SMĚRNICE EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY 2014/95/EU
ze dne 22. října 2014,
kterou se mění směrnice 2013/34/EU, pokud jde o uvádění nefinančních informací a informací týkajících se rozmanitosti některými velkými podniky a skupinami
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 50 odst. 1 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
v souladu s řádným legislativním postupem (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Komise ve svém sdělení nazvaném „Akt o jednotném trhu - Dvanáct nástrojů k podnícení hospodářského růstu a posílení důvěry - 'Společně pro nový růst'“ přijatém dne 13. dubna 2011 vymezila potřebu docílit úrovně transparentnosti sociálních a environmentálních informací poskytovaných podniky ve všech odvětvích, která by byla srovnatelně vysoká, ve všech členských státech. To je plně v souladu s možností, aby členské státy vyžadovaly podle potřeby další zlepšení transparentnosti nefinančních informací podniků, což je ve své podstatě nepřetržité úsilí.
(2)
Potřebu zlepšit uvádění sociálních a environmentálních informací podniky předložením legislativního návrhu v této oblasti zopakovala Komise ve sdělení nazvaném „Obnovená strategie EU pro sociální odpovědnost podniků na období 2011-2014“, které bylo přijato dne 25. října 2011.
(3)
Evropský parlament ve svých usneseních ze dne 6. února 2013 nazvaných „Sociální odpovědnost podniků: řádné, transparentní a odpovědné obchodní chování a udržitelný růst“ a „Sociální odpovědnost podniků: podpora zájmů společnosti a cesta k udržitelné obnově podporující začlenění“ uznal, že je důležité, aby podniky zveřejňovaly informace o udržitelnosti, například o sociálních a environmentálních faktorech, s cílem zjistit rizika udržitelnosti a zvýšit důvěru investorů a spotřebitelů. Uvádění nefinančních informací je totiž zásadním krokem pro zvládnutí změny vedoucí k udržitelnému světovému hospodářství, které spojuje dlouhodobou ziskovost se sociální spravedlností a ochranou životního prostředí. Uvádění nefinančních informací v této souvislosti umožňuje měřit, sledovat a řídit výkonnost podniků a jejich dopad na společnost. Evropský parlament tedy vyzval Komisi, aby předložila legislativní návrh na uvádění nefinančních informací podniky, který poskytne velkou flexibilitu s cílem zohlednit mnohorozměrnou povahu sociální odpovědnosti podniků a rozmanitost politik sociální odpovědnosti podniků, které podniky provádějí, společně s dostatečnou mírou srovnatelnosti tak, aby byly uspokojeny potřeby investorů a dalších zúčastněných stran a také potřeba umožnit spotřebitelům snadný přístup k informacím o dopadu podniků na společnost.
(4)
Koordinace vnitrostátních právních předpisů týkajících se uvádění nefinančních informací některými velkými podniky je důležitá pro zájmy podniků, akcionářů i jiných zúčastněných stran. Koordinace je v těchto oblastech nezbytná, neboť většina z těchto podniků působí ve více než jednom členském státě.
(5)
Je rovněž třeba stanovit určitý minimální právní požadavek, pokud jde o rozsah informací, které by měly podniky v celé Unii zpřístupnit veřejnosti a orgánům. Podniky spadající do oblasti působnosti této směrnice by měly poskytnout věrný a komplexní přehled o svých politikách, výsledcích a rizicích.
(6)
Aby se zvýšila soudržnost a srovnatelnost uváděných nefinančních informací v celé Unii, měly by některé velké podniky vypracovávat přehled nefinančních informací obsahující informace týkající se alespoň environmentálních, sociálních a zaměstnaneckých otázek, dodržování lidských práv a boje proti korupci a úplatkářství. Tento přehled by měl zahrnovat popis politik, výsledků a rizik týkajících se těchto otázek a měl by být zahrnut do zprávy vedení daného podniku. Přehled nefinančních informací by měl obsahovat i informace o postupech náležité péče uplatňovaných podnikem, zejména s ohledem na jeho dodavatelské a subdodavatelské řetězce v relevantních a přiměřených případech, s cílem odhalit existující a potenciální nepříznivé dopady, předcházet jim a zmírňovat je. Členské státy by měly mít možnost osvobodit podniky, na něž se vztahuje tato směrnice, od povinnosti vypracovávat přehled nefinančních informací, pokud podniky předkládají samostatnou zprávu, jež je sestavována za stejné účetní období a obsahuje stejné informace.
(7)
Přehled nefinančních informací, jejž jsou podniky povinny vypracovávat, by měl obsahovat, pokud jde o záležitosti související s životním prostředím, podrobnosti o současných a předvídatelných dopadech působení podniku na životní prostředí a případně na zdraví a bezpečnost, využívání obnovitelných a neobnovitelných zdrojů energie, emise skleníkových plynů, využívání vodních zdrojů a znečištění ovzduší. Pokud jde o sociální a zaměstnanecké záležitosti, mohou se informace poskytované v přehledu týkat opatření k zajištění rovnosti pohlaví, provádění základních úmluv Mezinárodní organizace práce, pracovních podmínek, sociálního dialogu, dodržování práva zaměstnanců na informace a konzultace, dodržování práv odborů, zdraví a bezpečnosti při práci a dialogu s místními společenstvími a opatření k zajištění ochrany a rozvoje těchto společenství. Co se týče lidských práv a boje proti korupci a úplatkářství, mohl by přehled nefinančních informací obsahovat informace o předcházení porušování lidských práv nebo o nástrojích pro boj proti korupci a úplatkářství.
(8)
Podniky, na něž se vztahuje tato směrnice, by měly poskytovat odpovídající informace týkající se záležitostí, které by mohly nejpravděpodobněji přivodit vznik hlavních rizik s vážnými dopady, spolu s riziky, která již existují. Závažnost těchto dopadů by měla být posouzena z hlediska jejich rozsahu a významu. Riziko nepříznivých dopadů může být způsobeno činností samotných podniků nebo může být spojeno s jejich působením a v relevantních a přiměřených případech s jejich produkty, službami a obchodními vztahy, včetně vztahů s dodavatelskými a subdodavatelskými řetězci. To by nemělo vést k přílišnému nárůstu administrativní zátěže pro malé a střední podniky.
(9)
Při poskytování těchto informací by podniky, na něž se vztahuje tato směrnice, mohly vycházet z vnitrostátních rámců, unijních rámců, jako je systém pro environmentální řízení podniků a audit (EMAS), nebo mezinárodních rámců, jako je úmluva OSN „Global Compact“, obecné zásady v oblasti podnikání a lidských práv, které provádějí rámec OSN „Chránit, dodržovat a napravovat“, směrnice Organizace pro hospodářskou spolupráci a rozvoj (OECD) pro nadnárodní společnosti, norma Mezinárodní organizace pro normalizaci ISO 26000, tripartitní deklarace Mezinárodní organizace práce o zásadách pro nadnárodní společnosti a sociální politiku, globální iniciativa pro podávání zpráv („Global Reporting Initiative“) nebo jiné uznávané mezinárodní rámce.
(10)
Členské státy by měly zajistit zavedení vhodných a účinných mechanismů, které zaručí, aby podniky uváděly nefinanční informace v souladu s touto směrnicí. Za tímto účelem by členské státy měly zajistit, aby byly zavedeny účinné vnitrostátní postupy, které umožní vymáhat dodržování povinností stanovených touto směrnicí, a aby těchto postupů mohly využívat všechny fyzické i právnické osoby, které mají v souladu s vnitrostátním právem oprávněný zájem na tom, aby bylo zajištěno dodržování ustanovení této směrnice.
