NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 490/2013
ze dne 27. května 2013,
kterým se ukládá prozatímní antidumpingové clo na dovoz bionafty pocházející z Argentiny a Indonésie
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (1) (dále jen „základní nařízení“), a zejména na článek 7 uvedeného nařízení,
po konzultaci s poradním výborem,
vzhledem k těmto důvodům:
A. POSTUP
1. Zahájení řízení
(1)
Dne 29. srpna 2012 informovala Evropská komise (dále jen „Komise“) zveřejněním oznámení v Úředním věstníku Evropské unie (2) (dále jen „oznámení o zahájení řízení“) o zahájení antidumpingového řízení týkajícího se dovozu bionafty pocházející z Argentiny a Indonésie (dále jen „dotčené země“) do Unie.
(2)
Šetření bylo zahájeno na základě podnětu, který podala dne 17. července 2012 organizace European Biodiesel Board (dále jen „žadatel“) jménem výrobců představujících více než 60 % celkové výroby bionafty v Unii. Podnět obsahoval důkazy prima facie o dumpingu uvedeného výrobku a o podstatné újmě z něj vyplývající, což bylo považováno za dostačující pro zahájení šetření.
(3)
Dne 30. ledna 2013 zavedla Komise celní evidenci dovozu téhož výrobku pocházejícího z dotčených zemí podle nařízení Komise (EU) č. 79/2013 ze dne 28. ledna 2013 (3).
(4)
Dne 10. listopadu 2012 informovala Komise zveřejněním oznámení v Úředním věstníku Evropské unie (4) o zahájení antisubvenčního řízení týkajícího se dovozu bionafty pocházející z Argentiny a Indonésie do Unie a zahájila samostatné šetření.
2. Období šetření
(5)
Šetření dumpingu a újmy se týkalo období od 1. července 2011 do 30. června 2012 (dále jen „období šetření“ nebo „OŠ“). Zkoumání trendů významných pro posouzení újmy se týkalo období od 1. ledna 2009 do konce období šetření (dále jen „posuzované období“).
3. Strany dotčené šetřením
(6)
Komise oficiálně vyrozuměla žadatele, další známé výrobce v Unii, známé vyvážející výrobce v Argentině a Indonésii, známé dovozce, dodavatele, distributory, uživatele a sdružení, o nichž bylo známo, že se jich šetření týká, jakož i orgány Argentiny a Indonésie o zahájení šetření. V oznámení o zahájení řízení byly všechny strany, jichž se šetření týkalo, vyzvány, aby se obrátily na Komisi a přihlásily se.
(7)
Zúčastněné strany dostaly možnost, aby ve lhůtě stanovené v oznámení o zahájení řízení písemně sdělily svá stanoviska a požádaly o slyšení.
(8)
Žadatel, vyvážející výrobci v Argentině a Indonésii, dovozci a orgány Argentiny a Indonésie sdělili svá stanoviska. Všem zúčastněným stranám, které požádaly o slyšení a doložily zvláštní důvody pro takové slyšení, bylo vyhověno.
3.1. Výběr vzorku
(9)
Vzhledem k velkému počtu vyvážejících výrobců v Argentině a Indonésii, dovozců v Unii, kteří nejsou ve spojení, a výrobců v Unii podílejících se na šetření a za účelem dokončení šetření v zákonných lhůtách oznámila Komise v oznámení o zahájení řízení, že by mohla omezit řízení na přiměřený počet vyvážejících výrobců v Argentině a Indonésii, dovozců, kteří nejsou ve spojení, a výrobců v Unii, jichž se bude řízení týkat, a sice prostřednictvím výběru vzorku v souladu s článkem 17 základního nařízení.
3.2. Výběr vzorku vyvážejících výrobců v Argentině
(10)
Aby mohla Komise rozhodnout, zda je výběr vzorku nutný, a bude-li tomu tak, aby mohla vzorek vybrat, byli všichni vyvážející výrobci v Argentině požádáni, aby se Komisi přihlásili a poskytli informace, jak je uvedeno v oznámení o zahájení řízení.
(11)
Deset vyvážejících výrobců nebo skupin vyvážejících výrobců poskytlo požadované informace a souhlasilo se svým zařazením do vzorku. Dvě společnosti však uvedly, že v období šetření neuskutečnily žádný vývoz do Unie (nebo vůbec nevyráběly).
(12)
Zbývajících osm (skupin) vyvážejících výrobců představovalo celý objem vyvezený do Unie během období šetření.
(13)
Podle čl. 17 odst. 1 základního nařízení vybrala Komise vzorek tří vyvážejících výrobců nebo skupin vyvážejících výrobců založený na největším reprezentativním objemu vývozu dotčeného výrobku do Unie, který mohl být v době, která byla k dispozici, přiměřeně přezkoumán. Vybraný vzorek představoval 86 % celkového objemu vývozu dotčeného výrobku do Unie v období šetření podle údajů od osmi vyvážejících výrobců uvedených výše ve 12. bodě odůvodnění.
(14)
V souladu s čl. 17 odst. 2 základního nařízení byl výběr vzorku konzultován se všemi známými vyvážejícími výrobci, jakož i s argentinským sdružením výrobců a argentinskými orgány a nebyly vzneseny žádné námitky.
3.3. Individuální zjišťování
(15)
Žádná argentinská společnost, která nebyla zařazena do vzorku, nepožádala o individuální zjišťování v souladu s čl. 17 odst. 3 základního nařízení.
3.4. Výběr vzorku vyvážejících výrobců v Indonésii
(16)
Aby mohla Komise rozhodnout, zda je výběr vzorku nutný, a bude-li tomu tak, aby mohla vzorek vybrat, byli všichni vyvážející výrobci v Indonésii požádáni, aby se Komisi přihlásili a poskytli informace, jak je uvedeno v oznámení o zahájení řízení.
(17)
Osm vyvážejících výrobců nebo skupin vyvážejících výrobců poskytlo požadované informace a souhlasilo se svým zařazením do vzorku. Tři společnosti však uvedly, že v období šetření neuskutečnily žádný vývoz do Unie.
(18)
Zbývajících pět (skupin) vyvážejících výrobců představovalo celý objem vyvezený do Unie během období šetření.
(19)
Podle čl. 17 odst. 1 základního nařízení vybrala Komise vzorek čtyř vyvážejících výrobců nebo skupin vyvážejících výrobců založený na největším reprezentativním objemu vývozu dotčeného výrobku do Unie, který mohl být v době, která byla k dispozici, přiměřeně přezkoumán. Vybraný vzorek představoval 99 % celkového objemu vývozu dotčeného výrobku do Unie v období šetření podle údajů od pěti vyvážejících výrobců uvedených výše v 18. bodě odůvodnění.
(20)
V souladu s čl. 17 odst. 2 základního nařízení byli konzultováni všichni známí vyvážející výrobci, jakož i indonéské úřady a nebyly vzneseny žádné námitky.
3.5. Individuální zjišťování
(21)
Žádná indonéská společnost, která nebyla zařazena do vzorku, nepožádala o individuální zjišťování v souladu s čl. 17 odst. 3 základního nařízení.
3.6. Výběr vzorku dovozců, kteří nejsou ve spojení
(22)
Aby mohla Komise rozhodnout, zda je výběr vzorku nutný, a bude-li tomu tak, aby mohla vzorek vybrat, byli všichni dovozci, kteří nejsou ve spojení, požádáni, aby se Komisi přihlásili a poskytli informace, jak je uvedeno v oznámení o zahájení řízení. Žádní dovozci však při tomto šetření nespolupracovali.
3.7. Výběr vzorku výrobců v Unii
(23)
Komise v oznámení o zahájení řízení uvedla, že předběžně vybrala vzorek výrobců v Unii. Tento vzorek sestával z osmi výrobců v Unii, o nichž bylo Komisi před zahájením šetření známo, že vyrábějí bionaftu. Komise vybrala vzorek na základě objemu výroby, objemu prodeje a zeměpisné polohy. Výrobci v Unii vybraní do vzorku představovali 27 % výroby v Unii.
(24)
Zúčastněné strany byly v oznámení o zahájení řízení rovněž vyzvány, aby se k předběžnému vzorku vyjádřily. Po zveřejnění navrhovaného vzorku dvě ze společností, které byly do vzorku zařazeny, od spolupráce odstoupily a byly nahrazeny dvěma jinými společnostmi. Výrobní odvětví Unie také vzneslo připomínku, že vzhledem k vysokému počtu výrobců bionafty z řad malých a středních podniků by alespoň jeden měl být také zařazen do vzorku. Tato žádost byla přijata.
(25)
Vzorek se považuje za reprezentativní pro výrobní odvětví Unie.
3.8. Odpovědi na dotazník
(26)
Dotazníky byly zaslány třem vyvážejícím výrobcům nebo skupinám výrobců v Argentině zařazeným do vzorku, čtyřem vyvážejícím výrobcům nebo skupinám výrobců v Indonésii zařazeným do vzorku a osmi výrobcům v Unii zařazeným do vzorku.
(27)
Odpovědi na dotazník byly obdrženy od sedmi vyvážejících výrobců nebo skupin výrobců v Argentině a Indonésii zařazených do vzorku, od osmi výrobců v Unii zařazených do vzorku a od tří uživatelů.
3.9. Inspekce na místě
(28)
Komise si vyžádala a ověřila všechny údaje, které považovala za nezbytné k předběžnému stanovení dumpingu, výsledné újmy a zájmu Unie. Inspekce na místě se uskutečnily v prostorách těchto společností:
(a)
Výrobci sídlící v Unii
-
Bio-Oils Huelva S.L., Huelva, Španělsko,
-
Biocom Energia S.L., Valencia, Španělsko,
-
Diester Industrie S.A.S., Paříž, Francie,
-
Elin Biofuels S.A., Kifissia, Řecko,
-
Novaol S.R.L., Milano, Itálie,
-
Perstorp BioProducts A.B., Stenungsund, Švédsko,
-
Preol A.S., Lovosice, Česká republika,
-
VERBIO Vereinigte BioEnergie A.G., Leipzig, Německo.
(b)
Vyvážející výrobci v Argentině
-
Louis Dreyfus Commodities S.A., Buenos Aires („LDC“),
-
skupina společností ve spojení „Renova“:
-
Molinos Río de la Plata S.A., Buenos Aires („Molinos“),
-
Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.F.I.C.I., Bahia Blanca („Oleaginosa“),
-
Renova S.A., Bahia Blanca („Renova“),
-
Vicentin S.A.I.C., Avellaneda („Vicentin“),
-
skupina společností ve spojení „T6“:
-
Aceitera General Deheza S.A., General Deheza, Rosario („AGD“),
-
Bunge Argentina S.A., Buenos Aires („Bunge“),
-
T6 Industrial S.A., Puerto General San Martín, Santa Fe („T6“).
(c)
Obchodníci mimo EU ve spojení s vyvážejícími výrobci v Argentině
-
Molinos Overseas, Montevideo, Uruguay („Molinos Overseas“),
-
Louis Dreyfus Commodities Suisse, Ženeva, Švýcarsko („LDC Suisse“).
(d)
Vyvážející výrobci v Indonésii
-
PT. Ciliandra Perkasa, Jakarta, Indonésie („CPL“),
-
PT. Musim Mas, Medan, Indonésie („PTMM“),
-
PT. Pelita Agung Agrindustri, Medan, Indonésie („PAA“),
-
skupina společností ve spojení („Wilmar“), PT. Wilmar Bioenergi Indonesia, PT. Wilmar Nabati Indonesia;
-
PT. Wilmar Bioenergi Indonesia, Medan, Indonésie („WBI“),
-
PT. Wilmar Nabati Indonesia, Medan, Indonésie („WINA“).
(e)
Obchodníci mimo EU ve spojení s vyvážejícími výrobci v Indonésii
-
First Resources Limited, Suntex Tower Three, Singapur („FRL“),
-
IM Biofuel Pte Ltd, Gateway West, Singapur („IMBS“),
-
Inter-continental Oils and Fats Pte Ltd, Gateway West, Singapur („ICOF“),
-
Virgen Oils & Fats Pte Ltd, Marina Bay Financial Centre, Singapur („VOF“),
-
Wilmar Trading Pte Ltd, Neil road, Singapur.
(f)
Dovozci v Unii ve spojení s argentinskými a indonéskými vývozci:
-
Campa Iberia S.A.U., Tarragona, Španělsko („CAMPA“),
-
IM Biofuel Italy S.R.L., Milano, Itálie („IMBI“),
-
Louis Dreyfus Commodities España S.A., Madrid, Španělsko („LDC Spain“),
-
Losur Overseas S.A., Madrid, Španělsko („Losur“),
-
Wilmar Europe Trading B.V., Barendrecht, Nizozemsko („WET BV“) (5).
B. DOTČENÝ VÝROBEK A OBDOBNÝ VÝROBEK
1. Dotčený výrobek
(29)
Dotčeným výrobkem jsou monoalkylestery mastných kyselin a /nebo parafínovaný plynový olej ze syntézy a /nebo hydrotermální úpravy, nefosilního původu, buď v čisté formě, nebo obsažené ve směsi, pocházející z Argentiny a Indonésie, v současnosti kódů KN ex 1516 20 98, ex 1518 00 91, ex 1518 00 95, ex 1518 00 99, ex 2710 19 43, ex 2710 19 46, ex 2710 19 47, 2710 20 11, 2710 20 15, 2710 20 17, ex 3824 90 97, 3826 00 10 a ex 3826 00 90 (dále jen „dotčený výrobek“, běžně označovaný jako „bionafta“).
(30)
Z šetření vyplynulo, že bionafta vyráběná v Argentině je výlučně „methylester ze sójového oleje“ (dále jen „SME“) získaný ze sójového oleje a že bionafta vyráběná v Indonésii je výlučně „methylester z palmového oleje“ (dále jen „PME“) získaný z palmového oleje, ale bionafta vyráběná v Unii je převážně „methylester z řepkového oleje“ (dále jen „RME“), ale také z jiných surovin, včetně odpadních olejů i panenských olejů.
(31)
SME, PME i RME patří do kategorie methylesterů mastných kyselin. Pojem „ester“ odkazuje na transesterifikaci rostlinných olejů, konkrétně míšení oleje s alkoholem, čímž vzniká bionafta a jako vedlejší produkt glycerin. Pojem „methyl“ odkazuje na methanol, nejběžněji používaný alkohol v daném procesu.
(32)
Bionaftu SME a PME lze používat v čisté formě, ale obecně se mísí, buď mezi sebou navzájem, nebo s RME před tím, než se použijí v Evropské unii. Důvodem pro míšení SME s PME je to, že SME v čisté formě nesplňuje evropskou normu EN 14214, pokud jde o jodové a cetanové číslo. Důvodem pro míšení PME (a SME) s RME je to, že PME a SME mají vyšší filtrovatelnost při nízkých teplotách (CFPP) než RME, a nejsou proto vhodné pro použití v čisté formě během zimních měsíců ve studených regionech Evropské unie.
(33)
Směsi bionafty a minerální nafty se v zásadě používají v odvětví dopravy jako pohonná hmota pro naftové motory v silničních vozidlech, např. osobních a nákladních automobilech a autobusech a rovněž ve vlacích. Bionaftu v čisté formě nebo její směsi s minerální naftou lze také používat jako palivo pro domácí, obchodní nebo průmyslové kotle a jako palivo pro generátory na výrobu elektřiny.
2. Obdobný výrobek
(34)
Z šetření vyplynulo, že dotčený výrobek, tedy výrobek vyráběný a prodávaný na domácím trhu Argentiny a Indonésie, a výrobek vyráběný a prodávaný v Unii výrobním odvětvím Unie mají podobné základní fyzikální, chemické a technické vlastnosti a použití. Předběžně se tedy považují za obdobný výrobek ve smyslu čl. 1 odst. 4 základního nařízení.
3. Žádost o vyloučení výrobku
(35)
Jeden indonéský výrobce požádal, aby byly z oblasti působnosti tohoto řízení vyloučeny frakcionované methylestery. Frakční destilace rozloží methylestery mastných kyselin na složky s odlišnými chemickými vlastnostmi pro jiná konečná použití. Tvrdil, že frakcionované methylestery, které společnost vyráběla a vyvážela do EU, nejsou bionafta a nepoužívají se pro paliva, ale pro jiné průmyslové aplikace. Rovněž tvrdil, že surovinou použitou pro tyto frakcionované methylestery byl kokosový olej nebo olej z palmových jader, a nikoli surový palmový olej obvykle používaný k výrobě bionafty v Indonésii.
(36)
Frakcionované methylestery spadají do popisu dotčeného výrobku, jelikož jsou stále methylestery mastných kyselin a jsou vyrobeny ze surovin, které se používají pro výrobu bionafty. Ačkoli samy o sobě nesplňují evropskou normu (EN 14214), mohou být smíšeny s jinou bionaftou, aby se vytvořila směs, která tuto normu splňuje. To je totéž jako v případě bionafty z palmového methylesteru, která bez smíšení sama o sobě nesplňuje evropskou normu. Tato námitka se proto zamítá.
(37)
Avšak jeden evropský dovozce methylesteru mastných kyselin z oleje z palmových jader z Indonésie požádal o osvobození pro koncového uživatele pro svůj dovoz, který nebyl určen pro použití jako palivo, ale ke zpracování na nenasycený mastný alkohol.
(38)
Osvobození pro koncového uživatele je režim, který spravují celní správy jednotlivých států, přičemž clo zaplacené z dovozu je předmětem osvobození na základě potvrzeného konečného použití dovezených surovin. Tento režim je stanoven v prováděcích předpisech k celnímu kodexu Společenství (6).
(39)
Touto žádostí se bude Komise zabývat v konečné fázi šetření poté, co obdrží připomínky od zúčastněných stran k tomu, zda by této konkrétní žádosti mělo být vyhověno v případě dovozu methylesteru mastných kyselin z oleje z palmových jader pro použití jiné než jako palivo. Tyto připomínky by se měly týkat otázky, zda by toto osvobození mohlo být využíváno k obcházení případného konečného cla, pokud bude uloženo, a účinků na dovoz bionafty pro použití jiné než jako palivo ze zemí, pro které již byla opatření zavedena.
C. DUMPING
1. Argentina
1.1. Běžná hodnota
(40)
Komise nejprve u každého vyvážejícího výrobce zařazeného do vzorku zjišťovala, zda celkový objem domácího prodeje obdobného výrobku nezávislým odběratelům v Argentině byl reprezentativní, tj. zda celkový objem tohoto prodeje představoval alespoň 5 % jeho celkového objemu prodeje na vývoz dotčeného výrobku do Unie během období šetření v souladu s čl. 2 odst. 2 základního nařízení. Komise zjistila, že pro každou společnost nebo skupinu společností zařazenou do vzorku představoval celkový objem tohoto prodeje alespoň 5 % celkového objemu prodeje na vývoz do Unie během období šetření.
(41)
Komise následně určila pro každou společnost nebo skupinu společností zařazenou do vzorku ty druhy výrobku prodávané na domácím trhu, které byly shodné nebo srovnatelné s druhy prodávanými na vývoz do Unie.
(42)
U každého druhu výrobku prodávaného každou společností nebo skupinou společností zařazenou do vzorku na domácím trhu, který byl uznán za shodný nebo srovnatelný s druhem výrobku prodávaným na vývoz do Unie, bylo zkoumáno, zda byl prodej na domácím trhu dostatečně reprezentativní pro účely čl. 2 odst. 2 základního nařízení. Prodej určitého druhu výrobku na domácím trhu byl považován za dostatečně reprezentativní tehdy, když celkový objem prodeje tohoto druhu výrobku na domácím trhu nezávislým odběratelům během období šetření představoval nejméně 5 % celkového objemu prodeje srovnatelného druhu výrobku na vývoz do Unie.
(43)
Komise následně posoudila pro každou společnost nebo skupinu společností zařazenou do vzorku, zda se prodej obdobného výrobku na domácím trhu uskutečnil v běžném obchodním styku podle čl. 2 odst. 4 základního nařízení. Toto posouzení proběhlo na základě stanovení podílu ziskového prodeje každého druhu výrobku nezávislým odběratelům na domácím trhu během období šetření.
(44)
Z šetření vyplynulo, že argentinský trh je silně regulován státem. Míšení fosilní nafty a bionafty je v Argentině povinné (v podílu 7 % bionafty během období šetření). Celkové množství bionafty potřebné ke splnění tohoto požadavku na míšení je prostřednictvím přidělování kvót rozvrženo mezi vybraný počet argentinských výrobců bionafty. Ropné společnosti jsou povinny odebírat bionaftu od těch argentinských společností vyrábějících bionaftu, které splňují požadavky povinného míšení. Cena je stanovená státem a je zveřejněna argentinským ministerstvem energetiky. Během období šetření byla tato státem stanovená referenční cena vypočtena podle složitého vzorce, který zohledňoval výrobní náklady (suroviny, dopravu a jiné náklady) a zajišťoval dosažení určitého zisku. Parametry použité při určení referenční ceny byly stanoveny na základě odhadovaných nákladů nejméně schopného výrobce se sídlem v nejvzdálenější oblasti země a vedly k významné ziskovosti argentinských výrobců.
(45)
Za těchto okolností nebyl prodej na domácím trhu považován za prodej uskutečněný v běžném obchodním styku a běžná hodnota obdobného výrobku musela být předběžně určena v souladu s čl. 2 odst. 3 a 6 základního nařízení tak, že se k vlastním výrobním nákladům společnosti během období šetření přičetly vzniklé prodejní, správní a režijní náklady a přiměřené ziskové rozpětí. Žadatelé tvrdili, že systém rozdílné vývozní daně v Argentině snižuje ceny sójových bobů a sójového oleje, a proto zkresluje náklady výrobců bionafty. Komise nemá v této fázi dostatek informací na to, aby mohla dospět co nejvhodnějším způsobem k rozhodnutí o řešení tohoto tvrzení. Otázka, zda náklady přiměřeně odrážejí náklady spojené s výrobou dotčeného výrobku, bude proto dále zkoumána v konečné fázi a rovněž během probíhajícího antisubvenčního šetření.
(46)
S ohledem na převažující tržní podmínky, jak je popsáno výše ve 44. bodě odůvodnění, dospěla Komise k názoru, že zisk nebylo možné založit na skutečných údajích o společnostech zařazených do vzorku. Proto byl zisk použitý při výpočtu běžné hodnoty stanoven podle čl. 2 odst. 6 písm. c) základního nařízení na základě přiměřeného zisku, kterého by mohlo dosáhnout mladé a inovativní výrobní odvětví tohoto typu náročné na kapitál za běžných podmínek hospodářské soutěže na svobodném a otevřeném trhu, tj. 15 % na základě obratu.
