, že články a moduly představují rozdílné skupiny typů výrobků, nemá pro definici dotčeného výrobku až takový význam. Pro definici dotčeného výrobku postačuje, aby měly výrobky stejné základní vlastnosti a konečné použití, což v případě modulů a článků platí, jak je popsáno v 32. resp. 48. bodě odůvodnění.
(43)
Čínská vláda tvrdila, že se posuzování, zda články a moduly představují jediný dotčený výrobek, nezabývá řadou kritérií stanovených odvolacím orgánem ve věci ES - Azbest (6). Tato kritéria se však používají pro definici „obdobného výrobku“, a nikoli dotčeného výrobku. Jinými slovy, tato kritéria je nutno použít při definování obdobného výrobku, například obdobného výrobku vyráběného výrobním odvětvím Unie, jenž je poté porovnán s dotčeným výrobkem, který vyvážejí čínští vyvážející výrobci. Tato kritéria nejsou vhodná k definování dotčeného výrobku. Orgány každopádně podotýkají, že by uplatnění kritérií použitých ve věci ES - Azbest na definici dotčeného výrobku v daném případě nevedlo k jinému výsledku. První a druhé kritérium (vlastnosti, povaha a jakost respektive konečná použití) jsou totožná jako kritéria týkající se fyzikálních, chemických a technických vlastností a konečného použití, jež byla použita v předchozích bodech odůvodnění. Třetí kritérium (vkus a zvyky spotřebitele) není v daném případě použitelné, jelikož články jsou hlavní částí modulů; pokud jde o čtvrté kritérium, sazební zařazení, podotýká se, že články i moduly mohou být deklarovány pod podpoložkou 8541 40 90, zatímco položky v čísle 8501 jsou určeny pro elektrické generátory obecně, a nikoli pro solární produkty.
(44)
Jiné zúčastněné strany tvrdily, že objektivní použití kritérií, která vypracoval Soudní dvůr v předchozích věcech (7), údajně vede k závěru, že moduly a články jsou rozdílné výrobky. V této souvislosti se uvádí, že soud pouze uvedl řadu kritérií, která lze vzít v úvahu, neexistuje však povinnost použít ve všech případech všechna kritéria, jelikož ne všechna mohou být relevantní. Tato kritéria byla posouzena ve 27. až 39. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, v nichž se konstatovalo, že v daném případě není řada kritérií relevantních. V rozsudku ve věci Brosmann bylo posouzení, zda do „dotčeného výrobku“ patří různé typy obuvi, rovněž provedeno na základě pouze tří kritérií, která se pokládala za důležitá. Jelikož zúčastněné strany neuvedly žádný důvod, proč objektivní použití kritérií vede k závěru, že moduly a články představují rozdílné výrobky, nelze toto tvrzení uznat.
(45)
Mimoto se připomíná, že články a moduly mají stejné základní konečné použití, tj. jsou prodávány za účelem jejich integrace do fotovoltaických solárních systémů. Výkon modulů bezprostředně souvisí s výkonem článků, jak je uvedeno v 28. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(46)
Jedna zúčastněná strana uvedla, že po vyloučení destiček z definice výrobku je vzhledem k významnému zpracování při výrobě modulů z článků vyvraceno rovněž tvrzení, že články a moduly mají stejné konečné použití. Tato strana taktéž tvrdila, že hodnocení, že moduly a články mají stejné konečné použití, je založeno na předpokladu, že destičky, moduly a články mají stejný výrobní proces.
(47)
Za prvé je mylný závěr, že hodnocení, že moduly a články mají stejné konečné použití, je založeno na výrobním procesu. Ačkoli jsou obě tvrzení uvedena v témže 36. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, neznamená to, že jeden závěr je založen na druhém předpokladu. Slovo „mimoto“ uvedené ve druhém tvrzení objasňuje, že toto druhé tvrzení není založeno na prvním tvrzení. Obě tvrzení se navíc zabývají rozdílnými záležitostmi v části týkající se „konečného použití a vzájemné zaměnitelnosti“. První tvrzení týkající se výrobního procesu se zabývá vzájemnou zaměnitelností, zatímco druhé konečným použitím. Základní předpoklad, že hodnocení, že moduly a články mají stejné konečné použití, je založeno na předpokladu, že destičky, moduly a články mají stejný výrobní proces, proto není správný.
(48)
Co se týká skutečného konečného použití článků a modulů, zúčastněné strany nezpochybnily, že moduly a články jsou prodávány za účelem jejich integrace do fotovoltaických solárních systémů. Potvrzuje se proto závěr, že moduly a články mají stejné konečné použití.
2.3. Monokrystalické a polykrystalické články
(49)
Jedna zúčastněná strana tvrdila, že se v Unii monokrystalické články nevyrábějí a že její vývoz monokrystalických článků nesoutěží s výrobním odvětvím Unie. Šetření však prokázalo, že v Unii se ve skutečnosti monokrystalické články vyrábějí. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto. Tribunál každopádně ve věci Brosmann rozhodl, že skutečnost, že se ve Společenství určitý typ výrobku nevyrábí, není určující.
2.4. Doložka „odesílaný z“
(50)
Zúčastněné strany tvrdily, že nebylo odůvodněno rozšíření šetření na výrobky „odesílané z“ ČLR, jelikož původně bylo šetření zahájeno pouze s ohledem na výrobky pocházející z ČLR.
(51)
Výrobky odesílané z ČLR však byly zahrnuty již v počáteční fázi. V bodě 5 oznámení o zahájení řízení (8) je uvedeno, že „se společnosti, které dovážejí výrobek, který je předmětem šetření, z Čínské lidové republiky, avšak domnívají se, že část tohoto dovozu nebo dokonce celý tento dovoz nemá pro celní účely původ v Čínské lidové republice, vyzývají, aby se v rámci šetření přihlásily a poskytly všechny podstatné informace“. Je proto zřejmé, že možnost spolupracovat při tomto šetření měly všechny společnosti odesílající výrobky z ČLR. Jelikož výrobek, který je předmětem šetření, často obsahuje komponenty a části z různých zemí, bylo v bodě 5 oznámení o zahájení řízení rovněž oznámeno, že „mohou být přijata zvláštní ustanovení“ zabývající se touto záležitostí.
(52)
Usuzuje se proto, že všechny dotčené hospodářské subjekty byly náležitě informovány o možnosti, že s ohledem na výrobky odesílané z Číny mohou být případně přijata zvláštní ustanovení, a byly vyzvány, aby při šetření spolupracovaly. Šetření proto nebylo rozšířeno na výrobky „odesílané z Číny“, jelikož tyto výrobky byly zahrnuty od samého počátku.
(53)
Po poskytnutí informací zúčastněné strany tvrdily, že bez ohledu na ustanovení v oznámení o zahájení řízení uvedená výše v 51. bodě odůvodnění bylo šetření omezeno na výrobky pocházející z ČLR a neposuzovalo dopad výrobků odesílaných z ČLR.
(54)
V této souvislosti se uvádí, že byly podniknuty níže uvedené kroky, aby bylo zajištěno, že při šetření jsou posouzeny všechny výrobky odesílané z ČLR, a nikoli pouze výrobky pocházející z ČLR:
-
Všechny společnosti, které dovážejí dotčený výrobek z ČLR, byly vyzvány, aby se v rámci šetření přihlásily bez ohledu na původ zboží.
-
V příloze A oznámení o zahájení řízení byli výrobci požádáni, aby uvedli informace pro všechny výrobky, které společnost vyrábí. Tyto informace nebyly omezeny na výrobky pocházející z ČLR.
-
Na základě těchto informací, které obsahovaly veškerý vývoz do EU bez ohledu na původ zboží, byl vybrán reprezentativní vzorek.
-
Výrobci zařazení do vzorku obdrželi dotazník pro „výrobce vyvážející do Evropské unie“ a ČLR byla uvedena jako „dotčená země“, nikoli jako země původu. Bylo proto zřejmé, že byly prověřeny všechny výrobky bez ohledu na jejich původ.
(55)
Na tomto základě byl vyvozen závěr, že se šetření vztahovalo na veškeré výrobky pocházející nebo odesílané z ČLR a že se zjištění v rámci šetření, včetně ohledně dumpingu a újmy, vztahují na veškeré výrobky pocházející nebo odesílané z ČLR.
(56)
Po poskytnutí konečných informací zúčastněné strany uvedly, že podnět obsahoval důkazy prima facie, které se týkaly pouze dovozu solárních panelů pocházejících z ČLR, a nikoli výrobků odesílaných z ČLR. V tomto ohledu je třeba objasnit, že se podnět skutečně vztahoval na výrobky „z ČLR“, což je patrné z úvodní stránky, kterou poskytl žadatel a která je opatřena razítkem. Před touto stránkou se ve spisu nachází jiná stránka, která skutečně používá znění „pocházející z Čínské lidové republiky“. Tato stránka však nebyla součástí dokumentu předloženého žadatelem, nýbrž byla přidána jako titulní stránka útvary Komise s uvedením názvu šetření místo zopakování názvu žadatele. Usuzuje se proto, že se podnět vztahoval na veškeré výrobky z ČLR, ať už pocházely z ČLR, či nikoli.
(57)
Čínští vyvážející výrobci dále tvrdili, že nelze přiměřeně očekávat, že vyvážejícím výrobcům ve třetích zemích je známo, že by se šetření mohlo zaměřovat rovněž na jejich výrobky. V této souvislosti se podotýká, že se opatření nevztahují na výrobky v tranzitu ve smyslu článku V dohody GATT. Na vyvážející výrobce, kteří nevykonávají činnost v ČLR, se proto opatření nevztahují. Žádní vyvážející výrobci ve třetích zemích se mimoto nepřihlásili a neuvedli, že výrobky, které vyvážejí, podléhají antidumpingovému clu.
(58)
Titíž vyvážející výrobci uvedli, že vyvážející výrobci ve třetích zemích nebyli požádáni, aby se přihlásili, a neměli ani možnost prokázat, že jejich výrobky nejsou dumpingové. Orgány se domnívají, že na vyvážející výrobce, kteří nevykonávají činnost v ČLR, se opatření nevztahují, jelikož se jejich výrobky v případě, že jsou odesílány z ČLR, považují za výrobky v tranzitu. Všichni ostatní vyvážející výrobci byli prostřednictvím oznámení o zahájení řízení informováni, že jejich činnosti jsou předmětem šetření.
(59)
Čínská vláda uvedla, že ačkoli čl. 1 odst. 3 základního nařízení umožňuje odchýlit se od zásady, že vyvážející země je zemí původu, nelze tento článek v daném případě použít. K doložení svého tvrzení čínská vláda uvedla, že nebyla provedena úplná analýza, zda vyvážející země nemůže být zemí jednající jako prostředník. Orgány s tímto výkladem čl. 1 odst. 3 základního nařízení nesouhlasí. Žádná strana nezpochybnila, že v ČLR existuje značná výroba. To, zda je ČLR zemí původu hotových výrobků, závisí na řadě faktorů. Analýza dumpingu, újmy, příčinných souvislostí a zájmu Unie, kterou orgány provedly, se vztahuje na tuto výrobu, bez ohledu na to, zda mají hotové vyvážené výrobky pro celní účely původ v ČLR. Jelikož existovaly jasné náznaky, že ne u všech výrobků, které byly alespoň částečně vyrobeny v ČLR, se bude mít za to, že mají pro celní účely původ v ČLR, orgány rozhodly, že je nezbytné zahrnout rovněž výrobky, u nichž je ČLR pouze zemi jednající jako prostředník.
(60)
Čínská vláda rovněž uvedla, že jelikož žádnému čínskému vývozci nebylo přiznáno zacházení jako v tržním hospodářství, neexistuje v ČLR srovnatelná cena pro solární panely, a proto nelze ČLR použít jako zemi jednající jako prostředník. V této souvislosti se však uvádí, že tři podmínky v čl. 1 odst. 3 základního nařízení jsou uvedeny pouze jako příklady, a ne všechny podmínky musí být relevantní ve všech případech. V daném případě bylo vzhledem k tomu, že žádnému čínskému vývozci nebylo přiznáno zacházení jako v tržním hospodářství, nutno srovnatelnou cenu zjistit ve srovnatelné zemi - a tato srovnatelná cena je stejná bez ohledu na to, zda se ČLR považuje za zemi původu nebo za zemi jednající jako prostředník. Otázka, zda „v této zemi“ existuje srovnatelná cena, proto není podstatná, jelikož v daném případě není srovnatelná cena stanovena „v této zemi“, nýbrž ve srovnatelné zemi.
2.5. Solární nabíječky
(61)
Po poskytnutí prozatímních informací zúčastněné strany tvrdily, že definice „solární nabíječky skládající se z méně než šesti článků“ je příliš úzká a měla by se rozšířit na výrobky s podobnou funkcí, na něž se tato definice nevztahuje, jako jsou výrobky podobné velikosti, které využívají větší počet menších článků.
(62)
Zúčastněné strany dále uvedly, že definice „křemíkové fotovoltaické výrobky, jež jsou trvale zabudovány do elektrických spotřebičů“, je příliš úzká, jelikož vylučuje pouze kompletní elektrické spotřebiče, přičemž nejsou nutně vyloučeny solární komponenty určené k zabudování do elektrických spotřebičů.
(63)
Analýza výše uvedených tvrzení ukázala, že je vhodnější připojit k vyloučení těchto výrobků kritérium založené na technické normě. Bylo zjištěno, že definice v níže uvedené normě vhodněji vymezují výrobky, které by měly být vyloučeny z oblasti působnosti opatření: mezinárodní norma IEC 61730-1, Aplikační třídy, třída C: aplikace se sníženým napětím (s. 13) (9).
(64)
Po poskytnutí konečných informací byly obdrženy připomínky týkající se vyloučení na základě výše uvedené mezinárodní normy. Uvádělo se, že místo odkazu na tuto normu by bylo vhodnější stanovit vyloučení na základě výstupního napětí a výkonu jako „moduly nebo panely s výstupním stejnoměrným napětím nepřesahujícím 50 V a výkonem nepřesahujícím 50 W určené výhradně pro přímé použití k nabití baterií v systémech se stejnými charakteristikami, pokud jde o napětí a výkon“. Toto tvrzení bylo možno uznat a vyloučení je s konečnou platností stanoveno podle této definice.
2.6. Střešní solární moduly
(65)
Jiná zúčastněná strana uvedla, že by z definice výrobku v rámci tohoto šetření měly být vyloučeny střešní solární moduly, jelikož tyto moduly spojují funkci solárního modulu s funkcí střešní tašky nebo krytiny. Nejsou proto přímo zaměnitelné s běžným solárním modulem.
(66)
Šetřením však bylo prokázáno, že běžné moduly i střešní solární moduly musí splňovat stejné elektrické normy. Ačkoli střešní solární modul nemůže být jednoduše nahrazen běžným modulem, může být nahrazen běžným modulem a střešními taškami nebo krytinami. Tyto výrobky proto mají stejnou základní technickou vlastnost, kterou je výroba elektřiny ze slunečního záření. Přidaná funkce (kterou jinak plní střešní materiál) se nepovažuje za podstatnou a neodůvodňuje vyloučení střešních solárních modulů z definice výrobku.
(67)
Po poskytnutí konečných informací tatáž zúčastněná strana tvrdila, že neexistence vzájemné zaměnitelnosti mezi střešními solárními moduly a běžnými solárními moduly naznačuje, že by střešní solární moduly měly být z oblasti působnosti opatření vyloučeny, a to s odkazem na věc týkající se obuvi (10) obecně, a konkrétně sportovní obuvi vyráběné speciální technologií („STAF“). Důvodů pro vyloučení obuvi STAF však byla celá řada a neexistenci vzájemné zaměnitelnosti nepovažoval Tribunál v rozsudku ve věci Brosmann (11) samu o sobě za dostatečný důvod a potvrdil, že i velmi rozdílné výrobky, jako je městská obuv a procházková obuv, mohou být skutečně považovány za dotčený výrobek v jednom antidumpingovém šetření navzdory svým rozdílům.
(68)
Zúčastněná strana mimoto uvedla, že neexistence výroby v Unii a skutečnost, že zúčastněná strana je držitelem práv k duševnímu vlastnictví, údajně potvrzuje, že střešní solární moduly jsou inovativní výrobky, které se liší od ostatních výrobků. Co se týče věci obuv zmíněné zúčastněnou stranou, Tribunál ve věci Brosmann rozhodl, že „skutečnost, že se ve Společenství tento typ obuvi nevyrábí, a existence patentu nejsou určující“ (12). V uvedeném případě se proto obuv vyráběná patentovanou technologií považovala za dotčený výrobek.
(69)
Zúčastněná strana rovněž uvedla, že by střešní solární moduly měly být z definice dotčeného výrobku vyloučeny, jelikož jsou prodávány za podstatně vyšší ceny než běžné moduly. Ve výše zmíněné věci týkající se obuvi byla obuv STAF nad určitou cenu vyloučena z definice dotčeného výrobku. V tomto ohledu se uvádí, že střešní solární modul spojuje funkci solárního modulu s funkcí střešní tašky nebo krytiny, jak bylo uvedeno výše v 66. bodě odůvodnění. Přímé srovnání cen není proto smysluplné, jelikož přidaná funkce vede přirozeně k vyšším cenám.
(70)
V reakci na toto tvrzení zúčastněná strana uvedla, že na základě této argumentace by nebylo vůbec možné uplatnit cenové rozdíly jako dodatečný ukazatel, který odůvodňuje vyloučení z definice výrobku. Tento výklad je však příliš dalekosáhlý. V předchozím bodě odůvodnění se pouze uvádí, že v daném případě, kdy střešní moduly spojují funkci dotčeného výrobku a dalšího výrobku (v tomto případě střešní tašky nebo krytiny), není cena přirozeně smysluplným ukazatelem. To neznamená, že v jiných případech nemůže být cenový rozdíl užitečným ukazatelem při zjišťování, zda by měl být určitý výrobek vyloučen z definice dotčeného výrobku.
(71)
Zúčastněná strana rovněž uvedla, že by jejímu dodavateli střešních solárních modulů měl být umožněn přístup k závazku týkajícímu se minimální ceny. Zdá se však, že dotyčný čínský výrobce při šetření nespolupracoval a jako nespolupracující strana se nemůže závazku účastnit. Tato žádost nebyla proto přijata.
3. Závěr
(72)
Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem je dotčený výrobek s konečnou platností definován jako krystalické křemíkové fotovoltaické moduly nebo panely a články typů používaných v krystalických křemíkových fotovoltaických modulech nebo panelech pocházející nebo odesílané z ČLR, ledaže by byly v tranzitu ve smyslu článku V GATT. Tloušťka článků nepřesahuje 400 mikrometrů. Tento výrobek v současnosti spadá pod kódy KN ex 8501 31 00, ex 8501 32 00, ex 8501 33 00, ex 8501 34 00, ex 8501 61 20, ex 8501 61 80, ex 8501 62 00, ex 8501 63 00, ex 8501 64 00 a ex 8541 40 90.
(73)
Z definice dotčeného výrobku jsou vyloučeny tyto typy výrobků:
-
přenosné solární nabíječky skládající se z méně než šesti článků a napájející přístroje elektřinou nebo sloužící k nabití baterií,
-
produkty z tenkého fotovoltaického filmu,
-
krystalické křemíkové fotovoltaické výrobky, jež jsou trvale zabudovány do elektrických spotřebičů, jež mají jinou funkci než výrobu elektrické energie a které spotřebovávají elektřinu vyrobenou zabudovaným(i) krystalickým(i) křemíkovým(i) fotovoltaickým(i) článkem (články),
-
moduly nebo panely s výstupním stejnoměrným napětím nepřesahujícím 50 V a výkonem nepřesahujícím 50 W určené výhradně pro přímé použití k nabití baterií v systémech se stejnými charakteristikami, pokud jde o napětí a výkon.
(74)
Po vyloučení destiček byla analýza revidována a byly vyloučeny údaje a analýza týkající se destiček, není-li uvedeno jinak. Jelikož destičky představovaly během období šetření jen malý procentní podíl dovozu dotčeného výrobku do Unie (přibližně 2 % hodnoty), má se za to, že vyloučení destiček má na zjištění jen zanedbatelný dopad, pokud vůbec nějaký. Všechny připomínky zúčastněných stran byly posouzeny a případné odkazy na destičky (pokud byly uvedeny) byly vyloučeny. V důsledku toho jsou všechny odkazy a související údaje týkající se destiček, které byly uvedeny v bodech odůvodnění prozatímního nařízení, nepoužitelné, a to i v případě, jsou-li příslušné body odůvodnění tímto nařízením potvrzeny.
(75)
Prozatímní závěry se změnami, jak je uvedeno výše ve 26. až 74. bodě odůvodnění, byly proto s konečnou platností potvrzeny. Pro účely tohoto řízení se proto v souladu s obvyklou praxí má za to, že by se všechny výše popsané typy dotčeného výrobku měly považovat za jediný výrobek.
C. DUMPING
1. ČLR
1.1. Zacházení jako v tržním hospodářství
(76)
Po poskytnutí prozatímních informací zúčastněné strany uvedly, že rozhodnutí o zacházení jako v tržním hospodářství bylo přijato pozdě, tj. po uplynutí tříměsíční lhůty stanovené v čl. 2 odst. 7 písm. c) základního nařízení, a proto by šetření mělo být neprodleně ukončeno.
(77)
V této souvislosti strany tvrdily, že změna základního nařízení (13) údajně prodlužující lhůtu pro přijetí rozhodnutí o zacházení jako v tržním hospodářství na osm měsíců vstoupila v platnost až po uplynutí dříve použitelné tříměsíční lhůty. Změna se má vztahovat jen na budoucí šetření a na probíhající šetření, u nichž dosud neuplynula lhůta pro rozhodnutí o zacházení jako v tržním hospodářství.
(78)
V článku 2 nařízení, kterým se mění základní nařízení, se však jednoznačně uvádí, že „toto nařízení se použije na všechna nová a probíhající šetření ode dne 15. prosince 2012“. Tento článek (ani celé nařízení) neobsahuje žádný odkaz na omezení „pokud dosud neuplynula lhůta pro přijetí rozhodnutí o zacházení jako v tržním hospodářství“, jak tvrdily zúčastněné strany. Toto tvrzení nelze proto uznat.
(79)
Po poskytnutí konečných informací několik zúčastněných stran zopakovalo své tvrzení, že rozhodnutí o zacházení jako v tržním hospodářství bylo přijato pozdě, aniž by byla zpochybněna skutečnost, že se změna základního nařízení uvedená výše v 78. bodě odůvodnění vztahuje na „všechna probíhající šetření“, což zahrnuje rovněž toto šetření. Vyvozuje se proto s konečnou platností závěr, že rozhodnutí o zacházení jako v tržním hospodářství nebylo přijato pozdě.
(80)
Po poskytnutí konečných informací jeden vývozce uvedl, že přiznání zacházení jako v tržním hospodářství nemělo být zamítnuto z toho důvodu, že tři společnosti, které v roce 2011 ukončily činnost, nevedly jednoznačné a jasné účetnictví. Byl vznesen konkrétně dotaz, podle kterého účetního standardu by společnost, která ukončila činnost, měla přesto vést takovéto účetnictví.
(81)
V této souvislosti se podotýká, že účetní standardy neurčují, které společnosti musí vyhotovit finanční výkazy, nýbrž stanoví, jak mají být tyto výkazy sestaveny. V případě ČLR to je „Účetní standard pro obchodní podniky: základní standard“, který v článku 4 uvádí, že „podnik vyhotoví finanční zprávy“. Jedná se o závaznou povinnost, a pro společnosti, které ukončily činnost, neexistuje žádná výjimka.
(82)
Ačkoli tyto společnosti ukončily činnost, dosud vlastnily majetek (včetně pozemků, budov, strojů a zásob), měly závazky a existovaly jako právní subjekty přinejmenším do počátku roku 2013. Usuzovalo se proto, že tyto společnosti měly povinnost zveřejnit účetnictví za rok 2011, a neexistence účetnictví představuje porušení druhého kritéria.
(83)
Po poskytnutí konečných informací vývozci rovněž uvedli, že výhody režimu (režimů) preferenčního daňového zacházení a grantů nepředstavují významnou část jejich obratu, což údajně potvrzuje souběžné antisubvenční řízení.
(84)
V této souvislosti se připomíná, že se tímto tvrzením zabýval již 65. bod odůvodnění prozatímního nařízení. Bylo zdůrazněno, že vzhledem k povaze tohoto zvýhodnění je absolutní výše výhody získaná v období šetření pro posouzení, zda se jedná o „podstatné“ zkreslení, irelevantní. Toto tvrzení je proto zamítnuto.
(85)
Jelikož s ohledem na zacházení jako v tržním hospodářství nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzují se všechny skutečnosti uvedené v 50. až 69. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
1.2. Individuální zjišťování
(86)
Jak je uvedeno v 70. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, žádosti o individuální zjišťování podle čl. 17 odst. 3 základního nařízení předložilo osmnáct spolupracujících vyvážejících výrobců nebo skupin vyvážejících výrobců nezařazených do vzorku. V daném případě již vzorek sestával ze sedmi skupin společností, které jsou obvykle tvořeny řadou vyvážejících výrobců, obchodníků ve spojení a dovozců ve spojení v Unii a třetích zemích. Individuální zjišťování týkající se osmnácti dalších vyvážejících výrobců (jejich skupin) navíc k sedmi skupinám vyvážejících výrobců, které byly zařazeny do vzorku, by představovalo nadměrnou zátěž a bránilo by dokončení šetření v rozumné době.
(87)
Jelikož s ohledem na individuální zjišťování nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzují se všechny skutečnosti uvedené v 70. a 71. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
1.3. Srovnatelná země
(88)
Zúčastněné strany uvedly, že Indie není vhodnou srovnatelnou zemí vzhledem k požadavkům na místní obsah v případě projektů „národní solární mise Jawaharlal Nehru“ (Jawaharlal Nehru National Solar Mission, dále jen „JNNSM“). Jedna strana tvrdila, že existuje požadavek na 75 % místního obsahu, zatímco jiná strana uvedla, že indičtí výrobci mohou u 100 % modulů vyrobených v tuzemsku účtovat vyšší ceny. Tyto strany dále tvrdily, že tyto požadavky značně zvyšují ceny místních výrobků. K doložení tohoto tvrzení byl předložen článek zveřejněný v indickém tisku (14). Tento článek však byl zveřejněn téměř rok po skončení období šetření a nebyl poskytnut žádný důkaz o jeho dopadu během období šetření.
(89)
V témže tiskovém článku se však uvádělo, že indické odvětví solární energie čelí „silné konkurenci ze strany západních a čínských výrobců“. To dokládá trvalý růst dovozu do Indie, jak je uvedeno v 92. bodě odůvodnění. Ačkoli požadavky na místní obsah mohou mít skutečně určitý dopad na indický výrobní trh, lze nicméně vyvodit jednoznačný závěr, že indický trh je konkurenčním trhem, na němž soutěží řada indických a zahraničních společností.
(90)
Podle informací, které zveřejnilo Společné výzkumné středisko (15), bude většina projektů v rámci JNNSM uvedena do provozu od roku 2015. Cíl pro fotovoltaické systémy připojené do sítě v rámci JNNSM pro rok 2012 činil pouze 50 MW v porovnání s celkovou kapacitou připojenou do sítě v Indii, která již v červnu 2012 překračovala 1 GW. To prokazuje, že během období šetření byl význam JNNSM z hlediska celkových solárních zařízení v Indii nižší než 5 %, a proto dopad JNNSM a souvisejících požadavků na místní obsah (pokud by již v období šetření existoval, což je skutečnost, kterou zúčastněné strany neprokázaly) by byl nanejvýš velmi omezený. Většina zařízení se v období šetření nacházela ve státě Gudžarát (přibližně 65 %), a na to základě politiky v oblasti státních podpor.
(91)
Zúčastněné strany tvrdily, že indický trh byl v době šetření fakticky chráněn před dovozem z různých zdrojů, včetně ČLR, jelikož se od počátku roku 2012 rýsovalo zahájení antidumpingového šetření. Indie zahájila antidumpingové šetření týkající se dovozu solárních článků a modulů z ČLR, Malajsie, Tchaj-wanu a USA dne 23. listopadu 2012 (tj. téměř pět měsíců po skončení období šetření).
(92)
Toto tvrzení však nedokládá vývoj dovozu solárních článků a modulů podle indických obchodních statistik (16):
Hodnoty v milionech USD
Duben 2010- březen 2011
Duben 2011- březen 2012
Duben 2012- březen 2013
ČLR
77,33
577,24
371,72
Index
100
746
481
Celkem
252,63
1 348,48
827,07
Index
100
534
327
(93)
Z výše uvedené tabulky vyplývá, že dovoz solárních článků a modulů v případě ČLR výrazně vzrostl o více než 600 % a mezi roky 2010/2011 a 2011/2012 celkově o více než 400 %. Poté se hodnota dovozu poněkud snížila, stejně tak však klesly i ceny solárních článků a modulů. Pokles hodnoty dovozu mezi roky 2011/2012 a 2012/2013 je v souladu s poklesem ceny, kterou v témže období udávaly specializované poradenské společnosti jako pvXchange, což vede k závěru, že objem dovozu byl mezi roky 2011/2012 a 2012/2013 poměrně stálý. Vyvozuje se proto závěr, že indický trh nebyl v období šetření fakticky chráněn před dovozem z různých zdrojů, včetně ČLR.
(94)
Po poskytnutí konečných informací čínská vláda uvedla, že USA dne 6. února 2013 požádaly na základě postupů řešení sporů v rámci WTO o konzultace s Indií ohledně požadavků na místní obsah v případě JNNSM. Účinek těchto pravidel týkajících se místního obsahu ve spojení s antidumpingovým šetřením uvedeným výše v 91. bodě odůvodnění údajně vedl v období od dubna 2012 do března 2013 k snížení hodnoty v porovnání s předchozím rokem o 38 % na rozdíl od růstu v předchozích letech.
(95)
V tomto ohledu se uvádí, že snížení hodnoty je zapříčiněno spíše poklesem cen než snížením objemů dovozu. Po poskytnutí konečných informací jedna zúčastněná strana předložila informace o vývoji objemu dovozu solárních článků a modulů na indický trh v období od roku 2010 do března 2013. Tyto údaje prokazují trvalý růst objemu dovozu solárních modulů a článků na indický trh. Vyvozuje se proto závěr, že indický trh nebyl fakticky chráněn kvůli rýsujícímu se antidumpingovému šetření a údajný (nikoli však prokázaný), každopádně však nanejvýš malý dopad požadavků na místní obsah v rámci JNNSM (jak bylo uvedeno výše v 90. bodě odůvodnění) nebránil trvalému růstu objemu dovozu.
(96)
Mimoto se uvádí, že období od dubna 2012 do března 2013 prokazující údajné účinky JNNSM na dovoz do Indie spadá z převážné části do doby po skončení období šetření. Případný dopad údajného poklesu v období šetření může být proto pouze nevýznamný.
(97)
Jedna zúčastněná strana uvedla, že společnost Tata Power Solar (dále jen „Tata“) vstoupila na trh teprve nedávno, a není proto vhodným výrobcem ve srovnatelné zemi. V této souvislosti se podotýká, že společnost (dříve „Tata BP Solar“) vyrábí solární moduly od roku 1989, a nelze proto mít za to, že vstoupila na trh teprve nedávno. Podle informací, které poskytla jiná zúčastněná strana, vstoupila společnost Tata na trh podstatně dříve než pět největších čínských vývozců zařazených do vzorku.
(98)
Jedna zúčastněná strana uvedla, že by Tchaj-wan byl vhodnější srovnatelnou zemí než Indie, jelikož velikost tchajwanských společností je srovnatelnější s velikostí čínských vývozců, a tchajwanští výrobci rovněž spolupracují. Také jiné zúčastněné strany zpochybnily to, zda je Indie vhodnou srovnatelnou zemí vzhledem k relativně malé velikosti společnosti Tata, aniž by však navrhly vhodnější alternativu.
(99)
Tchajwanské společnosti skutečně spolupracovaly. Jedna společnost spolupracovala plně, zatímco jiná spolupracovala pouze částečně. Plně spolupracující tchajwanská společnost je však menší než společnost Tata, zejména pokud jde o prodej a výrobu modulů, na něž připadá přibližně 90 % prodeje dotčeného výrobku, přičemž společnost Tata prodává podstatně více než tchajwanská společnost, která má v tomto ohledu pouze nevýznamný prodej, jak je uvedeno v 76. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Po poskytnutí konečných informací se jeden vývozce dotázal, zda byla částečně spolupracující tchajwanská společnost kontaktována, aby poskytla chybějící informace. V tomto ohledu se odkazuje na 76. bod odůvodnění prozatímního nařízení, který objasňuje, že Tchaj-wan nebylo možno použít jako srovnatelnou zemi, jelikož spolupracující tchajwanské společnosti vyráběly téměř výlučně články, zatímco čínský vývoz se uskutečňuje převážně ve formě modulů. To platí rovněž pro částečně spolupracujícího tchajwanského výrobce. Jelikož se zmíněný výrobce považoval z tohoto důvodu za nevhodného, nepokládalo se za nutné vyžádat si od této společnosti další informace.
(100)
Tatáž zúčastněná strana uvedla, že takřka žádný prodej modulů sám o sobě nevylučuje Tchaj-wan jako srovnatelnou zemi, jelikož náklady na zpracování článků na moduly lze snadno zjistit. To však nedokládají skutečnosti, jež byly zjištěny během šetření. Výroba modulu z článků vyžaduje několik fází výroby, během nichž je vytvořena podstatná část přidané hodnoty modulu. Jak je uvedeno ve 137. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, v období šetření činil rozdíl mezi průměrnou cenou článků a modulů 555,92 EUR, tj. 54 %, zatímco rozdíl v průměrných nákladech činil 377,99 EUR, tj. 34 %. To by znamenalo, že by se významná část případné tchajwanské běžné hodnoty pro moduly musela zakládat na úpravách nákladů na zpracování, což nelze pokládat za přiměřenější než zemi, pro niž může být u většiny dotčeného výrobku běžná hodnota založena na prodejních cenách na domácím trhu. Má se tudíž za to, že s přihlédnutím k dostupným spolehlivým informacím byla Indie přiměřeně zvolena jako srovnatelná země.
(101)
Jiná zúčastněná strana tvrdila, že nebyly uvedeny žádné důvody pro to, proč se za vhodnou srovnatelnou zemi nepovažují USA. V tomto ohledu se odkazuje na 74. bod odůvodnění prozatímního nařízení, v němž je jednoznačně uvedeno že „USA nejsou vhodnou srovnatelnou zemí, zejména vzhledem k tomu, že trh USA je po část období šetření před čínským dovozem chráněn antidumpingovými a antisubvenčními opatřeními“. Jelikož nebyly obdrženy žádné připomínky týkající se ochrany trhu USA, stanovisko v tomto ohledu se nemění.
(102)
Zúčastněné strany uvedly, že výsledek výpočtu dumpingu je zkreslen kvůli rozdílům v úsporách z rozsahu mezi čínskými výrobci a indickým výrobcem. Bylo proto ověřeno, zda skutečně existuje souvislost mezi objemem výroby společnosti a jejím dumpingovým rozpětím.
(103)
Ze sedmi skupin společností zařazených do vzorku jsou dvě skupiny společností středně velké (Jinzhou Yangguang a Delsolar) a pět jich je velkých (JingAo, LDK, Suntech, Trina a Yingli). Ze středně velkých společností má Jinzhou Yangguang nejnižší rozpětí, zatímco Delsolar má nejvyšší rozpětí. Pět větších společností se nachází mezi těmito dvěma hodnotami. To jednoznačně prokazuje neexistenci jakékoli souvislosti mezi úsporami z rozsahu a dumpingovým rozpětím. Usuzuje se proto, že výpočet dumpingu nebyl zkreslen kvůli rozdílům v úsporách z rozsahu mezi čínskými výrobci a indickým výrobcem.
(104)
Po poskytnutí konečných informací zúčastněné strany uvedly, že neexistence souvislosti mezi úsporami z rozsahu a dumpingovým rozpětím neprokazuje, že úspory z rozsahu a srovnatelnost cen nemají žádný dopad. V situaci, kdy dumpingové rozpětí vychází z totožné běžné hodnoty pro všechny vývozce jako v daném případě, je dumpingové rozpětí ovlivněno především vývozními cenami. Neexistence souvislosti mezi úsporami z rozsahu a dumpingovým rozpětím proto prokazuje rovněž neexistenci souvislosti mezi úsporami z rozsahu a prodejními cenami. Vyvozuje se proto závěr, že v daném případě neovlivňují rozdíly v úsporách z rozsahu srovnatelnost cen.
(105)
Jedna zúčastněná strana tvrdila, že výrobce ve srovnatelné zemi má mimořádně vysoké prodejní ceny na domácím trhu, které jsou údajně podstatně vyšší než prodejní ceny výrobního odvětví Unie, jelikož dumpingové rozpětí značně převyšuje rozpětí cenového podbízení. Toto tvrzení bylo předloženo po porovnání indických běžných hodnot s prodejními cenami výrobního odvětví Unie. Toto srovnání je však chybné, jelikož indická běžná hodnota je založena pouze na ziskovém prodeji. Zejména v situaci, kdy je výrobní odvětví Unie ztrátové, nepřekvapuje, že ziskové ceny v Indii jsou vyšší než průměrná cena výrobního odvětví Unie. Skutečnost, že indická běžná hodnota převyšuje průměrné ceny výrobního odvětví Unie, neprokazuje, že volba Indie jako srovnatelné země není přiměřená.
(106)
Jedna zúčastněná strana tvrdila, že ceny společnosti Tata jsou zkreslené, jelikož je ve spojení se společností Tata Power, podnikem veřejných služeb. To údajně společnosti Tata umožňuje účtovat v oblastech, v nichž poskytuje služby společnost Tata Power, vyšší ceny. Nebyly však předloženy žádné podpůrné důkazy, ani nebylo poskytnuto vyčíslení tohoto údajného účinku. Toto tvrzení nebylo proto možno přijmout.
(107)
Po poskytnutí konečných informací jeden vývozce uvedl, že Tata je nekonkurenceschopná společnost s vysokými výrobními náklady a prodejními cenami, což byl údajně jeden z důvodů, proč společnost BP Solar v prosinci 2011 odstoupila od společného podniku. Na podporu tohoto tvrzení byl citován tiskový článek, v němž se uvádělo, že „odchod společnosti BP z odvětví solární energie po přibližně čtyřech desetiletích ukazuje, jak konkurenční a přeplněný trh se solární energií je“. Tento článek však nespecifikuje společnost Tata jako nekonkurenceschopnou společnost, nýbrž se zabývá situací na trhu se solárními panely obecně, a hovoří o „ostré konkurenci, kterou se odvětví vyznačuje“, a o tom, že „mnoho společností po celém světě zavřelo své výrobní závody, propustilo stovky pracovníků a vyhlásilo úpadek“. Tento tiskový článek proto neprokazuje, že Tata je nekonkurenceschopná společnost s vysokými výrobními náklady a prodejními cenami.
(108)
Po poskytnutí informací jeden vývozce uvedl, že v probíhajícím indickém antidumpingovém šetření, které bylo zmíněno výše v 91. bodě odůvodnění, nebyla společnost Tata do indického výrobního odvětví zahrnuta, a to kvůli významnému dovozu článků. Ačkoli se potvrzuje, že v probíhajícím indickém antidumpingovém šetření není společnost Tata skutečně zahrnuta do indického výrobního odvětví, neznamená to automaticky, že společnost Tata není vhodným výrobcem ve srovnatelné zemi. Běžná hodnota byla založena výhradně na článcích a modulech, které společnost Tata vyrábí v Indii, a nikoli na dovážených výrobcích. Skutečnost, že se při výrobě některých výrobků používají dovážené části, neznamená, že výsledná běžná hodnota není pro Indii reprezentativní, a to zejména kvůli tomu, že je založena především na prodejních cenách, a nikoli na nákladech.
(109)
Čínská vláda uvedla, že prodej modulů uskutečněný společností Tata představuje pouze 0,3 % čínského vývozu do EU a nelze ho považovat za reprezentativní, přičemž poukázala na rozsudek Soudu ve věci Detlef Nölle (17). V tomto případě se Soud domníval, že pokud celková výroba v určité zemi představuje pouze 1,25 % objemu vývozu do EU, naznačuje to, že zvažovaný trh není velmi reprezentativní. V daném případě nesrovnala čínská vláda celkovou výrobu v Indii s celkovým čínským vývozem, nýbrž pouze výrobu jedné indické společnosti s celkovým vývozem všech čínských vývozců. Toto srovnání je však chybné, jelikož na konkurenčním trhu s mnoha účastníky nenaznačuje množství související pouze s jedním výrobcem reprezentativnost celého trhu. Nejedná se ani o srovnání, které bylo provedeno ve věci Detlef Nölle, kde byla celková výroba v dotyčné zemi porovnána s celkovým vývozem. Podle informací, které poskytla CCCME, měla výroba v Indii podle odhadů do konce roku 2012, tj. krátce po skončení období šetření, překročit 2 GW. Tato výroba by odpovídala 14 % čínského vývozu do EU, což značně převyšuje 5 % orientační prahovou hodnotu, která byla uvedena v rozsudku ve věci Detlef Nölle.
(110)
Po poskytnutí informací poukázala jedna zúčastněná strana na skutečnost, že společnosti Tata chybí integrace na počátku výrobního řetězce a že musí pořizovat destičky od třetích stran. Neexistující vertikální integrace na počátku výrobního řetězce údajně vede k vyšším nákladům v porovnání s vertikálně integrovanými čínskými výrobci. Toto tvrzení však nebylo doloženo. Celkové náklady společnosti Tata by byly vyšší pouze v případě, pokud by pořizovací cena destiček překročila náklady na výrobu destičky, což není jisté, jelikož mnoho společností v odvětví solární energie bylo v období šetření ztrátových. I velcí vertikálně integrovaní čínští výrobci často pořizovali významné množství destiček od nezávislých dodavatelů, což podporuje závěr, že neexistující vertikální integrace s ohledem na destičky neznamená nutně vyšší náklady na moduly a články.
(111)
Jedna zúčastněná strana tvrdila, že srovnatelná země není konkurenceschopná. Toto tvrzení bylo doloženo skutečností, že výroba solárních článků v Indii byla v roce 2013 na pětiletém minimu. Zpráva, kterou tato zúčastněná strana citovala, však prokazovala, že během období šetření byla výroba článků v Indii dosud na vysoké úrovni blížící se udávané nejvyšší hodnotě. K významnému poklesu výroby došlo po období šetření, ten proto neměl na výsledky šetření žádný dopad.
(112)
Jiný argument, který byl předložen na podporu tvrzení, že srovnatelná země není konkurenceschopná, se týkal antidumpingového šetření, které bylo zmíněno výše v 91. bodě odůvodnění. Orgány podotýkají, že toto šetření dosud probíhá, a proto z něj nelze vyvodit žádné závěry. Antidumpingová šetření nejsou obecně signálem nedostatečné konkurenceschopnosti, nýbrž známkou toho, že se domácí výrobní odvětví domnívá, že je dotčeno nekalými obchodními praktikami konkurentů ze třetích zemí.
(113)
Komise se proto domnívá, že volba Indie jako srovnatelné země není nepřiměřená.
(114)
Jelikož s ohledem na srovnatelnou zemi nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzují se všechny skutečnosti uvedené v 72. až 77. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
1.4. Běžná hodnota
(115)
Po poskytnutí prozatímních informací jedna zúčastněná strana uvedla, že indické společnosti prodávají především moduly, které nejsou určeny pro připojení do sítě a které mají vyšší ceny a náklady než moduly připojené do sítě, jež prodávají čínští vývozci. Dále bylo uvedeno, že moduly, které nejsou určeny pro připojení do sítě, mají obvykle nižší výkon než moduly připojené do sítě.
(116)
V této souvislosti se podotýká, že pro moduly „standardní velikosti“ s více než 36 články, které jsou obvykle připojeny do sítě, a menší moduly s méně než 36 články, které se obvykle používají mimo síť, byly stanoveny různé běžné hodnoty. Usuzuje se proto, že pro všechny typy výrobků, včetně modulů neurčených pro připojení do sítě a modulů připojených do sítě, byla stanovena náležitá běžná hodnota.
(117)
Jiná zúčastněná strana uvedla, že společnost Tata působí rovněž jako společnost připravující projekty, a prodej této společnosti není proto srovnatelný s prodejem modulů uskutečňovaným čínskými vyvážejícími výrobci. V tomto ohledu se uvádí, že srovnání mezi cenami na indickém domácím trhu a čínskými vývozními cenami bylo provedeno výhradně pro prodej modulů a prodej kompletních projektů nebo integrovaných řešení nebyl ke stanovení běžné hodnoty použit, jelikož se mělo za to, že tyto prodeje nejsou srovnatelné.
(118)
Jelikož s ohledem na běžnou hodnotu nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzují se všechny skutečnosti uvedené v 78. až 86. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
1.5. Vývozní cena
(119)
Po poskytnutí prozatímních informací někteří vývozci zařazení do vzorku podali připomínky k méně podstatným záležitostem týkajícím se vývozní ceny použité ke stanovení dumpingového rozpětí. V odůvodněných případech byly tyto připomínky vzaty v úvahu a vedly k mírné revizi dumpingového rozpětí u dotčených společností.
(120)
Jelikož s ohledem na vývozní cenu nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzují se všechny skutečnosti uvedené v 87. až 89. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
1.6. Srovnání
(121)
Po poskytnutí prozatímních informací se někteří vývozci zařazení do vzorku vyjádřili k některým méně podstatným záležitostem týkajícím se úprav, které byly použity za účelem srovnání vývozních cen. V odůvodněných případech byly tyto připomínky vzaty v úvahu a vedly k mírné revizi dumpingového rozpětí u dotčených společností.
(122)
Po poskytnutí prozatímních informací byla zjištěna administrativní chyba, která měla za následek nesprávnou úpravu běžné hodnoty o domácí přepravu. Tato chyba byla napravena a vedla k mírnému snížení dumpingových rozpětí.
(123)
Po poskytnutí informací jedna zúčastněná strana uvedla, že může být opodstatněná úprava o rozdíly v obchodních úrovních, jelikož strana neprodává přímo montážním firmám, nýbrž dalším prodejcům a distributorům. Strana požádala o podrobné informace o prodejních kanálech výrobce ve srovnatelné zemi, jež nebylo možno poskytnout z důvodu ochrany důvěrných údajů. Alternativně byla zákaznická základna výrobce ve srovnatelné zemi rozdělena do různých kategorií podle objemu prodeje, což prokázalo, že úprava o rozdíly v obchodních úrovních není opodstatněná.
(124)
V reakci na tuto analýzu zúčastněná strana připustila, že rozdíl v objemu prodeje by vedl k cenovým rozdílům, trvala však na svém tvrzení, že montážním firmám údajně účtuje vyšší ceny než distributorům/dalším prodejcům, a to i v případě, že montážní firma pořizuje podobné množství jako distributor/další prodejce. Toto tvrzení však nebylo doloženo, a nemohlo být proto zohledněno.
(125)
Jelikož s ohledem na vývozní cenu nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzují se všechny skutečnosti uvedené v 90. až 92. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
1.7. Dumpingová rozpětí
(126)
Jeden vyvážející výrobce zařazený do vzorku požádal o úplné zpřístupnění výpočtu dumpingu v jeho případě a uvedl, že se v opačném případě nemůže vyjádřit k jeho správnosti. Jelikož této společnosti nebylo přiznáno zacházení jako v tržním hospodářství, byla její běžná hodnota založena na údajích z Indie jako srovnatelné země. Jelikož při šetření plně spolupracoval pouze jeden výrobce ve srovnatelné zemi, nelze informace ze srovnatelné země zveřejnit na úrovni jednotlivých typů výrobků z důvodu ochrany důvěrných údajů. Tato žádost musí být proto zamítnuta.
(127)
U společností zařazených do vzorku byla vážená průměrná běžná hodnota každého typu obdobného výrobku stanovená pro srovnatelnou zemi srovnána s váženou průměrnou vývozní cenou odpovídajícího typu dotčeného výrobku, jak je stanoveno v čl. 2 odst. 11 a 12 základního nařízení.
(128)
Vážené průměrné dumpingové rozpětí spolupracujících vyvážejících výrobců, kteří nebyli zařazeni do vzorku, bylo vypočítáno podle ustanovení čl. 9 odst. 6 základního nařízení. Toto rozpětí bylo proto stanoveno na základě rozpětí stanovených pro vyvážející výrobce zařazené do vzorku.
(129)
Na tomto základě bylo konečné dumpingové rozpětí pro spolupracující společnosti, které nebyly zařazeny do vzorku, stanoveno na 88,1 %.
(130)
Pokud jde o všechny ostatní vyvážející výrobce v ČLR, dumpingová rozpětí byla stanovena na základě dostupných údajů v souladu s článkem 18 základního nařízení. Za tímto účelem byla nejprve stanovena úroveň spolupráce srovnáním objemu vývozu spolupracujících vyvážejících výrobců do Unie s celkovým objemem čínského vývozu, jak je uvedeno ve 167. bodě odůvodnění.
(131)
Vzhledem k tomu, že se spolupráce prokázala u více než 80 % celkového čínského vývozu do Unie, lze její míru považovat za vysokou. Jelikož nebyl žádný důvod se domnívat, že by se některý vyvážející výrobce spolupráce neúčastnil, bylo zbývající dumpingové rozpětí stanoveno na úrovni společnosti zařazené do vzorku s nejvyšším dumpingovým rozpětím. Vzhledem k tomu, že nebyly k dispozici žádné indicie, které by nasvědčovaly, že se dumping společností, které nespolupracovaly, pohybuje na nižší úrovni, a rovněž tak v zájmu zajištění účinnosti jakýchkoli opatření, bylo takové stanovení rozpětí považováno za odpovídající.
(132)
Na tomto základě konečná dumpingová rozpětí vyjádřená jako procentní podíl z ceny CIF s dodáním na hranice Unie před proclením činí:
Společnost
Dumpingové rozpětí
Changzhou Trina Solar Energy Co. Ltd
Trina Solar (Changzhou) Science & Technology Co. Ltd
Changzhou Youze Technology Co. Ltd
Trina Solar Energy (Shanghai) Co. Ltd
Yancheng Trina Solar Energy Technology Co. Ltd
90,3 %
Delsolar (Wujiang) Ltd
111,5 %
Jiangxi LDK Solar Hi-Tech Co. Ltd
LDK Solar Hi-Tech (Hefei) Co. Ltd
LDK Solar Hi-Tech (Nanchang) Co. Ltd
LDK Solar Hi-Tech (Suzhou) Co. Ltd
91,9 %
JingAo Solar Co. Ltd
Shanghai JA Solar Technology Co. Ltd
JA Solar Technology Yangzhou Co. Ltd
Hefei JA Solar Technology Co. Ltd
Shanghai JA Solar PV Technology Co. Ltd
97,5 %
Jinzhou Yangguang Energy Co. Ltd
Jinzhou Huachang Photovoltaic Technology Co. Ltd
Jinzhou Jinmao Photovoltaic Technology Co. Ltd
Jinzhou Rixin Silicon Materials Co. Ltd
Jinzhou Youhua Silicon Materials Co. Ltd
53,8 %
Wuxi Suntech Power Co. Ltd
Suntech Power Co. Ltd
Wuxi Sunshine Power Co. Ltd
Luoyang Suntech Power Co. Ltd
Zhenjiang Ren De New Energy Science Technology Co. Ltd
Zhenjiang Rietech New Energy Science Technology Co. Ltd
73,2 %
Yingli Energy (China) Co. Ltd
Baoding Tianwei Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Hainan Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Hengshui Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Tianjin Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Lixian Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Baoding Jiasheng Photovoltaic Technology Co. Ltd
Beijing Tianneng Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Yingli Energy (Beijing) Co. Ltd
93,3 %
Jiné spolupracující společnosti (příloha I, příloha II)
88,1 %
Všechny ostatní společnosti
111,5 %
D. ÚJMA
1. Definice výrobního odvětví Unie a výroby v Unii
(133)
Obdobný výrobek vyrábělo přibližně 215 výrobců v Unii. Orgány ověřily tvrzení zúčastněných stran, že existuje vyšší počet; toto ověření odhalilo, že údajnými dalšími výrobci byli ve skutečnosti většinou vyvážející výrobci, dovozci, kteří jsou s nimi ve spojení, distributoři a montážní firmy.
(134)
Po poskytnutí prozatímních informací napadla řada stran skutečnost, že údaje, které poskytla společnost Europressedienst, nezávislá konzultační společnost (dále jen „konzultant“), byly použity mimo jiné ke stanovení výroby v Unii, výrobní kapacity v Unii a jiných makroekonomických ukazatelů újmy týkajících se výrobního odvětví Unie a údajů o dovozu. Tyto strany zpochybnily nezávislost konzultanta a tvrdily, že je ve spojení se žadatelem. Požádaly rovněž o objasnění toho, na jakém základě Komise konzultanta vybrala, a zpochybnily jeho odborné znalosti při sběru ekonomických údajů týkajících se odvětví fotovoltaiky. V tomto ohledu se uvádělo, že by Komise měla ve svých zjištěních vycházet pouze z údajů z jiných dostupných zdrojů, zejména známých výzkumných institutů. AFASE odkázala rovněž na Osvědčené postupy pro předkládání hospodářských důkazů a shromažďování údajů ve věcech týkajících se uplatňování článků 101 a 102 Smlouvy o fungování Evropské unie a spojování podniků, aby zpochybnila spolehlivost údajů, které poskytl konzultant.
(135)
Co se týká údajných vazeb mezi konzultantem a žadatelem, příslušné zúčastněné strany nepředložily žádné důkazy prokazující existenci těchto vazeb. Stejně tak nebyly při šetření zjištěny žádné důkazy o vztahu, který by neměl čistě obchodní charakter. Po poskytnutí konečných informací jedna zúčastněná strana uvedla, že existují náznaky, že důkazy prima facie, které poskytlo žádající výrobní odvětví Unie v podnětu, vycházely z údajů, které poskytl stejný konzultant. Ačkoli se uznává, že zjištění byla u některých ukazatelů skutečně podobná důkazům, které byly uvedeny v podnětu, neznamená to nutně, že byly zjištěny pouze na základě jednoho zdroje. V tomto ohledu uvádí podnět různé použité zdroje.
(136)
Jak je objasněno v 99. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, Komise považovala za vhodné využít při tomto šetření poradenství kvůli nedostupnosti jiných veřejných zdrojů potřebných makroekonomických údajů týkajících se celého trhu Unie a rovněž údajů o dovozu. Před výběrem společnosti Europressedienst posoudila Komise metodiku, kterou konzultant používá při sběru příslušných údajů, a rovněž jeho schopnost poskytnout potřebné údaje zvlášť pro všechny typy výrobků a za celé posuzované období.
(137)
Během šetření byly mimoto údaje poskytnuté konzultantem pokud možno porovnány s jinými dostupnými zdroji a byly potvrzeny. V tomto ohledu se podotýká, že na trhu existuje řada výzkumných společností, které se specializují na sběr statistických údajů o fotovoltaice, a nahlášené údaje nejsou téměř nikdy totožné. Důvodem je skutečnost, že pro jakýkoli výzkumný institut je obtížné odvodit přesné údaje, a proto jsou nahlášené ukazatele pro fotovoltaický trh téměř vždy založeny na odhadech bez ohledu na poskytovatele těchto údajů. V této souvislosti spočívala křížová kontrola, kterou Komise provedla, v porovnání tendencí v údajích, které byly získány od konzultanta, s tendencemi u týchž údajů, které ke stejnému tématu zveřejnily jiné výzkumné společnosti, Společné výzkumné středisko Komise a Evropská asociace fotovoltaického průmyslu (dále jen „EPIA“), pokud byly k dispozici. Po provedení křížové kontroly nebyly zaznamenány významné rozdíly, jelikož tendence u ukazatelů, pro něž byla provedena křížová kontrola, byly podobné. Prozatímní zjištění proto nebyla založena výhradně na údajích, které poskytl konzultant, nýbrž rovněž na vlastní analýze Komise a posouzení těchto údajů. Jak bylo uvedeno výše v 9. bodě odůvodnění, po uložení prozatímních opatření se v prostorách konzultanta uskutečnila inspekce na místě. Komise provedla inspekci na místě v prostorách konzultanta s cílem ověřit spolehlivost metodiky a poskytnutých údajů. Inspekce na místě byla provedena v návaznosti na křížovou kontrolu údajů ze strany Komise a za účelem získání další jistoty, pokud jde o spolehlivost a kvalitu údajů a související metodiky.
Inspekce na místě se považovala za vhodnou s ohledem na uplatnění zásady řádné správy, ačkoli údaje neposkytla zúčastněná strana, nýbrž konzultant. Komise se proto ujistila o spolehlivosti údajů, které konzultant poskytl.
(138)
Jedna strana tvrdila, že metodika porovnání, kterou Komise použila, nebyla vysvětlena dostatečně podrobně, a požádala, aby byly zveřejněny jiné zdroje použité při porovnání. Tato strana rovněž tvrdila, že použitá metodika byla každopádně neplatná, jelikož byly porovnány pouze tendence u různých zdrojů, a nikoli absolutní hodnoty.
(139)
Co se týká jiných zdrojů, které byly použity k porovnání údajů poskytnutých konzultantem, těmito zdroji byly zprávy zveřejněné Společným výzkumným střediskem a EPIA, které se týkaly stejného tématu. Pokud jde o srovnání údajů s jinými zdroji, podotýká se, že byly prokázány nejen podobné tendence, nýbrž rovněž podobný rozsah. Vyvozuje se proto závěr, že použitá metodika je vhodná, a tvrzení v tomto ohledu byla zamítnuta.
(140)
Co se týká odborných znalostí konzultanta, podotýká se, že jeho hlavní činností je sběr údajů týkajících se odvětví fotovoltaiky a vývoj aktuální databáze společností, které působí na fotovoltaickém trhu. Tyto údaje jsou zveřejňovány ve specializovaných fotovoltaických časopisech a rovněž používány jednotlivými společnostmi, pro které konzultant provádí zvláštní výzkum. Databáze vyvinutá společností Europressedienst je pravidelně aktualizována a znovu zveřejňována. Konzultant má několikaleté zkušenosti s tímto odvětvím. Metodikou konzultanta je konkrétně sběr, křížová kontrola a agregace informací s využitím různých zdrojů, které jsou dostupné na trhu. Za tímto účelem shromažďuje konzultant údaje prostřednictvím standardních dotazníků, které jsou zasílány společnostem uvedeným v databázi, nebo telefonicky, především v případě výrobců v Unii, či během specializovaných veletrhů, zejména pokud jde o výrobce ve třetích zemích. Pokud nelze informace získat prostřednictvím zmíněných kanálů, ověřuje společnost Europressedienst finanční zprávy společností v odvětví fotovoltaiky nebo volně spolupracuje s jinými výzkumnými instituty za účelem získání údajů nebo křížové kontroly údajů. Bylo ověřeno a potvrzeno, že konzultant používá tyto zdroje při své každodenní činnosti. Na základě výše uvedených skutečností se považovalo za vhodné využít služeb společnosti Europressedienst v tomto šetření, a tvrzení stran v tomto ohledu byla proto zamítnuta.
(141)
Co se týká osvědčených postupů pro předkládání hospodářských důkazů, které vydal příslušný útvar Komise (dále jen „osvědčené postupy“), je třeba uvést následující poznámky. Především se jedná o dokument, který nemůže Komisi zavazovat, jelikož nebyl přijat kolegiem, nýbrž zveřejněn příslušným útvarem za účelem vydání doporučení stranám, pokud jde o předkládání hospodářských důkazů. Za druhé, osvědčené postupy se týkají předkládání ekonomické analýzy a údajů, které se používají v některých šetřeních v oblasti hospodářské soutěže podle článků 101 a 102 Smlouvy a ve věcech spojování podniků. Použitelná pravidla, důkazní požadavky a vyšetřovací pravomoci Komise v těchto případech v oblasti hospodářské soutěže nelze porovnat s šetřením týkajícím se ochrany obchodu, pro něž platí zcela jiný soubor pravidel.
(142)
Po poskytnutí prozatímních informací zpochybnila řada stran metodiku, kterou konzultant použil, a tyto strany tvrdily, že neodpovídá uznávaným vědeckým normám. Jak však bylo uvedeno ve 137. bodě odůvodnění, metodika byla posouzena a výsledné údaje byly porovnány a ověřeny a na základě toho se usuzovalo, že jsou v souladu s jinými zveřejněnými údaji, a jsou tudíž přiměřeně spolehlivé. Konkrétní záležitosti, které uvedly zúčastněné strany, především AFASE, byly objasněny a zpřístupněny ve spise, do něhož mohly zúčastněné strany nahlédnout.
(143)
CCCME tvrdila, že nebyla objasněna metodika agregace údajů. Toto tvrzení bylo zamítnuto, jelikož příslušné informace byly všem zúčastněným stranám zpřístupněny ve spise, do něhož mohly zúčastněné strany nahlédnout.
(144)
Po poskytnutí konečných informací několik stran zopakovalo své obavy ohledně volby konzultanta ze strany Komise a ohledně kvality poskytnutých údajů. V této souvislosti se uvádělo, že údaje konzultanta lze objednat a pořídit ad hoc s cílem vyhovět konkrétně stanoveným požadavkům potenciálních klientů, a nemusí být proto objektivní. CCCME mimoto zpochybnila skutečnost, že údaje shromážděné konzultantem lze považovat za skutečné důkazy ve smyslu čl. 3 odst. 2 základního nařízení, jelikož se tyto údaje do značné míry zakládaly na předpokladech a odhadech. Uvádělo se rovněž, že poskytnuté údaje nejsou ve spise dostatečně doloženy důkazy a že nejsou přesvědčivé, objektivní a ověřitelné.
(145)
S ohledem na tato tvrzení se odkazuje na 136. a 137. bod odůvodnění výše, v nichž byly poskytnuty doplňkové informace ohledně výběru konzultanta. Mimoto se podotýká, že Komise najala konzultanta na základě nejlepších dostupných informací v té době a zcela v souladu s finančním nařízením Komise, které se vztahuje na řízení. Připomíná se rovněž, že velký význam měla schopnost konzultanta poskytnout včas veškeré potřebné údaje, jelikož Komise je vázána zákonnými lhůtami pro zveřejnění prozatímních zjištění v rámci probíhajícího šetření.
(146)
Co se týká kvality poskytnutých údajů a toho, zda je lze považovat za skutečné důkazy v souladu s čl. 3 odst. 2 základního nařízení, jak bylo uvedeno výše ve 137. bodě odůvodnění, metodika konzultanta týkající se sběru údajů byla ověřena a usuzovalo se, že je uspokojivé kvality. Jak bylo uvedeno v témže bodě odůvodnění, údaje poskytnuté konzultantem byly pokud možno porovnány s jinými zdroji a bylo zjištěno, že jsou přiměřeně přesné. Taktéž se podotýká, že konzultant má databázi, která je pravidelně aktualizována, a to nezávisle na potřebách a požadavcích klientů. Stejná databáze se používá k agregaci a poskytování statistických údajů o odvětví fotovoltaiky různým klientům, a proto tvrzení, že údaje nejsou objektivní, bylo nutno zamítnout.
(147)
Po poskytnutí konečných informací jedna zúčastněná strana tvrdila, že Komise nezveřejnila zdroje, použitou metodiku a společnosti, s nimiž konzultant spolupracoval při sestavování poskytnutých makroekonomických údajů. Jiná zúčastněná strana zopakovala, že metodika, kterou konzultant použil, naznačuje nepřesné výsledky. Řada zúčastněných stran požádala o další informace týkající se metodiky, kterou konzultant použil, jako jsou průměrné míry odpovědí v rámci dotazníků/pohovorů, procentní podíl údajů získaných prostřednictvím jednotlivých kanálů, to, jak byly tyto údaje ověřeny, odhady/předpoklady použité k vytvoření údajů, počet společností, pro něž byly provedeny odhady, a alespoň rozmezí počtu zaměstnanců konzultanta.
(148)
S ohledem na tato tvrzení se uvádí, že po uložení prozatímních opatření poskytla Komise zúčastněným stranám metodiku a zdroje, které konzultant použil při agregaci údajů, a po poskytnutí prozatímních informací se zabývala konkrétními dotazy zúčastněných stran v tomto ohledu. Má se za to, že další žádosti o informace podané dotčenými zúčastněnými stranami po poskytnutí konečných informací pokrývají informace, které byly zpřístupněny po uložení prozatímního cla, nakolik to umožňovala omezení související s ochranou důvěrných údajů. Mimoto se zdůrazňuje, že Komise ověřila na místě způsob, jakým konzultant údaje shromáždil a agregoval, a příslušné předpoklady, na nichž byla agregace údajů založena. Výsledky ověření byly uspokojivé a Komise se ujistila o přiměřenosti základních předpokladů a kvalitě údajů, které konzultant poskytl. Strany navíc údaje jako takové nezpochybnily.
(149)
Po poskytnutí konečných informací požádala jiná strana o vysvětlení ohledně počtu výrobců v Unii, které vzal konzultant v úvahu při sběru údajů, a případném překrývání mezi nimi a přibližně 215 výrobci v Unii, kteří byli Komisi známi. V tomto ohledu se objasňuje, že výrobci v Unii, které konzultant vzal v úvahu, jsou do značné míry stejní jako výrobci, o nichž bylo známo, že v tomto šetření představují výrobní odvětví Unie, jak bylo uvedeno výše ve 133. bodě odůvodnění.
(150)
Po poskytnutí konečných informací jedna strana uvedla, že Komise provedla analýzu újmy nekonzistentně, jelikož byla provedena zvlášť pro moduly a články, zatímco výpočty újmy a dumpingu byly stanoveny jako vážený průměr pro moduly a články společně. V této souvislosti se uvádí, že ačkoli byly ukazatele uvedeny zvlášť pro každý typ výrobku, závěry vyvozené ohledně každého ukazatele se vztahují na celý výrobek, který je předmětem šetření. Připomíná se rovněž, že moduly a články představují jediný výrobek, a proto byla dumpingová rozpětí a úroveň pro odstranění újmy stanovena na tomto základě. Tvrzení bylo proto zamítnuto.
(151)
Jiná zúčastněná strana tvrdila, že výpočet hodnot makroekonomických ukazatelů v období šetření byl založen nesprávně na prostém průměru za roky 2011 a 2012, jelikož tato metodika není objektivní a nevede k výsledkům, které odrážejí skutečnost během období šetření. Objasňuje se, že prostý průměr údajů se použil pouze v případě, jestliže v dotčených obdobích existovaly podobné tendence. Pokud se tendence lišily, byla metodika odpovídajícím způsobem upravena, aby se zohlednila tržní realita. Dotčená strana blíže neuvedla, nakolik výsledky použité metodiky neodrážejí tržní realitu. Tato tvrzení byla proto zamítnuta.
(152)
Na základě výše uvedených skutečností a vzhledem k tomu, že v této souvislosti nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, se potvrzují zjištění uvedená v 98. až 101. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Určení příslušného trhu Unie
(153)
Řada stran uvedla, že újmu je nutno posoudit zvlášť pro výrobu určenou k využití pro vlastní spotřebu a pro volný trh. Jedna strana tvrdila, že by údaje týkající se článků určených k využití pro vlastní spotřebu měly být vyloučeny z posouzení újmy z toho důvodu, že nejsou dumpingovým dovozem ovlivněny.
