NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 806/2014
ze dne 15. července 2014,
kterým se stanoví jednotná pravidla a jednotný postup pro řešení krize úvěrových institucí a některých investičních podniků v rámci jednotného mechanismu pro řešení krizí a Jednotného fondu pro řešení krizí a mění nařízení (EU) č. 1093/2010
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 114 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropské centrální banky (1),
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (2),
v souladu s řádným legislativním postupem (3),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
V minulých desetiletích učinila Unie pokrok ve vytváření vnitřního trhu bankovních služeb. Lepší integrace vnitřního trhu bankovních služeb je zásadní pro podporu hospodářského růstu v Unii a přiměřeného financování reálné ekonomiky. Nicméně finanční a hospodářská krize ukázala, že fungování vnitřního trhu v této oblasti je ohroženo a že se zvyšuje nebezpečí roztříštěnosti finančnictví. To je skutečným zdrojem obav na vnitřním trhu, kde by banky měly mít možnost provádět významné přeshraniční činnosti. Mezibankovní trhy zaznamenaly pokles likvidity a přeshraniční bankovní činnosti mají klesající tendenci v důsledku strachu z šíření problémů a nedostatku důvěry v bankovní systémy jiných členských států a ve schopnost členských států banky podpořit.
(2)
Rozdíly v pravidlech řešení krize bank v jednotlivých členských státech a související správní praxi a neexistence jednotného rozhodovacího procesu pro řešení krize v bankovní unii přispívají k této nedostatečné důvěře a k tržní nestabilitě, jelikož nezajišťují předvídatelnost ohledně možného řešení selhání banky.
(3)
Zejména odlišné pobídky a odlišná praxe členských států v zacházení s věřiteli bank v režimu řešení krize a při rekapitalizaci bank v selhání z vnějších zdrojů s použitím peněz daňových poplatníků mají dopad na vnímání úvěrového rizika, finančního zdraví a platební schopnosti jejich bank, a tím se vytvářejí nerovné podmínky. To oslabuje důvěru veřejnosti v bankovní sektor a omezuje využívání svobody usazování a volného poskytování služeb v rámci vnitřního trhu, jelikož náklady na financování by byly bez takto rozdílné praxe členských států nižší.
(4)
Rozdíly v pravidlech řešení krize v jednotlivých členských státech a v související správní praxi mohou vést k tomu, že banky i jejich klienti mají vyšší výpůjční náklady pouze kvůli tomu, kde jsou usazeni, bez ohledu na svou skutečnou úvěruschopnost. Vedle toho se klienti bank v některých členských státech potýkají s vyššími výpůjčními sazbami než klienti bank v jiných členských státech, a to nezávisle na své vlastní úvěruschopnosti.
(5)
Evropská rada dne 18. října 2012 došla k závěru, že „s ohledem na fundamentální výzvy, jimž hospodářská a měnová unie čelí, a s cílem zajistit hospodářský a sociální blahobyt, jakož i stabilitu a trvalou prosperitu je nezbytné hospodářskou a měnovou unii posílit“ a že „tento proces směřující k hlubší hospodářské a měnové unii by měl vycházet z institucionálního a právního rámce Unie a měl by se vyznačovat otevřeností a transparentností ve vztahu k členským státům, jejichž měnou není euro, a respektováním integrity vnitřního trhu“. Za tím účelem se zřizuje bankovní unie, která se opírá o komplexní a podrobný jednotný soubor pravidel pro finanční služby na vnitřním trhu jako celku. Proces vytváření bankovní unie se vyznačuje otevřeností a transparentností vůči nezúčastněným členským státům a respektováním integrity vnitřního trhu.
(6)
Evropský parlament ve svém usnesení ze dne 7. července 2010 obsahujícím doporučení Komisi o řízení přeshraničních krizí v bankovním sektoru vyzval Komisi, aby předložila „na základě článků 50 a 114 Smlouvy o fungování Evropské unie jeden či více legislativních návrhů týkajících se rámce EU pro řízení krizí, fondu EU pro finanční stabilitu … a útvaru pro řešení krizí“, a ve svém usnesení ze dne 20. listopadu 2012 obsahujícím doporučení Komisi ke zprávě předsedů Evropské rady, Evropské komise a Euroskupiny a prezidenta Evropské centrální banky s názvem „Směrem ke skutečné hospodářské a měnové unii“ uvedl, že „pro hladké fungování hospodářské a měnové unie je zcela klíčové přerušit negativní cyklickou zpětnou vazbu mezi státy, bankami a reálnou ekonomikou“, a zdůraznil, „že je naléhavě nutné přijmout dodatečná dalekosáhlá opatření k řešení krize v bankovním sektoru“ a k „vytvoření plně funkční evropské bankovní unie“ a zároveň zajistit další řádné fungování vnitřního trhu v oblasti finančních služeb a volný pohyb kapitálu.
(7)
Jednotný mechanismus dohledu zřízený nařízením Rady (EU) č. 1024/2013 (4) je prvním krokem k vytvoření bankovní unie a má zajistit, aby politika Unie týkající se obezřetnostního dohledu nad úvěrovými institucemi byla prováděna soudržně a efektivně, aby jednotný soubor pravidel pro finanční služby byl uplatňován stejným způsobem na úvěrové instituce v členských státech eurozóny a v těch členských státech mimo eurozónu, které se rozhodnou jednotného mechanismu dohledu účastnit, (dále jen „zúčastněné členské státy“) a aby tyto úvěrové instituce podléhaly dohledu nejvyšší kvality.
(8)
Účinnější mechanismy řešení krize bank jsou základním nástrojem k tomu, aby se zabránilo škodám, jež vyplynuly ze selhání bank v minulosti.
(9)
Dokud budou pravidla řešení krize, praxe a přístupy při sdílení zátěže určovány vnitrostátně a finanční zdroje potřebné pro financování řešení krize získávány a vynakládány na vnitrostátní úrovni, zůstane vnitřní trh roztříštěný. Navíc vnitrostátní orgány dohledu mají pádné důvody minimalizovat případný dopad bankovní krize na hospodářství dotčeného státu přijímáním jednostranných kroků k omezení bankovních operací, například omezením vnitroskupinových převodů a půjček, nebo uplatněním přísnějších požadavků na likviditu a výši kapitálu dceřiných podniků, které se nacházejí v jejich územní působnosti a které jsou dceřinými podniky potenciálně selhávajících mateřských podniků.To omezuje přeshraniční činnosti bank, a vytváří tak překážky výkonu základních svobod a narušuje hospodářskou soutěž na vnitřním trhu. Spory mezi domovskými a hostitelskými orgány, ačkoliv jsou řešeny v rámci jednotného mechanismu dohledu a směrnice Evropského parlamentu a Rady 2014/59/EU (5), mohou stále ještě snižovat účinnost přeshraničních procesů řešení krize.
(10)
K řešení uvedených problémů bylo nutné zintenzivnit integraci rámce pro řešení krize úvěrových institucí a investičních podniků (dále jen „instituce“) s cílem podpořit Unii, obnovit finanční stabilitu a položit základ pro ekonomické oživení. Směrnice 2014/59/EU představuje významný krok směrem k harmonizaci pravidel pro řešení krize bank v celé Unii a upravuje spolupráci orgánů příslušných k řešení krize v případě selhání přeshraničních bank. Uvedená směrnice nicméně stanoví minimální harmonizační pravidla a nevede k centralizaci rozhodování v oblasti řešení krize. Poskytuje především společné nástroje a pravomoci k řešení krize vnitrostátním orgánům všech členských států, ale použití těchto nástrojů a využití vnitrostátních mechanismů financování při řešení krize ponechává na uvážení vnitrostátních orgánů. Tím je zajištěno, že orgány mají k dispozici nástroje k dostatečně včasnému a rychlému zásahu do nezdravé instituce či instituce v selhání, aby bylo zajištěno pokračování jejích zásadních finančních a ekonomických funkcí a zároveň se minimalizovaly dopady selhání instituce na hospodářství a finanční systém.
Ačkoli je Evropský orgán dohledu (Evropský orgán pro bankovnictví) (dále jen „EBA“ nebo „orgán EBA“), zřízený nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1093/2010 (6), pověřen úkoly v oblasti regulace a zprostředkování, směrnice 2014/59/EU úplně nebrání tomu, aby členské státy přijaly samostatná a potenciálně nekonzistentní rozhodnutí týkající se řešení krize přeshraničních skupin, která mohou ovlivnit celkové náklady řešení krize. Navíc, jelikož stanoví vnitrostátní mechanismy financování, nesnižuje dostatečně závislost bank na podpoře ze státních rozpočtů a zcela nepředchází rozdílným přístupům členských států k využívání mechanismů financování.
(11)
Pro zúčastněné členské státy v rámci jednotného mechanismu pro řešení krizí je centralizovaná pravomoc k řešení krize zřízena a svěřena Jednotnému výboru pro řešení krizí zřízenému v souladu s tímto nařízením (dále jen „výbor“) a vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize. Její zřízení je nedílnou součástí procesu harmonizace v oblasti řešení krize, který je upraven směrnicí 2014/59/EU a souborem jednotných ustanovení o řešení krize stanovených v tomto nařízení. Jednotné uplatňování režimu řešení krize v zúčastněných členských státech bude posíleno v důsledku toho, že je svěřeno ústřednímu orgánu, jakým je jednotný mechanismus pro řešení krizí. Kromě toho je jednotný mechanismus pro řešení krizí úzce provázán s procesem harmonizace v oblasti obezřetnostního dohledu, který vznikl zřízením EBA, zavedením jednotného souboru pravidel pro obezřetnostní dohled (nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 575/2013 (7) a směrnice Evropského parlamentu a Rady 2013/36/EU (8)) a, v zúčastněných členských státech, zavedením jednotného mechanismu dohledu, jemuž je svěřeno uplatňování unijních pravidel obezřetnostního dohledu. Dohled a řešení krize představují dva vzájemně se doplňující aspekty vytváření vnitřního trhu finančních služeb, jejichž uplatňování na stejné úrovni se považuje za na sobě vzájemně závislé.
(12)
Zajištění účinných rozhodnutí o řešení krize bank v selhání v rámci Unie, včetně využití finančních prostředků získaných na unijní úrovni, je pro dokončení vnitřního trhu finančních služeb zásadní. Na vnitřním trhu může selhání bank v jednom členském státě ovlivnit stabilitu finančních trhů v Unii jako celku. Zajištění účinných a jednotných pravidel řešení krize a rovných podmínek jeho financování ve všech členských státech je v nejlepším zájmu nejen členských států, v nichž banky působí, ale i všech členských států obecně jako prostředek k zajištění rovných podmínek hospodářské soutěže a lepšího fungování vnitřního trhu. Bankovní systémy na vnitřním trhu jsou silně vzájemně propojeny, bankovní skupiny jsou mezinárodní a banky drží vysoký podíl zahraničních aktiv. Při neexistenci jednotného mechanismu pro řešení krizí by bankovní krize v členských státech účastnících se jednotného mechanismu dohledu měly silnější negativní systémový dopad i v nezúčastněných členských státech. Zavedení jednotného mechanismu pro řešení krizí zajistí neutrální přístup k zacházení s bankami v selhání, a tudíž zvýší stabilitu bank zúčastněných členských států a zamezí přelévání krizí do nezúčastněných členských států, a usnadní tak fungování vnitřního trhu jako celku. Mechanismy pro spolupráci týkající se institucí usazených v zúčastněných i nezúčastněných členských státech by měly být jasné a žádný členský stát nebo skupina členských států by neměl být přímo ani nepřímo diskriminován jako případné místo pro finanční služby.
(13)
Za účelem obnovení důvěry vůči bankovnímu sektoru a jeho důvěryhodnosti provádí Evropská centrální banka (ECB) v současnosti komplexní posouzení rozvah všech bank, které jsou pod přímým dohledem. Takové posouzení by mělo zajistit všem zúčastněným stranám, že banky vstupující do jednotného mechanismu dohledu, a proto spadající do oblasti působnosti jednotného mechanismu pro řešení krizí, jsou v zásadě zdravé a důvěryhodné.
(14)
Po zavedení jednotného mechanismu dohledu nařízením (EU) č. 1024/2013, podle něhož jsou banky v zúčastněných členských státech buď pod centrálním dohledem ECB, nebo pod dohledem vnitrostátních příslušných orgánů v rámci jednotného mechanismu dohledu, existuje nesoulad mezi unijním dohledem nad těmito bankami a vnitrostátním přístupem k těmto bankám v případě řešení krize podle směrnice 2014/59/EU, který bude vyřešen zřízením jednotného mechanismu pro řešení krizí.
(15)
Toto nařízení se vztahuje pouze na banky, jejichž domovský orgán dohledu je ECB nebo vnitrostátní příslušný orgán v členských státech, jejichž měnou je euro, nebo v členských státech, jejichž měnou není euro, a které navázaly úzkou spolupráci v souladu s článkem 7 nařízení (EU) č. 1024/2013. Oblast působnosti tohoto nařízení souvisí s oblastí působnosti nařízení (EU) č. 1024/2013. Právě s ohledem na významnou míru provázanosti úkolů dohledu přidělených jednotnému mechanismu dohledu s opatřeními k řešení krize má zavedení centralizovaného systému dohledu fungujícího v souladu s čl. 127 odst. 6 Smlouvy o fungování Evropské unie (dále jen „Smlouva o fungování EU“) zásadní význam v procesu harmonizace řešení krize v zúčastněných členských státech. Skutečnost, že subjekty spadající do oblasti působnosti nařízení (EU) č. 1024/2013 podléhají jednotnému mechanismu dohledu, představuje zvláštní znak, který je pro účely řešení krize staví do objektivně a příznačně odlišného postavení. Je nezbytné přijmout opatření k vytvoření jednotného mechanismu pro řešení krizí pro všechny členské státy, které se účastní jednotného mechanismu dohledu, a usnadnit tak řádné a stabilní fungování vnitřního trhu.
(16)
Zatímco banky v členských státech stojících mimo jednotný mechanismus dohledu podléhají na vnitrostátní úrovni vzájemně sladěným mechanismům dohledu, řešení krize a finančního jištění, na banky v členských státech účastnících se jednotného mechanismu dohledu jsou uplatňovány unijní mechanismy dohledu a vnitrostátní mechanismy řešení krize a finančního jištění. Jelikož dohled a řešení krize jsou v rámci jednotného mechanismu dohledu realizovány na dvou různých úrovních, nebyly by zásahy v bankách v členských státech účastnících se jednotného mechanismu dohledu a řešení jejich krize tak rychlé, konzistentní a efektivní jako v případě bank v členských státech stojících mimo tento mechanismus. Centralizovaný mechanismus pro řešení krizí všech bank působících v členských státech účastnících se jednotného mechanismu dohledu je proto pro zajištění rovných podmínek zásadní.
(17)
Pokud v členském státě zůstane dohled mimo oblast působnosti jednotného mechanismu dohledu, měl by tento členský stát zůstat zodpovědný za finanční důsledky selhání banky. Jednotný mechanismus pro řešení krizí by se proto měl vztahovat jen na banky a finanční instituce usazené v členských státech účastnících se jednotného mechanismu dohledu a podléhající dohledu ze strany ECB a vnitrostátních orgánů v rámci jednotného mechanismu dohledu. Na banky usazené v členských státech neúčastnících se jednotného mechanismu dohledu by se jednotný mechanismus pro řešení krizí vztahovat neměl. Pokud by se v nezúčastněných členských státech jednotný mechanismus pro řešení krizí uplatňoval, vytvářelo by to pro ně nesprávný stimul. Především by se orgány dohledu v těchto členských státech mohly stát shovívavějšími k bankám ve své působnosti, neboť by již nenesly celé finanční riziko jejich selhání. Za účelem zajištění souběžnosti s jednotným mechanismem dohledu by se tak měl jednotný mechanismus pro řešení krizí uplatňovat na členské státy účastnící se jednotného mechanismu dohledu. Pokud se členské státy připojí k jednotnému mechanismu dohledu, měl by se na ně automaticky vztahovat rovněž jednotný mechanismus pro řešení krizí. Jednotný mechanismus pro řešení krizí by se případně mohl rozšířit na celý vnitřní trh.
(18)
S cílem zajistit rovné podmínky v rámci vnitřního trhu jako celku je toto nařízení v souladu se směrnicí 2014/59/EU. Proto přizpůsobuje pravidla a zásady uvedené směrnice zvláštnostem jednotného mechanismu pro řešení krizí a zajišťuje, aby pro něj bylo k dispozici odpovídající financování. Pokud výbor, Rada a Komise vykonávají pravomoci, které jim toto nařízení svěřuje, měly by podléhat aktům v přenesené pravomoci a regulačním a prováděcím technickým normám, obecným pokynům a doporučením, které přijal orgán EBA na základě článků 10 až 15 a článku 16 nařízení (EU) č. 1093/2010 v rámci působnosti směrnice 2014/59/EU. Výbor, Rada a Komise by měly z titulu své funkce rovněž spolupracovat s EBA v souladu s články 25 a 30 nařízení (EU) č. 1093/2010 a reagovat na žádosti o shromažďování informací, se kterými se na ně obrací EBA v souladu s článkem 35 uvedeného nařízení. Je třeba připomenout, že podle poslední věty 32. bodu odůvodnění uvedeného nařízení „v případě, že příslušné právní předpisy Unie dávají […] možnost jednat podle vlastního uvážení, rozhodnutí přijatá orgánem pro bankovnictví nemohou nahradit toto jednání podle práva Unie“. Stejná zásada by se měla vztahovat i na toto nařízení, a to při plném respektování zásad zakotvených v primárním právu Unie. S ohledem na tyto klíčové prvky by měl být orgán EBA schopen efektivně plnit své úkoly a při plnění podobných úkolů zajistit rovné zacházení mezi výborem, Radou, Komisí a vnitrostátními orgány.
(19)
Jednotný fond pro řešení krizí (dále jen „fond“) je základním prvkem, bez něhož by jednotný mechanismus pro řešení krizí nemohl řádně fungovat. Pokud by financování řešení krize zůstalo na vnitrostátní úrovni v delším časovém horizontu, nepřerušila by se zcela vazba mezi státem a bankovním odvětvím a investoři by se při stanovování podmínek pro poskytování půjček nadále řídili tím, kde jsou banky usazeny, a nikoli jejich úvěruschopností. Fond by měl pomoci zajistit jednotnou správní praxi při financování řešení krize a zabránit vytváření překážek výkonu základních svobod nebo narušení hospodářské soutěže na vnitřním trhu v důsledku odlišující se vnitrostátní praxe. Fond by měl být financován z příspěvků bank získávaných na vnitrostátní úrovni a tyto příspěvky by měly být sdružovány na úrovni Unie v souladu s mezivládní dohodou o převádění a postupném sdílení těchto příspěvků (dále jen „dohoda“), čímž by došlo ke zvýšení finanční stability a snížení závislosti mezi vnímanou fiskální situací jednotlivých členských států a náklady na financování bank a podniků působících v těchto členských státech. S cílem odstranit tuto závislost by rozhodnutí přijatá v rámci jednotného mechanismu pro řešení krizí neměla nijak zasahovat do fiskálních pravomocí členských států. V tomto ohledu by pouze mimořádná veřejná finanční podpora měla být považována za zásah do rozpočtové svrchovanosti a fiskálních pravomocí členských států. Zejména rozhodnutí, která vyžadují použití fondu nebo systému pojištění vkladů, by neměla být považována za zásah do rozpočtové svrchovanosti nebo fiskálních pravomocí členských států.
(20)
Toto nařízení spolu se směrnicí 2014/59/EU stanoví podmínky pro používání fondu a obecná kritéria pro stanovení a výpočet příspěvků předem a následných příspěvků. Zúčastněné členské státy mají i nadále pravomoc vybírat příspěvky od subjektů nacházejících se na jejich území v souladu se směrnicí 2014/59/EU a s tímto nařízením. Prostřednictvím dohody se zúčastněné členské státy zaváží, že příspěvky, které získají na vnitrostátní úrovni v souladu se směrnicí 2014/59/EU a tímto nařízením, převedou do fondu. Během přechodného období budou příspěvky přidělovány do podfondů odpovídajících jednotlivým zúčastněným členským státům (dále jen „podfondy“). Uvedené podfondy budou podléhat postupnému splynutí a na konci přechodného období zaniknou. Dohoda stanoví podmínky, za kterých se smluvní strany dohodly převádět příspěvky, které získávají na vnitrostátní úrovni, do fondu a na postupném splynutí podfondů. K tomu, aby mohly být příspěvky, které získaly zúčastněné strany, převáděny do podfondů fondu, je nezbytné, aby dohoda vstoupila v platnost. Toto nařízení stanoví pravomoci výboru, pokud jde o používání a správu fondu. Dohoda stanoví, jak může výbor nakládat s podfondy, u kterých dochází k postupnému splynutí.
(21)
Centralizované uplatňování pravidel pro řešení krize institucí stanovených ve směrnici 2014/59/EU jednotným unijním orgánem příslušným k řešení krize v zúčastněných členských státech může být zajištěno, pouze pokud pravidla, kterými se řídí vytvoření a fungování jednotného mechanismu pro řešení krizí, budou přímo použitelná v členských státech, a nebude tak docházet k odlišnému výkladu v jednotlivých členských státech. Z této přímé použitelnosti by měl těžit i vnitřní trh jako celek, jelikož to přispěje k zajištění spravedlivé hospodářské soutěže a k zabránění vzniku překážek pro volný výkon základních svobod nejen v zúčastněných členských státech, ale i na vnitřním trhu jako celku.
(22)
Jednotný mechanismus pro řešení krizí, odrážející oblast působnosti nařízení (EU) č. 1024/2013, by se měl vztahovat na všechny úvěrové instituce usazené v zúčastněných členských státech. V rámci jednotného mechanismu pro řešení krizí by však mělo být možné přímo řešit krizi jakékoliv úvěrové instituce zúčastněného členského státu, a zabránit tak asymetrii na vnitřním trhu v souvislosti se zacházením s institucemi v selhání a věřiteli při řešení krize. Mateřské podniky, investiční podniky a finanční instituce by měly být v rozsahu, v němž podléhají dohledu na konsolidovaném základě ze strany ECB, zařazeny do působnosti jednotného mechanismu pro řešení krizí. I když ECB nebude dohled nad těmito institucemi provádět samostatně, bude jediným orgánem dohledu, který bude globálně vnímat riziko, kterému je skupina, a nepřímo její jednotliví členové, vystavena. Vyjmutí subjektů, které jsou součástí dohledu na konsolidovaném základě ze strany ECB, z působnosti jednotného mechanismu pro řešení krizí by znemožnilo plánování řešení krize skupin a přijetí strategie řešení krize na úrovni skupiny a činilo by jakékoliv rozhodnutí o řešení krize výrazně méně účinným.
(23)
V rámci jednotného mechanismu pro řešení krizí by měla být rozhodnutí přijímána na co nejvhodnější úrovni. Při přijímání rozhodnutí podle tohoto nařízení by měly výbor a vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize uplatňovat stejná věcná pravidla.
