NAŘÍZENÍ RADY (EU) č. 488/2013
ze dne 27. května 2013,
kterým se mění nařízení (EU) č. 204/2011 o omezujících opatřeních s ohledem na situaci v Libyi
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 215 této smlouvy,
s ohledem na rozhodnutí Rady 2011/137/SZBP ze dne 28. února 2011 o omezujících opatřeních s ohledem na situaci v Libyi (1),
s ohledem na společný návrh vysoké představitelky Unie pro zahraniční věci a bezpečnostní politiku a Evropské komise,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízením Rady (EU) č. 204/2011 ze dne 2. března 2011 o omezujících opatřeních s ohledem na situaci v Libyi (2) se uvádí v účinnost opatření stanovená v rozhodnutí 2011/137/SZBP.
(2)
Rozhodnutím Rady 2013/45/SZBP ze dne 22. ledna 2013 (3) se rozhodnutí 2011/137/SZBP mění tak, aby bylo možné uvolnit některé zmrazené finanční prostředky nebo hospodářské zdroje, je-li to nezbytné v důsledku soudního nebo správního rozhodnutí vydaného v Unii nebo soudního rozhodnutí vykonatelného v členském státě.
(3)
Rozhodnutím Rady 2013/182/SZBP ze dne 22. dubna 2013 (4) se rozhodnutí 2011/137/SZBP mění v souladu s rezolucí 2095 (2013) Rady bezpečnosti Organizace spojených národů (OSN), kterou se změnily výjimky ze zbrojního embarga uvaleného podle bodu 9 písm. a) rezoluce Rady bezpečnosti OSN 1970 (2011) a bodu 13 písm. a) rezoluce Rady bezpečnosti OSN 2009 (2011).
(4)
Některá z těchto opatření spadají do oblasti působnosti Smlouvy o fungování Evropské unie, a k jejich provádění je tedy nezbytné regulační opatření na úrovni Unie, zejména s cílem zajistit jejich jednotné uplatňování hospodářskými subjekty ve všech členských státech.
(5)
Nařízení (EU) č. 204/2011 by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Nařízení (EU) č. 204/2011 se mění takto:
1)
Článek 3 se nahrazuje tímto:
„Článek 3
1. Zakazuje se:
a)
přímo či nepřímo poskytovat technickou pomoc související se zbožím a technologiemi uvedenými na společném vojenském seznamu Evropské unie (5) (dále jen „společný vojenský seznam“) a s poskytováním, výrobou, údržbou nebo používáním zboží uvedeného na tomto seznamu jakékoli osobě, subjektu či orgánu v Libyi nebo pro použití v Libyi;
b)
přímo či nepřímo poskytovat technickou pomoc, financování či finanční pomoc nebo zprostředkovatelské služby související s vybavením, které může být použito k vnitřní represi a které je uvedeno v příloze I, jakékoli osobě, subjektu či orgánu v Libyi nebo pro použití v Libyi;
c)
přímo či nepřímo poskytovat financování nebo finanční pomoc související se zbožím a technologiemi uvedenými na společném vojenském seznamu nebo v příloze I, což zahrnuje zejména dotace, půjčky a pojištění vývozního úvěru pro jakýkoli prodej, dodávku, převod nebo vývoz těchto věcí nebo pro poskytování související technické pomoci jakékoli osobě, subjektu či orgánu v Libyi nebo pro použití v Libyi;
d)
přímo či nepřímo poskytovat technickou pomoc, financování či finanční pomoc, zprostředkovatelské služby či přepravní služby související s poskytováním vyzbrojených žoldnéřů v Libyi nebo pro použití v Libyi;
e)
vědomě a úmyslně se účastnit činností, jejichž cílem nebo důsledkem je obcházení zákazů uvedených v písmenech a) až d).
2. Odchylně od odstavce 1 se zákazy v něm stanovené nevztahují na:
a)
poskytování technické pomoci, financování nebo finanční pomoci související s nesmrtící vojenskou technikou určenou výlučně k humanitárním účelům nebo k ochraně, předem schválené příslušnými orgány členských států uvedenými v příloze IV;
b)
poskytování technické pomoci, financování nebo finanční pomoci související s jiným prodejem a dodávkami zbraní a souvisejícího materiálu předem schválenými Výborem pro sankce;
c)
poskytování technické pomoci, financování nebo finanční pomoci určené výlučně pro účely pomoci libyjské vládě v oblasti bezpečnosti a odzbrojování;
d)
ochranné oděvy, včetně neprůstřelných vest a vojenských přileb, dočasně vyvážené do Libye zaměstnanci OSN, zaměstnanci Unie nebo jejích členských států, zástupci sdělovacích prostředků a humanitárními a rozvojovými pracovníky a doprovodným personálem pouze pro jejich osobní potřebu.