(154)
Jak je uvedeno ve 105. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, spotřeba, objem prodeje, výroba, výrobní kapacita, využití kapacity, růst, investice, zásoby, zaměstnanost, produktivita, peněžní tok, návratnost investic, schopnost získat kapitál a rozsah dumpingových rozpětí by měly být zkoumány s ohledem na veškerou činnost výrobního odvětví Unie, tj. včetně využití pro vlastní spotřebu, jelikož výroba určená k využití pro vlastní spotřebu je ve stejné míře ovlivněna konkurenčním dovozem z dotčené země.
(155)
Šetřením bylo tudíž prokázáno, že vertikálně integrovaní výrobci v Unii byli nuceni dovážet dumpingové výrobky (články) a ukončit výrobu těchto výrobků s náklady vyššími než dovozní cena v důsledku cenového tlaku vyvíjeného dumpingovým dovozem. Šetření rovněž odhalilo, že výroba určená pro volný trh a k využití pro vlastní spotřebu vykazuje podobné tendence, pokud jde o ceny, což taktéž prokázalo, že je ve stejné míře ovlivněna dotčeným dovozem.
(156)
Po poskytnutí konečných informací řada stran zopakovala, že Komise neposkytla přiměřenou a odůvodněnou analýzu závislého trhu, nebo se dotázala, proč nebyla provedena zvláštní analýza. Jedna strana tvrdila, že nebyly poskytnuty žádné informace o významu výroby v Unii určené k využití pro vlastní spotřebu. Mimoto se uvádělo, že 106. bod odůvodnění prozatímního nařízení, v němž je vyvozen závěr, že ceny na závislém trhu ne vždy odrážejí tržní ceny, je v rozporu se závěry uvedenými výše ve 155. bodě odůvodnění, a to že volný trh a závislý trh vykazují podobné cenové trendy.
(157)
Za prvé se podotýká, že 105. bod odůvodnění prozatímního nařízení objasňuje důvody, proč se považovalo za vhodné přezkoumat ukazatele újmy (s výjimkou ziskovosti) s odkazem na veškerou činnost výrobního odvětví Unie včetně využití pro vlastní spotřebu. V tomto ohledu se připomíná, že (jak je uvedeno v témže bodě odůvodnění) šetření ukázalo, že výroba určená k využití pro vlastní spotřebu je ve stejné míře ovlivněna konkurenčním dovozem z ČLR, což dotčené zúčastněné strany nezpochybnily. Tvrzení, že nebylo vysvětleno, proč nebyla provedena zvláštní analýza, je proto třeba zamítnout. Z tohoto závěru obdobně vyplývá, že bylo třeba zamítnout taktéž provedení takovéto zvláštní analýzy pro závislý trh.
(158)
Za druhé, ačkoli se na základě výše uvedených skutečností význam výroby v Unii určené k využití pro vlastní potřebu nepovažoval za důležitý prvek, podotýká se, že výroba článků v Unii, která je určena k využití pro vlastní spotřebu, představovala v období šetření přibližně polovinu celkové výroby. Objasňuje se, že skutečnost, že ceny na závislém trhu neodrážejí ceny na volném trhu, není nutně v rozporu s tím, že obě ceny sledovaly stejné tendence, jelikož mohou být na různých úrovních nebo může dojít ve větší či menší míře k cenovým pohybům, a tudíž poskytují jiný obraz. Na základě výše uvedených skutečností byla tvrzení týkající se závislého trhu zamítnuta.
(159)
Dotčené strany neposkytly žádné informace, které by mohly zjištění týkající se určení příslušného trhu Unie zpochybnit. Z těchto důvodů byla tvrzení v tomto ohledu zamítnuta a potvrzují se zjištění uvedená ve 102. až 106. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
3. Spotřeba v Unii
(160)
Jedna zúčastněná strana uvedla, že údaje týkající se spotřeby výrobku, který je předmětem šetření, v Unii se značně liší v závislosti na použitém zdroji. Tato strana tvrdila, že spolehlivé údaje lze zjistit pouze na základě informací získaných od specializovaných institucí nebo výzkumných středisek. Vzhledem k vysvětlením a závěrům v 134. až 152. bodě odůvodnění ohledně spolehlivosti údajů, které poskytl konzultant a které byly použity při šetření, bylo toto tvrzení zamítnuto.
(161)
Tatáž strana tvrdila, že by spotřeba v Unii neměla být zjištěna pouhým sečtením dostupných kapacit pro výrobu modulů v Unii a že by od této hodnoty měla být odečtena spotřeba modulů pro vlastní projekty výrobního odvětví Unie. Toto tvrzení bylo zamítnuto, jelikož spotřeba modulů byla zjištěna na základě nově vybudovaných kapacit v Unii. To představuje běžnou praxi při zjišťování spotřeby modulů. V případě článků byla spotřeba zjištěna na základě výroby modulů v Unii.
(162)
Jiná strana tvrdila, že metodika, kterou popsal konzultant, připouští potíže při zjišťování spolehlivých údajů o spotřebě. Uvádělo se rovněž, že údaje výrobního odvětví Unie týkající se dovozu a vývozu byly založeny na neověřitelných odhadech nebo neúplných údajích, a že porovnání, které provedla Komise, nepostačovalo k tomu, aby bylo možno vyvodit závěr, že tyto údaje jsou skutečně spolehlivé a přesné.
(163)
Jak bylo již zmíněno výše ve 136. a 137. bodě odůvodnění, Komise ověřila kvalitu údajů a metodiky použité k jejich sběru během inspekce na místě, na jejímž základě se usuzovalo, že použité metodiky jsou vhodné a výsledky přesné a přiměřené spolehlivé. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(164)
Na tomto základě a vzhledem ke skutečnosti, že ohledně spotřeby v Unii nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, se potvrzuje 107. až 109. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
4. Dovoz z dotčené země
4.1. Objem dovozu z dotčené země a jeho podíl na trhu
(165)
Jedna zúčastněná strana uvedla, že údaje o objemu dovozu výrobku, který je předmětem šetření, se značně liší v závislosti na použitém zdroji. Tato strana tvrdila, že spolehlivé údaje lze zjistit pouze na základě informací získaných od specializovaných institucí nebo výzkumných středisek. Vzhledem k vysvětlením a závěrům ve 134. až 152. bodě odůvodnění ohledně spolehlivosti údajů, které poskytl konzultant a které byly použity při šetření, bylo toto tvrzení zamítnuto.
(166)
Po poskytnutí konečných informací jedna zúčastněná strana zpochybnila metodiku pro stanovení celkové hodnoty dovozu z ČLR a tvrdila, že byla založena na transakcích, které se uskutečnily na úrovni ceny CIF před proclením, a je proto sporné, zda byly tyto transakce určeny pro spotřebu v Unii. S ohledem na toto tvrzení se objasňuje, že celková hodnota dovozu z ČLR, jak ji uvedl konzultant, nebyla použita v prozatímních a konečných zjištěních, a že objemy dovozu a jeho ceny byly stanoveny během šetření, jak je uvedeno ve 110. až 113. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Jelikož dotyčná zúčastněná strana metodiku použitou ke stanovení dovozních cen jako takovou nezpochybnila, odkazuje se na příslušná zjištění ve 113. až 117. bodě odůvodnění prozatímního nařízení a níže ve 168. až 176. bodě odůvodnění. Výše uvedené tvrzení bylo proto zamítnuto.
(167)
Na tomto základě a vzhledem ke skutečnosti, že ohledně dovozu dotčeného výrobku z ČLR nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, se potvrzuje 110. až 112. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
4.2. Ceny dovozu a cenové podbízení
(168)
Jeden spolupracující dovozce, který není ve spojení, uvedl, že dovozní ceny měly být zjištěny na základě jeho dovozu dotčeného výrobku do Unie. Údaje, které tento dovozce poskytl během šetření, však představovaly pouze zlomek celkového dovozu do Unie a nebylo možno vyvodit žádné smysluplné závěry, co se týká průměrné ceny veškerého dovozu z ČLR za celé posuzované období, které zahrnovalo několik let. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(169)
Jiná strana tvrdila, že nebyla vysvětlena metodika použitá ke stanovení cen, zejména to, jak byly spojeny a srovnány údaje z různých zdrojů. Mimoto bylo uvedeno, že by náklady na dovoz měly vycházet z ověřených informací získaných během šetření, a nikoli z odhadů.
(170)
Usuzuje se, že metodika, která byla zúčastněným stranám zpřístupněna, je dostatečně úplná, aby mohly pochopit, jak byly údaje zjištěny. Co se týká nákladů na „dovoz“, objasňuje se, že byla provedena úprava o spotové ceny s cílem dospět k cenám CIF. Provedený odhad byl potvrzen údaji shromážděnými během šetření.
(171)
Po poskytnutí prozatímních informací požádalo několik zúčastněných stran o více údajů o výpočtech cenového podbízení, než bylo uvedeno ve 116. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Pokud to umožňovala citlivá povaha těchto údajů a skutečnost, že výrobcům v Unii byla zaručena anonymita, byly doplňkové informace poskytnuty na dvoustranném základě.
(172)
V souladu s rozhodnutím o vyloučení destiček z definice výrobku (viz výše 28. až 32. bod odůvodnění) byly tyto výrobky vyloučeny rovněž z výpočtu cenového podbízení. Byly provedeny taktéž určité opravy cen CIF, které poskytly zúčastněné strany. Jelikož byl vzorek dovozců, kteří nejsou ve spojení, z důvodů objasněných ve 21. bodě odůvodnění revidován, byly použity průměrné náklady po dovozu u nového vzorku dovozců, pokud byly údaje dostupné a úplné.
(173)
Revidované srovnání cen bylo provedeno podle druhu u transakcí na stejné úrovni obchodní činnosti, v případě potřeby s náležitou úpravou a po odečtení rabatů a slev z cen. Výsledek srovnání vyjádřený jako procentní podíl obratu výrobců v Unii zařazených do vzorku v období šetření poukázal na vážené průměrné rozpětí cenového podbízení v rozmezí 19,8 %-32,1 % u modulů, 4 %-28,5 % u článků a 8 %-29 % u dotčeného výrobku celkově.
(174)
Je třeba podotknout, že u jednoho vyvážejícího výrobce zařazeného do vzorku bylo v případě článků zjištěno negativní cenové podbízení. Vyvážené množství však nebylo významné, a nemohlo být tudíž považováno za reprezentativní.
(175)
Jeden vyvážející výrobce zařazený do vzorku zpochybnil zdroj pro úpravu v případě přeměny monokrystalických článků na polykrystalické články, aniž by však toto tvrzení odůvodnil. Nebyly poskytnuty žádné nové informace nebo důkazy, a toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(176)
Jelikož s ohledem na ceny dovozu z ČLR a výpočty cenového podbízení nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzuje se 113. až 117. bod odůvodnění prozatímního nařízení s výše uvedenými změnami.
5. Hospodářská situace výrobního odvětví Unie
5.1. Obecně
(177)
Některé strany zpochybnily celkovou spolehlivost makroekonomických ukazatelů újmy, které Komise použila pro účely tohoto šetření. Tyto strany tvrdily, že se tendence zjištěné u řady těchto ukazatelů liší od tendencí u týchž ukazatelů, které byly zjištěny u výrobců v Unii zařazených do vzorku. Poukazovalo se zejména na výrobu v Unii, produktivitu, prodej, průměrné náklady práce a zaměstnanost.
(178)
Jak je uvedeno ve 121. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, makroekonomické ukazatele byly zjištěny ve vztahu ke všem výrobcům v Unii. Pokud jsou stejné údaje sestaveny pro jednotlivé výrobce v Unii nebo pro skupinu výrobců v Unii (tj. výrobce v Unii zařazené do vzorku), nejsou tendence nutně totožné, jelikož se při tomto srovnání nebere v úvahu například váha každé posuzované společnosti. Výsledky srovnání makroekonomických ukazatelů pro všechny výrobce v Unii a pro výrobce v Unii zařazené do vzorku nejsou proto nutně smysluplné a neumožňují vyvodit závěr, že jeden či druhý soubor údajů není spolehlivý. Při porovnání tendencí u makroekonomických ukazatelů výrobního odvětví Unie s týmiž konsolidovanými ukazateli pro výrobce v Unii zařazené do vzorku lze u řady ukazatelů, jako je výroba, výrobní kapacita, objemy prodeje, zaměstnanost a produktivita výrobního odvětví Unie mezi rokem 2011 a obdobím šetření, zaznamenat rozdíly v tendencích. U všech těchto ukazatelů vykazovali výrobci v Unii zařazení do vzorku lepší výsledky než celé výrobní odvětví Unie. Důvodem je skutečnost, že v období šetření mnoho výrobců v Unii, kteří nebyli zařazeni do vzorku, výrobu ukončilo nebo se dostalo do platební neschopnosti, což mělo tudíž negativní dopad na makroekonomický ukazatel vypočítaný na úrovni Unie. Tato tvrzení byla proto zamítnuta.
(179)
Jedna zúčastněná strana uvedla, že závěr ve 153. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, a to že analýza situace ve výrobním odvětví Unie ukázala jednoznačně klesající vývoj všech hlavních ukazatelů újmy, se zakládal na údajích, které poskytl konzultant. V této souvislosti se objasňuje, že na straně jedné makroekonomické ukazatele uvedené v tabulkách 4-a až 6-c prozatímního nařízení vycházely z údajů získaných od konzultanta, které byly pokud možno porovnány s jinými dostupnými zdroji. Na straně druhé mikroekonomické ukazatele uvedené v tabulkách 7-a až 11-c prozatímního nařízení vycházely z údajů získaných od výrobců v Unii zařazených do vzorku, které Komise ověřila na místě. Je třeba rovněž uvést, že rozhodující faktory pro stanovení újmy, která byla způsobena výrobnímu odvětví Unie, jako je úroveň ziskovosti výrobního odvětví Unie, průměrná prodejní cena v Unii a rovněž výpočty cenového podbízení, se zakládaly na údajích získaných od výrobců v Unii zařazených do vzorku a vyvážejících výrobců, které byly ověřeny na místě. Výše uvedené tvrzení bylo proto zamítnuto.
(180)
Jelikož s ohledem na obecnou metodiku posuzování hospodářské situace výrobního odvětví Unie nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzuje se 118. až 123. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
5.2. Makroekonomické ukazatele
5.2.1. Výroba, výrobní kapacita a využití kapacity
(181)
AFASE uvedla, že stanovený objem výroby modulů, který byl uveden ve 124. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, a výrobní kapacita výrobního odvětví Unie zjištěná pro moduly a články v témže bodě odůvodnění, jsou nadhodnocené, a poskytla údaje z jiných zdrojů (tj. EPIA, IMS a BNEF), které udávaly nižší objemy.
(182)
Objem výroby uvedený ve 124. bodě odůvodnění prozatímního nařízení vycházel z informací týkajících se kotovaných i nekotovaných společností. Vývoj výroby v Unii uvedený ve 124. bodě odůvodnění prozatímního nařízení je v souladu s vývojem spotřeby v Unii uvedeným ve 108. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Naopak údaje, které ohledně objemů výroby poskytla AFASE, vykazovaly rozdílné tendence oproti spotřebě v Unii uvedené ve 108. bodě odůvodnění prozatímního nařízení a statistickým údajům o spotřebě v Unii, které zveřejnila EPIA.
(183)
Co se týká výrobní kapacity, při šetření bylo odhaleno, že zjištění uvedená ve 124. bodě odůvodnění prozatímního nařízení zahrnovala výrobní kapacity společností, které v období šetření podaly návrh na zahájení insolvenčního řízení nebo ukončily výrobu, přičemž své výrobní závody a stroje neprodaly, a mohly tudíž výrobu velmi rychle obnovit. Jak je uvedeno ve 182. bodě odůvodnění, číselné údaje ve 124. bodě odůvodnění prozatímního nařízení zahrnovaly rovněž údaje od nekotovaných společností.
(184)
Jak je zmíněno výše ve 137. bodě odůvodnění, údaje, které poskytl nezávislý konzultant, byly ověřeny a bylo shledáno, že jsou přiměřeně přesné. Na základě výše uvedených skutečností se neusuzovalo, že údaje poskytnuté AFASE, které vycházely z jiných dostupných zdrojů, jsou nutně v rozporu s prozatímními zjištěními.
(185)
Přijetí údajů, které poskytla AFASE, by každopádně nemělo dopad na celkové zjištění, že výrobnímu odvětví Unie byla způsobena podstatná újma, jelikož negativní trend těchto ukazatelů, tj. výroba v Unii a výrobní kapacita v Unii, by byl ještě výraznější.
(186)
Jeden spolupracující dovozce, který není ve spojení, uvedl, že objem výroby, výrobní kapacita a využití kapacity měly být zjištěny pouze na základě údajů výrobců v Unii, kteří byli zařazeni do vzorku. Jelikož se však jedná o makroekonomické ukazatele, musí být stanoveny na úrovni všech výrobců v Unii, aby poskytovaly smysluplnou a úplnou představu o situaci výrobního odvětví Unie. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(187)
Po poskytnutí konečných informací jedna strana požádala, aby Komise objasnila, jak konzultant vypočítal roční výrobu v Unii. Jiná strana Komisi požádala, aby blíže vysvětlila srovnání různých dostupných údajů týkajících se celkové výrobní kapacity v Unii. Jiná strana navrhla, aby byly údaje o celkové výrobě v Unii a výrobní kapacitě získány od výrobců v Unii zařazených do vzorku, jelikož to by poskytlo spolehlivější výsledek. V této souvislosti bylo uvedeno, že veřejně dostupné údaje nejsou přesné kvůli důvěrné povaze těchto údajů a že kterékoli výzkumné středisko nebo konzultant musí svou analýzu založit na řadě odhadů a předpokladů.
(188)
Objasňuje se, že roční výroba v Unii byla vypočítána na základě údajů, které konzultantovi nahlásili výrobci v Unii. Pokud nebylo možné získat pro konkrétní rok údaje o roční výrobě určitého výrobce v Unii, byla tato odhadnuta použitím míry využití kapacity v předchozím roce na novou výrobní kapacitu v daném roce. Orgány rovněž porovnaly údaje, které získal konzultant, s údaji uvedenými v odpovědích výrobního odvětví Unie na dotazníky ke stanovení reprezentativnosti před zahájením řízení. Oboje údaje byly podobné.
(189)
Co se týká žádosti o bližší vysvětlení srovnání různých dostupných údajů o výrobní kapacitě v Unii, podotýká se, že tyto informace již byly poskytnuty ve spise, který byl zúčastněným stranám k dispozici pro kontrolu. Tato žádost byla proto zamítnuta.
(190)
Výroba v Unii a výrobní kapacita představují makroekonomické ukazatele, a musí být proto stanoveny na úrovni celého výrobního odvětví Unie, nikoli na úrovni výrobců v Unii, kteří byli zařazeni do vzorku.
(191)
Po poskytnutí konečných informací jedna strana tvrdila, že metodika použitá ke sběru údajů o výrobě (především pohovory a návštěvy výrobních závodů) neumožňuje dospět ke spolehlivým výsledkům, jelikož kvůli důvěrné povaze těchto údajů se je společnosti zdráhají zveřejnit. Tuto metodiku nelze proto považovat za přiměřenou. To údajně potvrzuje skutečnost, že ačkoli konzultant využil mnohem vyšší počet výrobců v Unii, než je počet, který Komise vzala v úvahu při zkoumání reprezentativnosti v počáteční fázi, celkový objem výroby zjištěný konzultantem je nižší než celkový objem výroby stanovený Komisí pro účely přezkumu reprezentativnosti. Tato strana dále tvrdila, že informace týkající se tohoto ukazatele újmy nelze proto považovat za skutečné důkazy ve smyslu čl. 3 odst. 2 základního nařízení.
(192)
Za prvé se objasňuje, že počet výrobců, které vzal v úvahu na straně jedné konzultant a na straně druhé Komise, byl velkou měrou stejný, a tvrzení, že výsledky nejsou konzistentní, bylo proto třeba zamítnout. Dále se připomíná, že údaje shromážděné konzultantem byly pokud možno porovnány s jinými zdroji a bylo zjištěno, že odhady jsou dostatečně spolehlivé. Potvrzuje se proto, že údaje o výrobě, které poskytl konzultant, se považovaly za skutečné důkazy ve smyslu čl. 3 odst. 2 základního nařízení.
(193)
Jelikož s ohledem na výrobu, výrobní kapacitu a využití kapacity nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzuje se 124. až 128. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
5.2.2. Objem prodeje a podíl na trhu
(194)
Jedna zúčastněná strana uvedla, že podíl výrobního odvětví Unie na trhu s moduly činil v roce 2009 pouze 19 % a že pokles o 6 procentních bodů v posuzovaném období nelze považovat za újmu.
(195)
Snížení podílu na trhu o 6 procentních bodů v posuzovaném období je třeba posoudit na základě nárůstu spotřeby modulů v Unii o více než 200 % v témže období. Výrobní odvětví Unie nemohlo těžit z vyšší spotřeby; naopak, ani v situaci rostoucí spotřeby se mu nepodařilo zvýšit odpovídajícím způsobem objem prodeje a zaznamenalo úbytek podílu na trhu. Toto tvrzení je proto třeba zamítnout.
(196)
Jedna strana tvrdila, že metodika použitá ke sběru údajů o prodeji (především pohovory a návštěvy výrobních závodů) neumožnila vyvodit spolehlivé výsledky, jelikož kvůli důvěrné povaze těchto údajů se je společnosti zdráhají zveřejnit. Tuto metodiku proto nelze považovat za přiměřenou. Obdobně nelze tyto údaje považovat za skutečné důkazy ve smyslu čl. 3 odst. 2 základního nařízení. Jak bylo uvedeno výše ve 137. bodě odůvodnění, údaje, které shromáždil konzultant, byly pokud možno porovnány s jinými zdroji a bylo zjištěno, že odhady jsou dostatečně spolehlivé. Potvrzuje se proto, že údaje o prodeji, které poskytl konzultant, se považovaly za skutečný důkaz ve smyslu čl. 3 odst. 2 základního nařízení.
(197)
Jelikož s ohledem na objem prodeje výrobního odvětví Unie a jeho podíl na trhu nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzuje se 129. až 131. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
5.2.3. Zaměstnanost a produktivita
(198)
Po poskytnutí konečných informací jedna strana uvedla, že metodika použitá ke zjištění celkové zaměstnanosti v Unii v posuzovaném období nebyla správná. Tato strana tvrdila, že pokud nebyly pro určitého výrobce v Unii k dispozici údaje o míře zaměstnanosti, byla místo toho vzata v úvahu průměrná zaměstnanost u těch výrobců v Unii, pro něž byly tyto údaje dostupné. To bylo třeba zamítnout, jelikož metodika použitá ke stanovení celkové zaměstnanosti byla jiná, tj. v případě, že pro určitého výrobce v Unii nebyly k dispozici údaje o zaměstnanosti, byl tento údaj odhadnut na základě údajů téže společnosti z předchozího roku nebo předchozích let. Jak je uvedeno výše ve 137. bodě odůvodnění, tato metodika byla ověřena a shledána jako přiměřená. Tvrzení bylo proto zamítnuto.
(199)
Jelikož s ohledem na zaměstnanost ve výrobním odvětví Unie a jeho produktivitu nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzuje se 132. až 134. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
5.2.4. Velikost dumpingového rozpětí a překonání účinků dřívějšího dumpingu
(200)
Jelikož v této souvislosti nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzuje se 135. a 136. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
5.3. Mikroekonomické ukazatele
5.3.1. Ceny a faktory ovlivňující ceny
(201)
Jedna zúčastněná strana zpochybnila zjištění, že pokles průměrných prodejních cen měl zničující účinek na ziskovost výrobního odvětví Unie. Tato strana uvedla, že se ve stejné míře snižovaly i průměrné náklady výrobního odvětví Unie, a proto je pokles ceny přirozený. Jak je však popsáno ve 138. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, při šetření bylo zjištěno, že se prodejní cena výrobního odvětví Unie snížila více než průměrné výrobní náklady, a tento pokles nákladů se proto nepromítl do ziskovosti výrobního odvětví Unie. Potvrzuje se proto, že snížení prodejní ceny výrobního odvětví Unie mělo zničující účinek na ziskovost výrobního odvětví Unie, a tvrzení v tomto ohledu byla zamítnuta.
(202)
Jiná strana zpochybnila závěr uvedený ve 138. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, že ceny byly v období šetření na neudržitelné úrovni, a tvrdila, že o tom musí rozhodnout tržní síly. Stejná strana vznesla námitky rovněž proti závěru uvedenému v témže bodě odůvodnění, a to že výrobní odvětví Unie nemohlo mít prospěch z poklesu nákladů kvůli tlaku dumpingového dovozu na ceny. V této souvislosti orgány podotýkají toto: „neudržitelná úroveň“ poukazuje na skutečnost, že výrobní odvětví Unie prodávalo se ztrátou, a nemohlo proto z dlouhodobého hlediska přežít. Otázka, zda je úroveň cen udržitelná, je proto pouze otázkou vztahu mezi výrobními náklady a cenami. Tvrzení „nemohlo mít prospěch z poklesu nákladů“ odkazuje na skutečnost, že náklady klesaly pomaleji než ceny. Obě tato tvrzení jsou ve 138. bodě odůvodnění prozatímního nařízení doložena důkazy. Toto tvrzení bylo proto nutno zamítnout.
(203)
Jelikož s ohledem na průměrné prodejní ceny výrobního odvětví Unie nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzuje se 137. a 138. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
5.3.2. Náklady práce
(204)
Tatáž zúčastněná strana uvedla, že v rozporu s tím, co bylo uvedeno ve 140. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, neexistovala v posuzovaném období žádná inflace, a celkové zvýšení nákladů práce proto nemohlo být způsobeno tímto činitelem.
(205)
V rozporu s tím, co tvrdila dotčená strana, šetření odhalilo, že v posuzovaném období došlo k inflaci a že růst nákladů práce omezený na moduly lze vysvětlit inflací a zvýšením produktivity.
(206)
Jedna zúčastněná strana tvrdila, že újma byla výrobnímu odvětví Unie způsobena růstem nákladů práce a současným snižováním produktivity. Za prvé je však třeba uvést, že náklady práce byly v případě článků stálé, zatímco produktivita vzrostla u článků i modulů. Zvýšení nákladů u modulů lze proto vysvětlit vyšší produktivitou. Šetření mimoto ukázalo, že náklady práce nepředstavují významnou část výrobních nákladů, jak již bylo uvedeno ve 203. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Tento argument proto bylo nutno zamítnout.
(207)
Na tomto základě se potvrzují zjištění uvedená ve 139. a 140. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
5.3.3. Zásoby
(208)
Jedna zúčastněná strana uvedla, že zvýšení stavu zásob v posuzovaném období jako procentního podílu celkové výroby není významné, a nelze ho proto pokládat za důkaz újmy. Tato strana dále tvrdila, že uvedení hodnot týkajících se stavu zásob ve 141. bodě odůvodnění prozatímního nařízení je zavádějící, jelikož zásoby jsou na rozdíl od objemu výroby výrobního odvětví Unie vyjádřeny v kW místo v MW.
(209)
V tomto ohledu se připomíná, že se 143. bod odůvodnění prozatímního nařízení změní a měl by znít „… Růst zásob obdobného výrobku v průběhu posuzovaného období není významným faktorem pro stanovení, zda byla výrobnímu odvětví Unie způsobena podstatná újma“. Výskyt administrativní chyby je zřejmý z předchozí věty, v níž se vyvozuje závěr, že výrobci v Unii měli tendenci udržovat pouze omezené zásoby obdobného výrobku a vyrábět na základě objednávek.
(210)
Skutečnost, zda jsou zásoby vyjádřeny v kW nebo v MW, se při zjišťování, zda byla výrobnímu odvětví Unie způsobena podstatná újma, nepovažovala za důležitou.
(211)
Po poskytnutí konečných informací několik stran uvedlo, že by zásoby měly být stanoveny pro celé výrobní odvětví Unie a že údaje pouze deseti výrobců v Unii nejsou reprezentativní. Objasňuje se, že se zásoby považují za mikroekonomický ukazatel, a měly by být proto stanoveny na základě informací získaných pro jednotlivé společnosti, v tomto případě od vzorku výrobců v Unii, který se považoval za reprezentativní pro celé výrobní odvětví Unie. Výše uvedené tvrzení bylo proto zamítnuto.
(212)
Jelikož s ohledem na zásoby nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzuje se 141. až 143. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
5.3.4. Ziskovost, peněžní tok, investice a návratnost investic a schopnost získat kapitál
(213)
Na základě připomínky jedné zúčastněné strany se objasňuje, že tvrzení, že vývoj peněžního toku sledoval mezi rokem 2009 a obdobím šetření „narůstající negativní trend“, které je uvedeno ve 148. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, nebylo správné, jelikož peněžní tok u modulů se sice mezi rokem 2009 a 2010 snížil, v roce 2011 však rostl a poté se v období šetření opět snížil.
(214)
Tatáž strana tvrdila, že údaje o investicích uvedené ve 149. bodě odůvodnění prozatímního nařízení jsou příliš nízké v porovnání s výrobní kapacitou výrobního odvětví Unie, která byla uvedena ve 124. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. K doložení tohoto tvrzení tato strana uvedla, že ví o investicích, které uskutečnil jeden výrobce v Unii s cílem zvýšit kapacitu a jejichž náklady byly mnohem vyšší. Dotčená strana vyvodila závěr, že zjištěná výrobní kapacita výrobního odvětví Unie musí být proto nadhodnocena. Podotýká se, že toto tvrzení nebylo doloženo žádnými důkazy, zejména co se týká investic, které uskutečnil dotyčný výrobce v Unii. Údaje o investicích uvedené v prozatímním nařízení naopak vycházely ze skutečných a ověřených informací od výrobců v Unii zařazených do vzorku. Je třeba uvést, že toto tvrzení bylo založeno rovněž na srovnání celkových investic výrobců v Unii zařazených do vzorku s celkovou výrobní kapacitou celého výrobního odvětví Unie, což nelze považovat za vhodný základ pro srovnání, jelikož nebyly vzaty v úvahu veškeré investice celého výrobního odvětví Unie. Toto tvrzení proto bylo třeba zamítnout.
(215)
Jelikož s ohledem na ziskovost, peněžní tok, investice a návratnost investic a schopnost získat kapitál nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzuje se 144. až 152. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
5.4. Závěry
(216)
S ohledem na výše uvedené skutečnosti se potvrzují závěry ve 153. až 158. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, tj. že výrobnímu odvětví Unie byla způsobena podstatná újma ve smyslu č. 3 odst. 5 základního nařízení.
E. PŘÍČINNÉ SOUVISLOSTI
1. Úvod
(217)
Po poskytnutí prozatímních informací řada zúčastněných stran uvedla, že v rámci provedené analýzy příčinných souvislostí nebyly škodlivé účinky dumpingového dovozu vyčísleny, odděleny a rozlišeny od účinků jiných známých činitelů, které současně působily újmu výrobnímu odvětví Unie. Mimoto bylo uvedeno, že Komise neprovedla společnou analýzu všech těchto jiných známých činitelů.
(218)
V reakci na toto tvrzení je třeba uvést, že Komise v souladu s ustálenou praxí nejprve ověřila, zda existuje příčinná souvislost mezi dumpingovým dovozem a újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie, a za druhé zkoumala, zda jiné známé činitele narušily zjištěnou příčinnou souvislost mezi podstatnou újmou, která byla způsobena výrobnímu odvětví Unie, a dumpingovým dovozem. V rámci této analýzy byly účinky jiných známých činitelů na situaci výrobního odvětví Unie posouzeny, rozlišeny a odděleny od škodlivých účinků dumpingového dovozu, aby bylo zajištěno, že jakákoliv újma způsobená těmito jinými činiteli není přičítána dumpingovému dovozu. Bylo zjištěno, že žádný z těchto činitelů neměl na situaci výrobního odvětví významný dopad (pokud vůbec nějaký), který by mohl změnit skutečnost, že posuzovanou podstatnou újmu je nutno přičíst dumpingovému dovozu. Z těchto důvodů bylo tvrzení zamítnuto.
(219)
Po poskytnutí konečných informací řada zúčastněných stran výše uvedená tvrzení zopakovala. V tomto ohledu se uvádělo, že Komise měla prostřednictvím odůvodněného a přiměřeného vysvětlení jednoznačně uvést, že újma způsobená jinými činiteli než dumpingovým dovozem není přičítána tomuto dovozu.
(220)
V tomto šetření byl po přezkoumání všech skutečností vyvozen závěr, že podstatnou újmu výrobnímu odvětví Unie způsobil samotný dumpingový dovoz. V tomto ohledu se uvádí, že vyčíslení účinků jiných známých činitelů nebylo možné, a proto bylo provedeno kvalitativní hodnocení, jak je uvedeno ve 164. až 222. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Závěrem bylo potvrzeno, že podstatnou újmu výrobnímu odvětví Unie způsobil dumpingový dovoz. Usuzovalo se, že účinky jiných činitelů na negativní vývoj výrobního odvětví Unie byly omezené. Je třeba uvést, že podle čl. 3 odst. 6 a 7 základního nařízení není uložena žádná povinnost, pokud jde o formu analýzy přičtení a nepřičtení újmy, kterou je nutno provést. Podle čl. 3 odst. 6 a 7 základního nařízení je naopak nutno tuto analýzu provést tak, aby bylo možno oddělit a rozlišit škodlivé účinky dumpingového dovozu od škodlivých účinků způsobených jinými činiteli. Při šetření nebyly nalezeny žádné důkazy, že všechny jiné známé činitele, které mohly přispět ke způsobené újmě, a to společně nebo samostatně, narušily příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem a podstatnou újmou, která byla způsobena výrobnímu odvětví Unie. Vzhledem k výše uvedené analýze bylo potvrzeno, že jiné známé činitele nebyly takové, aby mohly změnit zjištění, že podstatnou újmu, která byla způsobena výrobnímu odvětví Unie, je nutno přičíst dumpingovému dovozu. Z těchto důvodů byla výše uvedená tvrzení zamítnuta.
(221)
Po poskytnutí prozatímních informací vznesly některé zúčastněné strany námitky proti zjištění uvedenému ve 160. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Tyto strany zopakovaly, že podmínky na trhu výrobku, který je předmětem šetření, jsou v jednotlivých členských státech různé, a že by proto analýza příčinných souvislostí měla být provedena na úrovni každého členského státu odděleně. Tyto strany mimoto uvedly, že mezi členskými státy existují rozdíly, pokud jde o vnitrostátní režimy podpory, míru slunečního záření a cenu elektrické energie (včetně regulačních poplatků), a že na každém trhu existují různé tržní segmenty (zařízení pro obytné budovy s výkonem nižším než 40 kW, komerční a průmyslová zařízení s výkonem mezi 40 kW a 1 MW a zařízení pro veřejné služby s výkonem mezi 1 MW a 10 MW). Tato strana tvrdila, že vzhledem k těmto skutečnostem by měla být analýza příčinných souvislostí provedena odděleně pro každý členský stát na straně jedné a pro segment velkých zařízení a pro segment zařízení pro obytné budovy na straně druhé.
(222)
Po poskytnutí konečných informací některé zúčastněné strany zopakovaly své tvrzení, že analýza příčinných souvislostí měla být provedena na úrovni jednotlivých členských států, aniž by však v této souvislosti předložily další tvrzení nebo nové důkazy.
(223)
Šetření prokázalo, že prodejní a dovozní ceny jsou v celé Unii podobné. Lze proto usuzovat, že pro výrobek, který je předmětem šetření, skutečně existuje jeden trh. Šetření rovněž neodhalilo, že by výrobci v jednotlivých členských státech nebo regionech soustředili své činnosti na tento zvláštní trh nebo že by se dumpingový dovoz soustředil v jednom členském státě nebo regionu. Žádná ze zúčastněných stran mimoto neuvedla, že dumping a újmu je třeba analyzovat na úrovni jednotlivých členských států, což by však bylo předpokladem pro provedení analýzy příčinných souvislostí pro každý stát zvlášť. Při šetření nebyly nalezeny žádné důkazy, že by toto představovalo vhodný přístup, zejména vzhledem ke skutečnosti, že v celé Unii existují podobné ceny posuzovaného výrobku na úrovni Unie. Mimoto se podotýká, že se míra slunečního záření může lišit i v jednotlivých regionech v témže členském státě, jižní Francie má například větší míru slunečního záření než severní Francie, nebo jednotlivé regiony jednoho členského státu mohou mít rozdílné režimy podpory (např. Belgie), a že se tudíž dopad těchto činitelů na poptávku může lišit mezi jednotlivými regiony téhož členského státu. Rozdíly v právních rámcích jednotlivých členských států a/nebo regionů a rozdíly v podmínkách, jako je míra slunečního záření, však nemohou odůvodnit samostatnou analýzu příčinných souvislostí, a tudíž samostatnou analýzu újmy a dumpingu. Tato tvrzení bylo proto nutno zamítnout.
(224)
Jiná zúčastněná strana uvedla, že ačkoli jsou jiné činitele důležité, při stanovení poptávky jsou hlavním faktorem vnitrostátní režimy podpory. Tatáž strana zpochybnila rovněž to, že v některých oblastech již bylo dosaženo cenové parity, a tvrdila, že ceny modulů od období šetření vzrostly, zatímco ceny elektřiny klesly. Tato strana dále uvedla, že přinejmenším v určitých členských státech neumožňují regulační, hospodářské a technické podmínky zapojení do elektrické sítě, a že v případě těchto členských států není proto podstatné, zda bylo dosaženo cenové parity. Tato strana však k doložení výše uvedených tvrzení neposkytla žádné důkazy. Výše uvedená tvrzení každopádně potvrzují, že se situace s ohledem na vnitrostátní režimy podpory i cenovou paritu může mezi jednotlivými členskými státy do jisté míry lišit. Žádné z poskytnutých informací však nebyly takové, aby prokazovaly, že je odůvodněná analýza, která je provedena odděleně pro každý členský stát.
(225)
Po poskytnutí konečných informací tatáž zúčastněná strana tvrzení zopakovala a poskytla určité informace, které údajně prokazují rozdílné podmínky na trhu v jednotlivých členských státech a segmentech. Poskytnuté informace však nebylo možno pokládat za přesvědčivé, jelikož sestávaly z powerpointové prezentace bez jakýchkoli podpůrných důkazů, a tudíž neprokazovaly, že je odůvodněná analýza zvlášť pro každý členský stát. Tvrzení této strany bylo proto zamítnuto.
(226)
Na tomto základě byl vyvozen závěr, že by analýza příčinných souvislostí provedená odděleně pro jednotlivé členské státy a/nebo regiony a segmenty neodpovídala tržní realitě. Jelikož v tomto ohledu nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzují se zjištění uvedená ve 159. a 160. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(227)
Čínská vláda tvrdila, že Komise provedla analýzu příčinných souvislostí nekonzistentně, jelikož analýza újmy byla provedena zvlášť pro moduly a články, zatímco analýza příčinných souvislostí mezi typy výrobků nerozlišovala. V této souvislosti se podotýká, že ačkoli byly ukazatele újmy uvedeny zvlášť pro každý typ výrobku, závěry, k nimž se dospělo u každého ukazatele, se týkají celého výrobku, který je předmětem šetření. Připomíná se rovněž, že moduly a články jsou jediným výrobkem, a proto byla analýza příčinných souvislostí provedena na tomto základě. Tvrzení bylo proto zamítnuto.
2. Účinek dumpingového dovozu
(228)
Jedna zúčastněná strana pochybovala, zda existuje dostatečná souvislost mezi dumpingovým dovozem dotčeného výrobku z ČLR a podstatnou újmou, která byla způsobena výrobnímu odvětví Unie. Uvádělo se, že to dokládá na straně jedné skutečnost, že mezi roky 2009 a 2010 významně vzrostlo ziskové rozpětí výrobního odvětví Unie u článků (ze ztráty na zisk ve výši 12 %), zatímco v témže období byla cena čínského dovozu o 36 % nižší než ceny výrobního odvětví Unie a podíl tohoto dovozu na trhu se zdvojnásobil. Na straně druhé se podíl čínského dovozu na trhu mezi roky 2010 a 2011 zvýšil pouze o 6 procentních bodů, ačkoli spotřeba v témže období vzrostla mnohem více, přičemž výrobní odvětví Unie přesto zaznamenalo úbytek ve výši 36 %. Tato strana rovněž tvrdila, že v období šetření se dovoz článků z jiné třetí země uskutečnil na stejné cenové úrovni jako v případě čínského dovozu, získal však větší podíl na trhu, který odpovídá úbytku podílu výrobního odvětví Unie na trhu.
(229)
Šetření ukázalo, že podíl čínského dovozu na trhu u všech typů výrobků během posuzovaného období neustále rostl (17 procentních bodů u modulů, 17 procentních bodů u článků). Dumpingový dovoz z ČLR vzrostl o více než 300 % u modulů a o 482 % u článků. Současně docházelo ke značnému a neustálému snižování čínských dovozních cen (v posuzovaném období 64 % u modulů a 42 % u článků) a v období šetření byly tyto ceny podstatně nižší než ceny výrobního odvětví Unie. Výrobní odvětví Unie současně přišlo v posuzovaném období o podíl na trhu a (jak je popsáno ve 153. a 154. bodě odůvodnění prozatímního nařízení) všechny hlavní ukazatele újmy vykazovaly klesající vývoj. Potvrzuje se proto, že existuje jednoznačná časová souvislost mezi nárůstem dumpingového dovozu a ztrátou podílu výrobního odvětví Unie na trhu.
(230)
Jak je uvedeno ve 161. a 162. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, tato časová souvislost byla zjištěna u všech typů výrobků zvlášť. Analýza dopadu dovozu na ziskové rozpětí výrobního odvětví Unie provedená odděleně pro každý rok posuzovaného období nevede k smysluplným výsledkům, jelikož existenci dumpingu a podstatné újmy, jakož i příčinnou souvislost mezi nimi není třeba zjistit pro každý rok zvlášť. Souvislost mezi dumpingovým dovozem a podstatnou újmou je dostatečně prokázána analýzou vývoje v celém posuzovaném období.
(231)
Uvádí se rovněž, že ziskovost výrobního odvětví Unie je jedním z faktorů zmíněných v čl. 3 odst. 5 základního nařízení, který by měl být ověřen při zkoumání dopadu dumpingového dovozu na situaci výrobního odvětví Unie. Skutečnost, že výrobní odvětví Unie bylo v určitém roce ziskové, nutně neznamená, že mu nebyla způsobena podstatná újma. Ztráta podílu výrobního odvětví Unie na trhu nemusí mimoto přesně odpovídat nárůstu podílu dumpingového dovozu na trhu, aby byla zjištěna příčinná souvislost mezi újmou a dumpingovým dovozem. Jiné činitele (např. dovoz z jiných třetích zemí nebo vývoj spotřeby), které mohly mít dopad na újmu způsobenou výrobnímu odvětví Unie, byly přezkoumány a posouzeny zvlášť ve 164. až 224. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(232)
Časová shoda mezi rostoucím dumpingovým dovozem ve značném množství, jehož ceny byly nižší než ceny výrobního odvětví Unie, a stále nejistější situací výrobního odvětví Unie je v daném případě jasným ukazatelem příčinné souvislosti, jak je uvedeno ve 161. až 163. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Tvrzení týkající se nedostatečné souvislosti mezi dumpingovým dovozem a podstatnou újmou, která byla způsobena výrobnímu odvětví Unie, byla proto zamítnuta.
(233)
Po poskytnutí konečných informací stejná zúčastněná strana i nadále zpochybňovala analýzu příčinných souvislostí, jelikož ziskovost výrobního odvětví Unie nebyla analyzována konkrétně pro určité roky (zejména rok 2010), nýbrž za celé posuzované období.
(234)
V této souvislosti je třeba uvést, že ohledně příčinné souvislosti nelze vyvodit platné závěry vyčleněním jednoho konkrétního roku z posuzovaného období a přitom současně nebrat v potaz vývoj výrobního odvětví Unie během celého posuzovaného období a jeho souvislost s vývojem dumpingového dovozu. Tato analýza může vést pouze k částečné představě a nelze z ní vyvodit spolehlivé závěry. Míra ziskovosti, která ovlivnila rovněž jiné finanční ukazatele, jichž výrobní odvětví Unie dosáhlo v roce 2010, byla vysoká kvůli obzvláště velkému skoku ve spotřebě v Unii, který byl způsoben velmi štědrými režimy podpory, což výrobnímu odvětví Unie umožnilo dosáhnout v témže roce největšího zlepšení prodeje, jež však bylo pouze dočasné a každopádně nebylo u tohoto typu výrobního odvětví udržitelné. Toto tvrzení bylo proto nutno zamítnout.
(235)
Jelikož s ohledem na účinek dumpingového dovozu nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzují se zjištění uvedená ve 159. až 163. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
3. Účinek jiných činitelů
3.1. Dovoz z jiných třetích zemí
(236)
Řada zúčastněných stran podala po poskytnutí prozatímních informací připomínky k zjištěním, která se týkala dovozu z jiných třetích zemí, a zopakovala je i po poskytnutí konečných informací. Tyto strany však nepředložily žádné nové informace a podpůrné důkazy, které by mohly změnit příslušná prozatímní zjištění.
(237)
Tyto strany vyzdvihovaly zejména objem dovozu článků z Tchaj-wanu. Absolutní objem dovozu dotčeného výrobku z Tchaj-wanu (1 132 MW) však představuje pouze velmi malý podíl (méně než 5 %) v porovnání s celkovou spotřebou v Unii (21 559 MW) a dovozem z ČLR (15 005 MW). Dovoz z Tchaj-wanu proto přispěl pouze okrajově (pokud vůbec) k újmě, která byla způsobena výrobnímu odvětví Unie, a nenarušuje příčinnou souvislost.
(238)
Jelikož s ohledem na dovoz z jiných třetích zemí nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzují se zjištění uvedená ve 164. až 167. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
3.2. Vývoj spotřeby v Unii
(239)
Jedna zúčastněná strana uvedla, že Komise neanalyzovala dopad vývoje spotřeby. V této souvislosti se uvádělo, že dovoz z ČLR nepokrývá celý nárůst spotřeby, a že ačkoli v případě modulů přišlo výrobní odvětví Unie mezi rokem 2009 a 2010 o podíl na trhu, v témže období se jeho ziskovost zvýšila. Uvádělo se rovněž, že v roce 2009, kdy měl dovoz článků z ČLR podíl na trhu ve výši pouze 8 %, zaznamenalo výrobní odvětví Unie 8 % ztrátu.
(240)
Jak je uvedeno ve 168. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, i přes pokles spotřeby v Unii v období šetření si dumpingový dovoz z ČLR během posuzovaného období svůj podíl na trhu udržel (moduly), nebo ho zvýšil (články) na úkor výrobního odvětví Unie. Nelze proto učinit závěr, že pokles spotřeby byl takový, aby narušil příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem a újmou, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie. Šetření mimoto ukázalo, že kapacita výrobního odvětví Unie byla každopádně mnohem nižší než úroveň spotřeby, klesající spotřeba v období šetření proto nemohla mít dopad na újmu, která byla způsobena výrobnímu odvětví Unie. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(241)
Jiná zúčastněná strana pochybovala, zda v případě neexistence vnitrostátních režimů podpory bude v Unii i nadále existovat poptávka. Tato strana tvrdila, že mezi poptávkou a režimy podpory existuje souvislost a že bez těchto režimů nebudou projekty v odvětví fotovoltaiky ziskové, a proto zanikne rovněž poptávka po solárních panelech.
(242)
Jak je uvedeno ve 169. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, během šetření byly získány určité údaje, že i v případě neexistence režimů podpory v Unii existovala poptávka a že bude existovat i nadále. Tato strana neposkytla žádné důkazy, které by mohly tato zjištění zpochybnit. Jelikož v tomto ohledu nebyly poskytnuty žádné nové informace, potvrzují se zjištění uvedená ve 169. bodě odůvodnění prozatímního nařízení a tvrzení v tomto ohledu bylo zamítnuto.
(243)
Po poskytnutí konečných informací čínská vláda uvedla, že skutečnost, že kapacita výrobního odvětví Unie každopádně neuspokojovala poptávku v Unii, není důležitá, jelikož se objem prodeje modulů uskutečněný výrobním odvětví Unie snižoval v souladu se spotřebou, a zopakovala, že újmu výrobnímu odvětví Unie způsobil pokles spotřeby mezi rokem 2011 a obdobím šetření. Ačkoli se mezi rokem 2011 a obdobím šetření spotřeba v Unii skutečně snížila a objem prodeje modulů vykazoval podobnou klesající tendenci, je třeba toto posoudit ve vztahu k vývoji čínských dumpingových cen, které byly podstatně nižší než ceny výrobního odvětví Unie, a nutily tudíž výrobní odvětví Unie prodávat se ztrátou. V této souvislosti se připomíná, že (jak je uvedeno ve 111. bodě odůvodnění prozatímního nařízení) si dumpingový dovoz z ČLR svůj podíl na trhu udržel (moduly), nebo ho zvýšil (články) v době, kdy spotřeba klesala. Současně se významně snížily ceny čínského dovozu a byly podstatně nižší než prodejní ceny výrobního odvětví Unie. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(244)
Jelikož ohledně vývoje spotřeby v Unii nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzují se zjištění uvedená ve 168. a 169. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
3.3. Zaručené výkupní ceny jako hlavní příklad režimů podpory
(245)
Po poskytnutí prozatímních informací několik stran zopakovalo, že příčina újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie souvisí s vývojem zaručených výkupních cen. Tyto strany tvrdily, že vývoj zaručených výkupních cen vyvíjel silný tlak na snižování cen, a tudíž na ziskovost výrobního odvětví Unie. Jedna zúčastněná strana uvedla, že byl posouzen pouze dopad vývoje zaručených výkupních cen na poptávku, zatímco měl být analyzován rovněž dopad na ceny. V téže souvislosti několik zúčastněných stran uvedlo, že většina členských států významně snížila ceny již v roce 2010, což vyvíjelo tlak na snižování cen modulů.
(246)
S ohledem na toto tvrzení je třeba uvést, že členské státy snižovaly zaručené výkupní ceny v různé době a různou rychlostí a že vyvození obecné představy pro celou Unii je poměrně obtížné. Bez ohledu na okamžik, kdy výše zaručených výkupních cen dosáhly velmi nízkých úrovní, nelze významný pokles cen a ziskovosti výrobního odvětví Unie v posuzovaném období vysvětlit výhradně nebo převážně snižováním zaručených výkupních cen. Za prvé, podle informací získaných pro Německo a Itálii, které v roce 2011 společně představovaly přibližně 75 % trhu Unie, byl pokles průměrných prodejních cen výraznější než snížení zaručených výkupních cen v období šetření. Za druhé, shromážděné důkazy prokazují, že u některých zemí, jako je Itálie, i v situaci velmi štědrých zaručených výkupních cen muselo výrobní odvětví Unie významně snížit své ceny. Během období šetření museli výrobci v Unii prodávat za ceny nižší, než byly jejich výrobní náklady, přičemž hlavní příčinou byla skutečnost, že čínští vyvážející výrobci měli na trhu Unie 80 % podíl, a mohli tudíž ovlivňovat mechanismus stanovování cen.
(247)
Při šetření bylo rovněž zjištěno, že až do roku 2011 vedly vyšší zaručené výkupní ceny společně s klesajícími cenami modulů v Unii k tomu, že investice do solární energie byly pro investory mimořádně přitažlivé a zajišťovaly velmi vysokou návratnost. To mělo za následek vysoký počet investic, a tudíž i vysokou poptávku po solárních panelech. V důsledku rostoucí poptávky významně vzrostla celková výše vyplacených zaručených výkupních cen a většina členských států revidovala stávající režimy zaručených výkupních cen a ceny snížila s cílem zamezit mimo jiné růstu nákladů na elektřinu. To ukazuje, že snižování zaručených výkupních cen mohlo být rovněž výsledkem klesajících cen, a nikoli naopak.
(248)
Po poskytnutí konečných informací jedna strana uvedla, že mezi výše uvedeným 246. bodem odůvodnění, že posouzení poptávky pro celou Unii je obtížné, a 223. bodem odůvodnění, v němž se uvádí, že by analýza příčinných souvislostí pro každý členský stát zvlášť nevedla k smysluplným výsledkům, existuje rozpor. V této souvislosti se objasňuje, že v hodnocení ve výše uvedeném 246. bodě odůvodnění se odkazuje na potíže při získání celkové představy o vývoji zaručených výkupních cen pro celou Unii, a nikoli o poptávce v Unii, jak tvrdila zúčastněná strana. Z toho tudíž vyplývá, že mezi oběma body odůvodnění neexistuje rozpor, a tvrzení bylo proto zamítnuto.
(249)
Po poskytnutí konečných informací jedna strana tvrdila, že i v situaci vysokých zaručených výkupních cen se mohla cena modulů významně snížit kvůli technologickému vývoji, úsporám z rozsahu, nižším nákladům a rostoucí celosvětové výrobní kapacitě. S ohledem na toto tvrzení se podotýká, že získané důkazy prokazují, že italští výrobci museli své ceny snížit pod výrobní náklady i v situaci vysokých zaručených výkupních cen. Ačkoli výše uvedené faktory mohou mít skutečně dopad na průměrné náklady, nemohou vysvětlit skutečnost, proč museli výrobci v Unii své ceny snížit pod úroveň výrobních nákladů. Vyvozuje se proto závěr, že ceny do neudržitelné úrovně tlačil především dumpingový dovoz z ČLR, a toto tvrzení bylo zamítnuto.
(250)
Po poskytnutí konečných informací jedna strana uvedla, že závěr uvedený výše ve 247. bodě odůvodnění, a to že snižování zaručených výkupních cen mohlo být rovněž výsledkem klesajících cen, a nikoli naopak, není doložen žádnými důkazy.
(251)
Podotýká se, že závěry vyvozené ve 247. bodě odůvodnění vycházely z informací, které byly k dispozici během šetření, a popsaný scénář se skutečně považoval za přiměřený vzhledem okolnostem na tomto zvláštním trhu. Tvrzení bylo proto zamítnuto.
(252)
Po poskytnutí konečných informací jedna strana zopakovala, že nesouhlasí se závěrem, že tlak na snižování cen výrobců v Unii vyvíjel především dumpingový dovoz, a tvrdila, že výrobce v Unii naopak nutil snižovat ceny pokles zaručených výkupních cen. Tato strana zopakovala, že po snížení zaručených výkupních cen se ceny fotovoltaických systémů snižovaly v souladu s poklesem zaručených výkupních cen, aby náklady pro společnosti připravující projekty nevzrostly, což nakonec vyvíjelo cenový tlak na výrobce v Unii.
(253)
Jelikož k doložení těchto tvrzení nebyly předloženy žádné přesvědčivé důkazy, zachovala Komise svou analýzu a závěry uvedené ve 246. a 247. bodě odůvodnění.
(254)
Tatáž strana tvrdila, že trhy jsou ovlivněny vývojem zaručených výkupních cen, a poskytla informace prokazující počet fotovoltaických zařízení v letech 2012 a 2013 ve Spojeném království. Informacemi, které tato strana poskytla, byla publikace vlády Spojeného království, která byla založena na týdenních registracích v centrálním registru zaručených výkupních cen ve Spojeném království (Central FIT Register). Podotýká se, že se tyto informace týkaly většinou doby mimo období šetření a vztahovaly se pouze na jeden členský stát, zatímco se toto šetření zaměřovalo na situaci na celém trhu v Unii. Každopádně se nezpochybňuje, že výše zaručených výkupních cen ovlivňuje poptávku, jelikož ziskovost investic v místech s menší mírou slunečního záření závisí na výši zaručených výkupních cen. Aby se však prokázalo, že výše zaručených výkupních cen, která byla stanovena v období šetření, způsobila újmu, musely by zúčastněné strany prokázat, že by zvýšení cen výrobců v Unii na úroveň, která nezpůsobuje újmu, znamenalo, že výrobci v Unii nejsou schopni prodávat dotčený výrobek, jelikož investice do fotovoltaických systémů by při této výši cen nebyly životaschopné. Žádné takovéto důkazy nebyly předloženy. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(255)
Tvrzení, že snižování zaručených výkupních cen narušilo příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem a podstatnou újmou, která byla způsobena výrobnímu odvětví Unie, bylo proto zamítnuto.
(256)
Po poskytnutí prozatímních informací jedna strana zopakovala, že vývoj zaručených výkupních cen způsobil, že investiční příležitosti v oblasti solární energie přestaly být pro investory přitažlivé, a snížil tak i poptávku po dotčeném výrobku. Jiná strana tvrdila, že zjištění uvedené ve 173. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, tj. že i po nedávném pozastavení režimu zaručených výkupních cen se ve Španělsku nadále uskutečňují investice, nebylo správné.
(257)
Dopadem zaručených výkupních cen na poptávku se zabýval 173. bod odůvodnění prozatímního nařízení. Jelikož v tomto ohledu nebyly předloženy žádné nové argumenty, bylo výše uvedené tvrzení, že se poptávka snížila kvůli vývoji zaručených výkupních cen, zamítnuto. Co se týká investic ve Španělsku, objasňuje se, že zjištění ve 177. bodě odůvodnění prozatímního nařízení vycházela z informací, které byly získány během šetření a ověřeny při inspekci na místě. Jelikož dotčená strana neposkytla v tomto ohledu žádné nové informace nebo důkazy, bylo nutno toto tvrzení zamítnout.
(258)
Po poskytnutí prozatímních informací několik stran uvedlo, že v situaci nízkých zaručených výkupních cen byly investice do fotovoltaických projektů ekonomicky životaschopné pouze tehdy, pokud pro ně byly zajištěny levnější solární panely dovážené z ČLR. Uvádělo se proto, že podstatnou újmu výrobnímu odvětví Unie způsobilo snižování zaručených výkupních cen. Jiná strana uvedla, že výše zaručených výkupních cen ovlivňuje mechanismus stanovování cen modulů.
(259)
Je třeba zmínit, že se náklady na modul, při nichž je projekt ještě ekonomicky životaschopný, mezi jednotlivými členskými státy nebo regiony liší v závislosti na řadě faktorů, jako jsou zaručené výkupní ceny, jiné regulační pobídky, míra slunečního záření, ceny elektřiny vyráběné z konvenčních zdrojů atd.
(260)
Šetření mimoto ukázalo, že současná zařízení jsou na zaručených výkupních cenách stále méně závislá, jelikož v řadě regionů v Evropě, jako je velká část Itálie, Španělsko, Portugalsko, jižní Francie a Řecko, bylo u některých typů zařízení pravděpodobně dosaženo cenové parity.
(261)
Z výše uvedených důvodů byla tvrzení v tomto ohledu zamítnuta.
(262)
Jedna zúčastněná strana uvedla, že Komise neověřila, zda nemělo výrobní odvětví Unie předjímat, že režimy státní podpory budou náhle ukončeny nebo omezeny. K doložení tohoto tvrzení nebyly předloženy žádné informace. Je však třeba uvést, že na základě získaných údajů nic nenasvědčuje tomu, že výrobní odvětví Unie nereagovalo přiměřeně na tržní signály (tj. vývoj spotřeby) a jiné dostupné informace (tj. omezení režimů podpory). Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(263)
Jedna zúčastněná strana uvedla, že snižování zaručených výkupních cen způsobilo pokles prodeje výrobního odvětví Unie, jelikož investice byly životaschopné pouze v případě nízkých čínských cen. Shromážděné důkazy ve skutečnosti prokazují pouze mírný pokles prodeje výrobního odvětví Unie v období šetření v rozporu s tím, co by se očekávalo v případě, že by fotovoltaické projekty byly životaschopné pouze s čínskými moduly. Naopak, prodej modulů výrobního odvětví Unie v roce 2011 vzrostl, načež se v období šetření mírně snížil a sledoval stejnou tendenci jako spotřeba. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(264)
Jiná zúčastněná strana tvrdila, že zjištění uvedená ve 174. a 175. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, tj. že změny zaručených výkupních cen nenarušují příčinnou souvislost, nemá skutkový ani právní základ a není v souladu s čl. 3 odst. 7 základního nařízení, jelikož Komise neposoudila úroveň újmy, která byla způsobena snižováním zaručených výkupních cen, a jelikož se domnívala, že významný pokles ceny výrobního odvětví Unie byl důsledkem pouze dumpingového čínského dovozu. Tatáž strana tvrdila, že pokles ceny modulů, článků a destiček představoval celosvětový jev, a nebyl způsoben tlakem čínského dovozu.
(265)
Pokud jde o tvrzení, že Komise neposoudila úroveň újmy, která byla způsobena snižováním zaručených výkupních cen, odkazuje se na 174., 175. a 182. bod odůvodnění prozatímního nařízení a na výše uvedený 245. až 263. bod odůvodnění, v nichž Komise vyvodila závěr, že pokles poptávky ani dopad zaručených výkupních cen na ceny Unie nebyl takový, aby narušil příčinnou souvislost mezi újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie a dumpingovým dovozem, a to bez ohledu na to, zda a v jaké míře mohly být způsobeny snižováním zaručených výkupních cen. Tvrzení, že zjištění Komise nemají skutkový základ, bylo proto zamítnuto. Co se týká tvrzení, že pokles ceny modulů a článků byl celosvětovým jevem, odkazuje se na 164. až 167. bod odůvodnění prozatímního nařízení, v nichž byly posouzeny objemy a ceny dovozu do Unie z jiných zemí než ČLR. Ačkoli ceny modulů a článků skutečně vykazují celosvětově klesající tendenci, ceny dumpingového dovozu z ČLR tuto klesající tendenci ještě zhoršily a způsobily ztráty. Na základě výše uvedených skutečností bylo toto tvrzení zamítnuto.
3.4. Jiná finanční podpora poskytovaná výrobnímu odvětví Unie
(266)
Jelikož s ohledem na jiné režimy finanční podpory poskytované výrobnímu odvětví Unie nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzují se zjištění uvedená ve 184. a 185. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
3.5. Nadbytečná kapacita
(267)
Jedna zúčastněná strana zopakovala své tvrzení, že příčinou podstatné újmy byla spíše nadbytečná kapacita na trhu Unie a světovém trhu celkově než dovoz z ČLR. V této souvislosti se uvádělo, že výrobní odvětví Unie příliš zvýšilo svou výrobní kapacitu, jak dokládá nízká míra využití kapacity, a proto si případnou újmu způsobilo samo. Údajným dopadem nadbytečné kapacity v Unii a na celém světě se již zabýval 185. až 190. bod odůvodnění prozatímního nařízení, a jelikož nebyly předloženy žádné nové informace, toto tvrzení bylo nutno zamítnout.
(268)
Jiná zúčastněná strana uvedla, že nadbytečná kapacita vedla k racionalizaci cen. V tomto ohledu je třeba na straně jedné uvést, že nadbytečná kapacita vedla ve skutečnosti k snížení cen výrobního odvětví Unie na minimum a jejich stlačování, které bylo v průměru vyšší než pokles výrobních nákladů. Jak je uvedeno ve 186. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, zvyšování kapacity ze strany výrobního odvětví Unie na druhou stranu sledovalo vývoj trhu a považovalo se za přiměřené. Zvýšení kapacity pro výrobu článků bylo nižší než u modulů. Dotčená strana nepředložila v této souvislosti žádné nové informace nebo důkazy, a tvrzení v tomto ohledu bylo proto nutno zamítnout.
(269)
Jiná zúčastněná strana uvedla, že příčinou újmy, která byla způsobena výrobnímu odvětví Unie, je zaměření se výrobního odvětví Unie pouze na speciální investice a neuskutečnění potřebných investic za účelem navýšení kapacity a snížení nákladů. Toto tvrzení nebylo obdobně možné potvrdit zjištěními v rámci šetření, která prokazovala, že výrobní odvětví Unie zvýšilo v posuzovaném období svou výrobní kapacitu a efektivnost (124. a 187. bod odůvodnění prozatímního nařízení). Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(270)
Jedna zúčastněná strana mimoto tvrdila, že výrobní odvětví Unie zvyšovalo svou výrobní kapacitu i přes nízkou míru využití kapacity, čímž si samo způsobilo újmu. Toto tvrzení bylo založeno na porovnání tendence v oblasti investic výrobců v Unii, kteří byli zařazeni do vzorku, a tendence v oblasti využití kapacity v celém výrobním odvětví Unie, což nepředstavuje vhodný základ pro srovnání. Šetření mimoto ukázalo, že výrobní odvětví Unie nerozšiřovalo své výrobní kapacity v míře, která by přesahovala vývoj spotřeby v Unii, toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(271)
Ze získaných důkazů mimoto vyplývá, že prostřednictvím investic do nových strojů se výrobnímu odvětví Unie podařilo snížit výrobní náklady a stát se nákladově konkurenceschopnějším. Toto tvrzení proto muselo být zamítnuto.
(272)
Jedna zúčastněná strana tvrdila, že závěry uvedené ve 189. bodě odůvodnění prozatímního nařízení jsou v rozporu se zjištěními ve 124. a 186. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, aniž by poskytla bližší vysvětlení upřesňující povahu nebo rozsah údajných rozporů. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(273)
Po poskytnutí konečných informací některé zúčastněné strany pochybovaly, zda bylo zvyšování kapacity výrobního odvětví Unie přiměřené a sledovalo vývoj na trhu, zejména vývoj spotřeby v Unii. Co se však týká modulů, výrobní kapacita vzrostla o 106 %, zatímco spotřeba v Unii se v posuzovaném období zvýšila o 221 %, tj. více než dvojnásobně. Stejně tak v případě článků vzrostla výrobní kapacita o 39 %, zatímco spotřeba v Unii se v posuzovaném období zvýšila o 87 %. To prokazuje, že růst kapacity byl podstatně nižší než růst spotřeby, a nelze jej tudíž považovat za nepřiměřený, jelikož v Unii nikdy neexistovala nadbytečná kapacita. Analýza, zda bylo zvyšování kapacity přiměřené, by mimoto neměla být založena na meziroční analýze, nýbrž brát v úvahu tendenci během celého posuzovaného období. Zvýšení kapacity se obvykle projeví plně až po určité době od uskutečnění investic a analýza provedená pro jeden rok může vést ke zkreslené představě. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(274)
Jelikož ohledně nadbytečné kapacity výrobního odvětví Unie nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzují se zjištění uvedená ve 185. až 190. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
3.6. Dopad cen surovin
(275)
Některé zúčastněné strany zopakovaly, že výrobní odvětví Unie (nebo přinejmenším jeho část) nemohlo využít pokles cen polykrystalického křemíku v období šetření kvůli dlouhodobým smlouvám týkajícím se surovin. S odkazem na zjištění ve 193. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, v němž se uvádí, že výrobní odvětví Unie bylo schopno znovu sjednat dlouhodobé smlouvy se svými dodavateli (včetně výrobců destiček), a mohlo proto těžit z nižších cen, tyto strany tvrdily, že sjednání nových smluv nebo ukončení dlouhodobých smluv týkajících se polykrystalického křemíku a/nebo destiček mělo za následek penále. Na podporu tohoto tvrzení předložily dotyčné strany tiskové články, v nichž se uvádělo, že někteří výrobci v Unii čelí soudním sporům nebo že ukončili své smlouvy. Určité strany poskytly informace, které údajně potvrzovaly, že dlouhodobé smlouvy nebylo možno sjednat znovu.