1.2. Vývozní cena
(47)
Vyvážející výrobci zařazení do vzorku vyváželi do Unie buď přímo nezávislým odběratelům, nebo prostřednictvím společností ve spojení.
(48)
Byl-li dotčený výrobek vyvážen přímo nezávislým odběratelům v Unii, byla vývozní cena stanovena v souladu s čl. 2 odst. 8 základního nařízení na základě cen skutečně zaplacených nebo splatných za dotčený výrobek.
(49)
Pokud prodej na vývoz do Unie probíhal prostřednictvím obchodních společností ve spojení se sídlem v Unii, byla vývozní cena stanovena v souladu s čl. 2 odst. 9 základního nařízení na základě ceny, za kterou byl dovezený výrobek poprvé znovu prodán nezávislým odběratelům v Unii. V takových případech byly provedeny úpravy o veškeré náklady vzniklé mezi dovozem a novým prodejem a o zisk. Pro účely tohoto výpočtu se považovala za přiměřenou úroveň zisku ve výši 5 % na základě obratu.
1.3. Srovnání
(50)
Běžná hodnota a vývozní cena vyvážejících výrobců zařazených do vzorku byly srovnány na základě ceny ze závodu.
(51)
Za účelem zajištění spravedlivého srovnání běžné hodnoty a vývozní ceny byly podle čl. 2 odst. 10 základního nařízení provedeny náležité úpravy o rozdíly ovlivňující ceny a srovnatelnost cen.
(52)
Na tomto základě byly provedeny úpravy o náklady na dopravu, námořní dopravu a pojištění, náklady na manipulaci, nakládku a vedlejší náklady, vývozní cla a provize ve všech případech, které prokazatelně ovlivňují srovnatelnost cen.
(53)
Pokud se prodej na vývoz do Unie uskutečnil prostřednictvím obchodních společností ve spojení se sídlem mimo Unii, zkoumala Komise, zda by tito obchodníci ve spojení měli být považováni za vývozní oddělení vyvážejícího výrobce nebo za obchodní zástupce pracující za provizi, či nikoli.
(54)
Jedna obchodní společnost byla v úzkém spojení s vyvážejícím výrobcem, který ji plně kontroloval, neměla žádnou vyjednávací pravomoc ani vliv na ceny nebo dodací podmínky a obchodovala výlučně s výrobky vyráběnými tímto vyvážejícím výrobcem v Argentině. Proto se považuje za vývozní oddělení vyvážejícího výrobce a nebyla provedena žádná úprava o provize. U jedné obchodní společnosti se sídlem mimo EU bylo zjištěno, že má volnější vazby na vyvážejícího výrobce v Argentině, nebyla pod jeho kontrolou a obchodovala s řadou jiných výrobků vyrobených jinými výrobci. V tomto případě se mělo za to, že tato obchodní společnost plní funkce podobné funkcím obchodníka pracujícího za provizi. V důsledku toho byly vývozní ceny upraveny v souladu s čl. 2 odst. 10 písm. i) základního nařízení, aby se zohlednily teoretické přirážky obchodníka.
(55)
Skutečný rozdíl mezi prodejními cenami účtovanými vyvážejícím výrobcem v Argentině obchodníkovi ve spojení a prodejními cenami účtovanými obchodníky ve spojení prvnímu nezávislému odběrateli v EU nebyl pro výpočet této úpravy použit. Úprava byla vypočtena na základě prodejních, správních a režijních nákladů obchodníka ve spojení a přiměřeného zisku. Skutečný zisk společnosti se nepovažoval v důsledku povahy tohoto vztahu za spolehlivý.
1.4. Dumpingové rozpětí
(56)
U vyvážejících výrobců zařazených do vzorku byla vážená průměrná běžná hodnota každého typu obdobného výrobku srovnána s váženou průměrnou vývozní cenou, jak je stanoveno v čl. 2 odst. 11 a 12 základního nařízení.
(57)
Vážené průměrné dumpingové rozpětí spolupracujících vyvážejících výrobců nezařazených do vzorku bylo vypočítáno podle ustanovení čl. 9 odst. 6 základního nařízení. Toto rozpětí bylo stanoveno na základě rozpětí stanovených pro tři vyvážející výrobce zařazené do vzorku.
(58)
Pokud jde o všechny ostatní vyvážející výrobce v Argentině, dumpingové rozpětí bylo stanoveno v souladu s článkem 18 základního nařízení na základě dostupných údajů. Za tímto účelem byla nejprve stanovena úroveň spolupráce srovnáním objemu vývozu do Unie podle údajů od spolupracujících vyvážejících výrobců s odpovídajícími statistickými údaji Eurostatu o dovozu. Vzhledem k tomu, že úroveň spolupráce byla velmi vysoká, a sice 100 % celkového vývozu do Unie během období šetření, bylo zbytkové dumpingové rozpětí platné pro všechny ostatní vyvážející výrobce v Argentině stanoveno na úrovni, která odpovídá úrovni zjištěné pro spolupracujícího vyvážejícího výrobce zařazeného do vzorku s nejvyšším dumpingovým rozpětím.
(59)
Takto stanovená prozatímní dumpingová rozpětí, vyjádřená jako procento ceny CIF s dodáním na hranice Unie před proclením, jsou tato:
Dumpingové rozpětí
Společnost
Prozatímní dumpingové rozpětí
Louis Dreyfus Commodities S.A.
7,2 %
Skupina „Renova“ (Molinos Río de la Plata S.A., Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.F.I.C.I. y A. and Vicentin S.A.I.C.)
6,8 %
Skupina „T6“ (Aceitera General Deheza S.A., Bunge Argentina S.A.)
10,6 %
Ostatní spolupracující společnosti
7,9 %
Všechny ostatní společnosti
10,6 %
2. Indonésie
2.1. Běžná hodnota
(60)
Komise nejprve u každého vyvážejícího výrobce zařazeného do vzorku zjišťovala, zda celkový objem domácího prodeje obdobného výrobku nezávislým odběratelům v Indonésii byl reprezentativní, tj. zda celkový objem tohoto prodeje představoval alespoň 5 % jeho celkového objemu prodeje na vývoz dotčeného výrobku do Unie během období šetření v souladu s čl. 2 odst. 2 základního nařízení. Komise zjistila, že s výjimkou dvou vyvážejících výrobců prodej na domácím trhu reprezentativní nebyl.
(61)
U vyvážejících výrobců s obecnou reprezentativností Komise následně určila ty druhy výrobků prodávané na domácím trhu, které byly shodné nebo srovnatelné s druhy prodávanými na vývoz do Unie.
(62)
U těchto shodných nebo srovnatelných druhů výrobků bylo zkoumáno, zda byl prodej na domácím trhu dostatečně reprezentativní pro účely čl. 2 odst. 2 základního nařízení. Prodej určitého druhu výrobku na domácím trhu byl uznán za dostatečně reprezentativní, jestliže celkový objem prodeje takového druhu výrobku vyvážejícími výrobci nezávislým odběratelům na domácím trhu během období šetření představoval nejméně 5 % celkového objemu prodeje srovnatelného typu výrobku vyváženého do Unie. U vyvážejících výrobců s obecnou reprezentativností nebyl zjištěn žádný reprezentativní prodej nebo vůbec žádný prodej na domácím trhu, pokud jde o vyvážený druh výrobku.
(63)
Proto byla u všech vyvážejících výrobců běžná hodnota obdobného výrobku předběžně určena v souladu s čl. 2 odst. 3 a 6 základního nařízení tak, že se k vlastním výrobním nákladům společnosti během období šetření přičetly vzniklé prodejní, správní a režijní náklady a přiměřené ziskové rozpětí. Žadatelé tvrdili, že systém rozdílné vývozní daně v Indonésii snižuje cenu palmového oleje, a proto zkresluje náklady výrobců bionafty. Komise nemá v této fázi dostatek informací na to, aby mohla dospět co nejvhodnějším způsobem k rozhodnutí o řešení tohoto tvrzení. Otázka, zda náklady přiměřeně odrážejí náklady spojené s výrobou dotčeného výrobku, bude tedy dále zkoumána v konečné fázi a rovněž během probíhajícího antisubvenčního šetření.
(64)
Z šetření vyplynulo, že indonéský domácí trh s bionaftou je silně regulován státem. Ropná a plynárenská společnost Pertamina, která je plně ve vlastnictví státu, je zdaleka největší společností působící na domácím trhu (více než 90 % domácích nákupů bionafty od výrobců zařazených do vzorku). Pertamina je z pověření státu povinna mísit biopaliva s fosilními palivy, aby je mohla prodávat na svých čerpacích stanicích. Každý měsíc indonéské ministerstvo obchodu úředně stanoví tzv. „cenu HPE (neboli cenu podle vývozní kontroly)“, což je referenční cena použitá k výpočtu měsíční úrovně vývozních cel. Pertamina nakupuje bionaftu na úrovni ceny HPE stanovené indonéskou vládou.
(65)
Za těchto podmínek nemohl být zisk založen na skutečných údajích od společností zařazených do vzorku, protože prodej na domácím trhu se nepovažuje za uskutečněný v běžném obchodním styku. Proto byl zisk použitý při výpočtu běžné hodnoty stanoven podle čl. 2 odst. 6 písm. c) základního nařízení na základě přiměřeného zisku, kterého by mohlo dosáhnout mladé a inovativní výrobní odvětví tohoto typu náročné na kapitál za běžných podmínek hospodářské soutěže na svobodném a otevřeném trhu, tj. 15 % na základě obratu.
2.2. Vývozní cena
(66)
Vyvážející výrobci zařazení do vzorku vyváželi do Unie buď přímo nezávislým odběratelům, nebo prostřednictvím společností ve spojení.
(67)
Byl-li dotčený výrobek vyvážen přímo nezávislým odběratelům v Unii, byla vývozní cena stanovena v souladu s čl. 2 odst. 8 základního nařízení na základě cen skutečně zaplacených nebo splatných za dotčený výrobek.
(68)
Pokud prodej na vývoz do Unie probíhal prostřednictvím obchodních společností ve spojení se sídlem v Unii, byla vývozní cena stanovena v souladu s čl. 2 odst. 9 základního nařízení na základě ceny, za kterou byl dovezený výrobek poprvé znovu prodán nezávislým odběratelům v Unii. V takových případech byly provedeny úpravy o veškeré náklady vzniklé mezi dovozem a novým prodejem a za přiměřený byl považován zisk ve výši 5 % na základě obratu.
(69)
Prémie účtované zákazníkům v jednom členském státě, kteří se po nákupu bionafty snažili využít regulačního rámce pro bionaftu obnášejícího „dvojnásobné započtení“ (7), se nepovažovaly za součást vývozní ceny. Tyto prémie nejsou vázány na dotčený výrobek jako takový, ale spíše na poskytnutí dokumentů dovozcem ve spojení s cílem získat osvědčení od vlády, které umožňuje zákazníkovi dovozce ve spojení splnit nezbytné podmínky pro přimíšení pouze poloviny množství bionafty (jelikož tuto bionaftu lze započítat „dvojnásobně“).
2.3. Srovnání
(70)
Běžná hodnota a vývozní cena vyvážejících výrobců zařazených do vzorku byly srovnány na základě ceny ze závodu.
(71)
Za účelem zajištění spravedlivého srovnání běžné hodnoty a vývozní ceny byly podle čl. 2 odst. 10 základního nařízení provedeny náležité úpravy o rozdíly ovlivňující ceny a srovnatelnost cen.
(72)
Na tomto základě byly provedeny úpravy o náklady na dopravu, námořní dopravu a pojištění, náklady na manipulaci, nakládku a vedlejší náklady, náklady na úvěry, vývozní cla, poplatky za dohled, bankovní poplatky a provize ve všech případech, které prokazatelně ovlivňují srovnatelnost cen.
(73)
Pokud se prodej na vývoz do Unie uskutečnil prostřednictvím obchodních společností ve spojení se sídlem mimo Unii, zkoumala Komise, zda by tito obchodníci ve spojení měli být považováni za vývozní oddělení vyvážejícího výrobce nebo za obchodní zástupce pracující za provizi, či nikoli.
(74)
U jedné společnosti nebo skupiny společností bylo zjištěno, že uzavřela smlouvu s jednou obchodní společností ve spojení mimo jiné za účelem obchodu s bionaftou za provizi. V tomto případě se dospělo k závěru, že tento obchodník ve spojení by se měl považovat za obchodního zástupce pracujícího za provizi, a proto byly vývozní ceny upraveny v souladu s čl. 2 odst. 10 písm. i) základního nařízení, aby se zohlednily přirážky obchodníka.
(75)
V případě jednoho vyvážejícího výrobce byl dotčený výrobek (PME) před prodejem prvnímu nezávislému odběrateli smíšen s RME. Proto byla v souladu s čl. 2 odst. 10 písm. a) provedena úprava o rozdíly ve fyzických vlastnostech dotčeného výrobku.
2.4. Dumpingové rozpětí
(76)
U vyvážejících výrobců zařazených do vzorku byla vážená průměrná běžná hodnota každého typu obdobného výrobku srovnána s váženou průměrnou vývozní cenou, jak je stanoveno v čl. 2 odst. 11 a 12 základního nařízení.
(77)
Vážené průměrné dumpingové rozpětí spolupracujících vyvážejících výrobců nezařazených do vzorku bylo vypočítáno podle ustanovení čl. 9 odst. 6 základního nařízení. Toto rozpětí bylo stanoveno na základě rozpětí stanovených pro vyvážející výrobce zařazené do vzorku, přičemž nebylo zohledněno rozpětí vyvážejícího výrobce s nulovým dumpingovým rozpětím.
(78)
Pokud jde o všechny ostatní vyvážející výrobce v Indonésii, dumpingové rozpětí bylo stanoveno v souladu s článkem 18 základního nařízení na základě dostupných údajů. Za tímto účelem byla nejprve stanovena úroveň spolupráce srovnáním objemu vývozu do Unie podle údajů od spolupracujících vyvážejících výrobců s odpovídajícími statistickými údaji Eurostatu o dovozu. Vzhledem k tomu, že úroveň spolupráce byla velmi vysoká, a sice 99 % celkového vývozu do Unie během období šetření, bylo zbytkové dumpingové rozpětí platné pro všechny ostatní vyvážející výrobce v Indonésii stanoveno na úrovni, která odpovídá úrovni zjištěné pro spolupracujícího vyvážejícího výrobce zařazeného do vzorku s nejvyšším dumpingovým rozpětím.
(79)
Takto stanovená prozatímní dumpingová rozpětí, vyjádřená jako procento ceny CIF s dodáním na hranice Unie před proclením, jsou tato:
Dumpingové rozpětí
Společnost
Prozatímní dumpingové rozpětí
PT. Ciliandra Perkasa
0,0 %
PT. Musim Mas
2,8 %
PT. Pelita Agung Agrindustri
5,3 %
PT. Wilmar Bioenergi Indonesia
9,6 %
PT. Wilmar Nabati Indonesia
9,6 %
Ostatní spolupracující společnosti
6,5 %
Všechny ostatní společnosti
9,6 %
D. ÚJMA
1. Definice výrobního odvětví Unie a výroba v Unii
(80)
Obdobný výrobek vyrábí 254 výrobců v Unii. Představují výrobní odvětví Unie ve smyslu čl. 4 odst. 1 základního nařízení a dále se na ně bude odkazovat jako na „výrobní odvětví Unie“.
(81)
Tvrdilo se, že značný počet velkých výrobců v Unii je ve spojení s vývozci v Argentině a /nebo že dovážejí bionaftu z Argentiny, a měli by proto být vyloučeni z definice výrobního odvětví Unie.
(82)
Po provedení šetření byly z definice výrobního odvětví Unie vyloučeny tři společnosti, a to z důvodu jejich závislosti na dovozu z dotčených zemí, přičemž dovoz dosáhl 63 %, 85 % a 71 % jejich vlastní výroby během období šetření. Další dvě společnosti byly vyloučeny, jelikož během období šetření bionaftu nevyráběly. V níže uvedených oddílech nebyly použity žádné údaje od těchto společností. Byl učiněn předběžný závěr, že neexistují žádné důvody pro vyloučení jakýchkoli dalších výrobců v Unii z definice výrobního odvětví Unie.
(83)
Pro stanovení celkové výroby v Unii během období šetření byly použity všechny dostupné informace týkající se výrobního odvětví Unie, včetně informací obsažených v podnětu a údajů shromážděných od výrobců v Unii před zahájením šetření a po jeho zahájení. Na základě těchto informací bylo zjištěno, že celková výroba v Unii činila během období šetření asi 9 052 871 tun. Jak bylo uvedeno výše, osm výrobců v Unii bylo zařazeno do vzorku a představovali 27 % celkové výroby obdobného výrobku v Unii.
2. Spotřeba v Unii
Tabulka č. 1
Spotřeba v Unii
2009
2010
2011
OŠ
Tuny
11 165 831
11 538 511
11 159 706
11 728 400
Index 2009 = 100
100
103
100
105
Zdroj:
Eurostat, údaje od výrobního odvětví Unie.
(84)
Spotřeba v Unii byla stanovena na základě objemu celkové výroby v Unii všech výrobců v Unii na trhu Unie, s odečtením jejich vývozu a přičtením dovozu z Argentiny a Indonésie a dovozu z jiných třetích zemí.
(85)
Objem dovozu z Argentiny a Indonésie byl získán z údajů Eurostatu vztahujících se k jednotlivým kódům KN, pod něž byl výrobek zařazen.
(86)
Na základě výše uvedených skutečností se spotřeba bionafty v Unii zvýšila mezi rokem 2009 a koncem období šetření o 5 %.
3. Souhrnné posouzení účinků dovozu z dotčených zemí
(87)
Jak je stanoveno v čl. 3 odst. 4 základního nařízení, účinek dovozu ze dvou zemí může být posuzován souhrnně pouze tehdy, pokud jsou splněny dvě podmínky.
(88)
První podmínkou je, že dumpingové rozpětí ve vztahu k dovozu z obou zemí není nepatrné a objem dovozu není zanedbatelný. Dumpingové rozpětí stanovené ve vztahu k dovozu z Argentiny a Indonésie bylo nad minimální hranicí definovanou v čl. 9 odst. 3 základního nařízení a objem dovozu z každé dotčené země nebyl zanedbatelný ve smyslu čl. 5 odst. 7 základního nařízení, jelikož jeho podíl na trhu činil v období šetření 10,8 %, resp. 8,5 %.
(89)
Druhou podmínkou je, že existuje hospodářská soutěž mezi dováženými výrobky navzájem a hospodářská soutěž s obdobným výrobkem Unie. Dovoz bionafty z Argentiny a Indonésie mísí s minerální naftou tytéž obchodní společnosti a je prodáván odběratelům v celé Unii v přímé hospodářské soutěži s bionaftou vyráběnou výrobním odvětvím Unie.
(90)
S ohledem na výše uvedené skutečnosti byl učiněn předběžný závěr, že všechna kritéria stanovená v čl. 3 odst. 4 základního nařízení jsou splněna a že dovoz z Argentiny a Indonésie by měl být pro účely analýzy újmy posuzován souhrnně.
4. Objem dovozu z dotčených zemí a jeho podíl na trhu
Tabulka č. 2
2009
2010
2011
OŠ
Dovoz z Argentiny
Tuny
853 589
1 179 285
1 422 142
1 263 230
Index 2009 = 100
100
138
167
148
Podíl na trhu
7,6 %
10,2 %
12,7 %
10,8 %
Index 2009 = 100
100
135
167
141
Dovoz z Indonésie
Tuny
157 915
495 169
1 087 518
995 663
Index 2009 = 100
100
314
689
631
Podíl na trhu
1,4 %
4,3 %
9,7 %
8,5 %
Index 2009 = 100
100
303
689
600
Celkový podíl na trhu
9,1 %
14,5 %
22,5 %
19,3 %
Index 2009 = 100
100
160
248
213
Zdroj:
Eurostat.
(91)
Objem dovozu z Argentiny a Indonésie se od roku 2009 do období šetření značně zvýšil a dovoz z Indonésie vzrůstá rychleji než dovoz z Argentiny. Podíl na trhu se v průběhu téhož období zvýšil z 9,1 % na 19,3 %.
5. Ceny dovozu z dotčených zemí a cenové podbízení
5.1. Vývoj cen
Tabulka č. 3
Dovozní cena (EUR/tunu)
2009
2010
2011
OŠ
Argentina
629
730
964
967
Index 2009 = 100
100
116
153
154
Indonésie
597
725
864
863
Index 2009 = 100
100
121
145
145
Celkem
624
728
920
921
Index 2009 = 100
100
117
147
148
Zdroj:
Eurostat.
(92)
I když se dovozní ceny během posuzovaného období zvýšily, zejména mezi roky 2010 a 2011, ceny bionafty z Argentiny i Indonésie zůstaly v průběhu posuzovaného období nižší než ceny výrobního odvětví Unie.
5.2. Cenové podbízení
(93)
S cílem určit cenové podbízení během období šetření byly vážené průměrné prodejní ceny výrobců v Unii zařazených do vzorku účtované odběratelům na trhu Unie, kteří nejsou ve spojení, upraveny na úroveň cen ze závodu, srovnány s odpovídajícími váženými průměrnými cenami dovozu argentinských a indonéských dovozců zařazených do vzorku pro prvního nezávislého odběratele na trhu Unie, stanovenými na základě cen CIF s příslušnou úpravou o celní poplatky a náklady po dovozu.
(94)
Srovnání mezi SME z Argentiny a PME z Indonésie s výrobkem vyráběným a prodávaným na trhu Unie vycházelo z filtrovatelnosti při nízkých teplotách (CFPP), což je teplota, při níž se bionafta mění zpět na tuk a již nemůže být použita jako palivo.
(95)
CFPP veškerého prodeje z Argentiny do EU byla 0 °C. Tento prodej byl tedy srovnán s prodejem výrobců bionafty s CFPP s hodnotou 0 v Unii.
(96)
CFPP veškerého prodeje z Indonésie do EU byla 13 °C. Vzhledem k velmi nízkému objemu prodeje výrobců v Unii, pokud jde o tuto CFPP (protože PME z Indonésie je před prodejem prvnímu nezávislému odběrateli téměř vždy smíšen s jinou bionaftou z jiných zdrojů), nepovažovalo se přímé srovnání za přiměřené. Vývozní cena PME z Indonésie u CFPP s hodnotou 13 byla proto upravena směrem nahoru na cenu CFPP s hodnotou 0 pomocí rozdílu v ceně na trhu Unie mezi prodejem PME s CFPP s hodnotou 13 vyráběného výrobním odvětvím Unie a průměrnou cenou bionafty s CFPP s hodnotou 0.