3. Odchylně od odstavce 1 mohou příslušné orgány členských států uvedené v příloze IV povolit poskytnutí technické pomoci, financování a finanční pomoci souvisejících s vybavením, které lze použít k vnitřním represím, za podmínek, které uznají za vhodné, pokud shledají, že takové vybavení je určeno pouze pro humanitární nebo ochranné použití.
2)
Článek 8 se nahrazuje tímto:
„Článek 8
1. Odchylně od článku 5 mohou v případě osob, subjektů nebo orgánů uvedených v příloze II příslušné orgány členských států uvedené v příloze IV povolit uvolnění některých zmrazených finančních prostředků nebo hospodářských zdrojů, pokud jsou splněny tyto podmínky:
a)
dotčené finanční prostředky nebo hospodářské zdroje jsou předmětem soudcovského, správního nebo rozhodčího zástavního práva, které vzniklo přede dnem, kdy byly osoba, subjekt nebo orgán uvedené v článku 5 zařazeny do přílohy II nebo uvedeny v čl. 5 odst. 4, nebo se na ně vztahuje soudní, správní nebo arbitrážní rozhodnutí vydané před tímto dnem;
b)
dotčené finanční prostředky nebo hospodářské zdroje budou použity výlučně k uspokojení pohledávek zajištěných takovým zástavním právem nebo uznaných jako platné takovým rozhodnutím, a to v mezích stanovených platnými právními předpisy, jimiž se řídí práva osob majících takové nároky;
c)
zástavní právo nebo rozhodnutí není ve prospěch osoby, subjektu či orgánu uvedených v příloze II nebo III nebo v čl. 5 odst. 4;
d)
uznání zástavního práva nebo rozhodnutí není v rozporu s veřejným pořádkem v dotčeném členském státě; a
e)
Výbor pro sankce byl členským státem o zástavním právu nebo soudním rozhodnutí informován.
2. Odchylně od článku 5 mohou v případě osob, subjektů nebo orgánů uvedených v příloze III příslušné orgány členských států uvedené v příloze IV povolit uvolnění některých zmrazených finančních prostředků nebo hospodářských zdrojů, pokud jsou splněny tyto podmínky:
a)
dotčené finanční prostředky nebo hospodářské zdroje jsou předmětem rozhodčího nálezu, který byl vydán přede dnem, kdy byla fyzická nebo právnická osoba, subjekt nebo orgán uvedené v článku 5 zařazeny do přílohy III, nebo předmětem soudního či správního rozhodnutí vydaného v Unii nebo soudního rozhodnutí vykonatelného v dotčeném členském státě před tímto dnem či po něm;
b)
dotčené finanční prostředky nebo hospodářské zdroje budou použity výlučně k uspokojení pohledávek zajištěných takovým nálezem či rozhodnutím nebo uznaných jako platné takovým nálezem či rozhodnutím, a to v mezích stanovených platnými právními předpisy, jimiž se řídí práva osob majících takové nároky;
c)
nález či rozhodnutí není ve prospěch fyzické nebo právnické osoby, subjektu či orgánu uvedených v příloze II nebo III nebo v čl. 5 odst. 4 a
d)
uznání nálezu či rozhodnutí není v rozporu s veřejným pořádkem v dotyčném členském státě.
3. Příslušný členský stát uvědomí ostatní členské státy a Komisi o každém povolení uděleném podle tohoto článku.“
3)
V čl. 9 odst. 1 se doplňují nová písmena, která znějí:
„c)
plateb splatných podle soudcovského, správního nebo rozhodčího zástavního práva nebo rozhodnutí, jak je uvedeno v čl. 8 odst. 1;
d)
plateb splatných podle soudního či správního rozhodnutí nebo rozhodčího nálezu vydaného v Unii nebo vykonatelného v dotčeném členském státě, jak je uvedeno v čl. 8 odst. 2,“.