(276)
Polykrystalický silikon představuje hlavní surovinu pro výrobce destiček. Šetření ukázalo, že ceny polykrystalického křemíku vzrostly v roce 2008, kdy dosáhly svého vrcholu ve výši přibližně 500 USD/kg, v roce 2009 se však opět snížily na přibližně 50-55 USD/kg na konci roku 2009 a v roce 2010 a počátkem roku 2011 zaznamenaly pouze mírně stoupající tendenci. V období šetření se ceny významně snížily na 30 USD/kg (zprávy Společného výzkumného střediska o vědě a politice, zpráva o stavu odvětví fotovoltaiky pro rok 2012). Je nutno podotknout, že dopad cen polykrystalického křemíku na výrobní odvětví Unie mohl být pouze okrajový, jelikož případný účinek na náklady na výrobu článků a modulů byl v hodnotovém řetězci zmírněn. Výše zmíněné tiskové články se mimoto týkaly vývoje po období šetření, který neměl vliv na situaci dotčených výrobců v Unii během období šetření, a nelze jej proto vzít v úvahu. Tato záležitost byla po uložení prozatímních opatření blíže prověřena, a lze proto potvrdit, že se výrobnímu odvětví Unie skutečně podařilo znovu sjednat nejen ceny stanovené v dlouhodobých smlouvách, nýbrž rovněž případné smluvní penále související s těmito dlouhodobými smlouvami.
(277)
Jedna z výše uvedených zúčastněných stran rovněž tvrdila, že postačuje, že se dlouhodobé smlouvy týkaly pouze některých výrobců v Unii, a že situace celého výrobního odvětví Unie není podstatná. Tato strana uvedla, že vyšší náklady nemají nutně na všechny hospodářské subjekty stejný dopad. Toto tvrzení nebere v potaz zjištění, že pro výrobní odvětví Unie jako celek bylo zjištěno, že průměrné ceny polykrystalického křemíku nebyly v mnoha případech vyšší než tržní ceny nebo než ceny na okamžitém trhu, a proto se otázka, zda vyšší náklady ovlivňují všechny hospodářské subjekty, či jen některé z nich, nepovažovala za relevantní. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(278)
Jiná zúčastněná strana požadovala, aby Komise oddělila, rozlišila a vyčíslila účinky každého činitele, který má dopad na situaci výrobního odvětví Unie; posoudit zvlášť je třeba zejména účinek významného poklesu cen polykrystalického křemíku. V této souvislosti se uvádělo, že pokles prodejních cen způsobilo spíše snížení cen polykrystalického křemíku než cenový tlak ze strany čínského dovozu. Co se týká výrobního odvětví Unie, je třeba uvést, že se průměrné prodejní ceny snížily mnohem více než průměrné výrobní náklady, na něž mohl mít pokles cen surovin dopad. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(279)
Po poskytnutí konečných informací některé zúčastněné strany zopakovaly, že dopad nižších cen polykrystalického křemíku na náklady výrobního odvětví Unie nebyl v hodnotovém řetězci omezen nebo zmírněn, jak se usuzovalo při šetření. Jak již bylo uvedeno výše ve 276. bodě odůvodnění, polykrystalických křemík je hlavní surovinou pro výrobce destiček, proto se usuzovalo, že případný dopad na náklady na výrobu článků nebo modulů bude v hodnotovém řetězci zmírněn. Zúčastněné strany neposkytly žádné důkazy, které by mohly toto zjištění zpochybnit. Šetření mimoto prokázalo, že se snížení cen polykrystalického křemíku v posuzovaném období odrazilo v průměrných nákladech na výrobu článků a modulů výrobců v Unii zařazených do vzorku, které se snížily v podobné míře jako ceny polykrystalického křemíku. Jedna zúčastněná strana se dotázala na dopad údajného penále, které muselo výrobní odvětví Unie zaplatit kvůli novému sjednání smluv s dodavateli. V tomto ohledu nelze vyloučit, že určitý omezený počet výrobců musel v posuzovaném období případně uhradit penále za zrušení smluv týkajících se dodávek destiček.
Komise však nenašla žádné důkazy, že by toto penále mohlo mít vliv na situaci celého výrobního odvětví Unie nebo bylo reprezentativní. Takovéto důkazy neposkytla ani dotyčná zúčastněná strana. Ačkoli nelze zcela vyloučit, že penále mohlo mít určitý negativní dopad na omezený počet výrobců v Unii, celkový dopad na výrobní odvětví Unie je proto nanejvýš okrajový, a nemůže tudíž narušit příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem a újmou způsobenou celému výrobnímu odvětví Unie. Tato tvrzení bylo proto třeba zamítnout.
(280)
Jiná zúčastněná strana uvedla, že pokles prodejních cen výrobku, který je předmětem šetření, v Unii je částečně zapříčiněn snížením ceny polykrystalického křemíku. V tomto ohledu je však třeba uvést, že šetření prokázalo, že dovoz z ČLR byl dumpingový a jeho cena byla podstatně nižší než ceny výrobního odvětví Unie. Pokles cen proto překračoval snížení výrobních nákladů, které lze vysvětlit nižšími cenami surovin. Pokud by byl pokles cen pouze účinkem nižších cen surovin, nebylo by výrobní odvětví Unie nuceno snížit své prodejní ceny pod úroveň výrobních nákladů. Toto tvrzení bylo proto nutno zamítnout.
(281)
Jiná strana zopakovala, že soudní spor jednoho výrobce v Unii po skončení období šetření mohl ovlivnit situaci přinejmenším tohoto výrobce v Unii již v období šetření. Tato strana nevysvětlila, jak a nakolik tato událost, k níž došlo po období šetření, mohla mít dopad na situaci tohoto výrobce v období šetření. Stejně tak nebyly při šetření nalezeny žádné důkazy prokazující takovéto účinky. Toto tvrzení bylo proto třeba zamítnout.
(282)
Tatáž zúčastněná strana mimoto zpochybnila výše uvedená zjištění, jelikož údajně nebyly předloženy žádné důkazy. Zjištění v rámci šetření však vycházela z faktů a skutečných důkazů, jejichž verze bez důvěrných údajů byly poskytnuty všem zúčastněným stranám.
(283)
Jelikož s ohledem na dopad cen surovin nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzují se zjištění uvedená ve 191. až 194. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
3.7. Újma, kterou si výrobní odvětví Unie způsobilo samo: dopad automatizace, velikost, úspory z rozsahu, konsolidace, inovace, nákladová efektivnost, dovoz výrobního odvětví Unie
(284)
Po poskytnutí prozatímních informací určité zúčastněné strany zopakovaly, že příčinou újmy, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie, byly nedostatečné úspory z rozsahu. Bylo zopakováno, že menší výrobci jsou oproti větším, vertikálně integrovaným výrobcům v nevýhodě, a jakoukoli újmu, kterou tito výrobci utrpěli, proto nelze přičítat dumpingovému dovozu. Jiná zúčastněná strana tvrdila, že automatizace výrobního procesu je nákladná, a že proto jsou při snižování výrobních nákladů důležitější úspory z rozsahu.
(285)
Šetření ukázalo, že ani větší a vertikálně integrované výrobní odvětví Unie nemohlo kvůli dumpingovému dovozu plně těžit z vysoké míry využití kapacity, aby dosáhlo úspor z rozsahu. Šetření každopádně neodhalilo souvislost mezi velikostí, vertikální integrací a vyšší ziskovostí, jelikož vysoký cenový tlak ze strany dumpingového dovozu tento vztah změnil. Šetření rovněž ukázalo, že na trhu, na němž byla míra využití kapacit nízká, již výhoda v podobě úspor z rozsahu neexistovala, což platí rovněž pro čínské výrobce. Tato tvrzení byla proto zamítnuta.
(286)
Jedna zúčastněná strana mimoto uvedla, že investoři a banky projekty nefinancují, je-li výrobce modulů příliš malý, jelikož větší výrobci poskytují lepší záruky a jsou „financovatelnější“. Jinými slovy, investoři a banky se zdráhají financovat fotovoltaické projekty, které využívají moduly vyráběné v Unii. Při šetření však bylo zjištěno, že případné preference investorů a bank týkající se financování čínských výrobců, kteří mají větší výrobní kapacity, jsou výsledkem narušení, které bylo na trhu Unie způsobeno dumpingovým dovozem. Jak bylo uvedeno ve 285. bodě odůvodnění, velikost výrobních linek nehraje roli, pokud je míra využití kapacity nízká. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(287)
Jedna zúčastněná strana zopakovala, že výrobní odvětví Unie má nepříznivou nákladovou strukturu v porovnání s čínskými konkurenty, jelikož ti mají nižší náklady práce, náklady na elektřinu a náklady na odpisy, a mimoto mají nejnovější vybavení. Dotyčná strana však nebyla s to poskytnout nové informace nebo podpůrné důkazy, které by mohly změnit příslušná zjištění v rámci tohoto šetření. Tvrzením, že čínští výrobci používají nejnovější vybavení, se zabýval 203. bod odůvodnění prozatímního nařízení, v němž bylo uvedeno, že vyvážející výrobci v ČLR nemají žádné komparativní výhody, jelikož se stroje a vybavení dovážejí z Evropské unie. Výše uvedená tvrzení byla proto zamítnuta.
(288)
Jiná strana uvedla, že čínští výrobci mají komparativní výhodu, pokud jde o ceny polykrystalického křemíku a úspory z rozsahu, což má za následek nižší náklady na stroje. Tato strana neposkytla v tomto ohledu žádné nové informace nebo podpůrné důkazy, které by mohly změnit zjištění uvedená ve 195. a 196. a rovněž ve 203. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Tvrzení této strany bylo proto nutno zamítnout.
(289)
Připomíná se, že (jak je uvedeno ve 203. bodě odůvodnění prozatímního nařízení a zmíněno rovněž výše ve 287. bodě odůvodnění) vyvážející výrobci v ČLR nemají žádné komparativní výhody, pokud jde o používané suroviny a stroje, jelikož obojí se většinou dováží z Unie. Jedna zúčastněná strana výše uvedené skutečnosti zpochybnila, aniž by však poskytla jakékoli důkazy. Co se týká nákladů práce a režijních nákladů, včetně nákladů na odpisy, ty představovaly v období šetření v průměru méně než 10 % celkových nákladů modulu a nemělo se za to, že hrají významnou úlohu. Pokud jde o náklady na elektřinu, ty představovaly v období šetření v průměru méně než 1 % celkových nákladů modulu, a nemělo se za to, že hrají významnou úlohu. Tvrzení, že čínští výrobci používají nejnovější vybavení, nebylo mimoto doloženo.
(290)
Jedna zúčastněná strana zopakovala, že někteří výrobci v Unii pořizují články a/nebo moduly v dotčené zemi a přeprodávají tyto výrobky na trhu Unie jako své vlastní. Tato strana požadovala, aby újma vyplývající z těchto transakcí nebyla přičítána dumpingovému dovozu. Šetření však odhalilo, že dovoz dotčeného výrobku uskutečňovaný výrobním odvětvím Unie byl svou povahou doplňkový a z hlediska objemu omezený ve srovnání s výrobou v Unii, a jeho dopad je proto pouze okrajový (pokud vůbec nějaký) a nelze mít za to, že by narušil příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem a újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie.
(291)
Jeden dovozce, který není ve spojení, tvrdil, že se prozatímní nařízení nezabývalo dostatečně skutečností, že počet zaměstnanců v posuzovaném období vzrostl. S ohledem na toto tvrzení se uvádí, že zaměstnanost vzrostla mezi rokem 2009 a 2011 u modulů a poté se v období šetření snížila. V případě článků se zaměstnanost zvyšovala až do roku 2010, načež v roce 2011 klesla a v období šetření se dále snížila. Podotýká se, že v případě modulů sledovala zaměstnanost tendenci výroby v Unii. Pokud jde o články, jelikož čínský dovoz zvyšoval během celého období svůj podíl na trhu, nemohlo mít výrobní odvětví Unie prospěch z rostoucí spotřeby, jak se předpokládalo. Pokles zaměstnanosti v roce 2011 a v období šetření proto odpovídá společnostem, které se buď dostaly do platební neschopnosti, nebo ukončily výrobu článků.
(292)
Po poskytnutí konečných informací jedna zúčastněná strana zopakovala, že újma, která byla způsobena výrobnímu odvětví Unie, souvisela s malou velikostí a neexistencí úspor z rozsahu. Jak již bylo vysvětleno výše ve 285. bodě odůvodnění a ve 195. a 196. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, ani na světovém trhu nemůže mít velikost, a tudíž výhoda v podobě úspor z rozsahu, význam, pokud je míra využití obecně nízká a pokud na celosvětové úrovni existuje ohromná nadbytečná kapacita. Toto tvrzení bylo proto třeba zamítnout.
(293)
Tatáž strana mimoto zopakovala, že újma způsobená výrobnímu odvětví Unie souvisela s neschopností výrobního odvětví Unie dosáhnout nákladové výhody. Tato strana tvrdila, že to je zapříčiněno především skutečností, že většina výrobců v Unii je vertikálně integrovaná. Tato strana však neposkytla žádné další informace, nakolik mohla mít skutečnost, že výrobci jsou vertikálně integrovaní, negativní dopad na jejich nákladovou strukturu. Toto tvrzení bylo proto nutno zamítnout.
(294)
Jelikož v této souvislosti nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzuje se 195. až 206. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
3.8. Konkurence produktů z tenkého fotovoltaického filmu a jiných fotovoltaických technologií
(295)
Po poskytnutí prozatímních informací jedna zúčastněná strana zopakovala tvrzení, že příčinou újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie je konkurence produktů z tenkého fotovoltaického filmu a jiných fotovoltaických technologií, neboť tyto technologie soutěží s výrobkem, který je předmětem šetření, zejména v případě zařízení montovaných na zemi a komerčních/průmyslových střešních systémů, které představují značnou část celkového fotovoltaického trhu Unie.
(296)
Šetření prokázalo, že ačkoli produkty z tenkého fotovoltaického filmu jsou levnější než výrobek, jenž je předmětem šetření, z hlediska celkového trhu se solární energií v Unii zaujímají pouze omezený podíl, jelikož mají mnohem nižší účinnost přeměny a nižší výkon ve wattech než krystalické křemíkové moduly. Podle dostupných informací nebyl vobdobí šetření podíl produktů z tenkého fotovoltaického filmu na trhu v porovnání s celkovým trhem se solární energií v Unii významný. Potvrzují se proto zjištění ve 208. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, že ačkoliv mezi produkty z tenkého filmu a dotčeným výrobkem může existovat určitá konkurence, je tato konkurence považována za okrajovou. Z těchto důvodů bylo nutno tvrzení, která byla v tomto ohledu předložena, zamítnout.
(297)
Po poskytnutí konečných informací jedna zúčastněná strana zopakovala, že újmu výrobnímu odvětví Unie pravděpodobně způsobila konkurence produktů z tenkého fotovoltaického filmu. V této souvislosti strana uvedla, že v Německu byl podíl produktů z tenkého fotovoltaického filmu na celkovém trhu se solární energií po většinu období šetření značný a snížil se teprve počátkem roku 2012.
(298)
Šetření ukázalo, že průměrné ceny produktů z tenkého filmu byly skutečně nižší než průměrné ceny výrobku, který je předmětem šetření.
(299)
Jak je však uvedeno výše ve 296. bodě odůvodnění, produkty z tenkého fotovoltaického filmu mají mnohem nižší účinnost přeměny a nižší výkon ve wattech než krystalické křemíkové moduly, a proto konkurence těchto produktů (pokud vůbec existuje) nemohla přispět k újmě způsobené výrobnímu odvětví Unie, jelikož krystalické křemíkové moduly představují na trhu se solární energií v Unii převládající technologii. Zpráva Společného výzkumného střediska o stavu odvětví fotovoltaiky pro rok 2012 uvádí, že v důsledku poklesu cen polykrystalického křemíku přišel tenký film v posledních letech o podíl na trhu ve prospěch krystalických křemíkových modulů.
(300)
Jelikož v této souvislosti nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzují se zjištění uvedená ve 207. až 210. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
3.9. Finanční krize a její vliv na přístup k financím
(301)
Po poskytnutí prozatímních informací bylo uvedeno, že je třeba oddělit a rozlišit škodlivé účinky finanční krize a její vliv na přístup k financím a nepřičítat je dumpingovému dovozu.
(302)
V tomto ohledu se odkazuje na 212. bod odůvodnění prozatímního nařízení, který se zabývá dopady finanční krize a hospodářské recese na situaci výrobního odvětví Unie. Tento bod odůvodnění podrobně objasňuje důvody, na nichž je založeno tvrzení, že ačkoliv finanční krize měla určitý dopad na situaci výrobního odvětví Unie, nemohla narušit příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem a újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie. Toto konkrétní odůvodnění zúčastněné strany nezpochybnily ani neposkytly nové informace nebo důkazy, které by mohly změnit zjištění uvedená v tomto bodě odůvodnění. Tvrzení v tomto ohledu byla proto zamítnuta.
(303)
Uvádělo se rovněž, že příčinou újmy, která byla způsobena výrobnímu odvětví Unie, bylo to, že se výrobní odvětví Unie nesnažilo najít vhodné financování, a že by Komise měla ověřit, zda výrobní odvětví Unie žádalo o financování v době, kdy bylo ziskové. Šetření ve skutečnosti prokázalo, že v roce 2010, kdy bylo výrobní odvětví Unie dosud ziskové, se úroveň investic v porovnání s rokem 2009 zvýšila u modulů o 315 % a u článků o 10 %. Jelikož odvětví fotovoltaiky je kapitálově náročné, očekává se, že výrobní odvětví Unie neustále hledá vhodné financování, aby zvýšilo svou nákladovou efektivnost a soutěžilo s nekalým dumpingovým dovozem. Vyvozuje se proto závěr, že nedostatečný přístup k financím byl výsledkem narušené situace, která byla způsobena dumpingovým dovozem, a nikoli její příčinou. Výše uvedené tvrzení bylo proto zamítnuto.
(304)
Po poskytnutí konečných informací jedna zúčastněná strana zopakovala, že je třeba oddělit a rozlišit škodlivé účinky finanční krize a nepřičítat je dumpingovému dovozu. Tato strana odkázala na veřejně dostupné informace, které uváděly, že nejméně jeden výrobce v Unii považoval krizi za hlavní příčinu újmy. Toto šetření vycházelo ve svých zjištěních z údajů konkrétních společností, které značně přesahují veřejně dostupná prohlášení jednotlivých společností. Veřejně dostupné prohlášení, na něž se odkazuje, nemůže proto zpochybnit zjištění uvedená ve 212. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, v němž byl vyvozen závěr, že ačkoliv finanční krize měla určitý dopad na situaci výrobního odvětví Unie, nemohla narušit příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem a podstatnou újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(305)
Jiná zúčastněná strana uvedla, že je nutno vzít v úvahu rozdílný přístup výrobního odvětví Unie k financování v porovnání s čínskými vyvážejícími výrobci. Tato strana tvrdila, že to bylo jedním z hlavních faktorů, které výrobnímu odvětví Unie způsobily podstatnou újmu, a nikoli dumpingový dovoz. Bylo však zjištěno, že přednostní přístup řady čínských vyvážejících výrobců k financování narušuje trh a může být jedním z hlavních důvodů, které čínským vyvážejícím výrobcům umožňují vyvážet dotčený výrobek za dumpingové ceny. Tento faktor proto nenarušuje příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem a podstatnou újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(306)
Jelikož s ohledem na důsledky finanční krize nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzuje se 211. a 212. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
3.10. Vývozní výkonnost výrobního odvětví Unie
(307)
Jelikož nebyly podány žádné připomínky za účelem přehodnocení zjištění uvedených ve 213. a 215. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, tato zjištění se potvrzují.
3.11. Objev ložisek plynu z plynonosných břidlic v Evropské unii
(308)
Jelikož nebyly podány žádné připomínky za účelem přehodnocení zjištění uvedených ve 215. až 217. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, tato zjištění se potvrzují.
3.12. Systém Evropské unie pro obchodování s emisemi (ETS)
(309)
Jelikož nebyly podány žádné připomínky za účelem přehodnocení zjištění uvedených ve 218. a 219. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, tato zjištění se potvrzují.
3.13. Rozhodnutí v oblasti řízení
(310)
Některé zúčastněné strany zopakovaly tvrzení uvedené ve 220. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, že příčinou způsobené podstatné újmy byla nejméně u jednoho z výrobců v Unii nesprávná rozhodnutí v oblasti řízení. Tyto strany poskytly další informace v podobě tiskového článku. Poskytnuté informace však nebylo možno ověřit a nemohly změnit zjištění v rámci tohoto šetření, že rozhodnutí v oblastí řízení dotčené společnosti byla obvyklá a opatrná a neměla žádný dopad na celé výrobní odvětví Unie. Výše uvedená tvrzení byla proto zamítnuta.
(311)
Jelikož v této souvislosti nebyly předloženy žádné jiné argumenty, potvrzují se zjištění uvedená ve 220. a 221. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
3.14. Jiné vládní politiky
(312)
Jelikož nebyly podány žádné připomínky za účelem přehodnocení zjištění uvedených ve 222. odůvodnění prozatímního nařízení, tato zjištění se potvrzují.
3.15. Jiná tvrzení
(313)
Jedna zúčastněná strana uvedla, že příčinou újmy, která byla způsobena výrobnímu odvětví Unie, byla nevýhoda předvoje a nedostatečná politická podpora ze strany Evropské komise v předchozích letech. Tato strana rovněž tvrdila, že kromě vnitrostátních režimů podpory jsou na každém trhu důležitými faktory také obyvatelstvo, HDP, spotřeba elektřiny, možnosti financování a připojitelnost do sítě. Výše uvedená strana však nebyla schopna svá tvrzení doložit, a tato byla proto zamítnuta.
(314)
Po poskytnutí konečných informací tatáž zúčastněná strana zopakovala, že příčinou újmy, která byla způsobena výrobnímu odvětví Unie, byla nevýhoda předvoje. Toto tvrzení však nebylo analyzováno ani doloženo; bylo proto třeba je zamítnout.
4. Souhrnné posouzení jiných činitelů, u nichž bylo zjištěno, že přispěly k újmě
(315)
Šetření prokázalo, že k újmě mohly přispět tyto jiné činitele: dovoz dotčeného výrobku z Tchaj-wanu; snižování zaručených výkupních cen; dlouhodobé smlouvy omezeného počtu výrobců v Unii týkající se polykrystalického křemíku; finanční a hospodářská krize.
(316)
Jak bylo uvedeno výše v oddíle 3.1 resp. 3.6, možné přispění dovozu z Tchaj-wanu a dlouhodobých smluv omezeného počtu výrobců v Unii týkajících se polykrystalického křemíku je nanejvýš pouze okrajové, jelikož případný dopad byl v hodnotovém řetězci dále zmírněn.
(317)
Co se týká hospodářské a finanční krize, šetření ukázalo, že hlavní příčinou potíží výrobního odvětví Unie při přístupu ke kapitálu potřebnému pro investice byl dumpingový dovoz, který výrobnímu odvětví Unie zabránil v prodeji výrobků za ziskové ceny v době, kdy trh v Unii vykazoval vysoká tempa růstu (2009-2011).
(318)
Co se týká zaručených výkupních cen, třetí strany nebyly schopny prokázat, že výše zaručených výkupních cen během období šetření byly tak nízké, že výrobcům v Unii znemožnily prodávat dotčený výrobek za ceny, které nezpůsobují újmu. Orgány zastávají názor, že snižování zaručených výkupních cen může vysvětlit nižší poptávku, jelikož investice v určitých místech již nebyly životaschopné. Nemůže však narušit příčinnou souvislost, a to ani ve spojení s ostatními činiteli, u nichž bylo zjištěno, že přispěly k újmě, jelikož zaručené výkupní ceny byly dosud na úrovni, při níž by v případě, že by neexistoval dumpingový dovoz, mohli výrobci v Unii prodávat své výrobky za ceny, které nezpůsobují újmu.
(319)
Ani po posouzení kumulativního účinku čtyř jiných činitelů, které mohly přispět k újmě, není proto narušena příčinná souvislost mezi dumpingovým dovozem a újmou.
5. Závěr ohledně příčinné souvislosti
(320)
Veškeré účinky jiných činitelů újmy než dumpingový dovoz byly analyzovány jednotlivě i společně. Vyvozuje se proto závěr, že souhrnné posouzení všech činitelů, které mohly mít společně dopad na újmu způsobenou výrobnímu odvětví Unie (tj. dovoz ze třetích zemí, zaručené výkupní ceny, dopad cen surovin, finanční krize), nevysvětluje újmu, která byla způsobena výrobnímu odvětví Unie, zejména pokud jde o nízké ceny a finanční ztráty způsobené pronikáním levného dovozu dotčeného výrobku z ČLR ve značném množství. Na základě výše uvedených skutečností se potvrzují prozatímní zjištění uvedená ve 223. a 224. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, že dumpingový dovoz z ČLR způsobil výrobnímu odvětví Unie podstatnou újmu ve smyslu čl. 3 odst. 6 základního nařízení.
F. ZÁJEM UNIE
1. Úvodní poznámky
(321)
Po poskytnutí prozatímních informací jedna zúčastněná strana uvedla, že posouzení zájmu Unie nebylo založeno na reprezentativním počtu hospodářských subjektů.
(322)
Komise kontaktovala jednotlivé hospodářské subjekty následujícím způsobem.
(323)
Dovozci, kteří nejsou ve spojení: jak je uvedeno ve 12. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, Komise kontaktovala všech 250 dovozců, kteří nejsou ve spojení, uvedených žadatelem a v souladu s článkem 17 základního nařízení vybrala prozatímní vzorek tak, aby pokrýval co největší reprezentativní objem dovozu, který by mohl být v době, která je k dispozici, přiměřeně přezkoumán. Jak je však uvedeno ve 12. a 232. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, pouze u jedné společnosti, která byla prozatímně vybrána, se po ověření skutečně potvrdilo, že je dovozcem, který není ve spojení. Po vyhlášení prozatímního nařízení bylo k další spolupráci v rámci šetření vyzváno dalších patnáct dovozců, kteří nejsou ve spojení a kteří v počáteční fázi předložili formulář pro výběr vzorku, nebyli však do vzorku zařazeni. Šest z nich souhlasilo a obdrželo dotazník a pět jich poskytlo odpověď, přičemž tři odpovědi se považovaly za dostatečně úplné. Konečný vzorek dovozců, kteří nejsou ve spojení, proto zahrnuje čtyři dovozce, kteří nejsou ve spojení a na něž připadá 2 % až 5 % dovozu dotčeného výrobku. Pokud jde o tento nízký procentní podíl, je třeba mít na paměti, že se většina dovozu dotčeného výrobku do Unie neuskutečňuje prostřednictvím dovozců, kteří nejsou ve spojení, jak bylo objasněno ve 12. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(324)
Jiné hospodářské subjekty než dovozci, kteří nejsou ve spojení (hospodářské subjekty na počátku výrobního řetězce a hospodářské subjekty navazující na výrobní odvětví Unie): jak je uvedeno ve 226. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, Komise rozeslala rovněž zvláštní dotazníky přibližně 150 hospodářským subjektům (včetně dovozců, kteří nejsou ve spojení), kteří se přihlásili po zahájení šetření, mohli tudíž Komisi poskytnout příslušné údaje. Při šetření byly vzaty v úvahu nejen odpovědi na dotazníky, nýbrž rovněž ověřitelné a náležitě doložené připomínky a podání zúčastněných stran předložená ve stanovených lhůtách, a to bez ohledu na to, zda tyto strany odpověděly na dotazník, či nikoli. AFASE předala Komisi připomínky jménem svých členů - hospodářských subjektů působících v oblasti fotovoltaiky, jež byly rovněž analyzovány.
(325)
Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem byly shromážděny dostatečné údaje, které umožnily smysluplné posouzení zájmu Unie. Z těchto důvodů bylo dotyčné tvrzení zamítnuto.
(326)
Jedna zúčastněná strana Komisi požádala, aby objasnila, jak Komise zacházela s předloženými dotazníky dovozců, které byly určeny hospodářským subjektům navazujícím na výrobní odvětví Unie.
(327)
V odpovědi na tuto žádost se uvádí, že se 36 odpovědí uvedených ve 241. bodě odůvodnění prozatímního nařízení týkalo odpovědí na přílohu B oznámení o zahájení řízení, jejímž účelem bylo případně vybrat vzorek dovozců, kteří nejsou ve spojení.
(328)
Co se týká odpovědí na dotazník, které poskytly dva hospodářské subjekty uvedené ve 12. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, jedna byla vzata v úvahu v příslušné analýze hospodářských subjektů navazujících na výrobní odvětví Unie. Druhý hospodářský subjekt poskytl doplňkové informace, které prokázaly, že v rozporu s tím, co bylo uvedeno ve 12. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, je skutečně dovozcem modulů, nikoli však dovozcem článků. Informace uvedené v jeho odpovědi na dotazník však nepostačovaly k tomu, aby byl zařazen do analýzy týkající se dovozců, kteří nejsou ve spojení, a to kvůli skutečnosti, že poskytnuté odpovědi nebyly úplné.
(329)
Po uložení prozatímních opatření se uskutečnily další inspekce na místě v prostorách dvou společností připravujících projekty (viz výše 8. bod odůvodnění). Pro účely tohoto šetření bylo mimoto analyzováno a vzato v úvahu (viz níže 369. až 371. bod odůvodnění) šest odpovědi na zvláštní dotazníky (viz 324. bod odůvodnění), které předložili poskytovatelé služeb působící rovněž v odvětví fotovoltaiky (logistika, přeprava, styk s veřejností atd.) a které se původně nepovažovaly za dostatečně úplné (viz 241. bod odůvodnění prozatímního nařízení).
(330)
Při analýze zájmu Unie se vycházelo z těchto informací:
-
odpovědi na dotazník obdržené od osmi výrobců v Unii zařazených do vzorku a čtyř dovozců, kteří nejsou ve spojení a kteří byli zařazeni do vzorku, a rovněž odpovědi na zvláštní dotazník obdržené od osmi hospodářských subjektů na počátku výrobního řetězce a třinácti hospodářských subjektů navazujících na výrobní odvětví Unie (sedm společností připravujících projekty/montážních firem; šesti poskytovatelů služeb, kteří působí rovněž v odvětví fotovoltaiky) z celkem 150 hospodářských subjektů, které se přihlásily po zahájení řízení a obdržely zvláštní dotazníky,
-
údaje ověřené během inspekcí na místě v prostorách osmi výrobců v Unii, jednoho dovozce, který není ve spojení, dvou hospodářských subjektů na počátku výrobního řetězce, čtyř hospodářských subjektů navazujících na výrobní odvětví Unie (společnosti připravující projekty/montážní firmy) a jednoho sdružení (viz 17. bod odůvodnění prozatímního nařízení a 8. bod odůvodnění výše),
-
údaje o zájmu Unie, které poskytly jiné zúčastněné strany, včetně sdružení, a rovněž veřejně dostupné údaje o vývoji fotovoltaického trhu v Evropě, zejména dokument EPIA „Global Market Outlook for Photovoltaics 2013-2017“.
2. Zájem výrobního odvětví Unie
(331)
Některé zúčastněné strany pochybovaly, že by výrobní odvětví Unie mohlo mít z opatření prospěch, a tvrdily, že i) opatření sníží poptávku po fotovoltaických výrobcích v Unii, a výrobní odvětví Unie nebude proto moci zvýšit svůj prodej, ii) výrobní odvětví Unie má malé výrobní závody, a není proto schopno uspokojit poptávku po určitých typech zařízení, jako jsou komerční střešní systémy a velká zařízení montovaná na zemi, iii) výrobci v Unii nejsou „financovatelní“, iv) uložení cel na články fakticky zvýší výrobní náklady výrobců modulů v Unii a učiní je méně přitažlivými pro spotřebitele, v) v případě významného poklesu čínského dovozu využijí menší dovoz z ČLR s největší pravděpodobností výrobci z jiných třetích zemí.
(332)
Co se týká tvrzení, že opatření sníží poptávku po fotovoltaických výrobcích v Unii, a výrobní odvětví Unie proto nebude moci zvýšit svůj prodej, podotýká se, že strany nemohly předložit žádné ověřitelné důkazy o existenci přímé souvislosti mezi uložením opatření a poklesem poptávky po fotovoltaických výrobcích, která byla (jak bylo prokázáno) v posledních letech ovlivněna řadou faktorů.
(333)
V odpovědi na tvrzení, že výrobní odvětví Unie má malé výrobní závody, a není proto schopno uspokojit poptávku po některých typech zařízení, jako jsou komerční střešní systémy a velká zařízení montovaná na zemi, je třeba uvést, že šetření prokázalo, že výrobní odvětví Unie je schopno dodávat jak komerční a průmyslová zařízení (mezi 40 kW a 1 MW), tak i zařízení pro tržní segment veřejných služeb (1 MW až 10 MW). Při šetření nebylo navíc zjištěno, že v rámci jednoho projektu nelze použít výrobky dodávané různými výrobci. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(334)
Tvrzení, že výrobní odvětví Unie nebude mít z opatření prospěch, jelikož výrobci v Unii nejsou „financovatelní“, a že investiční fondy nebudou souhlasit s financováním projektů, které používají moduly vyráběné v EU, nebylo doloženo. Každopádně se předpokládá, že uložení opatření obnoví spravedlivé podmínky na trhu, což by mělo investory, včetně z bankovního sektoru, ujistit o schopnosti výrobců v Unii připravit životaschopné projekty. Z těchto důvodů bylo dotyčné tvrzení zamítnuto.
(335)
Co se týká tvrzení, že uložení cel na články fakticky zvýší výrobní náklady výrobců modulů v Unii a učiní je méně přitažlivými pro spotřebitele, uvádí se, že ačkoli není vyloučeno, že by po uložení cel mohlo dojít k určitému růstu cen, je třeba vzít v úvahu rovněž skutečnost, že veřejně dostupné zdroje naznačují trend klesajících cen modulů a článků. Proto i v případě, že by se náklady na články mohly v důsledku opatření zvýšit, celkový trend klesajících cen by měl vést k snížení nákladů na moduly. Dotyční výrobci se mohou rovněž rozhodnout, že budou články pořizovat v Unii, a nikoli z ČLR. Rovněž se očekává, že uložení opatření zvýší využití kapacity výrobců článků v Unii, což zvýší jejich úspory z rozsahu, a tudíž sníží náklady. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(336)
Tvrzení, že v případě významného poklesu čínského dovozu po uložení opatření z toho budou mít s největší pravděpodobností prospěch spíše jiné třetí země než výrobní odvětví Unie, šetření nepotvrdilo. Šetření neodhalilo žádné jednoznačné signály, že jiné třetí země přesměrují masivně svůj vývoz na trh Unie, zejména vzhledem k pravděpodobnému rozšiřování trhů v jiných třetích zemích, především v Asii, jak odhadují veřejně dostupné zdroje. Mimoto nejsou k dispozici žádné údaje, že i kdyby se v důsledku poklesu čínského dovozu dovoz z jiných třetích zemí zvýšil, nebude výrobní odvětví Unie schopno soutěžit s dovozem z těchto zemí.
(337)
V reakci na poskytnutí konečných informací některé strany tvrdily, že je nereálné očekávat vznik udržitelného výrobního odvětví Unie vyrábějícího moduly a články, jelikož neexistuje racionálně uvažující investor, který by investoval do výrobců v Unii, kteří údajně mají nepříznivou nákladovou strukturu, a nemohou proto vyrábět za konkurenceschopné ceny. Šetření nepotvrdilo, že výrobní odvětví Unie má nepříznivou nákladovou strukturu, jak je objasněno ve 202. a 203. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Neexistence dumpingového dovozu a větší využití výrobních kapacit by proto měly zajistit úspory z rozsahu a umožnit vznik udržitelného výrobního odvětví Unie. Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem bylo tvrzení zamítnuto.
(338)
Jedna strana uvedla, že poptávka v Unii je ovlivněna vývojem zaručených výkupních cen a že s tímto vývojem je spojena návratnost investic, kterou investoři očekávají. Konkrétně se uvádělo, že pokud v Unii dojde v důsledku cel k růstu cen a vývoj zaručených výkupních cen nebude sledovat tento růst, poptávka se sníží a výrobní odvětví Unie nebude mít z uložených cel prospěch.
(339)
V reakci na výše uvedené tvrzení se podotýká, že navzdory souvislosti mezi výší zaručených výkupních cen a poptávkou po fotovoltaických zařízeních z důkazů shromážděných během šetření vyplývá, že budoucí poptávka bude na zaručených výkupních cenách a jiných režimech podpory závislá stále méně, jelikož u některých typů zařízení na řadě míst v Unii bude pravděpodobně dosaženo cenové parity (viz 260. bod odůvodnění výše). Očekávaná návratnost investic by měla být mimoto založena na spravedlivých tržních cenách. Jak je uvedeno ve 335. bodě odůvodnění výše, ačkoli není vyloučeno, že po uložení opatření může dojít k určitému růstu cen, je třeba uvést, že podle veřejně dostupných zdrojů vykazují ceny celkově klesající tendenci. Tvrzení je proto zamítnuto.
(340)
Zúčastněné strany uvedly, že jelikož je poptávka po solárních panelech ovlivněna režimy podpory, zejména zaručenými výkupními cenami, a výší cen elektřiny pro konečné spotřebitele (které určují cenovou paritu), může být cenová pružnost poptávky velmi vysoká. Ačkoli je pravda, že významné zvýšení cen může vést k významnému poklesu poptávky kvůli zvláštní povaze trhu, jak poukázaly tyto zúčastněné strany, je toto tvrzení nutno zamítnout, jelikož je velmi nepravděpodobné, že růst cen způsobený opatřeními bude významný, a to z následujících důvodů. Za prvé, veškeré dostupné zdroje potvrzují, že významné snižování cen dotčeného výrobku zaznamenané v celém období šetření a od období šetření do současnosti bude pokračovat.
Za druhé, hospodářským dopadem závazku, který Komise přijala, je to, že čínští vyvážející výrobci budou dodávat dotčený výrobek za minimální dovozní cenu nižší než 60 c/W, což je mnohem méně než cena, která byla zaznamenána v období šetření, a to při objemu, který odpovídá přibližně současnému podílu na trhu. Na této cenové úrovni není velmi pravděpodobné, že by se poptávka významně snížila, jelikož tato cenová úroveň zajišťuje dostatečnou poptávku jak pod stávající výší podpory poskytované režimy podpory, tak pod stávající úrovní cenové parity. Cena elektřiny pro konečné spotřebitele má podle očekávání růst, zatímco cena dotčeného výrobku se má snižovat. Prostřednictvím vzorce pro indexaci závazek zajišťuje, aby minimální dovozní cena zohledňovala další pokles cen dotčeného výrobku. Tato tvrzení bylo proto nutno zamítnout.
(341)
Několik zúčastněných stran zopakovalo tvrzení, že zájem výrobního odvětví Unie není podstatný, jelikož přidaná hodnota, kterou v hodnotovém řetězci v oblasti fotovoltaiky vytvoří předcházející a navazující výrobní odvětví, je mnohem významnější než přidaná hodnota vytvořená výrobním odvětvím Unie. Tvrzení, že různé segmenty v odvětví fotovoltaiky mají rozdílnou přidanou hodnotu, není zpochybněno. Jak je uvedeno ve 228. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, šetření prokázalo, že výrobní odvětví Unie utrpělo podstatnou újmu způsobenou nekalými obchodními praktikami. Někteří výrobci v Unii již byli nuceni své výrobní závody uzavřít, a pokud by nebyla opatření uložena, jeví se jako jisté další zhoršení situace. Jelikož všechny segmenty odvětví fotovoltaiky jsou vzájemně úzce propojené, poškodil by zánik výroby v Unii celé odvětví fotovoltaiky, poněvadž to by bylo zcela závislé na dodávkách pořizovaných externě. Proto i z důvodu zabezpečení dodávek bylo toto tvrzení zamítnuto.
(342)
V reakci na poskytnutí konečných informací jedna zúčastněná strana zopakovala tvrzení, že pro to, zda by mělo být uloženo antidumpingové clo, je důležitá vyšší přidaná hodnota dotčeného výrobku vytvořená předcházejícím a navazujícím odvětvím v porovnání s výrobním odvětvím Unie. V této souvislosti se potvrzuje, že při posuzování zájmu Unie uvážily orgány pozitivní a negativní důsledky, které může mít clo na jednotlivé hospodářské subjekty. Zatímco dopad na předcházející a navazující odvětví je omezený, opatření umožní výrobnímu odvětví Unie překonat účinky dřívějšího dumpingu.
(343)
Jedna strana zpochybnila počet pracovních míst, který uložení opatření zajistí. Tato strana uvedla, že výrobní odvětví Unie zaměstnává přibližně 6 000 osob, a nikoli 25 000 osob, jak je uvedeno ve 229. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(344)
Na podporu výše uvedeného tvrzení však nebyly předloženy žádné důkazy, a tvrzení bylo proto zamítnuto. Objasňuje se, že vzhledem k vyloučení destiček z definice výrobku činila zaměstnanost ve výrobním odvětví Unie v období šetření přibližně 21 000 osob. Zúčastněné strany nepředložily žádný důkaz, že se počet zaměstnanců ve výrobním odvětví Unie po období šetření významně změnil.
(345)
Šetření prokázalo, že výrobnímu odvětví Unie byla dumpingovým dovozem z ČLR způsobena podstatná újma, takže nebylo schopno amortizovat investice prostřednictvím ziskového prodeje. Očekává se, že uložení opatření obnoví spravedlivé obchodní podmínky na trhu Unie a umožní výrobnímu odvětví Unie soutěžit za stejných podmínek. Pravděpodobné snížení dovozu z ČLR by mělo výrobnímu odvětví Unie v krátkodobém horizontu umožnit, aby zvýšilo svůj prodej v Unii, a tudíž lépe využívalo dostupné výrobní kapacity. To může zajistit úspory z rozsahu. Ačkoli je možné, že v krátkodobém horizontu ceny obdobného výrobku v důsledku opatření porostou, celkový trend klesajících cen bude pravděpodobně zachován, a to na straně jedné kvůli dalšímu snižování nákladů na výrobu výrobku, který je předmětem šetření, a na straně druhé kvůli konkurenčnímu tlaku ze strany výrobců ve třetích zemích, kteří budou na trhu Unie rovněž soutěžit.
(346)
Jelikož nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzuje se 227. a 231. bod odůvodnění prozatímního nařízení s výjimkou údaje o zaměstnanosti, jak bylo uvedeno výše ve 344. bodě odůvodnění.
3. Zájem dovozců, kteří nejsou ve spojení
(347)
Po poskytnutí prozatímních informací dovozce, který není ve spojení, který před uložením prozatímních opatření poskytl odpověď na dotazník a který se považoval za prozatímní vzorek, uvedl, že závěry ohledně dopadu opatření na dovozce, kteří nejsou ve spojení, byly založeny pouze na jeho vlastní odpovědi na dotazník, nelze je proto pokládat za reprezentativní.
(348)
V prozatímním nařízení byla zjištění týkající se dovozců, kteří nejsou ve spojení, založena na jediné společnosti, jelikož (jak je objasněno ve 232. bodě odůvodnění prozatímního nařízení) pouze u jednoho ze tří dovozců prozatímně zařazených do vzorku spočívala hlavní činnost v obchodování s dotčeným výrobkem. Jak je uvedeno výše ve 21. bodě odůvodnění, po uložení prozatímních opatření se vzorek zvětšil, bylo kontaktováno více dovozců, kteří nejsou ve spojení, a z pěti dalších obdržených odpovědí na dotazník byly pouze tři dostatečně úplné a umožňovaly smysluplné posouzení. V konečné fázi byl proto vzorek dovozců, kteří nejsou ve spojení, rozšířen a zahrnoval čtyři dovozce. Během období šetření kolísal podíl činnosti čtyř spolupracujících dovozců, kteří nejsou ve spojení a kteří byli zařazeni do vzorku, související s dotčeným výrobkem mezi 60 % a 100 % jejich celkové podnikatelské činnosti. Čtyři spolupracující dovozci, kteří nejsou ve spojení, mimoto pořizovali v ČLR od 16 % do 100 % celkového dovozu modulů, přičemž pouze jeden z nich pořizoval výrobek pouze z dotčené země. Ziskovost čtyř spolupracujících dovozců, kteří nejsou ve spojení a kteří byli zařazeni do vzorku, související s dotčeným výrobkem činila v období šetření v průměru 2,3 %.
(349)
Jedna zúčastněná strana uvedla, že dopad cel na dovozce, kteří nejsou ve spojení, byl podhodnocen, jelikož neexistují bezprostřední alternativní zdroje dodávek, které by mohly nahradit čínský dovoz dotčeného výrobku, pokud budou uložena cla, a že změna zdroje dodávek je obtížná vzhledem ke skutečnosti, že se velká část výroby nachází v ČLR a že by to znamenalo značné dodatečné náklady.
(350)
V této souvislosti se připomíná, že by uložení opatření nemělo vést k vymizení dovozu dotčeného výrobku z ČLR. Ze šetření vyplynulo, že možný pokles dovozu z ČLR bude mít dopad zejména na ty dovozce, kteří pořizují dotčený výrobek výhradně z ČLR, což platí pouze v případě jednoho ze čtyř spolupracujících dovozců, kteří nejsou ve spojení. Co se týká dopadu opatření na finanční situaci dovozců, kteří nejsou ve spojení, nebylo vyloučeno, že může být negativní, byl však vyvozen závěr, že to bude do značné míry záviset na jejich schopnosti změnit zdroje dodávek nebo přenést alespoň částečně možnou vyšší cenu na odběratele. V případě hospodářských subjektů, které dovážejí výrobek rovněž z jiných zdrojů než z ČLR nebo kteří dovážejí rovněž jiné produkty než dotčený výrobek, bude negativní dopad dále omezen. Komise se proto domnívá, že ačkoli je pravděpodobný negativní dopad na dovozce dotčeného výrobku, tento dopad bude v průměru omezený.
(351)
Jeden dovozce, který není ve spojení, uvedl, že před přijetím výrobků od nového dodavatele musí vynaložit značný čas a finanční investice. V této souvislosti bylo v reakci na poskytnutí konečných informací uvedeno, že inspekčnímu týmu byly v době inspekce na místě předloženy příslušné důkazy o nutnosti dlouhého testování, které musí dovozce provést, než se rozhodne pro dodávky od určitého vývozce.
(352)
Uznává se, že navázání nového vztahu mezi dovozcem a dodavatelem může vyžadovat dodatečné náklady a čas (např. na testování výrobku). Současně se zdá, že změna dodavatelů představuje běžné riziko, které je započítáno v činnosti dovozců a které souvisí se skutečností, že se fotovoltaický trh vyvíjí, a tudíž prochází neustálými změnami (např. úpadky, spojení), což vyžaduje přechod na nové dodavatele. Mimoto lze předpokládat, že testování vyžadují rovněž nové typy modulů, které se neustále dostávají na trh (např. s novými vlastnostmi z hlediska účinnosti). V této souvislosti se zdá, že testování nového výrobku (i od téhož dodavatele) je spíše normou než neobvyklou činností. Tvrzení bylo proto zamítnuto.
(353)
V reakci na poskytnutí konečných informací dvě strany zopakovaly tvrzení, že nebyl náležitě zohledněn zájem dovozců, kteří nejsou ve spojení. Jedna strana tvrdila, že neposkytnutí verzí odpovědí dalších spolupracujících dovozců na dotazníky bez důvěrných údajů neumožnilo stranám provést náležité posouzení. Strana zpochybnila hodnocení Komise, pokud jde o možnost vyššího dovozu z jiných třetích zemí do Unie, což dovozcům umožní změnit dodávky, a to na základě tvrzení, že jiné třetí trhy rychle rostou. Za tímto účelem strana tvrdila, že tento předpoklad je v rozporu se závěry ve 336. bodě odůvodnění, v němž se tvrdí, že dovoz z jiných třetích zemí nebude masivní. Jiná strana pochybovala, zda Komise dodržela zásadu zákazu diskriminace, jelikož při posuzování Komisí byla výrobcům v Unii přisuzována větší důležitost než ostatním hospodářským subjektům.
(354)
Za prvé se potvrzuje, že verze odpovědí dalších spolupracujících dovozců na dotazníky bez důvěrných údajů, které byly obdrženy po vyhlášení prozatímního nařízení, byly zařazeny do spisu, do něhož mohly zúčastněné strany nahlédnout. Za druhé, mezi předpokladem, že v reakci na nižší dovoz z ČLR může vzrůst dovoz z jiných třetích zemí a že by toto zvýšení nemělo být masivní vzhledem k rostoucí poptávce po fotovoltaických zařízeních ve světě, neexistuje rozpor. Jelikož se očekává, že výrobní odvětví Unie získá zpět určitou část podílu na trhu, který předtím držely výrobky z ČLR, nelze vyloučit určitou ztrátu činnosti u dovozců, kteří nejsou ve spojení. Podotýká se však, že se celková velikost fotovoltaického trhu má podle očekávání v dlouhodobém horizontu zvětšovat, jelikož na stále více místech bude dosaženo cenové parity. Rovněž je objasněno, že stejně jako ve všech šetřeních týkajících se ochrany obchodu byla situace výrobního odvětví Unie posouzena s cílem zjistit, zda mu byla dumpingovým dovozem způsobena podstatná újma, v rámci analýzy zájmu Unie však byl zájem výrobního odvětví Unie posouzen na stejném základě jako u ostatních hospodářských subjektů, včetně dovozců, kteří nejsou ve spojení. Rovněž se objasňuje, že se šetření týkající se toho, zda byla výrobnímu odvětví Unie způsobena podstatná újma, řídí zejména ustanoveními čl. 3 odst. 5 základního nařízení, jež stanoví minimální normy pro toto šetření. Zájem Unie je analyzován pouze v případě zjištění dumpingu působícího újmu v souladu s normami stanovenými v článku 21 základního nařízení. Usuzovalo se proto, že pravděpodobný negativní dopad opatření na některé dovozce, zejména ty, kteří pořizují výrobek výhradně z ČLR, nepřevažuje nad přínosy opatření pro výrobní odvětví Unie a střednědobými a dlouhodobými přínosy pro fotovoltaický trh v Unii, které vyplývají ze spravedlivé hospodářské soutěže.
(355)
Jelikož nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzuje se na základě informací vztahujících se na čtyři dovozce zařazené do vzorku 233. a 234. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
4. Zájem hospodářských subjektů na počátku výrobního řetězce
(356)
Po poskytnutí prozatímních informací několik stran zopakovalo tvrzení, že většina vstupů v hodnotovém řetězci v oblasti fotovoltaiky pochází z Unie a že by tato výhodná situace mohla skončit, pokud budou uložena cla, jelikož se výroba dotčeného výrobku v ČLR v důsledku cla sníží. V reakci na poskytnutí konečných informací jedna strana uvedla, že opatření mohou v tomto případě vést k jiným opatřením, která ČLR případně uloží na výrobky z Unie.
(357)
Jak je uvedeno ve 239. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, očekává se, že čínský dovoz bude trh Unie zásobovat i po zavedení cel. Různé veřejně dostupné zdroje v odvětví fotovoltaiky, například dokument EPIA „Global Market Outlook for Photovoltaics 2013-2017“, mimoto odhadují, že k případnému snížení poptávky v Unii by mělo dojít pouze krátkodobě (v roce 2013 a 2014), jelikož v dalších letech spotřeba v Unii poroste. Jak je vyvozeno ve 239. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, odstranění nekalých obchodních praktik ve střednědobém a dlouhodobém horizontu pravděpodobně umožní udržitelný růst na fotovoltaickém trhu v Unii, z něhož by měly mít prospěch všechny hospodářské subjekty v Unii. Co se týká tvrzení ohledně možných odvetných opatření ze strany ČLR v reakci na opatření v daném případě, připomíná se, že ČLR může stejně jako jakýkoli jiný člen WTO využít šetření týkající se ochrany obchodu pouze v odůvodněných případech a toto šetření musí dodržovat přísná pravidla WTO. Komise tato šetření sleduje s cílem zajistit dodržování pravidel WTO. Tvrzení bylo proto zamítnuto.
(358)
Některé strany zpochybnily závěr uvedený ve 239. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, že nižší vývoz hospodářských subjektů na počátku výrobního řetězce z Unie do ČLR může být nahrazen vývozem na jiné trhy, a uvedly, že cla sníží celosvětovou poptávku po výrobku.
(359)
V tomto ohledu se za prvé podotýká, že se nepředpokládá, že v důsledku cel bude čínský dovoz zcela ukončen. Informace získané v průběhu šetření mimoto neprokazují přímou souvislost mezi vývojem dovozu z ČLR na trh Unie a vývozem z ČLR na ostatní trhy. Veřejně dostupné zdroje, například dokument EPIA „Global Market Outlook for Photovoltaics 2013-2017“, mimoto odhadují, že světový fotovoltaický trh v příštích letech poroste. Co se týká čínského trhu, existují signály, že se domácí spotřeba v ČLR značně zvýší (jak uvedla například EPIA). Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem se nepředpokládá, že vývoz hospodářských subjektů na počátku výrobního řetězce z Unie do ČLR v důsledku uložení cel pravděpodobně významně klesne.
(360)
Je třeba rovněž uvést, že pokles poptávky v Unii v letech 2013 a 2014 zmíněný ve 357. bodě odůvodnění může mít negativní dopad na hospodářské subjekty na počátku výrobního řetězce. To však nelze spojovat (přinejmenším nikoli z velké části) se cly, jelikož se předpokládal dlouho před uložením prozatímních opatření. Pokud jde o výrobce strojů pro odvětví fotovoltaiky z Unie (jak je rovněž uvedeno ve 239. bodě odůvodnění prozatímního nařízení), kvůli existující značné rezervní kapacitě v ČLR není pravděpodobné, že by jejich vývoz do ČLR mohl významně vzrůst, a to ani v případě, že čínští vyvážející výrobci zvýší objem výroby. Z informací získaných během šetření rovněž vyplývá, že na výrobce strojů může mít dopad i čínský 12. pětiletý plán pro solární fotovoltaické odvětví, který předpokládá, že by do roku 2015 mělo 80 % zařízení pro výrobu článků pocházet z ČLR. Pokud je této změny dosaženo v souladu s pravidly WTO, může to dále omezit možnost výrobců v Unii soutěžit na čínském trhu. Výše uvedené tvrzení bylo proto zamítnuto.
(361)
V reakci na poskytnutí konečných informací čínská vláda tvrdila, že 12. pětiletý plán pro solární fotovoltaické odvětví obsahuje pouze některé obecné hlavní zásady, které nejsou závazné, jelikož se nepředpokládají žádné donucovací pravomoci, proto by se neměl považovat za známku toho, že možnost výrobců strojů v Unii soutěžit na čínském trhu bude omezená. V tomto ohledu se podotýká, že čínská vláda zařadila ve 12. pětiletém plánu odvětví fotovoltaiky mezi nejstrategičtější odvětví a rovněž vydala zvláštní plán pro solární fotovoltaické odvětví. V tomto plánu vyslovila čínská vláda podporu „špičkovým podnikům“ a „klíčovým podnikům“ a zavázala se „prosazovat provádění různých politik na podporu fotovoltaiky“ a „zajistit celkovou přípravu podpůrných politik v oblasti výrobního odvětví, financí, zdanění …“. Jelikož plán obsahuje základní směrodatné cíle, jichž má čínské výrobní odvětví dosáhnout v pětiletém období, má hluboký dopad na podnikatelské prostředí, a to jak v ČLR, tak v zemích, které s ČLR obchodují. Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem existují jednoznačné náznaky, že plán omezuje svobodnou volbu čínských výrobců článků a konkurenční tlak ze strany výrobců v Unii, kteří vyrábějí zařízení vyvážené na čínský trh. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(362)
Jeden spolupracující výrobce surovin zpochybnil možnost, že by jiné trhy kompenzovaly nižší výrobu na čínském trhu, vzhledem k značné vytvořené výrobní kapacitě v ČLR, kterou by nebylo možné snadno vybudovat jinde.
(363)
Vzhledem k závěrům uvedeným výše ve 359. bodě odůvodnění je toto tvrzení zamítnuto, jelikož neexistují žádné údaje o údajně nižší výrobě na čínském trhu.
(364)
Jedna zúčastněná strana zpochybnila počet zaměstnanců v odvětví na počátku výrobního řetězce, který byl uveden ve 236. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(365)
Objasňuje se, že se počet 4 200 zaměstnanců uvedený v prozatímním nařízení týkal pouze spolupracujících hospodářských subjektů na počátku výrobního řetězce, jako jsou výrobci vybavení a dodavatel polykrystalického křemíku, a to na základě jejich odpovědí na dotazník, a nikoli celého odvětví.
(366)
Po vyloučení destiček z definice výrobku by měli mít výrobci tohoto výrobku v Unii z uložení cel nicméně prospěch, jelikož se očekává, že výrobní odvětví Unie zvýší svou výrobu článků a modulů.
(367)
Jelikož nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzuje se 235. a 240. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
5. Zájem hospodářských subjektů navazujících na výrobní odvětví Unie
(368)
Jak je uvedeno výše ve 329. bodě odůvodnění, po uložení prozatímních opatření se uskutečnily další inspekce na místě u dvou společností připravujících projekty.
(369)
Kromě sedmi odpovědí na dotazníky poskytnutých hospodářskými subjekty navazujících na výrobní odvětví Unie, jejichž činnost přímo souvisí s obdobným výrobkem (a to společností připravujících projekty a montážních firem), jejichž analýza představovala základ pro posouzení hospodářských subjektů navazujících na hospodářské odvětví Unie v prozatímním nařízení, bylo blíže analyzováno šest dalších odpovědí na dotazníky, které byly poskytnuty v prozatímní fázi a které se nepovažovaly za dostatečně úplné (viz 241. bod odůvodnění prozatímního nařízení), jelikož obsahovaly údaje o relativním významu jejich činnosti související s fotovoltaikou v porovnání s celkovou činností.
(370)
Těmito šesti dalšími dotčenými hospodářskými subjekty byli poskytovatelé služeb v odvětví fotovoltaiky (logistika, přeprava, styk s veřejností atd.), tudíž hospodářské subjekty, jejichž činnost přímo nesouvisí s výrobkem, který je předmětem šetření. I přes určité nedostatky v odpovědích údaje uvedené v dotaznících prokazovaly, že činnost těchto hospodářských subjektů související s fotovoltaikou je v porovnání s jejich celkovou činností pouze okrajová. V období šetření představovala činnost související s fotovoltaikou přibližně pouze 5 % jejich celkového obratu a 8 % jejich celkové zaměstnanosti. Ziskovost činila v průměru přibližně 7 %. Podotýká se však, že údaje týkající se ziskovosti nebyly úplné, jelikož ne všechny hospodářské subjekty poskytly příslušné údaje.
(371)
Na základě další analýzy byl vyvozen závěr, že vzhledem k poskytnutým údajům nebude případný dopad opatření na hospodářskou situaci poskytovatelů služeb v odvětví fotovoltaiky pravděpodobně významný.
(372)
Po poskytnutí prozatímních a konečných informací zpochybnila řada stran reprezentativnost údajů hospodářských subjektů navazujících na výrobní odvětví Unie, které se týkaly obratu, ziskovosti a zaměstnanosti a které Komise odvodila z odpovědí na dotazníky poskytnutých sedmi hospodářskými subjekty navazujícími na výrobní odvětví Unie. AFASE předložila „průzkum“, který provedla u svých členů (montážních firem) s cílem doložit, že u většiny montážních firem představuje podnikání v oblasti fotovoltaiky hlavní zdroj příjmů. AFASE rovněž tvrdila, že hospodářské subjekty navazující na výrobní odvětví Unie, zejména montážní firmy, dosáhnou pouze jednociferného ziskového rozpětí (na rozdíl od zjištění uvedených ve 242. bodě odůvodnění prozatímního nařízení), což jim neumožní absorbovat případná cla.
(373)
Pokud jde o reprezentativnost údajů použitých v prozatímním nařízení, Komise použila všechny údaje, jež poskytly hospodářské subjekty navazující na výrobní odvětví Unie, které odpověděly na zvláštní dotazník, a rovněž podání AFASE, jak je objasněno výše ve 330. bodě odůvodnění.
(374)
Co se týká tvrzení, že podnikání v oblasti fotovoltaiky představuje pro montážní firmy hlavní zdroj příjmů, další analýza odpovědí na dotazník, které poskytlo sedm hospodářských subjektů navazujících na výrobní odvětví Unie (montážní firmy a společnosti připravující projekty), potvrdila, že činnost přímo související s výrobkem, který je předmětem šetření, představuje v průměru přibližně 42 % celkové činnosti těchto hospodářských subjektů a ziskovost činí v průměru 11 %. Pokud se však vezmou v úvahu rovněž jejich ostatní činnosti (nesouvisející přímo s výrobkem, který je předmětem šetření), celkový význam významně vzroste u tří z celkem sedmi hospodářských subjektů. Příslušný poměr byl proto v období šetření v rozmezí od přibližně 45 % do 100 %. U sedmi hospodářských subjektů (montážních firem a společností připravujících projekty) by ziskovost činnosti v oblasti fotovoltaiky včetně činností, které přímo nesouvisejí s výrobkem, který je předmětem šetření, činila v průměru 9 %. Pokud jde o zaměstnanost, činnost v oblasti fotovoltaiky, včetně činností, které nesouvisejí přímo s výrobkem, který je předmětem šetření, by v období šetření u těchto sedmi hospodářských subjektů představovala přibližně 660 pracovních míst na plný úvazek. Kromě fotovoltaických projektů a zařízení působily tyto hospodářské subjekty rovněž v oblasti zařízení pro větrnou energii a výroby elektrických zařízení.
(375)
Usuzovalo se, že případný dopad opatření na hospodářské subjekty navazující na výrobní odvětví Unie je třeba posoudit především na základě jejich činnosti přímo spojené s výrobkem, který je předmětem šetření, jež v období šetření dosáhla ziskovosti v průměrné výši 11 %. I v případě posouzení na základě celkové činnosti v oblasti fotovoltaiky nesouvisející přímo s výrobkem, který je předmětem šetření, by však byly závěry podobné závěrům vyvozeným v prozatímní fázi, jelikož celkově se jednotlivé zohledněné faktory, a to ziskovost a možnost absorbovat část cla, významně nezmění (ziskovost se sníží z průměrných 11 % na průměrných 9 %). V reakci na poskytnutí konečných informací jedna strana, v jejichž prostorách Komise provedla inspekci na místě, zpochybnila reprezentativnost závěru ohledně ziskovosti montážních firem a společností připravujících projekty, která byla podle ní údajně založena pouze na jedné transakci. Toto tvrzení se zamítá, jelikož Komise vypočítala ziskovost hospodářského subjektu navazujícího na výrobní odvětví Unie na základě veškerých údajů, které hospodářské subjekty navazující na výrobní odvětví Unie poskytly ve svých odpovědích na dotazník.
(376)
S ohledem na průzkum, který AFASE provedla u svých členů, se za prvé podotýká, že všechny hospodářské subjekty měly možnost přihlásit se po zahájení šetření a odpovědět na zvláštní dotazník určený pro hospodářské subjekty navazující na výrobní odvětví Unie, v němž byly požadovány informace potřebné pro posouzení dopadu cel na tyto hospodářské subjekty. Za druhé, v průzkumu nebyla uvedena totožnost montážních firem, což neumožňovalo ověřit například relevantnost a spolehlivost poskytnutých údajů. Za třetí, ačkoli se řada otázek položených v tomto průzkumu týkala schopnosti montážních firem absorbovat možná cla, v průzkumu nebyl uveden žádný odkaz na zisk, kterého tyto montážní firmy dosáhly v období šetření, chyběly tudíž důležité údaje pro vyhodnocení dopadu opatření. Z poskytnutého průzkumu nebylo proto možno odvodit smysluplné závěry.
(377)
Řada stran zpochybnila závěry uvedené ve 247. a 250. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, že pracovní místa v segmentu navazujícím na výrobní odvětví Unie budou negativně ovlivněna z krátkodobého hlediska a že celkový dopad bude negativní, avšak jen v omezeném rozsahu, jelikož fotovoltaický trh v Unii má podle odhadů ve střednědobém a dlouhodobém horizontu růst. Některé strany rovněž tvrdily, že pokles poptávky postihne zejména montážní firmy, které jsou závislé na fotovoltaických zařízeních.
(378)
Možný úbytek pracovních míst v důsledku uložení cel byl blíže analyzován. Informace získané během šetření obecně potvrdily, že v odvětví navazujícím na výrobní odvětví Unie dojde mezi rokem 2011 a 2012 k úbytku pracovních míst v důsledku snížení poptávky po fotovoltaických zařízeních v Unii přibližně o 5 GW, jak bylo uvedeno již ve 246. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Tento úbytek pracovních míst nelze spojovat s opatřeními, jelikož je odrazem vývoje na trhu. V roce 2013 a 2014 se předpokládá další snížení poptávky, což s největší pravděpodobností povede k dalšímu úbytku pracovních míst v odvětví fotovoltaiky. Takovýto vývoj poptávky předpovídala významná výzkumná střediska, jako je EPIA, již před zahájením šetření, a úbytek pracovních míst proto nelze přičíst uložení opatření.
(379)
Výrobní odvětví Unie předložilo studii poradenské společnosti PriceWaterHouseCoopers (dále jen „PWC“) týkající se možného dopadu opatření na pracovní místa související s fotovoltaikou. Studie společnosti PWC odkazuje na dřívější studii jiné poradenské společnosti Prognos, která předpokládala vysoké úbytky pracovních míst na fotovoltaickém trhu v důsledku uložení opatření, na něž upozornila AFASE před uložením prozatímních cel a jimiž se zabýval 243. až 246. bod odůvodnění prozatímního nařízení. Studie společnosti PWC kritizovala studii vyhotovenou společností Prognos a poukazovala na skutečnost, že celkový počet zaniklých pracovních míst podle odhadů společnosti Prognos překročil ve skutečnosti celkový počet stávajících pracovních míst v odvětví fotovoltaiky v Unii. Pokud jde o dopad cel na trhu Unie, společnost PWC dospěla k opačným závěrům než společnost Prognos a předpokládala čistý kladný dopad na pracovní místa v Unii a to, že přínosy převáží nad možnými negativními účinky cel (např. na poptávku). Jelikož nebyla předložena žádná nová doložená tvrzení týkající se dopadu opatření na zaměstnanost v odvětví navazujícím na výrobní odvětví Unie, potvrzují se závěry uvedené ve 247. až 250. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(380)
AFASE tvrdila, že Komise nezveřejnila zdroj 20 % statistické odchylky vykazované u počtu přímých pracovních míst v oblasti fotovoltaiky vypočítaného pro rok 2011, jak bylo uvedeno ve 245. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(381)
Tato 20 % statistická odchylka, která může platit směrem nahoru i dolů, vyšla najevo během inspekce na místě u EPIA. To ukazuje potíže při stanovení přesných údajů o zaměstnanosti v odvětví navazujícím na výrobní odvětví Unie, jelikož je k dispozici jen málo zdrojů sběru údajů, které si navíc často protiřečí.
(382)
V reakci na poskytnutí konečných informací některé strany tvrdily, že se analýza Komise nezabývala skutečností, že cla jen přispějí k úbytku pracovních míst v důsledku nižšího počtu fotovoltaických zařízení po roce 2011. Uvádělo se, že tato ztráta pracovních míst, zejména v navazujícím odvětví, úzce souvisí se skutečností, že montážní firmy jsou závislé na solárních zařízeních. AFASE mimoto kritizovala Komisi kvůli tomu, že nevzala náležitě v úvahu průzkum, který provedla u svých členů, a podobný průzkum, který provedla Solar Trade Association ve Spojeném království, jež tuto závislost údajně dokládají.
