NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) 2015/585
ze dne 18. prosince 2014,
kterým se doplňuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 575/2013, pokud jde o regulační technické normy vymezující období krytí rizika marží
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 575/2013 ze dne 26. června 2013 o obezřetnostních požadavcích na úvěrové instituce a investiční podniky a o změně nařízení (EU) č. 648/2012 (1), a zejména na čl. 304 odst. 5 čtvrtý pododstavec uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Rámec pro výpočet období krytí rizika marží používaných pro výpočet kapitálových požadavků členů clearingového systému pro expozice vůči jejich klientům by měl být vhodný jak pro instituce používající metodu interního modelu, tak pro instituce používající standardizované metody. Měl by rovněž odrážet změny podmínek na trhu, aby představoval správný obezřetnostní přístup, aniž by zároveň na tyto instituce uvaloval nepřiměřenou provozní zátěž.
(2)
Ačkoli se definice likvidačních období používaných ústředními protistranami liší od definice období krytí rizika marží používaných členy clearingového systému pro účely výpočtu kapitálových požadavků pro expozice vůči jejich klientům, ve své podstatě jsou oba pojmy velmi podobné. Likvidační období totiž odrážejí změny podmínek na trhu a zohledňují období pro uzavření smluv a transakcí. Odhady likvidačních období provedené ústředními protistranami by proto měly sloužit jako zástupný ukazatel období krytí rizika marží pro účely výpočtu kapitálových požadavků členů clearingového systému pro expozice vůči jejich klientům.
(3)
Používání likvidačních období by navíc zajistilo komplexní pokrytí všech druhů produktů a transakcí uvedených v čl. 301 odst. 1 nařízení (EU) č. 575/2013, u nichž clearing provádějí ústřední protistrany, a mělo by navíc tu výhodu, že by nevyžadovalo aktualizace tohoto nařízení v přenesené pravomoci, kdykoli by ústřední protistrana začala provádět clearing nového druhu produktu či transakce.
(4)
Na rozdíl od období krytí rizika marží zahrnují někdy likvidační období zveřejňovaná ústředními protistranami dodatečná období, jež mají umožnit novaci pozic vůči členovi clearingového systému, u něhož nedošlo k selhání. Jelikož jsou tato dodatečná období specifikem likvidačních období a neodrážejí rozdíly v riziku, jež členové clearingového systému podstupují, není nutné, aby byla doplňována k období krytí rizika marží, která mohou instituce použít při výpočtu svých kapitálových požadavků pro expozice vůči klientovi, pokud jednají jako členové clearingového systému.
(5)
Aby se zajistilo, že tyto odhady budou podléhat schválení ze strany orgánů dohledu, měla by být jako zástupné ukazatele pro období krytí rizika marží při výpočtu kapitálových požadavků členů clearingového systému pro expozice vůči jejich klientům povolena pouze likvidační období odhadovaná způsobilými ústředními protistranami, jak jsou definovány v čl. 4 odst. 1 bodě 88 nařízení (EU) č. 575/2013.
(6)
Jelikož cílem období krytí rizika marží je zachytit změny tržní hodnoty skupiny transakcí se započtením v období od poslední výměny kolaterálu, jenž pokrývá skupinu transakcí se započtením s protistranou, u níž došlo k selhání, do okamžiku, kdy se transakce uzavřou a provede se opětovné zajištění (re-hedging) výsledného tržního rizika, a jelikož trhy mohou být v některé kalendářní dny uzavřeny, měla by být období krytí rizika marží vyjádřena v obchodních dnech. Zajistí se tak, že kapitálové požadavky k těmto transakcím budou plně odrážet rizika, jimž je instituce během období krytí rizika marží vystavena. Je proto vhodné stanovit, že období krytí rizika marží používané pro účely čl. 304 odst. 3 nařízení (EU) č. 575/2013 trvá minimálně pět obchodních dní, tj. déle než minimálních pět dní stanovených v tomto článku. Minimální období krytí rizika marží by se tak sjednotilo s ustanoveními části třetí hlavy II kapitoly 6 oddílu 6 nařízení (EU) č. 575/2013, která se týkají požadavků na použití metody interního modelu.
(7)
V souladu s čl. 304 odst. 3 a 4 nařízení (EU) č. 575/2013 mohou instituce při výpočtu kapitálových požadavků pro své expozice vůči klientovi použít kratší období krytí rizika marží, avšak pouze pokud jednají jako členové clearingového systému. Proto se pravidla pro období krytí rizika marží, která podle těchto ustanovení mohou instituce použít, neuplatní, pokud instituce vypočítávají své kapitálové požadavky pro expozice vůči klientům, ale nejednají v případě těchto expozic jako členové clearingového systému. Nezáleží přitom na tom, zda tyto instituce uplatňují metodu interního modelu, či nikoli, ani na tom, zda je u příslušných expozic vůči klientům clearing prováděn centrálně, či nikoli.