4)
V článku 13 se doplňuje nový odstavec, který zní:
„3. Odstavec 2 nebrání členským státům tom, aby v souladu se svým vnitrostátním právem tyto informace sdílely s příslušnými orgány Libye a ostatních členských států, je-li to nezbytné pro účely pomoci při zpětném získávání neoprávněně přivlastněných aktiv.“
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 27. května 2013.
ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) NR 488/2013
z dnia 27 maja 2013 r.
zmieniające rozporządzenie (UE) nr 204/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 215,
uwzględniając decyzję Rady 2011/137/WPZiB z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (1),
uwzględniając wspólny wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa i Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie Rady (UE) nr 204/2011 z dnia 2 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (2) nadaje skutek środkom przewidzianym w decyzji 2011/137/WPZiB.
(2)
Decyzja Rady 2013/45/WPZiB z dnia 22 stycznia 2013 r. (3) wprowadza zmiany do decyzji 2011/137/WPZiB, by zezwolić na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, w przypadku gdy są one konieczne do uwzględnienia orzeczenia sądowego lub decyzji administracyjnej wydanych w Unii lub orzeczenia sądowego wykonalnego w państwie członkowskim.
(3)
Decyzja Rady 2013/182/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. (4) wprowadza zmiany do decyzji 2011/137/WPZiB, zgodnie z rezolucją nr 2095 (2013) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) zmieniającą wyjątki od embarga na broń określonego w pkt 9 lit. a) rezolucji RB ONZ nr 1970 (2011) i w pkt 13 lit. a) rezolucji RB ONZ nr 2009 (2011).
(4)
Niektóre z tych środków wchodzą w zakres Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zatem do ich wdrożenia niezbędne są działania regulacyjne na szczeblu unijnym, mające w szczególności zapewnić jednolite stosowanie tych środków przez podmioty gospodarcze we wszystkich państwach członkowskich.
(5)
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 204/2011,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (UE) nr 204/2011 wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 3 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 3
1. Zakazuje się:
a)
bezpośredniego lub pośredniego udzielania osobom, podmiotom lub organom w Libii albo do użytku w tym państwie pomocy technicznej związanej z towarami i technologiami wymienionymi we Wspólnym wykazie uzbrojenia Unii Europejskiej (5) (zwanym dalej „wspólnym wykazem uzbrojenia”) lub związanej z dostarczaniem, wytwarzaniem, konserwacją i użytkowaniem towarów zawartych w tym wykazie;
b)
bezpośredniego lub pośredniego udzielania osobom, podmiotom lub organom w Libii albo do użytku w tym państwie pomocy technicznej lub usług pośrednictwa związanych ze sprzętem, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, wyszczególnionym w załączniku I;
c)
bezpośredniego lub pośredniego udzielania wsparcia finansowego lub pomocy finansowej związanych z towarami i technologiami wymienionymi we wspólnym wykazie uzbrojenia lub w załączniku I, w tym w szczególności udzielania dotacji, pożyczek i ubezpieczania kredytów eksportowych na potrzeby sprzedaży, dostaw, przekazywania lub wywozu takich produktów lub na potrzeby udzielania związanej z tym pomocy technicznej osobom, podmiotom lub organom w Libii albo do użytku w tym państwie;
d)
bezpośredniego lub pośredniego udzielania pomocy technicznej, wsparcia finansowego lub pomocy finansowej, usług pośrednictwa lub usług transportowych związanych z zapewnianiem uzbrojonego najemnego personelu wojskowego w Libii albo do użytku w tym państwie;
e)
świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie zakazów, o których mowa w lit. a)-d).
2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 zakazy w nim określone nie mają zastosowania do:
a)
udzielania pomocy technicznej, wsparcia finansowego lub pomocy finansowej związanych z nieśmiercionośnym sprzętem wojskowym służącym wyłącznie celom humanitarnym lub ochronnym, co zostało wcześniej zatwierdzone przez właściwe organy państw członkowskich wymienione w załączniku IV;
b)
udzielania pomocy technicznej, wsparcia finansowego lub pomocy finansowej związanych z inną sprzedażą i dostawami broni i powiązanych materiałów, zatwierdzonych wcześniej przez Komitet Sankcji;
c)
udzielania pomocy technicznej, wsparcia finansowego lub pomocy finansowej, służących wyłącznie do zapewnienia władzom Libii wsparcia w dziedzinie bezpieczeństwa lub rozbrojenia;
d)
odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, wywożonych czasowo do Libii wyłącznie do użytku osobistego personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych, personelu Unii lub jej państw członkowskich, przedstawicieli mediów, pracowników organizacji humanitarnych i organizacji wspierających rozwój oraz personelu pomocniczego.