(383)
Co se týká toho, že se Komise údajně nezabývala dopadem cla na pracovní místa, odkazuje se na výše uvedený 377. a 379. bod odůvodnění, které se zabývají tvrzeními ohledně dopadů opatření na pracovní místa v odvětví fotovoltaiky a v nichž se uznává, že z krátkodobého hlediska mohou být kvůli opatřením skutečně negativně dotčena pracovní místa v navazujícím odvětví.
(384)
Co se týká průzkumu AFASE a Solar Trade Association ze Spojeného království, v reakci na poskytnutí konečných informací byla zveřejněna rovněž totožnost společností, které odpověděly na dotazník. Průzkumy však vykazovaly nedostatky, jelikož některé odpovědi nebyly například úplné. Analýza průzkumů ukázala následující. Pokud jde o průzkum AFASE, za prvé se podotýká, že většina z 50 montážních firem, které odpověděly na dotazník, prohlásila, že působí výhradně na fotovoltaickém trhu. Patnáct z celkem 50 montážních firem prohlásilo, že do jisté míry působí rovněž v jiných oblastech nesouvisejících s fotovoltaikou, jako je montáž v oblasti topení, elektřiny a zařízení pro větrnou energii. V případě průzkumu ve Spojeném království vykonávalo 21 z celkem 31 společností ve Spojeném království, které odpověděly na dotazník, rovněž jiné činnosti než činnosti v oblasti fotovoltaiky. Tento výsledek ukazuje, že s ohledem na téměř polovinu společností připravujících projekty a montážních firem platí zjištění uvedená ve 247. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, která se týkají možnosti vykonávat jiné činnosti, jako je montáž v oblasti topení nebo elektřiny, instalatérství a jiná zařízení pro energii z obnovitelných zdrojů. Uznává se však, že tato možnost může existovat v menším rozsahu, než se předpokládalo v prozatímním nařízení. Zmírňující dopad na úbytek pracovních míst může být proto méně významný, než se předpokládalo původně. Za druhé, některé hospodářské subjekty, u nichž AFASE a Solar Trade Association ve Spojeném království provedly průzkum, používají výrobky vyráběné v Unii a některé po uložení opatření plánují nákup jiných než čínských výrobků, aby zamezily růstu cen. Jejich závislost na čínském dovozu a dopad opatření budou tudíž podle očekávání omezené, jelikož tyto hospodářské subjekty mají přístup k výrobkům vyráběným v Unii.
Za třetí, odhad dopadu opatření na podnikání všech hospodářských subjektů, které se zúčastnily průzkumu, neumožňuje vyvodit spolehlivé závěry, jelikož jejich hodnocení se velmi lišilo. Některé společnosti nebyly dokonce schopny tento dopad posoudit. Za čtvrté, rovněž odpovědi na otázku ohledně počtu fotovoltaických projektů, u nichž v případě cel hrozí zrušení, byl v průzkumu ve Spojeném království v rozmezí od „ne mnoho“ po „všechny projekty“. Některé hospodářské subjekty nebyly schopny odhad provést. V obou průzkumech mimoto chyběla otázka týkající se ziskovosti hospodářských subjektů, které odpověděly na dotazník, což je důležité pro posouzení možné absorpce růstu cen (pokud k němu dojde) v důsledku cla.
(385)
Jiné strany uvedly, že montážní firmy nemohou snadno změnit své činnosti nebo přejít na jiná zařízení související s obnovitelnými zdroji energie kvůli velmi rozdílným technologiím a know-how. Pokud by byla cla uložena, podnikání by ukončily. Po poskytnutí konečných informací toto tvrzení zopakovala jedna zúčastněná strana, která uvedla, že montážní firmy investovaly značné zdroje do specializace na odvětví fotovoltaiky, jako je zvláštní odborná příprava, což prokazuje, že se zaměřují především na odvětví fotovoltaiky a že nebudou schopny přejít snadno na jiné činnosti.
(386)
Toto tvrzení nebylo dostatečně doloženo, jelikož nebylo prokázáno, jaké znalosti musí montážní firmy získat a jak obtížné a nákladné je získání těchto znalostí. Bez ohledu na to orgány potvrzují, že montážní firmy vyvinuly know-how, které je specifické pro instalaci fotovoltaických modulů. Vývoj tohoto know-how je však poměrně nový a rozšiřuje základní odborné znalosti montážních firem týkající se montáže v oblasti elektřiny a topení, instalatérství atd. Know-how se vyvíjelo rovněž v reakci na nekalé praktiky, konkrétně masivní příliv dumpingového dovozu z ČLR. Bez ohledu na specializované dovednosti zaměstnanců montážních firem je toto tvrzení nutno posoudit souběžně s analýzou uvedenou výše ve 378. a 382. bodě odůvodnění, jež se týkala situace v oblasti zaměstnanosti v odvětví navazujícím na výrobní odvětví Unie, která může být z krátkodobého hlediska negativně ovlivněna, avšak v důsledku udržitelného obchodu povede ve střednědobém až dlouhodobém horizontu k zvýšení zaměstnanosti v montážních firmách. Tvrzení bylo proto zamítnuto.
(387)
Několik stran zpochybnilo tvrzení týkající se schopnosti hospodářských subjektů navazujících na výrobní odvětví Unie absorbovat částečně možný růst cen, jak bylo uvedeno ve 247. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Rovněž tento argument nebyl dostatečně doložen, takže nebylo možné posoudit, nakolik je toto tvrzení pravdivé. Jak je uvedeno výše ve 374. bodě odůvodnění, ziskovost spolupracujících hospodářských subjektů navazujících na výrobní odvětví Unie přímo související s dotčeným výrobkem byla odhadnuta v průměru přibližně na 11 %, což dotyčným hospodářským subjektům umožňuje absorbovat alespoň částečně určitý růst cen, pokud k němu dojde. V této souvislosti se připomíná (jak bylo uvedeno výše ve 335. bodě odůvodnění), že ceny vykazují celkově klesající tendenci. Argument byl proto zamítnut.
(388)
V reakci na poskytnutí konečných informací některé strany zopakovaly tvrzení ohledně vážného rizika poklesu poptávky po solárních produktech v Unii v důsledku opatření, což podle těchto stran hovoří proti uložení opatření. Jedna strana tvrdila, že solární energie v současnosti vykazuje vysokou cenovou pružnost poptávky a i omezený růst ceny solárních produktů povede k významnému snížení poptávky. Tato strana odhadla, že antidumpingové clo ve výši 30 % může poptávku dále snížit o 8 GW, zatímco clo ve výši 50 % by poptávku snížilo o 10 GW. Ve stejném duchu odkázala AFASE na studii, kterou provedl analytik trhu a která v roce 2013 rovněž předpokládá snížení poptávky až o 2 GW v důsledku 50 % cla, což je pokles v mnohem menším rozsahu.
(389)
Ačkoli během šetření předložily strany kromě výše uvedených scénářů různé další scénáře týkající se snížení poptávky, tyto neobsahovaly srovnatelné výsledky. I když nelze vyloučit, že clo může vést k snížení poptávky po fotovoltaických zařízeních, vyčíslení tohoto dopadu je obtížné vzhledem k různým prvkům, které ovlivňují přitažlivost fotovoltaických zařízení v Unii (viz např. 258. bod odůvodnění prozatímního nařízení). I kdyby v krátkodobém horizontu došlo k takovémuto poklesu poptávky, očekává se, že střednědobé a dlouhodobé přínosy vyplývající ze spravedlivého obchodu převáží nad krátkodobým negativním dopadem. Sama AFASE připustila, že posouzení přímé souvislosti mezi poptávkou a clem bude možné až po uložení cla. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(390)
Jelikož nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzuje se 243. a 250. bod odůvodnění prozatímního nařízení. Zjištění týkající se šesti poskytovatelů služeb, u nichž činnost související s fotovoltaikou představuje pouze malý zlomek jejich celkové činnosti (viz 370. bod odůvodnění), nemění závěr uvedený ve 250. bodě odůvodnění prozatímního nařízení stejně jako jej nemění odlišení činnosti, která přímo nesouvisí s dotčeným výrobkem, u sedmi společností připravujících projekty/montážních firem, jak je uvedeno v 374. bodě odůvodnění.
6. Zájem konečných uživatelů/spotřebitelů
(391)
Po poskytnutí prozatímních informací některé strany zopakovaly tvrzení, že cla zvýší cenu dotčeného výrobku. Dojde proto k poklesu poptávky po fotovoltaických zařízeních, jelikož ta budou pro spotřebitele příliš drahá a nebudou dostatečně přitažlivá pro ostatní investory.
(392)
Jak již bylo uvedeno výše ve 335. bodě odůvodnění, ačkoli v důsledku uložení opatření může dojít k dočasnému růstu cen, celkově ceny vykazují klesající tendenci, jak potvrdila řada veřejných zdrojů. Ačkoli je obtížné vyčíslit přesně případný růst cen v důsledku opatření a následný možný pokles poptávky, připomíná se řada skutečností. Za prvé, výrobek, který je předmětem šetření, představuje 50 % celkových nákladů na fotovoltaická zařízení, a clo může být proto přinejmenším částečně absorbováno. Za druhé, soutěžení výrobního odvětví Unie s výrobci ze třetích zemí, kteří již jsou přítomni na trhu Unie, pravděpodobně udrží ceny na nízké úrovni. Výrobní odvětví Unie by současně mělo být schopno dosáhnout lepších finančních výsledků kvůli úsporám z rozsahu vyplývajícím z lepšího využití výrobních závodů a nižších výrobních nákladů. Za třetí, poptávka po fotovoltaických zařízeních souvisí nejen s výší ceny výrobku, který je předmětem šetření, nýbrž rovněž s výší zaručených výkupních cen. Předpokládá se, že při současné nízké úrovni poptávky v porovnání s rokem 2011 a obdobím šetření by se zaručené výkupní ceny neměly snižovat stejně rychle jako v posuzovaném období, což umožní pokračující investice do fotovoltaických projektů. Tvrzení bylo proto zamítnuto.
(393)
V reakci na poskytnutí konečných informací jedna strana výše uvedené odůvodnění zpochybnila. Tato strana tvrdila, že trend klesajících cen nelze po uložení opatření udržet. Tato strana připomenula, že opatření představují velmi významné zvýšení nákladů, které nemůže být v plné výši vyrovnáno snížením nákladů nebo dovozem z jiných třetích zemí. Mimoto zopakovala, že výrobní odvětví Unie nebude moci uskutečnit nové investice do výrobních závodů a strojů a hospodářské subjekty navazující na hospodářské odvětví Unie mohou absorbovat jen malou část, dosahuje-li jejich zisk 11 %. Mimoto neexistují žádné důkazy, které by naznačovaly, že růst cen mohou vyrovnat zaručené výkupní ceny.
(394)
Připomíná se, že se v rozporu s tímto tvrzením neočekává, že růst cen vyplývající z opatření může být plně vyrovnán, nýbrž to, že je možné dočasné zvýšení cen po uložení opatření (viz 247. bod odůvodnění prozatímního nařízení). Tento růst cen může vyplývat z rozdílu mezi čínskými dumpingovými cenami a cenami jiných než čínských výrobků. Informace získané během šetření však umožňují tvrdit, že případný růst cen může být částečně absorbován řadou faktorů, a to vzhledem k ziskům v odvětví navazujícím na výrobní odvětví Unie ve výši 11 %. Co se týká tvrzení, že neexistují žádné důkazy, které naznačují, že by zaručené výkupní ceny mohly vyrovnat růst cen, lze přiměřeně předpokládat, že zaručené výkupní ceny budou postupem času upraveny v souladu s vývojem cen u projektů.
(395)
Jedna strana uvedla, že od března 2013 vzrostly ceny modulů v Evropě o 20 % a že od roku 2013 existuje značný nedostatek zásob. Toto tvrzení nebylo doloženo, přičemž naopak veřejné zdroje informací ve skutečnosti potvrzují poměrně stálé ceny ve druhém čtvrtletí roku 2013. I kdyby byly tyto informace pravdivé, odrážely by pouze skutečnost, že po zavedení celní evidence dovozu bylo zohledněno riziko možného antidumpingového cla. Tvrzení bylo proto zamítnuto.
(396)
Jiná strana tvrdila, že fotovoltaické projekty nezajistí pro investora návratnost, pokud nebude snižování zaručených výkupních cen odpovídat klesajícím nákladům na projekt, včetně ceny modulů, jelikož ty představují významnou část nákladů daného projektu. Za tímto účelem bylo uvedeno, že cla zpochybní životaschopnost mnoha fotovoltaických projektů, jelikož zvýší cenu.
(397)
Jak bylo uvedeno ve 335. bodě odůvodnění výše, ceny článků a modulů vykazují celkově klesající tendenci. Význam zaručených výkupních cen na trhu se snižuje, jelikož v řadě regionů bude pravděpodobně dosaženo cenové parity. Z těchto důvodů bylo tvrzení, že by cena fotovoltaických modulů mohla mít negativní dopad na fotovoltaické projekty, včetně otázky jejich životaschopnosti, zamítnuto.
(398)
Jedna zúčastněná strana poskytla interní model s cílem prokázat, že by v případě uložení cel byla životaschopnost mnoha fotovoltaických projektů ohrožena.
(399)
Tento model neumožňoval náležité vyčíslení, nakolik by se v případě vyšších cen článků a modulů mohla snížit přitažlivost investic do fotovoltaických zařízení (např. návratnost investic). Předpoklad, že by případné clo bylo zcela přeneseno na konečné uživatele nebo spotřebitele, který byl použit v uvedeném modelu, však vzhledem ke stávajícím ziskovým rozpětím hospodářských subjektů navazujících na výrobní odvětví Unie není pravděpodobný. Investiční rozhodnutí není mimoto založeno vždy pouze na ceně modulů, nýbrž závisí rovněž na mnoha jiných faktorech, včetně mimo jiné existence celkově příznivého rámce pro fotovoltaická zařízení v dané zemi, úrovně podpory resp. ceny elektřiny (v případě cenové parity). Tyto dodatečné faktory nejsou jako takové závislé na clu. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(400)
Jelikož nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzuje se 252. a 254. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
7. Jiné argumenty
(401)
Po poskytnutí prozatímních informací bylo zopakováno tvrzení, že výrobní odvětví Unie není schopné zásobovat trh Unie a že trh Unie může zásobovat pouze ČLR.
(402)
Tímto tvrzením se zabýval 256. bod odůvodnění prozatímního nařízení. I v případě přijetí konzervativnějšího předpokladu ohledně výrobní kapacity Unie (viz 183. bod odůvodnění výše) by společná rezervní kapacita Unie a třetích zemí postačovala k doplnění možného poklesu čínského dovozu v krátkodobém horizontu. Ve střednědobém horizontu lze přiměřeně očekávat, že výrobní odvětví Unie rozšíří svou výrobní kapacitu, aby mohlo uspokojit poptávku, což mu umožní dosáhnout úspor z rozsahu, a to zase povede k dalšímu snižování cen. Tvrzení bylo proto zamítnuto.
(403)
Některé strany zopakovaly tvrzení týkající se problémů dosáhnout cílů Komise v oblasti energie z obnovitelných zdrojů, které jsou stanoveny pro rok 2020, pokud budou uložena cla. Tímto tvrzením se zabývalo již prozatímní nařízení (257. až 259. bod odůvodnění), proto vzhledem k neexistenci dalších informací se potvrzuje 257. a 259. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
8. Závěr ohledně zájmu Unie
(404)
Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem se potvrzuje hodnocení uvedené ve 260. a 261. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(405)
Neexistují proto přesvědčivé důvody proti uložení konečných opatření na dovoz dotčeného výrobku pocházejícího z ČLR.
G. KONEČNÁ ANTIDUMPINGOVÁ OPATŘENÍ
(406)
Vzhledem k dosaženým závěrům ohledně dumpingu, újmy, příčinných souvislostí a zájmu Unie by měla být uložena konečná antidumpingová opatření, aby se předešlo vzniku další újmy, kterou výrobnímu odvětví Unie způsobuje dumpingový dovoz.
1. Úroveň pro odstranění újmy
(407)
Za účelem stanovení výše těchto opatření byla vzata v úvahu zjištěná dumpingová rozpětí a výše cla nezbytná pro odstranění újmy, která je působena výrobcům v Unii, aniž by přitom byla překročena zjištěná dumpingová rozpětí.
(408)
Po poskytnutí prozatímních informací jedna zúčastněná strana zpochybnila 10 % ziskové rozpětí použité k výpočtu úrovně pro odstranění újmy a tvrdila, že je pro toto výrobní odvětví za současné situace na trhu příliš vysoké a že bylo použito pro moduly i pro články. Podotýká se, že právním kritériem pro stanovení zisku před zdaněním za účelem výpočtu úrovně pro odstranění újmy je to, zda by tohoto zisku mohlo dané výrobní odvětví přiměřeně dosáhnout za běžných podmínek hospodářské soutěže, tj. bez dumpingu. V souladu s judikaturou Tribunálu je takovýmto ziskem zisk, jehož bylo dosaženo na počátku posuzovaného období, tj. před nárůstem dumpingového dovozu. Cílový zisk byl proto upraven na 8 %, a to na základě váženého průměru zisku, jehož výrobní odvětví Unie dosáhlo u modulů a článků v roce 2009 a 2010, kdy bylo ziskové.
(409)
Po poskytnutí konečných informací výrobní odvětví Unie uvedlo, že by se jako úroveň ziskovosti, kterou mohlo výrobní odvětví Unie přiměřeně dosáhnout bez dumpingu, měla použít ziskovost v roce 2010, a nikoli průměrné ziskové rozpětí za roky 2009 a 2010. V této souvislosti se tvrdilo, že ziskovost v roce 2009 byla nedostatečná a situace v těchto dvou letech se jednoznačně lišila, zejména vzhledem k vývoji spotřeby v roce 2010, která v uvedeném roce účinky dumpingu zmírnila. V tomto ohledu je třeba uvést, že při stanovování úrovně pro odstranění újmy není důležité, zda bylo průměrné ziskové rozpětí dosažené výrobním odvětvím Unie „dostatečné“. Jak je uvedeno ve 264. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, úroveň pro odstranění újmy by měla být založena na zisku, jehož lze přiměřeně dosáhnout bez dumpingového dovozu. V souladu s běžnou praxí orgány při šetření usuzují, že této úrovně bylo dosaženo na počátku posuzovaného období. Jelikož v tomto případě zaznamenalo výrobní odvětví Unie u prodeje článků ztráty již na počátku posuzovaného období v roce 2009, nebyla tato metodika vhodná a považovalo se za spolehlivější vycházet při stanovení úrovně pro odstranění újmy z průměrného ziskového rozpětí v prvním a druhém roce posuzovaného období. V této souvislosti se rovněž usuzovalo, že není podstatné, že se situace v těchto dvou letech lišila.
(410)
Jiná zúčastněná strana zopakovala, že by pro moduly a články měl být stanoven rozdílný cílový zisk, jelikož ziskovost u těchto typů výrobků vykazovala v posuzovaném období rozdílnou tendenci. Ačkoli ukazatele byly pro každý typ výrobku uvedeny zvlášť, závěry vyvozené pro každý ukazatel se vztahují na celý výrobek, který je předmětem šetření. Připomíná se rovněž, že moduly a články představují jediný výrobek, a proto dumpingová rozpětí a úroveň pro odstranění újmy byly stanoveny na tomto základě.
(411)
Na vypočítaná rozpětí újmy měly mimoto dopad náklady po dovozu u revidovaného vzorku dovozců, kteří nejsou ve spojení (jenž byl pozměněn z důvodů objasněných ve 21. bodě odůvodnění). Všechna rozpětí cenového podbízení byla ovlivněna opravou cen CIF, vyloučením destiček a novým cílovým ziskem.
(412)
Jedna strana tvrdila, že se prodej výrobců v Unii zařazených do vzorku zaměřoval na dražší segment trhu, jako je segment zařízení pro obytné budovy/malých komerčních zařízení, který přitahoval vyšší zaručené výkupní ceny, a navrhla, aby byly prodejní ceny výrobního odvětví Unie odpovídajícím způsobem upraveny. Je třeba podotknout, že by toto tvrzení nemělo být pro výpočet rozpětí újmy rozhodující, jelikož šetření prokázalo, že výrobci v Unii nebyli ziskoví.
(413)
Jelikož s ohledem na úroveň pro odstranění újmy nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzuje se metodika popsaná ve 263. až 266. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Konečná opatření
(414)
Vzhledem k dosaženým závěrům ohledně dumpingu, újmy, příčinných souvislostí a zájmu Unie se v souladu s čl. 9 odst. 4 základního nařízení usuzuje, že by na dovoz krystalických křemíkových fotovoltaických modulů nebo panelů a článků typů používaných v krystalických křemíkových fotovoltaických modulech nebo panelech pocházejících nebo odesílaných z ČLR měla být uložena konečná antidumpingová opatření, a to na úrovni nižší z hodnot odpovídajících dumpingovému rozpětí a rozpětí újmy podle pravidla nižšího cla. V daném případě by v souladu s tímto pravidlem měla být celní sazba stanovena na úrovni zjištěných rozpětí újmy.
(415)
Podotýká se, že souběžně s antidumpingovým řízením probíhalo antisubvenční řízení. Vzhledem k použití pravidla nižšího cla a skutečnosti, že konečná subvenční rozpětí jsou nižší než úroveň pro odstranění újmy, se považuje za vhodné uložit konečné vyrovnávací clo na úrovni stanovených konečných subvenčních rozpětí a poté uložit konečné antidumpingové clo do příslušné úrovně pro odstranění újmy. Na základě výše uvedených skutečností je celní sazba, která budou uložena, stanovena takto:
Společnost
Subvenční rozpětí
Dumpingo-vé rozpětí
Úroveň pro odstranění újmy
Vyrovná-vací clo
Anti-dumpingové clo
Changzhou Trina Solar Energy Co. Ltd;
Trina Solar (Changzhou) Science & Technology Co. Ltd;
Changzhou Youze Technology Co. Ltd;
Trina Solar Energy (Shanghai) Co. Ltd;
Yancheng Trina Solar Energy Technology Co. Ltd
3,5 %
90,3 %
48,2 %
3,5 %
44,7 %
Delsolar (Wujiang) Ltd
de minimis
111,5 %
64,9 %
0,0 %
64,9 %
Jiangxi LDK Solar Hi-Tech Co. Ltd
LDK Solar Hi-Tech (Hefei) Co. Ltd
LDK Solar Hi-Tech (Nanchang) Co. Ltd
LDK Solar Hi-Tech (Suzhou) Co. Ltd
11,5 %
91,9 %
58,2 %
11,5 %
46,7 %
JingAo Solar Co. Ltd
Shanghai JA Solar Technology Co. Ltd
JA Solar Technology Yangzhou Co. Ltd
Hefei JA Solar Technology Co. Ltd
Shanghai JA Solar PV Technology Co. Ltd
5,0 %
97,5 %
56,5 %
5,0 %
51,5 %
Jinko Solar Co. Ltd
Jinko Solar Import and Export Co. Ltd
ZHEJIANG JINKO SOLAR CO. LTD
ZHEJIANG JINKO SOLAR TRADING CO. LTD
6,5 %
88,1 %
47,7 %
6,5 %
41,2 %
Jinzhou Yangguang Energy Co. Ltd
Jinzhou Huachang Photovoltaic Technology Co. Ltd
Jinzhou Jinmao Photovoltaic Technology Co. Ltd
Jinzhou Rixin Silicon Materials Co. Ltd
Jinzhou Youhua Silicon Materials Co. Ltd
6,4 %
53,8 %
33,7 %
6,4 %
27,3 %
RENESOLA ZHEJIANG LTD
RENESOLA JIANGSU LTD
4,6 %
88,1 %
47,7 %
4,6 %
43,1 %
Wuxi Suntech Power Co. Ltd
Suntech Power Co. Ltd
Wuxi SunShine Power Co. Ltd
Luoyang Suntech Power Co. Ltd
Zhenjiang Ren De New Energy Science Technology Co. Ltd
Zhenjiang Rietech New Energy Science Technology Co. Ltd
4,9 %
73,2 %
46,3 %
4,9 %
41,4 %
Yingli Energy (China) Co. Ltd
Baoding Tianwei Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Hainan Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Hengshui Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Tianjin Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Lixian Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Baoding Jiasheng Photovoltaic Technology Co. Ltd
Beijing Tianneng Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Yingli Energy (Beijing) Co. Ltd
6,3 %
93,3 %
41,8 %
6,3 %
35,5 %
Další společnosti spolupracující v rámci antidumpingového šetření (s výjimkou společností, na něž se vztahuje zbytkové clo v souběžném antisubvenčním prováděcím nařízení (EU) č. 1239/2013 (18)) (příloha I)
6,4 %
88,1 %
47,7 %
6,4 %
41,3 %
Další společnosti spolupracující v rámci antidumpingového šetření, na něž se vztahuje zbytkové clo v souběžném antisubvenčním prováděcím nařízení (EU) č. 1239/2013 (příloha II)
11,5 %
88,1 %
47,7 %
11,5 %
36,2 %
Všechny ostatní společnosti
11,5 %
111,5 %
64,9 %
11,5 %
53,4 %
(416)
Individuální sazby antidumpingového cla pro společnosti uvedené v tomto nařízení byly stanoveny na základě zjištění současného šetření. Odrážejí tedy stav zjištěný během šetření, pokud jde o tyto společnosti. Tyto celní sazby (oproti celostátnímu clu použitelnému na „všechny ostatní společnosti“) jsou proto výlučně použitelné na dovoz výrobků pocházejících z ČLR a vyrobených těmito společnostmi, tedy konkrétními uvedenými právnickými osobami. Na dovážené výrobky vyrobené jakoukoli jinou společností, která není konkrétně uvedena v normativní části tohoto nařízení spolu se svým názvem, včetně subjektů ve spojení se společnostmi konkrétně uvedenými, se tyto sazby nevztahují a tyto výrobky podléhají celní sazbě použitelné pro „všechny ostatní společnosti“.
(417)
Po poskytnutí informací čínská vláda tvrdila, že vážené průměrné clo pro společnosti uvedené v příloze I a příloze II je v rozporu s antidumpingovou dohodou WTO, jelikož je údajně založeno na váženém průměru cel vypočítaných zvlášť pro vyvážející výrobce článků a modulů zařazené do vzorku. Toto hodnocení však není správné. Pro vyvážející výrobce zařazené do vzorku byla vypočítána jednotná celní sazba pro jejich veškerý vývoz dotčeného výrobku - a většina vyvážejících výrobců vyvážela články i moduly. Hodnocení, že cla byla vypočítána zvlášť pro vyvážející výrobce článků a modulů, proto není správné, a toto tvrzení nelze uznat.
(418)
Pokud by se po uložení dotčených opatření podstatně zvýšil objem vývozu některé ze společností využívajících nižší individuální celní sazby, lze takovéto zvýšení objemu považovat samo o sobě za změnu obchodních toků v důsledku uložených opatření ve smyslu čl. 13 odst. 1 základního nařízení. Za takových okolností a za předpokladu, že jsou splněny příslušné podmínky, lze zahájit šetření zaměřené proti obcházení předpisů. V rámci takového šetření lze mimo jiné prošetřit potřebu zrušit individuální celní sazby a následně uložit celostátní clo.
(419)
Každou žádost o použití těchto individuálních sazeb antidumpingového cla pro jednotlivé společnosti (například po změně názvu subjektu nebo po vytvoření nových výrobních nebo obchodních subjektů) je třeba předložit Komisi spolu se všemi příslušnými informacemi, zejména pokud jde o jakékoli změny v činnostech příslušné společnosti v souvislosti s výrobou, domácím prodejem a prodejem na vývoz, například spojených s takovou změnou názvu nebo změnou týkající se výrobních a obchodních subjektů. Bude-li to vhodné, bude nařízení odpovídajícím způsobem změněno formou aktualizace seznamu společností, na něž se vztahují individuální celní sazby.
(420)
Aby bylo zajištěno rovné zacházení pro nové vývozce a spolupracující společnosti nezařazené do vzorku a uvedené v příloze I a příloze II tohoto nařízení, mělo by se vážené průměrné clo uložené posledně jmenovaným společnostem vztahovat i na všechny nové vývozce, kteří by jinak měli nárok na přezkum podle čl. 11 odst. 4 základního nařízení.
(421)
Opatření se ukládají proto, aby bylo výrobcům v Unii umožněno překonat účinky dumpingu působícího újmu. Pokud by nastala počáteční nerovnováha mezi možným prospěchem pro výrobce v Unii a náklady pro ostatní hospodářské subjekty v Unii, mohla by být vyrovnána tím, že se zvýší a/nebo znovu zahájí výroba v Unii.
(422)
Předpokládaný scénář týkající se vyšší výroby v Unii však nemusí být v souladu s vývojem na tomto nestabilním trhu. Jak je uvedeno ve 108. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, spotřeba modulů v Unii mezi rokem 2009 a 2011 vzrostla o 264 % a během šestiměsíčního období mezi rokem 2011 a obdobím šetření se snížila o 43 procentních bodů. Tato nestabilita je ještě patrnější při srovnání období od roku 2006 do roku 2011, kdy spotřeba modulů v Unii vzrostla z méně než 1 GW na téměř 20 GW, což představuje nárůst okolo 2 000 %, a to za pouhých pět let. Předpokládá se, že tato nestabilita bude pokračovat, a odhady zveřejněné obchodními sdruženími ukazují rozdíly mezi různými scénáři ve výši 100 % a více i ve střednědobém horizontu, tj. pro roky 2014-2015.
(423)
Za těchto výjimečných podmínek se tedy považuje za vhodné omezit dobu trvání opatření pouze na dva roky.
(424)
Tato doba by měla být pro výrobce v Unii dostatečná na to, aby zvýšili a/nebo znovu zahájili výrobu, aniž by současně vážně ohrozila situaci ostatních hospodářských subjektů v Unii. Má se za to, že dvouleté období bude nejvhodnější pro analýzu toho, zda v důsledku uložení opatření skutečně došlo k zvýšení výroby v Evropě, a tím byly vyváženy negativní dopady na ostatní hospodářské subjekty v Unii.
(425)
Po poskytnutí konečných informací jeden výrobce v Unii uvedl, že doba trvání omezená na dva roky je příliš krátká na to, aby bylo možno překonat způsobenou újmu. Mimoto se uvádělo, že dvouletá doba trvání výrobcům v Unii neumožní předložit obchodní plány pro tento a příští hospodářský rok. V této souvislosti se uvádí, že opatření potrvají do prosince 2015, což by mělo postačovat, aby výrobci v Unii předložili obchodní plány do roku 2015.
(426)
Výrobce v Unii mimoto nezpochybnil důvody pro omezení doby trvání na dva roky, zejména nestabilitu trhu. Výrobce dokonce výslovně ocenil přezkum v případě, že opatření bude nutné změnit kvůli změněné situaci na trhu. Jelikož pravděpodobnost změny tržních podmínek během dvou let je na tomto nestabilním trhu vysoká, považovalo se za vhodné omezit opatření zpočátku na dva roky.
(427)
Po poskytnutí konečných informací žadatel uvedl, že dvouleté období nepostačuje pro investice do výroby, a odkázal na 424. bod odůvodnění. Kvůli značné rezervní kapacitě výrobního odvětví Unie lze zvýšení výroby dosáhnout lepším využitím stávajících výrobních kapacit, což by mělo být možné bez významných dodatečných investic.
(428)
Žadatel rovněž uvedl, že uložení konečného antidumpingového cla na dobu dvou let nepostačuje k tomu, aby mohlo výrobní odvětví Unie překonat účinky předchozího dumpingu. Uložení antidumpingového cla však nemůže pohlížet pouze na zájmy samotného výrobního odvětví Unie, nýbrž musí možný přínos pro výrobce v Unii porovnat s náklady pro ostatní hospodářské subjekty v Unii. Na tomto základě je rozhodnutí omezit opatření na dva roky zachováno.
(429)
Všem stranám byly sděleny základní skutečnosti a úvahy, na nichž byl založen záměr doporučit uložení konečného antidumpingového cla na dovoz krystalických křemíkových fotovoltaických modulů nebo panelů a článků typů používaných v krystalických křemíkových fotovoltaických modulech nebo panelech pocházejících nebo odesílaných z ČLR a konečný výběr částek zajištěných prostřednictvím prozatímního cla (poskytnutí konečných informací). Všem stranám byla poskytnuta lhůta, během níž mohly k poskytnutí konečných informací předložit připomínky.
(430)
Ústní a písemné připomínky předložené zúčastněnými stranami byly zváženy a ve vhodných případech zohledněny.
3. Zpětná působnost
(431)
Pokud jde o možné uplatňování antidumpingových opatření se zpětnou působností, je třeba posoudit kritéria stanovená v čl. 10 odst. 4 základního nařízení. Podle čl. 10 odst. 4 písm. b) je jedním z hlavních kritérií, které musí být splněno, „podstatné zvýšení vývozu“, a to „vedle výše vývozu, která způsobila újmu během šetřeného období“.
(432)
Srovnání průměrného měsíčního dovozu (19) modulů a článků s průměrným měsíčním dovozem za období celní evidence (březen 2013-červen 2013) ukazuje prudký pokles objemu dovozu po období šetření. Jak je uvedeno ve 110. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, průměrné měsíční dovážené množství čínských modulů a článků činilo v období šetření 1 250 MW (20). Pro srovnání, během období celní evidence byl průměrný měsíční objem dovozu čínských modulů a článků přibližně pouze poloviční.
(433)
Vzhledem k nestabilní povaze trhu by podstatné zvýšení vývozu mohlo být alternativně posouzeno v relativním vyjádření namísto absolutního vyjádření. Za účelem posouzení, zda došlo k podstatnému zvýšení dovozu v relativním vyjádření, je třeba srovnat objemy dovozu se spotřebou na trhu Unie, tj. spotřeba by se musela snižovat podstatně rychlejším tempem než čínský dovoz. Jelikož objem dovozu čínských modulů a článků v období celní evidence byl v porovnání s objemem během období šetření pouze poloviční, musel by být pokles spotřeby podstatně vyšší než 50 %. Ačkoli přesné údaje o spotřebě v období celní evidence nejsou k dispozici, neexistují žádné signály, že by se spotřeba snížila o více než 50 %.
(434)
Z výše uvedených důvodů není kritérium týkající se podstatného zvýšení dovozu splněno. Vyvozuje se proto závěr, že konečné antidumpingové clo nebude uloženo se zpětnou platností přede dnem použitelnosti prozatímních opatření.
H. PODOBA OPATŘENÍ
(435)
Po přijetí prozatímních antidumpingových opatření nabídla skupina spolupracujících vyvážejících výrobců, včetně společností ve spojení v ČLR a v Evropské unii, spolu s CCCME společný cenový závazek podle čl. 8 odst. 1 základního nařízení. Nabídku závazku podpořily rovněž čínské orgány.
(436)
Komise nabídku přezkoumala a rozhodnutím 2013/423/EU nabídku závazku přijala. Jak bylo uvedeno ve 3., 4. a 7. bodě odůvodnění tohoto rozhodnutí, s cílem posoudit, zda cenový závazek odstraňuje škodlivé účinky dumpingu, analyzovala Komise změněné podmínky na trhu, které jsou trvalé povahy a které se týkaly mimo jiné stávajících vývozních cen a úrovně pro odstranění újmy, s ohledem na niž bylo zjištěno, že je nižší než úroveň dumpingu.
(437)
Po přijetí rozhodnutí 2013/423/EU vyvážející výrobci společně s CCCME předložili oznámení týkající se změny původní nabídky závazku. Požádali o revizi závazku tak, aby se zohlednilo vyloučení destiček z definice výrobku, jak bylo popsáno v 31. a 72. bodě odůvodnění. Ve lhůtě stanovené v čl. 8 odst. 2 základního nařízení mimoto požádala řada dalších vývozců o zařazení do závazku.
(438)
Prováděcím rozhodnutím 2013/707/EU potvrdila Komise s ohledem na konečná cla přijetí závazku, který nabídli vývozci uvedení v příloze zmíněného rozhodnutí,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
1. Ukládá se konečné antidumpingové clo na dovoz krystalických křemíkových fotovoltaických modulů nebo panelů a článků typů používaných v krystalických křemíkových fotovoltaických modulech nebo panelech (tloušťka článků nepřesahuje 400 mikrometrů), v současnosti kódů KN ex 8501 31 00, ex 8501 32 00, ex 8501 33 00, ex 8501 34 00, ex 8501 61 20, ex 8501 61 80, ex 8501 62 00, ex 8501 63 00, ex 8501 64 00 a ex 8541 40 90 (kódy TARIC 8501310081, 8501310089, 8501320041, 8501320049, 8501330061, 8501330069, 8501340041, 8501340049, 8501612041, 8501612049, 8501618041, 8501618049, 8501620061, 8501620069, 8501630041, 8501630049, 8501640041, 8501640049, 8541409021, 8541409029, 8541409031 a 8541409039) a pocházejících nebo odesílaných z Čínské lidové republiky, ledaže jsou v tranzitu ve smyslu článku V GATT.
Z definice dotčeného výrobku jsou vyloučeny tyto typy výrobků:
-
přenosné solární nabíječky skládající se z méně než šesti článků a napájející přístroje elektřinou nebo sloužící k nabití baterií,
-
produkty z tenkého fotovoltaického filmu,
-
krystalické křemíkové fotovoltaické výrobky, jež jsou trvale zabudovány do elektrických spotřebičů, jež mají jinou funkci než výrobu elektrické energie a které spotřebovávají elektřinu vyrobenou zabudovaným(i) krystalickým(i) křemíkovým(i) fotovoltaickým(i) článkem (články),
-
moduly nebo panely s výstupním stejnosměrným napětím nepřesahujícím 50 V a výkonem nepřesahujícím 50 W určené výhradně pro přímé použití k nabití baterií v systémech se stejnými charakteristikami, pokud jde o napětí a výkon.
2. Sazba konečného antidumpingového cla, která se použije na čistou cenu s dodáním na hranice Unie, před proclením, je pro výrobek popsaný v odstavci 1 a vyrobený níže uvedenými společnostmi stanovena takto:
Společnost
Celní sazba
Doplňkový kód TARIC
Changzhou Trina Solar Energy Co. Ltd
Trina Solar (Changzhou) Science & Technology Co. Ltd
Changzhou Youze Technology Co. Ltd;
Trina Solar Energy (Shanghai) Co. Ltd;
Yancheng Trina Solar Energy Technology Co. Ltd
44,7 %
B791
Delsolar (Wujiang) Ltd
64,9 %
B792
Jiangxi LDK Solar Hi-Tech Co. Ltd
LDK Solar Hi-Tech (Nanchang) Co. Ltd
LDK Solar Hi-Tech (Suzhou) Co. Ltd
46,7 %
B793
LDK Solar Hi-Tech (Hefei) Co. Ltd
46,7 %
B927
JingAo Solar Co. Ltd
Shanghai JA Solar Technology Co. Ltd
JA Solar Technology Yangzhou Co. Ltd
Hefei JA Solar Technology Co. Ltd
Shanghai JA Solar PV Technology Co. Ltd
51,5 %
B794
Jinko Solar Co.Ltd
Jinko Solar Import and Export Co. Ltd
ZHEJIANG JINKO SOLAR CO. LTD
ZHEJIANG JINKO SOLAR TRADING CO. LTD
41,2 %
B845
Jinzhou Yangguang Energy Co. Ltd
Jinzhou Huachang Photovoltaic Technology Co. Ltd
Jinzhou Jinmao Photovoltaic Technology Co. Ltd
Jinzhou Rixin Silicon Materials Co. Ltd
Jinzhou Youhua Silicon Materials Co. Ltd
27,3 %
B795
RENESOLA ZHEJIANG LTD
RENESOLA JIANGSU LTD
43,1 %
B921
Wuxi Suntech Power Co. Ltd
Suntech Power Co. Ltd
Wuxi Sunshine Power Co. Ltd
Luoyang Suntech Power Co. Ltd
Zhenjiang Ren De New Energy Science Technology Co. Ltd
Zhenjiang Rietech New Energy Science Technology Co. Ltd
41,4 %
B796
Yingli Energy (China) Co. Ltd
Baoding Tianwei Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Hainan Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Hengshui Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Tianjin Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Lixian Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Baoding Jiasheng Photovoltaic Technology Co. Ltd
Beijing Tianneng Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Yingli Energy (Beijing) Co. Ltd
35,5 %
B797
Další společnosti spolupracující v rámci antidumpingového šetření (s výjimkou společností, na něž se vztahuje zbytkové clo v souběžném antisubvenčním prováděcím nařízení (EU) č. 1239/2013) (příloha I)
41,3 %
Další společnosti spolupracující v rámci antidumpingového šetření, na něž se vztahuje zbytkové clo v souběžném antisubvenčním prováděcím nařízení (EU) č. 1239/2013 (příloha II)
36,2 %
Všechny ostatní společnosti
53,4 %
B999
3. Není-li stanoveno jinak, použijí se platné celní předpisy.
4. Pokud jakýkoli nový vyvážející výrobce z Čínské lidové republiky poskytne Komisi dostatečné důkazy o tom, že:
-
v období od 1. července 2011 do 30. června 2012 (období šetření) nevyvážel zboží popsané v odstavci 1 do Unie,
-
není ve spojení s žádným vývozcem ani výrobcem v Čínské lidové republice, na něž se vztahují antidumpingová opatření uložená tímto nařízením,
-
po skončení období šetření, na němž jsou založena tato opatření, buď vyvezl dotčený výrobek do Unie, nebo uzavřel neodvolatelný smluvní závazek vyvézt značné množství dotčeného výrobku do Unie,
může být odstavec 2 změněn zařazením nového vyvážejícího výrobce mezi spolupracující společnosti nezařazené do vzorku, na nějž se tudíž vztahuje vážená průměrná celní sazba ve výši 41,3 %.
Článek 2
1. Částky zajištěné v podobě prozatímního antidumpingového cla podle nařízení (EU) č. 513/2013 na dovoz destiček (tloušťka destiček nepřesahuje 400 mikrometrů) a modulů nebo panelů s výstupním stejnoměrným napětím nepřesahujícím 50 V a výkonem nepřesahujícím 50 W určených výhradně pro přímé použití k nabití baterií v systémech se stejnými charakteristikami, pokud jde o napětí a výkon, pocházejících nebo odesílaných z Čínské lidové republiky se uvolňují.
2. Částky zajištěné v podobě prozatímního antidumpingového cla podle nařízení (EU) č. 513/2013 na dovoz krystalických křemíkových fotovoltaických modulů nebo panelů a článků typů používaných v krystalických křemíkových fotovoltaických modulech nebo panelech (tloušťka článků nepřesahuje 400 mikrometrů), v současnosti kódů KN ex 8501 31 00, ex 8501 32 00, ex 8501 33 00, ex 8501 34 00, ex 8501 61 20, ex 8501 61 80, ex 8501 62 00, ex 8501 63 00, ex 8501 64 00 a ex 8541 40 90 (kódy TARIC 8501231200281, 8501310089, 8501320041, 8501320049, 8501330061, 8501330069, 8501340041, 8501340049, 8501612041, 8501612049, 8501618041, 8501618049, 8501620061, 8501620069, 8501630041, 8501630049, 8501640041, 8501640049, 8541409021, 8541409029, 8541409031 a 8541409039) pocházejících nebo odesílaných z Čínské lidové republiky, ledaže jsou v tranzitu ve smyslu článku V GATT, se vybírají s konečnou platností. Zajištěné částky, které převyšují konečnou sazbu antidumpingových cel, se uvolňují.
Článek 3
1. Dovoz, pro nějž bylo předloženo prohlášení k propuštění do volného oběhu v případě výrobků v současnosti kódu KN ex 8541 40 90 (kódy TARIC 8541409021, 8541409029, 8541409031 a 8541409039) a na nějž jsou vystaveny faktury společnostmi, od kterých Komise přijala závazky a jejichž názvy jsou uvedeny v příloze prováděcího rozhodnutí 2013/707/EU, je osvobozen od antidumpingového cla uloženého podle článku 1, pokud:
a)
společnost uvedená v příloze prováděcího rozhodnutí 2013/707/EU vyrobila, dodala a fakturovala výše uvedené výrobky přímo nebo prostřednictvím své společnosti ve spojení, která je rovněž uvedena v příloze prováděcího rozhodnutí 2013/707/EU, buď svým společnostem ve spojení v Unii, které působí jako dovozci a propouštějí zboží do volného oběhu v Unii, nebo prvnímu nezávislému odběrateli, který působí jako dovozce a propouští zboží do volného oběhu v Unii, a
b)
k tomuto dovozu je přiložena závazková faktura, což je obchodní faktura obsahující alespoň údaje a prohlášení uvedené v příloze III tohoto nařízení a
c)
k tomuto dovozu je přiloženo osvědčení o vývozním závazku podle přílohy IV tohoto nařízení a
d)
zboží deklarované a předložené celním orgánům přesně odpovídá popisu uvedenému v závazkové faktuře.
2. Přijetím prohlášení o propuštění do volného oběhu vzniká celní dluh:
a)
pokud je u dovozu popsaného v odstavci 1 zjištěno, že není splněna jedna nebo více podmínek stanovených v uvedeném odstavci; nebo
b)
pokud Komise zruší přijetí závazku podle čl. 8 odst. 9 nařízení (ES) č. 1225/2009 prostřednictvím nařízení nebo rozhodnutí, které odkazuje na konkrétní transakce, a prohlásí příslušné závazkové faktury za neplatné.
Článek 4
Společnosti, od kterých Komise přijala závazky a jejichž názvy jsou uvedeny v příloze prováděcího rozhodnutí 2013/707/EU, a s výhradou určitých podmínek v ní uvedených, vystaví faktury rovněž u transakcí, které nejsou osvobozeny od antidumpingového cla. Tato faktura je obchodní faktura obsahující alespoň údaje uvedené v příloze V tohoto nařízení.
Článek 5
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se do 7. prosince 2015.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 2. prosince 2013.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 1238/2013
z dnia 2 grudnia 2013 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 ust. 4 i art. 14 ust. 1,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską, po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1. Środki tymczasowe
(1)
Rozporządzeniem (UE) nr 513/2013 (2) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) Komisja Europejska („Komisja”) nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL” lub „państwo, którego dotyczy postępowanie”).
(2)
Postępowanie wszczęto w następstwie skargi złożonej w dniu 25 lipca 2012 r. przez EU ProSun („skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących ponad 25 % całkowitej unijnej produkcji modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów. Skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na dumping wymienionego produktu oraz wynikającą z niego istotną szkodę, które uznano za wystarczające uzasadnienie do wszczęcia postępowania.
2. Rejestracja
(3)
Jak wspomniano w motywie 3 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w następstwie wniosku skarżącego popartego wymaganymi dowodami Komisja przyjęła w dniu 1 marca 2013 r. rozporządzenie (UE) nr 182/2013 (3) poddające rejestracji przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej z dniem 6 marca 2013 r. Rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych zakończono rejestrację przywozu do celów dochodzenia antydumpingowego zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, ponieważ tymczasowe cło antydumpingowe zapewniło ochronę przed przywozem towarów po cenach dumpingowych.
(4)
Niektóre zainteresowane strony twierdziły, że decyzja dotycząca rejestracji przywozu była bezpodstawna, ponieważ nie spełniono warunków wynikających z art. 14 ust 5 rozporządzenia podstawowego. Argumentów tych nie poparto jednak udokumentowanymi informacjami. W chwili podejmowania decyzji dotyczącej rejestrowania przywozu Komisja posiadała wystarczające dowody prima facie uzasadniające potrzebę rejestracji przywozu, dotyczące w szczególności gwałtownego wzrostu w kategoriach zarówno bezwzględnej wielkości przywozów, jak i udziału w rynku. Z tego względu argumenty w tej kwestii trzeba było odrzucić.
3. Przyjęcie zobowiązania w odniesieniu do ceł tymczasowych
(5)
Decyzją 2013/423/UE (4) Komisja przyjęła zobowiązanie złożone przez producentów eksportujących wraz z Chińską Izbą Gospodarczą ds. Przywozu i Wywozu Maszyn i Produktów Elektronicznych (China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products, „CCCME”).
4. Dalsze postępowanie
(6)
Po powiadomieniu o istotnych faktach i wnioskach, na podstawie których podjęto decyzję o wprowadzeniu tymczasowych środków antydumpingowych („ujawnienie tymczasowych ustaleń”), rząd Chińskiej Republiki Ludowej („rząd ChRL”) i kilka zainteresowanych stron przedłożyło oświadczenia w formie pisemnej, przedstawiające ich opinie w sprawie tymczasowych ustaleń. Strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie, uzyskały taką możliwość. Stowarzyszenie na rzecz Przystępnej Energii Słonecznej (Association for Affordable Solar Energy, „AFASE”) reprezentujące podmioty działające na rynkach niższego i wyższego szczebla oraz jeden importer wnioskowali o przesłuchanie i zostali wysłuchani z udziałem rzecznika praw stron Dyrekcji Generalnej ds. Handlu.
(7)
Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji uznanych za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń. Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały uwzględnione, a w stosownych przypadkach tymczasowe ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
(8)
Oprócz tego na terenie następujących przedsiębiorstw odbyły się wizyty weryfikacyjne:
(i)
podmioty działające na rynku niższego szczebla
-
Jayme de la Costa, Pedroso, Portugalia;
-
Sunedison Spain Construction, Madryt, Hiszpania;
(ii)
niezależny konsultant
-
Europressedienst, Bonn, Niemcy.
(9)
AFASE zakwestionowało podstawę prawną wizyty przeprowadzonej na terenie Europressedienst, ponieważ podmiot ten nie jest zainteresowaną stroną w dochodzeniu, a zatem nie podlega art. 16 rozporządzenia podstawowego. Jak wspomniano w motywach 99 i 120 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, Europressedienst dostarczył informacje na temat wskaźników makroekonomicznych. Wyjaśnia się, że Komisja przeprowadziła wizytę weryfikacyjną na miejscu w siedzibie Europressedienst w imię zasady dobrej administracji, aby potwierdzić solidność i prawidłowość danych, na których oparła swoje ustalenia.
(10)
Rząd ChRL ponownie stwierdził, że jego prawo do obrony w odniesieniu do dostępu do dokumentów udostępnionych zainteresowanym stronom do wglądu zostało naruszone, ponieważ (i) w dokumentach bez klauzuli poufności brakowało informacji bez przedstawienia „ważnej przyczyny” lub przedłożenia wystarczająco szczegółowych streszczeń lub w wyjątkowych przypadkach powodów nieprzedłożenia streszczenia bez klauzuli poufności, (ii) brakowało wersji bez klauzuli poufności wszystkich odpowiedzi producenta unijnego na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz (iii) opóźnienia w udostępnieniu zainteresowanym stronom wersji bez klauzuli poufności odpowiedzi producentów unijnych na pytania zawarte w kwestionariuszu były nadmierne.
(11)
(i) W odniesieniu do argumentu, zgodnie z którym w dokumentach udostępnionych do wglądu brakowało informacji, zainteresowana strona nie sprecyzowała, o jakie informacje jej chodzi. (ii) Jej argument, zgodnie z którym nie udostępniono wersji bez klauzuli poufności wszystkich odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, był nieprawdziwy. (iii) Jeżeli chodzi o opóźnienia w udostępnieniu odpowiedzi bez klauzuli poufności objętych próbą producentów unijnych na pytania zawarte w kwestionariuszu, wyjaśniono zainteresowanej stronie, że kwestionariusze dodano do dokumentów bez klauzuli poufności dopiero po sprawdzeniu kompletności i zasadności ich streszczeń. W celu zapewnienia producentom unijnym prawa do anonimowości, upewniono się również, że w wersjach kwestionariuszy bez klauzuli poufności rzeczywiście nie ujawniono tożsamości zainteresowanego producenta unijnego. W niektórych przypadkach strony przedkładające wersje bez klauzuli poufności musiały je odpowiednio poprawić zanim można je było udostępnić innym zainteresowanym stronom.
(12)
W każdym przypadku uznaje się, że w żaden sposób nie wpłynęło to na prawo zainteresowanych stron do obrony. Komisja dała wszystkim zainteresowanym stronom możliwość odniesienia się do informacji zawartych w dokumentach udostępnionych do wglądu w czasie umożliwiającym uwzględnienie ich uwag, w przypadku gdy uzasadniono je i umotywowano przed wyciągnięciem jakichkolwiek wniosków w ramach dochodzenia. Zainteresowana strona miała pełną możliwość przedstawienia swoich uwag w odniesieniu do kwestionariuszy objętych próbą producentów unijnych także po ujawnieniu tymczasowych i ostatecznych ustaleń. W związku z tym, nawet jeżeli ujawnienia ustaleń i dostęp do dokumentów udostępnionych zainteresowanym stronom do wglądu oparto na różnych przepisach prawnych, należy zauważyć, że zainteresowane strony miały wiele możliwości przedstawienia swoich uwag w odniesieniu do wszystkich informacji udostępnionych przez każdą ze stron w ramach dochodzenia. W związku z tym powyższy argument trzeba było odrzucić.
(13)
Wszystkie zainteresowane strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których planowano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, a także ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego („ujawnienie ostatecznych ustaleń”). Wszystkim stronom wyznaczono okres, w którym mogły zgłaszać uwagi na temat ujawnienia ostatecznych ustaleń.
(14)
Uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone i w stosownych przypadkach uwzględnione.
5. Przyjęcie zobowiązania w związku z cłami ostatecznymi
(15)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń Komisja otrzymała zmienione zobowiązanie złożone przez producentów eksportujących wraz z Chińską Izbą Gospodarczą ds. Przywozu i Wywozu Maszyn i Produktów Elektronicznych obejmujące również równoległe dochodzenie antysubsydyjne. Decyzją wykonawczą Komisji 2013/707/UE (5) z dnia 4 grudnia 2013 r. potwierdzająca przyjęcie zobowiązania złożonego w związku z postępowaniem antydumpingowym i postępowaniem antysubsydyjnym dotyczącym przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej na okres obowiązywania środków ostatecznych Komisja potwierdziła przyjęcie tego zobowiązania.
6. Strony, których dotyczy postępowanie
a) Kontrola wyrywkowa producentów unijnych
(16)
Po wprowadzeniu środków tymczasowych niektóre zainteresowane strony ponownie wysunęły argument, że nadmierne korzystanie z zasady poufności uniemożliwia im komentowanie doboru próby producentów unijnych, a tym samym odpowiednie korzystanie z ich prawa do obrony. Komisja poruszyła już tę kwestię w motywie 9 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ponieważ nie przekazano żadnych nowych informacji w tej kwestii, wnioski zawarte w motywie 9 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostały potwierdzone.
(17)
Rząd ChRL ponownie wysunął argument, że korzystanie z zasady poufności nazw skarżących oraz objętych próbą producentów unijnych nie jest uzasadnione. Jak stwierdzono w motywie 9 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, producenci unijni zwrócili się o poufne traktowanie ich nazw z obawy przed retorsjami handlowymi. Komisja uznała te wnioski za wystarczająco uzasadnione, aby je przyjąć. Informacje przedłożone Komisji w celu uzasadnienia obaw przed retorsjami handlowymi nie mogą być ujawniane stronom trzecim, ponieważ takie ujawnienie mogłoby podważać celowość wniosku o zachowanie poufności. Ponadto w przypadku gdy, jak poinformował rząd ChRL, producent unijny zrewidował swoje stanowisko i ujawnił swoją tożsamość, składając wniosek do Trybunału o wszczęcie sprawy przeciwko rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, nie istnieją już powody do ujawniania informacji, na podstawie których zapewniono anonimowość, ponieważ tożsamość została ujawniona.
(18)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jedna z zainteresowanych stron ponownie wysunęła argument, że informacje, na których opierał się dobór próby, nie były wiarygodne, nie przedstawiła jednak żadnych nowych dowodów w tym zakresie. Argument ten został zatem odrzucony.
(19)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń CCCME ponownie wysunęła argumenty na temat metod stosowanych do doboru tymczasowej próby producentów unijnych. Twierdzi ona w szczególności, że instytucje nie wzięły pod uwagę 120 producentów. Komisja poruszyła już tę kwestię w motywie 9 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Ponadto instytucje zweryfikowały działalność przedsiębiorstw przedstawionych w przedmiotowym wykazie. Okazało się, że wykaz obejmuje głównie instalatorów, dystrybutorów, importerów powiązanych oraz producentów eksportujących w Chinach, na Tajwanie i w Indiach. W związku z tym nie mogła ona wykazać, że instytucje przeoczyły znaczącą liczbę producentów unijnych. Ponadto CCCME nie zakwestionowała całkowitej produkcji unijnej, podając alternatywne dane liczbowe, ani nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że reprezentatywność próby mogłaby zostać naruszona, ponieważ gdyby Komisja posiadała wiedzę na ten temat, żaden z domniemanych dodatkowych producentów unijnych nie zostałby wybrany do próby.
(20)
Po wyłączeniu płytek z definicji produktu objętego postępowaniem, a zatem z zakresu tego postępowania jak przytoczono w motywie 32 poniżej, próba końcowa składała się z ośmiu producentów unijnych. Wobec braku innych uwag w sprawie kontroli wyrywkowej producentów unijnych ustalenia w motywach 7-10 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają niniejszym potwierdzone, zgodnie z powyższymi zmianami.
b) Kontrola wyrywkowa niepowiązanych importerów
(21)
Po wprowadzeniu środków tymczasowych, jak wspomniano w motywie 12 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, Komisja skontaktowała się z dodatkowymi importerami, którzy już współpracowali w ramach tego dochodzenia na etapie jego wszczęcia, przekazując podstawowe informacje na temat swojej działalności związanej z produktem objętym dochodzeniem w okresie objętym dochodzeniem, jak określono w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Celem skontaktowania się z tymi podmiotami było ustalenie, czy można zwiększyć wielkość próby importerów niepowiązanych. Sześć przedsiębiorstw, które kwalifikowały się do grupy importerów niepowiązanych zajmujących się obrotem produktem objętym postępowaniem (tj. nabywających i odsprzedających go), zgłosiło się i wyraziło wolę dalszej współpracy przy dochodzeniu. Spośród tych sześciu podmiotów pięć udzieliło odpowiedzi w terminie. Spośród pięciu otrzymanych odpowiedzi tylko trzy zawierały wystarczająco dużo informacji, aby umożliwić dokonanie wnikliwej oceny. Na tej podstawie próba importerów niepowiązanych została powiększona i objęła czterech importerów w odniesieniu do modułów, na których przypada około 2-5 % całkowitego przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie. Biorąc pod uwagę strukturę grupy importerów niepowiązanych, z których większość stanowiły małe i średnie przedsiębiorstwa, nie było możliwości, aby w próbie reprezentowany był większy udział ze względu na ograniczone zasoby, jakimi dysponowały instytucje.
(22)
Wobec braku innych uwag w sprawie kontroli wyrywkowej importerów niepowiązanych powyższe zmienione motywy 11 i 12 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
c) Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących
(23)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń szereg przedsiębiorstw nieobjętych próbą przedstawiło uwagi, twierdząc, że ich sytuacja jest inna niż przedsiębiorstw objętych próbą. Przedsiębiorstwa te argumentowały, że w rezultacie powinny korzystać z indywidualnej stawki celnej zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Z powodu dużej liczby współpracujących przedsiębiorstw (często grup przedsiębiorstw) nie było jednak możliwe indywidualne zbadanie wszystkich przedsiębiorstw. W związku z tym zgodnie z art. 9 ust. 6 przedmiotowe przedsiębiorstwa objęte są średnią ważoną stawki celnej dla przedsiębiorstw objętych próbą.
(24)
Wobec braku innych uwag w sprawie kontroli wyrywkowej producentów eksportujących motywy 13 i 14 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
7. Okres objęty dochodzeniem i okres badany
(25)
Jak wskazano w motywie 19 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od 2009 r. do końca okresu objętego dochodzeniem („okres badany”).
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1. Wprowadzenie
(26)
Jak wskazano w motywach 20-49 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, tymczasowo zdefiniowanym produktem objętym postępowaniem są moduły lub panele fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego oraz ogniwa i płytki w rodzaju stosowanych w modułach lub panelach fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego, pochodzące lub wysyłane z Chińskiej Republiki Ludowej. Grubość ogniw i płytek nie przekracza 400 mikrometrów. Produkt ten jest obecnie objęty kodami CN ex 3818 00 10, ex 8501 31 00, ex 8501 32 00, ex 8501 33 00, ex 8501 34 00, ex 8501 61 20, ex 8501 61 80, ex 8501 62 00, ex 8501 63 00, ex 8501 64 00 i ex 8541 40 90 („produkt objęty postępowaniem”).
(27)
Z definicji produktu objętego postępowaniem wyklucza się następujące rodzaje produktów:
-
przenośne ładowarki solarne składające się z mniej niż sześciu ogniw, dostarczające energię elektryczną do urządzeń lub ładujące akumulatory,
-
cienkowarstwowe produkty fotowoltaiczne,
-
produkty fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego trwale wbudowane do urządzeń elektrycznych spełniających inną funkcję niż wytwarzanie energii elektrycznej i wykorzystujących energię elektryczną wytwarzaną przez wbudowane ogniwo lub ogniwa fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego.
2. Argumenty dotyczące zakresu definicji produktu
2.1. Wyłączenie płytek
(28)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń zainteresowane strony twierdziły, że płytki należy usunąć z zakresu definicji produktu, ponieważ płytki nie mają takich samych podstawowych właściwości fizycznych, chemicznych i technicznych jak ogniwa i moduły. Oprócz argumentów przedstawionych na etapie wstępnym wysunięto dwa dodatkowe argumenty w tej kwestii po ujawnieniu tymczasowych ustaleń.
(29)
Po pierwsze, zainteresowane strony twierdziły, że płytki można wykorzystywać do innych celów niż produkcja ogniw, przede wszystkim do produkcji układów scalonych i innych mikrourządzeń. W tej kwestii należy zauważyć, że nie wszystkie płytki wchodzą w zakres definicji produktu objętego przedmiotowym dochodzeniem, która ogranicza się do „płytek w rodzaju stosowanych w modułach lub panelach fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego”, oraz iż „grubość [wspomnianych] płytek nie przekracza 400 mikrometrów”. Chociaż płytki z pewnością mają inne zastosowania, to przedmiotowe dochodzenie nigdy nie obejmowało płytek wykorzystywanych do wytwarzania innych produktów, takich jak układy scalone. Ponadto żadni producenci, importerzy ani użytkownicy będący uczestnikami rynku wspomnianych innych rodzajów płytek nie zgłosili zarzutów, że ich płytki będą podlegać rejestracji lub tymczasowym cłom antydumpingowym. W związku z tym potwierdza się, że wspomniane inne rodzaje płytek nie wchodzą w zakres definicji produktu objętego przedmiotowym dochodzeniem. Jednocześnie wskazuje to na fakt, że płytki niekoniecznie muszą mieć to samo zastosowanie końcowe co ogniwa i moduły.
(30)
Po drugie, zainteresowane strony twierdziły, że nieprzetworzone płytki nie posiadają żadnych kluczowych właściwości elektrycznych, które odróżniają ogniwa słoneczne i moduły fotowoltaiczne od pozostałych produktów. W szczególności płytki nie mają zdolności generowania energii elektrycznej ze światła słonecznego, co jest kluczową funkcją ogniw i modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego.
(31)
Przedmiotowy argument można przyjąć. Rzeczywiście po dalszej weryfikacji i wbrew temu, co stwierdzono w motywie 36 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którym „moduły, ogniwa i płytki mają takie samo zastosowanie końcowe, tj. przetwarzanie światła słonecznego na energię elektryczną”, dopiero po przetworzeniu w ogniwo płytka zyskuje funkcję generowania energii elektrycznej.
(32)
Z uwagi na odmienne podstawowe właściwości fizyczne i techniczne, zdefiniowane w trakcie dochodzenia między innymi jako funkcja generowania energii elektrycznej ze światła słonecznego, podsumowując, stwierdza się, że płytki należy wyłączyć z definicji produktu objętego postępowaniem, a tym samym z zakresu przedmiotowego dochodzenia.
2.2. Odrębne dochodzenia w odniesieniu do ogniw i modułów
(33)
Zainteresowane strony ponownie stwierdziły, że ogniwa i moduły nie są jednym produktem, a zatem powinny być oceniane oddzielnie, powtarzając przede wszystkim argumenty już uwzględnione w motywach 27-39 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. W przeciwieństwie do płytek ogniwa i moduły mają jednak tę samą podstawową właściwość, tj. zdolność generowania energii elektrycznej ze światła słonecznego. W związku z tym argumenty te zostały odrzucone.
(34)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden eksporter twierdził, że pojedyncze ogniwa nie mogą wytwarzać energii elektrycznej. W tym celu muszą one być rzekomo wbudowane w moduły. Każde pojedyncze ogniwo ma jednak zdolność generowania energii elektrycznej ze światła słonecznego zazwyczaj na poziomie około 4 W. Chociaż przedmiotowa moc może być niewystarczająca do większości zastosowań wymagających montażu wielu ogniw w moduły, nie zmienia to faktu, że już pojedyncze ogniwo ma zdolność generowania energii elektrycznej.
(35)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden eksporter twierdził, że brak możliwości ustalenia wartości normalnej w odniesieniu do modułów na podstawie wartości normalnej w odniesieniu do ogniw, jak opisano w motywie 100 poniżej, wskazuje, iż modułów i ogniw nie można uznawać za jeden produkt.
(36)
W tej kwestii należy zauważyć, że w ramach większości dochodzeń antydumpingowych, w tym w ramach obecnego dochodzenia, porównuje się wartość normalną i ceny eksportowe na podstawie rodzajów produktów. Dokonuje się tego z uwagi na fakt, że często bardzo szeroki zakres rodzajów produktów ma takie same podstawowe właściwości fizyczne, techniczne lub chemiczne, co często prowadzi do sytuacji, w których definicja „produktu objętego postępowaniem” obejmuje rodzaje produktów o znacząco różnych kosztach i cenach. Sam fakt, że nie ma możliwości ustalenia wartości normalnej w odniesieniu do pewnego rodzaju produktów na podstawie wartości normalnej innego rodzaju produktów, nie oznacza, iż przedmiotowych rodzajów produktów nie można uznawać za jeden produkt. Jak opisano w motywie 32 powyżej, zarówno ogniwa, jak i moduły mają takie same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne, między innymi funkcję generowania energii elektrycznej ze światła słonecznego.
(37)
Ponadto argumentowano, że gdyby ogniwa i moduły były jednym produktem z niewielkimi różnicami, dostosowanie cen ogniw w celu ustalenia cen modułów nie powinno być trudne. W tej kwestii zauważa się, że nie istnieje żadne wymaganie, aby miedzy różnymi rodzajami produktu objętego postępowaniem występowały jedynie niewielkie różnice. Przeciwnie, wystarczy, że różne rodzaje produktu objętego postępowaniem mają takie same podstawowe właściwości fizyczne, techniczne lub chemiczne. W przedmiotowej sprawie dotyczy to modułów i ogniw, między innymi ich funkcji generowania energii elektrycznej ze światła słonecznego.
(38)
Ta sama strona twierdziła ponadto, że ogniwa nie stanowią po prostu innego rodzaju modułów, ale zupełnie różny produkt. W rezultacie ogniwo jest kluczowym elementem modułu. Jako kluczowy element ogniwo oczywiście nie jest „zupełnie różnym produktem”, ponieważ moduły i ogniwa mają takie same podstawowe właściwości generowania energii elektrycznej ze światła słonecznego, jak wskazano w motywie 32 powyżej.