(97)
Rozdíl mezi cenami z Argentiny a Indonésie a cenami Unie, vyjádřený jako procentní podíl vážené průměrné ceny výrobního odvětví Unie ze závodu, tj. rozpětí cenového podbízení, byl na základě výše popsané metodiky v rozpětí od 2,5 % do 9,1 %.
6. Hospodářská situace výrobního odvětví Unie
(98)
V souladu s čl. 3 odst. 5 základního nařízení zahrnovalo posouzení účinků dumpingového dovozu na výrobní odvětví Unie zhodnocení všech ekonomických ukazatelů stanovených pro výrobní odvětví Unie během analyzovaného období.
(99)
Jak bylo uvedeno výše, ověřené údaje od vzorku výrobců v Unii byly použity za účelem posouzení možné újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie.
(100)
Pro účely analýzy újmy Komise rozlišovala mezi makroekonomickými a mikroekonomickými ukazateli újmy. Komise analyzovala makroekonomické ukazatele za posuzované období na základě údajů poskytnutých výrobním odvětvím Unie, které se vztahovaly na všechny výrobce v Unii. Mikroekonomické ukazatele analyzovala Komise na základě ověřených údajů shromážděných od výrobců v Unii zařazených do vzorku.
(101)
Na základě informací, které se týkají všech výrobců bionafty v Unii, byly posouzeny tyto makroekonomické ukazatele: výroba, výrobní kapacita, využití kapacity, objem prodeje, podíl na trhu, růst, zaměstnanost, produktivita, rozsah dumpingového rozpětí a překonání účinků dřívějšího dumpingu.
(102)
Na základě informací, které se týkají výrobců bionafty v Unii zařazených do vzorku, byly posouzeny tyto mikroekonomické ukazatele: průměrné jednotkové ceny, jednotkové výrobní náklady, mzdové náklady, zásoby, ziskovost, peněžní tok, investice, návratnost investic a schopnost získávat kapitál.
7. Makroekonomické ukazatele
7.1. Výrobní kapacita, výroba a využití kapacity
Tabulka č. 4
2009
2010
2011
OŠ
Výrobní kapacita (v tunách)
20 359 000
21 304 000
21 517 000
22 227 500
Index 2009 = 100
100
105
106
109
Objem výroby (v tunách)
8 745 693
9 367 183
8 536 884
9 052 871
Index 2009 = 100
100
107
98
104
Využití kapacity
43 %
44 %
40 %
41 %
Index 2009 = 100
100
102
92
95
Zdroj:
údaje poskytnuté výrobním odvětvím Unie.
(103)
Výroba výrobního odvětví Unie se v posuzovaném období zvyšovala v souladu se spotřebou. Kapacita zůstala poměrně stabilní, zejména mezi rokem 2010 a obdobím šetření, a proto bylo využití kapacity v průběhu tohoto období nízké. Výrobní odvětví Unie nebylo schopné používat dříve instalované kapacity nebo v jakémkoli rozsahu během daného období využít zvýšení kapacity, ke kterému došlo v důsledku očekávaného účinku uložení opatření proti USA nebo očekávaných systémů kvót a zvýšených požadavků některých členských států.
7.2. Objem prodeje a podíl na trhu
Tabulka č. 5
2009
2010
2011
OŠ
Objem prodeje (v tunách)
9 454 786
9 607 731
8 488 073
9 294 137
Index 2009 = 100
100
102
90
98
Podíl na trhu
84,7 %
83,3 %
76,1 %
79,2 %
Index 2009 = 100
100
98
90
94
Zdroj:
údaje poskytnuté výrobním odvětvím Unie.
(104)
Objem prodeje společnostem v Unii, které nejsou ve spojení, zůstal v posuzovaném období spíše stabilní. Vzhledem k tomu, že spotřeba během tohoto období mírně vzrostla, stabilní objem prodeje vedl ke snížení podílu na trhu (pokles o 5,5 procentních bodů) a tento podíl převzal dovoz z dotčených zemí.
7.3. Růst
(105)
Růst výrobního odvětví Unie se odráží v objemových ukazatelích, jako je výroba a prodej, ale zejména podíl na trhu. I přes vzrůst spotřeby během analyzovaného období nerostl podíl výrobců v Unii na trhu v souladu se spotřebou. Podíl výrobního odvětví Unie na trhu se v tomto období snižoval, jelikož objem dovozu vzrůstal. Během téhož období se dovozu z Indonésie a Argentiny podařilo získat více než 10 procentních bodů podílu na trhu. Skutečnost, že výrobní odvětví Unie nemohlo mít plný prospěch z růstu trhu, měla celkový negativní dopad na jeho hospodářskou situaci.
7.4. Zaměstnanost a produktivita
Tabulka č. 6
2009
2010
2011
OŠ
Zaměstnanost - ekvivalent plného úvazku (FTE)
1 858
2 055
2 061
2 079
Index 2009 = 100
100
111
111
112
Produktivita (tuny/FTE)
4 707
4 558
4 142
4 354
Index 2009 = 100
100
97
88
93
Zdroj:
údaje poskytnuté výrobním odvětvím Unie.
(106)
Vzhledem k tomu, že odvětví bionafty je odvětvím se značnými nároky na kapitál a nevyžaduje velký počet pracovníků ve výrobním procesu, a vzhledem k výši subdodávek v oblasti skutečné výroby bionafty není počet osob zaměstnaných ve výrobě velký. Jelikož se objem výroby během daného období mírně zvýšil, vzrostla i zaměstnanost.
(107)
Jelikož zaměstnanost vzrostla, avšak rychleji než výroba, produktivita se mezi rokem 2009 a koncem období šetření snížila o 7 procentních bodů.
7.5. Rozsah skutečného dumpingového rozpětí a překonání účinků dřívějšího dumpingu
(108)
Výrobnímu odvětví Unie byla působena újma v důsledku dumpingového dovozu ze Spojených států amerických do roku 2009, kdy začíná období šetření pro účely tohoto řízení. Platná cla na dovoz ze Spojených států amerických byla uzpůsobena tak, aby byly zajištěny rovné podmínky, za nichž by výrobní odvětví Unie mohlo soutěžit s tímto dovozem a vyrovnat se se způsobenou újmou.
(109)
K tomu však zjevně nedošlo. Výrobní odvětví Unie je nyní méně ziskové než v roce 2009 a ztratilo svůj podíl na trhu, dokonce i ve srovnání s rokem 2009, ve prospěch dovozu z Argentiny a Indonésie, který představuje cenové podbízení vůči cenám Unie. Využití kapacity je nižší, dokonce i přes nárůst spotřeby v Unii. K překonání účinků dřívějšího dumpingu jednoznačně nedošlo.
(110)
Dumpingová rozpětí pro vyvážející výrobce v Argentině a Indonésii jsou uvedena výše v oddíle o dumpingu. U jednoho vyvážejícího výrobce v Indonésii, který představoval jen malý podíl dovozu z Indonésie, nebyl dumping zjištěn. Avšak u ostatních vyvážejících výrobců v Indonésii a u všech vyvážejících výrobců v Argentině bylo zjištěno, že se dopouštějí dumpingu bionafty na trhu Unie. Navíc vzhledem k objemu a cenám dumpingového dovozu z těchto dvou dotčených zemí nelze dopad skutečného dumpingového rozpětí považovat za zanedbatelný.
8. Mikroekonomické ukazatele
8.1. Průměrné jednotkové ceny, jednotkové náklady a náklady na mzdy
Tabulka č. 7
2009
2010
2011
OŠ
Jednotková cena v EUR za tunu
797
845
1 096
1 097
Index 2009 = 100
100
106
137
138
Jednotkové náklady v EUR za tunu
760
839
1 089
1 116
Index 2009 = 100
100
110
143
147
Náklady na mzdy EUR/FTE
57 391
63 490
62 141
61 004
Index 2009 = 100
100
111
108
106
Zdroj:
odpovědi výrobců v Unii zařazených do vzorku na dotazník.
(111)
Ačkoliv v posuzovaném období bylo výrobní odvětví Unie schopné zvýšit svou prodejní cenu, v důsledku špatné sklizně řepky v roce 2011 vzrostly výrobní náklady v takové míře, že je nebylo možné vyrovnat zvýšením prodejní ceny. Pro výrobní odvětví Unie bylo neekonomické dovážet alternativní suroviny z Argentiny a Indonésie v důsledku daňových režimů zavedených v těchto zemích, a proto bylo nuceno dovážet hotovou bionaftu, aby omezilo své náklady, a tím snížilo celkové ztráty.
(112)
Zároveň vzrostly u společností zařazených do vzorku během posuzovaného období náklady na mzdy, což znovu donutilo společnosti hledat způsob, jak snížit celkové náklady.
8.2. Zásoby
Tabulka č. 8
2009
2010
2011
OŠ
Zásoby (v tunách)
74 473
87 283
90 249
103 058
Index 2009 = 100
100
117
121
138
Zdroj:
odpovědi výrobců v Unii zařazených do vzorku na dotazník.
(113)
Během analyzovaného období se zásoby bionafty zvýšily přibližně o 40 %. Toto zvyšování stavu zásob probíhalo během celého analyzovaného období. Jelikož však bionafta nemůže být skladována déle než šest měsíců (průměrná doba skladování je pouze asi tři měsíce), údaje týkající se zásob mají pro posouzení hospodářské situace výrobního odvětví Unie jen omezenou hodnotu.
8.3. Ziskovost, investice, návratnost investic, peněžní tok a schopnost opatřit si kapitál
Tabulka č. 9
2009
2010
2011
OŠ
Ziskovost
3,5 %
-0,3 %
-0,2 %
-2,5 %
Investice (v tis. EUR)
188 491
156 927
149 113
141 578
Index 2009 = 100
100
83
79
75
Návratnost investic
19 %
-2 %
-2 %
-24 %
Peněžní tok (v tis. EUR)
244 001
-48 649
21 241
23 984
Index 2009 = 100
100
-20
9
10
Zdroj:
odpovědi výrobců v Unii zařazených do vzorku na dotazník.
(114)
Ziskovost výrobců v Unii zařazených do vzorku byla stanovena pomocí vyjádření čistého zisku z prodeje obdobného výrobku na trhu Unie před zdaněním jako procento obratu z tohoto prodeje. Během analyzovaného období se ziskovost výrobců v Unii zařazených do vzorku významně snížila, a sice z 3,5 % na - 2,5 %.
(115)
Míra investic do výroby bionafty uskutečněných výrobci v Unii zařazenými do vzorku v daném období poklesla a prokazuje, že výrobci zařazení do vzorku byli sice stále ještě schopni investovat do výroby bionafty, ale výše prostředků dostupných pro tyto investice se snížila, podobně jako podíl výrobců v Unii na trhu.
(116)
Návratnost investic výrobců v Unii zařazených do vzorku, která vyjadřuje jejich hospodářský výsledek před zdaněním jako procento průměrné počáteční a konečné čisté účetní hodnoty prostředků použitých při výrobě bionafty, odpovídala negativnímu vývoji ziskovosti. Zhoršení návratnosti investic je jasnou známkou zhoršení hospodářské situace výrobního odvětví Unie během sledovaného období.
(117)
Peněžní tok, což je schopnost výrobního odvětví samofinancovat své činnosti, vykázal během analyzovaného období výrazný pokles, což svědčí o tom, že společnosti zařazené do vzorku měly potíže konkurovat dumpingovému dovozu z Argentiny a Indonésie.
9. Závěr ohledně újmy
(118)
Z analýzy ověřených údajů jasně vyplývá, že výrobní odvětví Unie utrpělo podstatnou újmu ve smyslu čl. 3 odst. 5 základního nařízení. Při rostoucí spotřebě ztratilo svůj podíl na trhu a ziskovost, zatímco dovoz podíl na trhu získal a představoval cenové podbízení vůči cenám výrobců v Unii.
(119)
Ostatní ukazatele rovněž vykazují klesající nebo stabilní trend, a to i po uložení opatření vůči USA a rozšíření cla na dovoz z Kanady, kterým se opatření obcházela.
(120)
Výrobci v Unii byli sice schopni přenést většinu zvýšených výrobních nákladů od roku 2010 do roku 2011 (+33 procentních bodů), ale pouze snížením ziskovosti až na hranici rentability. Nemohli však přenést další zvýšení nákladů od roku 2011 do období šetření v důsledku zvýšení cen surovin, což představuje téměř 80 % úplných nákladů na výrobu bionafty. Toto zvýšení nákladů nemohlo být zcela přeneseno na odběratele na trhu Unie, což vedlo ke ztrátám v období šetření.
E. PŘÍČINNÁ SOUVISLOST
1. Úvod
(121)
V souladu s čl. 3 odst. 6 a 7 základního nařízení bylo zkoumáno, zda dumpingový dovoz pocházející z dotčených zemí způsobil výrobnímu odvětví Unie újmu v takové míře, že ji lze označit za podstatnou.
(122)
Byly zkoumány i jiné známé činitele než dumpingový dovoz, které mohly ve stejné době způsobit újmu výrobnímu odvětví Unie, aby se zajistilo, že případná újma způsobená těmito jinými činiteli nebude přičítána dumpingovému dovozu.
2. Účinek dumpingového dovozu
(123)
Bylo zjištěno, že během období šetření jen malá část dovozu (mezi 2 % a 6 %) z Indonésie do EU nebyla dumpingová. U zbývajícího množství dovozu z Indonésie a veškerého dovozu z Argentiny byl zjištěn dumping. Odstranění uvedeného malého množství nedumpingového dovozu z celkového deklarovaného dovozu z Indonésie nemá vliv na trend dovozu podrobně popsaný výše.
(124)
Z šetření vyplynulo, že levný dumpingový dovoz z dotčených zemí během posuzovaného období značně vzrostl, pokud jde o objem (více než dvojnásobně). To vedlo k podstatnému zvýšení jeho podílu na trhu o 10 procentních bodů, z 9,1 % v roce 2009 na 18,8 % na konci období šetření.
(125)
Zároveň přišlo výrobní odvětví Unie během posuzovaného období, i přes zvýšení spotřeby, o 5,5 procentních bodů svého podílu na trhu.
(126)
Průměrné ceny u dumpingového dovozu se mezi rokem 2009 a obdobím šetření zvýšily o 48 %, ale přesto byly podstatně nižší než ceny výrobního odvětví Unie v tomtéž období. Dumpingový dovoz představoval cenové podbízení vůči cenám výrobního odvětví Unie, přičemž průměrné rozpětí cenového pobízení činilo během období šetření 4 % pro Indonésii a 8 % pro Argentinu.
(127)
Tlak způsobený nárůstem levného dumpingového dovozu na trhu Unie neumožnil výrobnímu odvětví Unie stanovit prodejní ceny odpovídající podmínkám na trhu a zvýšení nákladů. Společnosti zařazené do vzorku byly schopny přenést na své odběratele pouze 38% zvýšení cen, ale jejich celkové náklady se v témže období zvýšily o 47 %.
(128)
Na základě výše uvedených skutečností se vyvozuje předběžný závěr, že levný dumpingový dovoz z dotčených zemí, který během období šetření představoval cenové podbízení vůči cenám výrobního odvětví Unie a jehož objem rovněž značně vzrostl, měl rozhodující vliv na podstatnou újmu, kterou výrobní odvětví Unie utrpělo.
3. Účinek jiných činitelů
3.1. Dovoz z jiných třetích zemí
Tabulka č. 10
Jiné třetí země
2009
2010
2011
OŠ
Dovoz celkem (v tunách)
699 541
256 327
161 973
175 370
Index 2009 = 100
100
37
23
25
Podíl na trhu
6,3 %
2,2 %
1,5 %
1,5 %
Index 2009 = 100
100
35
23
24
Zdroj:
Eurostat.
(129)
Dovoz ze třetích zemí, zejména z USA, Norska a Jižní Korey, se od roku 2009 do konce období šetření podstatně snížil. Tento pokles byl způsoben uložením opatření na dovoz z USA v roce 2009 a v návaznosti na šetření obcházení opatření proti dovozu zasílanému z Kanady v roce 2010. Vzhledem k poklesu podílu dovozů z jiných třetích zemí na trhu v době, kdy došlo ke zhoršení finanční situace výrobního odvětví Unie, mohl mít dovoz z jiných třetích zemí pouze zanedbatelný podíl na újmě, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie. Nelze tedy dospět k závěru, že narušuje příčinnou souvislost mezi újmou a účinkem dumpingového dovozu.
3.2. Nedumpingový dovoz z dotčených zemí
(130)
Byl zjištěn nedumpingový dovoz z dotčených zemí, ale pouze v druhé polovině roku 2011. Vzhledem ke krátké době, ve které se tento dovoz uskutečňoval, a k jeho omezenému množství mohl mít jen zanedbatelný podíl na újmě způsobené výrobnímu odvětví Unie a není schopen narušit příčinnou souvislost mezi újmou a účinkem dumpingového dovozu.
3.3. Jiní výrobci v Unii
(131)
S ohledem na malý objem výroby výrobců v Unii vyloučených z definice výrobního odvětví Unie a s ohledem na malý objem jejich dovozu celkově nebyli tito výrobci považováni za příčinu újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie.
3.4. Dovoz výrobního odvětví Unie
(132)
CARBIO, sdružení argentinských výrobců bionafty, tvrdilo, že újma, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie, byla způsobena dovozem z Argentiny a Indonésie ze strany výrobců v Unii. Označilo tento dovoz za újmu, kterou si výrobci v Unii způsobili sami, a prohlásili, že by neměl být brán v úvahu jako příčina újmy způsobené chováním argentinských výrobců.
(133)
Z údajů, které poskytlo výrobní odvětví Unie, jasně vyplývá, že během posuzovaného období dováželi množství bionafty z Argentiny a Indonésie až do výše 60 % veškerého dovozu uskutečněného v období šetření z těchto zemí. Uvedlo však, že tento dovoz prováděli v sebeobraně. Krátkodobý prospěch z dumpingových cen tohoto dovozu napomohl výrobcům v Unii v tom, aby mohli ve střednědobém horizontu pokračovat ve své obchodní činnosti.
(134)
Dovoz bionafty za dumpingové ceny uskutečňovaný výrobním odvětvím Unie značně vzrostl v roce 2011 a v období šetření, kdy se nejvíce projevil vliv rozdílné vývozní daně z bionafty a z jejích surovin, jelikož právě v té době se dovoz surovin (sójového a palmového oleje) stal nerentabilním ve srovnání s dovozem hotového výrobku. Systém rozdílných vývozních daní v obou zemích ukládá vyšší daň z vývozu surovin, než je daň z hotového výrobku. Otázka, zda lze tuto rozdílnou vývozní daň považovat za subvenci ve smyslu článku 2 základního antisubvenčního nařízení, bude zkoumána během probíhajícího antisubvenčního šetření.
(135)
Například v některých měsících období šetření byla dovozní cena sójového oleje z Argentiny vyšší než dovozní cena SME, čímž se nákup sójového oleje stal ekonomicky nevýhodný. Za této situace byl nákup SME jedinou ekonomicky ospravedlnitelnou možností.
(136)
V každém případě, kdyby tento objem bionafty nedovezlo výrobní odvětví Unie, dovezly by jej obchodní společnosti v Unii, jejich cena by byla nižší než cena výrobního odvětví Unie a prodávaly by tuto bionaftu na trhu Unie, jelikož ji již z těchto zemí dovážejí za účelem prodeje naftovým rafineriím, které konkurují výrobnímu odvětví Unie. Příčinná souvislost není tímto dovozem narušena, a tento argument se tedy předběžně zamítá.
3.5. Kapacita výrobního odvětví Unie
(137)
Sdružení CARBIO dále tvrdí, že k újmě způsobené výrobnímu odvětví Unie došlo v důsledku nadbytečné kapacity způsobené nadměrným rozšířením. Jelikož využití kapacity v roce 2008 činilo 50 %, tvrdí, že výrobní odvětví se dále rozšiřovalo bez odpovídajícího nárůstu poptávky.
(138)
Skutečností je, že během posuzovaného období zůstalo využití kapacity v celé Unii na nízké úrovni, přičemž nejnižší úroveň během období šetření činila 40 %. Některé společnosti proto nevyužívaly kapacitu, kterou instalovaly.
(139)
Využití kapacity však bylo nízké již na počátku posuzovaného období a zůstalo nízké po celé toto období a bylo stabilní i u společností zařazených do vzorku.
(140)
Společnosti zařazené do vzorku byly na začátku posuzovaného období ziskové a na jeho konci ztrátové, se stabilním využitím kapacity. Je oprávněné z toho vyvozovat, že celé výrobní odvětví se také stalo méně ziskovým, zatímco jeho využití kapacity zůstalo stabilní. Toto tedy nelze považovat za hlavní příčinu újmy, jelikož se zdá, že zde neexistuje žádná příčinná souvislost. Tento argument se tedy předběžně zamítá.
3.6. Nedostatečný přístup k surovinám a vertikální integrace
(141)
CARBIO rovněž tvrdí, že výrobnímu odvětví Unie je působena újma z důvodu špatné efektivity, zejména proto, že není vertikálně integrováno a nenachází se v blízkosti zdrojů surovin.
(142)
Uvedené argumenty se předběžně zamítají. Některé společnosti zařazené do vzorku se nacházejí v přístavech, kde mají snadný přístup k surovinám, které přivážejí lodě, a ostatní společnosti zařazené do vzorku umístily své závody na výrobu bionafty na stejném místě jako své závody vyrábějící rostlinný olej. Mnoho výrobců bionafty v jižní Evropě sídlí záměrně v přístavech, aby měli přístup k surovinám dováženým z Argentiny a Indonésie, nebo na týchž místech jako jejich odběratelé (rafinérie fosilní ropy). Vzhledem k tomu, že účinek rozdílné vývozní daně způsobil, že suroviny byly dražší než hotový výrobek, bylo výrobní odvětví Unie zjevně poškozeno tím, že nebylo ekonomicky možné vyrábět PME a SME v EU.
3.7. Jiné regulační činitele
(143)
CARBIO rovněž odkázalo na některé regulační činitele, které údajně způsobily újmu výrobnímu odvětví Unie, z nichž některé jsou návrhy a do dnešního dne nebyly uvedeny v platnost. Klade však důraz na systém „dvojnásobného započtení“, který je popsán níže.