(24)
Vzhledem k tomu, že pouze orgány Unie mohou stanovit unijní politiku řešení krizí a že při přijímání každého konkrétního programu řešení krize zůstává prostor pro uvážení, je nutné stanovit odpovídající zapojení Rady a Komise jako orgánů, které mohou vykonávat prováděcí pravomoci podle článku 291 Smlouvy o fungování EU. Posouzení diskrečních aspektů rozhodnutí o řešení krize, která přijal výbor, by měla provádět Komise. S ohledem na značný dopad rozhodnutí o řešení krize na finanční stabilitu členských států a na Unii jako takovou, a také na fiskální svrchovanost členských států, je důležité, aby byla prováděcí pravomoc k přijímání určitých rozhodnutí o řešení krize svěřena Radě. Mělo by tedy příslušet Radě, aby na návrh Komise prováděla účinnou kontrolu posouzení provedeného výborem a týkajícího se existence veřejného zájmu a aby posoudila případnou podstatnou změnu částky z fondu, jež má být použita na konkrétní opatření k řešení krize. Mimoto by Komisi měla být svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci, kterými stanoví další kritéria nebo podmínky, jež by měl výbor zohlednit při výkonu svých různých pravomocí. Toto svěření úkolů souvisejících s řešením krize by nemělo nijak bránit fungování vnitřního trhu finančních služeb. Orgán EBA by si měl proto zachovat svou roli a ponechat si své stávající pravomoci a úkoly: měl by rozvíjet právní předpisy Unie platné pro všechny členské státy a podporovat jejich důsledné uplatňování a zlepšit sbližování postupů v oblasti řešení krize v Unii jako celku.
(25)
S cílem zajistit soulad se zásadami stanovenými v čl. 3 odst. 3 směrnice 2014/59/EU by orgány Unie při plnění úkolů, jež jim byly svěřeny na základě tohoto nařízení, měly zajistit, aby byla zavedena příslušná organizační opatření.
(26)
ECB jakožto orgán dohledu v rámci jednotného mechanismu dohledu a výbor by měly být schopny posoudit, zda je úvěrová instituce v selhání nebo je její selhání pravděpodobné a zda neexistuje přiměřená vyhlídka na to, že by jejímu selhání v přiměřené lhůtě zabránila alternativní opatření soukromého sektoru nebo orgánů dohledu. Výbor, pokud se domnívá, že jsou splněna všechna kritéria pro vyvolání řešení krize, by měl přijmout program řešení krize. Postup související s přijímáním programu řešení krize, který zahrnuje Komisi a Radu, posiluje potřebnou funkční nezávislost výboru při respektování zásady přenesení pravomocí na agentury, jak ji vykládá Soudní dvůr Evropské unie (dále jen „Soudní dvůr“). Toto nařízení proto stanoví, že program řešení krize přijatý výborem vstupuje v platnost pouze tehdy, pokud proti němu do 24 hodin od jeho přijetí výborem Rada ani Komise nevznesla žádné námitky nebo pokud jej Komise schválila. Důvody, kvůli nimž může Rada na návrh Komise vznést vůči programu řešení krize přijatému výborem námitky, by měly být přísně omezeny na existenci veřejného zájmu a na podstatné změny výše prostředků z fondu, kterou navrhl výbor, ze strany Komise.
Za podstatnou by měla být považována změna výše prostředků z fondu o 5 % nebo více oproti původnímu návrhu výboru. Rada by měla návrh Komise buď schválit, nebo proti němu vznést námitky, aniž by jej pozměnila. Komise by měla jako pozorovatel na zasedáních výboru průběžně kontrolovat, zda je program řešení krize přijatý výborem plně v souladu s tímto nařízením, představuje odpovídající vyvážení jednotlivých cílů a přítomných zájmů, respektuje veřejný zájem a zda je zachována integrita vnitřního trhu. Vzhledem k tomu, že opatření k řešení krize vyžadují velmi rychlý rozhodovací proces, měly by Rada a Komise úzce spolupracovat a Rada by neměla zdvojovat přípravné práce, které již Komise uskutečnila. Výbor by měl vydat pokyny vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize, jež by měly přijmout veškerá nezbytná opatření k provedení programu řešení krize.
(27)
Vytvořením programu řešení krize na úrovni skupiny by se mělo usnadnit koordinované řešení krize, které by pravděpodobně všem subjektům skupiny přineslo nejlepší výsledky. Výbor nebo případně vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize by měly mít pravomoc použít nástroj překlenovací instituce na úrovni skupiny (což může případně zahrnovat ujednání o sdílení zátěže) s cílem stabilizovat skupinu jako celek. Vlastnictví dceřiných podniků by mohlo být převedeno na překlenovací instituci za účelem dalšího prodeje, buď jako balík, nebo jednotlivě, až budou na trhu vhodné podmínky. Kromě toho by měl mít výbor nebo případně vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize pravomoc použít nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů na úrovni mateřského podniku.
(28)
Výbor by měl být zejména zmocněn přijímat rozhodnutí týkající se významných subjektů nebo skupin, subjektů nebo skupin, které jsou přímo pod dohledem ECB, nebo přeshraničních skupin. Vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize by měly být výboru při plánování řešení a přípravě rozhodnutí o řešení krize nápomocny. U subjektů a skupin, které nejsou významné a nepůsobí přes hranice, by měly vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize odpovídat zejména za plánování řešení krize, posouzení způsobilosti k řešení krize, odstranění překážek způsobilosti k řešení krize, opatření, jež jsou orgány příslušné k řešení krize oprávněny učinit během včasného zásahu, a opatření k řešení krize. Za určitých okolností by měly vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize plnit své úkoly na základě tohoto nařízení a v souladu s ním a vykonávat přitom pravomoci, které jim byly svěřeny vnitrostátními právními předpisy, kterými se provádí směrnice 2014/59/EU, a v souladu s nimi, pokud to není v rozporu s tímto nařízením.
(29)
Pro řádné fungování vnitřního trhu je zásadní, aby se tatáž pravidla uplatňovala na všechna opatření k řešení krize, bez ohledu na to, zda byla přijata orgány příslušnými k řešení krize podle směrnice 2014/59/EU, nebo v rámci jednotného mechanismu pro řešení krizí. Komise by měla tato opatření posoudit podle článku 107 Smlouvy o fungování EU.
(30)
Pokud by opatření k řešení krize zahrnovala poskytnutí státní podpory podle čl. 107 odst. 1 Smlouvy o fungování EU nebo podporu z fondu, může být rozhodnutí o řešení krize přijato poté, co Komise přijala kladné nebo podmíněné rozhodnutí o slučitelnosti využití této podpory s vnitřním trhem. Rozhodnutí Komise o podpoře z fondu může příjemci uložit podmínky, povinnosti nebo závazky. Podmínky, které může Komise uložit, mohou zahrnovat mimo jiné požadavky na sdílení zátěže, včetně požadavku, aby ztráty byly nejprve absorbovány kapitálem, a požadavky na příspěvky ze strany držitelů hybridního kapitálu, držitelů podřízeného dluhu a prioritních věřitelů, včetně podle požadavků směrnice 2014/59/EU; omezení týkající se výplaty dividend z akcií nebo kuponů u hybridních kapitálových nástrojů, zpětného odkupu vlastních akcií nebo hybridních kapitálových nástrojů nebo operací souvisejících se správou kapitálu; omezení týkající se nabývání podílů v jakémkoli podniku, a to buď prostřednictvím převodu aktiv nebo akcií; zákazy agresivních obchodních praktik nebo strategií nebo reklamní podpory z veřejných prostředků; požadavky týkající se podílů na trhu, tvorby cen a vlastností produktů nebo další behaviorální požadavky; požadavky týkající se plánů restrukturalizace; požadavky týkající se správy a řízení; požadavky týkající se vykazování a zveřejňování, včetně požadavků na dodržování těchto podmínek, které může stanovit Komise; požadavky týkající se prodeje příjemce, všech jeho aktiv, práv a závazků nebo jejich části; požadavky týkající se likvidace příjemce.
(31)
Aby se zajistilo rychlé a efektivní rozhodování o řešení krize, měl by výbor být zvláštní agenturou Unie se zvláštní strukturou odpovídající jeho úkolům, která se odchyluje od modelu všech ostatních agentur Unie. Jeho složení by mělo zajistit řádné zohledňování všech relevantních zájmů při řešení krize. Vzhledem k úkolům výboru by předseda, místopředseda a čtyři další stálí členové výboru měli být jmenováni na základě zásluh, schopností, znalostí bankovních a finančních záležitostí a relevantních zkušeností s finančním dohledem, regulací a řešením krize institucí. Předseda, místopředseda a čtyři další stálí členové výboru by měli být vybráni na základě otevřeného výběrového řízení, o němž by měly být průběžně řádně informováni Evropský parlament a Rada a jež by mělo respektovat zásadu vyváženosti zastoupení mužů a žen, zkušeností a kvalifikace. Komise by měla příslušnému výboru Evropského parlamentu poskytnout užší seznam kandidátů na pozice předsedy, místopředsedy a čtyř dalších stálých členů výboru. Komise by měla návrh na jmenování předsedy, místopředsedy a čtyř dalších stálých členů výboru předložit Evropskému parlamentu ke schválení. Poté, co Evropský parlament návrh schválí, by Rada měla přijmout prováděcí rozhodnutí o jmenování předsedy, místopředsedy a čtyř dalších stálých členů výboru.
(32)
Výbor by měl jednat na výkonných a plenárních zasedáních. Na svém výkonném zasedání by se měl výbor skládat z předsedy, čtyř dalších nezávislých stálých členů, kteří by měli jednat nezávisle a objektivně v zájmu Unie jako celku, a stálých pozorovatelů jmenovaných Komisí a ECB. Při rozhodování o řešení krize instituce nebo skupiny usazené pouze v jednom zúčastněném členském státě by se měl jednání výkonného zasedání a rozhodování výboru účastnit člen jmenovaný dotčeným členským státem, zastupující jeho vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize. Při rozhodování o přeshraniční skupině by se měli jednání a rozhodování výkonného zasedání výboru účastnit členové jmenovaní dotčenými domovskými a hostitelskými členskými státy, zastupující relevantní vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize.
(33)
Výbor by měl na svém výkonném zasedání připravit všechna rozhodnutí týkající se postupu řešení krize a v nejvyšší možné míře tato rozhodnutí přijmout. Vzhledem k informacím týkajícím se jednotlivých institucí obsaženým v plánech řešení krize by rozhodnutí týkající se vypracování, posouzení a schválení plánů řešení krize měl přijímat výbor na svém výkonném zasedání. Pokud jde o použití fondu, je důležité, aby neexistovala žádná výhoda prvního hráče na tahu a aby bylo čerpání prostředků z fondu sledováno. S cílem zajistit odpovídající rozhodování výboru v situaci, kdy je vyžadováno opatření k řešení krize nad rámec limitu ve výši 5 000 000 000 EUR, měl by mít kterýkoli člen pléna možnost v rámci přísně stanovené lhůty požádat, aby o případu rozhodlo plenární zasedání. Pokud podpora likvidity zahrnuje nulové nebo výrazně nižší riziko než jiné formy podpory, zejména v případě krátkodobého, jednorázového poskytnutí úvěru solventním institucím proti přiměřenému zajištění vysoké kvality, je oprávněné, aby této formě podpory byla přiřazena nižší riziková váha 0,5. Jakmile čistá kumulovaná částka využitých prostředků z fondu za předchozích, po sobě jdoucích 12 měsíců dosáhne limitu ve výši 5 000 000 000 EUR ročně, mělo by plenární zasedání vyhodnotit použití nástrojů k řešení krize, včetně použití prostředků z fondu, a mělo by poskytnout pokyny, kterými by se výkonné zasedání mělo řídit v následných rozhodnutích týkajících se řešení krizí. Pokyny pro výkonné zasedání by se měly zejména zaměřit na zajištění nediskriminačního používání nástrojů k řešení krize, na zamezení úplnému vyčerpání fondu a na správné rozlišování mezi podporou likvidity s nulovým nebo nízkým rizikem a dalšími formami podpory.
(34)
Účastníci rozhodovacího procesu ve výboru by se na jednotlivých výkonných zasedáních budou obměňovali podle toho, ve kterém členském státě příslušná instituce nebo skupina působí, a jeho stálí členové by tudíž měli zajistit, aby rozhodnutí v různých složeních výkonných zasedání výboru byla soudržná, vhodná a přiměřená.
(35)
Výbor by měl mít možnost přizvat na svá zasedání pozorovatele. Pověření výboru plněním úkolů v oblasti řešení krize by mělo být v souladu s rámcem Evropského systému dohledu nad finančním trhem (ESFS) a s jeho základním cílem vypracovat jednotný soubor pravidel a více sblížit postupy dohledu a řešení krize v Unii jako celku. Zejména orgán EBA by měl v souladu s nařízením (EU) č. 1093/2010 posuzovat a koordinovat iniciativy týkající se plánů řešení krize s cílem podpořit konvergenci v této oblasti. Jako obecné pravidlo by proto měl výbor vždy přizvat orgán EBA při projednávání záležitostí, pro které má EBA podle směrnice 2014/59/EU vypracovat technické normy nebo stanovit obecné pokyny. Na zasedání výboru mohou být případně rovněž přizváni další pozorovatelé, například zástupce Evropského mechanismu stability.
(36)
Pozorovatelé by měli být vázáni týmiž požadavky profesního tajemství jako členové a zaměstnanci výboru a zaměstnanci účastnící se výměny se zúčastněnými členskými státy nebo těmito státy vyslaní, kteří vykonávají úkoly v souvislosti s řešením krize.
(37)
Výbor by měl mít možnost zřídit vnitřní týmy příslušné k řešení krize složené z vlastních zaměstnanců a ze zaměstnanců vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize, včetně případných pozorovatelů z nezúčastněných členských států. V čele těchto vnitřních týmů příslušných k řešení krize by měli stát koordinátoři jmenovaní z řad zaměstnanců výboru na vyšších pozicích, kteří by mohli být pozváni k účasti na výkonných zasedáních výboru v úloze pozorovatelů.
(38)
Výbor a orgány příslušné k řešení krize a příslušné orgány z nezúčastněných členských států by měly uzavřít memoranda o porozumění, v nichž bude obecným způsobem uvedeno, jak budou spolupracovat při plnění svých úkolů podle směrnice 2014/59/EU. Tato memoranda o porozumění by mimo jiné mohla objasnit konzultace týkající se rozhodnutí výboru, která mají dopad na dceřiné podniky usazené nebo pobočky nacházející se v nezúčastněných členských státech, pokud je mateřský podnik usazen v zúčastněném členském státě. Tato memoranda by měla být pravidelně revidována.
(39)
Výbor by měl jednat samostatně. Měl by být schopen řešit situaci velkých skupin a jednat rychle a nestranně. Výbor by měl zajistit, aby byla správně zohledněna vnitrostátní finanční stabilita, finanční stabilita Unie a vnitřní trh. Členové výboru by měli mít nezbytné odborné znalosti a zkušenosti v oblasti restrukturalizace a platební neschopnosti bank.
(40)
Při přijímání rozhodnutí nebo opatření v rámci výkonu pravomocí podle tohoto nařízení by měla být věnována náležitá pozornost významu výkonu práva usazování stanoveného Smlouvou o fungování EU pro vnitřní trh, a zejména tam, kde je to možné, dopadům na pokračování přeshraničních činností.
(41)
Ve světle úkolů výboru a účelů řešení krize, které zahrnují ochranu veřejných financí, by měla být činnost jednotného mechanismu pro řešení krizí financována z příspěvků hrazených institucemi usazenými v zúčastněných členských státech.
(42)
Výbor, případně Rada a Komise by měly nahradit vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize určené podle směrnice 2014/59/EU, pokud jde o všechny aspekty rozhodování o řešení krize. Vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize určené podle uvedené směrnice by měly i nadále zajišťovat činnosti související s prováděním programu řešení krize přijatého výborem. Aby byla zajištěna transparentnost a demokratická kontrola, jakož i ochrana práv orgánů Unie, měl by být výbor odpovědný Evropskému parlamentu a Radě za veškerá rozhodnutí přijatá na základě tohoto nařízení. Z důvodů transparentnosti a demokratické kontroly by vnitrostátní parlamenty měly mít určitá práva týkající se získávání informací o činnosti výboru a navazování dialogu s ním.
(43)
Vnitrostátní parlament zúčastněného členského státu nebo příslušný výbor tohoto parlamentu by měl mít možnost pozvat předsedu, aby se zúčastnil výměny názorů o řešení krize institucí v daném členském státě spolu se zástupcem vnitrostátního orgánu příslušného k řešení krize. Tato úloha vnitrostátních parlamentů je přiměřená vzhledem k potenciálnímu dopadu, jejž opatření k řešení krize mohou mít na veřejné finance, instituce, na jejich zákazníky a zaměstnance a na trhy v zúčastněných členských státech. Předseda a vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize by měli na tato pozvání k výměně názorů s vnitrostátními parlamenty pozitivně reagovat.
(44)
Pro zajištění jednotného přístupu k institucím a skupinám by měl být výbor zmocněn vypracovat plány řešení krize pro tyto instituce a skupiny, a to po konzultaci s vnitrostátními příslušnými orgány a orgány příslušnými k řešení krize. Mělo by obecně platit, že skupinové plány řešení krize se vypracovávají pro skupinu jako celek a stanoví opatření ve vztahu k mateřskému podniku i jednotlivým dceřiným podnikům, které jsou součástí dané skupiny. Skupinové plány řešení krize by měly brát v úvahu finanční, technickou a podnikatelskou strukturu příslušné skupiny. Pokud jsou pro subjekty, které jsou součástí skupiny, vypracovány individuální plány řešení krize, měly by výbor nebo případně vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize usilovat o co nejvyšší míru jednotnosti s plány řešení krize pro ostatní subjekty skupiny. Výbor nebo případně vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize by měly předat plány řešení krize a jakékoli jejich změny příslušnému orgánu, aby byl o nich tento orgán neustále plně informován. Výbor by měl posoudit způsobilost institucí a skupin k řešení krize a přijmout případná opatření směřující k odstranění případných překážek této způsobilosti. Výbor by měl od vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize vyžadovat použití vhodných opatření k odstranění překážek způsobilosti k řešení krize, aby byla zajištěna soudržnost a způsobilost dotyčných institucí k řešení krize. S ohledem na citlivost informací, které obsahují, by měly plány řešení krize podléhat požadavkům profesního tajemství stanoveným v tomto nařízení.
(45)
Při používání nástrojů k řešení krize a při výkonu pravomocí k řešení krize by měla být zohledněna zásada proporcionality a specifické rysy právní formy instituce.
(46)
Nezbytnou složkou účinného řešení krize je plán řešení krize. Výbor by proto měl mít pravomoc od institucí nebo skupin vyžadovat změnu struktury a organizace tak, aby byla přijata nezbytná a přiměřená opatření ke snížení nebo odstranění věcných překážek pro používání nástrojů k řešení krize a k zajištění způsobilosti dotčených subjektů k řešení krize. Vzhledem k potenciálně systémové povaze všech institucí je pro zachování finanční stability zásadní, aby výbor nebo případně vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize mohly řešit krizi jakékoli instituce. Aby byla respektována svoboda podnikání stanovená v článku 16 Listiny základních práv Evropské unie (dále jen „Listina“), měla by být diskreční pravomoc výboru omezena na to, co je nezbytné ke zjednodušení struktury a operací instituce výlučně pro zlepšení její způsobilosti k řešení krize. Kromě toho by veškerá opatření uložená pro tyto účely měla být v souladu s právem Unie. Opatření by neměla být přímo ani nepřímo diskriminační na základě státní příslušnosti a měla by být odůvodněna naléhavým důvodem veřejného zájmu na finanční stabilitě. K určení, zda bylo opatření vedeno veřejným zájmem, by měl být výbor, jednající ve veřejném zájmu, schopen dosáhnout účelu řešení krize, aniž by se musel potýkat s překážkami, které brání použití nástrojů k řešení krize nebo jeho schopnosti vykonávat pravomoci podle tohoto nařízení. Opatření by navíc neměla překračovat meze toho, co je k dosažení tohoto účelu nezbytné. Při určování opatření, která mají být přijata, by výbor nebo případě vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize měly vzít v úvahu varování a doporučení Evropské rady pro systémová rizika (ESRB), zřízené nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1092/2010 (9).
(47)
Vzhledem k potenciálně systémové povaze všech institucí je naprosto nezbytné, aby byl výbor, případně ve spolupráci s vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize, schopen přijmout plány řešení krize, posoudit způsobilost jakékoli instituce a skupiny k řešení krize a v případě potřeby přijmout opatření k nápravě nebo odstranění překážek způsobilosti k řešení krize jakékoli instituce v zúčastněných členských státech. Selhání systémově významných institucí, včetně těch, které jsou uvedeny v článku 131 směrnice 2013/36/EU, by mohlo představovat značné riziko pro fungování finančních trhů a mohlo by mít nepříznivý dopad na finanční stabilitu. Výbor by se měl přednostně postarat o vypracování plánů řešení krize těchto systémově významných institucí, jakož i posoudit jejich způsobilost k řešení krize a přijmout všechna opatření nezbytná k nápravě nebo odstranění všech překážek jejich způsobilosti k řešení krize, aniž by tím byla dotčena jeho nezávislost a jeho povinnost plánovat řešení krize a posuzovat způsobilost k řešení krize všech institucí podléhajících jeho pravomoci.
(48)
Plány řešení krize by měly zahrnovat postupy pro informování zástupců zaměstnanců a konzultace s nimi po celou dobu procesu řešení krize, je-li to relevantní. V tomto ohledu by se měly dodržovat případné kolektivní smlouvy nebo jiná ujednání sociálních partnerů a unijní a vnitrostátní právní předpisy o zapojení odborů a zástupců zaměstnanců do procesů restrukturalizace společnosti.
(49)
Pokud jde o povinnost vypracovávat plány řešení krize, měly by výbor nebo případně vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize, v souvislosti s plány řešení krize a při použití různých pravomocí a nástrojů, které mají k dispozici, vzít v úvahu povahu podnikání, vlastnickou strukturu, právní formu, rizikový profil, velikost a právní status subjektu a jeho propojenost s ostatními institucemi nebo obecně s finančním systémem, rozsah a složitost jeho činností, zda je členem institucionálního systému ochrany nebo jiných systémů vzájemné solidarity, zda provádí investiční služby nebo činnosti a zda je pravděpodobné, že by jeho selhání a následná likvidace v běžném úpadkovém řízení měly výrazně nepříznivý dopad na finanční trhy, na jiné instituce, na podmínky financování nebo na ekonomiku obecně; měly by rovněž zajistit, aby byl režim řešení krize uplatňován vhodně a přiměřeně a aby byla minimalizována administrativní zátěž související s povinnostmi vypracování plánu řešení krize. Vzhledem k tomu, že obsah a informace uvedené v oddíle A přílohy směrnice 2014/59/EU zavádějí minimální normu pro subjekty, jež mají zjevně systémový význam, je povoleno uplatňovat rozdílné nebo výrazně nižší požadavky na plány řešení krize a na poskytování informací vůči jednotlivým institucím a delší než roční frekvenci aktualizace. U malých subjektů s nízkou provázaností a složitostí by mohl být rozsah plánu řešení krize omezen. Mimoto by měl být režim uplatňován tak, aby nebyla ohrožena stabilita finančních trhů. Zejména v situacích, kdy se objevují rozsáhlejší problémy, nebo dokonce pochybnosti o odolnosti celé řady subjektů, je nezbytné zvážit riziko šíření krize vyplývající z opatření přijatých ve vztahu k jakémukoli subjektu.