(39)
Ta sama strona twierdziła ponadto, że podczas doboru próby producentów unijnych i eksporterów chińskich brano pod uwagę różnicę między ogniwami a modułami. W związku z tym należy ustanowić różne stawki celne w odniesieniu do modułów i ogniw. W tej kwestii potwierdzono, że rzeczywiście podczas kontroli wyrywkowej producentów unijnych i eksporterów chińskich brano pod uwagę różnicę między modułami a ogniwami, jak wskazano w motywach 10 i 14 rozporządzania w sprawie ceł tymczasowych. Postąpiono jednak w ten sposób jedynie w celu zapewnienia reprezentatywności próby i nie oznacza to, że ogniw i modułów nie należy uznawać za jeden produkt objęty postępowaniem ani że należy ustanowić odrębne stawki celne w odniesieniu do ogniw i modułów. W rzeczywistości w celu zapewnienia reprezentatywności próby w odniesieniu do wszystkich rodzajów produktów istotne jest dokonanie rozróżnienia między ogniwami a modułami podczas doboru próby. Co więcej, z uwagi na istnienie pewnego stopnia niepewności w odniesieniu do kwestii, czy ogniwa i moduły należy uznawać za jeden produkt czy za dwa odrębne produkty, konieczne było zapewnienie reprezentatywności w odniesieniu do obu możliwych rezultatów.
(40)
Ponadto argumentowano, że motyw 100 poniżej, zgodnie z którym koszty przetwarzania dotyczące modułów są znaczące, jest sprzeczny z motywem 32 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w którym stwierdzono, iż wartość dodana nie koncentruje się na jednym konkretnym etapie procesu produkcji. W tej kwestii przypomina się, że w motywie 100 wyjaśniono również, iż różnica kosztów między ogniwami a modułami wynosi 34 %, co oznacza, że 66 % wartości modułów stanowią ogniwa. Stwierdza się zatem, że wartość dodana nie koncentruje się na jednym konkretnym etapie procesu produkcji.
(41)
Według producentów eksportujących fakt, że zobowiązanie nakłada różne minimalne ceny importowe i wielkości przywozu w odniesieniu do ogniw i modułów, rzekomo stanowi potwierdzenie tego, iż moduły i ogniwa są odrębnymi produktami wymagającymi dwóch odrębnych dochodzeń. Różne minimalne ceny importowe stanowią jedynie wskazanie, że ogniwa i moduły stanowią różne grupy rodzajów produktów sprzedawane po różnych cenach. W związku z tym konieczne jest określenie różnych cen, aby minimalne ceny importowe miały znaczenie.
(42)
Ponadto fakt, że ogniwa i moduły stanowią odrębne grupy rodzajów produktów, nie ma sam w sobie znaczenia w odniesieniu do definicji produktu objętego postępowaniem. W odniesieniu do definicji produktu objętego postępowaniem wystarczy, że przedmiotowe produkty mają takie same podstawowe właściwości i zastosowania końcowe, jak w przypadku modułów i ogniw, co opisano odpowiednio w motywach 32 i 48.
(43)
Rząd ChRL twierdził, że ocena kwestii, czy ogniwa i moduły są jednym produktem objętym postępowaniem, nie dotyczy szeregu kryteriów zdefiniowanych przez Organ Apelacyjny w sprawie EC - Asbestos (6). Wspomniane kryteria wykorzystuje się jednak do definiowania „produktu podobnego”, a nie produktu objętego postępowaniem. Innymi słowy, przedmiotowe kryteria należy wykorzystywać do definiowania produktu podobnego, na przykład produktu podobnego wytwarzanego przez przemysł unijny, który następnie porównuje się do produktu objętego postępowaniem wywożonego przez chińskich producentów eksportujących. Kryteria te nie mają zastosowania przy definiowaniu produktu objętego postępowaniem. W każdym przypadku instytucje zauważają, że stosowanie kryteriów wykorzystanych w EC - Asbestos do definiowania produktu objętego postępowaniem w przedmiotowej sprawie nie przyniesie innego rezultatu. Pierwsze i drugie kryterium (odpowiednio właściwości, charakter i jakość zastosowań końcowych) są takie same jak kryteria dotyczące właściwości fizycznych, chemicznych i technicznych oraz zastosowań końcowych zastosowane we wcześniejszych motywach. Trzecie kryterium (upodobania i nawyki konsumentów) nie jest tak naprawdę przydatne w przedmiotowej sprawie, ponieważ ogniwa są kluczowym elementem modułów; jeżeli chodzi o czwarte kryterium, klasyfikację taryfową, zauważa się, że zarówno ogniwa, jak i moduły można zgłosić pod pozycją taryfową 8541 40 90, chociaż pozycje taryfowe pod pozycją 8501 dotyczą generatorów elektrycznych w ogóle, a nie produktów wykorzystujących energię słoneczną w szczególności.
(44)
Inna zainteresowana strona wysunęła argument, zgodnie z którym obiektywne stosowanie kryteriów opracowanych przez Trybunał Sprawiedliwości w poprzednich sprawach (7) rzekomo prowadzi do stwierdzenia, że moduły i ogniwa są różnymi produktami. W tej kwestii należy zauważyć, że Trybunał wskazał jedynie szereg kryteriów, które można wziąć pod uwagę - nie ma obowiązku stosowania wszystkich kryteriów we wszystkich sprawach, ponieważ nie wszystkie z nich muszą być odpowiednie. Wspomniane kryteria oceniono w motywach 27-39 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w których stwierdzono, że szereg kryteriów nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. W sprawie Brosmann oceny kwestii, czy różne rodzaje butów stanowią „produkt objęty postępowaniem”, również dokonano na podstawie tylko trzech kryteriów, które uznano za odpowiednie. Z uwagi na fakt, że zainteresowane strony nie podały żadnego powodu, dla którego obiektywne stosowanie wspomnianych kryteriów miałoby doprowadzić do stwierdzenia, iż moduły i ogniwa są różnymi produktami, przedmiotowego argumentu nie można przyjąć.
(45)
Ponadto przypomina się, że ogniwa i moduły mają te same podstawowe zastosowania końcowe, tj. są sprzedawane w celu wbudowania w systemy fotowoltaiczne. Jak wskazano w motywie 28 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wydajność modułów jest bezpośrednio związana z wydajnością ogniw.
(46)
Jedna zainteresowana strona twierdziła, że z uwagi na wyłączenie płytek z zakresu definicji produktu oraz z powodu znacznego przetwarzania dokonywanego w celu wytworzenia modułów z ogniw, odparto również argument, zgodnie z którym ogniwa i moduły mają takie same zastosowania końcowe. Przedmiotowa strona twierdziła również, że ocena kwestii, czy moduły i ogniwa mają takie same zastosowania końcowe, opiera się na założeniu, iż proces produkcji płytek, modułów i ogniw jest taki sam.
(47)
Po pierwsze, błędne jest stwierdzenie, że ocena, zgodnie z którą moduły i ogniwa mają takie samo zastosowanie końcowe, opiera się na procesie produkcji. Chociaż oba stwierdzenia rzeczywiście występują w tym samym motywie 36 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, nie oznacza to, że jeden wniosek oparto na innym założeniu. Stosując słowo „ponadto” oddzielające przedmiotowe dwa stwierdzenia, sprecyzowano, że drugie stwierdzenie nie opiera się na pierwszym. Co więcej, wspomniane dwa stwierdzenia odnoszą się do odrębnych kwestii w ramach części „Zastosowanie końcowe i zamienność”. Pierwsze stwierdzenie odnoszące się do procesu produkcji dotyczy zamienności, natomiast drugie - zastosowania końcowego. W związku z tym błędne jest podstawowe założenie, zgodnie z którym ocena kwestii, czy moduły i ogniwa mają takie same zastosowania końcowe, opiera się na założeniu, iż proces produkcji płytek, modułów i ogniw jest taki sam.
(48)
W odniesieniu do faktycznego zastosowania końcowego ogniw i modułów zainteresowane strony nie kwestionują faktu, że moduły i ogniwa są sprzedawane w celu wbudowania w systemy fotowoltaiczne. Potwierdza się zatem stwierdzenie, że moduły i ogniwa mają takie samo zastosowanie końcowe.
2.3. Ogniwa mono- i polikrystaliczne
(49)
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że w Unii nie produkuje się ogniw monokrystalicznych i że jej wywóz ogniw monokrystalicznych nie stanowi konkurencji dla przemysłu unijnego. W ramach dochodzenia wykazano jednak, że w Unii produkowano ogniwa monokrystaliczne. Argument ten został zatem odrzucony. W każdym przypadku Sąd orzekł w sprawie Brosmann, że „jeśli chodzi o argumenty oparte na istnieniu braku produkcji wspólnotowej tego rodzaju obuwia, należy stwierdzić, że nie są one decydujące”.
2.4. Klauzula „wysyłane z”
(50)
Zainteresowane strony twierdziły, że rozszerzenie zakresu dochodzenia na produkty „wysyłane z” ChRL było nieuzasadnione, ponieważ dochodzenie wszczęto wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzących z ChRL.
(51)
Towary wysyłane z ChRL były już jednak objęte zakresem postępowania na etapie jego wszczęcia. W punkcie 5 zawiadomienia o wszczęciu postępowania (8) stwierdza się, że „spółki, które wysyłają produkt objęty postępowaniem z Chińskiej Republiki Ludowej, lecz które uznają, że część lub nawet całość tego wywozu nie ma swojego pochodzenia celnego w Chińskiej Republice Ludowej, są proszone o wzięcie udziału w dochodzeniu i dostarczenie wszelkich istotnych informacji”. Jest zatem oczywiste, że wszystkie przedsiębiorstwa wysyłające towary z ChRL miały możliwość podjęcia współpracy w tym dochodzeniu. Ponadto ponieważ produkt objęty dochodzeniem często zawiera elementy i części pochodzące z innych państw, w punkcie 5 zawiadomienia o wszczęciu postępowania ogłoszono, że „można przyjąć przepisy szczegółowe” dotyczące tej kwestii.
(52)
W związku z tym uznano, że wszystkie podmioty gospodarcze objęte postępowaniem zostały należycie poinformowane o możliwości zastosowania w stosownych przypadkach przepisów szczegółowych w odniesieniu do towarów wysyłanych z ChRL oraz iż zostały one zaproszone do współpracy w ramach dochodzenia. Tym samym zakres dochodzenia nie został rozszerzony na produkty „wysyłane z ChRL”, ponieważ były one nim objęte od samego początku.
(53)
Po ujawnieniu ustaleń zainteresowane strony twierdziły, że niezależnie od przepisów określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, o których mowa w motywie 51 powyżej, w ramach dochodzenia ograniczono się do towarów pochodzących z ChRL i nie dokonywano oceny wpływu towarów wysyłanych z ChRL.
(54)
W tej kwestii zauważa się, że aby w ramach dochodzenia zapewnić ocenę wszystkich produktów wysyłanych z ChRL, a nie tylko towarów pochodzących z ChRL, podjęto następujące kroki:
-
Wszystkie przedsiębiorstwa, które wysyłają produkt objęty postępowaniem z ChRL, proszono o wzięcie udziału w dochodzeniu niezależnie od pochodzenia towarów.
-
W załączniku A do zawiadomienia o wszczęciu postępowania eksporterów poproszono o zgłaszanie informacji dotyczących wszystkich produktów wytwarzanych przez dane przedsiębiorstwo. Przedmiotowe informacje nie ograniczały się do towarów pochodzących z ChRL.
-
Na podstawie wspomnianych informacji dotyczących całego wywozu do UE niezależnie od pochodzenia towarów dobrano reprezentatywną próbę.
-
Producenci objęci próbą otrzymali kwestionariusz dla „producentów eksportujących do Unii Europejskiej”, a ChRL określano jako „państwo, którego dotyczy postępowanie”, a nie jako „państwo pochodzenia”. W związku z tym jasne było, że wszystkie towary niezależnie od ich pochodzenia były objęte dochodzeniem.
(55)
Na tej podstawie stwierdzono, że przedmiotowe dochodzenie obejmowało wszystkie produkty pochodzące lub wysyłane z ChRL oraz iż ustalenia w ramach dochodzenia, w tym dotyczące dumpingu i powstałej szkody, obejmują wszystkie towary pochodzące lub wysyłane z ChRL.
(56)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń zainteresowane strony wysunęły argument, że skarga zawierała jedynie dowody prima facie dotyczące przywozu paneli fotowoltaicznych pochodzących z ChRL, a nie towarów wysyłanych z ChRL. W tej kwestii należy wyjaśnić, że skarga rzeczywiście obejmowała towary „z ChRL”, co można zauważyć na opatrzonej pieczęcią stronie tytułowej przedłożonej przez stronę skarżącą. Przed przedmiotową stroną w dokumentach znajduje się inna strona, na której rzeczywiście zastosowano sformułowanie „pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej”. Wspomniana sprawa nie stanowiła jednak części dokumentu złożonego przez skarżącego, ale została dodana jako strona tytułowa przez służby Komisji, które zastosowały nazwę dochodzenia zamiast powtórzyć tytuł skargi. W związku z tym uznaje się, że skarga obejmowała wszystkie towary z ChRL niezależnie od tego, czy pochodziły z ChRL czy też nie.
(57)
Chińscy producenci eksportujący twierdzili ponadto, że nie można w racjonalny sposób oczekiwać od producentów eksportujących w państwach trzecich, aby wiedzieli, iż ich produkty również mogą być objęte zakresem dochodzenia. W tej kwestii zauważa się, że przedmiotowe środki nie mają zastosowania do towarów przewożonych w tranzycie w rozumieniu art. V GATT. W związku z tym przedmiotowe środki nie mają wpływu na producentów eksportujących, którzy nie prowadzą działalności w ChRL. Ponadto żaden producent eksportujący w państwie trzecim nie zgłosił się, podnosząc kwestię objęcia wywożonych przez niego produktów cłem antydumpingowym.
(58)
Ci sami producenci eksportujący twierdzili, że producentów eksportujących w państwach trzecich nie poproszono o zgłaszanie się i nie dano im możliwości wykazania, iż ich produkty nie są przywożone po cenach dumpingowych. Instytucje uznają, że przedmiotowe środki nie mają wpływu na wspomnianych producentów eksportujących nieprowadzących działalności w ChRL, ponieważ ich towary, jeżeli byłyby wysyłane z ChRL, byłyby przewożone w tranzycie. Wszystkich innych producentów eksportujących poinformowano za pomocą zawiadomienia o wszczęciu postępowania, że ich działalność jest objęta zakresem dochodzenia.
(59)
Według rządu ChRL, mimo iż art. 1 ust. 3 rozporządzenia podstawowego zezwala na odstępstwo od zasady, zgodnie z którą państwo wywozu jest państwem pochodzenia, wspomnianego artykułu nie można zastosować w przedmiotowej sprawie. Na poparcie tego argumentu stwierdził on, że nie została sporządzona żadna kompletna analiza na temat tego, czy państwo wywozu może być państwem pośrednim. Instytucje nie zgadzają się z tą interpretacją art. 1 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. Żadna ze stron nie kwestionuje istnienia znaczącej produkcji w ChRL. Kwestia, czy ChRL jest państwem pochodzenia wyrobów gotowych, zależy od kilku czynników. W analizie dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Unii przeprowadzonej przez instytucje odniesiono się do przedmiotowej produkcji, niezależnie od kwestii, czy wywożone wyroby gotowe mają swoje pochodzenie celne w ChRL. Z uwagi silne przesłanki przemawiające za tym, że nie wszystkie produkty, które co najmniej częściowo wytworzono w ChRL, uznano by za mające swoje pochodzenie celne w ChRL, instytucje postanowiły, iż konieczne jest objęcie zakresem dochodzenia także produktów, w odniesieniu do których ChRL jest jedynie państwem pośrednim.
(60)
Rząd ChRL twierdził ponadto, że ponieważ żadnemu eksporterowi chińskiemu nie przyznano traktowania na zasadach rynkowych, nie istnieją żadne porównywalne ceny paneli fotowoltaicznych w ChRL, a zatem ChRL nie można uznać za państwo pośrednie. W tej kwestii zauważono jednak, że trzy warunki określone w art. 1 ust. 3 rozporządzenia podstawowego podano jedynie jako przykłady i nie wszystkie warunki muszą mieć zastosowanie we wszystkich przypadkach. W przedmiotowej sprawie, ponieważ żadnemu eksporterowi chińskiemu nie przyznano traktowania na zasadach rynkowych, porównywalną cenę trzeba było ustalić w państwie analogicznym, a zatem przedmiotowa porównywalna cena jest niezależna od tego, czy ChRL uznaje się za państwo pochodzenia czy też państwo pośrednie. W związku z tym kwestia, czy „w przedmiotowym państwie” istnieje porównywalna cena, jest nieistotna, ponieważ w obecnej sprawie porównywanej ceny nie ustalono „w przedmiotowym państwie”, ale w państwie analogicznym.
2.5. Ładowarki solarne
(61)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń zainteresowane strony stwierdziły również, że definicja „przenośnych ładowarek solarnych składających się z mniej niż sześciu ogniw” jest zbyt wąska i należy ją rozszerzyć na produkty pełniące podobną funkcję, które się są objęte tą definicją, takie jak produkty o podobnym rozmiarze, składające się z większej liczby mniejszych ogniw.
(62)
Ponadto zainteresowane strony twierdziły, że definicja „produktów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego trwale wbudowanych do urządzeń elektrycznych” jest zbyt wąska, ponieważ wykluczone są jedynie kompletne urządzenia elektryczne, podczas gdy elementy fotowoltaiczne, które mają być wbudowane do urządzeń elektrycznych, niekoniecznie są wyłączone z zakresu tej definicji.
(63)
Rzeczywiście w analizie powyższych argumentów wykazano, że stosowniejsze jest dodanie do wyłączenia takich produktów kryterium na podstawie standardu technicznego. W szczególności ustalono, że w definicjach następującej normy w sposób bardziej odpowiedni określa się produkty, które należy wyłączyć z zakresu środków: norma międzynarodowa IEC 61730-1, klasy zastosowań, klasa C: ograniczone napięcie, zastosowania przy ograniczonej mocy (s. 13) (9).
(64)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń otrzymano uwagi dotyczące wyłączenia na podstawie normy międzynarodowej wspomnianej powyżej. Twierdzono, że zamiast odnosić się do normy, bardziej stosowne byłoby zdefiniowanie wyłączenia na podstawie napięcia wyjściowego i mocy wyjściowej jako „modułów lub paneli z napięciem wyjściowym nieprzekraczającym 50 V prądu stałego i mocy wyjściowej nieprzekraczającej 50 W wyłącznie do stosowania bezpośrednio jako ładowarki do baterii w systemach o takich samych właściwościach pod względem napięcia i mocy”. Argument ten można było przyjąć i ostatecznie wyłączenie określono zgodnie ze wspomnianą definicją.
2.6. Moduły fotowoltaiczne zintegrowane z dachem
(65)
Inna zainteresowana strona twierdziła, że moduły fotowoltaiczne zintegrowane z dachem należy wyłączyć z zakresu definicji produktu objętego dochodzeniem, ponieważ łączą one funkcje modułu fotowoltaicznego z funkcją dachówek lub łupków dachowych. Z tego względu nie byłyby bezpośrednio zamienne ze standardowym modułem fotowoltaicznym.
(66)
W ramach dochodzenia wykazano jednak, że zarówno standardowe moduły, jak i moduły fotowoltaiczne zintegrowane z dachem muszą spełniać te same normy dotyczące energii elektrycznej. Ponadto chociaż modułów fotowoltaicznych zintegrowanych z dachem nie można po prostu zastąpić standardowym modułem, to mogą one zostać zastąpione standardowym modułem wraz z dachówkami lub łupkami dachowymi. W związku z tym produkty te mają taką samą podstawową właściwość techniczną generowania energii elektrycznej ze światła słonecznego. Dodatkowa funkcja (w innym wypadku zapewniana przez pokrycie dachowe) nie została uznana za istotną i nie gwarantuje wyłączenia modułów fotowoltaicznych zintegrowanych z dachem z zakresu definicji produktu.
(67)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń ta sama zainteresowana strona twierdziła, że brak wzajemnej zamienności między modułami fotowoltaicznymi zintegrowanymi z dachem a standardowymi modułami fotowoltaicznymi wskazuje, że przedmiotowe moduły fotowoltaiczne zintegrowane z dachem należy wyłączyć z zakresu środków, odnosząc się ogólnie do sprawy obuwia (10) i w szczególności do obuwia sportowego „STAF” o szczególnej technologii. Powody wyłączenia obuwia STAF były jednak liczne i w sprawie Brosmann (11) Sąd nie uznał samego braku wzajemnej zamienności za wystarczającą przyczynę, co potwierdziło, że bardzo różne produkty takie jak buty miejskie i buty turystyczne rzeczywiście można uznać za produkt objęty postępowaniem w ramach jednego postepowania antydumpingowego, mimo ich różnic.
(68)
Ponadto zainteresowana strona twierdziła, że brak produkcji w Unii oraz fakt, iż przedmiotowa zainteresowana strona posiada prawa własności intelektualnej, rzekomo stanowią potwierdzenie tego, że moduły fotowoltaiczne zintegrowane z dachem są innowacyjne i różne od każdego innego produktu. Odnosząc się ponownie do sprawy obuwia przywołanej przez zainteresowaną stronę, Sąd orzekł jednak w sprawie Brosmann, że „[j]eśli chodzi o argumenty oparte na (…) braku produkcji wspólnotowej tego rodzaju obuwia i istnienia patentu, należy stwierdzić, że nie są one decydujące” (12). W rezultacie we wspomnianej sprawie obuwie produkowane przy zastosowaniu opatentowanej technologii zostało uznane za produkt objęty dochodzeniem.
(69)
Zainteresowana strona wysunęła również argument, że moduły fotowoltaiczne zintegrowane z dachem należy wyłączyć z definicji produktu objętego dochodzeniem, ponieważ są sprzedawane po cenach znacznie wyższych niż standardowe moduły. W sprawie obuwia obuwie STAF powyżej pewnej ceny również było wyłączone z definicji produktu objętego dochodzeniem. W tej kwestii należy zauważyć, że moduły fotowoltaiczne zintegrowane z dachem rzeczywiście łączą funkcje modułu fotowoltaicznego z funkcją dachówek lub łupków dachowych, jak wskazano w motywie 66 powyżej. Bezpośrednie porównanie cen nie ma zatem znaczenia, ponieważ dodatkowa funkcja naturalnie prowadzi do wyższych cen.
(70)
W odpowiedzi na tę uwagę zainteresowana strona stwierdziła, że na podstawie wspomnianej argumentacji nigdy nie można by powołać się na różnice w cenach jako dodatkowy wskaźnik uzasadniający wyłączenie z zakresu definicji produktu. Przedmiotowa interpretacja jest jednak zbyt daleko idąca. W poprzednim motywie stwierdzono po prostu, że w tym konkretnym przypadku, gdy moduły fotowoltaiczne zintegrowane z dachem łączą funkcje produktu objętego postępowaniem oraz innego produktu (w tym przypadku dachówek lub łupków dachowych), cena w oczywisty sposób nie ma znaczenia. W żadnym wypadku nie oznacza to, że w innych przypadkach różnica w cenach nie może stanowić przydatnego wskaźnika pozwalającego ustalić, czy dany produkt należy wyłączyć z definicji produktu objętego postępowaniem.
(71)
Ponadto zainteresowana strona twierdziła, że jej dostawcy modułów fotowoltaicznych zintegrowanych z dachem należy udzielić dostępu do zobowiązania dotyczącego ceny minimalnej. Wydaje się jednak, że wspomniany chiński eksporter nie współpracował w ramach dochodzenia, a zatem jako strona niewspółpracująca nie kwalifikuje się do udziału w zobowiązaniu. W związku z tym przedmiotowego wniosku nie można przyjąć.
3. Wniosek
(72)
W związku z powyższym zakres definicji produktów ostatecznie określa się jako moduły lub panele fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego oraz ogniwa w rodzaju stosowanych w modułach lub panelach fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego, pochodzące lub wysyłane z ChRL, chyba że stanowią one produkt przewożony w tranzycie w rozumieniu art. V GATT. Grubość ogniw nie przekracza 400 mikrometrów. Produkt ten jest obecnie objęty kodami CN ex 8501 31 00, ex 8501 32 00, ex 8501 33 00, ex 8501 34 00, ex 8501 61 20, ex 8501 61 80, ex 8501 62 00, ex 8501 63 00, ex 8501 64 00 i ex 8541 40 90.
(73)
Z definicji produktu objętego postępowaniem wyklucza się następujące rodzaje produktów:
-
przenośne ładowarki solarne składające się z mniej niż sześciu ogniw, dostarczające energię elektryczną do urządzeń lub ładujące akumulatory;
-
cienkowarstwowe produkty fotowoltaiczne;
-
produkty fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego trwale wbudowane do urządzeń elektrycznych spełniających inną funkcję niż wytwarzanie energii elektrycznej i wykorzystujących energię elektryczną wytwarzaną przez wbudowane ogniwo lub ogniwa fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego.
-
moduły lub panele o napięciu wyjściowym nieprzekraczającym 50 V prądu stałego oraz mocy wyjściowej nieprzekraczającej 50 W, wyłącznie jako urządzenia do bezpośredniego ładowania akumulatorów w systemach o takiej samej charakterystyce napięcia i mocy.
(74)
Po wyłączeniu płytek analiza została zmieniona poprzez wykluczenie danych i analiz dotyczących płytek, chyba że wskazano inaczej. Biorąc pod uwagę fakt, że w OD płytki stanowiły tylko mały odsetek przywozu produktu objętego postępowaniem w Unii (około 2 % pod względem wartości), uważa się, że wyłączenie płytek ma nieistotny wpływ na ustalenia, o ile jakikolwiek wpływ istnieje. Wszystkie uwagi zainteresowanych stron zostały uwzględnione, lecz wszelkie odniesienia do płytek, nawet jeżeli zostały zgłoszone, zostały wyłączone. W związku z tym wszystkie odniesienia i związane z nimi dane dotyczące płytek przedstawione w motywach rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych nie mają już zastosowania, nawet jeżeli stosowne motywy są potwierdzone w niniejszym rozporządzeniu.
(75)
W związku z tym wnioski tymczasowe, zmienione zgodnie z motywami 26-74 powyżej, zostały ostatecznie potwierdzone. Do celów niniejszego postępowania i zgodnie ze stałą praktyką stwierdza się, że wszystkie rodzaje produktu objętego postępowaniem powinny być uznawane za jeden produkt.
C. DUMPING
1. Chińska Republika Ludowa
1.1. Traktowanie na zasadach rynkowych („MET”)
(76)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń zainteresowane strony stwierdziły, że rozstrzygnięcie w sprawie MET nastąpiło za późno, tj. po upływie trzech miesięcy określonych w art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego i że w związku z tym dochodzenie należy niezwłocznie zakończyć.
(77)
W tej kwestii strony te argumentowały, że zmiana rozporządzenia podstawowego (13) jakoby przedłużająca termin rozstrzygnięcia w sprawie MET do ośmiu miesięcy weszła w życie dopiero po upływie trzymiesięcznego terminu, który wcześniej miał zastosowanie. Zmiana ta miałaby zastosowanie wyłącznie do przyszłych i toczących się dochodzeń, w ramach których termin rozstrzygnięcia w sprawie MET jeszcze w tym czasie nie upłynął.
(78)
Jednakże art. 2 aktu zmieniającego rozporządzenie podstawowe wyraźnie stanowi, że „[n]iniejsze rozporządzenie stosuje się do wszystkich nowych dochodzeń oraz do wszystkich dochodzeń będących w toku w dniu 15 grudnia 2012 r.”. Przedmiotowy artykuł ani nawet całe rozporządzenie nie zawiera żadnej wzmianki o ograniczeniu przepisów do dochodzeń, „w ramach których termin rozstrzygnięcia w sprawie MET jeszcze w tym czasie nie upłynął”, o którym to ograniczeniu wspominają zainteresowane strony. W związku z tym nie można przyjąć tego argumentu.
(79)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń kilka zainteresowanych stron ponownie wysunęło argument, że rozstrzygnięcie w sprawie MET nastąpiło za późno, nie kwestionując faktu, iż zmiana rozporządzenia podstawowego, o której mowa w motywie 78 powyżej, ma zastosowanie do „wszystkich dochodzeń będących w toku”, co obejmuje obecne dochodzenie. W związku z tym ostatecznie stwierdzono, że rozstrzygnięcie w sprawie MET nie nastąpiło za późno.
(80)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden eksporter twierdził, że nie należało odmawiać przyznania MET, ponieważ trzy przedsiębiorstwa, które zaprzestały działalności w 2011 r., nie posiadały jednego pełnego zestawu podstawowej dokumentacji księgowej. W szczególności poddano w wątpliwość kwestię tego, zgodnie z którym standardem rachunkowości przedsiębiorstwo, które zaprzestało działalności, powinno jednak sporządzić taką dokumentację księgową.
(81)
W tej kwestii należy zauważyć, że w standardach rachunkowości nie określa się, od których przedsiębiorstw wymaga się sporządzania sprawozdań finansowych - w standardach rachunkowości definiuje się sposób, w jaki należy sporządzać te sprawozdania. W przypadku ChRL jest to „Standard Rachunkowości dla Przedsiębiorstw Gospodarczych: Standard Podstawowy”, w którym w art. 4 stwierdza się, że „przedsiębiorstwo sporządza sprawozdania finansowe”. Jest to obowiązek i przedsiębiorstwa, które zaprzestały działalności, nie są z niego wyłączone.
(82)
Ponadto, mimo że przedmiotowe przedsiębiorstwa zaprzestały działalności, w dalszym ciągu posiadały one aktywa (w tym grunty, budynki, maszyny i zapasy) i zobowiązania oraz istniały jako podmioty prawne co najmniej do początku 2013 r. W związku z tym uznaje się, że wspomniane przedsiębiorstwa były zobowiązane do opublikowania ewidencji księgowej za 2011 r., a jej brak stanowi naruszenie kryterium 2.
(83)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń eksporterzy twierdzili również, że korzyści uzyskane z preferencyjnego systemu podatkowego lub preferencyjnych systemów podatkowych i dotacji nie stanowią znaczącego odsetka ich obrotów, co jest rzekomo potwierdzone przez równoległe dochodzenie antysubsydyjne.
(84)
W tej kwestii przypomina się, że do wspomnianego argumentu odniesiono się już w motywie 65 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Podkreślono, że w szczególności z uwagi na charakter przedmiotowych korzyści, całkowita korzyść otrzymana w OD nie na znaczenia dla oceny kwestii, czy zakłócenie jest „znaczące”. Argument zostaje zatem odrzucony.
(85)
Wobec braku innych uwag w sprawie traktowania na zasadach rynkowych wszystkie ustalenia zawarte w motywach 50-69 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
1.2. Indywidualne badanie
(86)
Jak wskazano w motywie 70 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wnioski o indywidualne badanie zgodnie z art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego zostały złożone przez osiemnastu współpracujących producentów eksportujących lub grupy producentów eksportujących nieobjętych próbą. W przedmiotowej sprawie próba już składała się z siedmiu grup przedsiębiorstw, które to grupy zazwyczaj składają się z szeregu producentów eksportujących, powiązanych handlowców i powiązanych importerów w Unii i państwach trzecich. Indywidualne badanie 18 dodatkowych (grup) producentów eksportujących poza siedmioma grupami producentów eksportujących objętych próbą byłoby nadmiernie uciążliwe i uniemożliwiłoby zakończenie dochodzenia w odpowiednim czasie.
(87)
Wobec braku innych uwag w sprawie indywidualnego badania wszystkie ustalenia zawarte w motywach 70-71 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
1.3. Państwo analogiczne
(88)
Zainteresowane strony zauważyły, że ze względu na przepisy dotyczące stosowania materiałów miejscowego pochodzenia w odniesieniu do projektów w ramach „Jawaharlal Nehru National Solar Mission” („JNNSM”) Indie nie są odpowiednim państwem analogicznym. Jedna strona twierdziła, że wymagany udział procentowy materiałów miejscowego pochodzenia wynosi 75 %, natomiast inna strona utrzymywała, że producenci indyjscy mogą nakładać wyższe ceny na moduły pochodzące w 100 % z produkcji krajowej. Ponadto strony twierdziły, że takie wymogi znacznie podnoszą ceny produktów lokalnych. Na poparcie tego argumentu przedstawiono artykuł z prasy indyjskiej (14). Przedmiotowy artykuł opublikowano jednak prawie rok po zakończeniu OD i nie przedstawiono żadnego dowodu na jego wpływ w OD.
(89)
Ten sam artykuł zawierał jednak stwierdzenie, że indyjski przemysł fotowoltaiczny boryka się z „silną konkurencją ze strony producentów zachodnich i chińskich”. Potwierdza to stały wzrost przywozu do Indii, jak stwierdzono w motywie 92 poniżej. Chociaż wymogi stosowania materiałów miejscowego pochodzenia rzeczywiście mogą mieć pewien wpływ na indyjski rynek krajowy, mimo tego można wyciągnąć jasny wniosek, że rynek indyjski jest rynkiem konkurencyjnym, na którym skutecznie konkurują ze sobą liczne przedsiębiorstwa indyjskie i zagraniczne.
(90)
Ponadto zgodnie z informacjami opublikowanymi przez JRC (15) od 2015 r. rozpocznie się realizacja większości projektów w ramach JNNSM. Wartość docelowa w odniesieniu do systemów fotowoltaicznych podłączanych do sieci w ramach JNNSM za 2012 r. faktycznie wynosiła jedynie 50 MW w porównaniu do łącznej zdolności przesyłowej instalacji podłączonych do sieci w Indiach przekraczającej 1 GW już w czerwcu 2012 r. Wskazuje to, że w OD znaczenie JNNSM w odniesieniu do instalacji wykorzystujących energię słoneczną w Indiach ogółem wynosiło mniej niż 5 %, a zatem wpływ JNNSM i jej wymogów stosowania materiałów miejscowego pochodzenia, jeżeli istniały już w OD, którego to faktu zainteresowane strony nie ustaliły, był w najlepszym wypadku bardzo ograniczony. W OD większość instalacji znajdowała się w stanie Gudźarat (około 65 %) i była objęta krajowymi strategiami wsparcia.
(91)
Zainteresowane strony twierdziły, że rynek indyjski w OD był de facto chroniony przed przywozem z różnych źródeł, w tym z ChRL, ponieważ od początku 2012 r. spodziewane było wszczęcie dochodzenia antydumpingowego. Co więcej, Indie wszczęły dochodzenie antydumpingowe w odniesieniu do przywozu ogniw i modułów fotowoltaicznych z ChRL, Malezji, Tajwanu i Stanów Zjednoczonych w dniu 23 listopada 2012 r., tj. tylko pięć miesięcy po zakończeniu OD.
(92)
Tego zarzutu nie potwierdzają jednak zmiany przywozu ogniw i modułów fotowoltaicznych zgłoszone w indyjskich danych statystycznych dotyczących handlu (16):
Wartości w mln USD
Kwiecień 2010 r. - marzec 2011 r.
Kwiecień 2011 r. - marzec 2012 r.
Kwiecień 2012 r. - marzec 2013 r.
ChRL
77,33
577,24
371,72
Indeks
100
746
481
Razem
252,63
1 348,48
827,07
Indeks
100
534
327
(93)
Z powyższej tabeli wynika, że przywóz ogniw i modułów fotowoltaicznych radykalnie wzrósł o ponad 600 % w odniesieniu do ChRL i ogółem o ponad 400 % w okresie od 2010/2011 r. do 2011/2012 r. Następnie wartość przywozu nieco spadła, ale obniżyły się też ceny ogniw i modułów fotowoltaicznych. Rzeczywiście spadek wartości przywozu pomiędzy 2011/2012 r. a 2012/2013 r. odpowiada spadkowi cen zgłoszonemu przez wyspecjalizowanych konsultantów, takich jak pvXchange, w odniesieniu do tego samego okresu, co prowadzi do wniosku, że wielkości przywozu pozostawały dość stabilne pomiędzy 2011/2012 r. a 2012/2013 r. W związku z tym stwierdzono, że w OD rynek indyjski nie był de facto chroniony przed przywozem z różnych źródeł, w tym z ChRL.
(94)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń rząd Chińskiej Republiki Ludowej stwierdził, że w dniu 6 lutego 2013 r. Stany Zjednoczone zwróciły się do Indii z prośbą o konsultacje dotyczące wymogów stosowania materiałów miejscowego pochodzenia JNNSM na podstawie procedur rozstrzygania sporów w ramach WTO. Skutkiem przedmiotowych przepisów dotyczących stosowania materiałów miejscowego pochodzenia w połączeniu z dochodzeniem antydumpingowym, o którym mowa w motywie 91 powyżej, był rzekomo spadek o 38 % pod względem wartości w okresie od kwietnia 2012 r. do marca 2013 r. w porównaniu do roku poprzedniego, w przeciwieństwie do wzrostu w poprzednich latach.
(95)
W tej kwestii zauważono, że spadek pod względem wartości spowodowany jest raczej spadkiem cen niż spadkiem wielkości przywozu. Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń zainteresowana strona przedłożyła informacje na temat kształtowania się wielkości przywozu ogniw i modułów fotowoltaicznych na rynek indyjski w okresie od 2010 r. do marca 2013 r. Przedmiotowe dane wskazują na stały wzrost wielkości przywozu modułów i ogniw fotowoltaicznych na rynek indyjski. W związku z tym stwierdzono, że rynek indyjski nie był de facto chroniony z uwagi na spodziewane dochodzenie antydumpingowe oraz iż zarzucane, ale nie udowodnione, a w każdym razie w najlepszym wypadku niewielkie skutki wymogów stosowania materiałów miejscowego pochodzenia w ramach JNNSM, o których mowa w motywie 90 powyżej, nie powstrzymały stałego wzrostu wielkości przywozu.
(96)
Co więcej, wskazuje się, że okres od kwietnia 2012 r. do marca 2013 r., w którym występowały rzekome skutki JNNSM na przywóz do Indii, przypada głównie po OD. W związku z tym wszelki możliwy wpływ tego rzekomego spadku na OD może być jedynie niewielki.
(97)
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że przedsiębiorstwo Tata Power Solar („Tata”) dopiero niedawno weszło na rynek i w związku z tym nie jest odpowiednim producentem z państwa analogicznego. W tym kontekście należy zauważyć, że przedsiębiorstwo to, wcześniej noszące nazwę „Tata BP Solar”, produkuje moduły fotowoltaiczne od 1989 r. i w związku z tym nie może być uważane za przedsiębiorstwo, które dopiero niedawno weszło na rynek. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez inną zainteresowaną stronę przedsiębiorstwo Tata w rzeczywistości weszło na rynek znacznie wcześniej niż pięciu największych chińskich eksporterów objętych próbą.
(98)
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że Tajwan będzie odpowiedniejszym państwem analogicznym niż Indie, ponieważ rozmiar tajwańskich przedsiębiorstw jest bardziej zbliżony do rozmiaru chińskich eksporterów, ponadto tajwańscy producenci zaangażowani są we współpracę. Również inne zainteresowane strony kwestionowały to, czy Indie byłyby stosownym państwem analogicznym, biorąc pod uwagę porównywalny mały rozmiar przedsiębiorstwa Tata, lecz nie zaproponowały odpowiedniejszego podmiotu.
(99)
Tajwańskie przedsiębiorstwa faktycznie współpracowały. Jedno przedsiębiorstwo współpracowało w pełni, natomiast inne współpracowało tylko częściowo. Jedyne w pełni współpracujące przedsiębiorstwo tajwańskie jest jednak mniejsze niż Tata, w szczególności pod względem sprzedaży i produkcji modułów, które stanowią około 90 % sprzedaży produktu objętego postępowaniem, podczas gdy przedsiębiorstwo Tata sprzedaje znacznie więcej tego produktu niż wspomniane przedsiębiorstwo tajwańskie, którego sprzedaż w tym zakresie jest zaledwie nieznaczna, o czym mowa w motywie 76 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden eksporter zapytał, czy zwrócono się do częściowo współpracującego przedsiębiorstwa tajwańskiego o dostarczenie brakujących informacji. W tej kwestii odesłano go do motywu 76 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w którym wyjaśniono, że Tajwanu nie można uznać za państwo analogiczne, ponieważ współpracujące przedsiębiorstwa tajwańskie produkowały niemal wyłącznie ogniwa, a wywozy z Chin dotyczą głównie modułów. Dotyczy to również wspomnianego częściowo współpracującego producenta tajwańskiego. Z uwagi na fakt, że przedmiotowego producenta uznano już z tego powodu za nieodpowiedniego, nie uznano za stosowne, by zwrócić się do niego z prośbą o przedłożenie dodatkowych informacji.
(100)
Ta sama zainteresowana strona twierdziła, że niemal całkowity brak sprzedaży modułów jako taki nie dyskwalifikuje Tajwanu jako państwa analogicznego, ponieważ koszty przetwarzania ogniw w moduły można ustalić bez szczególnego trudu. Nie zostało to jednak poparte żadnymi faktami w ramach dochodzenia. Produkcja modułu z ogniw wymaga wielu etapów procesu produkcji, w trakcie których powstaje istotna część wartości dodanej modułu. Jak wskazano w motywie 137 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w OD średnia różnica ceny między ogniwami a modułami wyniosła 555,92 EUR, czyli 54 %, podczas gdy średnia różnica kosztu wyniosła 377,99 EUR, czyli 34 %. Oznaczałoby to, że znacząca część możliwej tajwańskiej wartości normalnej w odniesieniu do modułów musiałaby być oparta na korektach kosztów przetwarzania, czego nie można uznać za rozwiązanie rozsądniejsze niż wybór państwa, w którym dla większości produktu objętego postępowaniem wartość normalną można oprzeć na krajowych cenach sprzedaży. W związku z tym uznaje się, że Indie wybrano jako państwo analogiczne w racjonalny sposób, biorąc pod uwagę dostępne wiarygodne informacje.
(101)
Inna zainteresowana strona twierdziła, że nie uzasadniono, dlaczego za odpowiednie państwo analogiczne nie uznano Stanów Zjednoczonych. Do tego zagadnienia odniesiono się w motywie 74 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, gdzie wyraźnie stwierdzono, „że Stany Zjednoczone nie są odpowiednim państwem analogicznym, głównie z uwagi na fakt, że rynek Stanów Zjednoczonych był chroniony przed przywozem z Chin przez część okresu objętego dochodzeniem w drodze zastosowania środków antydumpingowych i antysubsydyjnych”. Ponieważ nie otrzymano żadnych uwag na temat ochrony rynku Stanów Zjednoczonych jako takiej, stanowisko w tej kwestii pozostaje niezmienione.
(102)
Zainteresowane strony twierdziły, że wynik obliczeń dumpingu jest zafałszowany z powodu różnic w korzyściach skali pomiędzy producentami chińskimi a producentem indyjskim. W związku z tym sprawdzono, czy rzeczywiście istnieje korelacja między wielkością produkcji przedsiębiorstwa a jego marginesem dumpingu.
(103)
Wśród siedmiu grup przedsiębiorstw objętych próbą istnieją dwie grupy przedsiębiorstw średniej wielkości (Jinzhou Yangguang i Delsolar) oraz pięć grup dużych przedsiębiorstw (JingAo, LDK, Suntech, Trina i Yingli). Spośród średnich przedsiębiorstw Jinzhou Yangguang ma najniższy margines, a Delsolar najwyższy. Marginesy pięciu większych przedsiębiorstw znajdują się między oboma tymi marginesami. To wyraźnie pokazuje brak jakiejkolwiek korelacji między korzyściami skali a marginesem dumpingu. W związku z tym uznaje się, że wynik obliczeń dumpingu nie jest zafałszowany z powodu różnic w korzyściach skali pomiędzy producentami chińskimi a producentem indyjskim.
(104)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń zainteresowane strony twierdziły, że brak jakiejkolwiek korelacji między korzyściami skali a marginesem dumpingu nie wskazuje na fakt, iż korzyści skali nie mają żadnego wpływu na porównywalność cen. W sytuacji, gdy margines dumpingu opiera się na identycznej wartości normalnej w odniesieniu do wszystkich eksporterów, jak w przedmiotowej sprawie, na margines dumpingu największy wpływ mają ceny eksportowe. W związku z tym brak jakiejkolwiek korelacji między korzyściami skali a marginesem dumpingu w równym stopniu wskazuje na brak jakiejkolwiek korelacji między korzyściami skali a cenami sprzedaży. W związku z tym stwierdzono, że różnice w korzyściach skali nie wpływają na porównywalność cen w przedmiotowej sprawie.
(105)
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że producent z państwa analogicznego miał bardzo wysokie ceny sprzedaży krajowej, rzekomo znacznie wyższe od cen sprzedaży przemysłu unijnego, ponieważ margines dumpingu znacznie przekracza margines podcięcia. Twierdzenie to oparto na porównaniu indyjskiej wartości normalnej z cenami sprzedaży przemysłu unijnego. Porównanie to jest jednak błędne, ponieważ indyjska wartość normalna opiera się wyłącznie na sprzedaży z zyskiem. Zwłaszcza w sytuacji, gdy przemysł unijny generuje straty, nie jest zaskoczeniem fakt, że ceny sprzedaży z zyskiem w Indiach są wyższe od średniej ceny stosowanej przez przemysł unijny. W związku z tym fakt, że indyjska wartość normalna przekracza średnie ceny stosowanej przez przemysł unijny, nie dowodzi, że wybór Indii jako państwa analogicznego jest nieuzasadniony.
(106)
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że ceny przedsiębiorstwa Tata są zafałszowane, ponieważ jest ono związane z przedsiębiorstwem energetycznym Tata Power. Rzekomo umożliwia to przedsiębiorstwu Tata pobieranie wyższych opłat w obszarach obsługiwanych przez Tata Power. Nie przedstawiono jednak żadnych potwierdzających dowodów ani żadnej kwantyfikacji przedmiotowego rzekomego wpływu. W związku z tym argumentu tego nie można było przyjąć.
(107)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden eksporter twierdził, że Tata jest przedsiębiorstwem niekonkurencyjnym z wysokimi kosztami produkcji i cenami sprzedaży, co rzekomo było powodem, dla którego przedsiębiorstwo BP Solar wycofało się ze wspólnego przedsięwzięcia w grudniu 2011 r. Na poparcie tego twierdzenia zacytowano artykuł prasowy, w którym stwierdzono, że „wycofanie się przedsiębiorstwa BP z sektora energetyki słonecznej po prawie czterech dekadach wskazuje, jak konkurencyjny stał się ten rynek i jak wielu jest na nim graczy”. We wspomnianym artykule nie wskazano jednak, że przedsiębiorstwo Tata jest niekonkurencyjne, dotyczył on natomiast ogólnej sytuacji na rynku paneli fotowoltaicznych, odnosząc się do „bezwzględnej konkurencji panującej w tym sektorze” oraz do faktu, iż „wiele przedsiębiorstw na całym świecie zamknęło fabryki, zwolniło setki pracowników i złożyło wnioski o ogłoszenie upadłości”. W związku z tym przedmiotowy artykuł prasowy nie może świadczyć o tym, że Tata jest przedsiębiorstwem niekonkurencyjnym z wysokimi kosztami produkcji i cenami sprzedaży.
(108)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden eksporter twierdził, że przedsiębiorstwa Tata nie uwzględniono jako części indyjskiego przemysłu krajowego w ramach toczącego się indyjskiego postępowania antydumpingowego, o którym mowa w motywie 91 powyżej, z uwagi na jego znaczący przywóz ogniw. Chociaż potwierdzono, że Tata rzeczywiście nie jest częścią indyjskiego przemysłu krajowego w ramach toczącego się indyjskiego postępowania antydumpingowego, nie oznacza to automatycznie, iż Tata nie jest odpowiednim producentem z państwa analogicznego. Wartość normalną oparto wyłącznie na ogniwach i modułach produkowanych przez przedsiębiorstwo Tata w Indiach, a nie na przywożonych towarach. Fakt, że przywożone części wykorzystywano do wytwarzania niektórych produktów, nie oznacza, że wyliczona na tej podstawie wartość normalna nie jest reprezentatywna w odniesieniu do Indii, tym bardziej z uwagi na fakt, iż w głównej mierze opiera się ona na cenach sprzedaży, a nie na kosztach.
(109)
Rząd Chińskiej Republiki Ludowej twierdził, że sprzedaż modułów przedsiębiorstwa Tata stanowi rzekomo jedynie 0,3 % chińskiego wywozu do UE i nie można uznawać jej za reprezentatywną, odnosząc się do wyroku Trybunału w sprawie Detlef Nölle (17) . W tym przypadku Trybunał uznał, że kiedy całkowita produkcja w danym państwie stanowi jedynie 1,25 % wielkości wywozu do UE, wskazuje to, iż rynek uznaje się za reprezentatywny w niewielkim stopniu. W przedmiotowej sprawie rząd Chińskiej Republiki Ludowej nie porównał całkowitej produkcji w Indiach z całkowitym chińskim wywozem, a jedynie produkcję jednego indyjskiego przedsiębiorstwa z łącznym wywozem wszystkich chińskich eksporterów. Wspomniane porównanie zawiera jednak poważne błędy, ponieważ na konkurencyjnym rynku, na którym działa wielu uczestników, wielkości odnoszące się tylko do jednego producenta nie stanowią przesłanek świadczących o reprezentatywności całego rynku. Ponadto nie jest to również porównanie, jakiego dokonano w sprawie Detlef Nölle, gdzie całkowitą produkcję państwa porównano z całkowitym wywozem. Zgodnie z informacjami przedłożonymi przez Chińską Izbą Gospodarczą ds. Przywozu i Wywozu Maszyn i Produktów Elektronicznych przywidywano, że produkcja w Indiach przekroczy 2 GW przed końcem 2012 r., tj. krótko po zakończeniu OD. Taka produkcja byłaby równa 14 % chińskiego wywozu do UE, znacznie przewyższając wartość progową na poziomie 5 %, o której mowa w wyroku w sprawie Detlef Nölle.
(110)
Po ujawnieniu ustaleń jedna z zainteresowanych stron odnosiła się do faktu, że przedsiębiorstwu Tata brak integracji na rynkach wyższego szczebla i musi ono pozyskiwać płytki od stron trzecich. Brak przedmiotowej integracji pionowej na rynkach wyższego szczebla rzekomo prowadzi do wzrostu kosztów w porównaniu do zintegrowanych pionowo producentów chińskich. Argument ten nie był jednak uzasadniony. W szczególności całkowity koszt przedsiębiorstwa Tata byłby wyższy tylko, jeżeli jego cena nabycia w odniesieniu do płytek przewyższałaby koszt produkcji płytki, który jest niepewny z uwagi na fakt, iż przedsiębiorstwa z sektora energetyki słonecznej ponosiły straty w OD. Ponadto nawet duzi zintegrowani pionowo producenci chińscy często nabywali znaczące ilości płytek od niezależnych dostawców, co stanowi potwierdzenie wniosku, że brak integracji pionowej w zakresie płytek niekoniecznie prowadzi do wyższych kosztów modułów i ogniw.
(111)
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że państwo analogiczne jest niekonkurencyjne. Przedmiotowy argument jest poparty faktem, że w 2013 r. poziom produkcji ogniw słonecznych w Indiach pozostaje niski od 5 lat. W sprawozdaniu cytowanym przez wspomnianą zainteresowaną stronę wskazano jednak, że w OD poziom indyjskiej produkcji ogniw w dalszym ciągu był wysoki i zbliżał się do odnotowanego szczytu. Znaczący spadek produkcji nastąpił po OD, a zatem nie miał żadnego wpływu na wyniki dochodzenia.
(112)
Innym argumentem wysuniętym na poparcie stwierdzenia, że państwo analogiczne jest niekonkurencyjne, jest dochodzenie antydumpingowe, o którym mowa w motywie 91 powyżej. Instytucje zauważają, że przedmiotowe dochodzenie nadal jest w toku, a zatem nie można na jego podstawie wyciągnąć żadnych wniosków. Ogólnie rzecz biorąc, dochodzenia antydumpingowe nie wskazują na brak konkurencyjności, ale na fakt, że przemysł krajowy uznaje, iż doświadcza nieuczciwych praktyk handlowych ze strony konkurentów mających siedziby w państwach trzecich.
(113)
Podsumowując, Komisja uważa, że wybór Indii jako państwa analogicznego nie jest bezzasadny.
(114)
Wobec braku innych uwag w sprawie państwa analogicznego wszystkie ustalenia zawarte w motywach 72-77 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
1.4. Wartość normalna
(115)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jedna z zainteresowanych stron stwierdziła, że indyjskie przedsiębiorstwa sprzedają głównie moduły wyspowe (typu off-grid), które mają wyższe ceny i koszty niż sprzedawane przez chińskich eksporterów moduły podłączane do sieci energetycznej. Twierdzono ponadto, że moduły wyspowe zazwyczaj mają mniejszą moc wyjściową niż moduły podłączane do sieci.
(116)
W związku z tym należy zauważyć, że ustalono różne wartości normalne w odniesieniu do modułów „standardowej wielkości” złożonych z więcej niż 36 ogniw, które to moduły są zazwyczaj podłączane do sieci, oraz w odniesieniu do mniejszych modułów, złożonych z maksymalnie 36 ogniw, które są zwykle używane bez podłączania do sieci energetycznej. Uznaje się zatem, że ustalono odpowiednią wartość normalną dla wszystkich rodzajów produktów, w tym modułów wyspowych i modułów podłączanych do sieci.
(117)
Inna zainteresowana strona stwierdziła, że Tata prowadzi również działalność jako podmiot realizujący projekty oraz że w związku z tym sprzedaż prowadzona przez to przedsiębiorstwo nie jest porównywalna ze sprzedażą modułów wyłącznie przez chińskich producentów eksportujących. W tym względzie należy zauważyć, że porównanie krajowych cen indyjskich i chińskich cen eksportowych dotyczyło wyłącznie sprzedaży modułów, a sprzedaż kompletnych projektów lub zintegrowanych rozwiązań nie została wykorzystana do ustalenia wartości normalnej, ponieważ nie została uznana za porównywalną.
(118)
Wobec braku innych uwag w sprawie wartości normalnej wszystkie ustalenia zawarte w motywach 78-86 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
1.5. Cena eksportowa
(119)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń niektórzy eksporterzy objęci próbą przedstawili uwagi na temat drugorzędnych kwestii dotyczących ceny eksportowej zastosowanej w celu ustalenia marginesu dumpingu. W uzasadnionych przypadkach uwagi te zostały uwzględnione i doprowadziły do niewielkiej korekty marginesu dumpingu przedsiębiorstw objętych postępowaniem.
(120)
Wobec braku innych uwag w sprawie ceny eksportowej wszystkie ustalenia zawarte w motywach 87-89 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
1.6. Porównanie
(121)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń niektórzy eksporterzy objęci próbą przedstawili uwagi na temat drugorzędnych kwestii dotyczących ulg zastosowanych w celu porównania cen eksportowych. W uzasadnionych przypadkach uwagi te zostały uwzględnione i doprowadziły do niewielkiej korekty marginesu dumpingu przedsiębiorstw objętych postępowaniem.
(122)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń odkryto błąd pisarski prowadzący do nieprawidłowej korekty wartości normalnej w odniesieniu do frachtu krajowego. Błąd ten został skorygowany, czego skutkiem było nieznaczne zmniejszenie marginesu dumpingu.
(123)
Po ujawnieniu ustaleń jedna zainteresowana strona twierdziła, że dostosowanie poziomu handlu mogło być uzasadnione, ponieważ przedmiotowa strona nie prowadzi sprzedaży bezpośrednio instalatorom, ale odsprzedawcom i dystrybutorom. Wspomniana strona zwróciła się z prośbą o szczegółowe informacje na temat kanałów sprzedaży producenta z państwa analogicznego, których nie można było udzielić z uwagi na ochronę informacji poufnych. Jako alternatywę bazę klientów producenta z państwa analogicznego podzielono na różne kategorie według wielkości sprzedaży, co wykazało, iż dostosowanie poziomu handlu nie było uzasadnione.
(124)
W odpowiedzi na przedmiotową analizę zainteresowana strona przyznała, że różnica w wielkościach sprzedaży skutkowałaby różnicami w cenach, ale podtrzymała ona swój argument, zgodnie z którym miałaby ona stosować wobec instalatorów ceny wyższe niż w stosunku do dystrybutorów/odsprzedawców, nawet jeżeli instalator nabyłby podobną ilość co dystrybutor/odsprzedawca. Przedmiotowy argument nie był jednak uzasadniony i w związku z tym nie można go było uwzględnić.
(125)
Wobec braku innych uwag w sprawie ceny eksportowej wszystkie ustalenia zawarte w motywach 90-92 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
1.7. Marginesy dumpingu
(126)
Jeden producent eksportujący objęty próbą wnioskował o pełne ujawnienie jego obliczeń dumpingu, twierdząc, że w przeciwnym wypadku nie będzie mógł przedstawić uwag na temat ich dokładności. Z uwagi na fakt, że wspominanemu przedsiębiorstwu nie przyznano traktowania na zasadach rynkowych, jego wartość normalną oparto na danych z Indii jako państwa analogicznego. Biorąc pod uwagę, że tylko jeden producent w państwie analogicznym w pełni współpracował w ramach dochodzenia, nie można ujawnić informacji z państwa analogicznego na poziomie rodzaju produktów w celu ochrony poufnych informacji. W związku z tym argument ten należy odrzucić.
(127)
W przypadku przedsiębiorstw objętych próbą średnią ważoną wartość normalną każdego rodzaju produktu podobnego ustaloną dla państwa analogicznego porównano ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiadającego rodzaju produktu objętego postępowaniem zgodnie z art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.
(128)
Średni ważony margines dumpingu współpracujących producentów eksportujących nieobjętych próbą obliczono zgodnie z przepisami art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z powyższym margines ten został ustalony na podstawie marginesu ustalonego dla objętych próbą producentów eksportujących.
(129)
Na tej podstawie ostateczny margines dumpingu dla przedsiębiorstw współpracujących nieobjętych próbą ustalono na poziomie 88,1 %.
(130)
W odniesieniu do wszystkich pozostałych producentów eksportujących w ChRL marginesy dumpingu ustalono na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. W tym celu ustalono najpierw poziom współpracy poprzez porównanie wielkości wywozu do Unii zgłoszonego przez współpracujących producentów eksportujących z wielkością chińskiego wywozu, jak ustalono w motywie 167.
(131)
W związku z tym, że współpraca stanowiła ponad 80 % chińskiego wywozu do Unii, poziom współpracy można uznać za wysoki. Ponieważ nie ma powodu, aby uznać, że jakikolwiek producent eksportujący celowo odstąpił od współpracy, rezydualny margines dumpingu ustalono na poziomie objętego próbą przedsiębiorstwa o najwyższym marginesie dumpingu. Uznano to za stosowne, ponieważ nie istniały wskazania, iż przedsiębiorstwa niewspółpracujące stosowały dumping na niższym poziomie, a także w celu zapewnienia skuteczności wszelkich środków.
(132)
Na tej podstawie ostateczne marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, są następujące:
Przedsiębiorstwo
Margines dumpingu
Changzhou Trina Solar Energy Co. Ltd
Trina Solar (Changzhou) Science & Technology Co. Ltd
Changzhou Youze Technology Co. Ltd
Trina Solar Energy (Shanghai) Co. Ltd
Yancheng Trina Solar Energy Technology Co. Ltd
90,3 %
Delsolar (Wujiang) Ltd
111,5 %
Jiangxi LDK Solar Hi-Tech Co. Ltd
LDK Solar Hi-Tech (Hefei) Co. Ltd
LDK Solar Hi-Tech (Nanchang) Co. Ltd
LDK Solar Hi-Tech (Suzhou) Co. Ltd
91,9 %
JingAo Solar Co. Ltd
Shanghai JA Solar Technology Co. Ltd
JA Solar Technology Yangzhou Co. Ltd
Hefei JA Solar Technology Co. Ltd
Shanghai JA Solar PV Technology Co. Ltd
97,5 %
Jinzhou Yangguang Energy Co. Ltd
Jinzhou Huachang Photovoltaic Technology Co. Ltd
Jinzhou Jinmao Photovoltaic Technology Co. Ltd
Jinzhou Rixin Silicon Materials Co. Ltd
Jinzhou Youhua Silicon Materials Co. Ltd
53,8 %
Wuxi Suntech Power Co. Ltd
Suntech Power Co. Ltd
Wuxi Sunshine Power Co. Ltd
Luoyang Suntech Power Co. Ltd
Zhenjiang Ren De New Energy Science Technology Co. Ltd
Zhenjiang Rietech New Energy Science Technology Co. Ltd
73,2 %
Yingli Energy (China) Co. Ltd
Baoding Tianwei Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Hainan Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Hengshui Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Tianjin Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Lixian Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Baoding Jiasheng Photovoltaic Technology Co. Ltd
Beijing Tianneng Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Yingli Energy (Beijing) Co. Ltd
93,3 %
Inne przedsiębiorstwa współpracujące (załącznik I, załącznik II)
88,1 %
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
111,5 %
D. SZKODA
1. Definicja przemysłu unijnego i produkcji unijnej
(133)
Produkt podobny był wytwarzany przez około 215 producentów w Unii. Instytucje zweryfikowały twierdzenia zainteresowanych stron, jakoby liczba ta była większa; weryfikacja ta wykazała, że domniemani inni producenci byli w rzeczywistości głównie producentami eksportującymi, związanymi z nimi importerami, dystrybutorami i instalatorami.
(134)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń kilka stron zakwestionowało fakt, że dane przekazane przez Europressedienst, niezależny podmiot zajmujący się konsultingiem („konsultant”), zostały wykorzystane do ustalenia między innymi produkcji unijnej, unijnych mocy produkcyjnych oraz innych makroekonomicznych wskaźników szkody w odniesieniu do przemysłu unijnego i danych dotyczących przywozu. Strony te zakwestionowały niezależność konsultanta, twierdząc, że jest on powiązany ze skarżącym. Domagały się również wyjaśnienia podstawy, na jakiej konsultant został wybrany przez Komisję, i zakwestionowały jego wiedzę fachową w zakresie gromadzenia danych ekonomicznych dotyczących sektora fotowoltaicznego. W związku z tym twierdzono, że Komisja powinna była oprzeć swoje ustalenia na danych pochodzących z innych dostępnych źródeł, w szczególności ze znanych instytucji badawczych. Wreszcie AFASE odwołało się do najlepszych praktyk w zakresie przedstawiania danych gospodarczych lub zbierania danych w postępowaniach dotyczących stosowania art. 101 i 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz w sprawach dotyczących łączenia przedsiębiorstw, aby zakwestionować wiarygodność danych przekazanych przez konsultanta.
(135)
W odniesieniu do rzekomych powiązań między konsultantem a skarżącym odpowiednie zainteresowane strony nie przedstawiły żadnych dowodów wskazujących, że takie powiązania istniały. Podobnie dochodzenie nie przyniosło dowodów potwierdzających relacje wykraczające poza charakter czysto handlowy. Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że istniały przesłanki, iż dowody prima facie przedstawione w skardze przez skarżącego, przedsiębiorstwo unijne, opierały się na danych dostarczonych przez tego samego konsultanta. Chociaż należy przyznać, że ustalenia dotyczące niektórych wskaźników były rzeczywiście podobne do dowodów zawartych w skardze, nie musi to oznaczać, że ustaleń tych dokonano na podstawie tylko jednego źródła. W tej kwestii w skardze podano różne wykorzystane źródła.
(136)
Jak wyjaśniono w motywie 99 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wykorzystanie tych danych dostarczonych przez konsultanta Komisja uznała za właściwe w ramach przedmiotowego dochodzenia ze względu na niedostępność w innych publicznych źródłach niezbędnych danych makroekonomicznych obejmujących cały rynek unijny, jak również danych dotyczących przywozu. Przed wyborem Europressedienst Komisja oceniła metodykę gromadzenia istotnych danych przez konsultanta, a także zdolność konsultanta do dostarczenia niezbędnych danych oddzielnie dla wszystkich rodzajów produktów oraz dla całego okresu badanego.
(137)
Ponadto w trakcie dochodzenia dane przekazane przez konsultanta były w miarę możliwości weryfikowane z innymi dostępnymi źródłami i zostały potwierdzone. Pod tym względem należy zwrócić uwagę, że na rynku istnieje kilka przedsiębiorstw badawczych specjalizujących się w gromadzeniu danych statystycznych dotyczących sektora fotowoltaicznego i że zgłoszone dane liczbowe prawie nigdy nie są identyczne. Wynika to z faktu, że wszystkie instytuty badawcze mają trudność z uzyskaniem precyzyjnych danych liczbowych i dlatego zgłoszone wskaźniki rynkowe dla sektora fotowoltaicznego zawsze będą opierały się na oszacowaniach - niezależnie od dostawcy takich danych liczbowych W tym kontekście weryfikacja przeprowadzona przez Komisję obejmowała porównywanie tendencji w zakresie danych otrzymanych od konsultanta z tendencjami w zakresie takich samych danych dotyczących takich samych zagadnień, opublikowanych przez inne podmioty badawcze, Wspólne Centrum Badawcze („JRC”) Komisji i Europejskie Stowarzyszenie Przemysłu Fotowoltaicznego („EPIA”), jeżeli dane takie były dostępne. W wyniku weryfikacji nie dostrzeżono żadnych istotnych różnic, ponieważ tendencje w zakresie wskaźników, w odniesieniu do których przeprowadzono weryfikację, były podobne. Dlatego ustalenia tymczasowe nie opierały się wyłącznie na danych przekazanych przez konsultanta, ale również na przeprowadzonej przez Komisję własnej analizie i ocenie tych danych. Ponadto, jak wspomniano w motywie 9 powyżej, po wprowadzeniu tymczasowych środków w siedzibie konsultanta przeprowadzono wizytę weryfikacyjną. Komisja przeprowadziła kontrolę na miejscu w siedzibie konsultanta, aby zweryfikować wiarygodność metodyki i dostarczonych danych. Kontrola na miejscu przeprowadzona została jako działanie następcze w odniesieniu do weryfikacji danych przez Komisję. Miała na celu uzyskanie dodatkowej pewności w odniesieniu do wiarygodności i jakości danych oraz powiązanej metodyki.
Weryfikację na miejscu uznano za właściwą z punktu widzenia zasady dobrej administracji, mimo że dane nie zostały dostarczone przez zainteresowaną stronę, a przez konsultanta. W rezultacie Komisja uzyskała dalsze zapewnienie o wiarygodności danych przekazanych przez konsultanta.
(138)
Jedna strona twierdziła, że metodyka weryfikacji zastosowana przez Komisję nie została wystarczająco szczegółowo wyjaśniona, i wnioskowała o ujawnienie innych źródeł wykorzystanych na potrzeby weryfikacji. Strona ta utrzymywała ponadto, że zastosowana metodyka była w każdym razie nieprawidłowa w tym zakresie, że porównane zostały wyłącznie tendencje z różnych źródeł, a nie wartości bezwzględne.
(139)
Jeśli chodzi o inne źródła wykorzystywane do weryfikacji danych dostarczonych przez konsultanta, były nimi sprawozdania dotyczące podobnych zagadnień opublikowane przez JRC i EPIA. W odniesieniu do porównania danych z innymi źródłami należy zauważyć, że wykazały one nie tylko podobne tendencje, lecz również podobne wielkości. Dlatego uznano, że zastosowana metodyka była odpowiednia, i zarzuty w tym zakresie zostały odrzucone.