(11)
Odstavec 47 závěrečného dokumentu konference OSN Rio+20 nazvané „Budoucnost, jakou chceme,“ uznává význam podávání zpráv podniků o udržitelnosti a vyzývá podniky, aby případně zvážily zahrnutí informací o udržitelnosti do svého cyklu podávání zpráv. Rovněž vyzývá průmysl, zainteresované vlády a příslušné zúčastněné strany, aby za podpory systému OSN případně vypracovaly modely osvědčených postupů a s ohledem na zkušenosti stávajících rámců zjednodušily začlenění finančních a nefinančních informací.
(12)
Přístup investorů k nefinančním informacím je krokem k dosažení cíle stanoveného v rámci Plánu pro Evropu účinněji využívající zdroje, podle kterého mají být do roku 2020 zavedeny tržní a politické pobídky, které odměňují investice podniků do účinného využívání zdrojů.
(13)
Evropská rada ve svých závěrech ze dnů 24. a 25. března 2011 vyzvala ke snížení celkové regulační zátěže na evropské a vnitrostátní úrovni, zejména pro malé a střední podniky, a navrhla opatření ke zvýšení produktivity, zatímco cílem strategie Evropa 2020 pro inteligentní a udržitelný růst podporující začlenění je zlepšit podnikatelské prostředí pro malé a střední podniky a podpořit jejich internacionalizaci. Proto by se v souladu se zásadou „zelenou malým a středním podnikům“ měly nové požadavky na uvádění informací vztahovat pouze na některé velké podniky a skupiny.
(14)
Rozsah těchto požadavků na uvádění nefinančních informací by měl být vymezen ve vztahu k průměrnému počtu zaměstnanců, bilanční sumě a čistému obratu. Malé a střední podniky by měly být osvobozeny od dalších požadavků a povinnost uvádět přehled nefinančních informací by se měla vztahovat pouze na ty velké podniky, které jsou subjekty veřejného zájmu, a na ty subjekty veřejného zájmu, které jsou mateřským podnikem velké skupiny, v obou případech pokud jejich průměrný počet zaměstnanců přesahuje 500, a to v případě skupiny na konsolidovaném základě. To by nemělo bránit členským státům, aby vyžadovaly uvádění nefinančních informací od podniků a skupin jiných než podniky, na které se vztahuje tato směrnice.
(15)
Mnoho podniků, které spadají do oblasti působnosti směrnice Evropského parlamentu a Rady 2013/34/EU (3), je členy skupin podniků. Konsolidované zprávy vedení podniku by měly být sestavovány tak, aby informace týkající se těchto skupin podniků mohly být předány členům a třetím stranám. Vnitrostátní právní předpisy týkající se konsolidovaných zpráv vedení podniku by proto měly být koordinovány, aby se docílilo srovnatelnosti a soudržnosti informací, jež by měly podniky v Unii zveřejňovat.
(16)
Statutární auditoři a auditorské společnosti by měli pouze ověřit, zda byly přehled nefinančních informací nebo samostatná zpráva vypracovány. Kromě toho by členské státy měly mít možnost požadovat, aby byly informace obsažené v přehledu nefinančních informací nebo v samostatné zprávě ověřeny nezávislým poskytovatelem ověřovacích služeb.
(17)
S cílem usnadnit uvádění nefinančních informací podniky by Komise měla vypracovat nezávazné pokyny, včetně obecných a odvětvových nefinančních klíčových ukazatelů výkonnosti. Komise by měla vzít v úvahu stávající osvědčené postupy, mezinárodní vývoj a výsledky souvisejících iniciativ Unie. Komise by měla vést odpovídající konzultace, a to i s příslušnými zúčastněnými stranami. Při odkazech na environmentální aspekty by Komise měla zahrnout přinejmenším využívání půdy, vodních zdrojů, emise skleníkových plynů a využívání materiálů.
(18)
Rozmanitost pravomocí a stanovisek členů správních, řídících a dozorčích orgánů podniků usnadňuje dobré porozumění podnikové organizaci a záležitostem dotyčného podniku. Umožňuje členům těchto orgánů konstruktivně zpochybňovat rozhodnutí řídících pracovníků a být otevřenější vůči inovativním myšlenkám, čímž se zamezí podobnosti názorů členů známé jako jev „skupinového myšlení“. Přispívá tak k účinnému dohledu nad řídícími pracovníky a úspěšné správě a řízení podniku. Z tohoto důvodu je důležité zvýšit transparentnost, pokud jde o uplatňovanou politiku rozmanitosti. Tím by byl trh informován o postupech správy a řízení podniků, a mohl by tak na podniky vytvářet nepřímý tlak, aby posílily rozmanitost v rámci svých řídících a dozorčích orgánů.
(19)
Povinnost uvádět politiky rozmanitosti pro správní, řídící a dozorčí orgány, pokud jde o takové aspekty, jako jsou například věk, pohlaví, vzdělání nebo profesní zkušenosti, by se měla vztahovat pouze na některé velké podniky. Uvádění politiky rozmanitosti by mělo být součástí výkazu o správě a řízení podniku, jak je stanoveno v článku 20 směrnice 2013/34/EU. Pokud se neuplatňuje žádná politika rozmanitosti, neměla by existovat povinnost ji zavést, ale ve výkazu o správě a řízení podniku by mělo být jasně vysvětleno, proč tomu tak je.
(20)
Byly vzaty na vědomí iniciativy na úrovni Unie, včetně podávání zpráv podle jednotlivých zemí v několika odvětvích, a také odkazy Evropské rady uvedené v jejích závěrech ze dnů 22. května a 19. a 20. prosince 2013 na podávání zpráv podle jednotlivých zemí ze strany velkých podniků a skupin, obdobná ustanovení ve směrnici Evropského parlamentu a Rady 2013/36/EU (4) a mezinárodní úsilí o zvýšení transparentnosti v oblasti finančního výkaznictví. V rámci vrcholných schůzek skupin G8 a G20 byla OECD požádána, aby vypracovala standardizovaný vzor pro podávání zpráv pro nadnárodní podniky, jimiž by podávaly daňovým orgánům zprávy o svých ziscích a daňových platbách po celém světě. Tento vývoj doplňují návrhy obsažené v této směrnici jako vhodná opatření pro dané účely.
(21)
Jelikož cíle této směrnice, totiž zvýšit relevantnost, soudržnost a srovnatelnost informací uváděných některými velkými podniky a skupinami v Unii, nemůže být dosaženo uspokojivě členskými státy, ale spíše jej z důvodu účinků může být lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje tato směrnice rámec toho, co je nezbytné k dosažení tohoto cíle.
(22)
Tato směrnice dodržuje základní práva a ctí zásady uznávané Listinou základních práv Evropské unie, včetně práva na svobodu podnikání, respektování soukromého života a ochranu osobních údajů. Tato směrnice musí být provedena v souladu s těmito právy a zásadami.