(50)
V případech, kdy směrnice 2014/59/EU stanoví možnost uplatnění zjednodušených povinností ve vztahu k požadavkům na vypracování plánů řešení krize nebo upuštění od uplatňování této povinnosti ze strany vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize, měl by být stanoven postup pro určení toho, zda mohou výbor nebo případně vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize uplatnění takových zjednodušených povinností povolit.
(51)
V souladu s kapitálovou strukturou subjektů přidružených k ústřednímu subjektu by výbor nebo případně vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize neměly být pro účely tohoto nařízení povinny vypracovávat samostatné plány řešení krize výhradně z toho důvodu, že ústřední subjekt, k němuž jsou tyto subjekty přidruženy, podléhá přímému dohledu ze strany ECB. Při vypracovávání skupinových plánů řešení krize by měl být brán v úvahu potenciální dopad opatření k řešení krize ve všech členských státech, v nichž skupina působí.
(52)
Jednotný mechanismus pro řešení krizí by měl být založen na nařízení (EU) č. 1024/2013 a směrnici 2014/59/EU. Výbor by proto měl být zmocněn zasáhnout v rané fázi zhoršování se finanční situace nebo platební schopnosti subjektu. Informace, které výbor obdrží od vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize nebo od ECB v této fázi, pro něj mají velký význam při rozhodování o opatření, které může přijmout za účelem přípravy řešení krize dotyčného subjektu.
(53)
Pro rychlé přijetí nutného opatření k řešení krize by měl výbor ve spolupráci s ECB nebo relevantním vnitrostátním příslušným pečlivě sledovat stav dotyčných subjektů a jejich dodržování jakéhokoli opatření včasného zásahu, které bylo ve vztahu k nim přijato. Při určování toho, zda by mohlo opatření soukromého sektoru zabránit v přiměřené lhůtě selhání subjektu, by měl vzít odpovědný orgán v úvahu efektivitu opatření včasného zásahu přijatých ve lhůtě stanovené příslušným orgánem.
(54)
Výbor, vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize a příslušné orgány, včetně ECB, by v případě potřeby měly uzavřít memorandum o porozumění, v němž bude obecným způsobem uvedeno, jak budou vzájemně spolupracovat při plnění svých úkolů podle právních předpisů Unie. Memorandum by mělo být pravidelně revidováno.
(55)
Při přijímání rozhodnutí nebo opatření, zejména pokud jde o subjekty usazené jak v zúčastněných, tak v nezúčastněných členských státech, je třeba rovněž zohlednit možné nepříznivé dopady na tyto členské státy, například ohrožení finanční stability jejich finančních trhů, a na subjekty usazené v těchto členských státech.
(56)
V zájmu minimalizace narušení finančního trhu a hospodářství by mělo řešení krize proběhnout během krátké doby. Vkladatelům by měl být umožněn co nejrychleji přístup přinejmenším k pojištěným vkladům, a to v každém případě ve stejných lhůtách, jaké stanoví směrnice Evropského parlamentu a Rady 2014/49/EU (10). Komise by měla během celého postupu řešení krize mít přístup ke všem informacím, které bude považovat za nezbytné pro přijetí zasvěceného rozhodnutí v rámci tohoto procesu.
(57)
Rozhodnutí zavést v subjektu režim řešení krize by mělo být přijato předtím, než se finanční subjekt dostane do rozvahové platební neschopnosti a než se zcela vyčerpá jeho vlastní kapitál. Řešení krize by mělo být zahájeno ihned po zjištění, že subjekt je v selhání nebo je jeho selhání pravděpodobné a že žádná alternativní opatření v rámci soukromého sektoru by v přiměřené lhůtě tomuto selhání nezabránila. Skutečnost, že subjekt nesplňuje požadavky na povolení, by neměla sama o sobě ospravedlňovat zahájení řešení krize, zejména pokud subjekt je nebo pravděpodobně bude dále životaschopný. Subjekt by měl být považován za subjekt, jenž je v selhání nebo jehož selhání je pravděpodobné, pokud porušuje nebo pravděpodobně v blízké budoucnosti poruší požadavky pro pokračující povolení, pokud aktiva subjektu jsou nebo pravděpodobně v blízké budoucnosti budou menší než jeho závazky, pokud subjekt není nebo pravděpodobně v blízké budoucnosti nebude schopen splácet své splatné závazky, nebo pokud subjekt požaduje mimořádnou veřejnou finanční podporu s výjimkou zvláštních okolností uvedených v tomto nařízení. Skutečnost, že subjekt potřebuje od centrální banky nouzové poskytnutí likvidity, by neměla být sama o sobě podmínkou postačující k prokázání toho, že subjekt není nebo v blízké budoucnosti pravděpodobně nebude schopen splácet své splatné závazky. Pokud by tuto facilitu některý stát zaručoval, podléhal by subjekt, který by k této facilitě měl přístup, pravidlům pro státní podporu. V zájmu zachování finanční stability, zejména v případě systémového nedostatku likvidity, by neměly státní záruky za likviditní facility poskytnuté centrálními bankami nebo státní záruky za nově vydané závazky za účelem nápravy závažného narušení ekonomiky členského státu vyvolat řešení krize, pokud je splněna řada podmínek. Opatření státních záruk by měla být zejména schválena v rámci státní podpory, neměla by být součástí většího balíku pomoci a uplatnění záručních opatření by mělo být přísně časově omezeno. Záruky členských států za akciové pohledávky by měly být zakázané.
Poskytne-li členský stát záruku, zajistí, aby za tuto záruku subjekt poskytl dostatečné protiplnění. Kromě toho by poskytnutí mimořádné veřejné finanční podpory nemělo vyvolat řešení krize v případech, kdy členský stát jakožto preventivní opatření převezme kapitálovou účast v subjektu, včetně subjektu ve veřejném vlastnictví, který splňuje příslušné kapitálové požadavky. Může se jednat například o situaci, kdy se od subjektu požaduje získání nového kapitálu s ohledem na výsledek zátěžového testu vycházejícího ze scénářů nebo rovnocenných kroků provedených orgány makroobezřetnostního dohledu, které zahrnují požadavek stanovený za účelem zachování finanční stability v kontextu systémové krize, avšak daný subjekt nemůže kapitál získat ze soukromých zdrojů na trzích. Subjekt by neměl být považován za subjekt, jenž je v selhání nebo jehož selhání je pravděpodobné, výhradně na základě toho, že mu byla poskytnuta mimořádná veřejná finanční podpora před vstupem tohoto nařízení v platnost. Přístup k likviditním facilitám, včetně nouzového poskytnutí likvidity centrálními bankami, může být považován za státní podporu podle rámce pro státní podporu.
(58)
Likvidace subjektu v selhání v běžném úpadkovém řízení by mohla ohrozit finanční stabilitu, přerušit poskytování základních služeb a ohrozit ochranu vkladatelů. V takovém případě existuje veřejný zájem na použití nástrojů k řešení krize. Účelem řešení krize by tudíž mělo být zajištění kontinuity základních finančních služeb, udržení stability finančního systému, omezení morálního hazardu minimalizováním toho, aby se subjekty v selhání spoléhaly na veřejnou finanční podporu, a ochrana vkladatelů.
(59)
Před rozhodnutím zachovat subjekt v platební neschopnosti jako fungující podnik by měla být vždy zvážena jeho likvidace v běžném úpadkovém řízení. Subjekt v platební neschopnosti by měl být zachován jako fungující podnik z důvodů finanční stability a v maximální možné míře za použití soukromých finančních prostředků. Toho lze dosáhnout prodejem kupujícímu ze soukromého sektoru či fúzí s ním nebo po odpisu závazků subjektu nebo po konverzi jeho dluhu na kapitál s cílem provést rekapitalizaci.
(60)
Při přijímání nebo přípravě rozhodnutí týkajících se pravomocí k řešení krize by výbor, Rada a Komise měly zajistit, aby byla opatření k řešení krize přijímána v souladu s určitými zásadami, mezi něž patří, že odpovídající podíl ztrát nesou akcionáři a věřitelé, že by v zásadě mělo dojít k výměně vedení, že náklady na řešení krize subjektu jsou minimalizovány a že se věřitelům téže třídy dostane spravedlivého zacházení. Zejména v případech, kdy se věřitelům patřícím do téže třídy dostane v souvislosti s opatřením k řešení krize rozdílného zacházení, mělo by být takové rozlišení odůvodněno veřejným zájmem a nemělo by být přímo ani nepřímo diskriminační na základě státní příslušnosti.
(61)
Omezení práv akcionářů a věřitelů by měla být v souladu s článkem 52 Listiny. Nástroje k řešení krize by proto měly být použity pouze na subjekty, jež jsou v selhání nebo jejichž selhání je pravděpodobné, a pouze pokud je to nezbytné ke splnění cíle finanční stability v obecném zájmu. Nástroje k řešení krize by se zejména měly použít, pokud subjekt nelze likvidovat v běžném úpadkovém řízení, aniž by byl destabilizován finanční systém, pokud jsou tato opatření nezbytná k zajištění rychlého převodu a kontinuity systémově důležitých funkcí a pokud neexistuje přiměřená vyhlídka případného alternativního soukromého řešení, včetně zvýšení kapitálu stávajícími akcionáři nebo jakoukoli třetí stranou, jež by postačovalo k obnovení plné životaschopnosti subjektu.
(62)
Zásah do majetkových práv by neměl být nepřiměřený. Dotčeným akcionářům a věřitelům by proto neměly vzniknout větší ztráty, než které by jim vznikly, pokud by v době přijetí rozhodnutí o řešení krize došlo k likvidaci subjektu. V případě částečného převodu aktiv instituce v režimu řešení krize na soukromého kupujícího nebo překlenovací instituci by zbývající část instituce v režimu řešení krize měla být likvidována v běžném úpadkovém řízení. V zájmu ochrany akcionářů a věřitelů subjektu během likvidačního řízení by tito akcionáři a věřitelé měli mít nárok obdržet úhradu svých pohledávek, která by neměla být nižší než odhad toho, co by získali zpět, pokud by byl likvidován celý subjekt v běžném úpadkovém řízení.
(63)
Na ochranu práv akcionářů a věřitelů by měly být stanoveny jasné povinnosti ohledně ocenění aktiv a závazků instituce v režimu řešení krize a v případech, kdy je to vyžadováno tímto nařízením, ohledně ocenění zacházení, jehož by se akcionářům a věřitelům dostalo, pokud by byl subjekt likvidován v běžném úpadkovém řízení. Mělo by být možné zahájit takové ocenění již ve fázi včasného zásahu. Před přijetím jakýchkoli opatření k řešení krize by mělo být provedeno spravedlivé, obezřetné a realistické ocenění aktiv a závazků subjektu. Takové ocenění by mělo podléhat soudnímu přezkumu pouze společně s rozhodnutím o řešení krize. Dále by v případech, kdy je to vyžadováno tímto nařízením, mělo být po použití nástrojů k řešení krize provedeno následné srovnání mezi zacházením, jehož se akcionářům a věřitelům dostalo, a zacházením, jehož by se jim dostalo v běžném úpadkovém řízení. Pokud je zjištěno, že úhrada pohledávek akcionářů a věřitelů byla nižší, než částka, kterou by získali v běžném úpadkovém řízení, měli by mít v případech, kdy je to vyžadováno tímto nařízením, nárok na úhradu rozdílu. Tento případný rozdíl by měl být uhrazen z fondu zřízeného v souladu s tímto nařízením.
(64)
Je důležité, aby byly při selhání subjektu uznány ztráty. Ocenění aktiv a závazků subjektů v selhání by mělo vycházet ze spravedlivých, obezřetných a realistických předpokladů v okamžiku použití nástrojů k řešení krize. Při oceňování by však neměla být ovlivněna hodnota závazků finanční situací daného subjektu. V naléhavých případech by mělo být možné, aby výbor provedl rychlé ocenění aktiv a závazků subjektu v selhání. Takové ocenění by mělo být prozatímní a mělo by se použít do doby, než bude provedeno nezávislé ocenění.
(65)
Za účelem zajištění objektivity a jistoty v procesu řešení krize je nutné stanovit pořadí, v němž by měly být nezajištěné pohledávky věřitelů za institucí v režimu řešení krize odepsány nebo konvertovány. Aby bylo omezeno riziko, že by věřitelé utrpěli větší ztráty než v případě, že by instituce byla likvidována v běžném úpadkovém řízení, mělo by se toto pořadí uplatnit v běžném úpadkovém řízení i při odpisu nebo konverzi v rámci řešení krize. Rovněž by se tím usnadnilo ocenění dluhu.
(66)
Výbor by měl rozhodovat o podrobném programu řešení krize. Příslušné nástroje k řešení krize by měly zahrnovat nástroj převodu činnosti, nástroj překlenovací instituce, nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů a nástroj oddělení aktiv, jež jsou rovněž stanoveny ve směrnici 2014/59/EU. Tento režim by měl rovněž umožnit posoudit, zda jsou splněny podmínky pro odpis a konverzi kapitálových nástrojů.
(67)
Při přijímání opatření k řešení krize by měl vzít výbor v úvahu opatření stanovená v plánech řešení krize a podle těchto opatření postupovat, pokud s ohledem na okolnosti případu nevyhodnotí, že účelu řešení krize bude účinněji dosaženo prostřednictvím opatření, která v daných plánech řešení krize stanovena nejsou.
(68)
Nástroje k řešení krize by měly zahrnovat převod činnosti nebo akcií instituce v režimu řešení krize, zřízení překlenovacího subjektu, oddělení neproblematických aktiv subjektu v selhání od znehodnocených aktiv a aktiv s nedostatečnými výsledky a rekapitalizaci z vnitřních zdrojů od akcionářů a věřitelů subjektu v selhání.
(69)
Jestliže byly nástroje k řešení krize využity k převodu systémově důležitých služeb nebo životaschopné podnikatelské činnosti subjektu na zdravý subjekt, jakým je kupující ze soukromého sektoru nebo překlenovací subjekt, měla by být zbylá část subjektu zlikvidována.
(70)
Nástroj převodu činnosti by měl umožnit prodat subjekt nebo část jeho podnikatelské činnosti jednomu či více kupujícím bez svolení akcionářů.
(71)
Veškeré čisté výnosy z převodu aktiv nebo závazků instituce v režimu řešení krize při použití nástroje převodu činnosti by měly být využity ve prospěch subjektu, který zůstane v likvidačním řízení. Veškeré čisté výnosy z převodu nástrojů účasti vydaných institucí v režimu řešení krize při použití nástroje převodu činnosti by měly být využity ve prospěch vlastníků těchto nástrojů účasti v subjektu, který zůstal v likvidačním řízení. Při výpočtu výnosů by se měly odečíst náklady vzniklé selháním subjektu a během procesu řešení krize.
(72)
Nástroj oddělení aktiv by měl příslušným orgánům umožnit převést aktiva, práva nebo závazky instituce v režimu řešení krize na samostatnou společnost. Tento nástroj by měl být použit pouze ve spojení s jinými nástroji, aby subjekt v selhání nezískal neoprávněnou soutěžní výhodu.
(73)
Účinný režim řešení krize by měl minimalizovat náklady řešení krize subjektu v selhání, které nesou daňoví poplatníci. Měl by rovněž zajistit, aby bylo možné řešit krizi systémově významných subjektů bez ohrožení finanční stability. Nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů tohoto cíle dosahuje tím, že zajišťuje, aby akcionáře a věřitele subjektu v selhání postihly odpovídající ztráty a aby nesli příslušnou část nákladů vzniklých v důsledku selhání subjektu. Nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů tak bude akcionáře a věřitele subjektů více motivovat k tomu, aby za běžných podmínek zdraví subjektu sledovali. To je rovněž v souladu s doporučením Rady pro finanční stabilitu, aby zákonné pravomoci k odpisu a konverzi závazků byly součástí rámce řešení krize jako doplňková možnost ve spojení s dalšími nástroji k řešení krize.
(74)
Pro zajištění potřebné flexibility při rozdělování ztrát mezi věřitele za různých okolností je vhodné, aby nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů byl použitelný jak v případech, kdy je cílem vyřešit krizi subjektu v selhání jako fungujícího podniku, existuje-li realistická vyhlídka, že je možné obnovit jeho životaschopnost, tak i tehdy, kdy jsou systémově důležité služby převedeny na překlenovací subjekt a zbývající část subjektu ukončí činnost a je likvidována.
(75)
Je-li nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů použit s cílem obnovit kapitál subjektu v selhání, aby mohl dále fungovat jako fungující podnik, měla by řešení krize rekapitalizací z vnitřních zdrojů doprovázet výměna vedení s výjimkou případů, kdy je zachování vedení vhodné a nezbytné pro dosažení účelu řešení krize, a následná restrukturalizace subjektu a jeho činností, směřující k odstranění příčin selhání. Tato restrukturalizace by měla proběhnout na základě plánu reorganizace podnikatelské činnosti. Pokud je to na místě, měly by být tyto plány slučitelné s plánem restrukturalizace, který má subjekt povinnost předložit Komisi v souladu s rámcem Unie pro státní podporu. Kromě opatření, jejichž cílem je obnovení dlouhodobé životaschopnosti subjektu, by plán měl obsahovat zejména opatření, kterými se podpora omezuje na minimální sdílení zátěže a která omezují narušení hospodářské soutěže.
(76)
Není vhodné používat nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů u pohledávek, které jsou zajištěné, kolateralizované či jinak zaručené. Aby však bylo zajištěno, že nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů bude účinný a dosáhne svých cílů, je žádoucí, aby jej bylo možno používat na co nejširší škálu nezajištěných závazků subjektu v selhání. Je ovšem vhodné některé druhy nezajištěných závazků z působnosti nástroje rekapitalizace z vnitřních zdrojů vyloučit. Za účelem ochrany držitelů pojištěných vkladů by se nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů neměl vztahovat na vklady chráněné podle směrnice 2014/49/EU. V zájmu zajištění kontinuity zásadních funkcí by se nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů neměl vztahovat na některé závazky vůči zaměstnancům subjektu v selhání či na obchodní závazky související se zbožím a službami nezbytnými pro každodenní fungování subjektu. Aby bylo možné uhradit důchodové pohledávky a důchody splatné penzijním fondům a penzijním správcům nebo v souvislosti s nimi, neměl by se nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů vztahovat na závazky subjektu v selhání vůči důchodovému systému s výjimkou závazků týkajících se důchodových dávek založených na pohyblivých složkách odměny, které nejsou regulovány kolektivní smlouvou. Za účelem omezení rizika systémového šíření krize by se nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů neměl vztahovat na závazky vzniklé z účasti v platebním systému, jejichž zbývající splatnost je kratší než sedm dní, ani na závazky s původní splatností kratší než sedm dní vůči subjektům jiným než těm, které jsou součástí stejné skupiny.
(77)
Mělo by být možné vyloučit nebo zčásti vyloučit závazky za určitých okolností, včetně situace, kdy tyto závazky není možné rekapitalizovat v přiměřené lhůtě, kdy je vyloučení nezbytně nutné a přiměřené k zajištění kontinuity zásadních funkcí a hlavních linií podnikání nebo kdy by použití nástroje rekapitalizace z vnitřních zdrojů na tyto závazky vedlo k takovému snížení hodnoty, že by ztráty na straně jiných věřitelů byly vyšší, než kdyby tyto závazky nebyly z rekapitalizace vyloučeny. Mělo by být také možné závazky zcela nebo zčásti vyloučit, je-li to nezbytné pro zamezení šíření krize a finanční nestability, jež by mohly vážně poškodit hospodářství členského státu. Při provádění těchto posouzení by měly výbor nebo případně vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize zvážit důsledky případné rekapitalizace závazků pocházejících ze způsobilých vkladů, jež patří fyzickým osobám, mikropodnikům a malým a středním podnikům, nad rámec zaručený směrnicí 2014/49/EU.
(78)
Při uplatnění těchto vyloučení je s ohledem na ně možné zvýšit úroveň odpisu nebo konverze u jiných způsobilých závazků, je-li dodržena zásada, že se žádný věřitel nesmí dostat do méně výhodného postavení, než do jakého by se dostal při běžném úpadkovém řízení. Nelze-li ztráty přenést na další věřitele, může instituci v režimu řešení krize poskytnout příspěvek fond, pokud je splněna řada přísných podmínek včetně požadavku, aby ztráty v celkovém rozsahu nejméně 8 % celkových závazků včetně kapitálu již byly absorbovány a aby financování z fondu bylo omezeno buď na 5 % celkových závazků včetně kapitálu, nebo na výši prostředků, které má fond k dispozici, zvýšenou o částku, kterou lze získat z následných příspěvků během tří let, podle toho, co je nižší.
(79)
Za mimořádných okolností, pokud došlo k vyloučení závazků a namísto nich k rekapitalizaci přispěl v povoleném rozsahu fond, by měl mít výbor možnost usilovat o financování z alternativních finančních prostředků.
(80)
Minimální částka rekapitalizace z vnitřních zdrojů ve výši 8 % celkových závazků, která je uvedena v tomto nařízení, by měla být vypočtena na základě ocenění provedeného podle tohoto nařízení. Historické ztráty, které již akcionáři absorbovali snížením kapitálu před uvedeným oceněním, by do této procentní hodnoty zahrnuty být neměly.
(81)
Vzhledem k tomu, že jedním z nejdůležitějších účelů řešení krize je ochrana pojištěných vkladatelů, neměly by pojištěné vklady podléhat použití nástroje rekapitalizace z vnitřních zdrojů. Systém pojištění vkladů nicméně přispívá k financování procesu řešení krize tím, že absorbuje ztráty v rozsahu čistých ztrát, které by musel nést po odškodnění vkladatelů v běžném úpadkovém řízení. Výkon pravomoci k rekapitalizaci z vnitřních zdrojů by zajistil, aby vkladatelé nadále měli přístup ke svým vkladům, což je hlavním důvodem, proč byly systémy pojištění vkladů zřízeny. Pokud by v takových případech nebylo stanoveno zapojení uvedených systémů, jednalo by se o neoprávněnou výhodu vůči zbytku věřitelů, kteří by podléhali výkonu pravomocí orgánu příslušného k řešení krize.
(82)
Pokud jsou v souvislosti s řešením krize subjektu vklady převáděny na jiný subjekt, neměli by být vkladatelé pojištěni nad limit pojištění stanovený směrnicí 2014/49/EU. Proto by měla být velikost nároků ve vztahu k vkladům zůstávajícím v instituci v režimu řešení krize omezena na rozdíl mezi převedenými finančními prostředky a limitem pojištění stanoveným směrnicí 2014/49/EU. Jsou-li převáděné vklady vyšší než limit pojištění, neměl by mít vkladatel žádný nárok vůči systému pojištění vkladů ve vztahu k vkladům zůstávajícím v instituci v režimu řešení krize.