(144)
Směrnice o obnovitelných zdrojích energie ukládá členským státům vyžadovat, aby byl s minerální naftou před jejím prodejem uživatelům smíšen určitý podíl bionafty. Některé členské státy využily ustanovení v uvedené směrnici, které umožňuje tento podíl snížit o polovinu, pokud použitá bionafta byla vyrobena z odpadních olejů nebo použitých živočišných tuků. Například, pokud dotčený členský stát vyžaduje, aby bylo smícháno 7 % bionafty s 93 % minerální nafty, oněch 7 % se snižuje na 3,5 %, pokud se jedná o bionaftu vyrobenou z odpadních olejů.
(145)
CARBIO tvrdí, že pravidla dvojnásobného započtení způsobila v období šetření pokles prodeje tzv. bionafty „první generace“ o 1 milion tun a že to je příčinou újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie. Toto tvrzení se zamítá, jelikož vzorek výrobců v Unii obsahuje některé společnosti, které vyrábějí bionaftu s dvojnásobným započtením a jejich finanční situace není výrazně odlišná od finanční situace společností zařazených do vzorku, které vyrábějí bionaftu z panenských rostlinných olejů. U těchto společností se během ověřování jejich údajů ukázalo, že cena jejich bionafty byla ovlivněna nízkou cenou dumpingového dovozu z Argentiny a Indonésie, jelikož jsou v nepřímé soutěži s PME a SME z dotčených zemí.
(146)
Byl rovněž vznesen argument, že výrobnímu odvětví Unie je působena újma tím, že neinvestuje více do biopaliv druhé generace, jako je využívání odpadních olejů. Tento argument byl předběžně zamítnut, protože v Unii není k dispozici tolik odpadních olejů, aby se výrazně zvýšil objem zpracování ve srovnání se současnou situací.
3.8. Omezení v členských státech
(147)
CARBIO rovněž tvrdilo, že újma, která byla způsobena výrobnímu odvětví Unie, nemohla být způsobena dovozem z dotčených zemí z důvodu systémů kvót a daňových režimů v různých členských státech, které omezují přístup na tyto trhy. Rovněž tvrdí, že některé trhy v EU jsou kvůli klimatickým podmínkám pro SME a PME uzavřeny.
(148)
Pravdou je, že filtrovatelnost při nízkých teplotách (CFPP) u PME (při teplotě + 13 °C) znamená, že PME nelze používat v celé Unii, aniž by bylo smícháno s jinými bionaftami za účelem snížení CFPP. CFPP u SME při 0 °C však umožňuje jeho širší použití, zejména během letních měsíců.
(149)
Argument, že právě regulační systém v některých členských státech působí újmu výrobnímu odvětví Unie, byl důkladně posuzován během celého šetření.
(150)
V některých členských státech jsou zavedeny systémy kvót, které přidělují společnostem v daném členském státě nebo v jiných členských státech v rámci celé Unie určité výrobní kvóty. Avšak většina zemí poskytovala výhody pomocí daňového systému a tyto výhody se postupně omezují nebo ruší.
(151)
Například Francie má také zvýhodnění v podobě osvobození od daně ve výši 90 EUR za tunu bionafty vyrobené na základě kvót. Avšak vzhledem k nízkým cenám dumpingového dovozu je často levnější bionaftu dovážet než ji nakupovat od výrobního odvětví Unie, a to i včetně daňového zvýhodnění. Důkazem je skutečnost, že argentinský dovoz je na francouzském trhu zcela zjevně přítomen.
(152)
V některých členských státech dovoz z Argentiny a Indonésie přítomen není, a to buď v důsledku klimatických podmínek, nebo kvůli systémům kvót. Nicméně ve větší části Unie dovoz z Argentiny a Indonésie na trhu přítomen je, a to buď kvůli neexistenci systému kvót, nebo kvůli tomu, že cena je nižší než jakékoli daňové zvýhodnění, které členský stát může poskytnout.
(153)
Vzhledem k tomu, že PME a SME po smíchání s RME vyrobeným v Unii nebo jinou bionaftou mohou být prodávány v celé Unii a že dovoz se vyskytuje ve velkém množství a za dumpingové ceny i v členských státech, kde existují systémy daňového zvýhodnění, se toto tvrzení předběžně zamítá, jelikož stávající systémy kvót a daňové režimy nejsou schopné narušit příčinnou souvislost mezi újmou a účinkem dumpingového dovozu.
4. Závěr týkající se příčinné souvislosti
(154)
Výše uvedená analýza prokázala, že došlo k výraznému nárůstu objemu a podílu levného dumpingového dovozu pocházejícího z dotčených zemí na trhu. Zároveň bylo zjištěno, že ceny u tohoto dovozu představovaly během období šetření cenové podbízení vůči cenám výrobního odvětví Unie.
(155)
Z údajů vyplývá, že jak narůstá objem levného dovozu z dotčených zemí, významně se zhoršuje hospodářská situace výrobního odvětví Unie.
(156)
Výše uvedená analýza náležitě odlišila a oddělila účinky všech známých činitelů na situaci výrobního odvětví Unie od účinků dumpingového dovozu působících újmu. Na základě této analýzy byl předběžně vyvozen závěr, že dumpingový dovoz z dotčených zemí způsobil výrobnímu odvětví Unie podstatnou újmu ve smyslu čl. 3 odst. 6 základního nařízení.
(157)
V souladu s čl. 3 odst. 7 základního nařízení byly posouzeny jiné známé činitele než dumpingový dovoz a nebyly zjištěny žádné důkazy o tom, že by narušily příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem a újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie.
F. ZÁJEM UNIE
(158)
V souladu s článkem 21 základního nařízení Komise zkoumala, zda navzdory závěru o dumpingu působícím újmu neexistují přesvědčivé důvody pro závěr, že v tomto konkrétním případě není v zájmu Unie přijmout opatření. Zjištění zájmu Unie bylo založeno na posouzení všech různých relevantních zájmů, včetně zájmů výrobního odvětví Unie, dovozců, dodavatelů surovin a uživatelů.
1. Zájem výrobního odvětví Unie
(159)
Jak bylo uvedeno výše, výrobní odvětví Unie utrpělo podstatnou újmu, která byla způsobena dumpingovým dovozem pocházejícím z dotčených zemí. Neuložení opatření by s největší pravděpodobností vedlo k pokračování negativního vývoje finanční situace výrobního odvětví Unie. Situace výrobního odvětví Unie byla zvláště ovlivněna poklesem ziskovosti z +3 % v roce 2009 na -2,5 % na konci období šetření. Jakýkoli další pokles výkonnosti by nakonec vedl k omezení výroby a dalšímu rušení výrobních podniků, což by ohrozilo zaměstnanost a investice v Unii.
(160)
Uložení opatření by obnovilo spravedlivou hospodářskou soutěž na trhu. Klesající trend ziskovosti výrobního odvětví Unie je výsledkem obtížné soutěže s levným dumpingovým dovozem pocházejícím z dotčených zemí a rovněž výsledkem skutečnosti, že kvůli režimu vývozních daní v obou zemích se snižuje cena dovozu SME a PME na trhu Unie a současně se zvyšuje cena surovin. Uložení antidumpingových opatření by tedy výrobnímu odvětví Unie umožnilo zvýšit ziskovost na úrovně považované za nezbytné pro toto odvětví náročné na kapitál.
(161)
Opatření by měla výrobnímu odvětví Unie poskytnout příležitost překonat účinky dumpingu působícího újmu, který byl zjištěn v rámci tohoto šetření.
2. Zájem dovozců/obchodníků v Unii, kteří nejsou ve spojení
(162)
Dovozci/obchodníci v Unii, kteří nejsou ve spojení, byli vyzváni, aby se Komisi přihlásili. Avšak žádný dovozce při šetření spolupracoval.
(163)
Jelikož nebyly k dispozici žádné údaje od dovozců nebo obchodníků, kteří nejsou ve spojení, neexistovaly žádné důkazy o tom, že by uložení opatření bylo prokazatelně v rozporu se zájmy těchto stran.
3. Zájem uživatelů a odběratelů
(164)
Všem známým společnostem uživatelů působícím v oblasti výroby a distribuce minerální nafty a uskutečňujícím rovněž povinné míšení minerální nafty s bionaftou byly při zahájení řízení zaslány dotazníky.
(165)
Tři uživatelé bionafty odpověděli na dotazník pro uživatele, ale uvedli, že bionafta představuje jen velmi malou část jejich obchodních činností. Uvedli, že by byli z právního hlediska povinni nakupovat bionaftu, a pokud by se v důsledku cla cena bionafty zvýšila, přenesli by tedy toto zvýšení ceny automaticky na své odběratele, k čemuž došlo již v minulosti.
(166)
Vzhledem k omezenému množství dostupných informací by uložení opatření mělo mít jen velmi omezený dopad na konečné odběratele, jelikož procentní podíl bionafty, který je míšen s minerální naftou, kterou nakupují na čerpacích stanicích, je malý. Nebyly zjištěny žádné důkazy o tom, že by uložení opatření bylo prokazatelně v rozporu se zájmy uživatelů nebo odběratelů.
4. Zájem dodavatelů surovin
(167)
Jedno sdružení dodavatelů surovin, FEDIOL (federace zastupující evropské odvětví rostlinných olejů a proteinové moučky v Evropě), odpovědělo na dotazník zaslaný dodavatelům surovin. Uvedlo, že v důsledku dovozu z dotčených zemí se snížila poptávka po řepkovém oleji v celé Unii, a sice o více než 1 milion tun v letech 2009 až 2011.
(168)
Domnívá se, že uložení opatření bude mít pozitivní účinek na dodavatelské odvětví v EU, jelikož se zvýší využití kapacity. Případný nárůst poptávky po řepkovém oleji by se potom projevil v odvětví krmných směsí - ty se totiž získávají ze zbytků z výroby řepkového oleje - a v odvětví zemědělství v EU, které je producentem řepky.
(169)
Ze získaných důkazů tedy vyplývá, že uložení opatření by bylo v zájmu dodavatelů surovin v Unii.
5. Závěr ohledně zájmu Unie
(170)
Uložení opatření na dovoz bionafty pocházející z Argentiny a Indonésie by bylo jednoznačně v zájmu výrobního odvětví Unie. Tato opatření by výrobnímu odvětví Unie umožnila dosáhnout růstu a začít se vyrovnávat s újmou způsobenou dumpingovým dovozem. Kdyby však žádná opatření uložena nebyla, hospodářská situace výrobního odvětví Unie by se nadále zhoršovala a další hospodářské subjekty by byly nuceny ukončit svou obchodní činnost. Ačkoli nebylo možné učinit jasný závěr, pokud jde o uživatele a dovozce, uložení opatření by mělo být v zájmu dodavatelů surovin.
(171)
Neexistují žádné přesvědčivé důvody, z nichž by vyplývalo, že uložení prozatímních antidumpingových opatření na dovoz bionafty pocházející z Argentiny a Indonésie by bylo zjevně v rozporu se zájmem Unie.
G. PROZATÍMNÍ ANTIDUMPINGOVÁ OPATŘENÍ
(172)
Vzhledem k dosaženým závěrům ohledně dumpingu, újmy, příčinných souvislostí a zájmu Unie by měla být uložena prozatímní antidumpingová opatření, aby se předešlo vzniku další újmy, kterou výrobnímu odvětví Unie způsobuje dumpingový dovoz.
1. Úroveň pro odstranění újmy
(173)
Pro účely stanovení úrovně těchto opatření bylo přihlédnuto k zjištěným dumpingovým rozpětím a k výši cla potřebného pro odstranění újmy působené výrobcům v Unii, aniž by byla překročena.
(174)
Při výpočtu výše cla potřebného pro odstranění účinků dumpingu působícího újmu se mělo za to, že případná opatření by měla umožnit výrobnímu odvětví Unie pokrýt své výrobní náklady a vytvořit zisk před zdaněním, kterého lze přiměřeně dosáhnout za běžných podmínek hospodářské soutěže, tj. za situace, kdy nedochází k dumpingovému dovozu.
(175)
Za tímto účelem lze za přiměřenou úroveň považovat ziskové rozpětí ve výši 15 % z obratu, kterého by mohlo výrobní odvětví Unie pravděpodobně dosáhnout, kdyby neexistoval dumping působící újmu, a to na základě zjištění předchozího šetření týkajícího se dovozu ze Spojených států amerických, kdy se toto rozpětí považovalo za přiměřené pro zaručení produktivních investic v tomto odvětví v dlouhodobém horizontu.
(176)
Na tomto základě byla pro výrobní odvětví Unie vypočítána cena obdobného výrobku, která nepůsobí újmu. Cena, která nepůsobí újmu, byla získána úpravou prodejních cen výrobců v Unii zařazených do vzorku o skutečné zisky/ztráty dosažené během období šetření a připočtením uvedeného ziskového rozpětí.
(177)
Nezbytné zvýšení ceny pak bylo určeno na základě srovnání vážené průměrné dovozní ceny vyvážejících výrobců v dotčených zemích zařazených do vzorku, jež byla stanovena pro účely výpočtů v souvislosti s cenovým podbízením, s cenou obdobného výrobku prodávaného výrobci v Unii zařazenými do vzorku na trhu Unie v období šetření, která nepůsobí újmu. Veškeré rozdíly, jež byly výsledkem tohoto srovnání, pak byly vyjádřeny jako procento celkové hodnoty CIF dovozu.
2. Prozatímní opatření
(178)
V souladu s čl. 7 odst. 2 základního nařízení by měla být uložena prozatímní antidumpingová cla na dovoz bionafty pocházející z Argentiny a Indonésie podle pravidla nižšího cla, tj. nižší z uvedených dvou vypočtených rozpětí, buď dumpingu, nebo újmy.
(179)
Sazby antidumpingového cla byly stanoveny srovnáním rozpětí pro odstranění újmy a dumpingového rozpětí. V důsledku toho jsou prozatímní sazby antidumpingového cla vyjádřené jako cena CIF s dodáním na hranice Unie před proclením tyto:
Země
Společnost
Prozatímní dumpingové rozpětí
Prozatímní rozpětí újmy
Sazba prozatímního antidumpingového cla
Argentina
Aceitera General Deheza S.A., General Deheza, Rosario
10,6 %
27,8 %
10,6 %
Bunge Argentina S.A., Buenos Aires
10,6 %
27,8 %
10,6 %
Louis Dreyfus Commodities S.A., Buenos Aires
7,2 %
30,9 %
7,2 %
Molinos Río de la Plata S.A., Buenos Aires
6,8 %
31,8 %
6,8 %
Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.F.I.C.I. y A., Bahia Blanca
6,8 %
31,8 %
6,8 %
Vicentin S.A.I.C., Avellaneda
6,8 %
31,8 %
6,8 %
Ostatní spolupracující společnosti
7,9 %
31 %
7,9 %
Všechny ostatní společnosti
10,6 %
31,8 %
10,6 %
Indonésie
PT. Ciliandra Perkasa
0,0 %
0,0 %
PT. Musim Mas
2,8 %
23,3 %
2,8 %
PT. Pelita Agung Agrindustri, Medan
5,3 %
27,1 %
5,3 %
PT Wilmar Bioenergi Indonesia, Medan
9,6 %
26,4 %
9,6 %
PT Wilmar Nabati Indonesia, Medan
9,6 %
26,4 %
9,6 %
Ostatní spolupracující společnosti
6,5 %
25,3 %
6,5 %
Všechny ostatní společnosti
9,6 %
27,1 %
9,6 %
(180)
Jelikož se však antidumpingové clo použije jak na směsi, které obsahují bionaftu (v poměru k jejich obsahu bionafty podle hmotnosti), tak na čistou bionaftu, bude pro správné uplatňování cla celními orgány členských států přesnější a přiměřenější vyjádřit clo jako pevnou částku v EUR/t netto a použít ji na dovezenou čistou bionaftu nebo na podíl bionafty ve směsi.
(181)
Individuální sazby antidumpingového cla stanovené pro jednotlivé společnosti uvedené v tomto nařízení byly stanoveny na základě zjištění tohoto šetření. Odrážejí tedy stav týkající se těchto společností zjištěný během tohoto šetření. Tyto celní sazby (na rozdíl od celostátního cla použitelného na „všechny ostatní společnosti“) jsou proto použitelné výlučně na dovoz dotčeného výrobku pocházejícího z dotčených zemí a vyráběného uvedenými společnostmi, tedy konkrétními uvedenými právnickými osobami. Na dovážený dotčený výrobek vyrobený jakoukoli jinou společností, která není konkrétně uvedena v normativní části tohoto nařízení, včetně subjektů ve spojení s konkrétně uvedenými společnostmi, se tyto sazby nevztahují a tento výrobek podléhá celní sazbě použitelné na „všechny ostatní společnosti“.
(182)
Veškeré žádosti o uplatňování těchto sazeb antidumpingového cla pro jednotlivé společnosti (např. po změně názvu subjektu nebo po založení nových výrobních nebo prodejních subjektů) by měly být neprodleně zaslány Komisi (8) se všemi náležitými údaji, zejména s údaji o jakýchkoli změnách činnosti společnosti, které se týkají výroby, domácího prodeje a prodeje na vývoz a které souvisejí např. s uvedenou změnou názvu nebo změnou výrobních a prodejních subjektů. Bude-li to vhodné, bude nařízení odpovídajícím způsobem změněno formou aktualizace seznamu společností, na něž se vztahují individuální celní sazby.
(183)
Komise zavedla celní evidenci dovozu dotčeného výrobku pocházejícího z dotčených zemí podle nařízení Komise (EU) č. 79/2013 ze dne 28. ledna 2013. Tato evidence byla zavedena s ohledem na možné uplatnění antidumpingových opatření se zpětnou působností podle čl. 10 odst. 4 základního nařízení. V této fázi řízení nelze učinit žádné rozhodnutí o možném uplatnění antidumpingových opatření se zpětnou působností.
H. ZÁVĚREČNÉ USTANOVENÍ
(184)
V zájmu řádné správy mohou zúčastněné strany, jež se samy přihlásily ve lhůtě uvedené v oznámení o zahájení řízení, písemně předložit svá stanoviska a požádat o slyšení ve lhůtě jednoho měsíce od vyhlášení tohoto nařízení. Zjištění týkající se uložení cel, k nimž se dospělo pro účely tohoto nařízení, jsou prozatímní a pro účely jakýchkoli konečných opatření mohou být znovu přehodnocena,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
1. Ukládá se prozatímní antidumpingové clo na dovoz monoalkylesterů mastných kyselin a/nebo parafínovaného plynového oleje ze syntézy a/nebo hydrotermální úpravy, nefosilního původu, buď v čisté formě nebo obsažených ve směsi, v současnosti kódů KN ex 1516 20 98 (kódy TARIC 1516209821, 1516209829 a 1516209830), ex 1518 00 91 (kódy TARIC 1518009121, 1518009129 a 1518009130), ex 1518 00 95 (kód TARIC 1518009510), ex 1518 00 99 (kódy TARIC 1518009921, 1518009929 a 1518009930), ex 2710 19 43 (kódy TARIC 2710194321, 2710194329 a 2710194330), ex 2710 19 46 (kódy TARIC 2710194621, 2710194629 a 2710194630), ex 2710 19 47 (kódy TARIC 2710194721, 2710194729 a 2710194730), 2710 20 11, 2710 20 15, 2710 20 17, ex 3824 90 97 (kódy TARIC 3824909701, 3824909703 a 3824909704), 3826 00 10 a ex 3826 00 90 (kódy TARIC 3826009011, 3826009019 a 3826009030), pocházející z Argentiny a Indonésie.
2. Sazby prozatímního antidumpingového cla použitelné na výrobek popsaný v odstavci 1 a vyrobený níže uvedenými společnostmi činí:
Země
Společnost
Sazba prozatímního cla
(EUR/t netto)
Doplňkový kód TARIC
Argentina
Aceitera General Deheza S.A., General Deheza, Rosario; Bunge Argentina S.A., Buenos Aires
104,92
B782
Louis Dreyfus Commodities S.A., Buenos Aires
69,16
B783
Molinos Río de la Plata S.A., Buenos Aires; Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.F.I.C.I. y A., Bahia Blanca; Vicentin S.A.I.C., Avellaneda
65,24
B784
Ostatní spolupracující společnosti:
Cargill S.A.C.I., Buenos Aires; Unitec Bio S.A., Buenos Aires; Viluco S.A., Tucuman
75,97
B785
Všechny ostatní společnosti
104,92
B999
Indonésie
PT Ciliandra Perkasa, Jakarta
0
B786
PT Musim Mas, Medan
24,99
B787
PT Pelita Agung Agrindustri, Medan
45,65
B788
PT Wilmar Bioenergi Indonesia, Medan; PT Wilmar Nabati Indonesia, Medan
83,84
B789
Ostatní spolupracující společnosti:
PT Cermerlang Energi Perkasa, Jakarta
57,14
B790
Všechny ostatní společnosti
83,84
B999
3. Antidumpingové clo pro směsi se použije úměrně celkovému hmotnostnímu obsahu monoalkylesterů mastných kyselin a parafínovaného plynového oleje ze syntézy a/nebo hydrotermální úpravy nefosilního původu (tj. obsahu bionafty) ve směsi.
4. V případech, kdy došlo k poškození zboží před vstupem do volného oběhu, a skutečně zaplacená nebo splatná cena je proto poměrně rozdělena za účelem stanovení celní hodnoty podle článku 145 nařízení Komise (EHS) č. 2454/93 (9), musí být výše antidumpingového cla vypočtená na základě výše popsaných částek snížena o procentuální podíl odpovídající poměrnému rozdělení skutečně zaplacené nebo splatné ceny.
5. Propuštění výrobku uvedeného v odstavci 1 do volného oběhu v Evropské unii je podmíněno složením jistoty odpovídající výši prozatímního cla.
6. Není-li stanoveno jinak, použijí se platné celní předpisy.
Článek 2
1. Aniž je dotčen článek 20 nařízení Rady (ES) č. 1225/2009, mohou zúčastněné strany požádat o poskytnutí informací o nejdůležitějších skutečnostech a úvahách, na jejichž základě bylo toto nařízení přijato, předložit písemně svá stanoviska a požádat o ústní slyšení před Komisí ve lhůtě jednoho měsíce ode dne vstupu tohoto nařízení v platnost.
2. V souladu s čl. 21 odst. 4 nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 se mohou zúčastněné strany vyjádřit k uplatnění tohoto nařízení ve lhůtě jednoho měsíce ode dne jeho vstupu v platnost.
Článek 3
1. Celní orgány se vyzývají, aby ukončily celní evidenci dovozu zavedenou v souladu s článkem 1 nařízení Komise (EU) č. 79/2013.
2. Shromážděné údaje o výrobcích, které byly uvolněny ke spotřebě nejdříve 90 dní před dnem vstupu tohoto nařízení v platnost, se uchovají až do vstupu případných konečných opatření v platnost nebo do ukončení tohoto řízení.