(23)
Směrnice 2013/34/EU by proto měla být odpovídajícím způsobem změněna,
PŘIJALY TUTO SMĚRNICI:
Článek 1
Změny směrnice 2013/34/EU
Směrnice 2013/34/EU se mění takto:
1)
Vkládá se nový článek, který zní:
„Článek 19a
Přehled nefinančních informací
1. Velké podniky, které jsou subjekty veřejného zájmu a které k rozvahovému dni překročí kritérium průměrného počtu 500 zaměstnanců za účetní období, zahrnou do zprávy vedení podniku přehled nefinančních informací obsahující v rozsahu potřebném k pochopení vývoje podniku, jeho výkonnosti a postavení a dopadů jeho činnosti informace týkající se alespoň environmentálních, sociálních a zaměstnaneckých otázek, dodržování lidských práv a boje proti korupci a úplatkářství, včetně:
a)
stručného popisu obchodního modelu podniku;
b)
popisu politik, jež podnik ve vztahu k těmto otázkám sleduje, včetně uplatňovaných postupů náležité péče;
c)
výsledků těchto politik;
d)
hlavních rizik souvisejících s těmito otázkami, jež jsou spojeny s operacemi podniku, včetně, je-li to relevantní a přiměřené, jeho obchodních vztahů, produktů nebo služeb, které by mohly mít nepříznivé dopady v těchto oblastech, a způsobu, jakým podnik tato rizika řídí;
e)
nefinančních klíčových ukazatelů výkonnosti, které se vztahují k příslušné podnikatelské činnosti.
Pokud podnik nesleduje politiky ve vztahu k jedné nebo více z těchto otázek, poskytne přehled nefinančních informací jasné a odůvodněné vysvětlení, proč je nesleduje.
Přehled nefinančních informací uvedený v prvním pododstavci obsahuje případně také odkazy na částky vykazované v roční účetní závěrce a další komentář k nim.
Členské státy mohou povolit, aby byly informace týkající se budoucího vývoje nebo záležitostí, které se právě projednávají, vynechány, a to ve výjimečných případech, kdy by podle řádně odůvodněného stanoviska členů správních, řídících a dozorčích orgánů, jednajících v mezích pravomocí, které jim svěřuje vnitrostátní právo, a majících za toto stanovisko kolektivní odpovědnost, uvedení těchto informací výrazně poškodilo obchodní postavení daného podniku, neznemožňuje-li ovšem jejich vynechání objektivní a vyvážené pochopení vývoje podniku, jeho výkonnosti a postavení a dopadu jeho činnosti.
Při ukládání požadavku na uvádění informací podle prvního pododstavce členské státy stanoví, že podniky mohou vycházet z vnitrostátních, unijních nebo mezinárodních rámců; pokud tak podniky učiní, upřesní, ze kterých rámců vycházely.
2. Pokud podniky plní povinnost stanovenou v odstavci 1, má se za to, že splnily povinnost týkající se analýzy nefinančních informací stanovenou v čl. 19 odst. 1 třetím pododstavci.
3. Podnik, který je dceřiným podnikem, je osvobozen od povinnosti stanovené v odstavci 1, jestliže jsou on sám a jeho případné dceřiné podniky zahrnuty do konsolidované zprávy vedení podniku nebo samostatné zprávy jiného podniku, která je vypracována v souladu s článkem 29 a s tímto článkem.
4. Pokud podnik vypracovává za stejné účetní období samostatnou zprávu, ať již vycházející z vnitrostátních, unijních nebo mezinárodních rámců či nikoli, která obsahuje informace požadované pro přehled nefinančních informací stanovené v odstavci 1, mohou ho členské státy osvobodit od povinnosti vypracovat přehled nefinančních informací stanovený v odstavci 1, je-li tato samostatná zpráva:
a)
zveřejněna společně se zprávou vedení podniku v souladu s článkem 30; nebo
b)
zpřístupněna veřejnosti v přiměřené době, která nesmí překročit šest měsíců od rozvahového dne, na internetových stránkách podniku a je na ni ve zprávě vedení podniku uveden odkaz.
Odstavec 2 se použije na podniky vypracovávající samostatnou zprávu podle prvního pododstavce tohoto odstavce obdobně.
5. Členské státy zajistí, aby statutární auditor nebo auditorská společnost ověřili, zda byl vypracován přehled nefinančních informací podle odstavce 1 nebo samostatná zpráva podle odstavce 4.
6. Členské státy mohou požadovat, aby byly informace obsažené v přehledu nefinančních informací podle odstavce 1 nebo v samostatné zprávě podle odstavce 4 ověřeny nezávislým poskytovatelem ověřovacích služeb.“
2)
Článek 20 se mění takto:
a)
v odstavci 1 se doplňuje nové písmeno, které zní:
„g)
popis politiky rozmanitosti uplatňované na správní, řídící a dozorčí orgány podniku s ohledem na aspekty, jako jsou například věk, pohlaví, vzdělání nebo profesní zkušenosti, cíle této politiky rozmanitosti, způsob jejího provádění a její výsledky ve vykazovaném období. Pokud není žádná taková politika uplatňována, obsahuje výkaz vysvětlení, proč tomu tak je.“
;
b)
odstavec 3 se nahrazuje tímto:
„3. Statutární auditor nebo auditorská společnost vyjádří názor v souladu s čl. 34 odst. 1 druhým pododstavcem na informace vypracované podle odst. 1 písm. c) a d) tohoto článku a ověří, že byly poskytnuty informace uvedené v odst. 1 písm. a), b), e), f) a g) tohoto článku.“
;
c)
odstavec 4 se nahrazuje tímto:
„4. Členské státy mohou osvobodit podniky uvedené v odstavci 1, které emitovaly pouze cenné papíry jiné než akcie přijaté k obchodování na regulovaném trhu ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 14 směrnice 2004/39/ES, od použití odst. 1 písm. a), b), e), f) a g) tohoto článku, pokud tyto podniky neemitovaly akcie, se kterými se obchoduje v mnohostranném systému obchodování ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 15 směrnice 2004/39/ES.“
;
d)
doplňuje se nový odstavec, který zní:
„5. Bez ohledu na článek 40 se odst. 1 písm. g) tohoto článku nevztahuje na malé a střední podniky.“
3)
Vkládá se nový článek, který zní:
„Článek 29a
Konsolidovaný přehled nefinančních informací
1. Subjekty veřejného zájmu, které jsou mateřskými podniky velké skupiny, jež k rozvahovému dni překročí na konsolidovaném základě kritérium průměrného počtu 500 zaměstnanců za účetní období, zahrnou do konsolidované zprávy vedení podniku konsolidovaný přehled nefinančních informací obsahující v rozsahu nezbytném pro pochopení vývoje skupiny, její výkonnosti a postavení a dopadů její činnosti informace týkající se alespoň environmentálních, sociálních a zaměstnaneckých otázek, dodržování lidských práv a boje proti korupci a úplatkářství, včetně:
a)
stručného popisu obchodního modelu skupiny;
b)
popisu politik, jež skupina ve vztahu k těmto otázkám sleduje, včetně uplatňovaných postupů náležité péče;
c)
výsledků těchto politik;
d)
hlavních rizik souvisejících s těmito otázkami, jež jsou spojené s operacemi skupiny, včetně, je-li to relevantní a přiměřené, jejích obchodních vztahů, produktů nebo služeb, které by mohly mít nepříznivé dopady v těchto oblastech, a způsobu, jakým skupina tato rizika řídí;
e)
nefinančních klíčových ukazatelů výkonnosti, které se vztahují k příslušné podnikatelské činnosti.
Pokud skupina nesleduje politiky ve vztahu k jedné nebo více z těchto otázek, poskytne konsolidovaný přehled nefinančních informací jasné a odůvodněné vysvětlení, proč je nesleduje.
Konsolidovaný přehled nefinančních informací uvedený v prvním pododstavci obsahuje případně také odkazy na částky vykazované v konsolidované účetní závěrce a další komentář k nim.