(83)
Aby subjekty nestrukturovaly své závazky způsobem, který oslabuje účinnost nástroje rekapitalizace z vnitřních zdrojů, je vhodné stanovit, že subjekty by měly po celou dobu splňovat minimální požadavek na kapitál a způsobilé závazky, které mohou podléhat nástroji rekapitalizace z vnitřních zdrojů, vyjádřený jako procentní podíl celkových závazků a kapitálu subjektu.
(84)
Při stanovování minimálního požadavku na kapitál a způsobilé závazky ve skupině by měl být uplatněn přístup „shora dolů“. V rámci tohoto přístupu by měla být uznána skutečnost, že opatření k řešení krize se uplatňuje na úrovni jednotlivých právních subjektů a je nutné, aby se schopnost absorbovat ztráty v rámci skupiny nacházela v subjektu, kde ke ztrátám dojde, nebo aby k ní měl takový subjekt přístup. Za tímto účelem by mělo být zajištěno, aby schopnost absorbovat ztráty byla v rámci skupiny rozložena v souladu s mírou rizika u právních subjektů, které skupinu tvoří. Minimální požadavek na kapitál a způsobilé závazky potřebný pro každý dceřiný podnik by měl být posouzen zvlášť. Kromě toho je nutno zajistit, aby se veškerý kapitál a závazky, které se započítávají do konsolidovaného minimálního požadavku na kapitál a způsobilé závazky, nacházely v subjektech, v nichž je pravděpodobný vznik ztrát, nebo aby byly jiným způsobem přístupné pro účely absorpce ztrát.
Toto nařízení by mělo umožňovat zahájení řešení krize ve více okamžicích nebo zahájení řešení krize v jednom okamžiku. Minimální požadavek na kapitál a způsobilé závazky by měl odpovídat strategii řešení krize, která je vhodná pro danou skupinu, v souladu s plánem řešení krize. Minimální požadavek na kapitál a způsobilé závazky by měl být v rámci skupiny především stanoven na vhodné úrovni tak, aby odrážel přístup zahájení řešení krize ve více okamžicích nebo přístup zahájení řešení krize v jednom okamžiku v souladu s plánem řešení krize, při zohlednění toho, že by mohly nastat okolnosti, kdy bude například v zájmu účinnějšího dosažení účelu řešení krize uplatněn jiný přístup než přístup uvedený v plánu. Proto by bez ohledu na to, zda si skupina zvolila přístup zahájení řešení krize v jednom okamžiku nebo ve více okamžicích, měly splňovat všechny subjekty dané skupiny vždy odpovídající minimální požadavek na kapitál a způsobilé závazky, aby se předešlo riziku šíření krize nebo riziku runu na banku.
(85)
V závislosti na okolnostech případu by měl být zvolen nejlepší způsob řešení krize a k tomuto účelu by měly být k dispozici všechny nástroje k řešení krize stanovené ve směrnici 2014/59/EU. Při přijímání rozhodnutí o programu řešení krize by se měly výbor, Rada a Komise, pokud je to možné, rozhodnout pro program, který je pro fond nejméně nákladný.
(86)
Směrnice 2014/59/EU svěřuje vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize pravomoc k odpisu a konverzi kapitálových nástrojů, jelikož podmínky pro odpis a konverzi kapitálových nástrojů se mohou shodovat s podmínkami zahájení řešení krize, a v takovém případě je třeba posoudit, zda pouhý odpis a konverze kapitálových nástrojů jsou dostatečné pro obnovu finančního zdraví dotyčného subjektu, nebo zda je nutné přijmout rovněž opatření k řešení krize. To bude použito jako pravidlo v případě řešení krize. Výbor by měl pod dohledem Komise nebo případně Rady nahradit vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize i v této funkci, a měl by proto být zmocněn posoudit, zda jsou splněny podmínky pro odpis a konverzi kapitálových nástrojů, a rozhodnout, zda v subjektu zavést režim řešení krize, pokud jsou požadavky pro zahájení řešení krize rovněž naplněny.
(87)
Měla by být zajištěna účinnost a jednotnost opatření k řešení krize ve všech zúčastněných členských státech. Za tímto účelem, pokud vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize neuplatnil nebo nesplnil rozhodnutí výboru podle tohoto nařízení, nebo je uplatnil způsobem, který ohrožuje některý z účelů řešení krize nebo účinné provádění programu řešení krize, by měl být výbor oprávněn převést na jinou osobu konkrétní práva, aktiva nebo závazky instituce v režimu řešení krize, oprávněn vyžadovat konverzi dluhových nástrojů, jejichž smluvní podmínky za určitých okolností konverzi umožňují, nebo přijmout veškerá nezbytná opatření, která významně řeší ohrožení příslušného účelu řešení krize. Jakákoli opatření vnitrostátního orgánu příslušného k řešení krize, která by omezovala výkon práv nebo funkcí výboru či do nich zasahovala, by měla být vyloučena.
(88)
Příslušné subjekty, instituce a orgány, jež se podílejí na uplatňování tohoto nařízení, by měly vzájemně spolupracovat v souladu se zásadou loajální spolupráce zakotvené ve Smlouvách.
(89)
Aby byla zvýšena účinnost jednotného mechanismu pro řešení krizí, měl by výbor za všech okolností úzce spolupracovat s EBA. Je-li to vhodné, měl by výbor spolupracovat rovněž s ESRB, Evropským orgánem dohledu (Evropským orgánem pro pojišťovnictví a zaměstnanecké penzijní pojištění) (EIOPA) zřízeným nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1094/2010 (11) a Evropským orgánem dohledu (Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy) (ESMA) zřízeným nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1095/2010 (12) a ostatními orgány, které tvoří ESFS. Výbor by měl navíc úzce spolupracovat s ECB a dalšími orgány, které mají pravomoc dohlížet nad subjekty v rámci jednotného mechanismu dohledu, zvláště v případě skupin podléhajících dohledu ze strany ECB na konsolidovaném základě. Výbor by měl pro účinné řízení procesu řešení krize bank v selhání spolupracovat s vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize ve všech fázích tohoto procesu. Tato spolupráce je tudíž důležitá nejen při provádění rozhodnutí o řešení krize přijatých výborem, ale rovněž před přijetím jakéhokoliv takového rozhodnutí, ve fázi plánování řešení krize nebo během včasného zásahu. Výbor by měl být schopen spolupracovat s relevantními orgány příslušnými k řešení krize a s nástroji sloužícími k financování přímé nebo nepřímé veřejné finanční pomoci.
(90)
Při používání nástrojů k řešení krize a při výkonu pravomocí k řešení krize by měl výbor vyzvat vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize, aby zajistily, že budou informováni zástupci zaměstnanců příslušných subjektů a případně budou konzultováni, jak je stanoveno ve směrnici 2014/59/EU.
(91)
Jelikož výbor nahrazuje vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize ze zúčastněných členských států při přijímání rozhodnutí o řešení krize, měl by tyto orgány nahradit rovněž ve věci spolupráce s nezúčastněnými členskými státy, včetně spolupráce v kolegiích k řešení krize podle směrnice 2014/59/EU, v rozsahu, v němž jsou dotčeny funkce řešení krize.
(92)
Jelikož mnoho institucí působí nejen v Unii, ale i v dalších zemích, musí účinný mechanismus pro řešení krizí určit zásady spolupráce s relevantními orgány třetích zemí. Podpora orgánům třetích zemí by měla být poskytována v souladu s právním rámcem stanoveným v článku 88 směrnice 2014/59/EU. V zájmu zajištění soudržného přístupu vůči třetím zemím je třeba se pokud možno vyhnout tomu, aby byla v zúčastněných členských státech přijímána rozdílná rozhodnutí týkající se uznávání postupů k řešení krize provedených ve třetích zemích v souvislosti s institucemi nebo mateřskými podniky, které mají dceřiné podniky nebo jiná aktiva, práva nebo závazky, jež se nacházejí v zúčastněných členských státech. Výboru by proto mělo být umožněno vydávat v tomto ohledu doporučení.
(93)
K efektivnímu plnění svých úkolů by výbor měl mít odpovídající pravomoci provádět šetření. Měl by být schopen vyžádat si prostřednictvím vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize veškeré potřebné informace nebo přímo - poté, co je informoval, - a provádět šetření a kontroly na místě, a to případně ve spolupráci s vnitrostátními příslušnými orgány, přičemž by měl plně využívat všech informací, které jsou dostupné ECB a vnitrostátním příslušným orgánům. Při řešení krize by měl mít výbor možnost uskutečňovat kontroly na místě, aby mohl zajistit, že jsou rozhodnutí přijímána na základě zcela přesných informací, a účinně sledovat jejich provádění vnitrostátními orgány.
(94)
Pro zajištění přístupu výboru ke všem relevantním informacím by příslušné subjekty a jejich zaměstnanci nebo třetí strany, na které tyto subjekty převedly funkce nebo činnosti, neměli mít možnost dovolávat se požadavků profesního tajemství a bránit tak předání informací výboru. Předání takovýchto informací výboru by současně nemělo být nikdy pokládáno za porušení požadavků profesního tajemství.
(95)
Aby bylo zajištěno, že rozhodnutí přijatá v rámci jednotného mechanismu pro řešení krizí budou dodržována, měly by být v případě jejich porušení uloženy přiměřené a odrazující pokuty. Výbor by měl být zmocněn k ukládání pokut či penále podnikům za neplnění povinností vyplývajících z rozhodnutí, jež jim byla určena.
(96)
Pokud vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize poruší pravidla jednotného mechanismu pro řešení krizí tím, že nepoužije pravomoci, které mu byly svěřeny vnitrostátním právem, k plnění pokynů vydaných výborem, dotyčný členský stát může být v souladu s příslušnou judikaturou odpovědný za náhradu škody způsobené jednotlivcům, případně včetně instituce nebo skupiny v režimu řešení krize, nebo věřitelům kterékoli části tohoto subjektu nebo skupiny v kterémkoli členském státě.
(97)
Aby byla zaručena úplná samostatnost a nezávislost výboru, měl by mít samostatný rozpočet s příjmy z povinných příspěvků od institucí v zúčastněných členských státech. Měla by být stanovena vhodná pravidla, jimiž by se řídil rozpočet výboru a jeho příprava, přijímání interních pravidel upřesňujících proces sestavování a plnění rozpočtu a interní a externí audit účetnictví.
(98)
Tímto nařízením by neměla být dotčena možnost, aby členské státy vybíraly poplatky na pokrytí administrativních výdajů svých vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize.
(99)
Zúčastněné členské státy se společně dohodly, že zajistí, aby nezúčastněným členským státům byla okamžitě a s úrokem nahrazena částka, kterou nezúčastněný členský stát uhradil vlastními zdroji v souvislosti s jakýmkoli použitím rozpočtu Unie v případech mimosmluvní odpovědnosti a souvisejících nákladů, pokud jde o plnění úkolů podle tohoto nařízení. Zúčastněné členské státy uzavřely smlouvu o provádění tohoto závazku.
(100)
Za určitých okolností může účinnost použitých nástrojů k řešení krize záviset na dostupnosti krátkodobého financování pro subjekt nebo překlenovací subjekt, poskytnutí záruk potenciálním kupujícím či poskytnutí kapitálu překlenovacímu subjektu. Nehledě na úlohu centrálních bank při poskytování likvidity finančnímu systému i v době napětí je proto důležité, aby byl zřízen fond s cílem předejít tomu, aby byly finanční prostředky potřebné pro tyto účely čerpány ze státních rozpočtů. Stabilizaci finančního systému by mělo financovat finanční odvětví jako celek.
(101)
Je nutné zajistit, aby tento fond byl plně k dispozici pro účely řešení krize institucí v selhání. Proto by fond měl být využíván výhradně pro účely účinného uplatňování nástrojů a pravomocí k řešení krize. Kromě toho by měl být využíván pouze v souladu s příslušnými účely a zásadami řešení krize. Výbor by tudíž měl zajistit, aby veškeré ztráty, náklady nebo jiné výdaje vzniklé v souvislosti s použitím nástrojů k řešení krize nejprve nesli akcionáři a věřitelé instituce v režimu řešení krize. Pouze pokud budou zdroje od akcionářů a věřitelů vyčerpány, měl by ztráty, náklady nebo jiné výdaje vzniklé v souvislosti s nástroji k řešení krize nést fond.
(102)
V zásadě by měly příspěvky pocházet z odvětví, a to nezávisle na jakékoli operaci řešení krize a před ní. Nestačí-li předchozí financování krýt ztráty či náklady vzniklé použitím fondu, měly by se vybrat další příspěvky, aby uhradily dodatečné náklady nebo ztrátu. Fond by měl být dále schopen sjednávat půjčky nebo jiné formy podpory u institucí, finančních institucí nebo jiných třetích stran v případě, že příspěvky předem a následné příspěvky nejsou okamžitě k dispozici nebo nestačí k pokrytí výdajů vzniklých při použití fondu v souvislosti s opatřeními k řešení krize.
(103)
Aby se zamezilo dvojím platbám, měly by členské státy mít možnost využít dostupných finančních prostředků plynoucích z vnitrostátních bankovních odvodů, daní nebo příspěvků na řešení krize, jež byly zavedeny mezi 17. červnem 2010 a 2. červencem 2014, pro účely příspěvků předem.
(104)
Pro dosažení kritického množství a zamezení procyklickým efektům, k nimž by došlo, pokud by se fond musel v situaci systémové krize spoléhat výlučně na následné příspěvky, je nezbytné, aby finanční prostředky fondu dostupné předem dosahovaly přinejmenším určité minimální cílové úrovně.
(105)
Cílová úroveň fondu by měla být stanovena jako procentní podíl hodnoty pojištěných vkladů všech úvěrových institucí povolených v zúčastněných členských státech. Avšak vzhledem k tomu, že výše celkových závazků těchto institucí by s přihlédnutím k funkcím fondu představovala vhodnější měřítko, by Komise měla posoudit, zda jsou vhodnějším měřítkem pojištěné vklady nebo celkové závazky a zda by v budoucnu neměl být pro fond stanoven minimální objem v absolutním vyjádření, a to při zachování rovných podmínek se směrnicí 2014/59/EU.
(106)
Měla by být stanovena přiměřená lhůta pro dosažení cílové úrovně fondu. Výbor by však měl mít možnost lhůtu pro poskytování příspěvků upravit tak, aby zohledňovala významné výdaje fondu.
(107)
Zajištění efektivního a postačujícího financování fondu má zásadní význam pro důvěryhodnost jednotného mechanismu pro řešení krizí. Pravomoc výboru ke smluvnímu zajištění alternativních finančních prostředků pro fond by měla být posílena tak, aby se optimalizovaly náklady na financování a zachovala úvěruschopnost fondu. Ihned po vstupu tohoto nařízení v platnost by měl výbor ve spolupráci se zúčastněnými členskými státy přijmout nezbytná opatření s cílem vypracovat vhodné metody a podmínky, které umožní zvýšit výpůjční kapacitu fondu a které by měly být k dispozici ode dne použitelnosti tohoto nařízení.
(108)
Pokud zúčastněné členské státy již zřídily vnitrostátní mechanismus financování k řešení krizí, měly by být schopny stanovit, aby vnitrostátní mechanismy financování k řešení krizí využívaly pro ně dostupné finanční prostředky, vybrané v minulosti od subjektů prostřednictvím příspěvků předem, k tomu, aby nahradily subjektům příspěvky poskytnuté předem, které by tyto subjekty měly platit do fondu. Takovýmto vracením prostředků by neměly být dotčeny povinnosti členských států podle směrnice 2014/49/EU.
(109)
V zájmu zajištění spravedlivého výpočtu příspěvků a poskytnutí pobídek k působení podle méně rizikového modelu by příspěvky do fondu měly zohledňovat míru rizika, kterou úvěrové instituce podstupují, v souladu se směrnicí 2014/59/EU a s akty v přenesené pravomoci, které byly v souladu s uvedenou směrnicí přijaty.
(110)
V zájmu zajištění vhodného rozdělení nákladů řešení krize mezi systémy pojištění vkladů a fond by od systému pojištění vkladů, ke kterému je instituce v režimu řešení krize přidružena, mělo být požadováno, aby přispěl částkou, jež není vyšší než ztráta, kterou by musel nést, pokud by subjekt byl likvidován v běžném úpadkovém řízení.
(111)
Aby byla chráněna hodnota částky vložené do fondu, měly by být tyto prostředky investovány do dostatečně bezpečných, diverzifikovaných a likvidních aktiv.
(112)
V případě ukončení úzké spolupráce zúčastněného členského státu, jehož měnou není euro, s ECB v souladu s článkem 7 nařízení (EU) č. 1024/2013 by mělo být rozhodnuto o spravedlivém rozdělení nahromaděných příspěvků dotyčného zúčastněného členského státu s přihlédnutím k zájmům dotyčného zúčastněného členského státu i fondu.
(113)
Komisi by měla být svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci podle článku 290 Smlouvy o fungování EU za účelem určení pravidel pro výpočet úrokové sazby, která se uplatní v případě rozhodnutí o zpětném získávání částek neoprávněně vyplacených z fondu a k zaručení práva na řádnou správu a práv na přístup k dokumentům příjemců v řízeních týkajících se tohoto zpětného získávání; určení druhu příspěvků do fondu a situací, v nichž je třeba příspěvky hradit, a způsobu stanovení výše příspěvků a jejich platby; upřesnění registračních a účetních pravidel, pravidel pro podávání zpráv a dalších pravidel, která jsou nezbytná k zajištění toho, aby byly příspěvky uhrazeny včas a v plné výši; stanovení ročních příspěvků, které jsou nezbytné ke krytí správních výdajů výboru předtím, než začne plnohodnotně pracovat; stanovení systému příspěvků pro instituce, kterým bylo povoleno vykonávat činnost poté, co fond dosáhl své cílové úrovně; stanovení kritérií pro časové rozložení příspěvků; stanovení kritérií pro určení počtu let, o které může být prodlouženo počáteční období za účelem dosažení cílové úrovně; určení kritérií pro stanovení výše ročních příspěvků, pokud dostupné finanční prostředky fondu klesnou po počátečním období pod svou cílovou úroveň; stanovení opatření za účelem upřesnění okolností a podmínek, za nichž mohou být následné příspěvky u jednotlivých institucí dočasně odloženy; a stanovení podrobných pravidel pro správu fondu a obecných zásad a kritérií pro jeho investiční strategii.
(114)
Rada by měla v rámci aktů v přenesené pravomoci přijatých na základě směrnice 2014/59/EU přijmout prováděcí akty s cílem upřesnit uplatňování metod pro výpočet jednotlivých příspěvků do fondu a technické podmínky pro výpočet paušálního příspěvku a příspěvku upraveného v poměru k rizikovému profilu. Tyto metody by měly zajistit, aby byly paušální prvky i prvky upravené v poměru k rizikovému profilu ve vzorci pro výpočet jednotlivých příspěvků vypočítány způsobem, který je v souladu se zásadami řešení krize a s akty v přenesené pravomoci podle čl. 103 odst. 7 směrnice 2014/59/EU. Tyto metody by měly vzít v úvahu zásadu proporcionality, aniž by došlo k narušení struktur bankovního odvětví v členských státech.
(115)
Jak je uvedeno v prohlášení č. 39 k článku 290 Smlouvy o fungování EU, měla by Komise v souladu se zavedenou praxí při vypracovávání návrhů aktů v přenesené pravomoci podle tohoto nařízení pokračovat v konzultacích s odborníky, kteří jsou jmenováni členskými státy. V tomto směru je obzvláště důležité, aby Komise případně vedla během přípravných prací odpovídající konzultace s ECB a výborem v oblastech jejich působnosti.
(116)
Opatření k řešení krize by měla být řádně oznámena a - s výhradou omezeného počtu výjimek stanovených v tomto nařízení - zveřejněna. Avšak vzhledem k tomu, že informace získané výborem, vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize a jejich odbornými poradci během procesu řešení krize budou nejspíše citlivé, měly by se na ně předtím, než se rozhodnutí o řešení krize zveřejní, vztahovat požadavky profesního tajemství. Je nutné vzít v úvahu skutečnost, že informace o obsahu a podrobnostech plánů řešení krize a výsledku posouzení těchto plánů mohou mít dalekosáhlé důsledky, zejména pro dotčené podniky. Je nutné předpokládat, že veškeré informace poskytnuté v souvislosti s rozhodnutím před jeho vydáním, ať již se jedná o to, zda jsou splněny podmínky zahájení řešení krize, či o použití konkrétního nástroje nebo opatření v rámci zvoleného postupu, mají dopad na veřejné a soukromé zájmy, jichž se dané kroky dotýkají. Nepříznivý dopad na subjekt může však mít i informace o tom, že výbor a vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize se tímto subjektem zabývají. Je proto nezbytné zajistit vhodné mechanismy pro zachování důvěrnosti takových informací, jako jsou obsah a podrobnosti plánů řešení krize a výsledek posouzení provedeného v této souvislosti.
(117)
K ochraně důvěrnosti práce výboru by jeho členové a jeho zaměstnanci, včetně zaměstnanců účastnících se výměny se zúčastněnými členskými státy nebo těmito státy vyslaných za účelem plnění úkolů souvisejících s řešením krize, měli podléhat požadavkům profesního tajemství, a to i poté, co přestali tyto úkoly plnit. Tyto požadavky by se měly vztahovat i na další osoby pověřené výborem, na osoby pověřené nebo jmenované vnitrostátním orgánem členského státu příslušným k řešení krize k provádění kontrol na místě, na pozorovatele, kteří jsou přizváni k účasti na plenárních a výkonných zasedáních výboru, a na pozorovatele z nezúčastněných členských států, kteří jsou členy vnitřních týmů příslušných k řešení krize. Pro účely plnění úkolů, které jsou mu svěřeny tímto nařízením, by měl být výbor oprávněn vyměňovat si při dodržení určitých podmínek informace s vnitrostátními nebo unijními orgány a subjekty.
(118)
V zájmu zajištění toho, aby byl výbor zařazen do ESFS, by mělo být nařízení (EU) č. 1093/2010 změněno tak, aby pojem příslušných orgánů zavedený uvedeným nařízením zahrnoval i výbor. Skutečnost, že by výbor byl postaven na roveň příslušným orgánům podle nařízení (EU) č. 1093/2010, je v souladu s úkolem, který je orgánu EBA svěřen podle článku 25 nařízení (EU) č. 1093/2010, a sice přispívat k vytváření a koordinaci účinných a soudržných ozdravných plánů a plánů řešení krize a aktivně se na vytváření těchto nástrojů podílet a zaměřovat se na usnadňování řešení krize subjektů v selhání, zejména přeshraničních skupin.
(119)
Do doby, než bude výbor plně funkční, měla by být Komise plně odpovědná za počáteční kroky, včetně jmenování dočasného předsedy, který by schvaloval všechny nezbytné platby jménem výboru.