3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwe organy państw członkowskich, wymienione w załączniku IV, mogą zezwolić na udzielanie pomocy technicznej, wsparcia finansowego i pomocy finansowej związanej ze sprzętem, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, na warunkach, jakie uznają za stosowne, jeżeli stwierdzą, że sprzęt ten jest przeznaczony wyłącznie do celów humanitarnych lub ochronnych.
2)
art. 8 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 8
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 5 właściwe organy państw członkowskich, wymienione w załączniku IV, mogą w odniesieniu do osób, podmiotów lub organów, wymienionych w załączniku II, udzielić zezwolenia na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, o ile spełnione zostały następujące warunki:
a)
dane środki finansowe lub zasoby gospodarcze są przedmiotem zastawu sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego ustanowionego przed datą umieszczenia w załączniku II lub wymienienia w art. 5 ust. 4 osoby, podmiotu lub organu, o których mowa w art. 5, lub orzeczenia sądowego, decyzji administracyjnej lub orzeczenia arbitrażowego wydanego przed tą datą;
b)
dane środki finansowe lub zasoby gospodarcze zostaną wykorzystane wyłącznie do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub uznanych za uzasadnione w takim orzeczeniu lub decyzji, w granicach określonych przez mające zastosowanie przepisy ustawowe i wykonawcze regulujące prawa osób mających takie roszczenia;
c)
zastaw nie został ustanowiony lub orzeczenie lub decyzja nie zostały wydane na korzyść osoby, podmiotu lub organu wymienionych w załączniku II lub III lub o których mowa w art. 5 ust. 4;
d)
uznanie zastawu, orzeczenia lub decyzji nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym danego państwa członkowskiego; oraz
e)
Komitet Sankcji został powiadomiony przez państwo członkowskie o zastawie, orzeczeniu lub decyzji.
2. Na zasadzie odstępstwa od art. 5 właściwe organy państw członkowskich, wymienione w załączniku IV, mogą w odniesieniu do osób, podmiotów lub organów, wymienionych w załączniku III, udzielić zezwolenia na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, o ile spełnione zostały następujące warunki:
a)
dane środki finansowe lub zasoby gospodarcze są przedmiotem decyzji arbitrażowej wydanej przed datą umieszczenia w załączniku III osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu, o których mowa w art. 5, lub są przedmiotem orzeczenia sądowego lub decyzji administracyjnej wydanej w Unii lub orzeczenia sądowego wykonalnego w danym państwie członkowskim przed tą datą lub po tej dacie;
b)
dane środki finansowe lub zasoby gospodarcze zostaną wykorzystane wyłącznie do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim orzeczeniem lub decyzją lub uznanych w takim orzeczeniu lub decyzji, w granicach określonych przez mające zastosowanie przepisy ustawowe i wykonawcze regulujące prawa osób mających takie roszczenia;
c)
orzeczenie lub decyzja nie zostały wydane na korzyść osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu wymienionych w załączniku II lub III, lub o których mowa w art. 5 ust. 4; oraz
d)
uznanie orzeczenia lub decyzji nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym danego państwa członkowskiego.
3. Dane państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie i Komisję o wszelkich zezwoleniach udzielonych na podstawie niniejszego artykułu.”;
3)
w art. 9 ust. 1 dodaje się litery w brzmieniu:
„c)
płatności należnych z tytułu zastawu lub orzeczenia sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego, zgodnie z art. 8 ust. 1;
d)
płatności należnych z tytułu orzeczenia sądowego, decyzji administracyjnej lub orzeczenia arbitrażowego, wydanych w Unii, lub wykonalnych w danym państwie członkowskim, zgodnie z art. 8 ust. 2,”;
4)
w art. 13 dodaje się ustęp w brzemieniu:
„3. Ust. 2 nie uniemożliwia państwom członkowskim przekazywania takich informacji zgodnie z ich prawem krajowym odpowiednim organom Libii i innym państwom członkowskim w razie konieczności, w celu wsparcia procesu odzyskiwania sprzeniewierzonych środków. ”.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 27 maja 2013 r.