Členské státy mohou povolit, aby byly informace týkající se budoucího vývoje nebo záležitostí, které se právě projednávají, vynechány, a to ve výjimečných případech, kdy by podle řádně odůvodněného stanoviska členů správních, řídících a dozorčích orgánů, jednajících v mezích pravomocí, které jim svěřuje vnitrostátní právo, a majících za toto stanovisko kolektivní odpovědnost, uvedení těchto informací výrazně poškodilo obchodní postavení dané skupiny, neznemožňuje-li ovšem jejich vynechání objektivní a vyvážené pochopení vývoje skupiny, její výkonnosti a postavení a dopadů její činnosti.
Při ukládání požadavku na uvádění informací podle prvního pododstavce členské státy stanoví, že mateřský podnik může vycházet z vnitrostátních, unijních nebo mezinárodních rámců; pokud tak mateřský podnik učiní, upřesní, ze kterých rámců vycházel.
2. Pokud mateřský podnik plní povinnost stanovenou v odstavci 1, má se za to, že splnil povinnost týkající se analýzy nefinančních informací stanovenou v čl. 19 odst. 1 třetím pododstavci a v článku 29.
3. Mateřský podnik, který je zároveň dceřiným podnikem, je osvobozen od povinnosti stanovené v odstavci 1, jestliže jsou on sám a jeho dceřiné podniky zahrnuty do konsolidované zprávy vedení podniku nebo samostatné zprávy jiného podniku, která je vypracována v souladu s článkem 29 a s tímto článkem.
4. Pokud mateřský podnik vypracovává za stejné účetní období samostatnou zprávu odkazující na celou skupinu, ať již vycházející z vnitrostátních, unijních nebo mezinárodních rámců či nikoli, která obsahuje informace požadované pro konsolidovaný přehled nefinančních informací stanovený v odstavci 1, mohou ho členské státy osvobodit od povinnosti vypracovat konsolidovaný přehled nefinančních informací stanovený v odstavci 1, je-li tato samostatná zpráva:
a)
zveřejněna společně s konsolidovanou zprávou vedení podniku v souladu s článkem 30; nebo
b)
zpřístupněna veřejnosti v přiměřené době, která nesmí překročit šest měsíců od rozvahového dne, na internetových stránkách mateřského podniku a je na ni v konsolidované zprávě vedení podniku uveden odkaz.
Odstavec 2 se použije na podniky vypracovávající samostatnou zprávu podle prvního pododstavce tohoto odstavce obdobně.
5. Členské státy zajistí, aby statutární auditor nebo auditorská společnost ověřili, zda byl vypracován konsolidovaný přehled nefinančních informací podle odstavce 1 nebo samostatná zpráva podle odstavce 4.
6. Členské státy mohou požadovat, aby byly informace obsažené v konsolidovaném přehledu nefinančních informací podle odstavce 1 nebo v samostatné zprávě podle odstavce 4 ověřeny nezávislým poskytovatelem ověřovacích služeb.“
4)
V článku 33 se odstavec 1 nahrazuje tímto:
„1. Členské státy zajistí, aby členové správních, řídících a dozorčích orgánů podniku jednající v mezích pravomocí, které jim svěřuje vnitrostátní právo, měli kolektivní povinnost zajistit, aby
a)
roční účetní závěrka, zpráva vedení podniku, výkaz o správě a řízení podniku, pokud jsou předkládány samostatně, a zpráva uvedená v čl. 19a odst. 4; a
b)
konsolidovaná účetní závěrka, konsolidovaná zpráva vedení podniku, konsolidovaný výkaz o správě a řízení podniku, pokud jsou předkládány samostatně, a zpráva uvedená v čl. 29a odst. 4
byly vypracovány a zveřejněny v souladu s požadavky této směrnice a případně s mezinárodními účetními standardy přijatými podle nařízení (ES) č. 1606/2002.“
5)
V článku 34 se doplňuje nový odstavec, který zní:
„3. Tento článek se nevztahuje na přehled nefinančních informací uvedený v čl. 19a odst. 1, na konsolidovaný přehled nefinančních informací uvedený v čl. 29a odst. 1 ani na samostatné zprávy uvedené v čl. 19a odst. 4 a čl. 29a odst. 4.“
6)
V článku 48 se doplňuje nový pododstavec, který zní:
„Ve zprávě se také s přihlédnutím k vývoji v OECD a k výsledkům souvisejících evropských iniciativ zváží možnost zavedení povinnosti pro velké podniky, aby každoročně vydaly zprávu podle jednotlivých zemí za každý členský stát a třetí zemi, v nichž podniky působí, která by obsahovala přinejmenším informace o dosažených ziscích, o zaplacených daních ze zisku a o obdržených veřejných podporách.“
Článek 2
Pokyny pro vypracovávání zpráv
Komise vypracuje nezávazné pokyny k metodice vypracování zpráv obsahujících nefinanční informace, včetně nefinančních klíčových ukazatelů výkonnosti, a to obecných i odvětvových, s cílem usnadnit relevantní, užitečné a srovnatelné uvádění nefinančních informací podniky. Komise přitom konzultuje s příslušnými zúčastněnými stranami.
Komise zveřejní tyto pokyny do 6. prosince 2016.
Článek 3
Přezkum
Komise předloží Evropskému parlamentu a Radě zprávu o uplatňování této směrnice týkající se mimo jiné její oblasti působnosti, zejména pokud jde o velké nekotované podniky, její účinnosti a úrovně poskytnutých pokynů a metod. Tuto zprávu, případně provázenou legislativními návrhy, zveřejní do 6. prosince 2018.
Článek 4
Provedení
1. Členské státy uvedou v účinnost právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí do 6. prosince 2016. Neprodleně o nich uvědomí Komisi.
Členské státy stanoví, že se předpisy uvedené v prvním pododstavci použijí na všechny podniky v oblasti působnosti článku 1 pro účetní období počínající dne 1. ledna 2017 nebo v průběhu kalendářního roku 2017.
Tyto předpisy přijaté členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
2. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 5
Vstup v platnost
Tato směrnice vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 6
Určení
Tato směrnice je určena členským státům.
Ve Štrasburku dne 22. října 2014.
DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2014/95/UE
z dnia 22 października 2014 r.
zmieniająca dyrektywę 2013/34/UE w odniesieniu do ujawniania informacji niefinansowych i informacji dotyczących różnorodności przez niektóre duże jednostki oraz grupy
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 50 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W komunikacie zatytułowanym „Akt o jednolitym rynku - Dwanaście dźwigni na rzecz pobudzenia wzrostu gospodarczego i wzmocnienia zaufania - »Wspólnie na rzecz nowego wzrostu gospodarczego«”, przyjętym w dniu 13 kwietnia 2011 r., Komisja wskazała na potrzebę zwiększenia przejrzystości informacji społecznych i środowiskowych przekazywanych przez jednostki ze wszystkich sektorów do podobnie wysokiego poziomu we wszystkich państwach członkowskich. Jest to w pełni spójne z możliwością wprowadzenia przez państwa członkowskie, w stosownych przypadkach, wymogów dotyczących dalszych udoskonaleń w zakresie przejrzystości przekazywanych przez jednostki informacji niefinansowych, co z natury rzeczy wymaga ciągłych starań.
(2)
O potrzebie udoskonalenia ujawniania przez jednostki informacji społecznych i środowiskowych, poprzez przedstawienie odpowiedniego wniosku ustawodawczego, przypomniano w komunikacie Komisji zatytułowanym „Odnowiona strategia UE na lata 2011-2014 dotycząca społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw”, przyjętym w dniu 25 października 2011 r.