(140)
Jeżeli chodzi o wiedzę specjalistyczną konsultanta, należy zauważyć, że jego główna działalność polega na gromadzeniu danych związanych z sektorem fotowoltaicznym i rozwijaniu uaktualnianej bazy danych przedsiębiorstw działających na rynku fotowoltaicznym. Dane te są publikowane w specjalistycznych czasopismach dla branży fotowoltaicznej, jak również wykorzystywane przez poszczególne przedsiębiorstwa, na potrzeby których konsultant prowadzi specjalistyczne badania. Bazy danych opracowane przez Europressedienst są regularnie aktualizowane i ponownie publikowane. Ponadto konsultant ma kilkuletnie doświadczenie w tym sektorze. Ujmując rzecz precyzyjniej, metodyka stosowana przez konsultanta polega na gromadzeniu, weryfikowaniu i agregowaniu informacji przy użyciu różnych źródeł dostępnych na rynku. W tym celu konsultant gromadzi dane poprzez standardowe kwestionariusze wysyłane do przedsiębiorstw wymienionych w bazie danych lub w rozmowach telefonicznych, szczególnie w przypadku producentów unijnych, lub w trakcie specjalistycznych targów, zwłaszcza w przypadku producentów z państw trzecich. Jeżeli informacji nie można uzyskać wspomnianymi kanałami, Europressedienst sprawdza sprawozdania finansowe przedsiębiorstw z sektora fotowoltaicznego lub swobodnie współpracuje z innymi instytutami badawczymi w celu uzyskania lub zweryfikowania danych. Zweryfikowano i potwierdzono, że konsultant korzystał z tych źródeł w ramach swojej zwykłej działalności. W świetle powyższego uznano, że należy skorzystać z usług Europressedienst w przedmiotowym dochodzeniu, i argumenty stron w tej kwestii zostały odrzucone.
(141)
W odniesieniu do wydanych przez odpowiednie służby Komisji najlepszych praktyk w zakresie przedstawiania danych gospodarczych należy poczynić następujące uwagi. Po pierwsze, jest to dokument, który nie może angażować Komisji, ponieważ nie został przyjęty przez kolegium, a opublikowany przez właściwe służby w celu dostarczenia stronom zaleceń dotyczących sposobu prezentowania danych gospodarczych. Po drugie, najlepsze praktyki dotyczą przedstawiania analiz i danych gospodarczych wykorzystanych w niektórych postępowaniach dotyczących konkurencji zgodnie z art. 101 i 102 TFUE oraz w sprawach dotyczących łączenia przedsiębiorstw. Mających zastosowanie zasad, standardów dowodowych i uprawnień kontrolnych Komisji w tych postępowaniach dotyczących konkurencji nie można porównywać z postępowaniami w zakresie ochrony handlu, do których stosuje się zupełnie inny zbiór przepisów.
(142)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń kilka stron zakwestionowało metodykę zastosowaną przez konsultanta, twierdząc, że nie spełnia uznanych standardów naukowych. Jak jednak wspomniano w motywie 137 powyżej, metodyka ta została oceniona, a uzyskane dane sprawdzono krzyżowo i zweryfikowano, i w efekcie uznano je za zgodne z innymi opublikowanymi danymi, a więc za odpowiednio wiarygodne. Określone punkty poruszone przez zainteresowane strony, głównie AFASE, zostały wyjaśnione i udostępnione w aktach dochodzenia otwartych do wglądu dla zainteresowanych stron.
(143)
CCCME stwierdziła, że metodyka agregowania danych nie została wyjaśniona. Argument ten został odrzucony, ponieważ istotne informacje zostały udostępnione wszystkim zainteresowanych stronom w aktach dochodzenia otwartych do wglądu.
(144)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń kilka stron powtórzyło swoje wątpliwości dotyczące konsultanta wybranego przez Komisję i jakości przekazanych danych. W tym zakresie twierdzono, że dane dostarczone przez konsultanta można zamówić i zakupić na zasadzie ad hoc, aby spełnić wyraźnie określone wymogi potencjalnych klientów, a zatem dane te mogą być nieobiektywne. Poza tym CCCME zakwestionowała to, czy dane zgromadzone przez konsultanta można uznać za dowody w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, ponieważ dane w dużej mierze opierały się na przypuszczeniach i oszacowaniach. Ponadto twierdzono, że dostarczone dane nie były w wystarczającym stopniu poparte dowodami zawartymi w aktach oraz że nie miały charakteru potwierdzającego, obiektywnego i weryfikowalnego.
(145)
W kontekście tych twierdzeń należy odnieść się do motywów 136-137 powyżej, gdzie podano dodatkowe informacje na temat wyboru konsultanta. Ponadto należy zauważyć, że Komisja zatrudniła konsultanta na podstawie najlepszych dostępnych w tamtym czasie informacji, w pełni zgodnie z rozporządzeniem finansowym Komisji mającym zastosowanie do przedmiotowej procedury. Ponadto trzeba przypomnieć, że zdolność konsultanta do dostarczenia wszelkich potrzebnych danych we właściwym czasie miała ogromne znaczenie, ponieważ Komisję obowiązywały ustawowe terminy publikacji tymczasowych ustaleń w ramach trwającego dochodzenia.
(146)
W odniesieniu do jakości dostarczonych danych i tego, czy można uznać je za dowody zgodnie z art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, jak wspomniano powyżej w motywie 137, zbadano metodykę gromadzenia danych przez konsultanta i oceniono, że charakteryzowała się ona zadowalającą jakością. Ponadto, jak również wspomniano powyżej w tym samym motywie, dane dostarczone przez konsultanta zostały zweryfikowane z innymi źródłami, jeżeli istniała taka możliwość, i uznano je za dość dokładne. W końcu należy zauważyć, że konsultant posiada jedną bazę danych, która jest regularnie aktualizowana, niezależnie do potrzeb i żądań klientów. Ta sama baza danych jest wykorzystywana do agregowania danych statystycznym na temat sektora fotowoltaicznego i dostarczania ich różnym klientom, dlatego zarzut, że dane nie są obiektywne, musiał zostać odrzucony.
(147)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna z zainteresowanych stron stwierdziła, że Komisja nie ujawniła źródeł, zastosowanej metodyki i przedsiębiorstw, z którymi konsultant współpracował, aby skompilować dostarczone dane makroekonomiczne. Inna zainteresowana strona ponownie wysunęła argument, że metodyka zastosowana przez konsultanta wskazuje na niedokładne wyniki. Kilka zainteresowanych stron zwróciło się o dodatkowe informacje dotyczące metodyki zastosowanej przez konsultanta, takie jak: średni wskaźnik odpowiedzi udzielonych na kwestionariusze/wywiady, odsetek danych zgromadzonych za pośrednictwem poszczególnych kanałów, sposób weryfikacji tych danych, przybliżenia/założenia wykorzystane do wygenerowania danych, liczba przedsiębiorstw, dla których dokonano przybliżeń, a także przynajmniej zakres liczby pracowników zatrudnionych przez konsultanta.
(148)
W odniesieniu do tych argumentów należy zauważyć, że po wprowadzeniu tymczasowych środków Komisja przekazała zainteresowanym stronom metodykę i źródła wykorzystane przez konsultanta do zagregowania danych oraz odpowiedziała na konkretne pytania zadane w odniesieniu do tego zagadnienia przez zainteresowane strony po ujawnieniu tymczasowych ustaleń. Dodatkowe wnioski o udzielenie informacji, które po ujawnieniu ostatecznych ustaleń złożyły zainteresowane strony objęte postępowaniem, uznaje się za uwzględnione poprzez udostępnienie informacji po nałożeniu ceł tymczasowych w zakresie, w jakim zezwalały na to ograniczenia wynikające z wymogu zachowania poufności. Ponadto należy podkreślić, że Komisja zweryfikowała na miejscu sposób, w jaki konsultant gromadził i agregował dane, a także odpowiednie założenia stanowiące podstawę agregowania danych. Rezultaty weryfikacji były zadowalające i Komisja uzyskała zapewnienie o zasadności podstawowych założeń i o jakości danych dostarczonych przez konsultanta. Ponadto strony nie kwestionowały danych jako takich.
(149)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń inna strona wnioskowała o wyjaśnienia dotyczące liczby producentów unijnych uwzględnionych przez konsultanta przy gromadzeniu przez niego danych oraz pokrywania się tych producentów z około 215 producentami unijnymi znanymi Komisji. W związku z tym wyjaśnia się, że producenci unijni uwzględnieni przez konsultanta w większości są tymi samymi producentami, którzy reprezentują przemysł unijny w dochodzeniu, o którym mowa w motywie 133 powyżej.
(150)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna ze stron twierdziła, że Komisja przeprowadziła analizę szkody w sposób niespójny, ponieważ przeprowadziła ją oddzielnie dla modułów i ogniw, podczas gdy obliczenia szkody i marginesu dumpingu zostały ustalone jako średnia ważona w odniesieniu do modułów i ogniw razem. W tej kwestii należy zauważyć, że chociaż wskaźniki zaprezentowano oddzielnie dla każdego rodzaju produktu, to wnioski wyciągnięte dla każdego wskaźnika odnoszą się do całości produktu objętego dochodzeniem. Należy również przypomnieć, że moduły i ogniwa są jednym, pojedynczym produktem, a zatem marginesy dumpingu oraz poziom usuwający szkodę były określane na tej właśnie podstawie. W związku z tym argument ten został odrzucony.
(151)
W końcu inna strona twierdziła, że obliczenie wartości wskaźników makroekonomicznych w OD było błędnie oparte na zwykłej średniej z lat 2011 i 2012, ponieważ taka metodyka nie jest obiektywna i nie prowadziłaby do uzyskania wyników odzwierciedlających rzeczywistość w OD. Wyjaśnia się, że zwykła średnia danych wykorzystana była wyłącznie w przypadku, gdy w danych okresach występowały podobne tendencje. Jeżeli tendencje były różne, metodyka była odpowiednio dostosowywana poprzez uwzględnienie realiów rynkowych. Wspomniana zainteresowana strona nie sprecyzowała, w jakim zakresie wyniki zastosowanej metodyki nie odzwierciedlałyby realiów rynkowych. Dlatego argumenty te zostały odrzucone.
(152)
Na podstawie powyższego i wobec braku innych uwag w tym zakresie ustalenia zawarte w motywach 98-101 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
2. Określenie właściwego rynku unijnego
(153)
Kilka stron twierdziło, że szkodę należy oceniać oddzielnie dla rynku sprzedaży wewnętrznej i dla wolnego rynku. Jedna ze stron twierdziła, że dane dotyczące ogniw przeznaczonych na użytek własny należy wyłączyć z oceny szkody na tej podstawie, że przywóz towarów po cenach dumpingowych nie miał na nie wpływu.
(154)
Jak wspomniano w motywie 105 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w odniesieniu do całkowitej działalności sektora unijnego, tj. wraz z użytkiem własnym, należy zbadać konsumpcję, wielkość sprzedaży, produkcję, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wzrost, inwestycje, zapasy, zatrudnienie, wydajność, przepływy pieniężne, zwrot z inwestycji, zdolność do pozyskania kapitału oraz rozmiar marginesu dumpingu, ponieważ konkurencja ze strony przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie, w równym stopniu wpłynęła na produkcję przeznaczoną na rynek sprzedaży wewnętrznej.
(155)
Dochodzenie wykazało zatem, że wskutek presji cenowej wywieranej przez przywóz towarów po cenach dumpingowych zintegrowani pionowo producenci unijni byli zmuszeni do przywozu produktów (ogniw) po cenach dumpingowych i do zaprzestania wytwarzania tych produktów po kosztach wyższych od cen importowych. Ponadto w toku dochodzenia wykazano również, że na wolnym rynku i na rynku sprzedaży wewnętrznej panowały podobne tendencje cenowe, co również wskazuje na to, że przywóz objęty postępowaniem miał na nie jednakowy wpływ.
(156)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń kilka stron ponownie wysunęło argument, że Komisja nie przeprowadziła odpowiedniej i uzasadnionej analizy rynku sprzedaży wewnętrznej ani nie uzasadniła, dlaczego nie przeprowadzono oddzielnej analizy. Jedna ze stron twierdziła, że nie przekazano żadnych informacji dotyczących znaczenia produkcji unijnej przeznaczonej do użytku własnego. Ponadto twierdzono, że motyw 106 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych stanowi, iż ceny na rynku sprzedaży wewnętrznej nie zawsze odzwierciedlają ceny rynkowe, co stoi w sprzeczności z wnioskami określonymi w motywie 155 powyżej, że wolny rynek i rynek sprzedaży wewnętrznej charakteryzowały się podobnymi trendami cenowymi.
(157)
Po pierwsze należy zauważyć, że w motywie 105 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych przedstawiono przyczyny, dla których zbadanie wskaźników szkody (z wyjątkiem rentowności) uznano za właściwe w odniesieniu do całej działalności przemysłu unijnego, łącznie z użytkiem własnym. W tym względzie należy przypomnieć, jak określono w tym samym motywie, że dochodzenie wykazało, iż konkurencja ze strony przywozu z ChRL w równym stopniu wpłynęła na produkcję przeznaczoną na użytek własny, co jako takie nie zostało zakwestionowane przez zainteresowane strony objęte postępowaniem. Dlatego argument, że nie udzielono żadnych wyjaśnień co do powodów nieprzeprowadzenia oddzielnej analizy, musiał zostać odrzucony. Podobnie, jak to wynika z niniejszego wniosku, trzeba było również odrzucić twierdzenie, że należało przeprowadzić odrębną analizę rynku sprzedaży wewnętrznej.
(158)
Po drugie, chociaż na podstawie powyższego znaczenie produkcji unijnej przeznaczonej na użytek własny nie było uważane za istotny element, należy zauważyć, że unijna produkcja ogniw przeznaczonych na użytek własny stanowiła około połowy całej produkcji w OD. Na koniec należy wyjaśnić, iż fakt, że ceny na rynku sprzedaży wewnętrznej nie odzwierciedlają cen na wolnym rynku, niekoniecznie stoi w sprzeczności z faktem, że ceny te charakteryzują się tymi samym trendami, ponieważ nadal mogą znajdować się na różnych poziomach lub ruchy cenowe mogą być na wyższym lub niższym poziomie i w ten sposób przedstawiać inny obraz. W związku z powyższym argumenty dotyczące rynku sprzedaży wewnętrznej zostały odrzucone.
(159)
Strony objęte postępowaniem nie przekazały żadnych informacji, które mogłyby podważyć ustalenia dotyczące określenia rynku unijnego. Na tej podstawie przedmiotowe argumenty zostały odrzucone, a ustalenia zawarte w motywach 102-106 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
3. Konsumpcja w Unii
(160)
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że dane dotyczące konsumpcji unijnej produktu objętego dochodzeniem znacznie różnią się w zależności od wykorzystanego źródła. Ta strona utrzymywała, że wiarygodne dane można ustalić tylko na podstawie informacji zebranych od wyspecjalizowanych instytucji lub ośrodków badawczych. W świetle wyjaśnień i wniosków zawartych w motywach 134-152 powyżej w odniesieniu do wiarygodności wykorzystanych w dochodzeniu danych, które dostarczył konsultant, argument ten został odrzucony.
(161)
Ta sama strona argumentowała, że konsumpcji unijnej nie powinno się ustalać po prostu poprzez zsumowanie dostępnych unijnych mocy produkcyjnych w odniesieniu do modułów oraz że należy odliczyć konsumpcję modułów na potrzeby własnych projektów przemysłu unijnego. Argument ten został odrzucony, ponieważ konsumpcję modułów ustalono na podstawie nowo powstałych mocy produkcyjnych w Unii. Jest to powszechna praktyka ustalania konsumpcji modułów. W odniesieniu do ogniw konsumpcję określono na podstawie unijnej produkcji modułów.
(162)
Inna strona argumentowała, że w opisanej przez konsultanta metodyce przyznaje się, że istnieją trudności w ustaleniu wiarygodnych danych liczbowych dotyczących konsumpcji. Ponadto twierdzono, że dane dotyczące przywozu, a także sprzedaży eksportowej przemysłu unijnego opierały się albo na nieweryfikowalnych szacunkach, albo na niepełnych danych, i że weryfikacja przez Komisję nie była wystarczająca do wyciągnięcia wniosku, że dane te były rzeczywiście wiarygodne i dokładne.
(163)
Jak już wspomniano powyżej w motywach 136 i 137, Komisja zweryfikowała jakość danych i metodykę zastosowaną do ich zgromadzenia w trakcie wizyty weryfikacyjnej na miejscu, na podstawie której uznano, że zastosowana metodyka była odpowiednia oraz że wyniki są dokładne i odpowiednio wiarygodne. Argument ten został zatem odrzucony.
(164)
Na tej podstawie i wobec braku innych uwag w sprawie konsumpcji w Unii motywy 107-109 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
4. Przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie
4.1. Wielkość i udział w rynku przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie
(165)
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że dane dotyczące wielkości przywozu produktu objętego dochodzeniem znacznie różnią się w zależności od wykorzystanego źródła. Ta strona utrzymywała, że wiarygodne dane można ustalić tylko na podstawie informacji zebranych od wyspecjalizowanych instytucji lub ośrodków badawczych. W świetle wyjaśnień i wniosków zawartych w motywach 134-152 powyżej w odniesieniu do wiarygodności wykorzystanych w dochodzeniu danych, które dostarczył konsultant, argument ten został odrzucony.
(166)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna z zainteresowanych stron zakwestionowała metodykę ustalania całkowitej wartości przywozu z ChRL, twierdząc, że opierała się ona na transakcjach przeprowadzonych na poziomie cen CIF przed ocleniem i dlatego jest wątpliwe, czy transakcje te dotyczyły towarów przeznaczonych do konsumpcji w Unii. W odniesieniu do tego argumentu należy wyjaśnić, że całkowita wartość przywozu z ChRL przekazana przez konsultanta nie została wykorzystana w ustaleniach tymczasowych i ostatecznych oraz że w trakcie dochodzenia ustalono wyłącznie wielkość przywozu i ceny importowe, co przedstawiono w motywach 110-113 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Jako że metodyka ustalania cen importowych jako taka nie została zakwestionowana przez zainteresowaną stronę objętą podstępowaniem, należy odnieść się do stosownych ustaleń zawartych w motywach 113-117 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych oraz w motywach 168-176 poniżej. W związku z tym powyższy argument został odrzucony.
(167)
Na tej podstawie i wobec braku innych uwag w sprawie przywozu z ChRL produktu objętego postępowaniem motywy 110-112 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
4.2. Ceny przywozu i podcięcie cenowe
(168)
Jeden współpracujący niepowiązany importer twierdził, że ceny importowe należy określić na podstawie przywozu produktu objętego postępowaniem do Unii. Dane przekazane podczas dochodzenia przez tego importera dotyczyły tylko części łącznego przywozu do Unii i nie pozwalały na wyciągnięcie konstruktywnych wniosków co do średnich cen importowych całości przywozu z ChRL w całym rozpatrywanym okresie obejmującym kilka lat. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.
(169)
Inna strona twierdziła, że metodyka ustalania cen nie została wyjaśniona, w szczególności jeżeli chodzi o sposób łączenia i uzgadniania danych z różnych źródeł. Ponadto przywołano argument, że koszty przywozu powinny opierać się raczej na zweryfikowanych informacjach zgromadzonych w trakcie dochodzenia niż na oszacowaniach.
(170)
Uznaje się, że metodyka udostępniona zainteresowanym stronom jest wystarczająco kompletna, aby zrozumieć, w jaki sposób ustalono dane liczbowe. W odniesieniu do kosztu przywozu należy wyjaśnić, że dokonano korekty cen na miejscu, aby uzyskać ceny CIF. Dokonane oszacowanie potwierdzone zostało za pomocą danych zgromadzonych w trakcie dochodzenia.
(171)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń kilka zainteresowanych stron zwróciło się o bardziej szczegółowe informacje na temat wyliczeń dotyczących podcięcia cenowego niż te podane już w motywie 116 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. O ile pozwalał na to poufny charakter takich informacji oraz zważywszy na fakt, że producentom Unii zapewniono anonimowość, dodatkowe informacje zostały przekazane poprzez ujawnienie dwustronne.
(172)
Zgodnie z decyzją o wyłączeniu płytek z zakresu produktów (zob. motywy 28-32 powyżej) produkty te zostały również wyłączone z obliczeń podcięcia cenowego. Co więcej, nastąpiły pewne korekty cen CIF podanych przez zainteresowane strony. Ze względu na fakt, że próba importerów niepowiązanych została zmieniona z powodów wyjaśnionych w motywie 21, zastosowano średnie koszty ponoszone po przywozie odnoszące się do nowej próby importerów, jeżeli dane te były dostępne i kompletne.
(173)
Porównania skorygowanych cen dokonano z rozróżnieniem na rodzaje produktu w odniesieniu do transakcji na tym samym poziomie handlu, w razie konieczności odpowiednio dostosowanych oraz po odliczeniu rabatów i zniżek. Wynik porównania, wyrażony jako wartość procentowa obrotów objętych próbą producentów unijnych w okresie objętym dochodzeniem, wykazał średnie ważone marginesy podcięcia cenowego w wysokości 19,8-32,1 % dla modułów, 4-28,5 % dla ogniw oraz 8-29 % w ujęciu ogólnym dla produktu objętego postępowaniem.
(174)
Należy zauważyć, że w przypadku jednego producenta eksportującego objętego próbą ustalono ujemne podcięcie cenowe w odniesieniu do ogniw. Wywożone ilości nie były jednak znaczące, zatem nie można ich uznać za reprezentatywne.
(175)
Jeden producent eksportujący objęty próbą zakwestionował źródło zmiany ogniw monokrystalicznych na ogniwa polikrystaliczne, jednak nie uzasadnił tego argumentu. Nie przedstawiono żadnych nowych informacji ani dowodów, twierdzenie to zostało zatem odrzucone.
(176)
Wobec braku innych uwag w sprawie cen importowych z ChRL oraz obliczeń podcięcia cenowego wyżej zmienione motywy 113-117 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
5. Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego
5.1. Zagadnienia ogólne
(177)
Niektóre strony kwestionowały ogólną wiarygodność makroekonomicznych wskaźników szkody użytych przez Komisję dla celów przedmiotowego dochodzenia. Argumentowały, że tendencje ustalone dla szeregu tych wskaźników odbiegały od tendencji dla tych samych wskaźników ustalonych dla producentów unijnych objętych próbą. Odniesiono się przy tym do produkcji unijnej, wydajności, sprzedaży, średnich kosztów pracy i zatrudnienia.
(178)
Jak wspomniano w motywie 121 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wskaźniki makroekonomiczne określono w odniesieniu do wszystkich producentów w Unii. W przypadku gdy te same dane są zestawiane w odniesieniu do poszczególnych producentów unijnych lub grup producentów unijnych (tj. producentów unijnych objętych próbą), tendencje niekoniecznie są identyczne, ponieważ w takim porównaniu nie jest uwzględniana np. waga każdego rozpatrywanego przedsiębiorstwa. Dlatego wyniki porównania wskaźników makroekonomicznych dla wszystkich producentów unijnych i wskaźników dla producentów unijnych objętych próbą niekoniecznie są istotne i nie pozwalają na wyciągnięcie wniosku, że któryś z tych zbiorów danych jest niewiarygodny. W każdym wypadku, gdy porównuje się tendencje wskaźników makroekonomicznych przemysłu unijnego z tak samo skonsolidowanymi wskaźnikami dotyczącymi producentów unijnych objętych próbą, można zauważyć różnice w tendencjach w odniesieniu do kilku wskaźników, takich jak: produkcja, moce produkcyjne, wielkość sprzedaży, zatrudnienie i wydajność przemysłu unijnego, między 2011 r. a OD. W przypadku wszystkich tych wskaźników producenci unijni objęci próbą osiągali lepsze wyniki niż przemysł unijny ogółem. Wynika to z faktu, że w OD wielu producentów unijnych nieobjętych próbą zaprzestało produkcji lub stało się niewypłacalnych, a tym samym mieli negatywny wpływ na wskaźniki makroekonomiczne obliczone na poziomie Unii. W związku z tym argumenty te zostały odrzucone.
(179)
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że wniosek sformułowany w motywie 153 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którym analiza sytuacji przemysłu unijnego wykazała wyraźne tendencje spadkowe w odniesieniu do wszystkich głównych wskaźników szkody, oparty był na danych przekazanych przez konsultanta. W tym kontekście należy wyjaśnić, że z jednej strony wskaźniki makroekonomiczne wymienione w tabelach od 4-a do 6-c w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych opierały się na danych uzyskanych od konsultanta i w miarę możliwości porównanych z innymi dostępnymi źródłami. Z drugiej strony wskaźniki makroekonomiczne wymienione w tabelach od 7-a do 11-c w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych opierały się na danych zgromadzonych od producentów unijnych objętych próbą i zweryfikowanych na miejscu przez Komisję. Należy też zauważyć, że czynniki decydujące dla szkody poniesionej przez przemysł unijny, takie jak: poziom rentowności przemysłu unijnego, średnie ceny sprzedaży w Unii, a także obliczenia podcięć cenowych, opierały się na danych zgromadzonych od producentów unijnych objętych próbą i producentów eksportujących, które to dane zweryfikowano na miejscu. Z tego względu powyższy argument został odrzucony.
(180)
Wobec braku innych uwag w sprawie ogólnej metodyki oceny sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego motywy 118-123 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
5.2. Wskaźniki makroekonomiczne
5.2.1. Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
(181)
AFASE stwierdziło, że wielkość produkcji określona dla modułów w motywie 124 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i moce produkcyjne przemysłu unijnego określone dla modułów i ogniw w tym samym motywie są oszacowane zbyt wysoko, i przekazało dane z innych źródeł (tj. EPIA, IMS i BNEF), które wskazują na niższe wielkości.
(182)
Wielkość produkcji określona w motywie 124 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych opiera się na informacjach obejmujących zarówno spółki giełdowe, jak i spółki nienotowane na rynku regulowanym. Zmiany w produkcji unijnej określone w motywie 124 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych są zgodne ze zmianami konsumpcji unijnej przedstawionymi w motywie 108 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Przekazane przez AFASE dane dotyczące wielkości produkcji wskazują natomiast na odmienne tendencje w odniesieniu do konsumpcji unijnej określonej w motywie 108 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i do danych statystycznych dotyczących konsumpcji unijnej opublikowanych przez EPIA.
(183)
W odniesieniu do mocy produkcyjnych dochodzenie wykazało, że ustalenia przedstawione w motywie 124 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych obejmowały moce produkcyjne przedsiębiorstw, które w OD złożyły wnioski o upadłość lub zaprzestały produkcji, a jednocześnie nie sprzedały swoich zakładów i maszyn, a więc mogły bardzo szybko wznowić produkcję. Jak wspomniano powyżej w motywie 182, dane liczbowe podane w motywie 124 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych obejmowały dane otrzymane od spółek nienotowanych na rynku regulowanym.
(184)
Wreszcie, jak wspomniano powyżej w motywie 137, dane przekazane przez niezależnego konsultanta zostały zweryfikowane i uznano je za dość dokładne. Na podstawie powyższego dane przekazane przez AFASE i opierające się na innych dostępnych źródłach uznano za niekoniecznie sprzeczne z ustaleniami tymczasowymi.
(185)
W każdym razie zaakceptowanie danych liczbowych przekazanych przez AFASE nie miałoby wpływu na ogólne ustalenie, że przemysł unijny poniósł istotną szkodę, ponieważ negatywne tendencje odnoszące się do tych wskaźników, tj. dotyczące produkcji unijnej i unijnych mocy produkcyjnych, byłyby jeszcze bardziej widoczne.
(186)
Jeden współpracujący niepowiązany importer twierdził, że wielkość produkcji, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych należy określić na podstawie danych pochodzących wyłącznie od producentów unijnych objętych próbą. Ponieważ jednak są to wskaźniki makroekonomiczne, należy je określić na poziomie wszystkich producentów unijnych, aby nakreślić znaczący i kompletny obraz sytuacji przemysłu unijnego. Argument ten został zatem odrzucony.
(187)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna ze stron zwróciła się do Komisji o wyjaśnienie sposobu obliczenia przez konsultanta rocznej produkcji unijnej. Inna strona zwróciła się do Komisji o dalsze wyjaśnienia dotyczące uzgodnienia różnych dostępnych danych dotyczących całkowitych unijnych mocy produkcyjnych. Inna strona zasugerowała, że dane dotyczące całości unijnej produkcji i całkowitych unijnych mocy produkcyjnych należało uzyskać od producentów unijnych wybranych do próby, ponieważ dałoby to bardziej wiarygodne rezultaty. W tym kontekście twierdzono, że publicznie dostępne dane były nieprecyzyjne ze względu na poufny charakter tych danych oraz że każdy ośrodek badawczy lub konsultant musiał oprzeć swoją analizę na szeregu szacunków i założeń.
(188)
Należy wyjaśnić, że roczna produkcja unijna została obliczona na podstawie danych liczbowych zgłoszonych konsultantowi przez producentów unijnych. W przypadku niemożności uzyskania danych dotyczących rocznej produkcji określonego producenta unijnego dla konkretnego roku oszacowano ją poprzez zastosowanie wskaźnika wykorzystania mocy produkcyjnych z lat poprzednich do nowych mocy produkcyjnych w danym roku. Instytucje porównały również dane liczbowe uzyskane przez konsultanta z danymi liczbowymi zgłoszonymi w odpowiedziach przedsiębiorstw unijnych na pytania zawarte w kwestionariuszu dotyczącym pozycji przed wszczęciem postępowania. Obie wartości są podobne.
(189)
W odniesieniu do wniosku o dalsze wyjaśnienia co do uzgodnienia różnych dostępnych danych dotyczących unijnych mocy produkcyjnych należy zauważyć, że informacje te zostały już udostępnione w aktach dochodzenia otwartych do wglądu dla zainteresowanych stron. Dlatego argument ten został odrzucony.
(190)
Wreszcie unijna produkcja i unijne moce produkcyjne są wskaźnikami makroekonomicznymi i dlatego trzeba je ustalić raczej na poziomie całego przemysłu unijnego niż na poziomie producentów unijnych objętych próbą.
(191)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna ze stron argumentowała, że metodyka wykorzystana do zgromadzenia danych dotyczących produkcji (przede wszystkim wywiady i wizyty w miejscach produkcji) nie zapewnia wiarygodnych wyników ze względu na poufny charakter tych danych oraz - w konsekwencji - z powodu niechęci przedsiębiorstw do ich ujawniania. Dlatego metodyki tej nie można uznać za odpowiednią. Zostało to rzekomo potwierdzone przez fakt, że mimo wykorzystania przez konsultanta znacznie większej liczby producentów unijnych niż wzięta pod uwagę przez Komisję w trakcie badania pozycji na etapie wszczęcia postępowania, całkowita wielkość produkcji ustalona przez konsultanta jest niższa od całkowitej wielkości produkcji ustalonej przez Komisję dla celów zbadania pozycji. Ponadto strona ta twierdziła, że w konsekwencji informacji związanych z tym wskaźnikiem szkody nie można uznać za dowody w rozumieniu art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego.
(192)
Po pierwsze, należy wyjaśnić, że liczba producentów uwzględnionych przez konsultanta z jednej strony, a przez Komisję z drugiej była w dużej mierze zbliżona, dlatego argument, że wyniki były niespójne, musiał zostać odrzucony. Ponadto przypomina się, że dane zgromadzone przez konsultanta zostały w miarę możliwości zweryfikowane z innymi źródłami i ustalono, że szacunki były wystarczająco wiarygodne. Dlatego potwierdza się, że informacje na temat danych dotyczących produkcji przekazane przez konsultanta uznane zostały za dowody w rozumieniu art. 3 pkt 2 rozporządzenia podstawowego.
(193)
Wobec braku innych uwag dotyczących produkcji, mocy produkcyjnych i ich wykorzystania potwierdza się motywy 124-128 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
5.2.2. Wielkość sprzedaży i udział w rynku
(194)
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że udział w rynku przemysłu unijnego w odniesieniu do modułów wynosił w 2009 r. już tylko 19 % oraz że spadku o 6 punktów procentowych w okresie badanym nie można uznać za szkodę.
(195)
Spadek udziału w rynku o 6 punktów procentowych w okresie badanym należy rozpatrywać w kontekście wzrostu unijnej konsumpcji modułów o ponad 200 % w tym samym okresie. Przemysł unijny nie mógł odnieść korzyści ze wzrostu konsumpcji, wręcz przeciwnie, nawet w scenariuszu zwiększonej konsumpcji nie można było odpowiednio zwiększyć wielkości sprzedaży i doszło do utraty udziału w rynku. W związku z tym argument ten należało odrzucić.
(196)
Jedna ze stron argumentowała, że metodyka wykorzystana do zgromadzenia danych dotyczących sprzedaży (przede wszystkim wywiady i wizyty w miejscach produkcji) nie zapewnia wiarygodnych wyników ze względu na poufny charakter tych danych oraz - w konsekwencji - z powodu niechęci przedsiębiorstw do ich ujawniania. Dlatego metodyki tej nie można uznać za odpowiednią. Podobnie danych tych nie można uznać za dowody w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Jak wspomniano w motywie 137 powyżej, dane zgromadzone przez konsultanta zostały w miarę możliwości zweryfikowane z innymi źródłami i ustalono, że szacunki były wystarczająco wiarygodne. Dlatego potwierdza się, że informacje na temat danych dotyczących sprzedaży przekazane przez konsultanta uznane zostały za dowody w rozumieniu art. 3 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(197)
Wobec braku innych uwag w sprawie wielkość sprzedaży przemysłu unijnego i jego udziału w rynku motywy 129-131 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
5.2.3. Zatrudnienie i wydajność
(198)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna ze stron twierdziła, że metodyka ustalania całkowitego zatrudnienia w Unii w okresie badanym była nieprawidłowa. Strona ta utrzymywała, że ilekroć niedostępny był wskaźnik zatrudnienia dotyczący określonego producenta unijnego, zamiast tego brano pod uwagę średnie zatrudnienie dotyczące tych producentów unijnych, w przypadku których informacje te były dostępne. Dane te należy odrzucić, ponieważ metodyka określania całkowitego zatrudnienia była odmienna, tj. w przypadku gdy dla określonego producenta unijnego niedostępne były dane dotyczące zatrudnienia, wartości te szacowano na podstawie danych dla tego samego przedsiębiorstwa z lat ubiegłych. Jak wspomniano powyżej w motywie 137, metodyka ta została zweryfikowana i uznana za racjonalną. W związku z tym argument ten został odrzucony.
(199)
Wobec braku innych uwag w sprawie zatrudnienia w przemyśle unijnym i wydajności tego przemysłu motywy 132-134 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
5.2.4. Rozmiar marginesu dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu
(200)
Wobec braku innych uwag w tym zakresie motywy 135-136 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
5.3. Wskaźniki mikroekonomiczne
5.3.1. Ceny i czynniki oddziałujące na ceny
(201)
Jedna z zainteresowanych stron zakwestionowała ustalenia, że spadek średnich cen sprzedaży miał druzgocący wpływ na rentowność przemysłu unijnego. Twierdziła, że średni koszt dla przemysłu unijnego zmniejszył się w równym stopniu i dlatego spadek ceny jest naturalny. Jak jednak opisano w motywie 138 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w dochodzeniu ustalono, że cena sprzedaży przemysłu unijnego spadła nawet bardziej niż średni koszt produkcji, a tym samym taki spadek kosztów nie był odzwierciedlony w rentowności przemysłu unijnego. Dlatego też potwierdza się, że spadek cen sprzedaży przemysłu unijnego miał druzgocący wpływ na rentowność przemysłu unijnego. Argumenty w tej kwestii zostały odrzucone.
(202)
Inna strona zakwestionowała wniosek zawarty w motywie 138 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którym ceny w OD znajdowały się na poziomie niemożliwym do utrzymania w dłuższej perspektywie. Strona ta twierdziła, że o tym zadecydowałyby mechanizmy rynkowe. Ta sama strona sprzeciwiła się również wnioskowi zawartemu w tym samym motywie, zgodnie z którym przemysł unijny nie był zdolny do wykorzystania obniżenia kosztów wynikającego z presji cenowej wywieranej przez przywóz towarów po cenach dumpingowych. W tym kontekście instytucje zwracają uwagę na następujący fakt: „poziom niemożliwy do utrzymania w dłuższej perspektywie” odnosi się do faktu, że przemysł unijny sprzedawał produkty ze stratą, a tym samym w dłuższej perspektywie nie mógłby przetrwać. Dlatego kwestia tego, czy poziom cen jest możliwy do utrzymania w dłuższej perspektywie, jest wyłącznie kwestią relacji między kosztami produkcji a cenami. Poprzez „niezdolność do wykorzystania obniżenia kosztów” odniesiono się do faktu, że koszty spadały wolniej niż ceny. Oba te stwierdzenia są poparte dowodami zawartymi w motywie 138 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. W związku z tym argument ten musiał zostać odrzucony.
(203)
Wobec braku innych uwag w sprawie średnich cen sprzedaży w przemyśle unijnym motywy 137 i 138 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
5.3.2. Koszty pracy
(204)
Ta sama zainteresowana strona twierdziła, że w przeciwieństwie do tego, co stwierdzono w motywie 140 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w okresie badanym nie doszło do inflacji i dlatego ogólny wzrost kosztów pracy nie mógł być spowodowany tym czynnikiem.
(205)
Wbrew temu, co twierdziła ta zainteresowana strona, w toku dochodzenia ujawniono, że w okresie badanym wystąpiła inflacja i że wzrost kosztów pracy - ograniczony do modułów - można wyjaśnić różnymi czynnikami, przy czym jednym z nich jest inflacja.
(206)
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że szkoda poniesiona przez przemysł unijny była spowodowana wzrostem kosztów pracy przy jednoczesnym spadku wydajności. Po pierwsze należy jednak zauważyć, że koszty pracy pozostały stabilne w przypadku ogniw, podczas gdy wydajność wzrosła zarówno w odniesieniu do ogniw, jak i do modułów. Dlatego wzrost tej drugiej wartości można wyjaśnić wzrostem wydajności. Ponadto w toku dochodzenia wykazano, że koszty pracy nie stanowią istotnej części kosztu produkcji, jak już wspomniano w motywie 203 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. W związku z tym argument ten musiał zostać odrzucony.
(207)
Na tej podstawie ustalenia zawarte w motywach 139 i 140 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
5.3.3. Zapasy
(208)
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że wzrost poziomu zapasów w okresie badanym, wyrażony jako odsetek całkowitej wielkości produkcji, będzie nieznaczny i dlatego nie można go uznać za dowód szkody. Ponadto strona ta argumentowała, że przedstawienie wartości zapasów w motywie 141 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych jest mylące, ponieważ zapasy zostały wyrażone w kW, a nie MW, w przeciwieństwie do wielkości produkcji przemysłu unijnego.
(209)
W „związku z tym zwraca się uwagę, że motyw 143 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje zmieniony i powinien otrzymać brzmienie” … wzrost zapasów produktu podobnego w okresie badanym nie jest czynnikiem istotnym dla ustalenia, czy przemysł unijny poniósł istotną szkodę. Istnienie błędu pisarskiego jasno wynika z poprzedniego zdania, gdzie stwierdza się, że producenci unijni na ogół posiadają ograniczone zapasy, ponieważ ich produkcja oparta jest na zamówieniach.
(210)
Wreszcie to, czy zapasy są wyrażone w kW, czy w MW, uznano za nieistotne dla ustalenia, czy przemysł unijny poniósł istotną szkodę.
(211)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń kilka stron twierdziło, że zapasy należało określić dla całości przemysłu unijnego i że dane liczbowe dotyczące tylko dziesięciu producentów unijnych nie były reprezentatywne. Należy wyjaśnić, że zapasy rozpatrywane były jako wskaźnik makroekonomiczny i dlatego powinny zostać ustalone w oparciu o informacje zgromadzone w odniesieniu do poszczególnych przedsiębiorstw, w tym przypadku próby producentów unijnych uznanej za reprezentatywną dla całego przemysłu unijnego. Z tego względu powyższy argument został odrzucony.
(212)
Wobec braku innych uwag w sprawie zapasów, motywy 141-143 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
5.3.4. Rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje i zwrot z inwestycji, zdolność do pozyskiwania kapitału
(213)
W następstwie uwag przekazanych przez zainteresowaną stronę należy wyjaśnić, że stwierdzenie zawarte w motywie 148 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którym przepływy pieniężne między 2009 r. a OD „wykazywały postępującą tendencję spadkową”, było nieprawidłowe, ponieważ przepływy pieniężne w przypadku modułów - chociaż zmalały pomiędzy 2009 r. a 2010 r. - w rzeczywistości w 2011 r. wzrosły i ponownie spadły w OD.
(214)
Ta sama strona twierdziła, że dane liczbowe dotyczące inwestycji przedstawione w motywie 149 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych były zbyt niskie w porównaniu do mocy produkcyjnych przemysłu unijnego, o których mowa w motywie 124 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Na poparcie tego twierdzenia strona ta poinformowała, że ma wiedzę o inwestycji dokonanej przez pewnego producenta unijnego w zakresie zwiększenia mocy produkcyjnych, która to inwestycja kosztowała znacznie więcej. Strona objęta postępowaniem stwierdziła, że w związku z tym ustalone moce produkcyjne przemysłu unijnego musiały zostać oszacowane zbyt wysoko. Należy zauważyć, że argument ten nie został poparty żadnymi dowodami, szczególnie w odniesieniu do inwestycji dokonanej przez danego producenta unijnego. Dane liczbowe dotyczące inwestycji zawarte w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych zostały natomiast oparte na faktycznych i zweryfikowanych informacjach uzyskanych od producentów unijnych objętych próbą. Należy zauważyć, że argument ten został również oparty na porównaniu całości inwestycji dokonanych przez producentów unijnych objętych próbą z całkowitymi mocami produkcyjnymi całego przemysłu unijnego, czego nie można uznać za odpowiednią podstawę porównania, ponieważ nie wzięto pod uwagę całości inwestycji dokonanych w całym przemyśle unijnym. W związku z tym argument ten musiał zostać odrzucony.
(215)
Wobec braku innych uwag w sprawie rentowności, przepływów pieniężnych, inwestycji i zwrotu z inwestycji oraz zdolności do pozyskiwania kapitału motywy 144-152 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
5.4. Wnioski
(216)
W świetle powyższego wnioski zawarte w motywach 153-158 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, tj. wnioski, że przemysł unijny poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zostają potwierdzone.
E. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1. Wprowadzenie
(217)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń kilka zainteresowanych stron twierdziło, że w przeprowadzonej analizie związku przyczynowego nie oddzielono, nie rozróżniono i nie określono ilościowo szkodliwego wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych od innych znanych czynników, które w tym samym czasie powodowały szkodę ponoszoną przez przemysł unijny. Ponadto twierdzono, że Komisja nie przeprowadziła wspólnej analizy tych pozostałych znanych czynników.
(218)
W odpowiedzi na ten argument należy zauważyć, że Komisja zgodnie z ustaloną praktyką zbadała najpierw, czy istnieje związek przyczynowy między przywozem towarów po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł unijny, a następnie zbadała, czy jakiekolwiek inne znane czynniki spowodowały zerwanie związku przyczynowego między istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny a przywozem towarów po cenach dumpingowych. W tej analizie wpływ innych znanych czynników na sytuację przemysłu unijnego został oceniony, rozróżniony i oddzielony od szkodliwego wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych, aby zagwarantować, że szkody spowodowane przez te czynniki nie zostały przypisane przywozowi towarów po cenach dumpingowych. Ustalono, że żaden z nich nie miał istotnego wpływu na sytuację przemysłu, który to wpływ mógłby zmienić fakt, że ocenioną istotną szkodę należy przypisać przywozowi towarów po cenach dumpingowych. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.
(219)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń kilka zainteresowanych stron ponownie wysunęło powyższe argumenty. W tym kontekście twierdzono, że Komisja powinna jednoznacznie ustalić, poprzez uzasadnione odpowiednie wyjaśnienie, że szkoda spowodowana przez czynniki inne niż przywóz towarów po cenach dumpingowych nie została przypisana temu przywozowi.
(220)
W przedmiotowym dochodzeniu ustalono po zbadaniu wszystkich faktów, że przywóz towarów po cenach dumpingowych rozpatrywany osobno wyrządził istotną szkodę przemysłowi unijnemu. W związku z tym obliczenie wpływu innych znanych czynników było niemożliwe, dlatego przeprowadzono ocenę jakościową, jak określono w motywach 164-222 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Podsumowując, potwierdzono, że istotną szkodę przemysłu unijnego spowodował przywóz towarów po cenach dumpingowych. Co więcej, wpływ innych czynników na negatywną sytuację przemysłu unijnego uznano za ograniczony. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego nie nałożono żadnych obowiązków w odniesieniu do formy analizy atrybucyjnej i nieatrybucyjnej, które należy przeprowadzić. Przeciwnie, na mocy art. 3 ust. 6 i 7 rozporządzenia podstawowego analizy te muszą być przeprowadzone w taki sposób, aby umożliwić oddzielenie szkodliwego wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych od szkodliwego wpływu innych czynników. W trakcie dochodzenia nie odkryto żadnych dowodów na to, że wszystkie inne znane czynniki, które mogły przyczynić się do poniesionej szkody, rozpatrywane razem lub oddzielnie, spowodowały zerwanie związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny. Biorąc pod uwagę powyższą analizę, potwierdzono, że inne znane czynniki same w sobie nie mogły spowodować zmiany ustalenia, że istotną szkodę poniesioną przez przemysł unijny trzeba przypisać przywozowi towarów po cenach dumpingowych. W związku z powyższym argumenty te zostały odrzucone.
(221)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń niektóre zainteresowane strony zaprotestowały przeciwko ustaleniu zawartemu w motywie 160 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Strony te ponownie wysunęły argument, że w przypadku produktu objętego dochodzeniem warunki rynkowe są różne w poszczególnych państwach członkowskich, a zatem analizę związku przyczynowego należy przeprowadzić na poziomie każdego państwa członkowskiego osobno. Ponadto strony te argumentowały, że krajowe systemy wsparcia, nasłonecznienie i ceny energii elektrycznej (w tym opłaty regulacyjne) różnią się w poszczególnych państwach członkowskich oraz że istnieją ponadto różne segmenty rynkowe w obrębie każdego rynku (mieszkalny - instalacje o mocy poniżej 40 kW; komercyjny i przemysłowy - instalacje o mocy od 40 kW do 1 MW oraz segment użyteczności publicznej - instalacje o mocy od 1 MW do 10 MW). Z uwagi na to strony te twierdziły, że analizę związku przyczynowego należy przeprowadzić oddzielnie dla każdego państwa członkowskiego oraz oddzielnie dla segmentu dużych użytkowników i dla segmentu mieszkalnego.
(222)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń niektóre zainteresowane strony ponownie wysunęły argument, że analizę związku przyczynowego należało przeprowadzić w odniesieniu do każdego państwa członkowskiego oddzielnie, nie przekazano jednak żadnych nowych argumentów ani dowodów w tym zakresie.
(223)
Dochodzenie wykazało, że ceny sprzedaży i importowe są podobne w całej Unii. Dlatego można uznać, że w rzeczywistości istnieje jeden rynek dla produktu objętego dochodzeniem. W trakcie dochodzenia nie wykazano również, że producenci w każdym państwie członkowskim lub regionie skoncentrowali swoją działalność na tym konkretnym rynku ani że przywóz towarów po cenach dumpingowych koncentrował się na jednym państwie członkowskim lub regionie. Ponadto żadna z zainteresowanych stron nie twierdziła, że dumping i szkodę należy analizować na poziomie każdego państwa członkowskiego odrębnie, co byłoby jednak wstępnym warunkiem przeprowadzenia oddzielnej analizy związku przyczynowego dla każdego państwa członkowskiego. W trakcie dochodzenia nie ujawniono żadnych dowodów na to, że byłoby to właściwe podejście, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, że ceny produktu objętego postępowaniem były podobne w całej Unii. Ponadto należy zwrócić uwagę na fakt, że nasłonecznienie może być różne w różnych regionach tego samego państwa członkowskiego, np. południowa Francja jest bardziej nasłoneczniona niż północna Francja, lub różne regiony w obrębie jednego państwa członkowskiego mogą mieć różne systemy wsparcia (np. Belgia), i że wpływ tych czynników na popyt może zatem różnić się między poszczególnymi regionami w tym samym państwie członkowskim. Różnice w ramach regulacyjnych w każdym państwie członkowskim lub regionie oraz różnice takich warunków jak nasłonecznienie nie uzasadniają jednak oddzielnej analizy związku przyczynowego, a tym samym oddzielnej analizy szkody i dumpingu. Argumenty te musiały zatem zostać odrzucone.
(224)
Inna zainteresowana strona argumentowała, że chociaż inne czynniki mają znaczenie, to krajowe systemy wsparcia pozostają głównym czynnikiem kształtującym popyt. Ta sama strona kwestionowała również to, że parytet sieci już osiągnięto w niektórych lokalizacjach, dowodząc, że ceny modułów wzrosły od OD, podczas gdy ceny energii elektrycznej spadły. Twierdziła ponadto, że w każdym razie przynajmniej w niektórych państwach członkowskich warunki regulacyjne, gospodarcze i techniczne uniemożliwiają podłączenie do sieci i dlatego w odniesieniu do tych państw członkowskich jest nieistotne, czy osiągnięto parytet sieci. Strona ta nie przekazała jednak żadnych dowodów potwierdzających powyższe zarzuty. W każdym wypadku powyższe argumenty potwierdzają, że sytuacja w odniesieniu do krajowych systemów wsparcia, jak również parytet sieci, może w pewnym zakresie różnić się między poszczególnymi państwami członkowskimi. Żadna z przekazanych informacji jednak nie miała takiego charakteru, aby wykazać, że uzasadniona byłaby odrębna analiza dla poszczególnych państw członkowskich.
(225)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń ta sama zainteresowana strona ponownie wysunęła przedmiotowy argument i przekazała pewne informacje rzekomo wskazujące na różne warunki rynkowe na poziomie państwa członkowskiego i segmentu. Przekazanych informacji nie można jednak uznać za rozstrzygające, ponieważ składały się z prezentacji w programie PowerPoint, lecz nie przekazano dowodów potwierdzających, dlatego informacje te nie wykazały, że uzasadnione byłoby przeprowadzenie analizy oddzielnie dla każdego państwa członkowskiego. Dlatego argument tej strony został odrzucony.
(226)
Na tej podstawie stwierdzono, że analiza związku przyczynowego dla każdego państwa członkowskiego lub regionu oraz dla każdego segmentu nie odpowiadałaby rzeczywistości rynkowej. Wobec braku innych uwag w tym zakresie ustalenia zawarte w motywach 159 i 160 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
(227)
Rząd ChRL twierdził, że Komisja przeprowadziła analizę związku przyczynowego w sposób niespójny, ponieważ analizę szkody przeprowadzono oddzielnie dla modułów i ogniw, podczas gdy w analizie związku przyczynowego nie dokonano rozróżnienia pomiędzy rodzajami produktu. W tej kwestii należy zauważyć, że chociaż wskaźniki szkody rzeczywiście zaprezentowano oddzielnie dla każdego rodzaju produktu, to wnioski wyciągnięte dla każdego wskaźnika odnoszą się do całości produktu objętego dochodzeniem. Należy również przypomnieć, że moduły i ogniwa są jednym, pojedynczym produktem, a zatem analizę związku przyczynowego przeprowadzono na tej podstawie. W związku z tym argument ten został odrzucony.
2. Skutki przywozu towarów po cenach dumpingowych
(228)
Jedna z zainteresowanych stron zakwestionowała istnienie wystarczającej korelacji między przywozem z ChRL produktu objętego postępowaniem po cenach dumpingowych a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny. Argumentowała, że potwierdzałby to z jednej strony fakt, że w latach 2009-2010 marże zysku przemysłu unijnego w odniesieniu do ogniw znacznie wzrosły (ze strat do 12 % zysku), podczas gdy przywóz chiński miał ceny o 36 % niższe od cen przemysłu unijnego i podwoił swój udział w rynku w tym samym okresie. Z drugiej strony między 2010 r. a 2011 r. przywóz chiński zyskał tylko 6 punktów procentowych udziału w rynku, nawet jeżeli konsumpcja w tym samym okresie znacznie wzrosła, podczas gdy przemysł unijny odnotował stratę wynoszącą 36 %. Wspomniana strona twierdziła dalej, że w odniesieniu do OD przywóz ogniw z innych państw trzecich był na takim samym poziomie cenowym co przywóz z Chin, ale zyskał większy udział w rynku odpowiadający utracie udziału w rynku przez przemysł unijny.
(229)
Dochodzenie wykazało, że w okresie badanym wzrósł chiński udział w rynku w odniesieniu do wszystkich rodzajów produktów (o 17 punktów procentowych w odniesieniu do modułów i o 17 punktów procentowych w odniesieniu do ogniw). Przywóz towarów po cenach dumpingowych z ChRL wzrósł o ponad 300 % w odniesieniu do modułów i o 482 % w przypadku ogniw. W tym samym czasie nastąpił znaczny i stały spadek chińskich cen importowych (64 % w odniesieniu do modułów i 42 % w przypadku ogniw w okresie badanym), a w OD powodowały one znaczne podcięcie cen przemysłu unijnego. Jednocześnie przemysł unijny utracił w okresie badanym udział w rynku i, jak opisano w motywach 153 i 154 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, wszystkie główne wskaźniki szkody wykazały tendencję negatywną. Dlatego potwierdza się, że istnieje wyraźna zbieżność w czasie pomiędzy zwiększeniem przywozu towarów po cenach dumpingowych i utratą udziału w rynku przez przemysł unijny.
(230)
Jak przedstawiono w motywach 161 i 162 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, tę korelację w czasie określono dla wszystkich rodzajów produktów oddzielnie. Ponadto analiza oddziaływania przywozu na marżę zysku przemysłu unijnego oddzielnie dla każdego roku okresu badanego nie prowadzi do istotnych wyników, ponieważ istnienia dumpingu i istotnej szkody, jak również związku przyczynowego między nimi nie trzeba określać dla każdego roku oddzielnie. Korelacja między przywozem towarów po cenach dumpingowych a istotną szkodą została w wystarczający sposób wykazana przy analizowaniu zmiany w ciągu całego okresu badanego.
(231)
Należy również zauważyć, że rentowność przemysłu unijnego jest jednym z czynników wymienionych w art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, który należy przeanalizować podczas badania wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na sytuację przemysłu unijnego. Sam fakt, że przemysł unijny był rentowny w określonym roku, niekoniecznie oznacza, że nie poniósł żadnej istotnej szkody. Ponadto utrata udziału w rynku przez przemysł unijny nie musi dokładnie odpowiadać zwiększeniu udziału w rynku przywozu towarów po cenach dumpingowych, aby ustalić związek przyczynowy między szkodą a przywozem towarów po cenach dumpingowych. Zbadano wreszcie inne czynniki (np. przywóz z innych państw trzecich lub zmiany konsumpcji), które mogły mieć wpływ na szkody poniesione przez przemysł unijny. Opisano je oddzielnie w motywach 164-224 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(232)
Zbieżność w czasie rosnącego przywozu towarów po cenach dumpingowych w znacznych ilościach, co podcięło ceny przemysłu unijnego, a także coraz bardziej niepewnej sytuacji przemysłu unijnego jest jasnym wskaźnikiem związku przyczynowego w przedmiotowej sprawie, jak określono w motywach 161-163 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Dlatego argument dotyczący braku korelacji między przywozem towarów po cenach dumpingowych a poważną szkodą poniesioną przez przemysł unijny został odrzucony.
(233)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń ta sama zainteresowana strona nadal kwestionowała analizę związku przyczynowego, ponieważ rentowność przemysłu unijnego nie została przeanalizowana konkretnie w odniesieniu do określonych lat (przede wszystkim do 2010 r.), lecz dla całego okresu badanego.
(234)
W tym kontekście należy zauważyć, że nie można wyciągnąć żadnych wiążących wniosków dotyczących związku przyczynowego poprzez wyodrębnienie jednego określonego roku z okresu badanego, ignorując jednocześnie zmiany zachodzące w przemyśle unijnym przez cały okres badany i ich związek ze zmianami w zakresie przywozu towarów po cenach dumpingowych. Taka analiza może prowadzić wyłącznie do uzyskania częściowego obrazu i nie można z niej wyciągnąć żadnych wiarygodnych wniosków. Dlatego też wskaźniki rentowności, na których oparto także inne wskaźniki finansowe, które przemysł unijny osiągnął w 2010 r., były wysokie ze względu na szczególnie duży skokowy wzrost konsumpcji unijnej spowodowany bardzo korzystnymi systemami wsparcia, które umożliwiły przemysłowi unijnemu osiągnięcie najsilniejszego wzrostu sprzedaży w tym samym roku. Był to jednak wzrost tylko tymczasowy i w żadnym razie nie był możliwy do utrzymania w dłuższej perspektywie dla tego typu przemysłu. W związku z tym argument ten musiał zostać odrzucony.
(235)
Wobec braku innych uwag w sprawie wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych ustalenia zawarte w motywach 159-163 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
3. Wpływ innych czynników
3.1. Przywóz z innych państw trzecich
(236)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń kilka zainteresowanych stron poczyniło uwagi w odniesieniu do ustaleń dotyczących przywozu z innych państw trzecich i ponownie przedstawiło te uwagi po ujawnieniu ostatecznych ustaleń. Strony te nie przedstawiły jednak nowych informacji i dowodów potwierdzających, które mogłyby wpłynąć na zmianę odpowiednich ustaleń tymczasowych.
(237)
Strony te pokreśliły przede wszystkim wielkość przywozu ogniw z Tajwanu. Całkowita wielkość przywozu produktu objętego postępowanie z Tajwanu (1 132 MW) stanowi jednak zaledwie mały odsetek (mniej niż 5 %) całkowitej konsumpcji unijnej (21 559 MW), a także w porównaniu z przywozem z ChRL (15 005 MW). Dlatego przywóz z Tajwanu tylko w znikomym stopniu marginalny, o ile w ogóle, przyczynił się do szkody odniesionej przez przemysł unijny i nie spowodował zerwania związku przyczynowego.
(238)
Wobec braku innych uwag w sprawie przywozu z innych państw trzecich ustalenia zawarte w motywach 164-167 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
3.2. Zmiany konsumpcji w Unii
(239)
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że Komisja nie przeanalizowała wpływu zmian konsumpcji. W tej kwestii argumentowano, że przywóz z ChRL nie odpowiada za całość wzrostu konsumpcji oraz że chociaż w przypadku modułów przemysł unijny utracił udział w rynku między 2009 r. a 2010 r., to w tym samym okresie zwiększyła się jednak jego rentowność. Ponadto argumentowano, że w 2009 r., gdy przywóz ogniw z ChRL miał tylko 8 % udziału w rynku, przemysł unijny i tak utracił 8 % udziału w rynku.
(240)
Jak wspomniano w motywie 168 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, pomimo spadku konsumpcji unijnej w OD udział w rynku przywozu towarów po cenach dumpingowych z ChRL utrzymał się na tym samym poziomie (moduły) lub wzrósł (ogniwa) ze szkodą dla przemysłu unijnego w okresie badanym. Dlatego nie można stwierdzić, że spadek konsumpcji był na tyle znaczący, aby spowodować zerwanie związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł unijny. Ponadto w toku dochodzenia wykazano, że ponieważ moce produkcyjne przemysłu unijnego były niezależnie od okoliczności znacznie niższe niż poziom konsumpcji, malejąca konsumpcja w okresie objętym dochodzeniem nie mogła mieć wpływu na niekorzystną sytuację przemysłu unijnego. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.
(241)
Inna zainteresowana strona zakwestionowała twierdzenie, że popyt w Unii nadal będzie istniał, nawet przy braku krajowych systemów wsparcia. Strona ta twierdziła, że istnieje korelacja między popytem a systemami wsparcia i że przy braku takich systemów projekty w sektorze fotowoltaicznych nie będą już tak rentowne i dlatego zniknie również popyt na panele fotowoltaiczne.
(242)
Jak wspomniano w motywie 169 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w trakcie dochodzenia zebrano pewne informacje, z których wynika, że nawet w przypadku braku systemów wsparcia popyt w Unii wciąż istniał i będzie istnieć. Dana strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby podważyć te ustalenia. Wobec braku nowych informacji w tym zakresie ustalenia zawarte w motywie 169 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone, a argument wysunięty w tej kwestii został odrzucony.
(243)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń rząd ChRL argumentował, że fakt, iż moce produkcyjne przemysłu unijnego w żadnym razie nie zaspokajają popytu unijnego, jest bez znaczenia, ponieważ wielkość sprzedaży modułów przez przemysł unijny zmniejszyła się wraz ze spadkiem konsumpcji. Powtórzył też, że to spadek konsumpcji między 2011 r. a OD spowodował istotną szkodę przemysłu unijnego. Chociaż faktycznie między 2011 r. a OD konsumpcja unijna zmniejszyła się, a wielkość sprzedaży modułów spadła w podobny sposób, należy tę sytuację rozpatrywać w związku ze zmianami chińskich cen dumpingowych, znacznie podcinającymi ceny przemysłu unijnego, a tym samym zmuszającymi przemysł unijny do sprzedaży ze stratą. W związku z tym należy powtórzyć, jak wspomniano w motywie 111 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że przywóz towarów po cenach dumpingowych z ChRL albo utrzymał się na tym samym poziomie udziału w rynku (moduły), albo zwiększył udział w rynku (ogniwa), podczas gdy konsumpcja się zmniejszała. Jednocześnie chińskie ceny importowe znacznie spadły i istotne podcięły ceny sprzedaży przemysłu unijnego. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.
(244)
Wobec braku innych uwag w sprawie zmian konsumpcji w Unii ustalenia zawarte w motywach 168 i 169 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
3.3. Taryfy gwarantowane jako główny przykład systemów wsparcia
(245)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń kilka zainteresowanych stron powtórzyło argument, że szkoda poniesiona przez przemysł unijny była spowodowana rozwojem taryf gwarantowanych. Strony te twierdziły, że zmiany w zakresie taryf gwarantowanych wywierały silną presję na spadek cen, a tym samym na rentowność przemysłu unijnego. Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że zbadany został wyłącznie wpływ rozwoju taryf gwarantowanych na popyt, podczas gdy należało również przeanalizować wpływ na ceny. W tym samym kontekście kilka zainteresowanych stron twierdziło, że większość państw członkowskich już w 2010 r. wprowadziła znaczne cięcia, a tym samym wywarła presję na spadek cen modułów.
(246)
W odniesieniu do twierdzenia należy zwrócić uwagę, że państwa członkowskie wprowadziły cięcia taryf gwarantowanych w różnych momentach i w różnym tempie, dlatego nakreślenie ogólnego obrazu dla całej Unii jest dość trudne. Niezależnie od momentu, w którym stawki taryf gwarantowanych osiągnęły bardzo niski poziom, istotnych spadków cen unijnych i rentowności przemysłu unijnego w okresie badanym nie można wytłumaczyć wyłącznie lub głównie obniżeniem taryf gwarantowanych. Po pierwsze, na podstawie informacji zebranych na potrzeby Niemiec i Włoch, które razem odpowiadały za około 75 % rynku unijnego w 2011 r., spadek średnich cen sprzedaży był wyraźniejszy niż spadek stawek taryf gwarantowanych w OD. Po drugie, zgromadzone dowody wskazują, że w przypadku niektórych krajów takich jak Włochy nawet w kontekście bardzo korzystnych stawek taryf gwarantowanych przemysł unijny musiał znacznie obniżyć swoje ceny. W końcu w OD producenci unijni musieli sprzedawać produkty po cenach niższych od kosztów produkcji, co było skutkiem przede wszystkim faktu, że chińscy producenci eksportujący zaspokajali 80 % rynku unijnego, a tym samym mieli wpływ na mechanizm kształtowania cen.
(247)
W trakcie dochodzenia ustalono ponadto, że do 2011 r. wyższe stawki taryf gwarantowanych wraz ze spadkiem cen modułów w Unii powodowały, że inwestycje w energię fotowoltaiczną były wyjątkowo atrakcyjne, ponieważ inwestorzy otrzymywali w zamian bardzo wysokie stopy zwrotu. Dlatego skutkowało to dużą liczbą inwestycji i w konsekwencji wysokim popytem na panele fotowoltaiczne. Wskutek zwiększonego popytu całkowita kwota wypłaconych taryf gwarantowanych znacznie wzrosła i większość państw członkowskich skorygowała swoje systemy taryf gwarantowanych, obniżając stawki, aby uniknąć między innymi wzrostu kosztów energii elektrycznej. Pokazuje to, że cięcia taryf gwarantowanych również mogły być wynikiem malejących cen, a nie odwrotnie.
(248)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna ze stron twierdziła, że istniała sprzeczność między motywem 246 powyżej, zgodnie z którym ocena popytu dla całej Unii jest trudna, a motywem 223 powyżej, w którym stwierdza się, że analiza związku przyczynowego dla poszczególnych państw członkowskich nie prowadziłaby do znaczących wyników. W odniesieniu do tego należy wyjaśnić, że w ocenie dokonanej w motywie 246 powyżej odniesiono się do trudności w nakreśleniu ogólnego obrazu zmian taryf gwarantowanych dla całej Unii, a nie do popytu unijnego, jak twierdziła zainteresowana strona. W konsekwencji wynika z tego, że nie istnieje żadna sprzeczność między wspomnianymi dwoma motywami, i dlatego argument został odrzucony.
(249)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna ze stron twierdziła, że nawet w kontekście wysokich taryf gwarantowanych cena modułów może znacznie spadać z powodu postępu technologicznego, korzyści skali, redukcji kosztów i rosnących światowych mocy produkcyjnych. W odniesieniu to tego twierdzenia należy zauważyć, że zgromadzone dowody wskazują na to, iż producenci włoscy musieli obniżyć swoje ceny do poziomu niższego od kosztu produkcji, nawet gdy stawki taryf gwarantowanych były wysokie. Podczas gdy wyżej wspomniane czynniki mogły rzeczywiście mieć wpływ na średnie koszty, to nie mogą uzasadnić, dlaczego producenci unijni musieli obniżyć swoje ceny do poziomu niższego od kosztu produkcji. Dlatego też stwierdza się, że to głównie przywóz towarów po cenach dumpingowych z ChRL spowodował, że ceny znalazły się na poziomie niemożliwym do utrzymania w dłuższej perspektywie, i argument ten został odrzucony.
(250)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna ze stron twierdziła, że wniosek sformułowany w motywie 247 powyżej, zgodnie z którym cięcia taryf gwarantowanych również mogły być wynikiem malejących cen, a nie odwrotnie, nie jest poparty żadnymi dowodami.
(251)
Należy zauważyć, że wnioski wyciągnięte w motywie 247 powyżej opierały się na informacjach dostępnych w trakcie dochodzenia, a opisany scenariusz rzeczywiście uznano za rozsądny, biorąc pod uwagę warunki panujące na tym określonym rynku. Argument ten został zatem odrzucony.
(252)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna ze stron powtórzyła, że nie zgadza się z wnioskiem, iż presja na spadek cen wywierana na producentów unijnych wynikała głównie z przywozu towarów po cenach dumpingowych, i stwierdziła, że wprost przeciwnie - to cięcia taryf gwarantowanych zmusiły producentów unijnych do obniżenia cen. Ta sama strona powtórzyła, że po obniżeniu taryf gwarantowanych ceny systemów fotowoltaicznych zmalały w podobnym stopniu co taryfy gwarantowane, a więc koszty dla podmiotów realizujących projekty nie wzrosły, co ostatecznie spowodowało wywieranie presji cenowej na producentów unijnych.
(253)
Ponieważ nie przedstawiono jednoznacznych dowodów na poparcie tych argumentów, Komisja podtrzymała swoją analizę i wnioski zawarte w motywach 246-247 powyżej.