(120)
Jednotný mechanismus pro řešení krizí sdružuje výbor, Radu, Komisi a orgány příslušné k řešení krize zúčastněných členských států. Soudní dvůr má pravomoc přezkoumávat legalitu rozhodnutí přijatých výborem, Radou a Komisí v souladu s článkem 263 Smlouvy o fungování EU a pravomoc k určení jejich mimosmluvní odpovědnosti. Kromě toho má Soudní dvůr podle článku 267 Smlouvy o fungování EU pravomoc na žádost vnitrostátních soudních orgánů rozhodovat o předběžných otázkách týkajících se platnosti a výkladu aktů přijatých orgány, institucemi nebo agenturami Unie. Vnitrostátní soudní orgány by měly mít - v souladu s jejich vnitrostátními právními předpisy - pravomoc přezkoumávat legalitu rozhodnutí, která přijaly orgány příslušné k řešení krize ze zúčastněných členských států v rámci výkonu pravomocí jim svěřených tímto nařízením, a také pravomoc určit jejich mimosmluvní odpovědnost.
(121)
Toto nařízení dodržuje základní práva a ctí práva, svobody a zásady uznané zejména v Listině, a zejména právo na vlastnictví, právo na ochranu osobních údajů, svobodu podnikání, právo na účinnou právní ochranu a spravedlivý proces a právo na obranu, a mělo by být prováděno v souladu s těmito právy a zásadami.
(122)
Jelikož cílů tohoto nařízení, totiž vytvoření účinného a efektivního jednotného evropského rámce pro řešení krizí subjektů a zajištění soudržného uplatňování pravidel pro řešení krizí, nemůže být uspokojivě dosaženo členskými státy, ale spíše jich může být lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii (dále jen „Smlouva o EU“). V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje toto nařízení rámec toho, co je nezbytné pro dosažení těchto cílů.
(123)
Komise by měla přezkoumat uplatňování tohoto nařízení, aby bylo možné posoudit jeho dopad na vnitřní trh a určit, zda jsou nutné jakékoli úpravy či další rozpracování, s cílem zlepšit účinnost a efektivitu jednotného mechanismu pro řešení krizí, a zejména zda je zapotřebí doplnit bankovní unii o harmonizaci úpadkových řízení na úrovni Unie pro instituce v selhání.
(124)
Převod příspěvků získaných na vnitrostátní úrovni podle tohoto nařízení by měl umožnit účinné fungování fondu, a tím účinné používání nástrojů k řešení krize. Proto by se měla ustanovení tohoto nařízení týkající se nástrojů k řešení krize a příspěvků použít od 1. ledna 2016. Od prosince 2015 by mělo být možné odložit uvedené datum vždy o jeden měsíc, pokud nejsou splněny podmínky, které umožňují převod příspěvků získaných na vnitrostátní úrovni,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
ČÁST I
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Předmět
Toto nařízení stanoví jednotná pravidla a jednotný postup pro řešení krize subjektů uvedených v článku 2, které jsou usazeny v zúčastněných členských státech uvedených v článku 4.
Tato jednotná pravidla a tento jednotný postup jsou uplatňovány Jednotným výborem pro řešení krizí zřízeným článkem 42 (dále jen „výbor“) společně s Radou a Komisí a vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize v rámci jednotného mechanismu pro řešení krizí stanoveného tímto nařízením. Tento jednotný mechanismus pro řešení krizí je podporován Jednotným fondem pro řešení krizí (dále jen „fond“).
Použití fondu je podmíněno vstupem v platnost dohody mezi zúčastněnými členskými státy (dále jen „dohoda“) o převádění prostředků získaných na vnitrostátní úrovni do fondu a o postupném slučování prostředků získaných na vnitrostátní úrovni, které budou přidělovány do podfondů fondu.
Článek 2
Oblast působnosti
Nařízení se použije na tyto subjekty:
a)
úvěrové instituce usazené v zúčastněném členském státě;
b)
mateřské podniky, včetně finančních holdingových společností a smíšených finančních holdingových společností, které jsou usazeny v zúčastněném členském státě, pokud podléhají dohledu na konsolidovaném základě vykonávanému ECB podle čl. 4 odst. 1 písm. g) nařízení (EU) č. 1024/2013;
c)
investiční podniky a finanční instituce usazené v zúčastněném členském státě, jsou-li zahrnuty do dohledu nad mateřským podnikem na konsolidovaném základě vykonávaného ECB podle čl. 4 odst. 1 písm. g) nařízení (EU) č. 1024/2013.
Článek 3
Definice
1. Pro účely tohoto nařízení se rozumí:
1)
„vnitrostátním příslušným orgánem“ vnitrostátní příslušný orgán ve smyslu čl. 2 bodu 2 nařízení (EU) č. 1024/2013;
2)
„příslušným orgánem“ příslušný orgán ve smyslu čl. 4 odst. 2 písm. i) nařízení (EU) č. 1093/2010;
3)
„vnitrostátním orgánem příslušným k řešení krize“ orgán určený zúčastněným členským státem podle článku 3 směrnice 2014/59/EU;
4)
„relevantním vnitrostátním orgánem příslušným k řešení krize“ vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize ze zúčastněného členského státu, v němž je usazen subjekt nebo subjekt skupiny;
5)
„podmínkami zahájení řešení krize“ podmínky uvedené v čl. 18 odst. 1;
6)
„plánem řešení krize“ plán vypracovaný v souladu s článkem 8 nebo 9;
7)
„skupinovým plánem řešení krize“ plán řešení krize na úrovni skupiny vypracovaný v souladu s články 8 a 9;
8)
„účelem řešení krize“ účely uvedené v článku 14;
9)
„nástrojem k řešení krize“ nástroj k řešení krize uvedený v čl. 22 odst. 2;
10)
„opatřením k řešení krize“ rozhodnutí zavést v subjektu uvedeném v článku 2 režim řešení krize podle článku 18, použití nástroje k řešení krize nebo výkon jedné nebo více pravomocí k řešení krize;
11)
„pojištěnými vklady“ vklady ve smyslu čl. 2 odst. 1 bodu 5 směrnice 2014/49/EU;
12)
„způsobilými vklady“ způsobilé vklady ve smyslu čl. 2 odst. 1 bodu 4 směrnice 2014/49/EU;
13)
„institucí“ úvěrová instituce nebo investiční podnik podléhající dohledu na konsolidovaném základě v souladu s čl. 2 písm. c);
14)
„institucí v režimu řešení krize“ subjekt uvedený v článku 2, vůči němuž je uplatněno opatření k řešení krize;
15)
„finanční institucí“ finanční instituce ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 26 nařízení (EU) č. 575/2013;
16)
„finanční holdingovou společností“ finanční holdingová společnost ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 20 nařízení (EU) č. 575/2013;
17)
„smíšenou finanční holdingovou společností“ smíšená finanční holdingová společnost ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 21 nařízení (EU) č. 575/2013;
18)
„mateřskou finanční holdingovou společností v Unii“ mateřská finanční holdingová společnost v EU ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 31 nařízení (EU) č. 575/2013;
19)
„mateřskou institucí v Unii“ mateřská instituce v EU ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 29 nařízení (EU) č. 575/2013;
20)
„mateřským podnikem“ mateřský podnik ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 15 písm. a) nařízení (EU) č. 575/2013;
21)
„dceřiným podnikem“ dceřiný podnik ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 16 nařízení (EU) č. 575/2013;
22)
„pobočkou“ pobočka ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 17 nařízení (EU) č. 575/2013;
23)
„skupinou“ mateřský podnik a jeho dceřiné podniky, jež jsou subjekty uvedenými v článku 2;
24)
„přeshraniční skupinou“ skupina zahrnující subjekty uvedené v článku 2 usazené ve více než jednom zúčastněném členském státě;
25)
výrazem „na konsolidovaném základě“ na základě konsolidované situace ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 47 nařízení (EU) č. 575/2013;
26)
„orgánem vykonávajícím dohled na konsolidovaném základě“ orgán vykonávající dohled na konsolidovaném základě ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 41 nařízení (EU) č. 575/2013;
27)
„orgánem příslušným k řešení krize na úrovni skupiny“ orgán příslušný k řešení krize v zúčastněném členském státě, ve kterém je usazena instituce nebo mateřský podnik podléhající dohledu na konsolidovaném základě na nejvyšší úrovni konsolidace v rámci zúčastněných členských států v souladu s článkem 111 směrnice 2013/36/EU;
28)
„institucionálním systémem ochrany“ opatření, které splňuje požadavky stanovené v čl. 113 odst. 7 nařízení (EU) č. 575/2013;
29)
„mimořádnou veřejnou finanční podporou“ státní podpora ve smyslu čl. 107 odst. 1 Smlouvy o fungování EU nebo jakákoli jiná veřejná finanční podpora na nadnárodní úrovni, která by představovala státní podporu, pokud by byla poskytnuta na vnitrostátní úrovni, a která je poskytována s cílem zachovat nebo obnovit životaschopnost, likviditu nebo platební schopnost subjektu uvedeného v článku 2 tohoto nařízení či skupiny, jejíž součástí je takový subjekt;
30)
„nástrojem převodu činnosti“ mechanismus, kterým orgán příslušný k řešení krize v souladu s článkem 24 převádí nástroje účasti vydané institucí v režimu řešení krize nebo aktiva, práva či závazky takové instituce na kupujícího, který není překlenovací institucí;
31)
„nástrojem překlenovací instituce“ mechanismus, kterým se nástroje účasti vydané institucí v režimu řešení krize nebo aktiva, práva či závazky takové instituce převádějí v souladu s článkem 25 na překlenovací instituci;
32)
„nástrojem oddělení aktiv“ mechanismus, kterým se v souladu s článkem 26 převádějí aktiva, práva nebo závazky instituce v režimu řešení krize na společnost pro správu aktiv;
33)
„nástrojem rekapitalizace z vnitřních zdrojů“ mechanismus, kterým se v souladu s článkem 27 vykonávají pravomoci k odpisu a konverzi závazků instituce v režimu řešení krize;
34)
„dostupnými finančními prostředky“ hotovost, vklady, aktiva a neodvolatelné platební přísliby, které má fond k dispozici pro účely uvedené v čl. 76 odst. 1;
35)
„cílovou úrovní“ objem dostupných finančních prostředků, kterého má být dosaženo podle čl. 69 odst. 1;
36)
„dohodou“ Dohoda o převádění a sdílení příspěvků do fondu;
37)
„přechodným obdobím“ období ode dne použitelnosti tohoto nařízení podle čl. 99 odst. 2 a 6 do okamžiku, kdy fond dosáhne cílové úrovně, nebo do 1. ledna 2024, podle toho, co nastane dříve;
38)
„finančním nástrojem“ finanční nástroj ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 50 nařízení (EU) č. 575/2013;
39)
„dluhovými nástroj“ dluhopisy a jiné formy převoditelného dluhu, nástroje vytvářející, nebo uznávající dluh a nástroje poskytující práva na nabytí dluhových nástrojů;
40)
„kapitálem“ kapitál ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 118 nařízení (EU) č. 575/2013;
41)
„požadavky na kapitál“ požadavky stanovené v článcích 92 až 98 nařízení (EU) č. 575/2013;
42)
„likvidací“ realizace aktiv subjektu uvedeného v článku 2;
43)
„derivátem“ derivát ve smyslu čl. 2 bodu 5 nařízení (EU) č. 648/2012;
44)
„pravomocemi k odpisu a konverzi“ pravomoci uvedené v článku 21;
45)
„nástroji kmenového kapitálu tier 1“ kapitálové nástroje, jež splňují podmínky stanovené v čl. 28 odst. 1 až 4, čl. 29 odst. 1 až 5 nebo čl. 31 odst. 1 nařízení (EU) č. 575/2013;
46)
„nástroji vedlejšího kapitálu tier 1“ kapitálové nástroje, jež splňují podmínky stanovené v čl. 52 odst. 1 nařízení (EU) č. 575/2013;
47)
„nástroji kapitálu tier 2“ kapitálové nástroje nebo podřízené úvěry, jež splňují podmínky stanovené v článku 63 nařízení (EU) č. 575/2013;
48)
„celkovou částkou“ celková částka způsobilých závazků, jež má být podle posouzení orgánu příslušného k řešení krize odepsána nebo konvertována v souladu s čl. 27 odst. 13;
49)
„způsobilými závazky“ závazky a kapitálové nástroje, které nejsou nástroji kmenového kapitálu tier 1, nástroji vedlejšího kapitálu tier 1 ani nástroji kapitálu tier 2, subjektu uvedeného v článku 2, jež nejsou vyloučeny z působnosti nástroje rekapitalizace z vnitřních zdrojů podle čl. 27 odst. 3;
50)
„systémem pojištění vkladů“ systém pojištění vkladů zavedený a oficiálně uznaný členským státem podle článku 4 směrnice 2014/49/EU;
51)
„příslušnými kapitálovými nástroji“ nástroje vedlejšího kapitálu tier 1 a nástroje kapitálu tier 2;
52)
„krytým dluhopisem“ nástroj uvedený v čl. 52 odst. 4 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/65/ES (13);
53)
„vkladatelem“ vkladatel ve smyslu čl. 2 odst. 1 bodu 6 směrnice 2014/49/EU;
54)
„investorem“ investor ve smyslu čl. 1 bodu 4 směrnice Evropského parlamentu a Rady 97/9/ES (14).
2. Není-li určitá definice obsažena v odstavci 1 tohoto článku, použije se definice obsažená v článku 2 směrnice 2014/59/EU. Není-li určitá definice obsažena v odstavci 1 tohoto článku ani v článku 2 směrnice 2014/59/EU, použije se definice obsažená v článku 3 směrnice 2013/36/EU.
Článek 4
Zúčastněné členské státy
1. Zúčastněné členské státy ve smyslu článku 2 nařízení (EU) č. 1024/2013 se považují za zúčastněné členské státy pro účely tohoto nařízení.
2. V případě pozastavení nebo ukončení úzké spolupráce mezi členským státem a ECB v souladu s článkem 7 nařízení (EU) č. 1024/2013 se na subjekty usazené v daném členském státě toto nařízení přestane vztahovat ode dne použitelnosti rozhodnutí o pozastavení nebo ukončení úzké spolupráce.
3. Je-li úzká spolupráce členského státu, jehož měnou není euro, s ECB ukončena v souladu s článkem 7 nařízení (EU) č. 1024/2013, rozhodne výbor do tří měsíců ode dne přijetí rozhodnutí o ukončení úzké spolupráce po dohodě s daným členským státem o podmínkách vrácení příspěvků, které dotyčný členský stát do fondu převedl, a o případných dalších podmínkách.
Vracejí se prostředky z části podfondu odpovídajícího dotyčnému členskému státu, která nepodléhá sdílení. Pokud vrácené prostředky z části nepodléhající sdílení nestačí v průběhu přechodného období stanoveného v dohodě k zajištění finančních zdrojů pro zřízení vnitrostátního mechanismu financování dotčeného členského státu v souladu se směrnicí 2014/59/EU, jsou předmětem vracení také veškeré finanční prostředky v části podfondu odpovídajícího danému členskému státu, která v souladu s dohodou podléhá sdílení, nebo jejich část, či po uplynutí přechodného období veškeré příspěvky převedené dotčeným členským státem během úzké spolupráce nebo jejich část, a to ve výši postačující k zajištění finančních zdrojů pro uvedený vnitrostátní mechanismus financování.
Při posuzování výše finančních prostředků, které mají být vráceny ze sdílené části fondu či po uplynutí přechodného období z fondu, se zohlední tato doplňující kritéria:
a)
způsob ukončení úzké spolupráce s ECB - zda se tak stalo dobrovolně v souladu s čl. 7 odst. 6 nařízení (EU) č. 1024/2013, či nikoli;
b)
zda ke dni ukončení úzké spolupráce probíhají opatření k řešení krize;
c)
hospodářský cyklus dotčeného členského státu, jehož se ukončení spolupráce týká.
Vracení finančních prostředků se rozloží na omezené období, které je úměrné délce trvání úzké spolupráce. Od vracených finančních prostředků se odečte podíl dotčeného členského státu na finančních prostředcích fondu, které byly v průběhu období úzké spolupráce z fondu použity na opatření k řešení krize.
4. Toto nařízení se i nadále vztahuje na probíhající postupy k řešení krize, které byly zahájeny přede dnem použitelnosti rozhodnutí uvedeného v odstavci 2.
Článek 5
Vztah ke směrnici 2014/59/EU a použitelnému vnitrostátnímu právu
1. Pokud podle tohoto nařízení výbor plní úkoly a vykonává pravomoci, které má podle směrnice 2014/59/EU plnit nebo vykonávat vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize, považuje se výbor pro účely tohoto nařízení a uvedené směrnice za relevantní vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize nebo, v případě řešení krize přeshraniční skupiny, za relevantní orgán příslušný k řešení krize na úrovni skupiny.
2. Výbor, Rada a Komise a případně vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize přijímají rozhodnutí za podmínky, že jsou dodrženy příslušné právní předpisy Unie, a zejména veškeré legislativní i nelegislativní akty, včetně aktů uvedených v článcích 290 a 291 Smlouvy o fungování EU, a v souladu s nimi.
Na výbor, Radu a Komisi se vztahují závazné regulační a prováděcí technické normy vypracované orgánem EBA a přijaté Komisí v souladu s články 10 až 15 nařízení (EU) č. 1093/2010 a veškeré obecné pokyny a doporučení, jež vydal orgán EBA v souladu s článkem 16 uvedeného nařízení. Vynaloží veškeré úsilí, aby splnily obecné pokyny a doporučení orgánu EBA, jež se týkají úkolů, jaké tyto orgány vykonávají. Pokud tyto obecné pokyny či doporučení neplní nebo nemají v úmyslu plnit, je o tom orgán EBA informován v souladu s čl. 16 odst. 3 uvedeného nařízení. Výbor, Rada a Komise spolupracují s EBA při uplatňování článků 25 a 30 uvedeného nařízení. Výbor se rovněž řídí rozhodnutími EBA v souladu s článkem 19 nařízení (EU) č. 1093/2010 v případech, kdy směrnice 2014/59/EU taková rozhodnutí stanoví.
Článek 6
Obecné zásady
1. Žádné z opatření, návrhů nebo politik výboru, Rady, Komise či vnitrostátního orgánu příslušného k řešení krize nesmí subjekty, držitele vkladů, investory nebo jiné věřitele usazené v Unii diskriminovat na základě jejich státní příslušnosti nebo místa podnikání.
2. Každé opatření, návrh či politika výboru, Rady, Komise nebo vnitrostátního orgánu příslušného k řešení krize v rámci jednotného mechanismu pro řešení krizí se přijímá s plným ohledem na jednotnost a integritu vnitřního trhu a s péčí o něj.
3. Při přijímání rozhodnutí nebo opatření, která by mohla mít dopady ve více než jednom členském státě, a zejména při přijímání rozhodnutí týkajících se skupin usazených ve dvou či více členských státech musí být řádně zohledněn účel řešení krize uvedený v článku 14 a všechny tyto faktory:
a)
zájmy členských států, v nichž skupina působí, a zejména dopad jakéhokoliv rozhodnutí, opatření nebo nečinnosti na finanční stabilitu, fiskální zdroje, hospodářství, mechanismy financování, systém pojištění vkladů nebo systém pro odškodnění investorů v těchto členských státech a fond;
b)
cíl dosáhnout rovnováhy mezi zájmy jednotlivých dotčených členských států a nepřipustit, aby byly nespravedlivě dotčeny nebo chráněny zájmy některého z členských států;
c)
potřebu minimalizovat nepříznivé dopady na jakoukoli část skupiny, do níž patří subjekt uvedený v článku 2, který podléhá režimu řešení krize.
4. Při přijímání rozhodnutí nebo opatření, zejména pokud se týkají subjektů nebo skupin usazených jak v zúčastněném členském státě, tak v nezúčastněném členském státě, musí být zohledněny možné nepříznivé dopady na nezúčastněné členské státy, včetně subjektů usazených v těchto členských státech.
5. Výbor, Rada a Komise dbají na vyvážení faktorů uvedených v odstavci 3 tohoto článku a účelu řešení krize uvedeného v článku 14 tak, jak je to vhodné vzhledem k povaze a okolnostem každého případu, a plní rozhodnutí přijatá Komisí na základě článku 107 Smlouvy o fungování EU a článku 19 tohoto nařízení.
6. Rozhodnutími či opatřeními nemohou výbor, Rada ani Komise od členských států požadovat, aby poskytly mimořádnou veřejnou finanční podporu, a tato rozhodnutí či opatření nesmějí zasahovat do rozpočtové svrchovanosti a fiskálních pravomocí členských států.
7. Jestliže výbor přijme rozhodnutí, které je určeno vnitrostátnímu orgánu příslušnému k řešení krize, má tento orgán právo dále upřesnit opatření, která budou přijata. Toto upřesnění musí být v souladu s dotyčným rozhodnutím výboru.
Článek 7
Rozdělení úkolů v rámci jednotného mechanismu pro řešení krizí
1. Výbor odpovídá za účinné a konzistentní fungování jednotného mechanismu pro řešení krizí.
2. S výhradou ustanovení uvedených v čl. 31 odst. 1 výbor odpovídá za vypracování plánů řešení krize a přijímání všech rozhodnutí souvisejících s řešením krize:
a)
v případě subjektů uvedených v článku 2, které nejsou součástí skupiny, a v případě skupin:
i)
které jsou považovány za významné podle čl. 6 odst. 4 nařízení (EU) č. 1024/2013; nebo
ii)
ve vztahu k nimž se ECB v souladu s čl. 6 odst. 5 písm. b) nařízení (EU) č. 1024/2013 rozhodla, že bude přímo vykonávat všechny příslušné pravomoci; a
b)
v případě ostatních přeshraničních skupin.
3. Ve vztahu k subjektům a skupinám jiným, než jsou subjekty a skupiny uvedené v odstavci 2, aniž je tím dotčena odpovědnost výboru za úkoly, které mu svěřuje toto nařízení, plní vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize následující úkoly, za něž odpovídají:
a)
přijímání plánů řešení krize a posuzování způsobilosti k řešení krize v souladu s články 8 a 10 a postupem stanoveným v článku 9;
b)
přijímání opatření v průběhu včasného zásahu v souladu s čl. 13 odst. 3;
c)
uplatňování zjednodušených povinností nebo upuštění od uplatnění povinnosti vypracovat plán řešení krize v souladu s článkem 11;
d)
stanovení minimálního požadavku na kapitál a způsobilé závazky v souladu s článkem 12;
e)
přijímání rozhodnutí o řešení krize a používání nástrojů k řešení krize uvedených v tomto nařízení, v souladu s příslušnými postupy a zárukami, pokud dané opatření k řešení krize nevyžaduje použití fondu a je financováno výhradně prostřednictvím nástrojů uvedených v článcích 21 a 24 až 27 nebo prostřednictvím systému pojištění vkladů v souladu s článkem 79 a s postupem stanoveným v článku 31;
f)
odpis nebo konverze příslušných kapitálových nástrojů podle článku 21 v souladu s postupem stanoveným v článku 31.
Pokud opatření k řešení krize vyžaduje použití fondu, přijme výbor program řešení krize.
Při přijímání rozhodnutí o řešení krize zohledňují vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize plán řešení krize uvedený v článku 9 a postupují podle tohoto plánu, pokud s ohledem na okolnosti daného případu nevyhodnotí, že účelu řešení krize bude účinněji dosaženo prostřednictvím opatření, která v plánu řešení krize stanovena nejsou.