(3)
W swoich rezolucjach z dnia 6 lutego 2013 r. zatytułowanych „Społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw: rozliczalne, przejrzyste i odpowiedzialne zachowanie przedsiębiorstw a trwały wzrost” oraz „Społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw: dbanie o interesy obywateli a droga do trwałego ożywienia gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu” Parlament Europejski podkreślił znaczenie ujawniania przez przedsiębiorstwa informacji na temat zrównoważonego rozwoju, takich jak informacje dotyczące czynników społecznych i środowiskowych, z myślą o określeniu zagrożeń dla zrównoważonego rozwoju oraz zwiększeniu zaufania inwestorów i konsumentów. Istotnie, ujawnianie informacji niefinansowych ma podstawowe znaczenie dla zarządzania przemianą w kierunku zrównoważonej gospodarki światowej poprzez połączenie długoterminowej rentowności ze sprawiedliwością społeczną i ochroną środowiska. W tym kontekście ujawnianie informacji niefinansowych pomaga w dokonywaniu pomiaru, nadzorze i zarządzaniu w odniesieniu do wyników jednostek oraz ich wpływu na społeczeństwo. Dlatego Parlament Europejski wezwał Komisję, aby przedstawiła wniosek ustawodawczy dotyczący ujawniania informacji niefinansowych przez jednostki, pozwalający na dużą elastyczność działania, tak aby uwzględnić wielowymiarowy charakter społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw oraz różnorodność realizowanych przez przedsiębiorstwa strategii w zakresie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, jednocześnie dbając o odpowiednią porównywalność w celu uwzględnienia potrzeb inwestorów i innych zainteresowanych podmiotów, a także potrzeby zapewnienia konsumentom łatwego dostępu do informacji na temat wpływu przedsiębiorstw na społeczeństwo.
(4)
Koordynacja przepisów krajowych dotyczących ujawniania informacji niefinansowych przez niektóre duże jednostki leży w interesie zarówno samych jednostek, jak i akcjonariuszy, wspólników i innych zainteresowanych stron. Koordynacja na tym polu jest konieczna, ponieważ większość tych jednostek działa w więcej niż jednym państwie członkowskim.
(5)
Niezbędne jest także ustanowienie pewnych minimalnych wymogów prawnych odnośnie do zakresu informacji, które powinny być podawane do publicznej wiadomości oraz do wiadomości właściwych organów przez jednostki na terenie całej Unii. Jednostki objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy powinny dawać prawidłowy i pełny obraz swojej polityki, wyników oraz ryzyka.
(6)
Aby zwiększyć spójność i porównywalność informacji niefinansowych ujawnianych na terytorium Unii, niektóre duże jednostki powinny przygotowywać oświadczenie na temat informacji niefinansowych zawierające informacje dotyczące przynajmniej kwestii środowiskowych, społecznych i pracowniczych, poszanowania praw człowieka, przeciwdziałania korupcji i łapownictwu. Sprawozdanie takie powinno zawierać opis polityki, wyników oraz ryzyka związanych z tymi sprawami oraz powinno być włączane do sprawozdania z działalności danej jednostki. Oświadczenie na temat informacji niefinansowych powinno też zawierać informacje na temat procesów należytej staranności wdrażanych przez jednostkę, również - w stosownych przypadkach i na zasadzie proporcjonalności - w odniesieniu do jej łańcuchów dostaw i podwykonawców, w celu identyfikacji obecnego lub potencjalnego negatywnego wpływu, zapobieżenia mu lub złagodzenia go. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość zwolnienia jednostek objętych niniejszą dyrektywą z obowiązku przygotowania oświadczenia na temat informacji niefinansowych, jeżeli przedstawione zostanie odrębne sprawozdanie dotyczące tego samego roku obrotowego i równoważne pod względem treści.
(7)
W przypadku gdy jednostki zobowiązane są do przygotowania sprawozdania niefinansowego, sprawozdanie to powinno zawierać, w odniesieniu do kwestii środowiskowych, szczegółowe informacje na temat obecnego i przewidywanego wpływu działalności jednostki na środowisko oraz, w stosownych przypadkach, na zdrowie i bezpieczeństwo, wykorzystywanie energii odnawialnej lub nieodnawialnej, emisję gazów cieplarnianych, zużycie wody i zanieczyszczenie powietrza. W odniesieniu do spraw społecznych i pracowniczych, informacje przedstawione w sprawozdaniu mogą dotyczyć działań podejmowanych w celu zapewnienia równouprawnienia płci, wdrożenia podstawowych konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy, warunków pracy, dialogu społecznego, poszanowania prawa pracowników do informacji i do wyrażania opinii, poszanowania praw związków zawodowych, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz dialogu ze społecznościami lokalnymi lub działań podejmowanych w celu zapewnienia ochrony i rozwoju tych społeczności. W odniesieniu do praw człowieka oraz walki z korupcją i łapownictwem, oświadczenie na temat informacji niefinansowych może zawierać informacje na temat zapobiegania naruszaniu praw człowieka lub na temat stosowanych instrumentów walki z korupcją i łapownictwem.
(8)
Jednostki objęte niniejszą dyrektywą powinny przekazywać dostateczne informacje na temat kwestii, które wyróżniają się jako mogące z wysokim prawdopodobieństwem spowodować wystąpienie głównych ryzyk związanych z dotkliwymi skutkami, a także na temat ryzyk, które już wystąpiły. Dotkliwość takich skutków powinno się oceniać na podstawie ich zakresu i stopnia. Ryzyka niekorzystnego wpływu mogą wynikać z własnej działalności jednostki lub być związane z prowadzonymi przez nią operacjami oraz - w stosownych przypadkach i na zasadzie proporcjonalności - jej produktami, usługami i stosunkami gospodarczymi, co obejmuje łańcuchy dostaw i podwykonawców. Nie powinno to prowadzić do nakładania zbędnych dodatkowych obciążeń administracyjnych na małe i średnie przedsiębiorstwa.
(9)
Udostępniając te informacje, jednostki objęte niniejszą dyrektywą mogą opierać się na krajowych zasadach ramowych, unijnych zasadach ramowych, takich jak system ekozarządzania i audytu (EMAS), lub na międzynarodowych zasadach ramowych, takich jak inicjatywa ONZ Global Compact, wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka wdrażające ramy ONZ „Ochrona, poszanowanie i naprawa”, wytyczne Organizacji Współpracy Regionalnej i Rozwoju (OECD) dla przedsiębiorstw wielonarodowych, norma Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej ISO 26000, trójstronna deklaracja zasad Międzynarodowej Organizacji Pracy dotyczących przedsiębiorstw wielonarodowych i polityki społecznej, Globalna Inicjatywa Sprawozdawcza lub inne uznane międzynarodowe zasady ramowe.
(10)
Państwa członkowskie powinny zapewnić istnienie dostatecznych i skutecznych środków gwarantujących ujawnianie informacji niefinansowych przez jednostki zgodnie z niniejszą dyrektywą. W tym celu państwa członkowskie powinny zapewnić istnienie skutecznych procedur krajowych umożliwiających wyegzekwowanie dopełniania obowiązków określonych w niniejszej dyrektywie oraz dostępność tych procedur dla wszystkich osób fizycznych i prawnych, w których uzasadnionym interesie jest, zgodnie z prawem krajowym, zapewnienie przestrzegania przepisów niniejszej dyrektywy.