Článek 4
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 1 tohoto nařízení se použije po dobu šesti měsíců.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 27. května 2013.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 490/2013
z dnia 27 maja 2013 r.
nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 7,
po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1. Wszczęcie postępowania
(1)
W dniu 29 sierpnia 2012 r. Komisja Europejska („Komisja”) ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”) wszczęcie postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu do Unii biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji („państwa, których dotyczy postępowanie”).
(2)
Dochodzenie wszczęto w następstwie skargi złożonej w dniu 17 lipca 2012 r. przez Europejską Radę Biodiesla („skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących ponad 60 % całkowitej unijnej produkcji biodiesla. Skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na dumping wymienionego produktu i wynikającą z niego istotną szkodę, które uznano za wystarczające uzasadnienie wszczęcia dochodzenia.
(3)
W dniu 30 stycznia 2013 r. Komisja poddała rejestracji przywóz tego samego produktu pochodzącego z państw, których dotyczy postępowanie, rozporządzeniem Komisji (UE) nr 79/2013 z dnia 28 stycznia 2013 r. (3).
(4)
W dniu 10 listopada 2012 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (4) wszczęcie postępowania antysubsydyjnego w odniesieniu do przywozu do Unii biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji i rozpoczęła odrębne dochodzenie.
2. Okres objęty dochodzeniem
(5)
Postępowanie w sprawie dumpingu i szkody obejmowało okres od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody obejmowała okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do końca OD („okres badany”).
3. Strony zainteresowane postępowaniem
(6)
Komisja oficjalnie zawiadomiła skarżącego, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących z Argentyny i Indonezji, znanych importerów, dostawców, dystrybutorów, użytkowników i zainteresowane stowarzyszenia, a także władze Argentyny i Indonezji o wszczęciu dochodzenia. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania zwrócono się do wszystkich stron zainteresowanych dochodzeniem o zgłoszenie się do Komisji.
(7)
Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(8)
Skarżący, producenci eksportujący z Argentyny i Indonezji, importerzy i władze Argentyny i Indonezji przedstawili swoje opinie. Wszystkie zainteresowane strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały, że istnieją szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.
3.1. Kontrola wyrywkowa
(9)
Ze względu na dużą liczbę producentów eksportujących z Argentyny i Indonezji, niepowiązanych importerów w Unii i producentów unijnych, których dotyczy dochodzenie, oraz w celu zakończenia dochodzenia w terminie określonym prawem, Komisja ogłosiła w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, że może ograniczyć postępowanie do uzasadnionej liczby producentów eksportujących z Argentyny i Indonezji, niepowiązanych importerów i producentów unijnych objętych dochodzeniem poprzez dobór próby zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego (proces ten zwany jest także „kontrolą wyrywkową”).
3.2. Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących z Argentyny
(10)
Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji w sprawie konieczności dokonania kontroli wyrywkowej i, w razie stwierdzenia takiej konieczności, aby umożliwić jej dobór próby, wszyscy producenci eksportujący z Argentyny zostali poproszeni o zgłoszenie się do Komisji i przedstawienie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(11)
Dziesięciu producentów eksportujących lub dziesięć grup producentów eksportujących przedstawiło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie ich do próby. Dwa przedsiębiorstwa zgłosiły jednak, że w OD nie dokonywały wywozu do Unii (lub w ogóle nie prowadziły produkcji).
(12)
Wywóz pozostałych ośmiu producentów eksportujących (ośmiu grup producentów eksportujących) stanowił całkowitą wielkość wywozu do Unii w OD.
(13)
Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja dobrała próbę trzech producentów eksportujących lub grup producentów eksportujących na podstawie największej reprezentatywnej wielkości wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii, którą można było odpowiednio zbadać w dostępnym czasie. Wybrana próba stanowiła 86 % całkowitej wielkości wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii w OD zgłoszonego przez ośmiu producentów eksportujących, o których mowa powyżej w motywie (12).
(14)
Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w sprawie doboru próby skonsultowano się z wszystkimi znanymi producentami eksportującymi oraz ze stowarzyszeniem argentyńskich producentów i z argentyńskimi władzami; wymienione strony nie wniosły żadnego sprzeciwu.
3.3. Badanie indywidualne
(15)
Żadne argentyńskie przedsiębiorstwo nieuwzględnione w próbie nie złożyło wniosku o indywidualne badanie na podstawie art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
3.4. Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących z Indonezji
(16)
Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji w sprawie konieczności dokonania kontroli wyrywkowej i, w razie stwierdzenia takiej konieczności, aby umożliwić jej dobór próby, wszyscy producenci eksportujący z Indonezji zostali poproszeni o zgłoszenie się do Komisji i przedstawienie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.
(17)
Ośmiu producentów eksportujących lub osiem grup producentów eksportujących przedstawiło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie ich do próby. Trzy przedsiębiorstwa zgłosiły jednak, że nie dokonywały wywozu do Unii w OD.
(18)
Wywóz pozostałych pięciu producentów eksportujących (pięciu grup producentów eksportujących) stanowił całkowitą wielkość wywozu do Unii w OD.
(19)
Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja dobrała próbę czterech producentów eksportujących lub grup producentów eksportujących na podstawie największej reprezentatywnej wielkości wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii, którą można było odpowiednio zbadać w dostępnym czasie. Wybrana próba stanowiła 99 % całkowitej wielkości wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii w OD zgłoszonego przez pięciu producentów eksportujących, o których mowa powyżej w motywie (18).
(20)
Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w sprawie doboru próby skonsultowano się z wszystkimi znanymi producentami eksportującymi i z indonezyjskimi władzami; wymienione strony nie wniosły żadnego sprzeciwu.
3.5. Badanie indywidualne
(21)
Żadne indonezyjskie przedsiębiorstwo nieuwzględnione w próbie nie złożyło wniosku o indywidualne badanie na podstawie art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
3.6. Kontrola wyrywkowa niepowiązanych importerów
(22)
Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji w sprawie konieczności dokonania kontroli wyrywkowej i, w razie stwierdzenia takiej konieczności, aby umożliwić jej dobór próby, wszyscy niepowiązani producenci zostali proszeni o zgłoszenie się do Komisji i przedstawienie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Żaden importer nie współpracował jednak przy tym dochodzeniu.
3.7. Kontrola wyrywkowa producentów unijnych
(23)
Komisja ogłosiła w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, że dokonała tymczasowego doboru próby producentów unijnych. Próba ta składała się z ośmiu producentów unijnych, o których Komisja wiedziała przed wszczęciem dochodzenia, że wytwarzają biodiesla. Komisja dokonała doboru próby na podstawie wielkości produkcji, wielkości sprzedaży i lokalizacji geograficznej. Produkcja producentów unijnych objętych próbą stanowiła 27 % produkcji unijnej.
(24)
W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania zwrócono się także do zainteresowanych stron o przedstawienie opinii w sprawie tymczasowej próby. W następstwie opublikowania proponowanej próby dwa spośród przedsiębiorstw, które miały być objęte próbą wycofały się ze współpracy i zostały zastąpione dwoma innymi przedsiębiorstwami. Przemysł unijny zwrócił również uwagę, że ze względu na dużą liczbę MŚP produkujących biodiesla co najmniej jedno takie przedsiębiorstwo należy włączyć do próby. Wniosek ten został przyjęty.
(25)
Próbę uznaje się za reprezentatywną dla przemysłu unijnego.
3.8. Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu
(26)
Kwestionariusze wysłano trzem objętym próbą producentom eksportującym lub grupom producentów z Argentyny, czterem objętym próbą producentom eksportującym lub grupom producentów z Indonezji i ośmiu objętym próbą producentom unijnym.
(27)
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od siedmiu objętych próbą producentów eksportujących lub grup producentów z Argentyny i Indonezji, ośmiu objętych próbą producentów unijnych i od trzech użytkowników.
3.9. Wizyty weryfikacyjne
(28)
Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do tymczasowego stwierdzenia dumpingu oraz określenia wynikającej z niego szkody i interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne przeprowadzono na terenie następujących przedsiębiorstw:
a)
Producenci mający siedzibę w Unii
-
Bio-Oils Huelva S.L., Huelva, Hiszpania
-
Biocom Energia S.L., Walencja, Hiszpania
-
Diester Industrie S.A.S., Paryż, Francja
-
Elin Biofuels S.A., Kifissia, Grecja
-
Novaol S.R.L., Mediolan, Włochy
-
Perstorp BioProducts A.B., Stenungsund, Szwecja
-
Preol A.S., Lovosice, Republika Czeska
-
VERBIO Vereinigte BioEnergie A.G., Lipsk, Niemcy
b)
Producenci eksportujący z Argentyny
-
Louis Dreyfus Commodities S.A., Buenos Aires („LDC”);
-
grupa powiązanych przedsiębiorstw „Renova”:
-
Molinos Rio de la Plata S.A., Buenos Aires („Molinos”);
-
Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.F.I.C.I., Bahia Blanca („Oleaginosa”);
-
Renova S.A., Bahia Blanca („Renova”);
-
Vicentin S.A.I.C., Avellaneda („Vicentin”);
-
grupa powiązanych przedsiębiorstw „T6”:
-
Aceitera General Deheza S.A., General Deheza, Rosario („AGD”);
-
Bunge Argentina S.A., Buenos Aires („Bunge”);
-
T6 Industrial S.A., Puerto General San Martín, Santa Fe („T6”).
c)
Przedsiębiorcy spoza UE powiązani z producentami eksportującymi z Argentyny
-
Molinos Overseas, Montevideo, Urugwaj („Molinos Overseas”);
-
Louis Dreyfus Commodities Suisse, Genewa, Szwajcaria („LDC Suisse”);
d)
Producenci eksportujący z Indonezji
-
PT. Ciliandra Perkasa, Dżakarta, Indonezja („CPL”)
-
PT. Musim Mas, Medan, Indonezja („PTMM”)
-
PT. Pelita Agung Agrindustri, Medan, Indonezja („PAA”)
-
grupa powiązanych przedsiębiorstw („Wilmar”), PT. Wilmar Bioenergi Indonesia, PT. Wilmar Nabati Indonesia;
-
PT. Wilmar Bioenergi Indonesia, Medan, Indonezja („WBI”)
-
PT. Wilmar Nabati Indonesia, Medan, Indonezja („WINA”)
e)
Przedsiębiorcy spoza UE powiązani z producentami eksportującymi z Indonezji
-
First Resources Limited, Suntex Tower Three, Singapur („FRL”)
-
IM Biofuel Pte Ltd, Gateway West, Singapur („IMBS”)
-
Inter-continental Oils and Fats Pte Ltd, Gateway West, Singapur („ICOF”)
-
Virgen Oils & Fats Pte Ltd, Marina Bay Financial Centre, Singapur („VOF”)
-
Wilmar Trading Pte Ltd, Neil road, Singapur
f)
Importerzy w Unii powiązani z argentyńskimi i indonezyjskimi eksporterami:
-
Campa Iberia S.A.U., Tarragona, Hiszpania („CAMPA”)
-
IM Biofuel Italy S.R.L., Mediolan, Włochy („IMBI”)
-
Louis Dreyfus Commodities España S.A., Madryt, Hiszpania („LDC Spain”);
-
Losur Overseas S.A., Madryt, Hiszpania („Losur”);
-
Wilmar Europe Trading B.V., Barendrecht, Niderlandy („WET BV”) (5)
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1. Produkt objęty postępowaniem
(29)
Produktem objętym postępowaniem są monoalkilowe estry kwasów tłuszczowych lub parafinowe oleje napędowe będące produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, w formie czystej lub zawarte w mieszance pochodzące z Argentyny i Indonezji, objęte obecnie kodami CN ex 1516 20 98, ex 1518 00 91, ex 1518 00 95, ex 1518 00 99, ex 2710 19 43, ex 2710 19 46, ex 2710 19 47, 2710 20 11, 2710 20 15, 2710 20 17, ex 3824 90 97, 3826 00 10 i ex 3826 00 90 („produkt objęty postępowaniem” powszechnie zwany „biodieslem”).
(30)
Dochodzenie wykazało, że biodiesel produkowany w Argentynie jest wyłącznie „estrem metylowym oleju sojowego” (SME) uzyskiwanym z oleju sojowego i że biodiesel produkowany w Indonezji jest wyłącznie „estrem metylowym oleju palmowego” (PME) uzyskiwanym z oleju palmowego, podczas gdy biodiesel produkowany w Unii jest głównie „estrem metylowym oleju rzepakowego” (RME), produkowanym także z innych materiałów wsadowych, w tym olejów odpadowych, jak również olejów z pierwszego tłoczenia.
(31)
SME, PME i RME należą wszystkie do kategorii estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAME). Pojęcie „ester” odnosi się do transestryfikacji olejów roślinnych, tj. do mieszania oleju z alkoholem, w wyniku której powstaje biodiesel i, jako produkt uboczny, gliceryna. Pojęcie „metyl” odnosi się do metanolu, alkoholu najpowszechniej stosowanego w tym procesie.
(32)
Biodiesle SME i PME można stosować w formie czystej, ale na ogół są one mieszane ze sobą lub z RME przed ich wykorzystaniem w Unii Europejskiej. Powodem mieszania SME z PME jest fakt, że SME w formie czystej nie spełnia europejskiej normy EN 14214, jeżeli chodzi o liczbę jodową i cetanową. Powodem mieszania PME (i SME) z RME jest fakt, że PME i SME mają wyższą temperaturę zablokowania zimnego filtra (CFPP) niż RME, nie nadają się zatem do stosowania w formie czystej podczas miesięcy zimowych w zimnych regionach Unii Europejskiej.
(33)
Mieszanki biodiesli i mineralnego oleju napędowego są ostatecznie wykorzystywane w sektorze transportu jako paliwo do silników diesla w pojazdach takich jak samochody osobowe, samochody ciężarowe, autobusy, a także pociągi. Biodiesle w formie czystej lub zmieszane z mineralnymi olejami napędowymi mogą również znaleźć zastosowanie jako paliwo opałowe w bojlerach domowych, komercyjnych lub przemysłowych oraz jako paliwo do generatorów wytwarzających energię elektryczną.
2. Produkt podobny
(34)
W ramach dochodzenia wykazano, że produkt objęty postępowaniem, produkt produkowany i sprzedawany na rynku krajowym w Argentynie i Indonezji, a także produkt produkowany i sprzedawany w Unii przez przemysł unijny mają podobne podstawowe właściwości i zastosowania fizyczne, chemiczne i techniczne. W związku z tym produkty te uznaje się tymczasowo za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3. Wniosek o wykluczenie produktu
(35)
Jeden indonezyjski producent wystąpił z wnioskiem o wykluczenie frakcjonowanych estrów metylowych z zakresu produktów objętych postępowaniem. Destylacja frakcjonowana estrów metylowych kwasów tłuszczowych dzieli je na składniki o różnych właściwościach chemicznych dla różnych zastosowań końcowych. Stwierdził, że frakcjonowane estry metylowe, które przedsiębiorstwo produkuje i wywozi do UE, nie są biodieslem i nie są wykorzystywane jako paliwo, lecz są przeznaczone do innych zastosowań przemysłowych. Stwierdził również, że surowcem stosowanym do wspomnianych frakcjonowanych estrów metylowych jest raczej olej kokosowy lub olej z ziaren palmowych niż surowy olej palmowy stosowany zwykle do produkcji biodiesla w Indonezji.
(36)
Frakcjonowane estry metylowe mieszczą się w opisie produktu objętego postępowaniem, ponieważ pozostają estrami metylowymi kwasów tłuszczowych i są produkowane z surowców stosowanych do produkcji biodiesla. Chociaż same nie spełniają europejskiej normy (EN 14214), można je mieszać z innymi biodieslami w celu stworzenia mieszanki, która spełnia normę. Dokładnie tak samo jest w przypadku biodiesla estru metylowego oleju palmowego, który sam w sobie bez mieszania nie spełnia europejskiej normy. Argument ten zostaje zatem odrzucony.
(37)
Jeden europejski importer estrów metylowych kwasów tłuszczowych opartych na oleju z ziaren palmowych z Indonezji wystąpił jednak z wnioskiem o zwolnienie dla użytkownika końcowego w odniesieniu do swojego przywozu, który nie był przeznaczony do wykorzystania jako paliwo, ale do przetworzenia na nienasycony alkohol tłuszczowy.
(38)
Zwolnienie dla użytkownika końcowego jest programem zarządzanym przez krajowe administracje celne i polega na tym, że cła pobierane przy przywozie podlegają zwolnieniu na podstawie końcowego certyfikowanego przeznaczenia przywiezionych surowców. Program określono w przepisach wykonawczych do Wspólnotowego Kodeksu Celnego (6).
(39)
Wniosek zostanie rozpatrzony na ostatecznym etapie dochodzenia po otrzymaniu przez Komisję uwag od zainteresowanych stron dotyczących tego, czy należy uwzględnić ten konkretny wniosek w odniesieniu do przywozu estru metylowego kwasów tłuszczowych oleju z ziaren palmowych do zastosowania innego niż jako paliwo. Uwagi te powinny dotyczyć kwestii, czy to zwolnienie można wykorzystać w celu obejścia wszelkich ceł ostatecznych, jeżeli zostaną one nałożone, oraz skutków w odniesieniu do przywozu biodiesla do zastosowania innego niż jako paliwo z krajów, które już są objęte środkami.
C. DUMPING
1. Argentyna
1.1. Wartość normalna
(40)
Komisja zbadała w pierwszej kolejności, czy w przypadku każdego producenta eksportującego objętego próbą wielkość całkowitej sprzedaży krajowej produktu podobnego niezależnym klientom w Argentynie była reprezentatywna, tj. czy całkowita wielkość takiej sprzedaży stanowiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem do Unii w OD zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Komisja stwierdziła, że w przypadku każdego przedsiębiorstwa objętego próbą lub każdej grupy przedsiębiorstw objętej próbą całkowita wielkość takiej sprzedaży stanowiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej do Unii w OD.
(41)
Następnie Komisja określiła w odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa objętego próbą lub każdej grupy przedsiębiorstw objętej próbą te typy produktu sprzedawane na rynku krajowym, które były identyczne lub porównywalne z typami sprzedawanymi na wywóz do Unii.
(42)
W odniesieniu do każdego typu produktu sprzedawanego przez każde przedsiębiorstwo objęte próbą lub każdą grupę przedsiębiorstw objętą próbą na ich rynku krajowym i uznanego za identyczny lub porównywalny z typem produktu sprzedawanym na wywóz do Unii zbadano, czy sprzedaż krajowa jest wystarczająco reprezentatywna do celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Sprzedaż krajową poszczególnych typów produktu uznano za wystarczająco reprezentatywną, gdy całkowita wielkość sprzedaży danego typu produktu niezależnym klientom na rynku krajowym w OD stanowiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży porównywalnego typu produktu sprzedawanego na wywóz do Unii.
(43)
Następnie Komisja dokonała oceny w odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa objętego próbą lub każdej grupy przedsiębiorstw objętej próbą, czy sprzedaż krajowa produktu podobnego odbywała się w zwykłym obrocie handlowym na podstawie art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Oceny tej dokonano poprzez ustalenie w odniesieniu do każdego typu produktu proporcji sprzedaży z zyskiem niezależnym klientom na rynku krajowym w OD.
(44)
W ramach dochodzenia wykazano, że argentyński rynek jest ściśle regulowany przez państwo. Mieszanie kopalnego oleju napędowego i biodiesla jest w Argentynie obowiązkowe (7 % biodiesla w OD). Całkowitą ilość biodiesla potrzebną do spełnienia tego wymogu dotyczącego mieszania poddano proporcjonalnemu podziałowi, przez przyznanie kwot, między wybraną liczbę argentyńskich producentów biodiesla. W celu spełnienia obowiązku dotyczącego mieszania przedsiębiorstwa naftowe są zobowiązane do kupna biodiesla od tych argentyńskich przedsiębiorstw produkujących biodiesla. Cena jest ustalana przez państwo i publikowana przez argentyńskie Ministerstwo Energetyki. W OD ten ustalony przez państwo kurs odniesienia obliczano według złożonego wzoru, w którym uwzględniono koszt produkcji (surowce, transport i inne koszty) i zapewniono osiągnięcie pewnego poziomu zysku. Parametry zastosowane do określenia kursu odniesienia ustalono na podstawie szacowanych kosztów najbardziej niewydajnego producenta mającego siedzibę w najbardziej odległym obszarze kraju, dzięki czemu uzyskano znaczne zyski dla argentyńskich producentów.
(45)
W tych warunkach sprzedaży krajowej nie uznano za odbywającą się w zwykłym obrocie handlowym, a normalną wartość produktu podobnego skonstruowano tymczasowo zgodnie z art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego, dodając do własnych kosztów produkcji przedsiębiorstwa w okresie objętym dochodzeniem poniesione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne i wystarczającą marżę zysku. Skarżący twierdzą, że system zróżnicowanego podatku wywozowego w Argentynie obniża cenę soi i oleju sojowego, co powoduje zakłócenie kosztów producentów biodiesla. Na obecnym etapie Komisja nie posiada dostatecznie dużej ilości informacji, aby podjąć decyzję dotyczącą najbardziej odpowiedniego sposobu zajęcia się przedmiotową skargą. Kwestia, czy koszty właściwie odzwierciedlają koszty związane z produkcją produktu objętego postępowaniem zostanie zatem dokładniej przeanalizowana na ostatnim etapie, jak również w trwającym postępowaniu antysubsydyjnym.
(46)
Uwzględniając przeważające warunki rynkowe opisane w motywie (44) powyżej Komisja uznała, że kwoty zysku nie można opierać na faktycznych danych przedsiębiorstw objętych próbą. Kwotę zysku zastosowaną do skonstruowania wartości normalnej określono zatem zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego na podstawie uzasadnionego poziomu zysku, jaki mógłby osiągnąć młody i innowacyjny kapitałochłonny przemysł tego typu w normalnych warunkach konkurencji na wolnym i otwartym rynku, czyli 15 % obrotu.
1.2. Cena eksportowa
(47)
Producenci eksportujący objęci próbą dokonywali wywozu do Unii bezpośrednio do niezależnych klientów lub za pośrednictwem przedsiębiorstw powiązanych.
(48)
W przypadku, w którym produkt objęty postępowaniem był wywożony bezpośrednio do niezależnych klientów w Unii, cenę eksportową ustalano zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub należnych za produkt objęty postępowaniem.