(254)
Ta sama strona twierdziła, że rynki są napędzane zmianami taryf gwarantowanych, i przedstawiła informacje na temat liczby instalacji fotowoltaicznych w latach 2012 i 2013 w Zjednoczonym Królestwie. Informacjami dostarczonymi przez tę stronę była publikacja brytyjskiego rządu oparta na cotygodniowych danych dotyczących rejestracji w brytyjskim Centralnym Rejestrze Taryf Gwarantowanych (CFR). Należy zauważyć, że informacje te dotyczyły głównie okresu poza OD i odnosiły się tylko do jednego państwa członkowskiego, podczas gdy obecne dochodzenie koncentrowało się na sytuacji całego rynku unijnego. W każdym razie nie ulega wątpliwości, że wysokość taryf gwarantowanych wpływa na popyt, ponieważ rentowność inwestycji w lokalizacjach o mniejszym nasłonecznieniu zależy od poziomu taryf gwarantowanych. W celu wykazania, że poziom, na którym ustalono taryfy gwarantowane w OD, spowodował szkodę, zainteresowane strony musiałyby jednak wykazać, że wzrost cen producentów unijnych do poziomu niewyrządzającego szkody oznaczałby, że producenci unijni nie byliby w stanie sprzedać produktu objętego postępowaniem, ponieważ inwestycje w systemy fotowoltaiczne nie byłyby opłacalne przy tych poziomach cen. Nie przedstawiono żadnych takich dowodów. Argument ten został zatem odrzucony.
(255)
Dlatego też argument, że redukcje taryf gwarantowanych spowodowały zerwanie związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny, został odrzucony.
(256)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jedna ze stron ponownie wysunęła argument, że wskutek zmian taryf gwarantowanych możliwości inwestycji w energię słoneczną stały się nieatrakcyjne dla inwestorów, przez co zmniejszeniu uległ popyt na produkt. Inna strona twierdziła, że ustalenia zawarte w motywie 173 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, z których to ustaleń wynika, iż pomimo zawieszenia systemu taryf gwarantowanych w Hiszpanii nadal dokonuje się inwestycji, są błędne.
(257)
Wpływ taryf gwarantowanych na popyt uwzględniono w motywie 173 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Wobec braku nowych argumentów w tej kwestii odrzucono powyższy argument, że popyt spadł wskutek zmian taryf gwarantowanych. W odniesieniu do inwestycji w Hiszpanii wyjaśnia się, że ustalenia zawarte w motywie 177 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych są oparte na informacjach uzyskanych w trakcie dochodzenia i zweryfikowanych podczas dochodzenia na miejscu. Ponieważ dana strona nie przedstawiła żadnych nowych informacji ani dowodów w tym zakresie, argument ten musiał zostać odrzucony.
(258)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń kilka stron twierdziło, że w kontekście niskich stawek taryf gwarantowanych inwestycje w projekty fotowoltaiczne były rentowne gospodarczo wyłącznie wówczas, gdy realizowane były przy wykorzystaniu tańszych paneli fotowoltaicznych przywożonych z ChRL. Dlatego twierdzono, że cięcia taryf gwarantowanych spowodowały istotną szkodę dla przemysłu unijnego. Inna strona twierdziła, że poziom stawek taryf gwarantowanych wpływa na mechanizm ustalania cen modułów.
(259)
Należy zauważyć, że koszt modułu, przy którym projekt nadal byłby rentowny, jest różny w poszczególnych państwach członkowskich lub regionach, ze względu na liczne czynniki, takie jak: taryfy gwarantowane, inne zachęty regulacyjne, nasłonecznienie, ceny konwencjonalnej energii elektrycznej itd.
(260)
Ponadto w toku dochodzenia wykazano, że obecne instalacje w coraz mniejszym stopniu zależą od taryf gwarantowanych, ponieważ parytet sieci fotowoltaicznej prawdopodobnie został osiągnięty dla określonych typów instalacji w kilku regionach Europy, takich jak znaczna część Włoch, Hiszpania, Portugalia, południowa Francja i Grecja.
(261)
Na tej podstawie przedmiotowe argumenty zostały odrzucone.
(262)
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że Komisja nie zbadała, czy przemysł unijny nie przewidział nagłego wycofania lub ograniczenia rządowych systemów wsparcia. Na poparcie tego twierdzenia nie przytoczono żadnych argumentów. Należy jednak zauważyć w oparciu o zgromadzone dowody, że nie istniały żadne informacje wskazujące na to, że przemysł unijny zareagował na sygnały rynkowe (np. zmiany poziomu konsumpcji) i na inne dostępne dane (np. redukcję systemów wsparcia) w sposób nieracjonalny. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.
(263)
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że cięcia taryf gwarantowanych spowodowały spadek sprzedaży przemysłu unijnego, ponieważ inwestycje stały się rentowne wyłącznie przy niższych cenach chińskich. Co więcej, zgromadzone dowody wskazują na jedynie niewielki spadek sprzedaży przemysłu unijnego w OD w porównaniu z tym, czego można byłoby oczekiwać, gdyby projekty fotowoltaiczne były realne wyłącznie przy użyciu modułów chińskich. Sprzedaż modułów produkcji unijnej natomiast rosła do 2011 r., a następnie nieznacznie spadła w OD, zgodnie z taką samą tendencją jak konsumpcja. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.
(264)
Inna zainteresowana strona twierdziła, że ustalenia określone w motywach 174 i 175 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którymi zmiany taryf gwarantowanych nie spowodowały zerwania związku przyczynowego, nie miały podstawy faktycznej ani prawnej i są niezgodne z art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, ponieważ Komisja nie oceniła poziomu szkody spowodowanej redukcją taryf gwarantowanych i uznała, że znaczny spadek cen przemysłu unijnego był skutkiem wyłącznie przywozu towarów po cenach dumpingowych z Chin. Ta sama strona twierdziła, że spadek ceny modułów, ogniw i płytek był zjawiskiem ogólnoświatowym i nie wynikał z presji wywieranej przez przywóz z Chin.
(265)
Jeżeli chodzi o twierdzenie, że Komisja nie oceniła poziomu szkody wywołanej cięciami taryf gwarantowanych, należy odnieść się do motywów 174, 175 i 182 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych oraz motywów 245-263 powyżej, gdzie Komisja stwierdziła, że ani spadek popytu, ani taryfy gwarantowane nie miały takiego wpływu na ceny unijne, żeby spowodować zerwanie związku przyczynowego między szkodą odniesioną przez przemysł unijny a przywozem towarów po cenach dumpingowych z ChRL, niezależnie od tego, czy i w jakim zakresie czynniki te zostały wywołane przez cięcia taryf gwarantowanych. Dlatego argument, że ustalenia Komisji nie mają oparcia w faktach, został odrzucony. W odniesieniu do twierdzenia, że spadek cen modułów i ogniw był zjawiskiem ogólnoświatowym, odwołano się do motywów 164-167 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, gdzie oceniono wielkość i ceny przywozu do Unii z państw innych niż ChRL. Chociaż rzeczywiście istniała globalna tendencja spadkowa w cenach modułów i ogniw, ceny towarów przywożonych z ChRL po cenach dumpingowych pogłębiły tendencję spadkową do poziomów generujących straty. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.
3.4. Inne wsparcie finansowe udzielone przemysłowi unijnemu
(266)
Wobec braku innych uwag w sprawie systemów innego wsparcia finansowego udzielonego przemysłowi unijnemu ustalenia zawarte w motywach 184 i 185 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
3.5. Nadwyżka mocy produkcyjnych
(267)
Jedna z zainteresowanych stron ponownie wysunęła argument, że to nadwyżka mocy produkcyjnych na rynku światowym i na rynku unijnym spowodowała istotną szkodę, a nie przywóz z ChRL. W tej kwestii argumentowano, że przemysł unijny nadmiernie rozszerzył swoje zdolności, o czym świadczy niski wskaźnik wykorzystania mocy produkcyjnych, a zatem jakakolwiek szkoda powstała z jego własnej winy. Rzekomy wpływ nadwyżki mocy produkcyjnych w Unii i na świecie został już omówiony w motywach 185-190 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, a zatem wobec braku nowych elementów argument ten musiał zostać odrzucony.
(268)
Inna zainteresowana strona twierdziła, że nadwyżka mocy produkcyjnych doprowadziła do racjonalizacji cen. W tym kontekście należy zauważyć, że z jednej strony nadwyżka mocy produkcyjnych doprowadziła w rzeczywistości do „równania w dół” i do stłumienia cen przemysłu unijnego, które średnio przekroczyły ograniczenie kosztów produkcji. Z drugiej strony, jak opisano w motywie 186 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zwiększenie mocy produkcyjnych przemysłu unijnego było podyktowane zmianami na rynku i uznane za uzasadnione. Ponadto zwiększenie mocy produkcyjnych w odniesieniu do ogniw było mniejsze niż w przypadku modułów. Zainteresowana strona nie przedstawiła żadnych nowych informacji ani dowodów w tym zakresie i z tego względu argument w tej kwestii musiał zostać odrzucony.
(269)
Inna zainteresowana strona twierdziła, że szkoda poniesiona przez przemysł unijny wynika z faktu, że przemysł unijny skupił się wyłącznie na specjalistycznych inwestycjach i nie dokonał niezbędnych inwestycji w zakresie zwiększenia mocy produkcyjnych i ograniczenia kosztów. Twierdzenia tego również nie można było potwierdzić ustaleniami poczynionymi w ramach dochodzenia, które wykazało, że w okresie badanym przemysł unijny zwiększył swoje moce produkcyjne i wydajność (motywy 124 i 187 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych). Argument ten został zatem odrzucony.
(270)
Ponadto jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że przemysł unijny zwiększył swoje moce produkcyjne pomimo już niskiego poziomu wykorzystania mocy produkcyjnych, a tym samym szkoda powstała z jego własnej winy. Twierdzenie to było oparte na porównaniu tendencji w inwestycjach dokonanych przez producentów unijnych objętych próbą z tendencjami w wykorzystaniu mocy produkcyjnych całego przemysłu unijnego, co nie stanowi odpowiedniej podstawy dla porównania. Ponadto dochodzenie wykazało, że przemysł unijny nie zwiększył swoich mocy produkcyjnych na skalę, która przekraczałaby zmianę konsumpcji unijnej, dlatego argument ten został odrzucony.
(271)
Ponadto zgromadzone dowody wskazują na to, że poprzez inwestycje w nowe maszyny przemysł unijny mógł zmniejszyć swoje koszty produkcji i stać się bardziej konkurencyjny pod względem kosztów. W związku z tym argument ten musiał zostać odrzucony.
(272)
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że wnioski zawarte w motywie 189 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych są sprzeczne z ustaleniami zawartymi w motywach 124 i 186 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, jednak nie podała żadnych dalszych wyjaśnień co do charakteru lub stopnia rzekomych sprzeczności. Twierdzenie to musiało zatem zostać odrzucone.
(273)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń niektóre zainteresowane strony zakwestionowały to, że zwiększenie mocy produkcyjnych przemysłu unijnego było uzasadnione i podyktowane zmianami na rynku, a w szczególności zmianami konsumpcji w Unii. Jeżeli chodzi o moduły, moce produkcyjne wzrosły o 106 %, podczas gdy konsumpcja unijna w okresie badanym wzrosła o 221 %, tj. ponad dwukrotnie. Podobnie jest w przypadku ogniw - moce produkcyjne wzrosły o 39 %, podczas gdy konsumpcja unijna w okresie badanym wzrosła o 87 %. Świadczy to o tym, że wzrost mocy produkcyjnych był znacznie mniejszy od wzrostu konsumpcji, a zatem nie można go uznać za nieuzasadniony, biorąc pod uwagę fakt, że w Unii nigdy nie było nadwyżki mocy produkcyjnych. Co więcej, analiza tego, czy zwiększenie mocy produkcyjnych było uzasadnione, nie powinna opierać się na analizie rok do roku, lecz należy wziąć w niej pod uwagę tendencje panujące w całym okresie badanym. Tak, więc zwiększenie mocy produkcyjnych zazwyczaj zapewni pełną sprawność dopiero po upływie pewnego czasu od poczynienia inwestycji, a pojedyncza analiza jednego roku może prowadzić do uzyskania zniekształconego obrazu. Argument ten został, zatem odrzucony.
(274)
Wobec braku innych uwag w sprawie nadwyżki mocy produkcyjnych przemysłu unijnego ustalenia zawarte w motywach 185-190 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
3.6. Wpływ cen surowca
(275)
Niektóre zainteresowane strony ponownie wysunęły argument, że przemysł unijny, a przynajmniej jego część, nie mógł w OD skorzystać ze spadku cen polikrzemu ze względu na długoterminowe umowy dotyczące surowców. W odniesieniu do ustaleń zawartych w motywie 193 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, gdzie stwierdza się, że przemysł unijny mógł renegocjować umowy długoterminowe z dostawcami (w tym producentami płytek) i dlatego mógł odnosić korzyści wskutek niższych cen, strony te twierdziły, że renegocjowanie lub zerwanie długoterminowych umów na dostawy polikrzemu lub płytek skutkowałoby karami. Na poparcie tego argumentu strony te przedstawiły artykuły prasowe, w których donoszono, że niektórzy producenci unijni stali w obliczu sporu sądowego lub zerwali umowy. Niektóre strony przekazały informacje, które rzekomo potwierdzają, że umów długoterminowych nie można było renegocjować.
(276)
Polikrzem jest podstawowym surowcem dla producentów płytek. W toku dochodzenia wykazano, że ceny polikrzemu wzrosły w 2008 r., kiedy to osiągnęły szczytowy poziom około 500 USD/kg, lecz ponownie spadły w 2009 r., dochodząc do około 50-55 USD/kg pod koniec 2009 r. z jedynie nieznaczną tendencją wzrostową w 2010 r. i na początku 2011 r. Ceny spadły znacznie w OD, osiągając poziom 30 USD/kg (sprawozdania naukowe i polityczne JRC, sprawozdanie na temat statusu sektora fotowoltaicznego za 2012 r.). Należy zauważyć, że wpływ cen polikrzemu na przemysł unijny mógł być wyłącznie marginalny, ponieważ każdy wpływ na koszt produkcji ogniw i modułów został osłabiony za pośrednictwem łańcucha wartości. Ponadto wyżej wspomniane artykuły prasowe odnosiły się do zmian po OD, które nie wpłynęły na sytuację producentów unijnych w OD i dlatego nie mogą zostać wzięte pod uwagę. Kwestię tę zbadano dokładniej po wprowadzeniu środków tymczasowych. W rezultacie można potwierdzić, że przemysł unijny mógł w rzeczywistości renegocjować nie tylko ceny przewidziane w umowach długoterminowych, ale też wszelkie kary umowne związane z tymi umowami.
(277)
Jedna z wyżej wspomnianych zainteresowanych stron twierdziła ponadto, że wystarczy, aby długoterminowe umowy miały wpływ tylko na niektórych producentów unijnych oraz że sytuacja całego przemysłu unijnego jest nieistotna. Strona ta utrzymywała, że wysokie koszty niekoniecznie muszą wpływać na wszystkie podmioty gospodarcze w taki sam sposób. W argumencie tym ignorowane jest ustalenie, że ogółem dla przemysłu unijnego średnie ceny polikrzemu w wielu przypadkach nie okazały się wyższe od cen rynkowych lub od cen kasowych i że dlatego kwestia tego, czy wyższe koszty wpływają na wszystkie podmioty gospodarcze, czy tylko na niektóre, nie została uznana za istotną. Argument ten został zatem odrzucony.
(278)
Inna zainteresowana strona wnioskowała, aby Komisja oddzieliła, rozróżniła i określiła ilościowo wpływ każdego czynnika oddziałującego na sytuację przemysłu unijnego; w szczególności oddzielnie należy rozważyć wpływ znacznego spadku cen polikrzemu. W związku z tym twierdzono, że spadek cen sprzedaży spowodowany był raczej spadkiem cen polikrzemu niż presją cenową wywieraną przez przywóz z Chin. Jeżeli chodzi o przemysł unijny, należy zauważyć, że średnie ceny sprzedaży spadły znacznie bardziej niż średni koszt produkcji, na który wpływ mógł mieć spadek cen surowców. Argument ten został zatem odrzucony.
(279)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń pewne zainteresowane strony ponownie wysunęły argument, że wpływ spadku cen polikrzemu na koszty dla przemysłu unijnego nie był ograniczony ani osłabiony za pośrednictwem łańcucha wartości, jak stwierdzono w ramach dochodzenia. Jak już jednak wspomniano w motywie 276 powyżej, polikrzem jest głównym surowcem dla producentów płytek, zatem stwierdzono, że żaden wpływ na koszty produkcji ogniw i modułów nie uległ osłabieniu w łańcuchu wartości. Zainteresowane strony nie przedstawiły żadnych dowodów, które mogłyby podważyć to ustalenie. Ponadto w toku dochodzenia wykazano, że spadek cen polikrzemu w okresie badanym był odzwierciedlony w średnich kosztach produkcji ogniw i modułów przedsiębiorstw unijnych objętych próbą, które to koszty zmalały w podobnym stopniu co ceny polikrzemu. Jedna zainteresowana strona zakwestionowała wpływ domniemanych kar, które przemysł unijny musiał zapłacić z powodu renegocjowania umów z dostawcami. Pod tym względem nie można wykluczyć, że pewna ograniczona liczba producentów musiała zapłacić kary za rozwiązanie umów na dostawy płytek w okresie badanym.
Komisja nie znalazła jednak żadnych dowodów na to, że kary te mogły mieć wpływ na sytuację całego przemysłu unijnego lub że byłyby reprezentatywne. Również dana zainteresowana strona nie dostarczyła takich dowodów. Chociaż zatem nie można całkowicie wykluczyć, że kary mogły mieć pewien negatywny wpływ na ograniczoną liczbę producentów unijnych, ogólny wpływ na przemysł unijny jest w najlepszym razie znikomy, a tym samym nie mógł spowodować zerwania związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a istotną szkodą poniesioną przez cały przemysł unijny. Argumenty te musiały zatem zostać odrzucone.
(280)
Inna zainteresowana strona twierdziła, że spadek cen sprzedaży produktu objętego dochodzeniem w Unii częściowo był spowodowany obniżeniem cen polikrzemu. W tym kontekście należy jednak zauważyć, że dochodzenie wykazało, iż przywóz towarów z ChRL odbywał się po cenach dumpingowych i powodował znaczące podcięcie cenowe cen przemysłu unijnego. Spadek cen wykracza zatem poza zmniejszenie kosztów produkcji, które można wytłumaczyć spadkiem cen surowców. Gdyby spadek cen był tylko efektem spadku cen surowców, przemysł unijny nie byłby zmuszony do obniżenia cen sprzedaży do poziomu niższego od kosztu produkcji. Z tego względu argument ten należy odrzucić.
(281)
Inna zainteresowana strona ponownie wysunęła argument, że spór sądowy z udziałem jednego producenta unijnego po OD mógł wpłynąć na sytuację przynajmniej tego producenta unijnego już w OD. Strona ta nie wyjaśniła jednak, w jaki sposób i w jakim stopniu takie zdarzenie mające miejsce po OD mogło rzeczywiście mieć wpływ na sytuację tego producenta w OD. Podobnie w toku dochodzenia nie znaleziono żadnych dowodów wskazujących na takie skutki. Dlatego argument ten trzeba było odrzucić.
(282)
Co więcej, ta sama zainteresowana strona zakwestionowała wyżej wspomniane ustalenia, twierdząc, że rzekomo nie przedstawiono żadnych dowodów. Ustalenia poczynione w ramach dochodzenia oparto jednak na faktach i dowodach, których wersje nieopatrzone klauzulą poufności były dostępne dla wszystkich zainteresowanych stron.
(283)
Wobec braku innych uwag w sprawie wpływu cen surowców ustalenia zawarte w motywach 191-194 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
3.7. Szkoda powstała z własnej winy: wpływ automatyzacji, rozmiaru, korzyści skali, konsolidacji, innowacji, oszczędności kosztowej i przywozu przemysłu unijnego
(284)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń niektóre zainteresowane strony ponownie wysunęły argument, że szkoda poniesiona przez przemysł unijny jest spowodowana brakiem korzyści skali w tym przemyśle. Utrzymywano, że drobni producenci byli w gorszej sytuacji niż więksi producenci zintegrowani pionowo, a zatem żadnej szkody poniesionej przez drobnych producentów nie można przypisać przywozowi towarów po cenach dumpingowych. Inna zainteresowana strona twierdziła, że automatyzacja procesu produkcji jest kosztowna, dlatego też korzyści skali mają jeszcze większe znaczenie dla obniżenia kosztów produkcji.
(285)
W toku dochodzenia wykazano, że ze względu na przywóz towarów po cenach dumpingowych przemysł unijny, w tym nawet więksi producenci zintegrowani pionowo, nie mógł w pełni czerpać korzyści z wysokiego stopnia wykorzystania mocy produkcyjnych w celu osiągnięcia korzyści skali. W każdym wypadku dochodzenie nie ujawniło żadnej korelacji między rozmiarem, integracją pionową a lepszymi wskaźnikami rentowności, ponieważ wysoka presja cenowa wynikająca z przywozu towarów po cenach dumpingowych spowodowała zmianę tej korelacji. W toku dochodzenia wykazano, że korzyści skali już nie istniały na rynku, na którym stopień wykorzystania mocy produkcyjnych był niski, przy czym problem niewystarczającego wykorzystania tych mocy dotyczył również producentów chińskich. W związku z tym argumenty te zostały odrzucone.
(286)
Ponadto jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że inwestorzy i banki nie finansują projektów, jeżeli producent modułów jest zbyt mały, ponieważ więksi producenci zapewniają lepsze gwarancje i są bardziej akceptowani przez banki. Innymi słowy, inwestorzy i banki niechętnie finansują projekty związane z sektorem fotowoltaicznym, w których wykorzystuje się moduły wyprodukowane w Unii. Dochodzenie wykazało jednak, że wszelkie możliwe preferencje inwestorów i banków dotyczące finansowania chińskich producentów, którzy mają większe moce produkcyjne, są wynikiem zakłócenia, które przywóz towarów po cenach dumpingowych wywołał na rynku unijnym. Jak wspomniano powyżej w motywie 285, rozmiar linii produkcyjnych nie odgrywa roli, jeżeli poziom wykorzystania mocy produkcyjnych pozostaje niski. Dlatego argument ten został odrzucony.
(287)
Jedna z zainteresowanych stron ponownie wysunęła argument, że przemysł unijny ma niekorzystną strukturę kosztów w porównaniu do jego chińskich konkurentów, ponieważ ci ostatni korzystają z niższych kosztów pracy, kosztów energii elektrycznej i kosztów amortyzacji, poza tym posiadają najnowsze urządzenia. Zainteresowana strona nie była jednak w stanie przedstawić nowych informacji ani dowodów potwierdzających, które mogłyby zmienić ustalenia poczynione w tej kwestii w ramach przedmiotowego dochodzenia. W szczególności argument, że chińscy producenci wykorzystywali nowsze urządzenia, został uwzględniony w motywie 203 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, gdzie stwierdzono, że producenci eksportujący w ChRL nie mają żadnej przewagi komparatywnej, przede wszystkim dlatego, że maszyny i urządzenia były importowane z Unii Europejskiej. W związku z tym powyższe twierdzenia zostały odrzucone.
(288)
Inna strona twierdziła, że Chińczycy korzystali z przewagi komparatywnej w zakresie cen polikrzemu i korzyści skali, które skutkowały niższym kosztem maszyn. W odniesieniu do tego zagadnienia strona ta nie przedstawiła żadnych nowych informacji ani dowodów potwierdzających, które mogłyby zmienić ustalenia zawarte w motywach 195, 196 i 203 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. W związku z tym twierdzenie tej strony musiało zostać odrzucone.
(289)
Należy przypomnieć, że - jak określono w motywie 203 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i jak wspomniano również w motywie 287 powyżej - producenci eksportujący w ChRL nie posiadają żadnej przewagi komparatywnej w zakresie wykorzystywanych surowców (polikrzemu) i maszyn, ponieważ zarówno surowce, jak i maszyny są w większości przywożone z Unii. Jedna z zainteresowanych stron zakwestionowała powyższe ustalenia, jednak nie przedstawiła żadnych dowodów. Jeżeli chodzi o koszty pracy i koszty ogólne, w tym amortyzację, w okresie objętym dochodzeniem stanowiły one średnio mniej niż 10 % całkowitego kosztu modułu i nie uznaje się, aby odgrywały one jakąkolwiek istotną rolę. Jeżeli chodzi o koszty energii elektrycznej, w okresie objętym dochodzeniem stanowiły one średnio mniej niż 1 % całkowitego kosztu modułu i nie uznaje się, aby odgrywały one jakąkolwiek istotną rolę. Również argument, że przedsiębiorstwa chińskie korzystały z najnowocześniejszych urządzeń, nie został uzasadniony.
(290)
Ponadto jedna z zainteresowanych stron ponownie wysunęła argument, że niektórzy producenci unijni pozyskiwali płytki lub moduły z państwa, którego dotyczy postępowanie, a następnie odsprzedawali te produkty jako własne na rynku unijnym. Wnioskowała, żeby nie przypisywać szkody wynikającej z tych transakcji przywozowi towarów po cenach dumpingowych. Dochodzenie wykazało jednak, że przywóz produktu objętego postępowaniem przez przemysł unijny miał charakter uzupełniający oraz ograniczony pod względem wielkości w porównaniu z całkowitą produkcją unijną, a zatem ewentualny wpływ tego przywozu byłby jedynie marginalny i nie można uznać, że spowodował zerwanie związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł unijny.
(291)
Jeden niepowiązany importer twierdził, że w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych w niewystarczającym stopniu uwzględniono fakt, iż w okresie badanym liczba zatrudnionych wzrosła. W odniesieniu do tego argumentu należy zwrócić uwagę, że zatrudnienie w zakresie modułów zwiększyło się między 2009 r. a 2011 r., a następnie w okresie objętym dochodzeniem zmalało. W przypadku ogniw zatrudnienie rosło do 2010 r., a następnie spadło w 2011 r. i dalej malało w okresie objętym dochodzeniem. Należy zauważyć, że w odniesieniu do modułów zatrudnienie odpowiadało tendencjom w zakresie produkcji unijnej. W przypadku ogniw przemysł unijny nie mógł skorzystać z rosnącej konsumpcji w oczekiwanym stopniu, ponieważ w całym tym okresie zwiększył się udział przywozu chińskiego w rynku. W związku z tym spadek zatrudnienia w 2011 r. oraz w okresie objętym dochodzeniem związany jest z przedsiębiorstwami, które albo stały się niewypłacalne, albo zaprzestały produkcji ogniw.
(292)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna z zainteresowanych stron ponownie wysunęła argument, że szkoda poniesiona przez przemysł unijny jest spowodowana jego małą skalą i brakiem korzyści skali. Jak już wyjaśniono w motywie 285 powyżej oraz w motywach 195 i 196 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, nawet na rynku światowym wielkość, a zatem i korzyści skali nie mogą już istnieć tam, gdzie stopień wykorzystania mocy produkcyjnych był ogólnie niski oraz gdzie istniała ogromne nadwyżka mocy produkcyjnych na całym świecie. Dlatego argument ten trzeba było odrzucić.
(293)
Ponadto ta sama zainteresowana strona ponownie wysunęła argument, że szkoda poniesiona przez przemysł unijny była spowodowana jego niezdolnością do wykorzystania przewagi kosztowej. Strona ta twierdziła, że wynika to w szczególności z pionowej integracji większości producentów unijnych. Strona ta nie przedstawiła jednak żadnych dalszych informacji na temat stopnia, w jakim fakt, że producenci są zintegrowani pionowo, mógł mieć negatywny wpływ na ich strukturę kosztów. Dlatego argument ten trzeba było odrzucić.
(294)
Wobec braku innych uwag w tym zakresie motywy 195-206 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
3.8. Konkurencja ze strony cienkowarstwowych produktów fotowoltaicznych i innych technologii fotowoltaicznych
(295)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jedna z zainteresowanych stron ponownie wysunęła argument, że szkoda poniesiona przez przemysł unijny była spowodowana konkurencją ze strony cienkowarstwowych produktów fotowoltaicznych oraz innych technologii fotowoltaicznych, ponieważ technologie te konkurowały z produktem objętym dochodzeniem, zwłaszcza w przypadku systemów montowanych na ziemi i komercyjnych/przemysłowych systemów dachowych, które stanowią znaczną część całego unijnego rynku fotowoltaicznego.
(296)
W toku dochodzenia wykazano, że chociaż cienkowarstwowe produkty fotowoltaiczne są tańsze niż produkt objęty dochodzeniem, mają one tylko ograniczony udział w całym unijnym rynku energii fotowoltaicznej, ponieważ charakteryzują się znacznie niższą sprawnością przetwarzania i niższą mocą wyjściową mierzoną w watach niż moduły z krzemu krystalicznego. Według dostępnych informacji udział produktów cienkowarstwowych w rynku nie był znaczący w porównaniu do całego unijnego rynku energii fotowoltaicznej w OD. W związku z tym potwierdza się ustalenia zawarte w motywie 208 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którymi, mimo że produkty cienkowarstwowe i produkt objęty postępowaniem mogą w pewnym zakresie być produktami konkurencyjnymi, konkurencję taką uznaje się za marginalną. Z tych względów argumenty wysunięte w tej kwestii musiały zostać odrzucone.
(297)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna z zainteresowanych stron ponownie wysunęła argument, że istotną szkodę poniesioną przez przemysł unijny prawdopodobnie spowodowała konkurencja ze strony cienkowarstwowych produktów fotowoltaicznych. W tym kontekście strona ta podniosła argument, że w Niemczech udział cienkowarstwowych produktów fotowoltaicznych w całym rynku energii fotowoltaicznej był znaczny przez większość OD i zmalał dopiero na początku 2012 r.
(298)
Dochodzenie rzeczywiście wykazało, że średnie ceny cienkowarstwowych produktów fotowoltaicznych były niższe niż średnie ceny produktu objętego dochodzeniem.
(299)
Jak jednak wskazano w motywie 296 powyżej, cienkowarstwowe produkty fotowoltaiczne charakteryzują się znacznie niższą sprawnością przetwarzania i niższą mocą wyjściową mierzoną w watach niż moduły z krzemu krystalicznego i dlatego ewentualna konkurencja ze strony tych produktów nie mogła przyczynić się do powstania szkody dla przemysłu unijnego, ponieważ moduły z krzemu krystalicznego stanowią dominującą technologię na unijnym rynku fotowoltaicznym. W sprawozdaniu JRC na temat statusu sektora fotowoltaicznego za 2012 r. stwierdza się, że w wyniku spadku cen polikrzemu cienkowarstwowe produkty fotowoltaiczne w ostatnich latach utraciły udział w rynku w porównaniu z modułami z krzemu krystalicznego.
(300)
Wobec braku innych uwag w tym zakresie ustalenia zawarte w motywach 207-210 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
3.9. Kryzys finansowy i jego skutki pod względem dostępu do finansowania
(301)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń stwierdzono, że szkodliwe skutki kryzysu finansowego i jego wpływu na dostęp do finansowania należy wyodrębnić i rozróżnić, natomiast nie należy przypisywać ich przywozowi towarów po cenach dumpingowych.
(302)
W tym względzie należy odnieść się do motywu 212 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, gdzie uwzględniono w szczególności skutki kryzysu finansowego i recesji gospodarczej dla sytuacji przemysłu unijnego. W motywie tym szczegółowo opisano tok rozumowania leżący u podstaw ustalenia, że chociaż kryzys finansowy wpłynął na sytuację przemysłu unijnego, nie spowodował zerwania związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny. Zainteresowane strony nie kwestionowały tego konkretnego toku rozumowania ani nie przedstawiły żadnych nowych informacji ani dowodów, które mogłyby spowodować zmianę ustaleń zawartych w tym motywie. Argumenty w tym zakresie zostały zatem odrzucone.
(303)
Ponadto twierdzono, że szkoda odniesiona przez przemysł unijny była spowodowana tym, że przemysł unijny nie ubiegał się o odpowiednie finansowanie, oraz że Komisja powinna zbadać, czy przemysł unijny ubiegał się o takie finansowanie, kiedy był rentowny. Dochodzenie rzeczywiście wykazało, że w 2010 r., gdy przemysł unijny nadal był rentowny, poziom inwestycji zwiększył się w odniesieniu do modułów i ogniw odpowiednio o 315 % i 10 % w porównaniu z 2009 r. Ponieważ przemysł fotowoltaiczny jest kapitałochłonny, oczekuje się, że przemysł unijny będzie stale poszukiwał odpowiedniego finansowania, aby poprawić swoją oszczędność kosztową i konkurować z nieuczciwym przywozem towarów po cenach dumpingowych. Dlatego stwierdza się, że brak dostępu do finansowania był skutkiem zakłócenia sytuacji spowodowanego przywozem towarów po cenach dumpingowych, a nie przyczyną. Z tego względu powyższy argument został odrzucony.
(304)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna z zainteresowanych stron ponownie wysunęła argument, że szkodliwe skutki kryzysu finansowego należy wyodrębnić i rozróżnić, natomiast nie należy przypisywać ich przywozowi towarów po cenach dumpingowych. Strona ta odniosła się do publicznie dostępnych informacji, które wskazują na to, że co najmniej jeden unijny producent uważał kryzys finansowy za główną przyczynę poniesionej przez siebie szkody. Ustalenia poczynione w toku obecnego dochodzenie oparto na danych dotyczących konkretnych przedsiębiorstw, które to dane znacznie wykraczają poza publicznie dostępne oświadczenia poszczególnych przedsiębiorstw. Dlatego publicznie dostępne oświadczenie, którego dotyczy wspomniane odniesienie, nie może podważyć ustaleń zawartych w motywie 212 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, gdzie stwierdzono, że chociaż kryzys finansowy w pewnym stopniu wpłynął na sytuację przemysłu unijnego, nie mógł on spowodować zerwania związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny. W związku z tym powyższy argument trzeba było odrzucić.
(305)
Inna zainteresowana strona twierdziła, że pod uwagę należy wziąć różnice w dostępie do finansowania między przemysłem unijnym a chińskimi producentami eksportującymi. Strona ta twierdziła, że to właśnie, a nie przywóz towarów po cenach dumpingowych, jest jednym z głównych czynników, które spowodowały istotną szkodę dla przemysłu unijnego. Ustalono jednak że preferencyjny dostęp wielu chińskich producentów eksportujących do finansowania powoduje zakłócenia na rynku i faktycznie może być jedną z głównych przyczyn pozwalających chińskim producentom eksportującym na wywóz produktu objętego postępowaniem po cenach dumpingowych. Czynnik ten nie może zatem spowodować zerwania związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny. Argument ten został zatem odrzucony.
(306)
Wobec braku innych uwag w sprawie skutków kryzysu finansowego ustalenia zawarte w motywach 211 i 212 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
3.10. Wyniki wywozowe przemysłu unijnego
(307)
Wobec braku uwag przedstawionych w celu ponownego rozważenia ustaleń zawartych w motywach 213 i 215 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych ustalenia te zostają potwierdzone.
3.11. Odkrycie złóż gazu łupkowego w Unii Europejskiej
(308)
Wobec braku uwag przedstawionych w celu ponownego rozważenia ustaleń zawartych w motywach 215-217 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych ustalenia te zostają potwierdzone.
3.12. Unijny system handlu uprawnieniami do emisji (ETS)
(309)
Wobec braku uwag przedstawionych w celu ponownego rozważenia ustaleń zawartych w motywach 218 i 219 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych ustalenia te zostają potwierdzone.
3.13. Decyzje w zakresie zarządzania
(310)
Niektóre zainteresowane strony ponownie wysunęły argument przedstawiony w motywie 220 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że istotna szkoda poniesiona przez co najmniej jednego producenta unijnego była spowodowana złymi decyzjami w zakresie zarządzania. Strony te przekazały dalsze informacje w formie artykułu prasowego. Dostarczonych informacji jednak nie można było zweryfikować, a zatem nie mogły one zmienić ustaleń poczynionych w ramach przedmiotowego dochodzenia, zgodnie z którymi decyzje przedsiębiorstwa objętego postępowaniem w zakresie zarządzania były typowe i rozsądne oraz nie miały wpływu na cały przemysł unijny. W związku z tym powyższe twierdzenia zostały odrzucone.
(311)
Wobec braku innych argumentów w tym zakresie ustalenia zawarte w motywach 220 i 221 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
3.14. Inne strategie rządowe
(312)
Wobec braku uwag przedstawionych w celu ponownego rozważenia ustaleń zawartych w motywie 222 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych ustalenia te zostają potwierdzone.
3.15. Inne argumenty
(313)
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że szkoda poniesiona przez przemysł unijny była spowodowana jego niekorzystną sytuacją i brakiem wsparcia politycznego ze strony Komisji Europejskiej w latach poprzednich. Strona ta twierdziła również, że oprócz krajowych systemów wsparcia ważnymi czynnikami na każdym rynku są również liczba ludności, PKB, zużycie energii elektrycznej, możliwości finansowania i możliwość podłączenia do sieci. Wspomniana strona nie była jednak w stanie uzasadnić swoich argumentów, dlatego zostały one odrzucone.
(314)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń ta sama zainteresowana strona ponownie wysunęła argument, że szkoda poniesiona przez przemysł unijny była spowodowana jego niekorzystną sytuacją jako sektora prekursorskiego. Argument ten nie został jednak ani przeanalizowany, ani uzasadniony, dlatego trzeba było go odrzucić.
4. Ocena łączna innych czynników, co do których stwierdzono, że przyczyniają się do szkody
(315)
W toku dochodzenia wykazano, że następujące inne czynniki mogły przyczynić się do szkody: przywóz produktu objętego postępowaniem z Tajwanu; zmniejszenie poziomu taryf gwarantowanych; długoterminowe umowy na dostawy polikrzemu zawarte z ograniczoną liczbą producentów unijnych; kryzys finansowy i gospodarczy.
(316)
Jak wykazano powyżej odpowiednio w sekcjach 3.1 i 3.6, możliwy wpływ przywozu z Tajwanu i długoterminowych umów na dostawy polikrzemu zawartych z ograniczoną liczbą producentów unijnych jest w najlepszym razie znikomy, ponieważ każdy inny wpływ został osłabiony za pośrednictwem łańcucha wartości.
(317)
W odniesieniu do kryzysu gospodarczego i finansowego dochodzenie wykazało, że głównym powodem trudności przemysłu unijnego w uzyskaniu dostępu do kapitału potrzebnego na inwestycje był przywóz towarów po cenach dumpingowych, co uniemożliwiło przemysłowi unijnemu sprzedaż swoich produktów po cenach pozwalających na osiągnięcie zysku, gdy rynek unijny wykazywał duże tempo wzrostu (w latach 2009-2011).
(318)
W odniesieniu do taryf gwarantowanych osoby trzecie nie były w stanie wykazać, że poziom tych taryf w OD był tak niski, iż uniemożliwiły one producentom unijnym sprzedaż produktu objętego postępowaniem po cenach niewyrządzających szkody. Instytucje są zdania, że obniżenie taryf gwarantowanych może tłumaczyć zmniejszenie popytu, ponieważ inwestycje w pewnych miejscach nie były już rentowne. Nie może to jednak powodować zerwania związku przyczynowego, nawet razem z innymi czynnikami, co do których stwierdzono, że przyczyniają się do szkody, ponieważ taryfy te znajdowały się jeszcze na poziomie, przy którym w razie braku przywozu towarów po cenach dumpingowych producenci unijni mogli sprzedawać swoje produkty po cenach niewyrządzających szkody.
(319)
Dlatego nawet jeśli ocenić skumulowany skutek czterech innych czynników potencjalnie przyczyniających się do powstania szkody, związek przyczynowy między dumpingiem a szkodą nie ulega zerwaniu.
5. Wnioski w sprawie związku przyczynowego
(320)
Wszelkie skutki czynników przyczyniających się do powstania szkody innych niż przywóz towarów po cenach dumpingowych zostały przeanalizowane indywidualnie i łącznie. Dlatego też stwierdza się, że zbiorowa ocena wszystkich czynników, które mogły mieć wpływ na szkody poniesione przez przemysł unijny (tj. przywozu z państw trzecich, taryf gwarantowanych, wpływu cen surowców, kryzysu finansowego), nie wyjaśnia szkody doznanej przez przemysł unijny, w szczególności w odniesieniu do niskich cen i strat finansowych spowodowanych przywozem z ChRL produktu objętego postępowaniem w znacznych ilościach i po niskiej cenie. Na podstawie powyższego tymczasowe ustalenia, zawarte w motywach 223-224 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którymi przywóz towarów po cenach dumpingowych z ChRL wyrządził istotną szkodę przemysłowi unijnemu w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego, zostają potwierdzone.
F. INTERES UNII
1. Uwagi wstępne
(321)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że ocena interesu Unii nie opierała się na reprezentatywnej liczbie podmiotów gospodarczych.
(322)
Komisja skontaktowała się z różnymi podmiotami w następujący sposób.
(323)
Importerzy niepowiązani: jak wspomniano w motywie 12 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, Komisja skontaktowała się ze wszystkimi 250 importerami niepowiązanymi zgłoszonymi przez skarżącego i wybrała tymczasową próbę zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego, tak aby objąć największą reprezentatywną wielkość przywozu, którą można właściwie zbadać w dostępnym czasie. Jak jednak określono w motywach 12 i 232 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, po weryfikacji potwierdzono, że tylko jedno z przedsiębiorstw wstępnie wybranych rzeczywiście było importerem niepowiązanym. Po opublikowaniu rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych do dalszej współpracy w ramach dochodzenia zaproszono piętnastu kolejnych niepowiązanych importerów, którzy początkowo przekazali formularz dotyczący kontroli wyrywkowej na etapie wszczęcia postępowania, ale nie zostali objęci próbą. Sześciu z nich zgodziło się i otrzymało kwestionariusz. Pięć podmiotów udzieliło odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, przy czym odpowiedzi trzech podmiotów uznano za wystarczająco kompletne. Ostateczna próba importerów niepowiązanych składa się zatem z czterech importerów niepowiązanych, którzy reprezentują od 2 do 5 % przywozu produktu objętego postępowaniem. Jeżeli chodzi o ten niski odsetek, należy pamiętać, że jak wyjaśniono w motywie 12 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, większość przywozu produktu objętego postępowaniem do Unii nie odbywa się za pośrednictwem importerów niepowiązanych.
(324)
Podmioty inne niż importerzy niepowiązani (podmioty działające na rynkach wyższego i niższego szczebla): jak wspomniano w motywie 226 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, Komisja przesłała również specjalne kwestionariusze około 150 podmiotom, łącznie z tymi importerami niepowiązanymi, którzy zgłosili się po wszczęciu dochodzenia i którzy mieli dzięki temu możliwość przekazania Komisji istotnych danych. Poza tym w ramach dochodzenia pod uwagę wzięto nie tylko odpowiedzi otrzymane na pytania zawarte w kwestionariuszu, ale także weryfikowalne i należycie uzasadnione uwagi i oświadczenia przekazane w wyznaczonym terminie przez zainteresowane strony, niezależnie od tego, czy strony te odpowiedziały na pytania zawarte w kwestionariuszu. W szczególności AFASE przekazało Komisji uwagi w imieniu swoich członków - podmiotów z sektora fotowoltaicznego - które również przeanalizowano.
(325)
Na podstawie powyższego zgromadzono wystarczające elementy umożliwiające konstruktywną ocenę interesu Unii. Na tej podstawie argument ten został odrzucony.
(326)
Jedna z zainteresowanych stron zwróciła się do Komisji o wyjaśnienie, w jaki sposób Komisja zajęła się kwestionariuszami otrzymanymi od importerów, które jej zdaniem przedłożyły podmioty działające na rynku niższego szczebla.
(327)
W odpowiedzi na ten wniosek wyjaśnia się, że 36 odpowiedzi, o których mowa w motywie 241 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dotyczyło odpowiedzi odnoszących się do załącznika B do zawiadomienia o wszczęciu postępowania, przy czym celem tego załącznika było określenie w stosownym przypadku próby importerów niepowiązanych.
(328)
Jeżeli chodzi o odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, jakich udzieliły dwa podmioty, o których mowa w motywie 12 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, odpowiedzi jednego z nich uwzględniono w odpowiedniej analizie podmiotów działających na rynku niższego szczebla. Drugi podmiot przedstawił dodatkowe informacje, które wykazały, że wbrew temu, co stwierdzono w motywie 12 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, podmiot ten był tak naprawdę importerem modułów, a nie importerem ogniw. Ze względu na fakt, że udzielone odpowiedzi były niekompletne, informacje przekazane w odpowiedzi tego podmiotu na pytania zawarte w kwestionariuszu były jednak niewystarczające do uwzględnienia go w analizie importerów niepowiązanych.
(329)
Po nałożeniu środków tymczasowych przeprowadzono dalsze wizyty weryfikacyjne u dwóch podmiotów realizujących projekty (zob. motyw 8 powyżej). Ponadto sześć odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu specjalnym (zob. motyw 324), udzielone przez usługodawców prowadzących działalność również w sektorze fotowoltaicznym (logistyka, transport, public relations itp.), które początkowo uznano za niewystarczająco kompletne (zob. motyw 241 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych), przeanalizowano i uwzględniono dla celów przedmiotowego dochodzenia (zob. motywy 369-371 poniżej).
(330)
Podsumowując, analizę interesu Unii oparto na następujących informacjach:
-
odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu, otrzymanych od ośmiu producentów unijnych objętych próbą i czterech importerów niepowiązanych objętych próbą, jak również odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu specjalnym, otrzymanych od ośmiu podmiotów działających na rynku wyższego szczebla i trzynastu podmiotów działających na rynku niższego szczebla (siedmiu podmiotów realizujących projekty/instalatorów; sześciu usługodawców prowadzących działalność również w sektorze fotowoltaicznym) spośród 150 podmiotów, które zgłosiły się po wszczęciu postępowania i otrzymały kwestionariusz specjalny;
-
danych sprawdzonych w trakcie weryfikacji na miejscu w siedzibie ośmiu producentów unijnych, jednego importera niepowiązanego, dwóch podmiotów działających na rynku wyższego szczebla, czterech podmiotów działających na rynku niższego szczebla (podmiotów realizujących projekty/instalatorów) i jednego stowarzyszenia (zob. motyw 17 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i motyw 8 powyżej);
-
danych dotyczących interesu Unii przedłożonych przez inne zainteresowane strony, w tym stowarzyszenia, jak również publicznie dostępnych danych dotyczących zmian na rynku fotowoltaicznym w Europie, w szczególności: opracowane przez EPIA globalne perspektywy rynkowe dla przemysłu fotowoltaicznego na lata 2013-2017 (Global Market Outlook for Photovoltaics 2013-2017).
2. Interes przemysłu unijnego
(331)
Niektóre zainteresowane strony zakwestionowały fakt, że przemysł unijny będzie mógł odnieść korzyści z jakichkolwiek środków, twierdząc, że (i) środki zmniejszą popyt na produkty fotowoltaiczne w Unii, a tym samym przemysł unijny nie będzie mógł zwiększyć swojej sprzedaży, (ii) przemysł unijny ma małe zakłady produkcyjne i dlatego nie jest w stanie zaspokoić popytu na określone typy instalacji, takie jak dachy budynków komercyjnych i duże instalacje montowane na ziemi, (iii) producenci unijni nie są chętnie akceptowani przez banki, (iv) nałożenie ceł na ogniwa de facto podniesie koszt produkcji dla unijnych producentów modułów i spowoduje, że będą mniej atrakcyjni dla konsumentów, (v) w przypadku znacznego spadku przywozu z Chin producenci z innych państw trzecich najprawdopodobniej wykorzystają mniejszy przywóz z ChRL.
(332)
W odniesieniu do twierdzenia, że środki obniżą popyt na produkty fotowoltaiczne w Unii, a tym samym przemysł unijny nie będzie mógł zwiększyć sprzedaży, należy zauważyć, że strony nie były w stanie przedstawić żadnych weryfikowalnych dowodów na istnienie bezpośredniego związku między wprowadzeniem środków a spadkiem popytu na produkty fotowoltaiczne, na które w ciągu lat miało wpływ kilka czynników.
(333)
W odpowiedzi na stwierdzenie, że przemysł unijny ma małe zakłady produkcyjne i dlatego nie jest w stanie zaspokoić popytu na określone typy instalacji, takie jak dachy budynków komercyjnych i duże instalacje montowane na ziemi, należy zauważyć, że dochodzenie wykazało, że przemysł jest w stanie zaspokoić popyt zarówno na instalacje komercyjne, jak i przemysłowe (od 40 kW do 1 MW), a także na instalacje w segmencie użyteczności publicznej (od 1 MW do 10 MW). Ponadto w toku dochodzenia nie znaleziono żadnych dowodów na to, że produkty dostarczane przez różnych producentów nie mogą być wykorzystywane w tym samym projekcie. Argument ten został zatem odrzucony.
(334)
Argument, że przemysł unijny nie odniesie korzyści z przedmiotowych środków, ponieważ producenci unijni nie są akceptowani przez banki, oraz że fundusze inwestycyjne nie zgodzą się na finansowane projektów z wykorzystaniem modułów wyprodukowanych w UE, nie został uzasadniony. W każdym przypadku oczekuje się, że wprowadzenie środków przywróci uczciwe warunki rynkowe, które powinny uspokoić inwestorów, w tym inwestorów z sektora bankowego, co do zdolności producentów unijnych do opracowania rentownych projektów. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.
(335)
W odniesieniu do twierdzenia, że nałożenie ceł na ogniwa de facto zwiększy koszt produkcji unijnych producentów modułów i spowoduje, że będą one mniej atrakcyjne dla konsumentów, chociaż nie można wykluczyć, że pewien wzrost cen może wystąpić niezależnie od nałożenia ceł, to należy również wziąć pod uwagę, że dostępne publicznie źródła wskazują, iż trendy cenowe dla modułów i ogniw są zniżkowe. Dlatego nawet jeżeli koszt ogniw mógłby wzrosnąć wskutek wprowadzenia środków, to ogólna tendencja spadkowa w zakresie cen powinna skutkować zmniejszeniem kosztów modułów. Przedmiotowi producenci mogą również zdecydować się na pozyskiwanie ogniw w Unii, a już nie z ChRL. Wreszcie należy oczekiwać, że nałożenie środków zwiększy wykorzystanie mocy produkcyjnych przez producentów ogniw w Unii, a tym samym zwiększy ich korzyści skali i w konsekwencji zmniejszy koszty. Argument ten został zatem odrzucony.
(336)
Argument, że w przypadku znacznego spadku przywozu z Chin w następstwie nałożenia środków przewagę tę wykorzystają inne państwa trzecie, a nie przemysł unijny, nie został potwierdzony w trakcie dochodzenia. Dochodzenie nie wykazało żadnych wyraźnych oznak, że inne państwa trzecie skierowałyby masowo wywóz na rynek unijny, szczególnie biorąc pod uwagę prawdopodobny rozwój rynków innych państw trzecich, przede wszystkich w Azji, przewidywany w publicznie dostępnych źródłach. Wreszcie nic nie wskazuje na to, że przemysł unijny nie będzie w stanie konkurować z przywozem z tych krajów, nawet jeżeli przywóz z pozostałych państw trzecich zwiększyłby się wskutek zmniejszenia przywozu z Chin.
(337)
W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń niektóre strony twierdziły, że nierealistycznie jest oczekiwać na pojawienie się stabilnego przemysłu unijnego produkującego moduły i ogniwa, ponieważ nie istnieje żaden rozsądny inwestor, który zainwestowałby w producentów unijnych, którzy rzekomo mają problemy z powodu niekorzystnej struktury kosztów, a zatem nie mogą produkować po cenach konkurencyjnych. Jak wyjaśniono w motywach 202 i 203 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie nie potwierdziło, że przemysł unijny ma problemy z powodu niekorzystnej struktury kosztów. W związku z tym brak przywozu towarów po cenach dumpingowych i większe wykorzystanie mocy produkcyjnych powinny przynieść korzyści skali i umożliwić powstanie stabilnego przemysłu unijnego. Na podstawie powyższego przedmiotowy argument został odrzucony.
(338)
Jedna ze stron stwierdziła, że popyt w Unii wynika z rozwoju taryf gwarantowanych i że przewidywany zwrot z inwestycji dla inwestorów jest powiązany z tym rozwojem. Twierdziła w szczególności, że jeżeli ceny w Unii wzrosną wskutek nałożenia ceł, a wzrost ten nie zostanie odpowiednio uwzględniony w taryfach gwarantowanych, popyt się zmniejszy, a przemysł unijny nie skorzysta na nałożeniu ceł.
(339)
W odpowiedzi na powyższe twierdzenie należy zwrócić uwagę, że pomimo korelacji między poziomem taryf gwarantowanych a popytem na instalacje fotowoltaiczne, dowody zebrane w trakcie dochodzenia wskazują na to, że przyszły popyt będzie coraz mniej zależny od taryf gwarantowanych i że w odniesieniu do określonych typów instalacji na pewnych obszarach Unii prawdopodobnie zostaną wykorzystane inne systemy wsparcia, takie jak parytet sieci fotowoltaicznej (zob. motyw 260 powyżej). Ponadto oczekiwany zwrot z inwestycji powinien opierać się na uczciwych cenach rynkowych. W końcu, jak wspomniano w motywie 335 powyżej, mimo że nie wyklucza się, że może nastąpić pewien wzrost cen wynikający z nałożenia środków, należy zauważyć, iż dostępne publicznie źródła wskazują, iż ogólny trend cenowy jest zniżkowy. Argument ten został zatem odrzucony.
(340)
Zainteresowane strony zwróciły uwagę, że ze względu na fakt, iż popyt na panele fotowoltaiczne napędzany jest programami wsparcia, w szczególności taryfami gwarantowanymi, oraz poziomem cen energii elektrycznej dla konsumenta końcowego (które decydują o parytecie sieci), elastyczność cenowa popytu może być bardzo wysoka. Podczas gdy prawdą jest, że istotny wzrost cen może doprowadzić do istotnego zmniejszenia popytu ze względu na szczególny charakter rynku, jak zauważyły te zainteresowane strony, argument ten należy odrzucić, ponieważ z następujących powodów jest bardzo mało prawdopodobne, że wzrost cen spowodowany przedmiotowymi środkami będzie istotny. Po pierwsze, wszystkie dostępne źródła potwierdzają, że będzie utrzymywał się istotny spadek cen produktu objętego postępowaniem w całym OD i od OD do chwili obecnej.
Po drugie, skutek gospodarczy zobowiązania, która zaakceptowała Komisja, jest taki, że chińscy producenci eksportujący będą dostarczali produkt objęty postępowaniem po minimalnej cenie importowej niższej niż 60 c/W, co jest ceną znacznie niższą od ceny notowanej podczas OD, w ilości odpowiadającej mniej więcej ich aktualnemu udziałowi w rynku. Przy tym poziomie cen jest bardzo mało prawdopodobne, żeby popyt istotnie zmalał, ponieważ poziom cen zapewnia wystarczający popyt zarówno w ramach obecnego poziomu wsparcia zapewnianego przez systemy wsparcia, jak i przy obecnym poziomie parytetu sieci. Ponadto spodziewany jest wzrost ceny energii elektrycznej dla konsumentów końcowych, podczas gdy cena produktu objętego postępowaniem ma zmaleć. Poprzez formułę indeksacji zobowiązanie gwarantuje, że dalsze spadki cen produktu objętego postępowaniem brane są pod uwagę przy obliczaniu minimalnej ceny importowej. Z tego względu argumenty te muszą zostać odrzucone.
(341)
Niektóre zainteresowane strony ponownie wysunęły zarzut, że interes przemysłu unijnego nie jest istotny, ponieważ wartość dodana tworzona przez podmioty działające na rynkach wyższego i niższego szczebla jest znacznie większa niż wartość dodana tworzona przez przemysł unijny w łańcuchu wartości sektora fotowoltaicznego. To, że różne segmenty sektora fotowoltaicznego mają inną wartość dodaną, nie ulega wątpliwości. Jak wspomniano w motywie 228 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w toku dochodzenia ustalono, że przemysł unijny poniósł istotną szkodę spowodowaną nieuczciwymi praktykami handlowymi. Co więcej, niektórzy producenci unijni już zostali zmuszeni do zaprzestania działalności, a jeżeli nie zostaną wprowadzone żadne środki, dalsze pogorszenie wydaje się pewne. Wszystkie segmenty w sektorze fotowoltaicznym są ściśle ze sobą powiązane, więc zanik produkcji unijnej byłby szkodliwy dla całego sektora fotowoltaicznego, sprawiając, że byłby całkowicie zależny od dostaw z zewnątrz. Dlatego, a także ze względu na bezpieczeństwo dostaw, argument ten został odrzucony.
(342)
W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń jedna z zainteresowanych stron ponownie wysunęła argument, że tworzona przez podmioty działające na rynkach wyższego i niższego szczebla wyższa wartość dodana w porównaniu z przemysłem unijnym zajmującym się produktem objętym postępowaniem jest istotna dla ustalenia, czy należy wprowadzić cła antydumpingowe. W związku z tym potwierdza się, że w ocenie interesu Unii instytucje faktycznie rozważyły pozytywne i negatywne konsekwencje, jakie cła mogą mieć dla różnych podmiotów gospodarczych. Podczas gdy wpływ na podmioty działające na rynkach wyższego i niższego szczebla jest ograniczony, środki zapewnią przemysłowi unijnemu możliwość poprawy sytuacji po dumpingu wyrządzającym szkodę.
(343)
Jedna ze stron zakwestionowała liczbę miejsc pracy, którą zabezpieczyłoby wprowadzenie środków. Stwierdziła, że przemysł unijny zatrudnia około 6 000 osób, a nie 25 000, jak podano w motywie 229 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(344)
Na poparcie tego twierdzenia nie przedstawiono jednak żadnych dowodów, dlatego zostało ono odrzucone. Wyjaśniono, że w związku z wyłączeniem płytek z zakresu produktów objętych postępowaniem zatrudnienie w przemyśle unijnym wynosiło około 21 000 pracowników w OD. Zainteresowane strony nie przedstawiły żadnego dowodu na to, że liczba zatrudnionych w przemyśle unijnym znacznie się zmieniła po OD.
(345)
Podsumowując, dochodzenie wykazało, że przemysł unijny poniósł istotną szkodę wskutek przywozu towarów po cenach dumpingowych z ChRL, ponieważ nie był w stanie uzyskać zwrotu z inwestycji poprzez sprzedaż z zyskiem. Oczekuje się, że nałożenie środków przywróci uczciwe warunki handlu na rynku unijnym, umożliwiając przemysłowi unijnemu konkurowanie na równych zasadach. Prawdopodobny spadek przywozu z ChRL powinien umożliwić przemysłowi unijnemu zwiększenie sprzedaży w Unii, a tym samym lepsze wykorzystanie dostępnych mocy produkcyjnych w krótkim okresie. To z kolei może przynieść korzyści skali. Chociaż możliwe jest, że ceny podobnego produktu wzrosną w krótkim okresie wskutek nałożenia środków, to ogólny zniżkowy trend cenowy może się utrzymywać z jednej strony dzięki dalszemu spadkowi kosztu produkcji produktu objętego dochodzeniem, a z drugiej strony wskutek presji konkurencyjnej ze strony producentów z państw trzecich, którzy również będą konkurować na rynku unijnym.
(346)
Wobec braku innych uwag motywy 227 i 231 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone, z wyjątkiem danych liczbowych dotyczących zatrudnienia, o których mowa w motywie 344 powyżej.
3. Interes niepowiązanych importerów
(347)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń niepowiązany importer, który przed wprowadzeniem środków tymczasowych przedstawił odpowiedź na pytania zawarte w kwestionariuszu i był uważany za jedyny podmiot tworzący próbę tymczasową, stwierdził, że wnioski dotyczące wpływu środków na importerów niepowiązanych oparte były wyłącznie na jego własnej odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, której w związku z tym nie można uznać za reprezentatywną.
(348)
Zawarte w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych ustalenia dotyczące importerów niepowiązanych oparte były na jednym przedsiębiorstwie, biorąc pod uwagę fakt, że - jak wyjaśniono w motywie 232 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych - jedynie w przypadku jednego z trzech importerów objętych tymczasową próbą podstawową działalnością gospodarczą był handel produktem objętym postępowaniem. Jak stwierdzono w motywie 21 powyżej, po wprowadzeniu środków tymczasowych próbę powiększono i skontaktowano się z większą liczbą importerów niepowiązanych. Spośród dodatkowych pięciu otrzymanych odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu tylko trzy zawierały wystarczająco dużo informacji, aby umożliwić dokonanie wnikliwej oceny. Na etapie końcowym próba niepowiązanych importerów została zatem rozszerzona i objęła czterech importerów. W ujęciu ogólnym w OD działalność czterech niepowiązanych importerów współpracujących objętych próbą dotycząca produktu objętego postępowaniem wynosiła od 60 % do 100 % ich działalności ogółem. Ponadto czterech niepowiązanych importerów współpracujących sprowadzało z ChRL od 16 % do 100 % ich łącznego przywozu modułów, przy czym tylko jeden zaopatrywał się wyłącznie w państwie, którego dotyczy postępowanie. Rentowność tych czterech niepowiązanych importerów współpracujących objętych próbą dotycząca produktu objętego postępowaniem w OD kształtowała się średnio na poziomie około 2,3 %.
(349)
Jedna z zainteresowanych stron twierdziła, że wpływ ceł na importerów niepowiązanych był zaniżony, ponieważ nie istniały bezpośrednie alternatywne źródła dostaw, które mogłyby zastąpić przywóz z Chin produktu objętego postępowaniem, gdyby nałożono cła, oraz że zmiana źródła dostaw jest trudna z uwagi na fakt, że większość produkcji zlokalizowana jest w ChRL i że pociągnęłoby to za sobą dodatkowe znaczne koszty.
(350)
W tym kontekście przypomina się, że nałożenie środków nie powinno prowadzić do zaniku przywozu z ChRL produktu objętego postępowaniem. W toku dochodzenia wskazano, że możliwe zmniejszenie przywozu z ChRL wpłynie przede wszystkim na tych importerów, którzy pozyskują produkt objęty postępowaniem wyłącznie z ChRL, co ma miejsce w przypadku tylko jednego z czterech współpracujących importerów niepowiązanych. W odniesieniu do wpływu środków na sytuację finansową niepowiązanych importerów nie wykluczono, że wpływ ten może być negatywny, ale stwierdzono, że będzie w dużej mierze zależał od ich zdolności do zmiany źródeł dostaw lub do przeniesienia przynajmniej części ewentualnego wzrostu cen na klientów. W przypadku podmiotów przywożących dany produkt również ze źródeł innych niż ChRL lub przywożących produkty inne niż produkt objęty postępowaniem negatywny wpływ będzie jeszcze bardziej ograniczony. Dlatego też Komisja uważa, że chociaż prawdopodobnie zaistnieje negatywny wpływ na importerów produktu objętego postępowaniem, przeciętnie wpływ ten pozostanie ograniczony.
(351)
Jeden niepowiązany importer twierdził, że potrzebuje wiele czasu i znacznych inwestycji finansowych, zanim zaakceptuje produkty nowego dostawcy. W związku z tym w odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń stwierdzono, że podczas wizyty na miejscu zespołowi przeprowadzającemu weryfikację przedstawiono istotne dowody dotyczące wymogu długotrwałych testów, które importer musi przeprowadzić przed podjęciem decyzji o zaopatrywaniu się u określonego eksportera.
(352)
Uznaje się, że nawiązanie nowych relacji pomiędzy importerem a dostawcą może pociągać za sobą dodatkowe koszty i nakłady czasu (np. z uwagi na testowanie produktu). Jednocześnie zmiana dostawców wydaje się być normalnym ryzykiem wliczonym w działalność zawodową importerów i jest związana z faktem, że rynek fotowoltaiczny dojrzewa, a tym samym zachodzą na nim ciągłe zmiany (np. upadłość, konsolidacja) wymagające zmiany dostawców na nowych. Co więcej, można założyć, że nowe rodzaje modułów, które stale trafiają do obrotu (charakteryzujące się np. nowym poziomem wydajności) również wymagają testowania. Pod tym względem badanie nowego produktu (nawet od tego samego dostawcy) wydaje się być działaniem standardowym, a nie nietypowym. Argument ten zostaje zatem odrzucony.
(353)
W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń dwie strony ponownie wysunęły argument, że interes importerów niepowiązanych nie został właściwie uwzględniony. Jedna ze stron twierdziła, że brak jawnej wersji odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, których udzielili dodatkowi importerzy współpracujący, nie pozwala stronom na dokonanie właściwej oceny. Strona ta zakwestionowała ocenę przeprowadzoną przez Komisję co do możliwości, że przywóz do Unii z innych państw trzecich będzie wzrastać, dzięki czemu importerzy będą mogli zmienić dostawców, przy czym strona ta oparła się na stwierdzeniu, że na rynkach innych państw trzecich panuje dobra koniunktura. W związku z tym strona ta twierdziła, że takie założenie jest sprzeczne z wnioskami zawartymi w motywie 336, gdzie argumentuje się, że przywóz z innych państw trzecich nie będzie ogromny. Inna strona podała w wątpliwość, czy Komisja respektowała zasadę niedyskryminacji, ponieważ Komisja poświęciła producentom unijnym więcej uwagi w swojej ocenie niż innym podmiotom.
(354)
Po pierwsze, potwierdza się, że jawna wersja odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, które otrzymano po publikacji rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych od dodatkowych importerów współpracujących, została włączona do akt udostępnionych zainteresowanym stronom. Po drugie, nie ma sprzeczności między założeniem, że przywóz z innych państw trzecich może wzrastać w odpowiedzi na mniejszy przywóz z ChRL, a założeniem, że taki wzrost nie powinien być ogromny z powodu rosnącego popytu na instalacje fotowoltaiczne na całym świecie. Jednocześnie nie można wykluczyć, ze importerzy niepowiązani poniosą pewne straty w ramach swojej działalności gospodarczej, ponieważ oczekuje się, że przemysł unijny odzyska pewną część udziału w rynku, która należała wcześniej do produktów z ChRL. Należy jednak zauważyć, że w perspektywie długookresowej całkowita wielkość rynku fotowoltaicznego ma nadal rosnąć, ponieważ w coraz większej liczbie miejsc osiągany jest parytet sieci. Wreszcie należy wyjaśnić, że, podobnie jak we wszystkich dochodzeniach w zakresie ochrony handlu, chociaż sytuacja przemysłu unijnego została poddana ocenie w celu ustalenia, czy przemysł ten poniósł istotną szkodę z powodu przywozu towarów po cenach dumpingowych, w kontekście analizy interesu Unii interes przemysłu unijnego oceniono na takiej samej podstawie jak w przypadku innych podmiotów gospodarczych, w tym importerów niepowiązanych. Trzeba również wyjaśnić, że dochodzenie w sprawie tego, czy przemysł unijny poniósł istotną szkodę, podlega w szczególności art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, gdzie określone są minimalne standardy takiego dochodzenia. Interes Unii jest analizowany dopiero wtedy, gdy zostanie ustalone zgodnie z normami określonymi w art. 21 rozporządzenia podstawowego, że miał miejsce dumping wyrządzający szkodę. W rezultacie uznano, że prawdopodobieństwo negatywnego wpływu środków na niektórych importerów, w szczególności tych pozyskujących dany produkt wyłącznie z ChRL, nie przewyższa korzyści płynących z przedmiotowych środków dla przemysłu unijnego oraz średnio- i długookresowych korzyści dla unijnego rynku fotowoltaicznego wynikających z uczciwej konkurencji.