Při plnění úkolů uvedených v tomto odstavci uplatňují vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize odpovídající ustanovení tohoto nařízení. Veškeré odkazy na výbor v čl. 5 odst. 2, čl. 6 odst. 5, čl. 8 odst. 6, 8, 12 a 13, čl. 10 odst. 1 až 10, článcích 11 až 14, čl. 15 odst. 1, 2 a 3, článku 16, čl. 18 odst. 1 prvním pododstavci a odst. 2 a 6, článku 20, čl. 21 odst. 1 až 7, odst. 8 druhém pododstavci a odst. 9 a 10, čl. 22 odst. 1, 3 a 6, článcích 23 a 24, čl. 25 odst. 3, čl. 27 odst. 1 až 15 a odst. 16 druhém pododstavci druhé větě, třetím pododstavci a čtvrtém pododstavci první, třetí a čtvrté větě a v článku 32 jsou ve vztahu ke skupinám a subjektům uvedeným v prvním pododstavci tohoto odstavce považovány za odkazy na vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize. Za tímto účelem vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize vykonávají pravomoci jim svěřené podle vnitrostátních právních předpisů, kterými se provádí směrnice 2014/59/EU, v souladu s podmínkami stanovenými vnitrostátním právem.
O přijímaných opatřeních uvedených v tomto odstavci informují vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize výbor a při přijímání těchto opatření s výborem úzce koordinují.
Vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize předkládají výboru plány řešení krize uvedené v článku 9 a jejich případné aktualizace spolu s odůvodněným posouzením způsobilosti dotčeného subjektu nebo skupiny k řešení krize v souladu s článkem 10.
4. Je-li to nutné pro zajištění jednotného uplatňování přísných norem řešení krize podle tohoto nařízení, může výbor:
a)
v návaznosti na oznámení opatření podle odstavce 3 tohoto článku vnitrostátním orgánem příslušným k řešení krize vydat podle čl. 31 odst. 1 v odpovídající lhůtě s ohledem na naléhavost okolností upozornění relevantnímu vnitrostátnímu orgánu příslušnému k řešení krize, domnívá-li se, že návrh rozhodnutí týkající se subjektu nebo skupiny uvedených v odstavci 3 tohoto článku není v souladu s tímto nařízením nebo s jeho obecnými pokyny uvedenými v čl. 31 odst. 1 písm. a);
b)
kdykoli, zejména nemá-li jeho upozornění uvedené v písmenu a) náležitou odezvu, z vlastního podnětu po konzultaci s dotčeným vnitrostátním orgánem příslušným k řešení krize nebo na jeho žádost rozhodnout, že bude přímo vykonávat veškeré příslušné pravomoci podle tohoto nařízení rovněž ve vztahu k jakémukoli subjektu nebo skupině uvedeným v odstavci 3 tohoto článku.
5. Bez ohledu na odstavec 3 tohoto článku mohou zúčastněné členské státy rozhodnout o tom, že ve vztahu k subjektům a skupinám jiným než uvedeným v odstavci 2, usazeným na jejich území, bude veškeré příslušné pravomoci a povinnosti svěřené mu tímto nařízením vykonávat výbor. V takovém případě se nepoužijí odstavce 3 a 4 tohoto článku, článek 9, čl. 12 odst. 2 a čl. 31 odst. 1. Členské státy, které mají v úmyslu této možnosti využít, tuto skutečnost oznámí výboru a Komisi. Toto oznámení nabývá účinku dnem zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie.
ČÁST II
ZVLÁŠTNÍ USTANOVENÍ
HLAVA I
FUNKCE V RÁMCI JEDNOTNÉHO MECHANISMU PRO ŘEŠENÍ KRIZÍ A PROCESNÍ PRAVIDLA
KAPITOLA 1
Plánování řešení krize
Článek 8
Plány řešení krize vypracovávané výborem
1. Výbor vypracuje a přijme plány řešení krize pro subjekty a skupiny uvedené v čl. 7 odst. 2 a pro subjekty a skupiny uvedené v čl. 7 odst. 4 písm. b) a odst. 5, pokud jsou splněny podmínky pro uplatnění zmíněných ustanovení.
2. Výbor vypracuje plány řešení krize po konzultaci s ECB nebo relevantními vnitrostátními příslušnými orgány a vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize, včetně orgánu příslušného k řešení krize na úrovni skupiny, ze zúčastněných členských států, v nichž jsou subjekty usazeny, a v rozsahu, v jakém se týkají významných poboček, s orgány příslušnými k řešení krize z nezúčastněných členských států, v nichž se tyto významné pobočky nacházejí. Za tímto účelem může výbor požadovat od vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize, aby vypracovaly a předložily výboru návrh plánů řešení krize, a od orgánu příslušného k řešení krize na úrovni skupiny, aby vypracoval a předložil výboru návrh skupinového plánu řešení krize.
3. V zájmu zajištění účinného a jednotného uplatňování tohoto článku vydá výbor obecné směry a vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize vydá pokyny k vypracovávání návrhů plánů řešení krize a návrhů skupinových plánů řešení krize ve vztahu ke konkrétním subjektům nebo skupinám.
4. Pro účely odstavce 1 tohoto článku vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize předají výboru veškeré informace nezbytné k vypracování a provádění plánů řešení krize, které tyto orgány získaly v souladu s článkem 11 a čl. 13 odst. 1 směrnice 2014/59/EU, aniž je dotčena kapitola 5 této hlavy.
5. Plán řešení krize stanoví možnosti pro použití nástrojů a výkon pravomocí k řešení krize uvedených v tomto nařízení na subjekty a skupiny uvedené v odstavci 1.
6. Plán řešení krize stanoví opatření k řešení krize, která může výbor přijmout, pokud subjekt nebo skupina uvedené v odstavci 1 splňují podmínky zahájení řešení krize.
Dotčenému subjektu jsou poskytnuty informace uvedené v odstavci 9.
Při vypracovávání a aktualizaci plánu řešení krize označí výbor veškeré závažné překážky bránící způsobilosti k řešení krize, a je-li to nezbytné a přiměřené, navrhne relevantní opatření k odstranění těchto překážek v souladu s článkem 10.
Plán řešení krize musí zohledňovat řadu relevantních scénářů, včetně toho, že selhání je specifické pro daný podnik nebo že k němu dojde v době širší finanční nestability nebo událostí se systémovým dopadem.
Plán řešení krize nesmí předpokládat žádné z těchto opatření:
a)
jakoukoli mimořádnou veřejnou finanční podporu kromě použití fondu zřízeného v souladu s článkem 67;
b)
jakékoli nouzové poskytnutí likvidity centrální bankou; ani
c)
jakékoli poskytnutí likvidity centrální bankou za nestandardních podmínek, pokud jde o zajištění, obsah a úrokové sazby.
7. Plán řešení krize musí obsahovat analýzu toho, jak a kdy by mohla instituce za podmínek, jež plán řeší, požádat o využití facilit centrální banky, a určovat aktiva, u nichž se očekává, že by mohla posloužit jako zajištění.
8. Výbor může od institucí požadovat, aby mu pomohly s vypracováním a aktualizací plánů.
9. Plán řešení krize pro každý subjekt musí obsahovat, a to v kvantifikované podobě, je-li to účelné a možné:
a)
shrnutí klíčových prvků plánu;
b)
shrnutí podstatných změn instituce, k nimž došlo od doby, kdy byly předloženy poslední informace pro účely řešení krize;
c)
přehled toho, jak by bylo možné zásadní funkce a hlavní linie podnikání v nezbytné míře právně a ekonomicky oddělit od ostatních funkcí, aby se zajistila kontinuita v případě selhání instituce;
d)
odhad časového rámce pro provedení každého podstatného aspektu plánu;
e)
podrobný popis posouzení způsobilosti k řešení krize provedeného v souladu s článkem 10;
f)
popis veškerých opatření vyžadovaných podle čl. 10 odst. 7 k řešení nebo odstranění překážek bránících způsobilosti k řešení krize zjištěných v posouzení provedeném podle článku 10;
g)
popis procesů pro určení hodnoty a prodejnosti zásadních funkcí, hlavních linií podnikání a aktiv instituce;
h)
podrobný popis opatření pro zajištění toho, aby byly informace vyžadované podle článku 11 směrnice 2014/59/EU vždy aktuální a k dispozici orgánům příslušným k řešení krize;
i)
vysvětlení, jakým způsobem by varianty řešení krize mohly být financovány, aniž se předpokládá kterékoli z těchto opatření:
i)
jakákoli mimořádná veřejná finanční podpora kromě použití fondu zřízeného v souladu s článkem 67;
ii)
jakékoli nouzové poskytnutí likvidity centrální bankou; nebo
iii)
jakékoli poskytnutí likvidity centrální bankou za nestandardních podmínek, pokud jde o zajištění, obsah a úrokové sazby;
j)
podrobný popis různých strategií řešení krize, které by mohly být uplatněny podle různých možných scénářů, a odpovídajících harmonogramů;
k)
popis kritických prvků vzájemné propojenosti;
l)
popis variant pro zachování přístupu k platebním a zúčtovacím službám a jiné infrastruktuře a posouzení přenositelnosti pozic klientů;
m)
analýzu dopadu plánu na zaměstnance dané instituce, včetně posouzení souvisejících nákladů, a popis předpokládaných postupů konzultace se zaměstnanci během procesu řešení krize, zohledňující případné vnitrostátní systémy pro dialog se sociálními partnery;
n)
plán komunikace s médii a s veřejností;
o)
minimální požadavek na kapitál a způsobilé závazky vyžadovaný podle článku 12 a případně lhůtu pro dosažení této úrovně;
p)
případně minimální požadavek na kapitál a smluvní nástroje umožňující rekapitalizaci z vnitřních zdrojů podle článku 12 a případně lhůtu pro dosažení této úrovně;
q)
popis klíčových operací a systémů pro udržování nepřerušeného fungování provozních procesů instituce;
r)
případně vyjádření dotčené instituce k plánu řešení krize.
10. Skupinové plány řešení krize obsahují plán řešení krize pro celou skupinu vedenou mateřským podnikem v Unii usazeným v zúčastněném členském státě, a to buď v podobě řešení krize na úrovni mateřského podniku v Unii, nebo v podobě rozpuštění skupiny a řešení krize na úrovni dceřiných podniků. Ve skupinovém plánu řešení krize jsou stanovena opatření k řešení krize:
a)
mateřského podniku v Unii;
b)
dceřiných podniků, které jsou součástí skupiny a které jsou usazeny v Unii;
c)
subjektů uvedených v čl. 2 písm. b); a
d)
s výhradou článku 33 dceřiných podniků, které jsou součástí skupiny a které jsou usazeny mimo Unii.
11. Skupinový plán řešení krize:
a)
uvádí opatření k řešení krize, která mají být přijata ve vztahu k subjektům skupiny, jak prostřednictvím opatření k řešení krize ve vztahu k subjektům uvedeným v čl. 2 písm. b) a dceřiným institucím, tak prostřednictvím koordinovaných opatření k řešení krize ve vztahu k dceřiným institucím, v rámci scénářů stanovených v odstavci 6 tohoto článku;
b)
analyzuje, do jaké míry mohou být nástroje k řešení krize a pravomoci k řešení krize koordinovaně použity a vykonány ve vztahu k subjektům skupiny usazeným v Unii, včetně opatření usnadňujících koupi celé skupiny, popřípadě oddělených linií podnikání nebo činností provozovaných několika subjekty skupiny, nebo konkrétních subjektů skupiny třetí stranou, a identifikuje možné překážky pro koordinované řešení krize;
c)
obsahuje podrobný popis posouzení způsobilosti k řešení krize provedeného v souladu s článkem 10;
d)
jsou-li součástí skupiny subjekty se sídlem ve třetích zemích, stanoví vhodné způsoby spolupráce a koordinace s relevantními orgány těchto třetích zemí a zjistí důsledky pro řešení krize v Unii;
e)
stanoví opatření, včetně právního a ekonomického oddělení některých funkcí či linií podnikání, která jsou nezbytná pro usnadnění řešení krize na úrovni skupiny, pokud jsou splněny podmínky zahájení řešení krize;
f)
stanoví, jak by jednotlivá opatření k řešení krize na úrovni skupiny mohla být financována, a v případě, kdy je potřeba použít fond a mechanismy financování nezúčastněných členských států zřízené v souladu s článkem 100 směrnice 2014/59/EU, stanoví zásady pro sdílení odpovědnosti za toto financování mezi zdroji finančních prostředků v různých zúčastněných a nezúčastněných členských státech. Plán nesmí předpokládat žádné z těchto opatření:
i)
jakoukoli mimořádnou veřejnou finanční podporu kromě použití fondu zřízeného v souladu s článkem 67 tohoto nařízení a mechanismů financování z nezúčastněných členských států zřízených v souladu s článkem 100 směrnice 2014/59/EU;
ii)
jakékoli nouzové poskytnutí likvidity centrální bankou; ani
iii)
jakékoli poskytnutí likvidity centrální bankou za nestandardních podmínek, pokud jde o zajištění, obsah a úrokové sazby.
Uvedené zásady musí být stanoveny na základě spravedlivých a vyvážených kritérií a zohledňovat zejména čl. 107 odst. 5 směrnice 2014/59/EU a dopad na finanční stabilitu ve všech dotčených členských státech.
Skupinový plán řešení krize nesmí mít na žádný členský stát neúměrný dopad.
12. Výbor určí lhůtu pro vypracování prvních plánů řešení krize. Plány řešení krize a skupinové plány řešení krize se přezkoumávají a v případě potřeby aktualizují nejméně jednou ročně a po každé podstatné změně právní či organizační struktury, podnikání nebo finanční situace subjektu či, v případě skupinových plánů řešení krize, skupiny včetně všech subjektů skupiny, jestliže by mohla mít podstatný dopad na účinnost plánu nebo jinak vyžaduje revizi plánu řešení krize.
Pro účely revize či aktualizace plánů řešení krize uvedených v prvním pododstavci instituce, ECB nebo vnitrostátní příslušné orgány bezodkladně sdělí výboru veškeré změny, které takovou revizi či aktualizaci vyžadují.
13. Výbor předá plány řešení krize a veškeré jejich změny ECB nebo relevantním vnitrostátním příslušným orgánům.
Článek 9
Plány řešení krize vypracovávané vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize
1. Vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize vypracují a přijmou plány řešení krize pro subjekty a skupiny, které nejsou subjekty a skupinami uvedenými v čl. 7 odst. 2, odst. 4 písm. b) a odst. 5, v souladu s čl. 8 odst. 5 až 13.
2. Vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize vypracují plány řešení krize po konzultaci s relevantními vnitrostátními příslušnými orgány a v rozsahu, v jakém se týkají významných poboček, s vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize ze zúčastněných a nezúčastněných členských států, v nichž se tyto významné pobočky nacházejí.
Článek 10
Posouzení způsobilosti k řešení krize
1. Při vypracovávání a aktualizaci plánů řešení krize v souladu s článkem 8 výbor po konzultaci s příslušnými orgány, včetně ECB, a v rozsahu, v jakém se týkají významných poboček, s orgány příslušnými k řešení krize z nezúčastněných členských států, v nichž se tyto významné pobočky nacházejí, posoudí, v jakém rozsahu jsou instituce a skupiny způsobilé pro řešení krize, aniž se přepokládá kterékoli z těchto opatření:
a)
jakákoli mimořádná veřejná finanční podpora kromě použití fondu zřízeného v souladu s článkem 67;
b)
jakékoli nouzové poskytnutí likvidity centrální bankou; nebo
c)
jakékoli poskytnutí likvidity centrální bankou za nestandardních podmínek, pokud jde o zajištění, obsah a úrokové sazby.
2. ECB nebo relevantní vnitrostátní příslušný orgán postoupí výboru ozdravný plán nebo skupinový ozdravný plán. Výbor ozdravný plán posoudí s cílem zjistit, zda některé činnosti v něm zahrnuté nemohou mít nepříznivý dopad na způsobilost dané instituce nebo skupiny k řešení krize, a může dát ECB nebo vnitrostátnímu příslušnému orgánu doporučení k těmto otázkám.
3. Při vypracovávání plánu řešení krize výbor posoudí, v jakém rozsahu je daný subjekt způsobilý pro řešení krize v souladu s tímto nařízením. Má se za to, že subjekt je způsobilý pro řešení krize, pokud ho výbor může proveditelně a věrohodně likvidovat v běžném úpadkovém řízení nebo řešit jeho krizi použitím nástrojů a výkonem pravomocí k řešení krize, přičemž by se mělo v co nejvyšší míře zabránit závažným nepříznivým důsledkům pro finanční systémy členského státu, v němž se subjekt nachází, nebo jiných členských států nebo Unie - a to i za okolností širší finanční nestability nebo událostí se systémovým dopadem -, a s cílem zajistit kontinuitu zásadních funkcí prováděných subjektem.
Výbor oznámí orgánu EBA včas všechny případy, kdy se má za to, že instituce není způsobilá pro řešení krize.
4. Má se za to, že skupina je způsobilá pro řešení krize, pokud výbor může proveditelně a věrohodně likvidovat v běžném úpadkovém řízení subjekty skupiny nebo řešit jejich krizi použitím nástrojů k řešení krize a výkonem pravomocí k řešení krize ve vztahu k subjektům skupiny, přičemž by se mělo v co nejvyšší míře zabránit závažným nepříznivým důsledkům pro finanční systémy členských států, v nichž jsou subjekty skupiny usazeny, nebo jiných členských států nebo Unie - a to i za okolností širší finanční nestability nebo událostí se systémovým dopadem -, s cílem zajistit kontinuitu zásadních funkcí prováděných těmito subjekty skupiny, buď snadným včasným oddělením, nebo jinými prostředky.
Výbor oznámí orgánu EBA včas všechny případy, kdy se má za to, že skupina není způsobilá pro řešení krize.
5. Pro účely odstavců 3, 4 a 10 se závažnými nepříznivými důsledky pro finanční systém nebo ohrožením finanční stability rozumí situace, kdy je finanční systém skutečně nebo potenciálně vystaven narušení, což může vést k finančním potížím, které mohou ohrozit řádné fungování, efektivitu a integritu vnitřního trhu nebo hospodářství nebo finanční systém jednoho nebo více členských států. Při posuzování závažných nepříznivých důsledků výbor zohledňuje příslušná varování a doporučení ESRB a příslušná kritéria vypracovaná orgánem EBA s ohledem na zjišťování a měření systémového rizika.
6. Pro účely posouzení podle tohoto článku výbor posoudí aspekty uvedené v oddíle C přílohy směrnice 2014/59/EU.
7. Pokud výbor na základě posouzení způsobilosti subjektu k řešení krize provedeného v souladu s odstavcem 3 nebo způsobilosti skupiny k řešení krize provedeného v souladu s odstavcem 4 po konzultaci s příslušnými orgány, včetně ECB, zjistí, že existují podstatné překážky způsobilosti daného subjektu nebo skupiny k řešení krize, vypracuje ve spolupráci s příslušnými orgány zprávu určenou instituci nebo mateřskému podniku, v níž analyzuje podstatné překážky pro účinné použití nástrojů k řešení krize a výkon pravomocí k řešení krize. Zpráva zváží dopad na model podnikání instituce a doporučí veškerá přiměřená a cílená opatření, která jsou podle názoru výboru nezbytná či vhodná k odstranění těchto překážek v souladu s odstavcem 10.
8. Zpráva se rovněž oznámí příslušným orgánům a orgánům příslušným k řešení krize z nezúčastněných členských států, v nichž se nacházejí významné pobočky institucí, které nejsou součástí skupiny. Musí být podložena důvody vedoucími k danému posouzení či zjištění a musí uvádět, jak toto posouzení či zjištění splňuje požadavek přiměřenosti použitých opatření stanovený v článku 6.
9. Do čtyř měsíců od obdržení zprávy navrhne subjekt nebo mateřský podnik výboru možná opatření k řešení či odstranění podstatných překážek uvedených ve zprávě. Výbor informuje o veškerých opatřeních navržených subjektem nebo mateřským podnikem příslušné orgány, EBA a v případě významných poboček institucí, které nejsou součástí skupiny a nacházejí se v nezúčastněných členských státech, orgány příslušné k řešení krize v těchto členských státech.
10. Výbor po konzultaci s příslušnými orgány posoudí, zda opatření uvedená v odstavci 9 dotyčné podstatné překážky účinně řeší či odstraňují. Pokud opatření navržená dotčeným subjektem nebo mateřským podnikem účinně nezmírňují či neodstraňují překážky způsobilosti k řešení krize, výbor po konzultaci s příslušnými orgány a případně s určeným makroobezřetnostním orgánem přijme rozhodnutí, ve kterém uvede, že navržená opatření účinně nezmírňují nebo neodstraňují překážky způsobilosti k řešení krize, a vydá vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize pokyn, aby od instituce, mateřského podniku nebo kteréhokoli dceřiného podniku dotčené skupiny požadoval přijetí kteréhokoli z opatření uvedených v odstavci 11.
Pokud výbor stanoví alternativní opatření, uvede, z jakého důvodu by opatření navržená institucí nezajistila odstranění překážek způsobilosti k řešení krize a proč jsou navrhovaná alternativní opatření vhodná k jejich odstranění. Výbor zohlední, jak dané překážky způsobilosti k řešení krize ohrožují finanční stabilitu a jaký dopad by daná opatření měla na podnikatelskou činnost dané instituce, na její stabilitu a schopnost přispívat k hospodářství, na vnitřní trh finančních služeb a na finanční stabilitu v dalších členských státech a v Unii jako celku.
Výbor rovněž zohlední nutnost zabránit dopadu na dotčenou instituci nebo skupinu, jenž by překračoval rámec toho, co je nezbytné pro odstranění překážek způsobilosti k řešení krize, nebo by byl nepřiměřený.
11. Pro účely odstavce 10 výbor případně vydá vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize pokyn k přijetí kteréhokoli z těchto opatření:
a)
požadovat, aby subjekt revidoval dohody o vnitroskupinovém financování nebo přezkoumal skutečnost, že neexistují, nebo uzavřel dohody o poskytování služeb (uvnitř skupiny či se třetími stranami) k zajištění zásadních funkcí;
b)
požadovat, aby subjekt omezil svou maximální individuální nebo celkovou expozici;
c)
uložit specifickou nebo pravidelnou dodatečnou povinnost poskytnout informace relevantní pro řešení krize;
d)
požadovat, aby se subjekt zbavil konkrétních aktiv;
e)
požadovat, aby subjekt omezil či ukončil konkrétní existující či navrhované činnosti;
f)
omezit rozvoj nových či stávajících linií podnikání nebo prodej nových či stávajících produktů nebo takovému rozvoji či prodeji zabránit;
g)
požadovat změny právní či provozní struktury subjektu nebo kteréhokoli subjektu skupiny, který je pod jejich přímou či nepřímou kontrolou, s cílem snížit složitost a zajistit tak, aby bylo možné právně i provozně oddělit zásadní funkce od jiných funkcí použitím nástrojů k řešení krize;
h)
požadovat, aby subjekt založil mateřskou finanční holdingovou společnost v členském státě nebo mateřskou finanční holdingovou společnost v Unii;
i)
požadovat, aby subjekt vydal způsobilé závazky za účelem splnění požadavků podle článku 12;
j)
požadovat, aby subjekt přijal další kroky s cílem splnit požadavky uvedené v článku 12, zejména aby se pokusil sjednat změnu jakéhokoli způsobilého závazku, nástroje vedlejšího kapitálu tier 1 nebo nástroje kapitálu tier 2, který vydal, s cílem zajistit, aby jakékoli rozhodnutí o odpisu nebo konverzi daného závazku nebo nástroje přijaté výborem bylo vykonáno podle práva, kterým se daný závazek nebo nástroj řídí.