(8)
Toto nařízení vychází z návrhů regulačních technických norem, které Komisi předložil Evropský orgán pro bankovnictví.
(9)
Evropský orgán pro bankovnictví uskutečnil otevřené veřejné konzultace o návrzích regulačních technických norem, z nichž toto nařízení vychází, analyzoval potenciální související náklady a přínosy a požádal o stanovisko skupinu subjektů působících v bankovnictví zřízenou podle článku 37 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1093/2010 (2),
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
1. Období krytí rizika marží pro skupiny transakcí se započtením, která instituce mohou použít po účely čl. 304 odst. 3 až 4 nařízení (EU) č. 575/2013, musejí být stanovena v souladu s odstavci 2 a 3 tohoto článku.
2. Pokud příslušná skupina transakcí se započtením zahrnuje transakce, jejichž clearing provádí způsobilá ústřední protistrana definovaná v čl. 4 odst. 1 bodě 88 nařízení (EU) č. 575/2013, představuje období krytí rizika marží, jež může instituce použít, to z následujících období, které je delší:
a)
pět obchodních dnů;
b)
nejdelší likvidační období smluv nebo transakcí, jež jsou součástí skupiny transakcí se započtením, zveřejněné v souladu s čl. 10 odst. 1 písm. b) bodem vi) nařízení Komise v přenesené pravomoci (EU) č. 153/2013 (3) způsobilou ústřední protistranou, která provádí clearing těchto smluv nebo transakcí.
Pro účely prvního pododstavce písm. b), zahrnuje-li zveřejněné likvidační období dodatečné období za účelem novace pozic vůči členovi clearingového systému, u něhož nedošlo k selhání, se toto dodatečné období nezahrnuje do období, které instituce použijí jako období krytí rizika marží.
3. Pokud příslušná skupina transakcí se započtením zahrnuje transakce, jejichž clearing neprovádí způsobilá ústřední protistrana definovaná v čl. 4 odst. 1 bodě 88 nařízení (EU) č. 575/2013, je délka období krytí rizika marží, jež může instituce použít, nejméně deset obchodních dnů.
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 18. prosince 2014.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2015/585
z dnia 18 grudnia 2014 r.
uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących określenia okresów ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (1), w szczególności jego art. 304 ust. 5 akapit czwarty,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Ramy na potrzeby określenia okresów ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia stosowanych przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych przez uczestników rozliczających z tytułu ekspozycji wobec swoich klientów powinny być właściwe zarówno dla tych instytucji, które stosują metodę modeli wewnętrznych, jak i dla tych, które stosują metody standardowe. Powinny one także uwzględniać zmiany warunków rynkowych, tak by zapewnić solidne podejście z ostrożnościowego punktu widzenia, a jednocześnie nie nakładać nadmiernych obciążeń administracyjnych na te instytucje.
(2)
Wprawdzie definicja okresów likwidacji stosowanych przez kontrahentów centralnych nie jest identyczna z definicją okresów ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia stosowanych przez uczestników rozliczających przy obliczaniu swoich wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji wobec swoich klientów, jednak pod względem treści obie te koncepcje są bardzo podobne. W istocie okresy likwidacji odzwierciedlają zmiany warunków rynkowych oraz uwzględniają okresy rozliczenia kontraktów i transakcji. Szacowane przez kontrahentów centralnych okresy likwidacji powinny zatem służyć uczestnikom rozliczającym, przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ekspozycji wobec ich klientów, jako przybliżona wartość dla okresów ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia.
(3)
Stosowanie okresów likwidacji zapewniłoby również całościowe uwzględnienie wszystkich rodzajów produktów i transakcji określonych w art. 301 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, które są rozliczane przez kontrahentów centralnych, oraz przyniosłoby dodatkową korzyść w postaci uniknięcia konieczności aktualizacji niniejszego rozporządzenia delegowanego za każdym razem, gdy kontrahent centralny rozpoczyna rozliczanie nowego rodzaju produktu lub transakcji.
(4)
W odróżnieniu od okresów ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia okresy likwidacji podawane do publicznej wiadomości przez kontrahentów centralnych obejmują niekiedy dodatkowe okresy umożliwiające nowację pozycji w odniesieniu do członka rozliczającego wykonującego zobowiązanie. Ponieważ te dodatkowe okresy są specyficzne dla okresów likwidacji i nie odzwierciedlają żadnych różnic pod względem ryzyka członków rozliczających, nie muszą być one dodawane do okresów ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia, które instytucje pełniące rolę uczestnika rozliczającego mogą stosować przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu swoich ekspozycji wobec klienta.