(355)
Wobec braku innych uwag motywy 233 i 234 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostały potwierdzone na podstawie informacji dotyczących czterech importerów objętych próbą.
4. Interes podmiotów działających na rynku wyższego szczebla
(356)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń kilka stron ponownie wysunęło argument, że większość środków produkcji w łańcuchu wartości w sektorze fotowoltaicznym pochodzi z Unii i że nałożenie ceł może zmienić tę korzystną sytuację, ponieważ w następstwie wprowadzenia cła, w ChRL zmniejszy się produkcja produktu objętego postępowaniem. W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń jedna ze stron zwróciła uwagę na to, że w tym przypadku środki mogą spowodować pojawienie się innych środków, które ChRL może nałożyć na produkty unijne.
(357)
Jak wspomniano w motywie 239 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, pod tym względem oczekuje się, że nawet po wprowadzeniu ceł importerzy chińscy będą kontynuowali dostawy na rynek unijny. Ponadto różne publicznie dostępne źródła w sektorze fotowoltaicznym, takie jak opracowane przez EPIA globalne perspektywy rynkowe dla przemysłu fotowoltaicznego na lata 2013-2017, przewidują, że możliwe zmniejszenie popytu w Unii powinno być wyłącznie krótkotrwałe (w latach 2013 i 2014), ponieważ w następnych latach konsumpcja w Unii ponownie wzrośnie. Jak stwierdzono w motywie 239 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, również przeciwdziałanie nieuczciwym praktykom handlowym prawdopodobnie umożliwi osiągnięcie zrównoważonego wzrostu rynku fotowoltaicznego w Unii w perspektywie średnio- i długookresowej, na czym powinny skorzystać wszystkie podmioty w Unii. Wreszcie w odniesieniu do argumentu o ewentualnych retorsjach ze strony ChRL w odpowiedzi na środki zastosowane w przedmiotowym przypadku należy przypomnieć, że ChRL, jak każdy inny członek WTO, może odwoływać się do dochodzeń w zakresie ochrony handlu tylko w uzasadnionych przypadkach i że każde takie dochodzenie musi być zgodne z rygorystycznymi zasadami WTO. Komisja monitoruje każde takie dochodzenie, aby dopilnować, że zasady WTO są przestrzegane. Argument ten został zatem odrzucony.
(358)
Niektóre strony kwestionowały wniosek zawarty w motywie 239 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, że zmniejszenie wywozu z Unii do ChRL przez podmioty działające na rynku wyższego szczebla można byłoby zrekompensować wywozem na inne rynki, i argumentowały przy tym, że cła zmniejszą ogólnoświatowy popyt na przedmiotowy produkt.
(359)
W tej kwestii po pierwsze należy zwrócić uwagę, że nie oczekuje się całkowitego wstrzymania przywozu z Chin wskutek nałożenia ceł. Dodatkowo informacje zgromadzone w trakcie dochodzenia nie pozwoliły na stwierdzenie jakiejkolwiek bezpośredniej korelacji pomiędzy zmianą przywozu z ChRL na rynek unijny a wywozem z ChRL na inne rynki. Ponadto w publicznie dostępnych źródłach, takich jak opracowane przez EPIA globalne perspektywy rynkowe dla przemysłu fotowoltaicznego na lata 2013-2017, prognozuje się, że w następnych latach światowy rynek fotowoltaiczny będzie się rozwijał. W odniesieniu do chińskiego rynku istnieją przesłanki, że krajowa konsumpcja w ChRL znacząco wzrośnie (np. jak sugeruje EPIA). Z uwagi na powyższe nie oczekuje się znaczącego spadku wywozu do ChRL przez podmioty unijne działające na rynku wyższego szczebla, wynikającego z wprowadzenia środków.
(360)
Należy też zauważyć, że zmniejszenie popytu w Unii w latach 2013-2014, o którym mowa w motywie 357 powyżej, może mieć negatywny wpływ na podmioty działające na rynku wyższego szczebla. Nie można tego jednak wiązać - przynajmniej nie w większości - z cłami, ponieważ to zmniejszenie popytu przewidziano na długo przed wprowadzeniem środków tymczasowych. Ponadto w odniesieniu do unijnych producentów maszyn dla przemysłu fotowoltaicznego - o czym również wspomniano w motywie 239 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych - wskutek istniejącej znaczącej rezerwy mocy produkcyjnych w ChRL jest mało prawdopodobne, żeby prowadzony przez nich wywóz do ChRL mógł znacznie wzrosnąć nawet w przypadku scenariusza, w którym producenci chińscy zwiększą wielkość swojej produkcji. W końcu informacje zgromadzone w trakcie dochodzenia wskazują na to, że na producentów maszyn może mieć wpływ również chiński 12. plan pięcioletni dla przemysłu fotowoltaicznego, w którym przewiduje się, że do 2015 r. 80 % urządzeń do produkcji ogniw powinno pochodzić z ChRL. O ile zmiana ta zostanie osiągnięta w zgodzie z zasadami WTO, może ponadto ograniczyć producentom maszyn w Unii możliwość konkurowania na rynku chińskim. Dlatego powyższy argument został odrzucony.
(361)
W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń rząd ChRL twierdził, że 12. plan pięcioletni dla przemysłu fotowoltaicznego zapewnia tylko pewne ogólne wytyczne, które nie są wiążące, gdyż nie ma przewidzianych uprawnień wykonawczych, oraz że w związku z tym plan ten nie powinien być traktowany jako oznaka, że unijni producenci maszyn będą mieli ograniczone możliwości konkurowania na rynku chińskim. Pod tym względem należy zauważyć, że w swoim 12. planie pięcioletnim rząd ChRL włączył przemysł fotowoltaiczny do sektorów strategicznych i wydał również szczegółowy plan dla sektora energii fotowoltaicznej. W planie tym rząd ChRL wyraził poparcie dla „najważniejszych przedsiębiorstw” i „kluczowych przedsiębiorstw” oraz zobowiązał się do „promowania wdrożenia różnych działań politycznych wspierających sektor fotowoltaiczny” i „sformułowania ogólnego przygotowania polityki wsparcia w obszarach przemysłu, finansowania, opodatkowania…”. Ponadto ze względu na fakt, że plan ten zawiera istotne cele, które chiński przemysł ma osiągnąć w ciągu pięciu lat, plan ten ma ogromny wpływ na otoczenie biznesu, zarówno w ChRL, jak i w państwach, które prowadzą interesy z ChRL. Biorąc powyższe pod uwagę, istnieją wyraźne przesłanki, że plan ogranicza swobodę wyboru chińskich producentów ogniw oraz presję konkurencyjną unijnych producentów urządzeń produkcyjnych wywożonych na rynek chiński. Argument ten został zatem odrzucony.
(362)
Jeden współpracujący producent surowców zakwestionował perspektywę, że inne rynki zrekompensują spadek produkcji na rynku chińskim, biorąc pod uwagę dostępne w ChRL znaczne moce produkcyjne, których nie można byłoby łatwo osiągnąć w innym miejscu.
(363)
Z uwagi na wnioski przedstawione w motywie 359 powyżej argument ten zostaje odrzucony, ponieważ nic nie wskazuje na rzekomy spadek produkcji na rynku chińskim.
(364)
Jedna z zainteresowanych stron kwestionowała liczbę zatrudnionych w sektorze wyższego szczebla, którą podano w motywie 236 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(365)
Wyjaśniono, że liczba 4 200 zatrudnionych podana w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych odnosi się wyłącznie do współpracujących podmiotów działających na rynku wyższego szczebla, takich jako producenci urządzeń i dostawcy polikrzemu, a nie do całego sektora, i oparta jest na odpowiedziach udzielonych przez nich na pytania zawarte w kwestionariuszu.
(366)
W związku z wyłączeniem płytek z zakresu produktów objętych postępowaniem producenci tego produktu w Unii powinni jednak odnieść korzyści w wyniku nałożenia ceł, ponieważ oczekuje się, że w przemyśle unijnym zwiększona zostanie produkcja ogniw i modułów.
(367)
Wobec braku innych uwag motywy 235 i 240 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
5. Interes podmiotów działających na rynku niższego szczebla
(368)
Jak wspomniano w motywie 329 powyżej, po nałożeniu środków tymczasowych przeprowadzono dalsze wizyty weryfikacyjne u dwóch podmiotów realizujących projekty.
(369)
Oprócz siedmiu odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, udzielone przez podmioty działające na rynku niższego szczebla, których działalność jest bezpośrednio związana z produktem podobnym (a mianowicie podmioty realizujące projekty i instalatorzy), a które to odpowiedzi po przeanalizowaniu stanowiły podstawę oceny podmiotów działających na rynku niższego szczebla zawartej w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, sześć dodatkowych odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, których udzielono na etapie wstępnym, lecz nie zostały one uznane za wystarczająco kompletne (zob. motyw 241 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych), poddano dalszej analizie, ponieważ dostarczały one informacji na temat względnego znaczenia związanej z energią fotowoltaiczną działalności podmiotów, które udzieliły tych odpowiedzi, w porównaniu do ogółu działalności tych podmiotów.
(370)
Tymi sześcioma dodatkowymi podmiotami byli usługodawcy w sektorze energii fotowoltaicznej (logistyka, transport, public relations itp.), a zatem podmioty, których działalność nie jest bezpośrednio związana z produktem objętym dochodzeniem. Pomimo pewnych braków w odpowiedziach dane zawarte w kwestionariuszach wykazały, że działalność tych podmiotów związana z sektorem fotowoltaicznym jest marginalna w porównaniu z ogólnym zakresem ich działalności. W rzeczywistości w OD działalność związana z sektorem fotowoltaicznym stanowiła średnio tylko około 5 % ich łącznego obrotu i wiązała się z około 8 % ogółu zatrudnienia. Rentowność wynosiła średnio około 7 %. Niemniej jednak należy zwrócić uwagę, że dane dotyczące rentowności nie były kompletne, ponieważ nie wszystkie podmioty przekazały informacje dotyczące tego zagadnienia.
(371)
Na podstawie dalszej analizy stwierdzono, że w świetle przedstawionych danych jest mało prawdopodobne, aby ewentualny wpływ środków na sytuację gospodarczą usługodawców w sektorze energii fotowoltaicznej był znaczący.
(372)
Po ujawnieniu tymczasowych i ostatecznych ustaleń kilka stron zakwestionowało reprezentatywność danych dotyczących podmiotów działających na rynku niższego szczebla w odniesieniu do obrotów, rentowności i zatrudnienia, które to dane Komisja opracowała na podstawie odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, których udzieliło siedem podmiotów działających na rynku niższego szczebla. AFASE przekazało „badanie” przeprowadzone wśród swoich członków (instalatorów), aby zobrazować, że dla większości instalatorów sektor fotowoltaiczny stanowi główne źródło dochodu. AFASE twierdziło również, że wbrew ustaleniom zawartym w motywie 242 do rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych podmioty działające na rynku niższego szczebla, w szczególności instalatorzy, osiągnęliby tylko jednocyfrową marżę zysku, co uniemożliwia pokrycie jakichkolwiek ceł.
(373)
Jeżeli chodzi o reprezentatywność danych wykorzystanych w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, Komisja wykorzystała wszystkie dane dostarczone przez te podmioty działające na rynku niższego szczebla, które wypełniły specjalny kwestionariusz, jak również informacje przedłożone przez AFASE, jak wyjaśniono w motywie 330 powyżej.
(374)
Jeżeli chodzi o argument, że działalność gospodarcza w sektorze fotowoltaicznym stanowi główne źródło dochodu dla instalatorów, dalsza analiza odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielonych przez siedem podmiotów działających na rynku niższego szczebla (instalatorów i podmioty realizujące projekty) potwierdziła, że działalność bezpośrednio związana z produktem podobnym objętym dochodzeniem stanowiła średnio około 42 % ogółu działalności tych podmiotów, zaś ich rentowność wynosiła średnio 11 %. Jeżeli jednak wziąć pod uwagę również ich działalność (niezwiązaną bezpośrednio z produktem objętym dochodzeniem), jej ogólne znaczenie istotnie wzrasta w przypadku trzech z siedmiu podmiotów. Wskutek tego odpowiedni współczynnik wynosiłby w OD od 45 % do 100 %. Ponadto w przypadku siedmiu podmiotów (instalatorów i podmiotów realizujących projekty) rentowność działalności związanej z energią fotowoltaiczną, w tym działalności niezwiązanej bezpośrednio z produktem objętym dochodzeniem, wyniosłaby średnio 9 %. Pod względem zatrudnienia działalność związana z energią fotowoltaiczną, w tym działalność niezwiązana bezpośrednio z produktem objętym dochodzeniem, odpowiadałaby ok. 660 miejscom pracy w pełnym wymiarze czasu pracy w OD w odniesieniu do siedmiu podmiotów. Poza projektami i instalacjami fotowoltaicznymi podmioty te prowadziły działalność również w zakresie instalacji elektrowni wiatrowych i produkcji urządzeń elektrycznych.
(375)
Uważa się, że wszelki wpływ środków na podmioty działające na rynku niższego szczebla musi zostać wstępnie oceniony w odniesieniu do ich działalności bezpośrednio związanej z produktem objętym dochodzeniem, która to działalność w OD osiągnęła rentowność wynoszącą średnio 11 %. Nawet gdyby wpływ ten został oceniony na podstawie ogólnej działalności w sektorze fotowoltaicznym niezwiązanej bezpośrednio z produktem objętym dochodzeniem, wnioski byłyby podobne do tych osiągniętych na etapie wstępnym, ponieważ uwzględnione różne czynniki, a mianowicie rentowność i możliwość pokrycia części cła, nie różnią się istotnie (rentowność maleje ze średnio 11 % do średnio 9 %). W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń jedna ze stron, w której siedzibie Komisja przeprowadziła wizytę weryfikacyjną, zakwestionowała reprezentatywność wniosku dotyczącego rentowności instalatorów i podmiotów realizujących projekty, który rzekomo byłby oparty tylko na jednej transakcji. Argument ten zostaje odrzucony, ponieważ Komisja obliczyła rentowność podmiotu działającego na rynku niższego szczebla na podstawie wszystkich danych, które podmioty działające na rynku niższego szczebla przedstawiły w swoich odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu.
(376)
W odniesieniu do badania przeprowadzonego przez AFASE wśród jego członków należy po pierwsze zauważyć, że wszystkie podmioty miały możliwość zgłoszenia się na etapie wszczęcia dochodzenia i udzielenia odpowiedzi na specjalny kwestionariusz przeznaczony dla podmiotów działających na rynku niższego szczebla, w którym to kwestionariuszu trzeba było podać informacje niezbędne dla oceny wpływu ceł na te podmioty. Po drugie, tożsamość instalatorów nie została ujawniona w trakcie badania, co uniemożliwia weryfikację np. istotności i wiarygodności przekazanych danych. Po trzecie, chociaż kilka pytań zadanych w tym badaniu dotyczyło zdolności pokrycia możliwych ceł przez instalatorów, w badaniu brakowało odniesienia do zysku osiągniętego przez tych instalatorów w OD, a tym samym brakowało ważnego elementu do oceny wpływu środków. Wskutek tego na podstawie przekazanych wyników badania nie można było wyciągnąć konstruktywnych wniosków.
(377)
Szereg stron zakwestionował wnioski zawarte w motywach 247 i 250 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zgodnie z którymi w perspektywie krótkoterminowej zaistnieje negatywny wpływ na miejsca pracy w segmencie rynku niższego szczebla, a ogólny wpływ będzie negatywny, ale tylko w ograniczonym zakresie, ponieważ prognozuje się, że rynek energii fotowoltaicznej w Unii będzie rozwijał się w perspektywie średnio- i długoterminowej. Niektóre strony twierdziły, że z powodu spadku popytu ucierpią w szczególności instalatorzy, którzy są zależni od instalacji fotowoltaicznych.
(378)
Kwestię ewentualnej utraty miejsc pracy wynikającej z nałożenia ceł poddano dalszej analizie. Ogólnie rzecz biorąc, informacje zgromadzone w trakcie dochodzenia potwierdzają, że sektor niższego szczebla doświadczył pomiędzy 2011 r. a 2012 r. utraty miejsc pracy wskutek zmniejszenia popytu na instalacje fotowoltaiczne w Unii o około 5 GW, jak już stwierdzono w motywie 246 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Tej utraty miejsc pracy nie można wiązać ze środkami, ponieważ odzwierciedla ona zmiany na rynku. Ponadto w latach 2013-2014 przewiduje się dalsze zmniejszenie popytu i prawdopodobnie będzie to skutkować dalszą utratą miejsc pracy w sektorze fotowoltaicznym. Taką zmianę popytu przewidziały również główne ośrodki badawcze, takie jak EPIA, przed wszczęciem dochodzenia i dlatego utraty miejsc pracy nie można przypisać nałożeniu środków.
(379)
Przemysł unijny przedstawił badanie przeprowadzone przez konsultanta PriceWaterHouseCoopers („PWC”) na temat możliwego wpływu środków na miejsca pracy w sektorze fotowoltaicznym. Badanie PWC odnosi się do wcześniejszego badania przeprowadzonego przez innego konsultanta, firmę Prognos, w którym prognozowano utratę dużej liczby miejsc pracy na rynku fotowoltaicznym wynikającą z nałożenia środków. AFASE przedstawiło to badanie przed nałożeniem ceł tymczasowych; wspomniano je także w motywach 243-246 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. W badaniu PWC skrytykowano badanie przeprowadzone przez Prognos, podkreślając fakt, że szacowana przez Prognos całkowita liczba utraconych miejsc pracy w rzeczywistości przekracza ogólną liczbę miejsc pracy istniejących w sektorze fotowoltaicznym w Unii. W odniesieniu do wpływu ceł na rynek unijny PWC doszedł do wniosków odmiennych niż Prognos, przewidując pozytywny wpływ netto na miejsca pracy w Unii oraz twierdząc, że korzyści przeważają nad możliwymi negatywnymi skutkami ceł (np. na popyt). Wobec braku nowych uzasadnionych argumentów na temat wpływu środków na zatrudnienie w sektorze niższego szczebla wnioski zawarte w motywach 247-250 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
(380)
AFASE twierdziło, że Komisja nie ujawniła źródła marginesu błędu wynoszącego 20 % całkowitej liczby miejsc pracy bezpośrednio w sektorze energii fotowoltaicznej, który to margines obliczono dla 2011 r. i wspomniano w motywie 245 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(381)
Ten margines błędu wynoszący 20 %, który można zastosować w obie strony, stał się oczywisty w trakcie wizyty weryfikacyjnej w EPIA. Wskazuje to na trudność w oszacowaniu dokładnej liczby zatrudnionych w sektorze niższego szczebla, ponieważ istnieje niewiele źródeł gromadzenia danych, często ze sobą sprzecznych.
(382)
W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń niektóre strony twierdziły, że w analizie sporządzonej przez Komisję nie wspomniano o fakcie, że cła tylko przyczynią się do utraty miejsc pracy wynikającej z mniejszej liczby instalacji fotowoltaicznych po 2011 r. Argumentowano, że taka utrata miejsc pracy, w szczególności w sektorze niższego szczebla, jest ściśle związana z tym, że instalatorzy instalacji fotowoltaicznych są od tych instalacji uzależnieni. Ponadto AFASE skrytykowało Komisję za nieodpowiednie uwzględnienie badania, które stowarzyszenie to przeprowadziło wśród swoich członków, oraz podobnego badania przeprowadzonego przez brytyjskie Stowarzyszenie na rzecz Handlu Energią Fotowoltaiczną (Solar Trade Association), w którym rzekomo przedstawiono taką zależność.
(383)
Jeśli chodzi o domniemane milczenie Komisji w sprawie wpływu ceł na miejsca pracy, należy odnieść się do motywów 377 i 379 powyżej, w których uwzględniono twierdzenia dotyczące wpływu środków na zatrudnienie w sektorze fotowoltaicznym i gdzie przyznaje się, że rzeczywiście środki mogą mieć krótkotrwały wpływ na liczbę miejsc pracy w sektorze niższego szczebla.
(384)
Jeżeli chodzi o badania przeprowadzone przez AFASE i brytyjskie stowarzyszenie Solar Trade Association, w odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń przekazano informacje na temat tożsamości przedsiębiorstw uczestniczących w wywiadzie. Badania te nadal są jednak niewystarczające, gdyż na przykład niektóre odpowiedzi były niekompletne. Analiza tych badań wykazała, co następuje. W przypadku badania przeprowadzonego przez AFASE należy po pierwsze zauważyć, że większość z 50 instalatorów, którzy udzielili odpowiedzi w ramach wywiadu, zadeklarowała, że prowadzi działalność wyłącznie na rynku fotowoltaicznym. 15 z 50 instalatorów oświadczyło, że prowadzi działalność także w innych branżach niezwiązanych z energią fotowoltaiczną, takich jak ogrzewanie, instalacje elektryczne oraz do pewnego stopnia energia wiatrowa. W przypadku badania brytyjskiego 21 z 31 brytyjskich przedsiębiorstw, które udzieliły odpowiedzi w ramach wywiadu, prowadziło również działalność niezwiązaną z energią fotowoltaiczną. Wynik ten wskazuje na to, że w odniesieniu do prawie połowy podmiotów realizujących projekty i instalatorów ustalenie zawarte w motywie 247 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dotyczące możliwości wykonywania innych czynności, takich jak zakładanie instalacji elektrycznych, grzewczych i wodno-kanalizacyjnych oraz innych ekologicznych instalacji energetycznych, jest prawidłowe. Przyznaje się jednak, że ta możliwość może występować w mniejszym stopniu, niż zakłada się w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych. Jej łagodzący wpływ na utratę miejsc pracy może zatem być mniej istotny, niż początkowo zakładano. Po drugie, niektóre podmioty zbadane przez AFASE i stowarzyszenie Solar Trade Association korzystały z produktów wytwarzanych w Unii, a niektóre po wprowadzeniu przedmiotowych środków przewidują zakup produktów produkcji innej niż chińska, aby uniknąć wzrostu cen. Tak więc oczekuje się, że zależność tych podmiotów od przywozu z Chin i wpływ środków na te podmioty zmniejszą się ze względu na możliwość dostępu do produktów wytwarzanych w Unii.
Po trzecie, oszacowanie wpływu środków na działalność wszystkich badanych podmiotów nie pozwalało na wyciągnięcie jednoznacznych wniosków, ponieważ ich ocena była bardzo zróżnicowana. Niektóre przedsiębiorstwa nawet nie były w stanie ocenić takiego wpływu. Po czwarte, w badaniu przeprowadzonym w Zjednoczonym Królestwie również odpowiedzi na pytanie o liczbę projektów fotowoltaicznych, co do których istnieje ryzyko anulowania w przypadku wprowadzenia ceł, wahały się od „niewiele” do „wszystkie projekty”. Niektóre podmioty nie były w stanie dokonać oszacowania. Wreszcie oba badania nie obejmowały pytania o rentowność badanych podmiotów gospodarczych, co jest ważne dla oceny ewentualnego pokrycia wzrostu cen wynikającego z wprowadzenia cła.
(385)
Inne strony twierdziły, że ze względu na bardzo różne technologie i odmienną wiedzę fachową instalatorzy nie mogą łatwo zmienić działalności ani przestawić się na inne ekologiczne instalacje energetyczne. Dlatego po nałożeniu ceł zbankrutowaliby. Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń argument ten podniosła jedna z zainteresowanych stron, twierdząc, że instalatorzy zainwestowali znaczne zasoby w specjalizację w zakresie energii fotowoltaicznej, np. w specjalistyczne szkolenie, co wskazywałoby na to, że są oni skoncentrowani na sektorze fotowoltaicznym i że nie będą w stanie łatwo przejść na inne rodzaje działalności.
(386)
Argument ten nie został wystarczająco uzasadniony, gdyż nie wykazano, jaką dokładnie wiedzę instalator musiałby zdobyć ani jak trudne i kosztowne jest uzyskanie takiej wiedzy. Niezależnie od tego instytucje przyznają, że instalatorzy zdobyli specyficzną wiedzę fachową na potrzeby instalacji modułów fotowoltaicznych. Rozwój tej wiedzy fachowej jest jednak względnie nowy i stanowi ona uzupełnienie podstawowej wiedzy specjalistycznej instalatorów w zakresie instalacji elektrycznych, grzewczych, wodno-kanalizacyjnych itp. Jest ona także rozwijana w odpowiedzi na nieuczciwe praktyki, a mianowicie ogromny napływ przywozu towarów po cenach dumpingowych z ChRL. Niezależnie od specjalistycznych umiejętności pracowników instalatorów argument ten należy rozpatrywać równolegle z analizą przeprowadzoną w motywach 378 i 382 powyżej w odniesieniu do sytuacji w zakresie zatrudnienia w sektorze niższego szczebla, która w perspektywie krótkookresowej może ulec pogorszeniu, ale dzięki stabilnemu handlowi, doprowadzi do wzrostu zatrudnienia instalatorów w perspektywie średnio- lub długookresowej. W związku z tym powyższy argument został odrzucony.
(387)
Niektóre strony zakwestionowały argument dotyczący możliwości częściowego pokrycia przez podmioty działające na rynku niższego szczebla możliwego wzrostu cen, o którym mowa w motywie 247 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Również ten argument nie został wystarczająco uzasadniony, co uniemożliwiło ocenę stopnia trafności tego zarzutu. Jak wspomniano w motywie 374 powyżej, rentowność współpracujących podmiotów działających na rynku niższego szczebla bezpośrednio w powiązaniu z produktem objętym postępowaniem została oceniona średnio na około 11 %, co pozostawia danym podmiotom możliwość przynajmniej częściowego pokrycia wzrostu ceny, jeżeli jakikolwiek wzrost nastąpi. W tym kontekście przypomina się, że ogólna tendencja w zakresie cen jest zniżkowa, jak wspomniano w motywie 335 powyżej. Argument ten zostaje zatem odrzucony.
(388)
W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń niektóre strony ponownie wysunęły argument dotyczący poważnego ryzyka zmniejszenia popytu na produkty fotowoltaiczne w Unii w wyniku wprowadzenia środków, co zdaniem tych stron przemawia przeciwko tym środkom. Jedna ze stron twierdziła, że energia fotowoltaiczna charakteryzuje się obecnie wysoką elastycznością cenową popytu i nawet ograniczony wzrost cen produktów fotowoltaicznych skutkowałby znacznym zmniejszeniem popytu. Strona ta oszacowała, że cło antydumpingowe na poziomie 30 % może zmniejszyć popyt o 8 GW, natomiast cło wynoszące 50 % zmniejszyłoby popyt o 10 GW. W odniesieniu do tej samej kwestii AFASE wspomniało o badaniu przeprowadzonym przez analityka rynku, w którym również przewiduje się zmniejszenie popytu o maksymalnie 2 GW w 2013 r. w wyniku wprowadzenia cła w wysokości 50 %, a zatem zmniejszenie popytu o znacznie mniejszej skali.
(389)
Mimo że w trakcie dochodzenia strony przedstawiły różne scenariusze zmniejszenia popytu poza tymi, o których mowa powyżej, nie zawierały one porównywalnych wyników. Chociaż nie można wykluczyć, że cła mogą spowodować zmniejszenie popytu na instalacje fotowoltaiczne, oszacowanie takiego wpływu jest trudne ze względu na różne elementy, które wpływają na atrakcyjność instalacji fotowoltaicznych w Unii (zob. np. motyw 258 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych). Ponadto nawet gdyby takie zmniejszenie popytu nastąpiło w perspektywie krótkookresowej, oczekuje się, że średnio- i długoterminowe korzyści płynące ze sprawiedliwego handlu przewyższą krótkoterminowy wpływ negatywny. Wreszcie samo AFASE uznało, że ocena bezpośredniego związku między popytem a cłami będzie dostępna dopiero po wprowadzeniu tych ceł. Argument ten został zatem odrzucony.
(390)
Wobec braku innych uwag motywy 243 i 250 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone. Ustalenia w sprawie sześciu usługodawców, dla których działalność związana z energią fotowoltaiczną stanowi tylko niewielką część ich szerszej działalności (zob. motyw 370 powyżej), nie zmieniają wniosku zawartego w motywie 250 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Wniosku tego nie zmienia także rozróżnienie działalności siedmiu podmiotów realizujących projekty/instalatorów w sektorze fotowoltaicznym niezwiązanej bezpośrednio z produktem objętym postępowaniem, o czym mowa w motywie 374.
6. Interes użytkowników końcowych/konsumentów
(391)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń niektóre strony ponownie wysunęły argument, że cła spowodowałyby podniesienie ceny produktu objętego postępowaniem. W konsekwencji doszłoby do zmniejszenia popytu na instalacje fotowoltaiczne, ponieważ byłyby one zbyt kosztowne dla konsumentów i niewystarczająco atrakcyjne dla innych inwestorów.
(392)
Jak już wspomniano w motywie 335 powyżej, nawet jeżeli nałożenie środków może skutkować czasowym wzrostem cen, ogólna tendencja w zakresie cen jest zniżkowa, co potwierdziło kilka publicznych źródeł. Chociaż trudno określić ilościowo dokładny możliwy wzrost cen wynikający ze środków oraz spowodowane tym możliwe zmniejszenie popytu, należy wspomnieć kilka elementów. Po pierwsze, produkt objęty dochodzeniem stanowi do 50 % całkowitego kosztu instalacji fotowoltaicznej i dlatego cło może zostać przynajmniej częściowo pokryte. Po drugie, konkurencja przemysłu unijnego w odniesieniu do producentów z państw trzecich już obecnych na rynku unijnym prawdopodobnie spowoduje utrzymanie się cen na niskim poziomie. Jednocześnie przemysł unijny powinien być w stanie osiągnąć lepsze wyniki finansowe dzięki korzyściom skali wynikającym z lepszego wykorzystania zakładów produkcyjnych i zmniejszeniu kosztu produkcji. Po trzecie, popyt na instalacje fotowoltaiczne jest skorelowany nie tylko z poziomami ceny produktu objętego dochodzeniem, ale też z poziomem taryf gwarantowanych. Przy obecnym niskim poziomie popytu w porównaniu z poziomem osiągniętym w 2011 r. i w OD oczekuje się, że taryfy gwarantowane nie powinny zmniejszyć się tak szybko jak w okresie badanym, co umożliwi dalsze inwestycje w projekty fotowoltaiczne. Argument ten został zatem odrzucony.
(393)
W odpowiedzi na ujawnienie ostatecznych ustaleń jedna ze stron zakwestionowała powyższy tok rozumowania. Twierdziła, że po wprowadzeniu środków nie da się utrzymać zniżkowego trendu cenowego. Strona ta przypomniała, że środki te wiążą się z bardzo istotnym wzrostem kosztów, który nie może zostać w pełni zrekompensowany przez spadek kosztów lub przywóz z państw trzecich. Ponadto ponownie wysunięto argument, że przemysł unijny nie będzie w stanie poczynić nowych inwestycji w zakłady i maszyny oraz że podmioty działające na rynku niższego szczebla mogą w niewielkim stopniu pokryć wzrost cen, jeśli ich zysk wynosi 11 %. Wreszcie nic nie wskazuje na to, że taryfy gwarantowane mogłyby zrekompensować wzrost cen.
(394)
Należy przypomnieć, że wbrew temu twierdzeniu nie oczekuje się, iż będzie można w pełni zrekompensować wzrost cen wynikający z przedmiotowych środków, ale raczej że możliwy będzie tymczasowy wzrost cen po wprowadzeniu tych środków (zob. motyw 247 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych). Co więcej, taki wzrost cen może wynikać z różnicy w poziomach cen między chińskimi cenami dumpingowymi a cenami towarów produkcji innej niż chińska. Informacje zebrane podczas dochodzenia pozwalają jednak twierdzić, że ewentualny wzrost cen może zostać częściowo pokryty poprzez szereg czynników z uwagi na zysk w sektorze niższego szczebla na poziomie 11 %. Wreszcie w odniesieniu do twierdzenia, iż nic nie wskazuje na to, że taryfy gwarantowane mogłyby zrekompensować wzrost cen, można racjonalnie przyjąć, że taryfy gwarantowanie zostaną z czasem skorygowane zgodnie z zmianami cen w zakresie projektów.
(395)
Jedna strona twierdziła, że w rzeczywistości od marca 2013 r. ceny modułów w Europie wzrosły o 20 % i że od 2013 r. występują poważne braki w zapasach. Argument ten nie został uzasadniony - wręcz przeciwnie, publiczne źródła informacji potwierdzają względną stabilność cen w drugim kwartale 2013 r. Nawet jeżeli informacje te były poprawne, to odzwierciedlałyby tylko fakt, że po wprowadzeniu rejestracji przywozu wkalkulowano ryzyko nałożenia ewentualnego cła antydumpingowego. Argument ten został zatem odrzucony.
(396)
Inna strona twierdziła, że projekty fotowoltaiczne nie będą generować zwrotu dla inwestora, jeżeli spadek taryf gwarantowanych nie będzie skorelowany ze spadkiem kosztów projektu, w tym ceny modułów, ponieważ stanowią one znaczącą część kosztów danego projektu. W związku z tym twierdzono, że cła podważą rentowność wielu projektów fotowoltaicznych, ponieważ spowodują wzrost ceny.
(397)
Jak wspomniano w motywie 335 powyżej, ogólna tendencja w zakresie cen ogniw i modułów jest zniżkowa. Ponadto znaczenie taryfy gwarantowanej w odniesieniu do rynku maleje, ponieważ w kilku regionach prawdopodobnie osiągnięty zostanie parytet sieci. Na tej podstawie argument, że cena modułów fotowoltaicznych będzie miała negatywny wpływ na projekty fotowoltaiczne, w tym na ich rentowność, został odrzucony.
(398)
Jedna zainteresowana strona przekazała wewnętrzny model, aby udowodnić, że rentowność wielu projektów fotowoltaicznych będzie zagrożona, jeżeli zostaną wprowadzone cła.
(399)
Ten model nie umożliwił odpowiedniego oszacowania zakresu, w jakim atrakcyjność inwestycji w instalacje fotowoltaiczne (np. zwrot z inwestycji) mogłaby zmaleć w przypadku wzrostu cen ogniw i modułów. Niemniej jednak wykorzystane w tym modelu założenie, że każde cło zostałoby w całości przeniesione na końcowego użytkownika lub konsumenta, jest mało prawdopodobne z uwagi na istniejące marże zysków podmiotów działających na rynku niższego szczebla. Ponadto decyzja inwestycyjna opiera się nie tylko na cenie modułów, ale zależy również od wielu innych czynników, w tym między innymi istnienia w danym państwie ogólnych korzystnych ram dla instalacji fotowoltaicznych, poziomu wsparcia względem cen energii elektrycznej (w odniesieniu do parytetu sieci). Oznacza to, że powyższy argument należy odrzucić.
(400)
Wobec braku innych uwag motywy 252 i 254 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
7. Inne argumenty
(401)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń ponownie wysunięto argument, że przemysł unijny nie jest w stanie zaopatrywać rynku unijnego i że tylko ChRL jest w stanie zaopatrywać ten rynek.
(402)
Twierdzenie to uwzględniono w motywie 256 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Nawet przy bardziej zachowawczym założeniu co do unijnych mocy produkcyjnych (zob. motyw 183 powyżej), łączne niewykorzystane moce produkcyjne Unii i państw trzecich byłyby wystarczające, aby w perspektywie krótkoterminowej uzupełnić braki wynikające z ewentualnego spadku przywozu z Chin. Ponadto można racjonalnie przyjąć, że w perspektywie średnioterminowej przemysł unijny zwiększy swoje moce produkcyjne, aby zaspokoić popyt, co umożliwi mu osiągnięcie korzyści skali, co z kolei umożliwiłoby dalsze obniżenie cen. Argument ten został zatem odrzucony.
(403)
Niektóre strony ponownie wysunęły argument, że w przypadku nałożenia ceł trudno będzie osiągnąć cele w zakresie czystej energii, jakie Komisja wyznaczyła na 2020 r. Argument ten został już uwzględniony w motywach 257-259 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dlatego wobec braku innych elementów motywy 257 i 259 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostają potwierdzone.
8. Wniosek dotyczący interesu Unii
(404)
W świetle powyższego ocena zawarta w motywach 260-261 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych znajduje potwierdzenie.
(405)
W związku z tym nie ma istotnych argumentów przeciwko wprowadzeniu środków ostatecznych w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL.
G. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(406)
Biorąc pod uwagę wnioski dotyczące dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Unii, należy wprowadzić ostateczne środki antydumpingowe, aby zapobiec dalszemu wyrządzaniu szkody przemysłowi unijnemu przez przywóz towarów po cenach dumpingowych.
1. Poziom usuwający szkodę
(407)
Do celów określenia poziomu wspomnianych środków pod uwagę wzięto ustalone marginesy dumpingu oraz kwotę należności celnych niezbędną do usunięcia szkody poniesionej przez producentów unijnych, jednak nie przekraczając ustalonych marginesów dumpingu.
(408)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń jedna z zainteresowanych stron zakwestionowała marżę zysku równą 10 %, którą zastosowano do obliczenia poziomu usuwającego szkodę, twierdząc, że ten poziom jest zbyt wysoki dla tego sektora w obecnych warunkach rynkowych oraz że użyto go w odniesieniu do zarówno modułów, jak i ogniw. Należy zauważyć, że prawnym punktem odniesienia służącym określeniu zysku przed opodatkowaniem w celu obliczenia poziomu usuwającego szkodę jest to, czy taki zysk byłby możliwy do osiągnięcia dla tego rodzaju przemysłu w normalnych warunkach konkurencji, czyli gdyby nie istniał przywóz towarów po cenach dumpingowych. Zgodnie z orzecznictwem Sądu taki zysk jest zyskiem osiągniętym na początku okresu badanego, tj. przed wzrostem przywozu towarów po cenach dumpingowych. W związku z tym docelowy zysk skorygowano na poziomie 8 % na podstawie średniej ważonej zysku osiągniętego przez przemysł unijny w latach 2009 i 2010 w odniesieniu do modułów i ogniw, jeżeli osiągano zysk.
(409)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń w przemyśle unijnym stwierdzono, że za poziom rentowności, który przemysł unijny mógłby racjonalnie osiągnąć, gdyby nie istniał przywóz towarów po cenach dumpingowych, powinien posłużyć poziom rentowności z 2010 r., a nie średnia marża zysku z lat 2009 i 2010. W tym względzie argumentowano, że rentowność w 2009 r. była niewystarczająca, a okoliczności w podanych dwóch latach były wyraźnie odmienne, biorąc w szczególności pod uwagę rozwój konsumpcji w 2010 r., który ograniczył skutki dumpingu w tym roku. W związku z tym należy zauważyć, że nie jest istotne, czy średnia marża zysku osiągniętego przez przemysł unijny była „wystarczająca” podczas określania poziomu usuwającego szkodę. Jak już stwierdzono w motywie 264 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, poziom usuwający szkodę powinien opierać się na zysku, który można racjonalnie osiągnąć, gdyby nie istniał przywóz towarów po cenach dumpingowych. W swojej praktyce organy prowadzące dochodzenie uznają, że poziom ten został osiągnięty na początku okresu badanego. Ponieważ w tym przypadku przemysł unijny odniósł straty w sprzedaży ogniw na początku okresu badanego w 2009 r., metodyka ta była niewłaściwa i uznano, że bardziej wiarygodne będzie określenie poziomu usuwającego szkodę na podstawie średniej marży zysku z pierwszego i drugiego roku okresu badanego. Pod tym względem uznano także, iż nie jest istotne, że okoliczności były inne we wskazanych dwóch latach.
(410)
Kolejna strona potwierdziła, że w odniesieniu do modułów i ogniw należy określać inne zyski docelowe, ponieważ rentowność tych typów produktów wykazywała inne trendy w badanym okresie. Pomimo przedstawienia wskaźników dla każdego typu produktu z osobna wnioski sformułowane dla każdego wskaźnika odnoszą się w całości do produktu objętego dochodzeniem. Należy również przypomnieć, że moduły i ogniwa są jednym, pojedynczym produktem, a zatem marginesy dumpingu oraz poziom usuwający szkodę były określane na tej właśnie podstawie.
(411)
Ponadto wpływ na obliczony margines szkody miały koszty ponoszone po przywozie skorygowanej próby niepowiązanych importerów (próbę tę zmieniono z powodów wyjaśnionych w motywie 21). Ponadto na wszystkie marginesy sprzedaży po zaniżonych cenach wpłynęły korekty cen CIF, wyłączenie płytek i nowy docelowy zysk.
(412)
Jedna ze stron twierdziła, że sprzedaż producentów unijnych objętych próbą koncentruje się na rynku towarów wysokiej klasy, np. na sektorze mieszkalnym/sektorze drobnego handlu, co pociąga za sobą wyższe taryfy gwarantowane, i zasugerowała, że cenę sprzedaży przemysłu unijnego należy zatem odpowiednio dostosować. Należy zauważyć, że argument ten nie powinien mieć decydującego znaczenia dla obliczenia marginesu szkody, ponieważ dochodzenie wykazało, że producenci unijni nie osiągali zysku.
(413)
Wobec braku innych uwag dotyczących poziomu usuwającego szkodę potwierdza się metodykę opisaną w motywach 263-266 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2. Środki ostateczne
(414)
W świetle wniosków wyciągniętych w odniesieniu do dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Unii oraz zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego uważa się, że ostateczne środki antydumpingowe powinny zostać nałożone na przywóz modułów lub paneli fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego oraz ogniw w rodzaju stosowanych w modułach lub panelach fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego, pochodzących lub wysyłanych z ChRL, na poziomie niższego z ustalonych marginesów dumpingu i szkody, zgodnie z zasadą niższego cła. W związku z tym w niniejszym przypadku stawkę cła należy wyznaczyć na poziomie stwierdzonego marginesu szkody.
(415)
Należy zauważyć, że dochodzenie antysubsydyjne przeprowadzono równolegle z dochodzeniem antydumpingowym. W związku ze stosowaniem zasady mniejszego cła i faktem, że ostateczny margines subsydiowania jest niższy od poziomu usuwającego szkodę, uznaje się za stosowne nałożyć ostateczne cło wyrównawcze na poziomie ustalonego ostatecznego marginesu subsydiowania, a następnie nałożyć ostateczne cło antydumpingowe do odpowiedniego poziomu usuwającego szkodę. Na podstawie powyższych wniosków stawki tych ceł określa się następująco:
Przedsiębiorstwo
Margines subsydiowania
Margines dumpingu
Poziom usuwający szkodę
Cło wyrównawcze
Cło antydumpingowe
Changzhou Trina Solar Energy Co. Ltd;
Trina Solar (Changzhou) Science & Technology Co. Ltd;
Changzhou Youze Technology Ltd;
Trina Solar Energy (Shanghai) Co. Ltd;
Yancheng Trina Solar Energy Technology Co.
3,5 %
90,3 %
48,2 %
3,5 %
44,7 %
Delsolar (Wujiang) Co. Ltd
de minimis
111,5 %
64,9 %
0,0 %
64,9 %
Jiangxi LDK Solar Hi-Tech Co. Ltd
LDK Solar Hi-Tech (Hefei) Co. Ltd
LDK Solar Hi-Tech (Nanchang) Co. Ltd
LDK Solar Hi-Tech (Suzhou) Co. Ltd
11,5 %
91,9 %
58,2 %
11,5 %
46,7 %
JingAo Solar Co. Ltd
Shanghai JA Solar Technology Co. Ltd
JA Solar Technology Yangzhou Co. Ltd
Hefei JA Solar Technology Co. Ltd
Shanghai JA Solar PV Technology Co. Ltd
5,0 %
97,5 %
56,5 %
5,0 %
51,5 %
Jinko Solar Co Ltd
Jinko Solar Import and Export Co. Ltd
ZHEJIANG JINKO SOLAR CO. LTD
ZHEJIANG JINKO SOLAR TRADING CO. LTD
6,5 %
88,1 %
47,7 %
6,5 %
41,2 %
Jinzhou Yangguang Energy Co. Ltd
Jinzhou Huachang Photovoltaic Technology Co. Ltd
Jinzhou Jinmao Photovoltaic Technology Co. Ltd
Jinzhou Rixin Silicon Materials Co. Ltd
Jinzhou Youhua Silicon Materials Co. Ltd
6,4 %
53,8 %
33,7 %
6,4 %
27,3 %
RENESOLA ZHEJIANG LTD
RENESOLA JIANGSU LTD
4,6 %
88,1 %
47,7 %
4,6 %
43,1 %
Wuxi Suntech Power Co. Ltd
Suntech Power Co. Ltd
Wuxi Sunshine Power Co. Ltd
Luoyang Suntech Power Co. Ltd
Zhenjiang Ren De New Energy Science Technology Co. Ltd
Zhenjiang Rietech New Energy Science Technology Co. Ltd
4,9 %
73,2 %
46,3 %
4,9 %
41,4 %
Yingli Energy (China) Co. Ltd
Baoding Tianwei Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Hainan Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Hengshui Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Tianjin Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Lixian Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Baoding Jiasheng Photovoltaic Technology Co. Ltd
Beijing Tianneng Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Yingli Energy (Beijing) Co. Ltd
6,3 %
93,3 %
41,8 %
6,3 %
35,5 %
Inne przedsiębiorstwa współpracujące w dochodzeniu antydumpingowym (z wyjątkiem przedsiębiorstw objętych cłem rezydualnym w równoległym antysubsydyjnym rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 1239/2013) (18) (załącznik 1)
6,4 %
88,1 %
47,7 %
6,4 %
41,3 %
Inne przedsiębiorstwa współpracujące w dochodzeniu antydumpingowym, objęte cłem rezydualnym w równoległym antysubsydyjnym rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 1239/2013) (załącznik 2)
11,5 %
88,1 %
47,7 %
11,5 %
36,2 %
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
11,5 %
111,5 %
64,9 %
11,5 %
53,4 %
(416)
Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu zostały określone na podstawie ustaleń obecnego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem sytuację ustaloną w toku dochodzenia w odniesieniu do tych przedsiębiorstw. Wspomniane stawki celne (w odróżnieniu od ogólnokrajowego cła stosowanego do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”) mają wyłączne zastosowanie do przywozu towarów pochodzących z ChRL i wyprodukowanych przez dane przedsiębiorstwa, tj. przez konkretne wymienione podmioty prawne. W odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem, wytworzonego przez inne przedsiębiorstwa, których nazwa i siedziba nie zostały konkretnie wymieniona w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, w tym przez podmioty powiązane z przedsiębiorstwami konkretnie wymienionymi, nie można korzystać z tych stawek i należy stosować stawkę cła stosowaną względem „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”.
(417)
Po ujawnieniu ustaleń rząd ChRL argumentował, że średnia ważona stawka celna dla przedsiębiorstw wymienionych w załączniku I i II jest niezgodna z Porozumieniem antydumpingowym WTO, ponieważ rzekomo opiera się ona na średniej ważonej ceł obliczonych osobno dla objętych próbą producentów eksportujących ogniwa i moduły. Ocena ta jest jednak błędna. W odniesieniu do producentów eksportujących obliczona została jednolita stawka celna dla wszystkich wywozów badanego produktu - przy czym większość producentów eksportujących wywoziła ogniwa i moduły. W związku z tym ocena, zgodnie z którą cła były obliczane osobno dla producentów eksportujących ogniwa i moduły, jest błędna, a tym samym nie można zgodzić się ze wspomnianym argumentem.
(418)
Jeżeli wywóz dokonywany przez jedno z przedsiębiorstw korzystających z niższej indywidualnej stawki celnej wzrośnie w znacznym stopniu po wprowadzeniu przedmiotowych środków, tego rodzaju wzrost wielkości wywozu może zostać uznany za stanowiący sam w sobie zmianę w strukturze handlu ze względu na wprowadzenie środków w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. W takich okolicznościach oraz pod warunkiem spełnienia określonych wymagań może zostać wszczęte dochodzenie w sprawie obejścia środków. Podczas tego dochodzenia można między innymi zbadać potrzebę zniesienia indywidualnych stawek celnych, a następnie nałożyć cło ogólnokrajowe.
(419)
Wszelkie wnioski o zastosowanie indywidualnych stawek cła antydumpingowego (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) należy kierować do Komisji wraz z wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą krajową i eksportową, wynikających np. z wyżej wspomnianej zmiany nazwy lub zmiany podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą. W razie potrzeby niniejsze rozporządzenie zostanie odpowiednio zmienione poprzez aktualizację wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła antydumpingowego.
(420)
W celu zapewnienia równego traktowania wszystkich nowych eksporterów i współpracujących przedsiębiorstw niewłączonych do próby, wymienionych w załączniku I i II do niniejszego rozporządzenia, należy wprowadzić przepis przewidujący, iż średnie ważone cło nałożone na tę drugą kategorię przedsiębiorstw będzie miało zastosowanie do wszystkich nowych eksporterów, którzy w przeciwnym razie byliby uprawnieni do przeglądu zgodnie z art. 11 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(421)
Wprowadza się środki umożliwiające producentom w Unii poprawę sytuacji po wyrządzającym szkodę dumpingu. O ile wystąpi początkowe zachwianie równowagi pomiędzy ewentualną korzyścią dla producentów w Unii a kosztami dla innych podmiotów gospodarczych w Unii, ten brak równowagi mógłby zostać zrekompensowany poprzez wzrost lub ponowne rozpoczęcie produkcji w Unii.
(422)
Przewidywany scenariusz wzrostu produkcji w Unii może być jednak niezgodny ze zmianami na tym niestabilnym rynku. Jak wskazano w motywie 108 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, konsumpcja unijna w odniesieniu do modułów wzrosła w latach 2009-2011 o 264 %, a następnie spadła o 43 punkty procentowe podczas 6 miesięcy od 2011 r. do OD. Zmienność ta jest jeszcze bardziej znacząca, jeżeli wziąć pod uwagę lata 2006-2011, kiedy to konsumpcja unijna w odniesieniu do modułów wzrosła z mniej niż 1 GW do prawie 20 GW, tj. w ciągu zaledwie pięciu lat nastąpił wzrost o około 2 000 %. Oczekuje się, że zmienność ta utrzyma się, a prognozy opublikowane przez stowarzyszenia przedsiębiorców wskazują na różnice rzędu 100 % lub większe między poszczególnymi scenariuszami nawet w perspektywie średnioterminowej, tj. w latach 2014-2015.
(423)
Z tych powodów uważa się za właściwe ograniczyć czas trwania środków w takich wyjątkowych okolicznościach tylko do dwóch lat.
(424)
Okres ten powinien wystarczyć producentom w Unii na zwiększenie lub ponowne rozpoczęcie produkcji, a jednocześnie nie zagrozić znacznie sytuacji innych podmiotów gospodarczych w Unii. Uznaje się, że okres dwóch lat będzie najbardziej odpowiedni do przeanalizowania, czy wprowadzenie środków przyczyniło się rzeczywiście do wzrostu europejskiej produkcji i w związku z tym do zrównoważenia negatywnego wpływu na inne podmioty gospodarcze w Unii.
(425)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden z producentów unijnych argumentował, że czas trwania środków ograniczony do 2 lat jest zbyt krótki, aby poprawić sytuację po poniesionej szkodzie. Ponadto argumentował, że okres 2 lat nie pozwoli producentom unijnym na przedstawienie planów operacyjnych za bieżący i nadchodzący rok budżetowy. Pod tym względem zauważono, że czas trwania środków kończy się w grudniu 2015 r., co powinno zapewnić producentom unijnym wystarczającą ilość czasu na przedstawienie planów operacyjnych do 2015 r.
(426)
Ponadto wspomniany producent unijny nie kwestionował powodów, dla których czas trwania został ograniczony do dwóch lat, szczególnie zmienności rynku. Co więcej producent ten w wyraźnie przychylny sposób odniósł się do przeprowadzenia przeglądu, jeżeli zajdzie konieczność zmiany środków w wyniku zmiany sytuacji na rynku. Ponieważ prawdopodobieństwo zmiany okoliczności na rynku w ciągu dwóch lat jest faktycznie wysokie na tak zmiennym rynku, uznaje się za właściwe ograniczyć od samego początku czas trwania środków do dwóch lat.
(427)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń skarżący argumentował, że okres dwóch lat jest niewystarczający do dokonania inwestycji w produkcję, odnosząc się do motywu 424 powyżej. Ze względu na istotną dodatkową zdolność przemysłu unijnego wzrost produkcji można zapewnić poprzez lepsze wykorzystanie istniejącej zdolności produkcyjnej, co powinno być możliwe bez dokonywania istotnych dodatkowych inwestycji.
(428)
Skarżący argumentował również, że nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych na okres dwóch lat jest niewystarczające, aby przemysł unijny mógł poprawić swoją sytuację po wyrządzającym szkodę dumpingu. Nałożenie ceł antydumpingowych nie może jednak koncentrować się wyłącznie na interesach przemysłu unijnego, lecz wymaga zrównoważenia możliwych korzyści dla producentów w Unii oraz kosztów ponoszonych przez podmioty gospodarcze w Unii. W związku z tym decyzja o ograniczeniu czasu trwania środków do dwóch lat pozostaje w mocy.
(429)
Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których planowano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz modułów lub paneli fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego oraz ogniw w rodzaju stosowanych w modułach lub panelach fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego, pochodzących lub wysyłanych z ChRL, a także ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego (ujawnienie ostatecznych ustaleń). Wszystkim stronom wyznaczono okres, w którym mogły zgłaszać uwagi na temat ujawnienia ostatecznych ustaleń.
(430)
Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone i w stosownych przypadkach uwzględnione.
3. Moc wsteczna
(431)
Jeżeli chodzi o możliwe stosowanie środków antydumpingowych z mocą wsteczną, trzeba poddać ocenie kryteria określone w art. 10 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Zgodnie z art. 10 ust. 4 lit. b) jednym z kluczowych kryteriów, które musi być spełnione, jest to, że „przywóz nadal znacznie rośnie”„poza rozmiarem przywozu, który spowodował szkodę, w okresie objętym postępowaniem”.
(432)
Porównanie miesięcznych średnich wielkości przywozu (19) modułów i ogniw z miesięcznymi średnimi wielkościami przywozu w okresie objętym rejestracją (marzec 2013 r. - czerwiec 2013 r.) wskazuje na gwałtowny spadek wielkości przywozu po OD. Jak stwierdzono w motywie 110 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w OD średnia miesięczna wielkość przywozu chińskich modułów i ogniw wyniosła 1 250 MW (20). Dla porównania - w okresie rejestracji miesięczna średnia wielkość przywozu chińskich modułów i ogniw stanowiła tylko około połowy tej ilości.
(433)
Ewentualnie, z uwagi na niestabilny charakter rynku, dalszy znaczny wzrost przywozu można byłoby ocenić w ujęciu względnym, a nie bezwzględnym. Aby ocenić, czy nastąpił dalszy znaczny wzrost przywozu w ujęciu względnym, trzeba porównać wielkość przywozu z konsumpcją na rynku unijnym, tj. konsumpcja musiałaby zmniejszyć się o znacznie większą wartość niż spadek chińskiego przywozu. Ponieważ wielkość przywozu chińskich modułów i ogniw w okresie rejestracji była równa tylko połowie wielkości przywozu w OD, ten spadek konsumpcji musiałby być znacznie wyższy niż 50 %. Mimo braku dokładnych informacji na temat konsumpcji w okresie objętym rejestracją nic nie wskazuje na to, że konsumpcja spadła o ponad 50 %.
(434)
Z powodów określonych powyżej kryterium dotyczące dalszego znacznego wzrostu przywozu nie jest zatem spełnione. W związku z tym stwierdza się, że ostateczne cło antydumpingowe nie jest nałożone z mocą wsteczną obejmującą okres przed datą rozpoczęcia stosowania środków tymczasowych.
H. FORMA ŚRODKÓW
(435)
Po przyjęciu tymczasowych środków antydumpingowych grupa współpracujących producentów eksportujących, w tym ich spółek powiązanych w ChRL i Unii Europejskiej, wraz Chińską Izbą Gospodarczą ds. Przywozu i Wywozu Maszyn i Produktów Elektronicznych, złożyła wspólne zobowiązanie cenowe, zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Złożone zobowiązanie zostało również poparte przez władze chińskie.
(436)
Komisja zbadała tę ofertę zobowiązania i przyjęła je decyzją 2013/423/UE. Jak już wspomniano w motywach 3, 4 i 7 tej decyzji, aby ocenić, czy zobowiązanie cenowe usuwa wyrządzający szkodę wpływ dumpingu, Komisja przeanalizowała wszelkie zmienione okoliczności rynkowe o trwałym charakterze, dotyczące między innymi obecnych cen eksportowych i poziomu usuwającego szkodę, co do którego stwierdzono, że jest niższy niż poziom dumpingu.
(437)
Po wydaniu decyzji 2013/423/UE producenci eksportujący wraz z Chińską Izbą Gospodarczą ds. Przywozu i Wywozu Maszyn i Produktów Elektronicznych złożyli zawiadomienie mające na celu zmianę ich pierwotnego zobowiązania. Zwrócili się o zmianę zobowiązania w celu uwzględnienia wyłączenia płytek z zakresu definicji produktu opisanej w motywach 31 i 72. Ponadto kilku kolejnych eksporterów zwróciło się, z zachowaniem terminu określonego w art. 8 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, z wnioskiem o objęcie ich wspomnianym zobowiązaniem.
(438)
Decyzją wykonawczą 2013/707/UE Komisja potwierdziła przyjęcie zobowiązania złożonego przez eksporterów wymienionych w załączniku do niniejszej decyzji w odniesieniu do ceł ostatecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz modułów lub paneli fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego oraz ogniw w rodzaju stosowanych w modułach lub panelach fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego (ogniwa o grubości nieprzekraczającej 400 mikrometrów), objętych obecnie kodami CN ex 8501 31 00, ex 8501 32 00, ex 8501 33 00, ex 8501 34 00, ex 8501 61 20, ex 8501 61 80, ex 8501 62 00, ex 8501 63 00, ex 8501 64 00 oraz ex 8541 40 90 (kody TARIC 8501310081, 85013120089, 8501320041, 8501320049, 8501330061, 85013320069, 8501340041, 8501340049, 8501612041, 85016122049, 8501618041, 8501618049, 8501620061, 85016220069, 8501630041, 8501630049, 8501640041, 85016420049, 8541409021, 8541409029, 8541409031 oraz 8541409039), pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, chyba że stanowią one produkt przewożony w tranzycie w rozumieniu art. V GATT.
Z definicji produktu objętego postępowaniem wyklucza się następujące rodzaje produktów:
-
przenośne ładowarki solarne składające się z mniej niż sześciu ogniw, dostarczające energię elektryczną do urządzeń lub ładujące akumulatory;
-
cienkowarstwowe produkty fotowoltaiczne;
-
produkty fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego trwale wbudowane do urządzeń elektrycznych spełniających inną funkcję niż wytwarzanie energii elektrycznej i wykorzystujących energię elektryczną wytwarzaną przez wbudowane ogniwo lub ogniwa fotowoltaiczne z krzemu krystalicznego;
-
moduły lub panele o napięciu wyjściowym nieprzekraczającym 50 V prądu stałego oraz mocy wyjściowej nieprzekraczającej 50 W, wyłącznie jako urządzenia do bezpośredniego ładowania akumulatorów w systemach o tej samej charakterystyce napięcia i mocy.
2. Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii przed ocleniem jest następująca dla produktów opisanych w ust. 1 i wyprodukowanych przez poniższe przedsiębiorstwa:
Przedsiębiorstwo
Stawka celna
Dodatkowy kod TARIC
Changzhou Trina Solar Energy Co. Ltd;
Trina Solar (Changzhou) Science & Technology Co. Ltd;
Changzhou Youze Technology Co. Ltd;
Trina Solar Energy (Shanghai) Co. Ltd;
Yancheng Trina Solar Energy Technology Co. Ltd
44,7 %
B791
Delsolar (Wujiang) Ltd
64,9 %
B792
Jiangxi LDK Solar Hi-Tech Co. Ltd
LDK Solar Hi-Tech (Nanchang) Co. Ltd
LDK Solar Hi-Tech (Suzhou) Co. Ltd
46,7 %
B793
LDK Solar Hi-Tech (Hefei) Co. Ltd
46,7 %
B927
JingAo Solar Co. Ltd
Shanghai JA Solar Technology Co. Ltd
JA Solar Technology Yangzhou Co. Ltd
Hefei JA Solar Technology Co. Ltd
Shanghai JA Solar PV Technology Co. Ltd
51,5 %
B794
Jinko Solar Co. Ltd
Jinko Solar Import and Export Co. Ltd
ZHEJIANG JINKO SOLAR CO. LTD
ZHEJIANG JINKO SOLAR TRADING CO. LTD
41,2 %
B845
Jinzhou Yangguang Energy Co. Ltd
Jinzhou Huachang Photovoltaic Technology Co. Ltd
Jinzhou Jinmao Photovoltaic Technology Co. Ltd
Jinzhou Rixin Silicon Materials Co. Ltd
Jinzhou Youhua Silicon Materials Co. Ltd
27,3 %
B795
RENESOLA ZHEJIANG LTD
RENESOLA JIANGSU LTD
43,1 %
B921
Wuxi Suntech Power Co. Ltd
Suntech Power Co. Ltd
Wuxi Sunshine Power Co. Ltd
Luoyang Suntech Power Co. Ltd
Zhenjiang Ren De New Energy Science Technology Co. Ltd
Zhenjiang Rietech New Energy Science Technology Co. Ltd
41,4 %
B796
Yingli Energy (China) Co. Ltd
Baoding Tianwei Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Hainan Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Hengshui Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Tianjin Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Lixian Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Baoding Jiasheng Photovoltaic Technology Co. Ltd
Beijing Tianneng Yingli New Energy Resources Co. Ltd
Yingli Energy (Beijing) Co. Ltd
35,5 %
B797
Inne przedsiębiorstwa współpracujące w dochodzeniu antydumpingowym (z wyjątkiem przedsiębiorstw objętych cłem rezydualnym w równoległym antysubsydyjnym rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 1239/2013) (załącznik 1)
41,3 %
Inne przedsiębiorstwa współpracujące w dochodzeniu antydumpingowym, objęte cłem rezydualnym w równoległym antysubsydyjnym rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 1239/2013 (załącznik 2)
36,2 %
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
53,4 %
B999
3. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
4. W przypadku gdy jakikolwiek nowy producent eksportujący w Chińskiej Republice Ludowej dostarczy Komisji wystarczające dowody potwierdzające, że:
-
nie dokonywał wywozu do Unii produktu opisanego w ust. 1 w okresie od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. (okresie objętym dochodzeniem);
-
nie jest powiązany z jakimkolwiek eksporterem lub producentem w Chińskiej Republice Ludowej, który objęty jest środkami antydumpingowymi wprowadzonymi niniejszym rozporządzeniem;
-
rzeczywiście dokonywał wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii po upływie okresu objętego dochodzeniem, na podstawie którego wprowadzono środki, lub zaciągnął nieodwołalne zobowiązanie umowne na wywóz znacznych ilości do Unii;
ust. 2 może zostać zmieniony poprzez dodanie nowego producenta eksportującego do współpracujących przedsiębiorstw nieobjętych próbą, w stosunku do których zastosowanie ma średnie ważone cło w wysokości 41,3 %.
Artykuł 2
1. Kwoty zabezpieczone w postaci tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 513/2013 na przywóz płytek (płytki, których grubość nie przekracza 400 mikrometrów) oraz modułów lub paneli o napięciu wyjściowym nieprzekraczającym 50 V prądu stałego oraz mocy wyjściowej nieprzekraczającej 50 W, przeznaczonych wyłącznie do bezpośredniego ładowania akumulatorów w systemach o tej samej charakterystyce napięcia i mocy, pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, zostają zwolnione.
2. Kwoty zabezpieczone w postaci tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 513/2013 na przywóz modułów lub paneli fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego oraz ogniw typu stosowanego w modułach lub panelach fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego (ogniwa o grubości nieprzekraczającej 400 mikrometrów), objętych obecnie kodami CN ex 8501 31 00, ex 8501 32 00, ex 8501 33 00, ex 8501 34 00, ex 8501 61 20, ex 8501 61 80, ex 8501 62 00, ex 8501 63 00, ex 8501 64 00 oraz ex 8541 40 90 (kody TARIC 8501310081, 8501310089, 8501320041, 8501320049, 8501330061, 8501330069, 8501340041, 8501340049, 8501612041, 8501612049, 8501618041, 8501618049, 8501620061, 8501620069, 8501630041, 8501630049, 8501640041, 8501640049, 8541409021, 8541409029, 8541409031 oraz 8541409039), pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, chyba że stanowią one produkt przewożony w tranzycie w rozumieniu art. V GATT, zostają ostatecznie pobrane. Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczną stawkę ceł antydumpingowych zostają zwolnione.
Artykuł 3
1. Przywóz produktów zgłoszonych do dopuszczenia do swobodnego obrotu i objętych obecnie kodem CN ex 8541 40 90 (kody TARIC 8541409021, 8541409029, 8541409031 i 8541409039), które są fakturowane przez przedsiębiorstwa, od których Komisja przyjęła zobowiązania i których nazwy są wymienione w załączniku do decyzji wykonawczej 2013/707/UE, jest zwolniony z cła antydumpingowego nałożonego art. 1, pod warunkiem że:
a)
przedsiębiorstwo wymienione w załączniku do decyzji wykonawczej 2013/707/UE bezpośrednio wytworzyło, wysłało i zafakturowało określone powyżej produkty lub dokonało tego za pośrednictwem swojego przedsiębiorstwa powiązanego również wymienionego w złączniku do decyzji wykonawczej 2013/707/UE dla ich powiązanych przedsiębiorstw w Unii działających jako importerzy oraz odpowiedzialnych za dopuszczenie do swobodnego obrotu w Unii lub dla pierwszego niezależnego klienta działającego jako importer oraz odpowiedzialnego za dopuszczenie do swobodnego obrotu w Unii;
b)
takiemu przywozowi towarzyszy faktura w ramach zobowiązania, która jest fakturą handlową, zawierającą co najmniej informacje i oświadczenie przewidziane w załączniku III do niniejszego rozporządzenia;
c)
takiemu przywozowi towarzyszy świadectwo dotyczące zobowiązania eksportowego zgodnie z załącznikiem IV do niniejszego rozporządzenia; oraz
d)
towary zgłoszone i przedstawione organom celnym odpowiadają dokładnie opisowi na fakturze w ramach zobowiązania.
2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia o dopuszczenie do swobodnego obrotu:
a)
zawsze, gdy w odniesieniu do przywozu określonego w ust. 1 zostanie ustalone, że nie jest spełniony co najmniej jeden warunek wymieniony w tym ustępie; lub
b)
gdy Komisja wycofa swoją zgodę na zobowiązanie, zgodnie z art. 8 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, rozporządzeniem lub decyzją, które(-a) odnosi się do konkretnych transakcji, oraz gdy Komisja stwierdzi, że odpowiednie faktury w ramach zobowiązania są nieważne.
Artykuł 4
Przedsiębiorstwa, od których Komisja przyjęła zobowiązania i których nazwy są wymienione w załączniku do decyzji Komisji 2013/707/UE oraz objęte pewnymi warunkami wyszczególnionymi w tej decyzji, również wystawiają fakturę za transakcje, które nie są zwolnione z ceł antydumpingowych. Taka faktura jest fakturą handlową zawierającą co najmniej elementy przewidziane w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wygasa w dniu 7 grudnia 2015 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli 2 grudnia 2013 r.