Opatření uvedená v prvním pododstavci písm. a) až j) přijmou případně přímo vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize.
12. Vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize plní pokyny výboru v souladu s článkem 29.
13. Rozhodnutí přijaté podle odstavců 10 a 11 musí splňovat tyto požadavky:
a)
musí být podloženo důvody vedoucími k danému posouzení či zjištění;
b)
musí uvádět, jak posouzení či zjištění splňuje požadavek přiměřenosti použitých opatření stanovený v odstavci 10.
Článek 11
Zjednodušené povinnosti v případě některých institucí
1. Výbor z vlastního podnětu po konzultaci s vnitrostátním orgánem příslušným k řešení krize nebo na jeho návrh může uplatnit zjednodušené povinnosti, pokud jde o vypracování plánů řešení krize uvedených v článku 8, nebo může upustit od uplatňování povinnosti vypracovat tyto plány, v souladu s odstavci 3 až 9 tohoto článku.
2. Vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize mohou výboru navrhnout, aby uplatnil zjednodušené povinnosti v případě institucí či skupin podle odstavců 3 a 4 nebo upustil od uplatňování povinnosti vypracovat plány řešení krize podle odstavce 7. Návrh musí být odůvodněný a podložený veškerou příslušnou dokumentací.
3. Po obdržení návrhu na uplatnění zjednodušených povinností podle odstavce 2 tohoto článku nebo z vlastního podnětu provede výbor posouzení dotčené instituce nebo skupiny a zjednodušené povinnosti uplatní, jestliže není pravděpodobné, že by selhání instituce nebo skupiny mělo závažné nepříznivé důsledky pro finanční systém nebo ohrozilo finanční stabilitu ve smyslu čl. 10 odst. 5.
Pro tyto účely vezme výbor v úvahu:
a)
povahu podnikání, vlastnickou strukturu, právní formu, rizikový profil, velikost a právní status instituce nebo skupiny, její propojenost s jinými institucemi nebo s finančním systémem obecně a rozsah a složitost její činnosti;
b)
její členství v institucionálním systému ochrany nebo v jiných systémech vzájemné solidarity uvedených v čl. 113 odst. 7 nařízení (EU) č. 575/2013;
c)
provádění investičních služeb nebo činností ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 2 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2014/65/EU (15); a
d)
to, zda je pravděpodobné, že by její selhání a následná likvidace v běžném úpadkovém řízení měly výrazně nepříznivý dopad na finanční trhy, na jiné instituce, na podmínky financování nebo na ekonomiku obecně.
Výbor provede posouzení uvedené v prvním pododstavci případně po konzultaci s vnitrostátním makroobezřetnostním orgánem a případně s ESRB.
4. Při uplatňování zjednodušených povinností výbor určí:
a)
obsah a podrobnosti plánů řešení krize stanovených v článku 8;
b)
lhůtu, ve které mají být vypracovány první plány řešení krize, a frekvenci jejich aktualizace, jež může být nižší než frekvence stanovená v čl. 8 odst. 12;
c)
obsah a podrobnosti informací požadovaných od institucí, jak je stanoveno v čl. 8 odst. 9 tohoto nařízení a v oddíle B přílohy směrnice 2014/59/EU;
d)
míru podrobností pro posouzení způsobilosti k řešení krize podle článku 10 tohoto nařízení a oddílu C přílohy směrnice 2014/59/EU.
5. Uplatnění zjednodušených povinností samo o sobě nemá vliv na pravomoc výboru přijmout jakékoli opatření k řešení krize.
6. V případě, že jsou uplatňovány zjednodušené povinnosti, výbor kdykoli nařídí uplatňování plnohodnotných, nezjednodušených povinností, pokud pominou okolnosti, jež zjednodušené povinnosti odůvodňovaly.
7. Aniž jsou dotčeny články 9 a 31, výbor po obdržení návrhu na upuštění od uplatňování povinnosti vypracovat plány řešení krize podle odstavce 2 tohoto článku nebo z vlastního podnětu upustí podle odstavce 3 tohoto článku od uplatňování povinnosti vypracovat plány řešení krize v případě institucí přidružených k ústřednímu subjektu, které jsou zcela nebo zčásti osvobozeny od obezřetnostních požadavků v rámci vnitrostátního práva v souladu s článkem 10 nařízení (EU) č. 575/2013.
Je-li upuštěno od uplatňování povinnosti v souladu s prvním pododstavcem, uplatní se povinnost vypracovat plán řešení krize na konsolidovaném základě ve vztahu k ústřednímu subjektu a k němu přidruženým institucím ve smyslu článku 10 nařízení (EU) č. 575/2013. Za tímto účelem zahrnuje jakýkoli odkaz na skupinu učiněný v této kapitole ústřední subjekt a k němu přidružené instituce ve smyslu článku 10 nařízení (EU) č. 575/2013 a jejich dceřiné podniky a jakýkoli odkaz na mateřské podniky nebo instituce podléhající dohledu na konsolidovaném základě podle článku 111 směrnice 2013/36/EU zahrnuje ústřední subjekt.
8. Instituce, které podléhají přímému dohledu ze strany ECB podle čl. 6 odst. 4 nařízení (EU) č. 1024/2013 nebo které tvoří významný podíl ve finančním systému zúčastněného členského státu, musí být předmětem individuálních plánů řešení krize.
Pro účely tohoto odstavce se má za to, že činnosti instituce tvoří ve finančním systému tohoto zúčastněného členského státu významný podíl, pokud:
a)
celková hodnota jejích aktiv přesahuje 30 000 000 000 EUR; nebo
b)
poměr jejích celkových aktiv k HDP členského státu usazení je vyšší než 20 %, není-li celková hodnota jejích aktiv nižší než 5 000 000 000 EUR.
9. Jestliže se vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize, který v souladu s odstavcem 2 navrhl uplatnění zjednodušených povinností nebo upuštění od uplatnění povinnosti, domnívá, že rozhodnutí uplatnit zjednodušené povinnosti nebo upustit od uplatňování povinnosti musí být zrušeno, předloží výboru návrh za tím účelem. V takovém případě výbor přijme rozhodnutí o navrhovaném zrušení, přičemž plně zohlední odůvodnění zrušení, které předložil vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize, s ohledem na faktory či okolnosti uvedené v odstavci 3 nebo odstavcích 7 a 8.
10. Výbor informuje EBA o tom, jak uplatňuje tento článek.
Článek 12
Minimální požadavek na kapitál a způsobilé závazky
1. Výbor po konzultaci s příslušnými orgány, včetně ECB, určí minimální požadavek na kapitál a způsobilé závazky podle odstavce 4 podléhající pravomocím k odpisu a konverzi, který musí trvale splňovat subjekty a skupiny uvedené v čl. 7 odst. 2 a subjekty a skupiny uvedené v čl. 7 odst. 4 písm. b) a odst. 5, pokud jsou splněny podmínky pro uplatnění zmíněných ustanovení.
2. Při vypracovávání plánů řešení krize v souladu s článkem 9 určí vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize po konzultaci s příslušnými orgány minimální požadavek na kapitál a způsobilé závazky podle odstavce 4 podléhající pravomoci k odpisu a konverzi, který musí trvale splňovat subjekty uvedené v čl. 7 odst. 3. V této souvislosti se použije postup stanovený v článku 31.
3. K zajištění účinného a jednotného uplatňování tohoto článku vydá výbor obecné směry a vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize pokyny ve vztahu ke konkrétním subjektům nebo skupinám.
4. Minimální požadavek na kapitál a způsobilé závazky se stanoví jako výše kapitálu a způsobilých závazků vyjádřená jako procentní podíl celkových závazků a kapitálu instituce.
Pro účely prvního pododstavce se derivátové závazky zahrnují do celkových závazků na základě toho, že se plně uznávají nettingová práva protistrany.
5. Bez ohledu na odstavec 1 výbor osvobodí hypoteční úvěrové instituce financované krytými dluhopisy, které podle vnitrostátního práva nesmějí přijímat vklady, od povinnosti trvale plnit minimální požadavek na kapitál a způsobilé závazky, pokud:
a)
tyto instituce budou zlikvidovány ve vnitrostátním úpadkovém řízení nebo jiném postupu prováděném v souladu s článkem 38, 40 nebo 42 směrnice 2014/59/EU stanoveném pro tyto instituce; a
b)
tato vnitrostátní úpadková řízení nebo jiná řízení zajistí, aby věřitelé těchto institucí, včetně případných držitelů krytých dluhopisů, nesli ztráty způsobem, který dosahuje účelu řešení krize.
6. Minimální požadavek na kapitál a způsobilé závazky uvedený v odstavci 4 nepřesáhne výši kapitálu a způsobilých závazků, jež postačují k tomu, aby bylo zajištěno, že v případě použití nástroje rekapitalizace z vnitřních zdrojů by bylo možno absorbovat ztráty instituce nebo mateřského podniku uvedených v článku 2, jakož i nejvyššího mateřského podniku uvedené instituce nebo mateřského podniku a jakékoli instituce nebo finanční instituce zahrnuté do konsolidované účetní závěrky uvedeného nejvyššího mateřského podniku a obnovit poměr kmenového kapitálu tier 1 těchto subjektů na úroveň nezbytnou k tomu, aby nadále splňovaly podmínky pro povolení a pokračovaly v činnostech, pro něž mají povolení podle směrnice 2013/36/EU nebo rovnocenného právního předpisu, a k udržení dostatečné důvěry trhu v instituci nebo mateřský podnik uvedené v článku 2 a nejvyšší mateřský podnik uvedené instituce nebo mateřského podniku a v jakoukoli instituci nebo finanční instituci zahrnutou do konsolidované účetní závěrky uvedeného nejvyššího mateřského podniku.
V případě, že podle plánu řešení krize by určité třídy způsobilých závazků mohly být z rekapitalizace z vnitřních zdrojů vyloučeny podle čl. 27 odst. 5 nebo by určité třídy způsobilých závazků mohly být zcela převedeny na určitého příjemce na základě částečného převodu, nepřesáhne minimální požadavek na kapitál a způsobilé závazky uvedený v odstavci 4 tohoto článku výši kapitálu a způsobilých závazků zajišťující, že instituce nebo mateřský podnik uvedené v článku 2 mají další způsobilé závazky dostatečné k zajištění toho, aby bylo možno absorbovat ztráty instituce nebo mateřského podniku uvedených v článku 2 a nejvyššího mateřského podniku uvedené instituce nebo mateřského podniku a jakékoli instituce nebo finanční instituce zahrnuté v konsolidované účetní závěrce uvedeného nejvyššího mateřského podniku, obnovit poměr kmenového kapitálu tier 1 těchto subjektů na úroveň nezbytnou k tomu, aby nadále splňovaly podmínky pro povolení a pokračovaly v činnostech, pro něž mají povolení podle směrnice 2013/36/EU nebo rovnocenného právního předpisu, a k udržení dostatečné důvěry trhu v instituci nebo mateřský podnik a nejvyšší mateřský podnik uvedené instituce nebo mateřského podniku a v jakoukoli instituci nebo finanční instituci zahrnutou do konsolidované účetní závěrky uvedeného nejvyššího mateřského podniku.
Minimální požadavek na kapitál a způsobilé závazky uvedený v odstavci 4 tohoto článku není nižší než celková výše jakýchkoli kapitálových požadavků a požadavků na kapitálové rezervy podle nařízení (EU) č. 575/2013 a směrnice 2013/36/EU.
7. V rámci omezení stanovených v odstavci 6 tohoto článku, s cílem zajistit, aby mohla být krize subjektu uvedeného v článku 2 řešena použitím nástrojů k řešení krize, případně včetně nástroje rekapitalizace z vnitřních zdrojů, způsobem, který dosahuje účelu řešení krize, se určení uvedené v odstavci 1 tohoto článku provádí na základě těchto kritérií:
a)
velikosti, modelu podnikání, modelu financování a rizikového profilu instituce nebo mateřského podniku uvedených v článku 2;
b)
rozsahu, v jakém by systém pojištění vkladů mohl přispět k financování řešení krize v souladu s článkem 79;
c)
rozsahu, v jakém by selhání instituce nebo mateřského podniku uvedených v článku 2 mělo závažné nepříznivé důsledky pro finanční systém nebo ohrozilo finanční stabilitu ve smyslu čl. 10 odst. 5, mimo jiné rozšířením krize na další instituce v důsledku propojenosti daného subjektu s jinými institucemi nebo se zbytkem finančního systému.
8. Při určení se upřesní minimální požadavek na kapitál a způsobilé závazky, který mají instituce splňovat na individuálním základě a který má mateřský podnik splňovat na konsolidovaném základě. Minimální celkovou výši požadavku kapitál a způsobilé závazky na konsolidované úrovni mateřského podniku v Unii usazeného v zúčastněném členském státě určí výbor po konzultaci s orgánem vykonávajícím dohled na konsolidovaném základě na základě kritérií stanovených v odstavci 7 a podle toho, zda se krize dceřiných podniků skupiny ve třetích zemích má podle plánu řešení krize řešit odděleně.
9. Výbor stanoví minimální požadavek na kapitál a způsobilé závazky, který se na individuálním základě uplatní u dceřiných podniků skupiny. Tyto minimální požadavky na kapitál a způsobilé závazky se stanoví ve výši přiměřené pro dceřiný podnik s ohledem na:
a)
kritéria uvedená v odstavci 7, zejména velikost, model podnikání a rizikový profil dceřiného podniku, včetně jeho kapitálu; a
b)
konsolidovaný požadavek stanovený pro skupinu.
10. Výbor se může rozhodnout upustit od uplatňování minimálního požadavku na kapitál a způsobilé závazky na individuálním základě u mateřské instituce, pokud jsou splněny podmínky stanovené v čl. 45 odst. 11 písm. a) a b) směrnice 2014/59/EU. Výbor se může rozhodnout upustit od uplatňování minimálního požadavku na kapitál a způsobilé závazky na individuálním základě u dceřiného podniku, pokud jsou splněny podmínky stanovené v čl. 45 odst. 12 písm. a), b) a c) směrnice 2014/59/EU.
11. Výbor může z vlastního podnětu po konzultaci s vnitrostátním orgánem příslušným k řešení krize nebo na jeho návrh rozhodnout, že minimální požadavek na kapitál a způsobilé závazky uvedený v odstavci 1 je částečně splněn na konsolidovaném nebo individuálním základě prostřednictvím smluvních nástrojů umožňujících rekapitalizaci z vnitřních zdrojů, při plném dodržení kritérií uvedených v odst. 5 prvním a druhém pododstavci a v odstavci 7.
12. Aby byl nástroj považován za smluvní nástroj umožňující rekapitalizaci z vnitřních zdrojů podle odstavce 11, přesvědčí se výbor o tom, že tento nástroj:
a)
obsahuje smluvní podmínku, podle níž v případě, že výbor rozhodne o použití nástroje rekapitalizace z vnitřních zdrojů u dané instituce, je dotyčný nástroj v požadovaném rozsahu odepsán nebo konvertován před odpisem či konverzí jiných způsobilých závazků; a
b)
podléhá závazné dohodě, slibu nebo ustanovení o podřízenosti, podle nichž v běžném úpadkovém řízení stojí až za jinými způsobilými závazky a nemůže být splacen, dokud nejsou vyrovnány jiné v daný okamžik nesplacené způsobilé závazky.
13. Výbor rozhodne o určení uvedeném v odstavci 1 tohoto článku, a případně v odstavci 11 tohoto článku, souběžně s vypracováním a udržováním plánů řešení krize podle článku 8.
14. Výbor sdělí své rozhodnutí o určení minimálního požadavku vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize. Vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize plní pokyny výboru v souladu s článkem 29. Výbor vyžaduje, aby vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize ověřily a zajistily, že instituce a mateřské podniky dodržují minimální požadavek na kapitál a způsobilé závazky stanovený v odstavci 1 tohoto článku.
15. Výbor informuje ECB a EBA o minimálním požadavku na kapitál a způsobilé závazky, který určil pro každou instituci a mateřský podnik podle odstavce 1, a o případných požadavcích podle odstavce 11.
16. Způsobilé závazky, včetně podřízených dluhových nástrojů a podřízených úvěrů, jež se nekvalifikují jako nástroje vedlejšího kapitálu tier 1 nebo nástroje kapitálu tier 2, se do výše kapitálu a způsobilých závazků uvedené v odstavci 1 zahrnou, pouze pokud splňují tyto podmínky:
a)
nástroj byl vydán a plně uhrazen;
b)
nejde o závazek vůči instituci samé ani o závazek institucí zajištěný či zaručený;
c)
nákup nástroje nebyl přímo ani nepřímo financován institucí;
d)
zbývající splatnost závazku je nejméně jeden rok;
e)
závazek nevyplývá z derivátu;
f)
závazek nevyplývá z vkladu prioritního ve vnitrostátní hierarchii stanovené pro případy úpadku v souladu s článkem 108 směrnice 2014/59/EU.
Pro účely prvního pododstavce písm. d) se závazek, který dává svému majiteli právo na předčasné splacení, považuje za splatný v první den, kdy toto právo nastává.
17. Jestliže se závazek řídí právem jurisdikce mimo Unii, může výbor pověřit vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize, aby od instituce vyžadovaly, aby prokázala, že jakékoli rozhodnutí výboru o odpisu či konverzi daného závazku nabude účinnosti podle práva uvedené jurisdikce, s ohledem na smluvní podmínky daného závazku, mezinárodní dohody o uznávání postupů k řešení krize a další relevantní záležitosti. Není-li výbor přesvědčen, že by jakékoli rozhodnutí nabylo účinnosti podle práva uvedené jurisdikce, nezapočítává se daný závazek do minimálního požadavku na kapitál a způsobilé závazky.
18. Pokud Komise předloží legislativní návrh podle čl. 45 odst. 18 směrnice 2014/59/EU, předloží stejným způsobem případně legislativní návrh na změnu tohoto nařízení.
KAPITOLA 2
Včasný zásah
Článek 13
Včasný zásah
1. ECB nebo vnitrostátní příslušné orgány informují výbor o každém opatření, jehož přijetí požadují od instituce nebo skupiny nebo které samy přijmou podle článku 16 nařízení (EU) č. 1024/2013, podle čl. 27 odst. 1, článku 28 nebo 29 směrnice 2014/59/EU nebo podle článku 104 směrnice 2013/36/EU.
Výbor oznámí Komisi veškeré informace, které obdržel podle prvního pododstavce.
2. Aniž jsou dotčeny pravomoci ECB a vnitrostátních příslušných orgánů v souladu s jinými právními předpisy Unie, může výbor ode dne obdržení informací uvedených v odstavci 1 připravovat řešení krize dotčené instituce nebo skupiny.
Pro účely prvního pododstavce ECB nebo relevantní vnitrostátní příslušný orgán ve spolupráci s výborem pečlivě sleduje podmínky instituce nebo mateřského podniku a dodržování všech opatření včasného zásahu, která měly instituce nebo mateřský podnik přijmout.
ECB nebo relevantní vnitrostátní příslušný orgán poskytnou výboru veškeré nezbytné informace nezbytné k aktualizaci plánu řešení krize a k přípravě možného řešení krize instituce a ocenění aktiv a závazků instituce v souladu s čl. 20 odst. 1 až 15.
3. Výbor má pravomoc požadovat, aby instituce nebo mateřský podnik kontaktovaly potenciální kupující za účelem přípravy řešení krize instituce, v souladu s kritérii stanovenými v čl. 39 odst. 2 směrnice 2014/59/EU a v souladu s požadavky profesního tajemství podle článku 88 tohoto nařízení.
Výbor má rovněž pravomoc požadovat od relevantního vnitrostátního orgánu příslušného k řešení krize, aby vypracoval předběžný program řešení krize dotčené instituce nebo skupiny.
Výbor informuje ECB, relevantní vnitrostátní příslušné orgány a relevantní vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize o veškerých opatřeních, jež přijal podle tohoto odstavce.
4. Pokud ECB nebo vnitrostátní příslušné orgány hodlají uložit instituci nebo skupině dodatečné opatření podle článku 16 nařízení (EU) č. 1024/2013, podle čl. 27 odst. 1, článku 28 nebo 29 směrnice 2014/59/EU nebo podle článku 104 směrnice 2013/36/EU dříve, než subjekt nebo skupina dosáhne plného souladu s prvním opatřením oznámeným výboru, musí před uložením takového dodatečného opatření dotčené instituci nebo skupině informovat výbor.
5. ECB nebo vnitrostátní příslušný orgán, výbor a relevantní vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize zajistí, aby dodatečné opatření uvedené v odstavci 4 a jakékoli opatření výboru zaměřené na přípravu řešení krize podle odstavce 2 byly navzájem v souladu.
KAPITOLA 3
Řešení krize
Článek 14
Účel řešení krize
1. Při jednání v rámci postupu řešení krize uvedeného v článku 18 výbor, Rada, Komise a případně vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize v rámci svých pravomocí zohledňují účel řešení krize a volí nástroje a pravomoci k řešení krize, jimiž lze z jejich pohledu nejlépe dosáhnout jednotlivých účelů řešení krize relevantních pro okolnosti daného případu.
2. Účely řešení krize uvedené v odstavci 1 jsou:
a)
zajistit kontinuitu zásadních funkcí;
b)
zabránit významným nepříznivým dopadům na finanční stabilitu, zejména zabráněním šíření krize, mimo jiné v rámci tržní infrastruktury, a udržením tržní disciplíny;
c)
chránit veřejné finanční prostředky tím, že se minimalizuje spoléhání se na mimořádnou veřejnou finanční podporu;
d)
chránit vkladatele, na něž se vztahuje směrnice 2014/49/EU, a investory, na něž se vztahuje směrnice 97/9/ES;
e)
chránit finanční prostředky a aktiva klientů.
Při dosahování účelů uvedených v prvním pododstavci se výbor, Rada, Komise a případně vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize snaží minimalizovat náklady na řešení krize a zabránit snižování hodnoty, jež není nezbytné pro dosažení účelu řešení krize.
3. S výhradou odlišných ustanovení tohoto nařízení mají jednotlivé účely řešení krize stejnou důležitost a musí být vhodně vyváženy s ohledem na povahu a okolnosti každého případu.