(49)
W przypadku sprzedaży eksportowej do Unii za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw handlowych mających siedzibę w Unii ceny eksportowe ustalono zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego na podstawie ceny, po której powiązane przedsiębiorstwa po raz pierwszy odsprzedały produkty niezależnym klientom w Unii. W takich przypadkach dokonano dostosowań w odniesieniu do wszystkich kosztów poniesionych między przywozem a odsprzedażą oraz w odniesieniu do osiągniętych zysków. Do celów tego wyliczenia za uzasadniony uznano poziom zysku wynoszący 5 % obrotu.
1.3. Porównanie
(50)
Wartość normalną i cenę eksportową producentów eksportujących objętych próbą porównano na podstawie ceny ex-works.
(51)
W celu zapewnienia obiektywnego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej należycie uwzględniono w formie dostosowania różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
(52)
Na tej podstawie dokonano dostosowań w odniesieniu do kosztów transportu, przewozu drogą morską i ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i kosztów dodatkowych, ceł i prowizji wywozowych we wszystkich przypadkach, w których wykazano, że elementy te mają wpływ na porównywalność cen.
(53)
W przypadku sprzedaży eksportowej do Unii za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw handlowych mających siedzibę poza Unią, Komisja zbadała, czy takich powiązanych przedsiębiorców należy traktować jako dział sprzedaży eksportowej producenta eksportującego czy jako przedstawiciela handlowego pracującego na zasadzie prowizji.
(54)
Jedno przedsiębiorstwo handlowe było ściśle powiązane z producentem eksportującym i w pełni przez niego kontrolowane, nie miało żadnej pozycji negocjacyjnej ani wpływu na ceny lub warunki dostawy i handlowało wyłącznie produktami wytwarzanymi przez producenta eksportującego z Argentyny. W związku z tym uznano je za dział sprzedaży eksportowej producenta eksportującego i nie dokonano żadnego dostosowania w odniesieniu do prowizji. Stwierdzono, że jedno przedsiębiorstwo handlowe mające siedzibę poza EU miało luźniejsze powiązania z producentem eksportującym z Argentyny, nie było przez niego kontrolowane i handlowało szeregiem innych produktów wytwarzanych przez innych producentów. W tym przypadku uznano, że przedsiębiorstwo handlowe pełniło funkcje podobne do funkcji przedsiębiorcy pracującego na zasadzie prowizji. W konsekwencji ceny sprzedaży eksportowej dostosowano zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego w celu uwzględnienia marży nominalnej otrzymywanej przez przedsiębiorcę.
(55)
Do wyliczenia dostosowania nie zastosowano faktycznej różnicy między cenami sprzedaży stosowanymi przez producenta eksportującego z Argentyny w stosunku do powiązanego przedsiębiorcy i cenami sprzedaży stosowanymi przez powiązanych przedsiębiorców w stosunku do pierwszego niezależnego klienta w UE. Dostosowanie obliczono na podstawie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych powiązanego przedsiębiorcy oraz uzasadnionej kwoty zysku. Faktycznego zysku przedsiębiorstwa nie uznano za wiarygodny z uwagi na charakter relacji.
1.4. Margines dumpingu
(56)
W przypadku producentów eksportujących objętych próbą średnią ważoną wartość normalną każdego typu produktu podobnego porównano ze średnią ważoną ceną eksportową jak określono w art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.
(57)
Średni ważony margines dumpingu w przypadku współpracujących producentów eksportujących nieobjętych próbą obliczono zgodnie z przepisami art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Margines ten określono na podstawie marginesów określonych w odniesieniu do trzech producentów eksportujących objętych próbą.
(58)
W odniesieniu do wszystkich innych producentów eksportujących z Argentyny margines dumpingu określono na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. W tym celu określono najpierw poziom współpracy poprzez porównanie wielkości wywozu do Unii zgłoszonego przez współpracujących producentów eksportujących z odpowiednimi danymi Eurostatu dotyczącymi przywozu. Ponieważ poziom współpracy był bardzo wysoki i obejmował 100 % całkowitego wywozu do Unii w OD, rezydualny margines dumpingu mający zastosowanie do wszystkich innych producentów eksportujących z Argentyny określono na poziomie odpowiadającym poziomowi stwierdzonemu w przypadku współpracujących producentów eksportujących w próbie z najwyższym marginesem dumpingu.
(59)
Ustalony w ten sposób tymczasowy margines dumpingu, wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy UE przed ocleniem, wynosił:
Margines dumpingu
Przedsiębiorstwo
Tymczasowy margines dumpingu
Louis Dreyfus Commodities S.A.
7,2 %
Grupa „Renova” (Molinos Rio de la Plata S.A., Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.F.I.C.I. y A. i Vicentin S.A.I.C.)
6,8 %
Grupa „T6” (Aceitera General Deheza S.A., Bunge Argentina S.A.)
10,6 %
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące
7,9 %
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
10,6 %
2. Indonezja
2.1. Wartość normalna
(60)
Komisja zbadała w pierwszej kolejności, czy w przypadku każdego producenta eksportującego objętego próbą wielkość całkowitej sprzedaży krajowej produktu podobnego niezależnym klientom w Indonezji była reprezentatywna, tj. czy całkowita wielkość takiej sprzedaży stanowiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem do Unii w OD zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Komisja stwierdziła, że z wyjątkiem dwóch producentów eksportujących sprzedaż krajowa nie była reprezentatywna.
(61)
Następnie Komisja określiła w odniesieniu do producentów eksportujących uznanych za globalnie reprezentatywnych typy produktu sprzedawane na rynku krajowym, które były identyczne lub porównywalne z typami sprzedawanymi na wywóz do Unii.
(62)
W przypadku identycznych lub porównywalnych typów produktu zbadano, czy sprzedaż krajowa jest wystarczająco reprezentatywna do celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Sprzedaż krajową poszczególnych typów produktu uznano za wystarczająco reprezentatywną, gdy całkowita wielkość sprzedaży danego typu produktu dokonywanej przez producentów eksportujących niezależnym klientom na rynku krajowym w OD stanowiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży porównywalnego typu produktu sprzedawanego na wywóz do Unii. W przypadku producentów eksportujących uznanych za globalnie reprezentatywnych na rynku krajowym nie stwierdzono reprezentatywnej sprzedaży lub żadnej sprzedaży typu produktu sprzedawanego na wywóz.
(63)
W odniesieniu do wszystkich producentów eksportujących normalną wartość produktu podobnego skonstruowano zatem tymczasowo zgodnie z art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego, dodając do własnych kosztów produkcji przedsiębiorstwa w okresie objętym dochodzeniem poniesione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne i wystarczającą marżę zysku. Skarżący twierdzą, że system zróżnicowanego podatku wywozowego w Argentynie obniża cenę soi i oleju sojowego, co powoduje zakłócenie kosztów producentów biodiesla. Na obecnym etapie Komisja nie posiada dostatecznie dużej ilości informacji, aby podjąć decyzję dotyczącą najbardziej odpowiedniego sposobu zajęcia się przedmiotową skargą. Kwestia, czy koszty właściwie odzwierciedlają koszty związane z produkcją produktu objętego postępowaniem zostanie zatem dokładniej przeanalizowana na ostatnim etapie, jak również w trwającym postępowaniu antysubsydyjnym.
(64)
W ramach dochodzenia wykazano, że indonezyjski rynek krajowy biodiesla jest ściśle regulowany przez państwo. Przedsiębiorstwo gazowo-naftowe Pertamina będące w całości własnością państwa jest zdecydowanie największym przedsiębiorstwem działającym na rynku krajowym (ponad 90 % zakupów biodiesla na rynku krajowym od producentów objętych próbą). Państwo nałożyło na Pertamina obowiązek mieszania biopaliw z paliwami kopalnymi do sprzedaży na jej stacjach paliw. Co miesiąc indonezyjskie Ministerstwo Handlu określa administracyjnie tak zwaną „cenę HPE (lub eksportową cenę kontrolną)”, która jest ceną referencyjną stosowaną do obliczenia miesięcznego poziomu ceł wywozowych. Pertamina dokonuje zakupu biodiesla na poziomie ceny HPE ustalonej przez indonezyjski rząd.
(65)
W tych warunkach kwoty zysku nie można oprzeć na faktycznych danych przedsiębiorstw objętych próbą, ponieważ sprzedaży krajowej nie uznano za odbywającą się w zwykłym obrocie handlowym. Kwotę zysku zastosowaną do skonstruowania wartości normalnej określono zatem na podstawie art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego na podstawie uzasadnionego poziomu zysku, jaki mógłby osiągnąć młody i innowacyjny kapitałochłonny przemysł tego typu w normalnych warunkach konkurencji na wolnym i otwartym rynku, czyli 15 % obrotu.
2.2. Cena eksportowa
(66)
Producenci eksportujący objęci próbą dokonywali wywozu do Unii bezpośrednio do niezależnych klientów lub za pośrednictwem przedsiębiorstw powiązanych.
(67)
W przypadku, w którym produkt objęty postępowaniem był wywożony bezpośrednio do niezależnych klientów w Unii, cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub należnych za produkt objęty postępowaniem.
(68)
W przypadku sprzedaży eksportowej do Unii za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw handlowych mających siedzibę w Unii ceny eksportowe ustalono zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego na podstawie ceny, po której powiązane przedsiębiorstwa po raz pierwszy odsprzedały produkty niezależnym klientom w Unii. W takich przypadkach dokonano dostosowań w odniesieniu do wszystkich kosztów poniesionych między przywozem a odsprzedażą, a poziom zysku wynoszący 5 % obrotu uznano za uzasadniony.
(69)
Opłat pobieranych od klientów w jednym z państw członkowskich, którzy chcieli - po zakupie biodiesla - skorzystać z obowiązujących ram regulacyjnych dotyczących biodiesla opartych na „podwójnym liczeniu” (7), nie uznano za część ceny eksportowej. Takie opłaty nie są związane z produktem objętym postępowaniem jako takim, ale raczej z dostarczeniem dokumentów przez powiązanego importera w celu otrzymania certyfikatu skarbowego, który umożliwia klientowi powiązanego importera spełnić warunki niezbędne do mieszania jedynie połowy ilości biodiesla (w związku z faktem, że tego biodiesla można liczyć „podwójnie”).
2.3. Porównanie
(70)
Wartość normalną i cenę eksportową producentów eksportujących objętych próbą porównano na podstawie ceny ex-works.
(71)
W celu zapewnienia obiektywnego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej należycie uwzględniono w formie dostosowania różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.
(72)
Na tej podstawie dokonano dostosowań w odniesieniu do kosztów transportu, przewozu drogą morską i ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i kosztów dodatkowych, kosztów kredytu, ceł wywozowych, opłat za inspekcje, opłat bankowych i prowizji we wszystkich przypadkach, w których wykazano, że elementy te mają wpływ na porównywalność cen.
(73)
W przypadku sprzedaży eksportowej do Unii za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw handlowych mających siedzibę poza Unią, Komisja zbadała, czy takich powiązanych przedsiębiorców należy traktować jako dział sprzedaży eksportowej producenta eksportującego czy jako przedstawiciela handlowego pracującego na zasadzie prowizji.
(74)
Ustalono, że jedno przedsiębiorstwo lub jedna grupa przedsiębiorstw zawarła umowę z powiązanym przedsiębiorstwem handlowym dotyczącą handlu, między innymi, biodieslem w zamian za prowizję. W tym przypadku uznano, że powiązane przedsiębiorstwo należy traktować jako przedstawiciela handlowego pracującego na zasadzie prowizji, a zatem ceny sprzedaży eksportowej dostosowano zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego w celu uwzględnienia marży nominalnej otrzymywanej przez przedsiębiorcę.
(75)
W przypadku jednego producenta eksportującego produkt objęty postępowaniem (PME) zmieszano z RME przed sprzedaniem go pierwszemu niezależnemu klientowi. W związku z tym, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. a), dostosowania dokonano w odniesieniu do różnic we właściwościach fizycznych produktu objętego postępowaniem.
2.4. Margines dumpingu
(76)
W przypadku producentów eksportujących objętych próbą średnią ważoną wartość normalną każdego typu produktu podobnego porównano ze średnią ważoną ceną eksportową jak określono w art. 2 ust. 11 i w art. 2 ust. 12 rozporządzenia podstawowego.
(77)
Średni ważony margines dumpingu w przypadku współpracujących producentów eksportujących nieobjętych próbą obliczono zgodnie z przepisami art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Margines ten określono na podstawie marginesów określonych w odniesieniu producentów eksportujących objętych próbą, pomijając margines dotyczący producenta eksportującego objętego zerowym marginesem dumpingu.
(78)
W odniesieniu do wszystkich innych producentów eksportujących z Indonezji margines dumpingu określono na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. W tym celu określono najpierw poziom współpracy poprzez porównanie wielkości wywozu do Unii zgłoszonego przez współpracujących producentów eksportujących z odpowiednimi danymi Eurostatu dotyczącymi przywozu. Ponieważ poziom współpracy był bardzo wysoki i obejmował 99 % całkowitego wywozu do Unii w OD, rezydualny margines dumpingu mający zastosowanie do wszystkich innych producentów eksportujących z Indonezji określono na poziomie odpowiadającym poziomowi stwierdzonemu w przypadku współpracujących producentów eksportujących w próbie z najwyższym marginesem dumpingu.
(79)
Ustalony w ten sposób tymczasowy margines dumpingu, wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy UE przed ocleniem, wynosił:
Margines dumpingu
Przedsiębiorstwo
Tymczasowy margines dumpingu
PT. Ciliandra Perkasa
0,0 %
PT. Musim Mas
2,8 %
PT. Pelita Agung Agrindustri
5,3 %
PT. Wilmar Bioenergi Indonesia
9,6 %
PT. Wilmar Nabati Indonesia
9,6 %
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące
6,5 %
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
9,6 %
D. SZKODA
1. Definicja przemysłu unijnego i produkcji unijnej
(80)
Produkt podobny wytwarza 254 producentów w Unii. Stanowią oni przemysł unijny w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i będą zwani dalej „przemysłem unijnym”.
(81)
Otrzymano szereg oskarżeń, zgodnie z którymi wielu dużych producentów unijnych było powiązanych z eksporterami z Argentyny lub przywoziło biodiesla z Argentyny, a zatem powinni zostać wyłączeni z definicji przemysłu unijnego.
(82)
Po dochodzeniu trzy przedsiębiorstwa zostały wyłączone z definicji przemysłu unijnego z uwagi na ich uzależnienie od przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, w przypadku których przywóz wynosił odpowiednio 63 %, 85 % i 71 % ich własnej produkcji w OD. Dwa kolejne przedsiębiorstwa wyłączono, ponieważ nie produkowały biodiesla w okresie objętym dochodzeniem. W poniższych częściach nie wykorzystano żadnych danych od tych przedsiębiorstw. Tymczasowo stwierdzono, że nie ma podstaw do wykluczenia z definicji przemysłu unijnego żadnych innych producentów unijnych.
(83)
W celu ustalenia całkowitej produkcji unijnej w OD wykorzystano wszystkie dostępne informacje dotyczące przemysłu unijnego, w tym informacje zawarte w skardze i dane zebrane od producentów unijnych przed rozpoczęciem dochodzenia oraz po jego rozpoczęciu. Na podstawie tych informacji ustalono, że całkowita produkcja unijna wynosiła około 9 052 871 ton w OD. Jak wskazano powyżej próbą objęto ośmiu producentów unijnych reprezentujących 27 % całkowitej produkcji unijnej produktu podobnego.
2. Konsumpcja w Unii
Tabela 1
Konsumpcja w Unii
2009
2010
2011
OD
Tony
11 165 831
11 538 511
11 159 706
11 728 400
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
103
100
105
Źródło:
Eurostat, dane od przemysłu unijnego
(84)
Konsumpcję w Unii ustalono na podstawie wielkości całkowitej produkcji unijnej wszystkich producentów unijnych na rynku unijnym, pomniejszonej o wywóz, powiększonej o przywóz z Argentyny i Indonezji i przywóz z innych państw trzecich.
(85)
Wielkość przywozu z Argentyny i Indonezji zaczerpnięto z danych Eurostat dla różnych kodów CN, w ramach których sklasyfikowano produkt.
(86)
Na podstawie powyższych ustaleń stwierdzono, że konsumpcja biodiesla w Unii wzrosła o 5 % od 2009 r. do końca OD.
3. Łączna ocena skutków przywozu z państw, których dotyczy postępowanie
(87)
Jak określono w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, oceny skutków przywozu z dwóch państw można dokonać w sposób łączny jedynie w przypadku spełnienia dwóch warunków.
(88)
Pierwszym warunkiem jest przekroczenie przez margines dumpingu w przywozie z obydwu krajów poziomu de minimis, gdy wielkość przywozu nie jest nieznaczna. Ustalony margines dumpingu w odniesieniu do przywozu z Argentyny i Indonezji przekroczył próg de minimis określony w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego i wielkość przywozu z każdego z państw, których dotyczy postępowanie, nie był nieznaczny w rozumieniu art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, z udziałami w rynku odpowiednio 10,8 % i 8,5 % w OD.
(89)
Drugim warunkiem jest istnienie konkurencji między produktami przywożonymi oraz między produktami przywożonymi a podobnym produktem unijnym. Biodiesel przywożony z Argentyny i Indonezji jest mieszany z mineralnymi olejami napędowymi przez te same przedsiębiorstwa handlowe i sprzedawany klientom w całej Unii w bezpośredniej konkurencji z biodieslem produkowanym przez przemysł unijny.
(90)
W związku z powyższym tymczasowo stwierdzono, że spełniono wszystkie kryteria określone w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego i że przywóz z Argentyny i Indonezji należy ocenić w sposób łączny dla celów analizy szkody.
4. Wielkość i udział w rynku przywozu z państw, których dotyczy postępowanie
Tabela 2
2009
2010
2011
OD
Przywóz z Argentyny
Tony
853 589
1 179 285
1 422 142
1 263 230
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
138
167
148
Udział w rynku
7,6 %
10,2 %
12,7 %
10,8 %
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
135
167
141
Przywóz z Indonezji
Tony
157 915
495 169
1 087 518
995 663
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
314
689
631
Udział w rynku
1,4 %
4,3 %
9,7 %
8,5 %
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
303
689
600
Całkowity udział w rynku
9,1 %
14,5 %
22,5 %
19,3 %
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
160
248
213
Źródło:
Eurostat
(91)
Wielkość przywozu z Argentyny i Indonezji znacznie wzrosła od 2009 r. do OD, przy czym przywóz z Indonezji rósł szybciej niż przywóz z Argentyny. Udział w rynku wzrósł w tym samym okresie z 9,1 % do 19,3 %.
5. Ceny przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, i podcięcie cenowe
5.1. Zmiany cen
Tabela 3
Cena importowa w EUR/tonę
2009
2010
2011
OD
Argentyna
629
730
964
967
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
116
153
154
Indonezja
597
725
864
863
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
121
145
145
Łącznie
624
728
920
921
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
117
147
148
Źródło:
Eurostat
(92)
Chociaż ceny importowe wzrosły w badanym okresie, w szczególności w latach 2010-2011, ceny biodiesla zarówno z Argentyny, jak i z Indonezji pozostały niższe od cen stosowanych przez przemysł unijny w okresie badanym.
5.2. Podcięcie cenowe
(93)
W celu określenia podcięcia cenowego w OD porównano średnie ważone ceny sprzedaży, które objęci próbą producenci unijni stosowali wobec niepowiązanych klientów na rynku unijnym, dostosowane do poziomu ex-works, z odpowiadającymi średnimi ważonymi cenami przywozu stosowanymi przez objętych próbą argentyńskich i indonezyjskich producentów przy sprzedaży pierwszemu niezależnemu klientowi na rynku unijnym, ustalonymi na podstawie cen CIF z odpowiednimi dostosowaniami uwzględniającymi należności celne i koszty ponoszone po przywozie.
(94)
Porównanie SME z Argentyny i PME z Indonezji z produktem wytwarzanym i sprzedawanym na rynku unijnym przeprowadzono w oparciu o temperaturę zablokowania zimnego filtra (CFPP) czyli temperaturę, w której biodiesel zmienia się ponownie w tłuszcz i nie może być stosowany jako paliwo.
(95)
W przypadku całej sprzedaży z Argentyny do UE temperatura CFPP wynosiła 0 stopni Celsjusza. Sprzedaż porównano zatem ze sprzedażą biodiesla o temperaturze CFPP wynoszącej 0 przez producentów unijnych.
(96)
W przypadku całej sprzedaży z Indonezji do UE temperatura CFPP wynosiła 13 stopni Celsjusza. Uwzględniając bardzo małą wielkość sprzedaży biodiesla o tej temperaturze CFPP przez producentów unijnych - ponieważ PME z Indonezji jest prawie zawsze mieszany z innym biodieslem z innych źródeł przed sprzedaniem go pierwszemu niezależnemu klientowi - bezpośredniego porównania nie uznano za właściwe. Cenę eksportową PME z Indonezji przy temperaturze CFPP wynoszącej 13 dostosowano zatem w górę do ceny przy temperaturze CFPP wynoszącej 0, uwzględniając różnicę w cenie na rynku unijnym między sprzedażą produkowanego przez przemysł unijny PME o temperaturze CFPP wynoszącej 13 i średnią ceną biodiesla o temperaturze CFPP wynoszącej 0.
(97)
W oparciu o powyższą metodykę różnica między cenami z Argentyny i Indonezji a cenami unijnymi, wyrażona jako odsetek średniej ważonej ceny ex-works stosowanej przez przemysł unijny, tj. margines podcięcia cenowego, wynosiła 2,5-9,1 %.
6. Sytuacja ekonomiczna przemysłu unijnego
(98)
Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego ocena wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na przemysł unijny obejmowała ocenę wszystkich istotnych wskaźników ekonomicznych ustalonych w odniesieniu do przemysłu unijnego w analizowanym okresie.
(99)
Jak wspomniano powyżej, zweryfikowane dane pochodzące od próby producentów unijnych wykorzystano w celu zbadania ewentualnej szkody odniesionej przez przemysł unijny.
(100)
W celu przeprowadzenia analizy szkody Komisja rozróżniła makroekonomiczne i mikroekonomiczne wskaźniki szkody. Komisja przeprowadziła analizę wskaźników makroekonomicznych dla okresu badanego na podstawie danych przedstawionych przez przemysł unijny odnoszących się do wszystkich producentów unijnych. Komisja przeprowadziła analizę wskaźników makroekonomicznych na podstawie zweryfikowanych danych zebranych od objętych próbą producentów unijnych.
(101)
Na podstawie informacji odnoszących się do wszystkich producentów biodiesla w Unii ocenie poddano następujące wskaźniki makroekonomiczne: produkcję, zdolność produkcyjną, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost, zatrudnienie, wydajność, wielkość marginesu dumpingu i poprawę sytuacji po wcześniejszym dumpingu.