(11)
W pkt 47 dokumentu końcowego przyjętego podczas konferencji ONZ Rio+20, zatytułowanego „Takiej przyszłości chcemy”, podkreśla się wagę sprawozdawczości przedsiębiorstw w zakresie zrównoważonego rozwoju i zachęca się jednostki, w stosownych przypadkach, do rozważenia możliwości uwzględniania informacji dotyczących zrównoważonego rozwoju w ich cyklach sprawozdawczych. Zachęca się w nim także przemysł, zainteresowane rządy i odpowiednie zainteresowane strony, aby rozwijały modele najlepszych praktyk, w stosownych przypadkach za pomocą systemu ONZ, i wspomagały działania mające na celu integrację informacji finansowych i niefinansowych, biorąc pod uwagę doświadczenie płynące z istniejących już zasad ramowych.
(12)
Uzyskanie przez inwestorów dostępu do informacji niefinansowych stanowi ważny krok na drodze do stworzenia - do roku 2020 - zachęt rynkowych i politycznych, które nagradzałyby inwestycje przedsiębiorstw w wydajność, w ramach planu działania na rzecz zasobooszczędnej Europy.
(13)
W konkluzjach ze swojego posiedzenia w dniach 24-25 marca 2011 r. Rada Europejska wezwała do zmniejszenia ogólnych obciążeń regulacyjnych, zwłaszcza w odniesieniu do małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), zarówno na poziomie europejskim, jak i krajowym, a także zaproponowała środki zwiększające wydajność, podczas gdy strategia „Europa 2020” na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu ma na celu poprawę otoczenia biznesowego MŚP oraz promowanie ich umiędzynarodowienia. Zgodnie z zasadą „najpierw myśl na małą skalę” nowe wymogi dotyczące ujawniania informacji powinny mieć zatem zastosowanie jedynie do niektórych dużych jednostek i grup.
(14)
Zakres tych wymogów dotyczących ujawniania informacji niefinansowych powinien być określony poprzez odniesienie do średniej liczby pracowników, sumy bilansowej i obrotów netto. MŚP należy zwolnić z dodatkowych wymogów, a obowiązek ujawnienia oświadczenia na temat informacji niefinansowych powinien być nałożony jedynie na te duże jednostki, które są jednostkami interesu publicznego, i na te jednostki interesu publicznego, które są jednostkami dominującymi dużej grupy, w obu przypadkach o średniej liczbie pracowników wyższej niż 500, w ujęciu skonsolidowanym w przypadku grupy. Nie powinno to uniemożliwiać państwom członkowskim nałożenia wymogu ujawniania informacji niefinansowych na jednostki i grupy inne niż jednostki objęte niniejszą dyrektywą.
(15)
Wiele jednostek objętych zakresem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE (3) należy do grup jednostek. Należy zatem sporządzać skonsolidowane sprawozdania z działalności, aby informacje dotyczące takich grup jednostek mogły być przekazywane członkom grupy oraz osobom trzecim. Przepisy krajowe regulujące skonsolidowane sprawozdania z działalności powinny zatem być skoordynowane w celu zapewnienia porównywalności i spójności informacji, które jednostki powinny ogłaszać w Unii.
(16)
Zadaniem biegłych rewidentów i firm audytorskich powinno być jedynie sprawdzenie, czy przedstawiono oświadczenie na temat informacji niefinansowych lub odrębne sprawozdanie. Ponadto państwa członkowskie powinny mieć możliwość nałożenia wymogu weryfikacji informacji zawartych w oświadczeniu na temat informacji niefinansowych lub odrębnym sprawozdaniu przez niezależny podmiot świadczący usługi atestacyjne.
(17)
Aby ułatwić ujawnianie informacji niefinansowych przez jednostki, Komisja powinna przygotować niewiążące wytyczne, w tym ogólne i sektorowe niefinansowe kluczowe wskaźniki wyników. Komisja powinna uwzględniać aktualne najlepsze praktyki, rozwój sytuacji międzynarodowej oraz wyniki odnośnych inicjatyw Unii. Komisja powinna prowadzić odpowiednie konsultacje, w tym z właściwymi zainteresowanymi stronami. Odnosząc się do aspektów środowiskowych, Komisja powinna brać pod uwagę co najmniej użytkowanie gruntów, zużycie wody, emisję gazów cieplarnianych oraz zużycie materiałów.
(18)
Zróżnicowanie kompetencji i poglądów członków organów administrujących, zarządzających i nadzorczych w jednostkach sprzyja dobremu zrozumieniu organizacji przedsiębiorstwa i działalności danej jednostki. Pozwala to członkom tych organów na konstruktywne kwestionowanie decyzji kierownictwa oraz na większą otwartość wobec innowacyjnych pomysłów, zapobiegając tym samym zjawisku ujednolicenia poglądów wśród członków organów jednostki, tzw. myśleniu grupowemu. Tym samym przyczynia się to do skutecznego nadzoru nad kierownictwem i dobrego zarządzania jednostką. Dlatego też ważne jest, aby zwiększyć przejrzystość w zakresie stosowanej polityki różnorodności. Dzięki temu uczestnicy rynku byliby poinformowani o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego, a jednostki odczuwałyby pośredni nacisk, aby wprowadzić większe zróżnicowanie składu swoich organów.
(19)
Obowiązek ujawniania informacji na temat polityki różnorodności w organach administrujących, zarządzających i nadzorczych w zakresie aspektów takich, jak na przykład wiek, płeć lub wykształcenie i doświadczenie zawodowe, powinien mieć zastosowanie jedynie do niektórych dużych jednostek. Zgodnie z art. 20 dyrektywy 2013/34/UE ujawnione informacje dotyczące polityki różnorodności powinny stanowić część oświadczenia o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego. Jeżeli polityka różnorodności nie jest stosowana, nie powinno być obowiązku jej wprowadzenia, jednak w oświadczeniu o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego należy zawrzeć wyraźne wyjaśnienie takiej decyzji.
(20)
Odnotowano inicjatywy na szczeblu Unii, w tym sprawozdawczość w podziale na kraje w odniesieniu do niektórych sektorów, a także odniesienia Rady Europejskiej, zawarte w jej konkluzjach z dnia 22 maja 2013 r. i 19-20 grudnia 2013 r., do sprawozdawczości w podziale na kraje w przypadku dużych spółek i grup oraz podobne przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (4), jak również międzynarodowe wysiłki na rzecz poprawy przejrzystości sprawozdawczości finansowej. W kontekście G8 i G20 zwrócono się do OECD o sporządzenie standardowego formularza sprawozdawczego dla jednostek wielonarodowych, służącego informowaniu organów podatkowych o osiągniętych zyskach i zapłaconych podatkach na całym świecie. Takie działania stanowią uzupełnienie propozycji zawartych w niniejszej dyrektywie, jako środki właściwe do danych celów.
(21)
Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, a mianowicie zwiększenie znaczenia, spójności i porównywalności informacji ujawnianych przez niektóre duże jednostki i grupy na terenie Unii, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na jego skutki możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(22)
Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych ani zasad uznanych w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w tym takich jak swoboda działalności gospodarczej, poszanowanie życia prywatnego oraz ochrona danych osobowych. Niniejsza dyrektywa powinna być wykonywana zgodnie z tymi prawami i zasadami.