(5)
Aby zapewnić, by tego rodzaju szacunki podlegały zatwierdzeniu przez organy nadzoru, wyłącznie okresy likwidacji szacowane przez kwalifikujących się kontrahentów centralnych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 88 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 powinny być dopuszczone jako przybliżone wartości dla okresów ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia na potrzeby obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych członków rozliczających z tytułu ekspozycji wobec ich klientów.
(6)
Okresy ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia powinny być wyrażone w dniach roboczych, ponieważ okres ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia ma na celu ujęcie zmian wartości rynkowej transakcji z pakietu kompensowania, które mają miejsce w okresie od ostatniej wymiany zabezpieczeń zabezpieczających ten pakiet kompensowania ze stroną niewykonującą zobowiązania do chwili, w której transakcje zostają rozliczone i wynikłe ryzyko rynkowe zostaje ponownie zabezpieczone, oraz ponieważ w określone dni kalendarzowe rynki mogą być zamknięte. Pozwoli to zapewnić, by wymogi w zakresie funduszy własnych dla tych transakcji w pełni odzwierciedlały ryzyka, na jakie instytucja jest narażona w okresie ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia. W związku z tym właściwe jest ustanowienie, by dolny pułap okresu ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia stosowany do celów art. 304 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 wynosił pięć dni roboczych, tj. był dłuższy od przewidzianych w tym artykule co najmniej pięciu dni. W ten sposób dolny pułap okresu ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia byłby również dostosowany do przepisów określonych w części trzeciej tytuł II rozdział 6 sekcja 6 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, które dotyczą wymogów związanych ze stosowaniem metody modeli wewnętrznych.
(7)
Zgodnie z art. 304 ust. 3 i 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 krótsze okresy ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia, które instytucje mogą stosować przy obliczaniu wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu swoich ekspozycji wobec klienta, mają zastosowanie tylko, jeżeli instytucje pełnią rolę uczestnika rozliczającego. Przepisy dotyczące okresów ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia, które instytucje mogą stosować na podstawie tych przepisów, nie mają zatem zastosowania, jeżeli instytucje obliczają wymogi w zakresie funduszy własnych z tytułu swoich ekspozycji wobec klienta, ale nie pełnią roli uczestnika rozliczającego w stosunku do tych ekspozycji. Obowiązuje to niezależnie od tego, czy dane instytucje stosują metodę modeli wewnętrznych lub nie, oraz niezależnie od tego, czy dane ekspozycje wobec klientów podlegają centralnemu rozliczaniu lub nie.
(8)
Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt regulacyjnych standardów technicznych przedłożony Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego.
(9)
Europejski Urząd Nadzoru Bankowego przeprowadził otwarte konsultacje społeczne na temat projektu regulacyjnych standardów technicznych, który stanowi podstawę niniejszego rozporządzenia, dokonał analizy potencjalnych związanych z nim kosztów i korzyści oraz zasięgnął opinii Bankowej Grupy Interesariuszy powołanej zgodnie z art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 (2),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Okresy ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia dla pakietu kompensowania, które instytucje mogą stosować do celów art. 304 ust. 3 i 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, określa się zgodnie z przepisami ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
2. Jeżeli dany pakiet kompensowania obejmuje transakcje rozliczane z kwalifikującym się kontrahentem centralnym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 88 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, okresy ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia, które mogą stosować instytucje, odpowiadają dłuższemu z następujących okresów:
a)
pięć dni roboczych;
b)
najdłuższy okres likwidacji kontraktów lub transakcji należących do pakietu kompensowania, podany do publicznej wiadomości zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. b) ppkt (vi) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 153/2013 (3) przez kwalifikującego się kontrahenta centralnego, z którym te kontrakty lub transakcje są rozliczane.
Do celów akapitu pierwszego lit. b), jeżeli okres likwidacji podany do wiadomości publicznej obejmuje dodatkowy okres na potrzeby nowacji pozycji w odniesieniu do członka rozliczającego wykonującego zobowiązanie, ten dodatkowy okres nie jest uwzględniany w okresie stosowanym przez instytucje jako okres ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia.
3. Jeżeli dany pakiet kompensowania obejmuje transakcje, które nie są rozliczane z kwalifikującym się kontrahentem centralnym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 88 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, okresy ryzyka w związku z uzupełnieniem zabezpieczenia, które mogą stosować instytucje, wynoszą co najmniej dziesięć dni roboczych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 18 grudnia 2014 r.