(102)
Na podstawie informacji odnoszących się do objętych próbą producentów biodiesla w Unii ocenie poddano następujące wskaźniki mikroekonomiczne: średnie ceny jednostkowe, koszt jednostkowy, koszt pracy, zapasy, rentowność, przepływ pieniężny, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskiwania kapitału.
7. Wskaźniki makroekonomiczne
7.1. Zdolność produkcyjna, produkcja i wykorzystanie mocy produkcyjnych
Tabela 4
2009
2010
2011
OD
Moce produkcyjne (w tonach)
20 359 000
21 304 000
21 517 000
22 227 500
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
105
106
109
Wielkość produkcji (w tonach)
8 745 693
9 367 183
8 536 884
9 052 871
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
107
98
104
Wykorzystanie mocy produkcyjnych
43 %
44 %
40 %
41 %
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
102
92
95
Źródło:
Dane dostarczone przez przemysł unijny
(103)
Produkcja przemysłu unijnego wzrosła w okresie badanym zgodnie z konsumpcją. Moce produkcyjne pozostały względnie stałe w szczególności między 2010 r. i OD, a zatem wykorzystanie mocy produkcyjnych pozostało niskie przez cały okres. Przemysł unijny nie był w stanie wykorzystać możliwości produkcyjnych, które się wcześniej pojawiły, lub wykorzystać w jakimkolwiek zakresie wzrostu mocy produkcyjnych w tym okresie, w związku z przewidywaniami skutku nałożenia środków przeciwko Stanom Zjednoczonym lub systemów oczekiwanych kwot i zwiększonych mandatów z niektórych państw członkowskich.
7.2. Wielkość sprzedaży i udział w rynku
Tabela 5
2009
2010
2011
OD
Wielkość sprzedaży (w tonach)
9 454 786
9 607 731
8 488 073
9 294 137
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
102
90
98
Udział w rynku
84,7 %
83,3 %
76,1 %
79,2 %
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
98
90
94
Źródło:
Dane dostarczone przez przemysł unijny
(104)
Wielkość sprzedaży niepowiązanym przedsiębiorstwom w Unii pozostała podczas tego okresu raczej stała. Ponieważ we wspomnianym okresie wzrosła nieco konsumpcja, stała wielkość sprzedaży prowadzi do mniejszego udziału w rynku (spadek o 5,5 punktu procentowego), który zajął przywóz z państw, których dotyczy postępowanie.
7.3. Wzrost
(105)
Wzrost przemysłu unijnego znajduje odzwierciedlenie w jego wskaźnikach wielkości, takich jak produkcja, sprzedaż, ale przede wszystkim w udziale w rynku. Pomimo wzrostu konsumpcji w analizowanym okresie udział producentów unijnych w rynku nie wzrósł wraz z konsumpcją. Udział przemysłu unijnego w rynku zmalał w danym okresie, podczas gdy wielkość przywozu wzrosła. W tym samym okresie udział w rynku przywozu z Indonezji i Argentyny zwiększył się o ponad 10 punktów procentowych. Fakt, że przemysł unijny nie mógł w pełni skorzystać z wzrostu na rynku wywarł ogólny negatywny wpływ na jego sytuację ekonomiczną.
7.4. Zatrudnienie i wydajność
Tabela 6
2009
2010
2011
OD
Zatrudnienie - Ekwiwalent pełnego czasu pracy (EPC)
1 858
2 055
2 061
2 079
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
111
111
112
Wydajność (w tonach/EPC)
4 707
4 558
4 142
4 354
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
97
88
93
Źródło:
Dane dostarczone przez przemysł unijny.
(106)
Ponieważ przemysł biodiesla jest kapitałochłonnym przemysłem niewymagającym dużej siły roboczej w procesie produkcji i uwzględniając zakres podwykonawstwa w rzeczywistej produkcji biodiesla, liczba osób zatrudnionych przy produkcji nie jest duża. Ponieważ wielkości produkcji wzrosły nieznacznie w omawianym okresie, zatrudnienie także wzrosło.
(107)
W związku z faktem, że zatrudnienie rosło w szybszym tempie niż produkcja, wydajność zmalała o 7 punktów procentowych między 2009 r. i końcem OD.
7.5. Wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu
(108)
Przemysł unijny odnosił szkodę ze względu na przywóz towarów po cenach dumpingowych ze Stanów Zjednoczonych Ameryki do 2009 r., kiedy zaczyna się okres objęty dochodzeniem w niniejszym postępowaniu. Cła obowiązujące na przywóz ze Stanów Zjednoczonych Ameryki miały zapewnić równe warunki działania, w których przemysł unijny mógłby uczciwie konkurować z tym przywozem i poprawić swoją sytuację po odniesionej szkodzie.
(109)
Najwyraźniej tak się nie stało. Przemysł unijny przynosi obecnie mniejsze zyski niż w 2009 r. i traci udział w rynku, nawet od 2009 r., na rzecz Argentyny i Indonezji, które podcinają ceny unijne. Wykorzystanie mocy produkcyjnych maleje, nawet przy wzroście konsumpcji w Unii. Poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu wyraźnie nie nastąpiła.
(110)
Marginesy dumpingu dla producentów eksportujących z Argentyny i Indonezji określono powyżej w części dotyczącej dumpingu. Uznano, że jeden producent eksportujący z Indonezji, odpowiadający za niewielki poziom przywozu z Indonezji, nie stosował dumpingu. Ustalono jednak, że pozostali producenci eksportujący z Indonezji i wszyscy producenci eksportujący z Argentyny wprowadzali biodiesla na rynek unijny po cenach dumpingowych. Ponadto, uwzględniając wielkości i ceny przywozu produktu po cenach dumpingowych z dwóch państw, których dotyczy postępowanie, wpływu rzeczywistego marginesu dumpingu nie można uznać za nieznaczny.
8. Wskaźniki mikroekonomiczne
8.1. Średnie ceny jednostkowe, koszty jednostkowe i koszty zatrudnienia
Tabela 7
2009
2010
2011
OD
Cena jednostkowa w EUR/tonę
797
845
1 096
1 097
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
106
137
138
Koszt jednostkowy w EUR/tonę
760
839
1 089
1 116
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
110
143
147
Koszty zatrudnienia EUR/EPC
57 391
63 490
62 141
61 004
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
111
108
106
Źródło:
Odpowiedzi objętych próbą producentów unijnych na pytania zawarte w kwestionariuszu.
(111)
Chociaż w okresie badanym przemysł unijny był w stanie zwiększyć swoją cenę sprzedaży, z powodu słabych zbiorów rzepaku w 2011 r. koszt produkcji wzrósł w takim stopniu, że nie można było go pokryć zwyżką ceny sprzedaży. Przemysłowi unijnemu nie opłaciło się przywozić alternatywnych surowców z Argentyny i Indonezji z powodu systemów podatkowych obowiązujących w tych krajach i w związku z czym był on zmuszony oprzeć się na przywozie gotowego biodiesla, aby ograniczyć koszty, a tym samym zmniejszyć całkowite straty.
(112)
Jednocześnie koszty zatrudnienia w przedsiębiorstwach objętych próbą wzrosły w badanym okresie, również zmuszając przedsiębiorstwa do znalezienia sposobu ograniczenia ogólnego obciążenia kosztami.
8.2. Zapasy
Tabela 8
2009
2010
2011
OD
Zapasy (tony)
74 473
87 283
90 249
103 058
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
117
121
138
Źródło:
Odpowiedzi objętych próbą producentów unijnych na pytania zawarte w kwestionariuszu.
(113)
W analizowanym okresie zapasy biodiesla zwiększyły o około 40 %. Wzrost zapasów miał miejsce w całym analizowanym okresie. Dane dotyczące zapasów mają jednak tylko ograniczone znaczenie dla oceny sytuacji ekonomicznej przemysłu unijnego, ponieważ biodiesla nie można magazynować dłużej niż przez 6 miesięcy (średnio okres przechowywania wynosi zaledwie około 3 miesiące).
8.3. Rentowność, inwestycje, zwrot z inwestycji, przepływ pieniężny i zdolność do pozyskiwania kapitału
Tabela 9
2009
2010
2011
OD
Rentowność
3,5 %
-0,3 %
-0,2 %
-2,5 %
Inwestycje (w tys. EUR)
188 491
156 927
149 113
141 578
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
83
79
75
Zwrot z inwestycji
19 %
-2 %
-2 %
-24 %
Przepływy pieniężne (w tys. EUR)
244 001
-48 649
21 241
23 984
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
-20
9
10
Źródło:
Odpowiedzi objętych próbą producentów unijnych na pytania zawarte w kwestionariuszu.
(114)
Rentowność producentów unijnych objętych próbą ustalono, wyrażając zysk netto przed opodatkowaniem ze sprzedaży wyrobu podobnego na rynku unijnym jako odsetek przychodów z tej sprzedaży. W analizowanym okresie rentowność producentów unijnych objętych próbą znacznie spadła, z 3,5 % do -2,5 %.
(115)
Poziom inwestycji w produkcję biodiesla realizowanych przez objętych próbą producentów unijnych spadł w tym okresie, co wskazuje, że chociaż producenci objęci próbą nadal byli w stanie inwestować w produkcję biodiesla, to kwota zasobów dostępnych na takie inwestycje zmniejszyła się wraz ze spadkiem ich udziału w rynku.
(116)
Zwrot z inwestycji realizowanych przez objętych próbą producentów unijnych, który wyraża ich zysk przed opodatkowaniem jako odsetek średniej początkowej i końcowej wartości księgowej netto aktywów użytych do produkcji biodiesla, zmniejszył się wraz ze spadkiem rentowności. Spadek zwrotu z inwestycji jest wyraźnym sygnałem pogorszenia się sytuacji ekonomicznej przemysłu unijnego w okresie objętym dochodzeniem.
(117)
Przepływ pieniężny, który jest zdolnością przemysłu do samodzielnego finansowania własnej działalności, znacznie spadł w analizowanym okresie, wskazując na trudności w konkurowaniu objętych próbą przedsiębiorstw z przywozem towarów po cenach dumpingowych z Argentyny i Indonezji.
9. Wnioski dotyczące szkody
(118)
Analiza sprawdzonych danych wyraźnie wskazuje, że przemysł unijny doznał istotnej szkody, określonej w art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. W czasie wzrostu konsumpcji stracił on udział w rynku i rentowność, podczas gdy udział w rynku przywozu zwiększył się i spowodował podcięcie cen producentów unijnych.
(119)
Inne wskaźniki wskazują również na spadkową lub stabilną tendencję, nawet po wprowadzeniu środków wobec Stanów Zjednoczonych i rozszerzeniu ceł na przywóz z Kanady, który wiązał się z obchodzeniem środków.
(120)
Producenci unijni byli w stanie przenieść na klientów większość wzrostu kosztów produkcji w latach 2010-2011 (+ 33 punkty procentowe), ale tylko poprzez obniżenie rentowności do poziomu jej progu. Nie byli jednak w stanie przenieść na klientów wzrostu kosztów w okresie od 2011 r. do OD spowodowanych wzrostem ceny materiału wsadowego, który stanowił niemal 80 % całkowitych kosztów produkcji biodiesla. Tego wzrostu kosztów nie można było całkowicie przenieść na klientów na rynku unijnym, co prowadziło do strat w OD.
E. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1. Wprowadzenie
(121)
Zgodnie z art. 3 ust. 6 i ust. 7 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy przywóz towarów po cenach dumpingowych z państw których dotyczy postępowanie, spowodował szkodę dla przemysłu unijnego w stopniu wystarczającym, aby można ją było uznać za istotną.
(122)
Oprócz przywozu produktów po cenach dumpingowych zbadano również inne znane czynniki, które w tym samym czasie mogły działać na szkodę przemysłu unijnego, w celu dopilnowania, aby przywozowi towarów po cenach dumpingowych nie przypisano ewentualnej szkody spowodowanej tymi innymi czynnikami.
2. Wpływ przywozu towarów po cenach dumpingowych
(123)
Ustalono, że w okresie objętym dochodzeniem przywóz towarów nieodbywający się po cenach dumpingowych stanowił niski odsetek (w przedziale 2-6 %) przywozu z Indonezji do UE. Pozostała wielkość przywozu z Indonezji, a także cały przywóz z Argentyny, okazał się według ustaleń przywozem towarów po cenach dumpingowych. Nieuwzględnienie niewielkiej ilości towarów przywożonych po cenach niedumpingowych spośród całego zgłoszonego przywozu z Indonezji nie wpływa na tendencję w przywozie opisaną szczegółowo wyżej.
(124)
Dochodzenie wykazało, że przywóz towarów po niskich, dumpingowych cenach z państw, których dotyczy postępowanie, znacznie wzrósł pod względem wielkości (zwiększył się ponad dwukrotnie) w okresie badanym. Ta sytuacja doprowadziła do znacznego wzrostu jego udziału w rynku, tj. o 10 punktów procentowych, z 9,1 % w 2009 r. do 18,8 % do końca OD.
(125)
Jednocześnie mimo wzrostu konsumpcji przemysł unijny w okresie badanym stracił 5,5 punktów procentowych udziału w rynku.
(126)
Średnie ceny przywozu towarów po cenach dumpingowych wzrosły o 48 % między 2009 r. a OD, lecz były znacznie niższe od cen przemysłu unijnego w tym samym okresie. Przywóz towarów po cenach dumpingowych podciął ceny przemysłu unijnego przy średnim marginesie podcięcia cenowego wynoszącym w OD 4 % w przypadku Indonezji i 8 % w przypadku Argentyny.
(127)
Nacisk wywierany przez wzrost przywozu towarów po niskich, dumpingowych cenach na rynku unijnym nie pozwolił przemysłowi unijnemu na ustalenie jego cen sprzedaży stosownie do warunków panujących na rynku i do wzrostu kosztów. Przedsiębiorstwa objęte próbą były jedynie w stanie przenieść wzrost kosztów na swoich klientów poprzez wzrost ceny ograniczony do 38 %, podczas gdy całkowite koszty wzrosły o 47 % w tym samym okresie.
(128)
Na podstawie powyższych ustaleń stwierdza się tymczasowo, że przywóz towarów po niskich, dumpingowych cenach z państw, których dotyczy postępowanie, który podciął ceny przemysłu unijnego w OD i który również znacznie wzrósł pod względem wielkości, miał decydujący wpływ na istotną szkodę poniesioną przez przemysł unijny.
3. Wpływ innych czynników
3.1. Przywóz z innych państw
Tabela 10
Inne państwa trzecie
2009
2010
2011
OD
Przywóz ogółem (w tonach)
699 541
256 327
161 973
175 370
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
37
23
25
Udział w rynku
6,3 %
2,2 %
1,5 %
1,5 %
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
35
23
24
Źródło:
Eurostat
(129)
Przywóz z państw trzecich, głównie z USA, Norwegii i Korei Południowej, znacznie zmniejszył się od 2009 r. do końca OD. Spadek ten był wynikiem nałożenia środków na przywóz ze Stanów Zjednoczonych w 2009 r., a także następstwem dochodzenia w sprawie obejścia środków w odniesieniu do przywozu towarów wysyłanych z Kanady przeprowadzonego w 2010 r. Biorąc pod uwagę spadek udziału w rynku przywozu z innych państw trzecich w czasie pogorszenia się sytuacji finansowej przemysłu unijnego, przywóz z pozostałych państw trzecich mógł mieć jedynie nieistotny wpływ na szkodę poniesioną przez przemysł unijny. Nie można zatem stwierdzić, że podważa on związek przyczynowy pomiędzy szkodą a wpływem przywozu towarów po cenach dumpingowych.
3.2. Przywóz towarów po cenach niedumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie
(130)
Przywóz towarów po cenach niedumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, został stwierdzony, ale dopiero w drugiej połowie 2011 r. Biorąc pod uwagę krótki okres, w którym ten przywóz miał miejsce, a także jego ograniczone ilości, przywóz ten mógł spowodować szkodę dla przemysłu unijnego jedynie w nieistotnym zakresie i nie może być podstawą do podważenia związku przyczynowego pomiędzy szkodą a wpływem przywozu towarów po cenach dumpingowych.
3.3. Pozostali producenci unijni
(131)
Biorąc pod uwagę małą wielkość produkcji producentów unijnych wyłączonych z definicji przemysłu unijnego, a także nieznaczną wielkość ich przywozu w ujęciu ogólnym, producenci ci nie zostali uznani za przyczynę szkody przemysłu unijnego.
3.4. Przywóz realizowany przez przemysł unijny
(132)
CARBIO, stowarzyszenie argentyńskich producentów biodiesla, stwierdziło, że szkoda poniesiona przez przemysł unijny była spowodowana przywozem towarów z Argentyny i Indonezji realizowanym przez producentów unijnych. Stowarzyszenie określiło ten przywóz jako samodzielnie wyrządzoną szkodę i stwierdziło, że nie powinno być brane pod uwagę jako przyczyna szkody na podstawie zachowania argentyńskich producentów.
(133)
Z danych przedstawionych przez przemysł unijny jasno wynika, że w okresie badanym przywoził on określone ilości biodiesla z Argentyny i Indonezji, do 60 % całego przywozu z tych państw w OD. Przemysł unijny stwierdził jednak, że przywóz ten miał miejsce w obronie własnej. Możliwość korzystania z dumpingowych cen tego przywozu w krótkim okresie pozwoliła producentom unijnym utrzymać działalność w perspektywie średniookresowej.
(134)
Przywóz biodiesla po cenach dumpingowych przez przemysł unijny znacznie wzrósł w 2011 r. i w OD, tj. gdy skutki zróżnicowanego podatku wywozowego nałożonego na biodiesel oraz surowce do jego produkcji były najbardziej odczuwalne, ponieważ właśnie w tym czasie przywóz surowców (oleju sojowego i oleju palmowego) stał się nieopłacalny w porównaniu z przywozem produktu końcowego. System zróżnicowanego podatku wywozowego w obu państwach nakładał na wywóz surowców wyższy podatek od podatku nałożonego na produkt końcowy. Kwestia, czy zróżnicowany podatek wywozowy można uznać za subsydium w rozumieniu art. 2 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, zostanie zbadana w bieżącym dochodzeniu antysubsydyjnym.
(135)
Dla przykładu, w niektórych miesiącach OD cena importowa oleju sojowego z Argentyny była wyższa niż cena importowa SME, przez co zakup oleju sojowego był ekonomicznie niekorzystny. W tej sytuacji zakup SME był jedyną możliwością uzasadnioną ekonomicznie.
(136)
W każdym razie gdyby przemysł unijny nie dokonał przywozu tych ilości biodiesla, ich przywozu dokonałyby przedsiębiorstwa handlowe w Unii, podcinając cenowo przemysł unijny i sprzedając te ilości na rynku unijnym, ponieważ przywożą już z tych państw towary na sprzedaż dla rafinerii produkujących olej napędowy, konkurujących z przemysłem unijnym. Związek przyczynowy nie zostaje podważony przez ten przywóz, a więc argument ten zostaje tymczasowo odrzucony.
3.5. Zdolność produkcyjna przemysłu unijnego
(137)
CARBIO twierdzi dalej, że szkoda poniesiona przez przemysł unijny wynika z nadmiernej zdolności produkcyjnej spowodowanej jego nadmiernym rozwojem. Twierdzi ono, że przy wykorzystaniu mocy produkcyjnych na poziomie 50 % w 2008 r. przemysł nadal się rozwijał przy braku współmiernego wzrostu po stronie popytu.
(138)
Prawdą jest, że w okresie badanym wykorzystanie mocy produkcyjnych w Unii pozostawało na niskim poziomie, tj. na poziomie 40 % w OD. W związku z tym niektóre przedsiębiorstwa nie wykorzystywały swoich istniejących mocy produkcyjnych.
(139)
Wykorzystanie mocy produkcyjnych było jednak niskie już na początku okresu badanego i pozostało niskie w całym tym okresie, a także było stabilne w przedsiębiorstwach objętych próbą.
(140)
Przedsiębiorstwa objęte próbą odnotowywały zysk na początku okresu badanego, a stratę na końcu tego okresu, przy stabilnym wykorzystaniu mocy produkcyjnych. Uzasadniony jest wniosek, że cały przemysł stał się również mniej rentowny, podczas gdy wykorzystanie mocy produkcyjnych pozostało stabilne. Nie można zatem uznać tego stanu rzeczy za główną przyczynę szkody, ponieważ nic nie wskazuje na istnienie związku przyczynowego. Z tego względu argument ten tymczasowo odrzucono.
3.6. Brak dostępu do surowców i integracja pionowa
(141)
CARBIO twierdzi również, że przemysł unijny poniósł szkodę ze względu na brak wydajności, w szczególności ponieważ nie jest zintegrowany pionowo i nie jest zlokalizowany w pobliżu źródła surowców.
(142)
Argumenty te zostają tymczasowo odrzucone. Niektóre przedsiębiorstwa objęte próbą znajdują się w portach z ciągłym dostępem do surowców sprowadzanych statkami, a inne przedsiębiorstwa objęte próbą umieściły swoje zakłady biodiesla bezpośrednio na tym samym terenie, na którym znajdują się ich zakłady produkcji oleju roślinnego. Zakłady wielu producentów biodiesla na południu Europy są celowo zlokalizowane na terenach portowych, aby mieć dostęp do surowców przywożonych z Argentyny i Indonezji lub na tych samych terenach co ich klienci (tj. rafinerie kopalnego oleju napędowego). Biorąc pod uwagę, że zróżnicowany podatek wywozowy doprowadził do tego, że surowce stały się droższe niż produkt końcowy, sytuacja ta wyraźnie spowodowała szkodę dla przemysłu unijnego, poprzez ekonomiczne uniemożliwienie produkcji PME i SME w UE.
3.7. Inne czynniki regulacyjne
(143)
CARBIO odniosło się również do niektórych czynników regulacyjnych, które jak twierdzi spowodowały szkodę dla przemysłu unijnego, przy czym część z nich ma status wniosków, które dotychczas nie weszły w życie. CARBIO szczególnie podkreśla jednak system „podwójnego liczenia”, który opisano poniżej.
(144)
Dyrektywa w sprawie odnawialnych źródeł energii wymaga od państw członkowskich umożliwienia mieszania pewnej ilości biodiesla z mineralnym olejem napędowym przed sprzedaniem go użytkownikom. Niektóre państwa członkowskie skorzystały z przepisu tej dyrektywy, który umożliwia obniżenie o połowę tej ilości, jeśli stosowany biodiesel został wytworzony z olejów odpadowych i zużytego tłuszczu zwierzęcego. Dla przykładu jeśli państwo członkowskie wymaga wymieszania 7 % biodiesla z 93 % mineralnego oleju napędowego, to ta wartość wynosząca 7 % zmniejsza się do 3,5 %, jeśli jest to biodiesel odpadowy.