(23)
Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2013/34/UE,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zmiany w dyrektywie 2013/34/UE
W dyrektywie 2013/34/UE wprowadza się następujące zmiany:
1)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 19a
Oświadczenie na temat informacji niefinansowych
1. Duże jednostki, które są jednostkami interesu publicznego, przekraczające na dzień bilansowy kryterium średniej liczby 500 pracowników w ciągu roku obrotowego, ujmują w sprawozdaniu z działalności oświadczenie na temat informacji niefinansowych zawierające informacje - w stopniu niezbędnym do zrozumienia rozwoju, wyników i sytuacji jednostki oraz wpływu jej działalności - dotyczące co najmniej kwestii środowiskowych, społecznych i pracowniczych, poszanowania praw człowieka, przeciwdziałania korupcji i łapownictwu, w tym:
a)
krótki opis modelu biznesowego jednostki;
b)
opis polityk stosowanych przez jednostkę w odniesieniu do tych kwestii, w tym do wdrożonych procesów należytej staranności;
c)
wynik tych polityk;
d)
główne ryzyka związane z tymi kwestiami, powiązane z operacjami jednostki, w tym - w stosownych przypadkach i na zasadzie proporcjonalności - jej stosunkami gospodarczymi, produktami lub usługami, które mogą wywierać niekorzystny wpływ w tych dziedzinach, oraz sposób zarządzania tymi ryzykami przez jednostkę;
e)
niefinansowe kluczowe wskaźniki wyników związane z daną działalnością.
Jeżeli jednostka nie stosuje żadnej polityki odnośnie do przynajmniej jednej z wymienionych kwestii, w oświadczeniu na temat informacji niefinansowych podaje się dokładne wyjaśnienie uzasadniające taką decyzję.
Oświadczenie na temat informacji niefinansowych, o którym mowa w akapicie pierwszym, w odpowiednich przypadkach zawiera również odniesienia do kwot wykazanych w rocznych sprawozdaniach finansowych oraz dodatkowe objaśnienia z nimi związane.
Państwa członkowskie mogą pozwolić na pominięcie, w wyjątkowych przypadkach, informacji dotyczących oczekiwanych wydarzeń lub spraw będących przedmiotem toczących się negocjacji, jeżeli - zgodnie z należycie uzasadnioną opinią członków organów administrujących, zarządczych i nadzorczych, którzy działają w ramach kompetencji przypisanych im na mocy prawa krajowego i na których spoczywa wspólna odpowiedzialność za tę opinię - ujawnienie takich informacji miałoby poważnie szkodliwy wpływ na sytuację handlową jednostki, pod warunkiem że takie pominięcie nie uniemożliwia prawidłowego i obiektywnego zrozumienia rozwoju, wyników i sytuacji jednostki oraz wpływu jej działalności.
Wymagając ujawnienia informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, państwa członkowskie przewidują, że jednostki mogą opierać się na krajowych, unijnych lub międzynarodowych zasadach ramowych, przy czym wówczas jednostki wskazują, z jakich zasad ramowych korzystały.
2. Jednostki spełniające obowiązek określony w ust. 1 uznaje się za spełniające obowiązek związany z analizą informacji niefinansowych określony w art. 19 ust. 1 akapit trzeci.
3. Jednostka będąca jednostką zależną nie podlega obowiązkowi określonemu w ust. 1, o ile jednostka ta i jej jednostki zależne objęte są skonsolidowanym sprawozdaniem z działalności lub odrębnym sprawozdaniem innej jednostki, sporządzanym zgodnie z art. 29 i z niniejszym artykułem.
4. Jeżeli jednostka sporządza odrębne sprawozdanie obejmujące ten sam rok obrotowy - niezależnie od tego, czy oparte jest ono na krajowych, unijnych lub międzynarodowych zasadach ramowych, czy też nie - i zawierające informacje wymagane do sporządzenia oświadczenia na temat informacji niefinansowych zgodnie z ust. 1, państwa członkowskie mogą zwolnić tę jednostkę z obowiązku sporządzania oświadczenia na temat informacji niefinansowych określonego w ust. 1, o ile takie odrębne sprawozdanie:
a)
jest publikowane wraz ze sprawozdaniem z działalności zgodnie z art. 30; lub
b)
jest podawane do publicznej wiadomości w rozsądnym terminie, nieprzekraczającym sześciu miesięcy po dniu bilansowym, na stronie internetowej jednostki, i odniesienie do niego znajduje się w sprawozdaniu z działalności.
Ust. 2 stosuje się odpowiednio do jednostek sporządzających odrębne sprawozdanie, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu.
5. Państwa członkowskie zapewniają sprawdzenie przez biegłego rewidenta lub firmę audytorską, czy przedstawiono oświadczenie na temat informacji niefinansowych, o którym mowa w ust. 1, lub odrębne sprawozdanie, o którym mowa w ust. 4.
6. Państwa członkowskie mogą wymagać, aby informacje zawarte w oświadczeniu na temat informacji niefinansowych, o którym mowa w ust. 1, lub w odrębnym sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 4, zostały zweryfikowane przez niezależny podmiot świadczący usługi atestacyjne.”
;
2)
w art. 20 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:
„g)
opis polityki różnorodności stosowanej do organów administrujących, zarządzających i nadzorczych jednostki w odniesieniu do aspektów takich jak na przykład wiek, płeć lub wykształcenie i doświadczenie zawodowe, celów tej polityki różnorodności, sposobu jej realizacji oraz skutków w danym okresie sprawozdawczym. Jeżeli nie stosuje się takiej polityki, oświadczenie zawiera wyjaśnienie takiej decyzji.”
;
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Biegły rewident lub firma audytorska wydaje opinię zgodnie z art. 34 ust. 1 akapit drugi dotyczącą informacji opracowanych na mocy ust. 1 lit. c) i d) niniejszego artykułu oraz sprawdza, czy informacje, o których mowa w ust. 1 lit. a), b), e), f) i g) niniejszego artykułu, zostały przedstawione.”
;
c)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Państwa członkowskie mogą zwolnić jednostki, o których mowa w ust. 1, które wyemitowały jedynie papiery wartościowe inne niż akcje dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 14 dyrektywy 2004/39/WE, ze stosowania ust. 1 lit. a), b), e), f) i g) niniejszego artykułu, chyba że jednostki takie wyemitowały akcje będące przedmiotem obrotu w ramach wielostronnej platformy obrotu w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 15 dyrektywy 2004/39/WE.”
;
d)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„5. Niezależnie od art. 40, ust. 1 lit. g) nie ma zastosowania do małych i średnich jednostek.”
;
3)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 29a
Skonsolidowane oświadczenie na temat informacji niefinansowych
1. Jednostki interesu publicznego, które są jednostkami dominującymi dużej grupy przekraczającej na dzień bilansowy, w ujęciu skonsolidowanym, kryterium średniej liczby 500 pracowników w ciągu roku obrotowego, ujmują w skonsolidowanym sprawozdaniu z działalności skonsolidowane oświadczenie na temat informacji niefinansowych zawierające informacje - w stopniu niezbędnym do zrozumienia rozwoju, wyników i sytuacji jednostki oraz wpływu jej działalności - dotyczące przynajmniej kwestii środowiskowych, społecznych i pracowniczych, poszanowania praw człowieka, przeciwdziałania korupcji i łapownictwu, w tym:
a)
krótki opis modelu biznesowego grupy;
b)
opis polityk stosowanych przez grupę odnośnie do tych kwestii, w tym do wdrożonych procesów należytej staranności;
c)
wynik tych polityk;
d)
główne ryzyka związane z tymi kwestiami, powiązane z operacjami grupy, w tym - w stosownych przypadkach i na zasadzie proporcjonalności - jej stosunkami gospodarczymi, produktami lub usługami, które mogą wywierać niekorzystny wpływ w tych dziedzinach, oraz sposób zarządzania tymi ryzykami przez grupę;
e)
niefinansowe kluczowe wskaźniki wyników związanych z daną działalnością.