(145)
CARBIO twierdzi, że zasady podwójnego liczenia doprowadziły do spadku sprzedaży tzw. biodiesla „pierwszej generacji” w ilości 1 mln Mt w OD, i to właśnie jest przyczyną szkody poniesionej przez przemysł unijny. Twierdzenie to odrzuca się, ponieważ próba producentów unijnych obejmuje niektóre przedsiębiorstwa, które produkują podwójnie licznego biodiesla i których sytuacja finansowa nie różni się znacząco od sytuacji przedsiębiorstw objętych próbą, produkujących biodiesla z olejów roślinnych z pierwszego tłoczenia. W trakcie weryfikacji przekazanych przez nie danych przedsiębiorstwa te wykazały, że na cenę ich biodiesla wpływa niska cena przywozu towarów po cenach dumpingowych z Argentyny i Indonezji, ponieważ ich produkty konkurują bezpośrednio z PME i SME z państw, których dotyczy postępowanie.
(146)
Wysunięto również argument, że przemysł unijny ponosi szkodę, ponieważ nie inwestuje w większym stopniu w biopaliwa drugiej generacji, takie jak paliwa produkowane z wykorzystaniem olejów odpadowych. Argument ten został tymczasowo odrzucony, ponieważ w Unii nie jest dostępna wystarczająca ilość oleju odpadowego, aby znacząco zwiększyć przetwarzane ilości tego surowca w stosunku do obecnego poziomu.
3.8. Ograniczenia w państwach członkowskich
(147)
CARBIO twierdziło również, że szkoda wyrządzona przemysłowi unijnemu nie mogła wynikać z przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, ze względu na systemy kwotowania i systemy podatkowe w różnych państwach członkowskich, które ograniczają dostęp do tych rynków. CARBIO twierdzi również, że niektóre rynki w UE są zamknięte dla SME i PME ze względu na warunki klimatyczne.
(148)
Stowarzyszenie ma słuszność, twierdząc, że temperatura zablokowania zimnego filtra (CFPP) w przypadku PME (+13 stopni Celsjusza) oznacza, że PME nie może być stosowany w Unii bez wcześniejszego wymieszania go z innymi biodieslami, aby obniżyć temperaturę CFPP. W przypadku SME temperatura CFPP, wznosząca 0 stopni Celsjusza, pozwala jednak na szersze zastosowanie, szczególnie w okresie miesięcy letnich.
(149)
Argument, że przyczyną szkody poniesionej przez przemysł unijny jest system regulacyjny istniejący w niektórych państwach członkowskich został wnikliwie przeanalizowany w czasie całego dochodzenia.
(150)
W niektórych państwach członkowskich istnieją systemy kwotowania, w ramach których przedsiębiorstwom w tym państwie członkowskim lub w innych państwach członkowskich w całej Unii przydziela się określoną kwotę produkcyjną. Większość państw udzieliło jednak korzyści poprzez system podatkowy, przy czym korzyści te są obniżane lub wycofywane.
(151)
Dla przykładu we Francji istnieje „przywilej zwolnienia z podatku” w wysokości 90 EUR/tonę w odniesieniu do biodiesla wyprodukowanego w ramach kwoty. Biorąc jednak pod uwagę niskie ceny przywozu towarów po cenach dumpingowych, często przywóz biodiesla jest tańszy niż jego zakup od przemysłu unijnego, nawet po uwzględnieniu korzyści podatkowej. Stwierdzenie to znajduje odzwierciedlenie w fakcie, że przywóz z Argentyny jest wyraźnie obecny na rynku francuskim.
(152)
W niektórych państwach członkowskich przywóz z Argentyny i Indonezji nie jest obecny, ze względu na warunki klimatyczne lub systemy kwotowania. W większości Unii przywóz z Argentyny i Indonezji jest jednak obecny na rynku, ze względu na brak systemu kwotowania lub ze względu na fakt, że jego cena jest niższa od wszelkich korzyści podatkowych, jakich państwo członkowskie może udzielić.
(153)
Biorąc pod uwagę, że PME i SME po zmieszaniu z RME wyprodukowanym w Unii lub innym biodieslem mogą być sprzedawane w całej Unii oraz że przywóz jest obecny w dużych ilościach, a ceny dumpingowe występują nawet w państwach członkowskich posiadających system korzyści podatkowych, argument ten zostaje tymczasowo odrzucony, jako że istniejące systemy kwotowania i systemy podatkowe nie są w stanie podważyć związku przyczynowego między szkodą a wpływem przywozu towarów po cenach dumpingowych.
4. Wnioski w sprawie związku przyczynowego
(154)
Z powyższej analizy wynika, że wystąpił znaczny wzrost wielkości i udziału w rynku przywozu po niskich, dumpingowych cenach pochodzącego z państw, których dotyczy postępowanie. Jednocześnie ustalono, że przywóz ten podcinał cenę przemysłu unijnego w OD.
(155)
Dane wskazują, że sytuacja ekonomiczna przemysłu unijnego znacznie się pogorszyła wraz ze wzrostem przywozu towarów po niskich cenach z państw, których dotyczy postępowanie.
(156)
Powyższa analiza pozwoliła na właściwe odróżnienie i oddzielenie skutków wszystkich znanych czynników mających wpływ na sytuację przemysłu unijnego od szkodliwych skutków przywozu towarów po cenach dumpingowych. Na podstawie tej analizy stwierdza się tymczasowo, że przywóz towarów po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, spowodował istotną szkodę dla przemysłu unijnego w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
(157)
Zgodnie z art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego dokonano oceny znanych czynników innych niż przywóz towarów po cenach dumpingowych i nie znaleziono dowodów na to, że czynniki te podważają związek przyczynowy między przywozem towarów po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł unijny.
F. INTERES UNII
(158)
Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy pomimo wniosku stwierdzającego występowanie szkodliwego dumpingu istnieją decydujące powody, aby stwierdzić, że przyjęcie środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Unii. Analizę interesu Unii oparto na ocenie wszystkich różnorodnych interesów, których dotyczy sprawa, w tym interesu przemysłu unijnego, interesu importerów oraz interesu dostawców surowców i użytkowników.
1. Interes przemysłu unijnego
(159)
Jak wspomniano powyżej, przemysł unijny poniósł istotną szkodę spowodowaną przez przywóz towarów po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie. Niewprowadzenie środków najprawdopodobniej doprowadziłoby do kontynuacji negatywnej tendencji w sytuacji finansowej przemysłu unijnego. Na sytuację przemysłu unijnego wpłynął szczególnie spadek rentowności z +3 % w 2009 r. do -2,5 % na koniec OD. Jakikolwiek dalszy spadek wyników doprowadziłby ostatecznie do cięć w produkcji i większej liczby zamykanych zakładów produkcyjnych, co stanowiłoby zagrożenie dla zatrudnienia i inwestycji w Unii.
(160)
Wprowadzenie środków przywróciłoby uczciwą konkurencję na rynku. Spadkowa tendencja rentowności przemysłu unijnego wynika z jego trudności w konkurowaniu z przywozem towarów po niskich, dumpingowych cenach z państw, których dotyczy postępowanie, co z kolei wynika również z systemu podatku wywozowego w obu państwach, który powoduje obniżenie ceny w przywozie SME i PME na rynku unijnym, zwiększając jednocześnie cenę surowców. W związku z tym wprowadzenie środków antydumpingowych pozwoliłoby przemysłowi unijnemu na zwiększenie rentowności do poziomów uznawanych za niezbędne w tym kapitałochłonnym przemyśle.
(161)
Środki powinny zapewnić przemysłowi unijnemu możliwość stopniowego powrotu do sytuacji sprzed szkodliwego dumpingu ustalonego w trakcie dochodzenia.
2. Interes niepowiązanych importerów/przedsiębiorstw handlowych w Unii
(162)
Zwrócono się do niepowiązanych importerów/przedsiębiorstw handlowych w Unii o zgłoszenie się do Komisji. Żaden importer nie współpracował jednak w ramach dochodzenia.
(163)
Wobec braku danych pochodzących od niepowiązanych importerów lub przedsiębiorstw handlowych nie znaleziono dowodów na to, że wprowadzenie środków byłoby wyraźnie sprzeczne z interesem tych stron.
3. Interes użytkowników i konsumentów
(164)
Po wszczęciu postępowania wysłano kwestionariusze do wszystkich znanych przedsiębiorstw będących użytkownikami biodiesla i zajmujących się produkcją i dystrybucją mineralnego oleju napędowego, a także mieszaniem mineralnego oleju napędowego z biodieslem.
(165)
Trzech użytkowników biodiesla odpowiedziało na kwestionariusz użytkownika, stwierdzając jednak przy tym, że biodiesel stanowi bardzo niewielką część ich całej działalności gospodarczej. Stwierdzili oni, że jeśli byliby prawnie zobowiązani do zakupu biodiesla i jak wcześniej cło spowodowałoby zwiększenie ceny biodiesla, wzrost ten zostałby automatycznie przeniesiony na ich klientów.
(166)
Biorąc pod uwagę niewielką ilość dostępnych informacji, nałożenie środków powinno mieć bardzo mały wpływ na konsumenta finalnego, biorąc pod uwagę niewielki odsetek biodiesla, który jest mieszany z mineralnym olejem napędowym nabywanym przez konsumentów na stacjach paliw. Nie znaleziono dowodów na to, że wprowadzenie środków byłoby wyraźnie sprzeczne z interesem użytkowników lub konsumentów.
4. Interes dostawców surowców
(167)
Jedno stowarzyszenie dostawców surowców FEDIOL (federacja reprezentująca europejski przemysł oleju roślinnego i białkowego w Europie) odpowiedziało na kwestionariusz przesłany dostawcom surowców. Stwierdziło ono, że przywóz towarów z państw, których dotyczy postępowanie, ograniczył popyt na olej rzepakowy w całej Unii, który spadł o ponad 1 mln ton w latach 2009-2011.
(168)
Stowarzyszenie to uważa, że nałożenie środków będzie miało pozytywny wpływ na sektor dostawców w UE, ponieważ wzrośnie wykorzystanie mocy produkcyjnych. Wzrost popytu na olej rzepakowy zasiliłby wtedy sektor mieszanek paszowych, gdyż są to pozostałości z produkcji oleju rzepakowego, oraz sektor rolnictwa w UE jako producenta rzepaku.
(169)
Uzyskany dowód wskazuje zatem, że nałożenie środków leżałoby w interesie dostawców surowców w Unii.
5. Wniosek dotyczący interesu Unii
(170)
Wprowadzenie środków wobec przywozu biodiesla z Argentyny i Indonezji wyraźnie leżałoby w interesie przemysłu unijnego. Pozwoliłoby przemysłowi unijnemu na wzrost i stopniowy powrót do sytuacji sprzed szkody spowodowanej przez przywóz towarów po cenach dumpingowych. Jeżeli jednak nie zostałyby nałożone żadne środki, sytuacja ekonomiczna przemysłu unijnego nadal by się pogarszała i więcej podmiotów gospodarczych zaprzestałoby prowadzenia tej działalności. Chociaż nie można było wyciągnąć jasnych wniosków w stosunku do użytkowników i importerów, nałożenie środków powinno leżeć w interesie dostawców surowców.
(171)
Brakuje decydujących dowodów na to, że wprowadzenie tymczasowych środków antydumpingowych na przywóz biodiesla z Argentyny i Indonezji byłoby wyraźne sprzeczne z interesem Unii.
G. TYMCZASOWE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(172)
Biorąc pod uwagę wnioski wyciągnięte w odniesieniu do dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Unii, należy nałożyć tymczasowe środki antydumpingowe, aby zapobiec dalszemu wyrządzaniu szkody przemysłowi unijnemu w wyniku przywozu towarów po cenach dumpingowych.
1. Poziom usuwający szkodę
(173)
Do celów określenia poziomu tych środków uwzględniono ustalone marginesy dumpingu i kwotę opłat cła niezbędną do usunięcia szkody poniesionej przez producentów unijnych, bez przekraczania ich poziomów.
(174)
Przy obliczaniu kwoty cła niezbędnej do usunięcia skutków szkodliwego dumpingu uznano, że wszelkie środki powinny umożliwić przemysłowi unijnemu pokrycie kosztów produkcji i osiągnięcie takiego zysku przed opodatkowaniem, jaki byłby racjonalnie możliwy do osiągnięcia w normalnych warunkach konkurencji, tj. przy braku przywozu po cenach dumpingowych.
(175)
W tym celu marżę zysku wynoszącą 15 % obrotów można uznać za odpowiedni poziom, jakiego przemysł unijny mógłby oczekiwać przy braku szkodliwego dumpingu na podstawie ustaleń poprzedniego dochodzenia odnoszącego się do przywozu ze Stanów Zjednoczonych, w którym uznano go za uzasadniony w celu zagwarantowania zyskownych inwestycji w tym sektorze w perspektywie długoterminowej.
(176)
Na tej podstawie obliczono cenę produktu podobnego niewyrządzającą szkody przemysłowi unijnemu. Cenę niewyrządzającą szkody uzyskano poprzez skorygowanie cen sprzedaży producentów unijnych objętych próbą z uwzględnieniem faktycznego zysku / faktycznej straty w OD oraz poprzez dodanie wspomnianej wyżej marży zysku.
(177)
Niezbędny wzrost cen ustalono następnie na podstawie porównania średniej ważonej ceny importowej producentów eksportujących objętych próbą w państwach, których dotyczy postępowanie, ustalonej na potrzeby obliczeń podcięcia cenowego, z niewyrządzającą szkody ceną produktów podobnych sprzedawanych przez producentów unijnych objętych próbą na rynku unijnym w OD. Wszelkie różnice wynikające z tego porównania wyrażono jako odsetek całkowitej wartości importowej CIF.
2. Środki tymczasowe
(178)
Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego należy nałożyć tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji na poziomie marginesu dumpingu lub marginesu szkody, w zależności od tego, która wartość jest niższa, zgodnie z zasadą niższego cła.
(179)
Stawki cła antydumpingowego ustalono poprzez porównanie marginesów usunięcia szkody i marginesów dumpingu. W związku z tym tymczasowe stawki cła antydumpingowego, wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem są następujące:
Państwo
Przedsiębiorstwo
Tymczasowy margines dumpingu
Tymczasowy margines szkody
Tymczasowa stawka cła antydumpingowego
Argentyna
Aceitera General Deheza S.A., General Deheza, Rosario
10,6 %
27,8 %
10,6 %
Bunge Argentina S.A., Buenos Aires
10,6 %
27,8 %
10,6 %
Louis Dreyfus Commodities S.A., Buenos Aires
7,2 %
30,9 %
7,2 %
Molinos Rio de la Plata S.A., Buenos Aires
6,8 %
31,8 %
6,8 %
Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.F.I.C.I. y A., Bahia Blanca
6,8 %
31,8 %
6,8 %
Vicentin S.A.I.C., Avellaneda
6,8 %
31,8 %
6,8 %
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące
7,9 %
31 %
7,9 %
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
10,6 %
31,8 %
10,6 %
Indonezja
PT. Ciliandra Perkasa, Jakarta
0,0 %
0,0 %
PT. Musim Mas, Medan
2,8 %
23,3 %
2,8 %
PT. Pelita Agung Agrindustri, Medan
5,3 %
27,1 %
5,3 %
PT Wilmar Bioenergi Indonesia, Medan
9,6 %
26,4 %
9,6 %
PT Wilmar Nabati Indonesia, Medan
9,6 %
26,4 %
9,6 %
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące
6,5 %
25,3 %
6,5 %
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
9,6 %
27,1 %
9,6 %
(180)
Biorąc jednak pod uwagę, że cło antydumpingowe będzie miało również zastosowanie do mieszanek zawierających biodiesel (proporcjonalnie do zawartości biodiesla w mieszance według masy), a także do czystego biodiesla, w celu prawidłowego wdrożenia cła przez organy celne państw członkowskich dokładniejszym i właściwszym podejściem będzie wyrażenie cła jako stałej kwoty EUR na tonę netto i stosowanie jej do czystego przywożonego biodiesla lub do proporcji biodiesla w mieszance produktu.
(181)
Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu zostały określone na podstawie ustaleń obecnego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem sytuację ustaloną podczas dochodzenia w odniesieniu do tych przedsiębiorstw. Wspomniane stawki celne (w odróżnieniu od ogólnokrajowego cła stosowanego do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”) mają więc zastosowanie wyłącznie do przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z państw, których dotyczy postępowanie, i wyprodukowanego przez wymienione przedsiębiorstwa, tj. konkretne podmioty prawne. Przywożony produkt objęty postępowaniem wyprodukowany przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo, które nie zostało wyraźnie wymienione w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, w tym przez podmioty powiązane z przedsiębiorstwami wyraźnie wymienionymi, nie może korzystać z tych stawek i podlega stawce celnej mającej zastosowanie do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”.
(182)
Wszelkie wnioski o zastosowanie wspomnianych indywidualnych stawek cła antydumpingowego dla przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) należy kierować do Komisji (8) wraz z wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą krajową i eksportową, wynikających np. z wyżej wspomnianej zmiany nazwy lub zmiany podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą. W razie potrzeby rozporządzenie zostanie odpowiednio zmienione poprzez uaktualnienie wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła.
(183)
Komisja poddała rejestracji przywóz produktu objętego postępowaniem z państw, których dotyczy postępowanie, rozporządzeniem Komisji (UE) nr 79/2013 z dnia 28 stycznia 2013 r. Uczyniła to z myślą o ewentualnym zastosowaniu środków antydumpingowych z mocą wsteczną zgodnie z art. 10 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Na obecnym etapie postępowania nie można podjąć decyzji o ewentualnym zastosowaniu środków antydumpingowych z mocą wsteczną.
H. PRZEPISY KOŃCOWE
(184)
W celu zapewnienia dobrego zarządzania zainteresowane strony, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, mogą przedstawić swoje opinie na piśmie oraz złożyć wniosek o przeprowadzenie posiedzenia wyjaśniającego w terminie jednego miesiąca od publikacji niniejszego rozporządzenia. Ustalenia dotyczące nałożenia ceł, dokonane na potrzeby niniejszego rozporządzenia, mają charakter tymczasowy i mogą zostać ponownie rozważone w celu nałożenia wszelkich środków ostatecznych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejszym nakłada się tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym w formie czystej lub zawartych w mieszance, objętych obecnie kodami CN ex 1516 20 98 (kody TARIC 1516209821, 1516209829 i 1516209830), ex 1518 00 91 (kody TARIC 1518009121, 1518009129 i 1518009130), ex 1518 00 95 (kody TARIC 1518009510), ex 1518 00 99 (kody TARIC 1518009921, 1518009929 i 1518009930), ex 2710 19 43 (kody TARIC 2710194321, 2710194329 i 2710194330), ex 2710 19 46 (kody TARIC 2710194621, 2710194629 i 2710194630), ex 2710 19 47 (kody TARIC 2710194721, 2710194729 i 2710194730), 2710 20 11, 2710 20 15, 2710 20 17, ex 3824 90 97 (kody TARIC 3824909701, 3824909703 i 3824909704), 3826 00 10 oraz ex 3826 00 90 (kody TARIC 3826009011, 3826009019 i 3826009030), pochodzących z Argentyny i Indonezji.
2. Stawki tymczasowego cła antydumpingowego mające zastosowanie do produktu opisanego w ust. 1 i wytworzonego przez poniższe przedsiębiorstwa, są następujące:
Państwo
Przedsiębiorstwo
Stawka cła tymczasowego
EUR/ tonę netto
Dodatkowy kod TARIC
Argentyna
Aceitera General Deheza S.A., General Deheza, Rosario; Bunge Argentina S.A., Buenos Aires
104,92
B782
Louis Dreyfus Commodities S.A., Buenos Aires
69,16
B783
Molinos Rio de la Plata S.A., Buenos Aires; Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.F.I.C.I. y A., Bahia Blanca; Vicentin S.A.I.C., Avellaneda
65,24
B784
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące:
Cargill S.A.C.I., Buenos Aires; Unitec Bio S.A., Buenos Aires; Viluco S.A., Tucuman
75,97
B785
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
104,92
B999
Indonezja
PT Ciliandra Perkasa, Jakarta
0
B786
PT Musim Mas, Medan
24,99
B787
PT Pelita Agung Agrindustri, Medan
45,65
B788
PT Wilmar Bioenergi Indonesia, Medan; PT Wilmar Nabati Indonesia, Medan
83,84
B789
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące:
PT Cermerlang Energi Perkasa, Jakarta
57,14
B790
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
83,84
B999
3. Cło antydumpingowe nałożone na mieszanki stosuje się proporcjonalnie do całkowitej zawartości w mieszance, według masy, monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych i parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym (zawartości biodiesla).
4. W przypadkach, w których towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu i w których w związku z tym dokonuje się proporcjonalnego podziału ceny faktycznie zapłaconej lub należnej w celu ustalenia wartości celnej na podstawie art. 145 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 (9), kwota cła antydumpingowego obliczona na podstawie kwot podanych wyżej, zostaje pomniejszona o wartość procentową odpowiadającą proporcjonalnemu podziałowi ceny faktycznie zapłaconej lub należnej.
5. Dopuszczenie do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej produktu, o którym mowa w ust. 1, uwarunkowane jest wpłaceniem zabezpieczenia w wysokości kwoty cła tymczasowego.
6. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
1. Nie naruszając przepisów art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, zainteresowane strony mogą zwrócić się o ujawnienie istotnych faktów i ustaleń, na podstawie których przyjęto niniejsze rozporządzenie, przedstawić swoje opinie na piśmie i wystąpić o możliwość złożenia przed Komisją ustnych wyjaśnień w terminie jednego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
2. Na podstawie art. 21 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 zainteresowane strony mogą przedstawiać uwagi dotyczące zastosowania niniejszego rozporządzenia w terminie jednego miesiąca od daty jego wejścia w życie.
Artykuł 3
1. Organom celnym poleca się niniejszym zaprzestanie rejestracji przywozu ustanowionej zgodnie z art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 79/2013.
2. Dane zebrane na temat produktów, które dopuszczono do konsumpcji nie później niż 90 dni przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia są przechowywane do wejścia w życie ewentualnych środków ostatecznych lub zakończenia niniejszego postępowania.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 1 niniejszego rozporządzenia obowiązuje przez okres sześciu miesięcy.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 27 maja 2013 r.