Jeżeli grupa nie stosuje żadnej polityki odnośnie do przynajmniej jednej z wymienionych kwestii, w skonsolidowanym oświadczeniu na temat informacji niefinansowych podaje się dokładne wyjaśnienie uzasadniające taką decyzję.
Skonsolidowane oświadczenie na temat informacji niefinansowych, o którym mowa w akapicie pierwszym, w odpowiednich przypadkach zawiera również odniesienia do kwot wykazanych w skonsolidowanych sprawozdaniach finansowych oraz dodatkowe objaśnienia z nimi związane.
Państwa członkowskie mogą pozwolić na pominięcie, w wyjątkowych przypadkach, informacji dotyczących oczekiwanych wydarzeń lub spraw będących przedmiotem toczących się negocjacji, jeżeli - zgodnie z należycie uzasadnioną opinią członków organów administrujących, zarządczych i nadzorczych, którzy działają w ramach kompetencji przypisanych im na mocy prawa krajowego i na których spoczywa wspólna odpowiedzialność za tę opinię - ujawnienie takich informacji miałoby poważnie szkodliwy wpływ na sytuację handlową grupy, pod warunkiem że takie pominięcie nie uniemożliwia prawidłowego i obiektywnego zrozumienia rozwoju, wyników i sytuacji grupy oraz wpływu jej działalności.
Wymagając ujawnienia informacji, o których mowa w akapicie pierwszym, państwa członkowskie przewidują, że jednostka dominująca może opierać się na krajowych, unijnych lub międzynarodowych zasadach ramowych, przy czym wówczas jednostka dominująca wskazuje, z jakich zasad ramowych korzystała.
2. Jednostkę dominującą spełniającą obowiązek określony w ust. 1 uznaje się za spełniającą obowiązek związany z analizą informacji niefinansowych określony w art. 19 ust. 1 akapit trzeci i w art. 29.
3. Jednostka dominująca będąca jednocześnie jednostką zależną nie podlega obowiązkowi określonemu w ust. 1, o ile ta jednostka dominująca i jej jednostki zależne objęte są skonsolidowanym sprawozdaniem z działalności lub odrębnym sprawozdaniem innej jednostki, sporządzanym zgodnie z art. 29 i z niniejszym artykułem.
4. Jeżeli jednostka dominująca sporządza odrębne sprawozdanie obejmujące ten sam rok obrotowy i dotyczące całej grupy - niezależnie od tego, czy oparte jest ono na krajowych, unijnych lub międzynarodowych zasadach ramowych, czy też nie - i zawierające informacje wymagane do sporządzenia skonsolidowanego oświadczenia na temat informacji niefinansowych zgodnie z ust. 1, państwa członkowskie mogą zwolnić tę jednostkę dominującą z obowiązku sporządzania skonsolidowanego oświadczenia na temat informacji niefinansowych określonego w ust. 1, o ile takie odrębne sprawozdanie:
a)
jest publikowane wraz ze skonsolidowanym sprawozdaniem z działalności zgodnie z art. 30; lub
b)
jest podawane do publicznej wiadomości w rozsądnym terminie, nieprzekraczającym sześciu miesięcy po dniu bilansowym, na stronie internetowej jednostki dominującej, i odniesienie do niego znajduje się w skonsolidowanym sprawozdaniu z działalności.
Ust. 2 stosuje się odpowiednio do jednostek dominujących sporządzających odrębne sprawozdanie, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu.
5. Państwa członkowskie zapewniają sprawdzenie przez biegłego rewidenta lub firmę audytorską, czy przedstawiono skonsolidowane oświadczenie na temat informacji niefinansowych, o którym mowa w ust. 1, lub odrębne sprawozdanie, o którym mowa w ust. 4.
6. Państwa członkowskie mogą wymagać, aby informacje zawarte w skonsolidowanym oświadczeniu na temat informacji niefinansowych, o którym mowa w ust. 1, lub w odrębnym sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 4, zostały zweryfikowane przez niezależny podmiot świadczący usługi atestacyjne.”
;
4)
art. 33 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Państwa członkowskie zapewniają, aby członkowie organów administrujących, zarządzających i nadzorczych jednostki - działający w ramach kompetencji przyznanych im na mocy przepisów prawa krajowego - wspólnie odpowiadali za zapewnienie, by:
a)
roczne sprawozdania finansowe, sprawozdanie z działalności, oświadczenie o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego, jeżeli przedstawiane oddzielnie, oraz sprawozdanie, o którym mowa w art. 19a ust. 4; oraz
b)
skonsolidowane sprawozdania finansowe, skonsolidowane sprawozdania z działalności, skonsolidowane oświadczenie o stosowaniu zasad ładu korporacyjnego, jeżeli przedstawiane oddzielnie, oraz sprawozdanie, o którym mowa w art. 29a ust. 4;
były sporządzane i ogłaszane zgodnie z wymogami niniejszej dyrektywy oraz, w stosownych przypadkach, z międzynarodowymi standardami rachunkowości przyjętymi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002.”
;
5)
w art. 34 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do oświadczenia na temat informacji niefinansowych, o którym mowa w art. 19a ust. 1, do skonsolidowanego oświadczenia na temat informacji niefinansowych, o którym mowa w art. 29a ust. 1, ani do odrębnych sprawozdań, o których mowa w art. 19a ust. 4 i art. 29a ust. 4.”
;
6)
w art. 48 przed ostatnim akapitem dodaje się akapit w brzmieniu:
„W sprawozdaniu rozważa się również - uwzględniając rozwój sytuacji w OECD i wyniki odnośnych inicjatyw europejskich - możliwość nałożenia na duże jednostki obowiązku sporządzania sprawozdania rocznego w podziale na kraje, dla poszczególnych państw członkowskich i państw trzecich, w których prowadzą one działalność, zawierającego co najmniej informacje na temat wypracowanych zysków, podatków zapłaconych od zysków oraz otrzymanych dotacji publicznych.”
.
Artykuł 2
Wytyczne dotyczące sprawozdawczości
Komisja przygotowuje niewiążące wytyczne dotyczące metodologii raportowania informacji niefinansowych, w tym niefinansowych kluczowych - ogólnych i sektorowych - wskaźników wyników, z myślą o ułatwieniu odpowiedniego, użytecznego i porównywalnego ujawniania informacji niefinansowych przez jednostki. Prowadząc te działania, Komisja konsultuje się z odpowiednimi zainteresowanymi stronami.
Komisja opublikuje wytyczne do dnia 6 grudnia 2016 r.
Artykuł 3
Przegląd
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w sprawie wdrożenia niniejszej dyrektywy, dotyczące między innymi aspektów takich jak jej zakres, szczególnie w odniesieniu do dużych jednostek nienotowanych na rynku regulowanym, jej skuteczność oraz poziom zapewnianych wytycznych i metod. Sprawozdanie zostanie opublikowane do dnia 6 grudnia 2018 r., a w stosownym przypadku towarzyszyć mu będą wnioski ustawodawcze.
Artykuł 4
Transpozycja
1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 6 grudnia 2016 r. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Państwa członkowskie stanowią, że przepisy, o których mowa w akapicie pierwszym, mają być stosowane do wszystkich jednostek objętych zakresem art. 1 w roku obrotowym rozpoczynającym się w dniu 1 stycznia 2017 r. lub w ciągu roku kalendarzowego 2017.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2. Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 5
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 6
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 22 października 2014 r.