Článek 15
Obecné zásady řešení krize
1. Při jednání v rámci postupu řešení krize uvedeného v článku 18 přijmou výbor, Rada, Komise a případně vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize veškerá vhodná opatření s cílem zajistit, aby byla opatření k řešení krize přijímána v souladu s těmito zásadami:
a)
nejprve nesou ztráty akcionáři instituce v režimu řešení krize;
b)
po akcionářích nesou ztráty věřitelé instituce v režimu řešení krize v souladu s pořadím priority jejich pohledávek podle článku 17, není-li v tomto nařízení výslovně stanoveno jinak;
c)
vedoucí orgán a vrcholné vedení instituce v režimu řešení krize jsou vyměněny, s výjimkou těch případů, kdy je úplné nebo částečné zachování vedoucího orgánu a vrcholného vedení s ohledem na okolnosti považováno za nezbytné pro dosažení účelu řešení krize;
d)
vedoucí orgán a vrcholné vedení instituce v režimu řešení krize poskytne veškerou nezbytnou pomoc pro dosažení účelu řešení krize;
e)
fyzické a právnické osoby nesou v souladu s vnitrostátním právem podle občanského nebo trestního práva svou odpovědnost za selhání instituce v režimu řešení krize;
f)
pokud není v tomto nařízení stanoveno jinak, věřitelům stejné třídy se dostane rovného zacházení;
g)
žádnému věřiteli nevzniknou větší ztráty, než jaké by mu vznikly, pokud by subjekt uvedený v článku 2 byl likvidován v běžném úpadkovém řízení, v souladu se zárukami stanovenými v článku 29;
h)
pojištěné vklady jsou plně chráněny a
i)
opatření k řešení krize jsou přijímána v souladu se zárukami stanovenými v tomto nařízení.
2. Pokud je instituce subjektem skupiny a aniž je dotčen článek 14, výbor, Rada a Komise při rozhodování o použití nástrojů k řešení krize a výkonu pravomocí k řešení krize jednají způsobem, jenž minimalizuje dopad na jiné subjekty skupiny a na skupinu jako celek a minimalizuje nepříznivý dopad na finanční stabilitu v Unii a jejích členských státech, zejména v zemích, kde skupina působí.
3. Použije-li se vůči subjektu uvedenému v článku 2 tohoto nařízení nástroj převodu činnosti, nástroj překlenovací instituce nebo nástroj oddělení aktiv, má se za to, že pro účely čl. 5 odst. 1 směrnice Rady 2001/23/ES (16) je daný subjekt předmětem konkurzního řízení nebo obdobného úpadkového řízení.
4. Při rozhodování o použití nástrojů k řešení krize a výkonu pravomocí k řešení krize vyzve výbor vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize, aby informovaly zástupce zaměstnanců a konzultovaly s nimi, je-li to vhodné.
Tím nejsou dotčena ustanovení o zastoupení zaměstnanců ve vedoucích orgánech podle vnitrostátního práva či praxe.
Článek 16
Řešení krize finančních institucí a mateřských podniků
1. Výbor rozhodne o opatření k řešení krize ve vztahu k finanční instituci, která je usazena v zúčastněném členském státě, pokud jsou splněny podmínky stanovené v čl. 18 odst. 1 ve vztahu k finanční instituci i ve vztahu k mateřskému podniku, které podléhají dohledu na konsolidovaném základě.
2. Výbor přijme opatření k řešení krize ve vztahu k mateřskému podniku uvedenému v čl. 2 písm. b), pokud jsou splněny podmínky stanovené v čl. 18 odst. 1 ve vztahu k tomuto mateřskému podniku i ve vztahu k jednomu nebo více dceřiným podnikům, které jsou institucemi, nebo není-li dceřiný podnik usazen v Unii, pokud orgán třetí země určil, že splňuje podmínky zahájení řešení krize podle práva této třetí země.
3. Odchylně od odstavce 2 tohoto článku a bez ohledu na skutečnost, že mateřský podnik nesplňuje podmínky stanovené v čl. 18 odst. 1, může výbor rozhodnout o opatření k řešení krize ve vztahu k tomuto mateřskému podniku, pokud jeden nebo více jeho dceřiných podniků, které jsou institucemi, splňují podmínky stanovené v čl. 18 odst. 1, 4 a 5 a jejich aktiva a závazky jsou takové, že jejich selhání ohrožuje instituci nebo skupinu jako celek, a opatření k řešení krize ve vztahu k tomuto mateřskému podniku je nezbytné pro řešení krize těchto dceřiných podniků, které jsou institucemi, nebo pro řešení krize skupiny jako celku. Pokud vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize informuje výbor, že insolvenční právo členského státu stanoví, že ke skupinám musí být přistupováno jako k celku, a opatření k řešení krize ve vztahu k tomuto mateřskému podniku je nezbytné pro řešení krize těchto dceřiných podniků, které jsou institucemi, nebo pro řešení krize skupiny jako celku, může výbor rozhodnout o opatření k řešení krize rovněž ve vztahu k mateřskému podniku.
Pro účely prvního pododstavce tohoto odstavce při posuzování, zda jsou splněny podmínky čl. 18 odst. 1 ve vztahu k jednomu nebo více dceřiným podnikům, jež jsou institucemi, může výbor odhlédnout od jakéhokoli vnitroskupinového převodu kapitálu nebo ztrát mezi subjekty uvnitř skupiny, včetně výkonu pravomocí k odpisu nebo konverzi.
Článek 17
Pořadí priority pohledávek
1. Při použití nástroje rekapitalizace z vnitřních zdrojů na subjekt uvedený v článku 2 tohoto nařízení, a aniž jsou dotčeny závazky vyloučené z použití tohoto nástroje podle čl. 27 odst. 3 tohoto nařízení, rozhodnou výbor, Komise nebo případně vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize o výkonu pravomocí k odpisu a konverzi včetně případného uplatnění čl. 27 odst. 5 tohoto nařízení a vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize vykonávají tyto pravomoci v souladu s články 47 a 48 směrnice 2014/59/EU v opačném pořadí priority pohledávek stanoveném jejich vnitrostátním právem, včetně ustanovení, kterými se provádí článek 108 uvedené směrnice.
2. Zúčastněné členské státy oznámí Komisi a výboru pořadí pohledávek vůči subjektům uvedeným v článku 2 ve vnitrostátním úpadkovém řízení k 1. červenci každého roku nebo neprodleně, dojde-li ke změně pořadí.
V případě použití nástroje rekapitalizace z vnitřních zdrojů ručí příslušný systém pojištění vkladů za podmínek uvedených v článku 79.
Článek 18
Postup řešení krize
1. Výbor přijme program řešení krize podle odstavce 6 tohoto článku ve vztahu k subjektům a skupinám uvedeným v čl. 7 odst. 2 a ve vztahu k subjektům a skupinám uvedeným v čl. 7 odst. 4 písm. b) a odst. 5, pokud jsou splněny podmínky pro uplatnění zmíněných ustanovení, pouze za předpokladu, že na svém výkonném zasedání po obdržení sdělení podle čtvrtého pododstavce nebo z vlastního podnětu dospěje k závěru, že jsou splněny tyto podmínky:
a)
subjekt je v selhání nebo je jeho selhání pravděpodobné;
b)
s ohledem na časové možnosti a další relevantní okolnosti neexistuje přiměřená vyhlídka na to, že by selhání subjektu v přiměřené lhůtě zabránila jakákoli alternativní opatření soukromého sektoru, včetně opatření institucionálního systému ochrany, nebo orgánů dohledu, včetně opatření včasného zásahu nebo odpisu nebo konverze příslušných kapitálových nástrojů podle článku 21, přijatá ve vztahu k subjektu;
c)
opatření k řešení krize je nezbytné ve veřejném zájmu podle odstavce 5 tohoto článku.
Splnění podmínky uvedené v prvním pododstavci písm. a) tohoto článku posoudí ECB po konzultaci s výborem. Výbor může na svém výkonném zasedání provést toto posouzení pouze v případě, že o svém záměru předem informoval ECB a že ECB do tří kalendářních dnů od obdržení této informace neprovedla posouzení sama. ECB poskytne výboru bezodkladně všechny příslušné informace, které výbor požaduje s cílem provést dané posouzení.
Pokud ECB dospěje k závěru, že podmínka uvedená v prvním pododstavci písm. a) je ve vztahu k subjektu nebo skupině uvedeným v prvním pododstavci splněna, bezodkladně tento závěr sdělí Komisi a výboru.
Splnění podmínky uvedené v prvním pododstavci písm. b) posoudí výbor na svém výkonném zasedání nebo případně vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize, a to v úzké spolupráci s ECB. ECB může rovněž informovat výbor nebo dotčené vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize, že se domnívá, že je podmínka stanovená v uvedeném písmeni splněna.
2. Aniž jsou dotčeny případy, kdy se ECB rozhodne vykonávat úkoly v oblasti dohledu nad úvěrovými institucemi podle čl. 6 odst. 5 písm. b) nařízení (EU) č. 1024/2013 přímo, pokud výbor obdrží sdělení podle odstavce 1 tohoto článku nebo má v úmyslu provést posouzení podle odstavce 1 tohoto článku z vlastního podnětu ve vztahu k subjektu nebo skupině uvedeným v čl. 7 odst. 3, uvědomí o tom bezodkladně ECB.
3. Předchozí přijetí opatření podle článku 16 nařízení (EU) č. 1024/2013, podle čl. 27 odst. 1, článku 28 nebo 29 směrnice 2014/59/EU nebo podle článku 104 směrnice 2013/36/EU není podmínkou pro přijetí opatření k řešení krize.
4. Pro účely odst. 1 prvního pododstavce písm. a) se má za to, že je subjekt v selhání nebo je jeho selhání pravděpodobné, je-li splněna alespoň jedna z těchto podmínek:
a)
subjekt porušuje požadavky pro pokračující povolení způsobem, který by odůvodnil odebrání povolení ze strany ECB, nebo existují objektivní skutečnosti podporující závěr, že instituce v blízké budoucnosti požadavky takto poruší, mimo jiné z toho důvodu, že jí vznikly nebo pravděpodobně vzniknou ztráty, které vyčerpají veškerý její kapitál nebo jeho významnou část;
b)
aktiva subjektu jsou nižší než jeho závazky, nebo existují objektivní skutečnosti podporující závěr, že tomu tak v blízké budoucnosti bude;
c)
subjekt není schopen splácet své splatné dluhy nebo jiné závazky, nebo existují objektivní skutečnosti podporující závěr, že tomu tak v blízké budoucnosti bude;
d)
je vyžadována mimořádná veřejná finanční podpora, s výjimkou případů, kdy v zájmu nápravy závažného narušení ekonomiky členského státu a zachování finanční stability má tato mimořádná veřejná finanční podpora jednu z těchto podob:
i)
státní záruka za likviditní facility poskytnuté centrálními bankami v souladu s podmínkami centrálních bank;
ii)
státní záruka za nově vydané závazky; nebo
iii)
kapitálová injekce nebo nákup kapitálových nástrojů při cenách a za podmínek, jež neposkytují subjektu výhodu, jestliže v okamžiku poskytnutí veřejné podpory nejsou splněny podmínky uvedené v písm. a), b) nebo c) tohoto pododstavce ani nenastaly okolnosti uvedené v čl. 21 odst. 1.
V každém z případů uvedených v prvním pododstavci písm. d) bodech i), ii) a iii) musí být záruky nebo rovnocenná opatření v nich uvedené omezeny na solventní subjekty a podléhají konečnému schválení podle rámce Unie pro státní podporu. Tato opatření musí být svou povahou preventivní a dočasná, musí být přiměřená z hlediska nápravy důsledků závažného narušení a nesmějí být použita k vyrovnání ztrát, jež subjekt utrpěl nebo pravděpodobně utrpí v blízké budoucnosti.
Podpůrná opatření uvedená v prvním pododstavci písm. d) bodě iii) musí být omezena na injekce nezbytné k řešení nedostatku kapitálu zjištěného při vnitrostátních či unijních zátěžových testech nebo testech v rámci jednotného mechanismu dohledu, při přezkumech kvality nebo podobných výkonech, které provádí ECB, EBA nebo vnitrostátní orgány a případně potvrzuje příslušný orgán.
Pokud Komise předloží legislativní návrh podle čl. 32 odst. 4 směrnice 2014/59/EU, předloží stejným způsobem případně legislativní návrh na změnu tohoto nařízení.
5. Pro účely odst. 1 prvního pododstavce písm. c) tohoto článku se opatření k řešení krize považují za opatření ve veřejném zájmu, pokud jsou nezbytná pro dosažení jednoho nebo více účelů řešení krize stanovených v článku 12, jsou ve vztahu k uvedeným účelům přiměřená a likvidací subjektu v běžném úpadkovém řízení by uvedených účelů řešení krize ve stejné míře dosaženo nebylo.
6. Pokud jsou podmínky stanovené v odstavci 1 tohoto článku splněny, výbor přijme program řešení krize. Program řešení krize:
a)
zavede v subjektu režim řešení krize;
b)
stanoví použití nástrojů k řešení krize na instituci v režimu řešení krize uvedených v čl. 22 odst. 2, zejména jakékoli vyloučení z rekapitalizace z vnitřních zdrojů v souladu s čl. 27 odst. 5 a 14;
c)
stanoví použití fondu na podporu opatření k řešení krize v souladu s článkem 76 a v souladu s rozhodnutím Komise přijatým podle článku 19.
7. Neprodleně po přijetí programu řešení krize jej výbor předá Komisi.
Komise do 24 hodin od předání programu řešení krize výborem tento program buď potvrdí, nebo proti němu vznese námitku s ohledem na diskreční aspekty programu řešení krize v případech, které nejsou zahrnuty v třetím pododstavci tohoto odstavce.
Do 12 hodin od předání programu řešení krize výborem může Komise navrhnout Radě, aby:
a)
proti tomuto programu řešení krize vznesla námitku z důvodu toho, že program řešení krize přijatý výborem nesplňuje kritérium veřejného zájmu uvedené v odst. 1 prvním pododstavci písm. c);
b)
schválila podstatnou změnu výše prostředků z fondu stanovenou výborem v programu řešení krize, nebo proti ní vznesla námitku.
Pro účely třetího pododstavce tohoto článku rozhoduje Rada prostou většinou.
Program řešení krize může vstoupit v platnost pouze tehdy, nevznesla-li Rada nebo Komise do 24 hodin od jeho předání výborem námitku.
Rada nebo Komise, podle okolností, uvede důvody pro uplatnění pravomoci vznést námitku.
Pokud do 24 hodin od předání programu řešení krize výborem Rada schválí návrh Komise na změnu tohoto programu z důvodu uvedeného v třetím pododstavci písm. b) nebo Komise vznese námitku v souladu s druhým pododstavcem, výbor do osmi hodin program v souladu s uvedenými důvody upraví.
Pokud program řešení krize přijatý výborem stanoví vyloučení určitých závazků za výjimečných okolností uvedených v čl. 27 odst. 5 a pokud jejich vyloučení vyžaduje příspěvek z fondu nebo alternativního zdroje financování, aby byla ochráněna integrita vnitřního trhu, může Komise navržené vyloučení zakázat nebo požadovat jeho změnu s uvedením odpovídajících důvodů vycházejících z porušení požadavků stanovených v článku 27 tohoto nařízení a v aktu v přenesené pravomoci přijatém Komisí na základě čl. 44 odst. 11 směrnice 2014/59/EU.
8. Pokud Rada vznese proti zavedení režimu řešení krize v instituci námitku z důvodu toho, že není splněno kritérium veřejného zájmu uvedené v odst. 1 prvním pododstavci písm. c), provede se řádná likvidace daného subjektu v souladu s platným vnitrostátním právem.
9. Výbor zajistí, aby relevantní vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize přijaly opatření k řešení krize nezbytná k provedení programu řešení krize. Program řešení krize je určen relevantním vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize a obsahuje pokyny pro tyto orgány, které přijmou veškerá nezbytná opatření k jeho provedení v souladu s článkem 29 na základě výkonu pravomocí k řešení krize. V případě státní podpory nebo podpory z fondu jedná výbor v souladu s rozhodnutím o této podpoře, které přijala Komise.
10. Komise má pravomoc obdržet od výboru veškeré informace, které považuje za důležité pro plnění svých úkolů podle tohoto nařízení. Výbor má pravomoc v souladu s kapitolou 5 této hlavy obdržet od jakékoli osoby veškeré informace nezbytné pro přípravu opatření k řešení krize, včetně aktualizovaných a doplňkových informací obsažených v plánech řešení krize, a rozhodnutí o něm.
Článek 19
Státní podpora a podpora z fondu
1. Pokud opatření k řešení krize zahrnují poskytnutí státní podpory podle čl. 107 odst. 1 Smlouvy o fungování EU nebo podporu z fondu podle odstavce 3 tohoto článku, nesmí být program řešení krize podle čl. 18 odst. 6 tohoto nařízení přijat, dokud Komise nepřijme kladné nebo podmíněné rozhodnutí ohledně slučitelnosti využití takové podpory s vnitřním trhem.
Při plnění úkolů, které jim svěřuje článek 18 tohoto nařízení, jednají orgány Unie v souladu se zásadami stanovenými v čl. 3 odst. 3 směrnice 2014/59/EU a vhodným způsobem zveřejňují veškeré relevantní informace o své vnitřní organizaci v tomto ohledu.
2. Pokud výbor po obdržení sdělení podle čl. 18 odst. 1 tohoto nařízení nebo z vlastního podnětu dospěje k závěru, že by opatření k řešení krize mohla představovat státní podporu podle čl. 107 odst. 1 Smlouvy o fungování EU, vyzve dotčený zúčastněný členský stát nebo dotčené zúčastněné členské státy, aby neprodleně oznámily zamýšlená opatření Komisi podle čl. 108 odst. 3 Smlouvy o fungování EU. O veškerých případech, kdy vyzývá jeden nebo více členských států k podání informací podle čl. 108 odst. 3 Smlouvy o fungování EU, výbor vyrozumí Komisi.
3. Pokud opatření k řešení krize, které navrhuje výbor, zahrnuje použití fondu, výbor oznámí jeho navrhované použití Komisi. Oznámení výboru obsahuje veškeré informace nutné k tomu, aby Komise mohla provést posouzení podle tohoto odstavce.
Oznámením podle tohoto odstavce se zahajuje předběžné šetření vedené Komisí, v jehož průběhu si Komise může od výboru vyžádat další informace. Komise posoudí, zda by použití fondu vedlo k narušení nebo k hrozbě narušení hospodářské soutěže tím, že by natolik zvýhodňovalo příjemce nebo jakékoli jiné podniky, že pokud by to ovlivňovalo obchod mezi členskými státy, nebylo by to slučitelné s vnitřním trhem. Komise u používání fondu uplatňuje kritéria stanovená pro uplatňování pravidel pro poskytování státní podpory, jak jsou zakotvena v článku 107 Smlouvy o fungování EU. Výbor poskytne Komisi informace, které Komise považuje k danému posouzení za nezbytné.
Má-li Komise závažné pochybnosti, pokud jde o slučitelnost navrženého použití fondu s vnitřním trhem, nebo neposkytne-li výbor na žádost Komise podle druhého pododstavce nezbytné informace, zahájí Komise hloubkové šetření a oznámí tuto skutečnost výboru. Rozhodnutí o zahájení hloubkového šetření zveřejní Komise v Úředním věstníku Evropské unie. Výbor, členský stát nebo jakákoli osoba, podnik nebo sdružení, jehož zájmy by mohly být ovlivněny použitím fondu, může ve lhůtě, která může být stanovena v uvedeném oznámení, zaslat Komisi své připomínky. Výbor se může ve lhůtě stanovené Komisí vyjádřit k připomínkám členských států a zainteresovaných třetích stran. Na konci období šetření Komise posoudí, zda by bylo použití fondu slučitelné s vnitřním trhem.
Při posuzování a šetření podle tohoto odstavce se Komise řídí všemi příslušnými nařízeními přijatými podle článku 109 Smlouvy o fungování EU i příslušnými sděleními, pokyny a opatřeními, která Komise přijala v rámci uplatňování ustanovení Smluv týkajících se státní podpory a která jsou platná v době, kdy má být posouzení provedeno. Tato opatření se použijí, jako by odkazy na členské státy odpovědné za oznámení podpory byly odkazy na výbor, se všemi dalšími nezbytnými úpravami.
Komise přijme rozhodnutí o tom, zda je použití fondu slučitelné s vnitřním trhem; toto rozhodnutí je určeno výboru a vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize z dotčeného členského státu nebo členských států. Uvedené rozhodnutí může obsahovat podmínky, závazky nebo přísliby ve vztahu k příjemci.
Rozhodnutí může rovněž výboru, vnitrostátnímu orgánu příslušnému k řešení krize v dotčeném zúčastněném členském státě nebo zúčastněných členských státech nebo příjemci uložit povinnosti, aby bylo možné sledovat jeho dodržování. Tyto povinnosti mohou zahrnovat požadavek na jmenování svěřenského správce nebo jiné nezávislé osoby, která má být při sledování nápomocna. Svěřenský správce nebo jiná nezávislá osoba může plnit funkce stanovené v rozhodnutí Komise.
Veškerá rozhodnutí podle tohoto odstavce se zveřejní v Úředním věstníku Evropské unie.
Komise může vydat záporné rozhodnutí určené výboru, pokud zjistí, že by navržené použití fondu nebylo slučitelné s vnitřním trhem a nelze je uskutečnit způsobem, který navrhuje výbor. Po obdržení tohoto rozhodnutí výbor program řešení krize přehodnotí a vypracuje jeho revidovanou verzi.
4. Má-li Komise závažné pochybnosti o tom, zda je její rozhodnutí podle odstavce 3 plněno, provede nezbytné šetření. Komise může za tímto účelem vykonávat pravomoci, které má podle nařízení a jiných opatření uvedených v odst. 3 čtvrtém pododstavci, jimiž se řídí.
5. Pokud se Komise na základě šetření a poté, co příslušné strany požádá o sdělení připomínek, domnívá, že rozhodnutí podle odstavce 3 není plněno, vydá rozhodnutí, v němž vnitrostátnímu orgánu příslušnému k řešení krize v dotčeném zúčastněném členském státě uloží, aby neoprávněně vyplacené částky ve lhůtě stanovené Komisí získal zpět. Podpora z fondu, která má být podle uvedeného rozhodnutí získána zpět, musí zahrnovat úrok při příslušné sazbě stanovené Komisí a vyplácí se výboru.
Výbor převede veškeré částky, které získal podle prvního pododstavce, do fondu a přihlíží k nim při stanovování příspěvků v souladu s články 70 a 71.
Postup zpětného získávání neoprávněně vyplacených částek uvedený v prvním pododstavci tohoto odstavce respektuje právo příjemců na řádnou správu a právo na přístup k dokumentům podle článků 41 a 42 Listiny.
6. Aniž jsou dotčeny oznamovací povinnosti, které může Komise stanovit ve svém rozhodnutí podle odstavce 3 tohoto článku, předkládá výbor Komisi každoroční zprávy s posouzením toho, zda je používání fondu v souladu s rozhodnutím podle uvedeného odstavce, k jejichž vypracování výbor využívá své pravomoci podle článku 34.
7. O veškerých případech podezření na neoprávněné použití fondu, které není v souladu s rozhodnutím podle odstavce 3 tohoto článku, má právo Komisi informovat kterýkoli členský stát, osoba, podnik nebo sdružení, jehož zájmy mohou být použitím fondu ovlivněny, a zejména subjekty uvedené v článku 2.
8. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 93, kterými stanoví podrobná pravidla postupu týkajícího se:
a)
výpočtu úrokové sazby, která se uplatní v případě rozhodnutí o zpětném získání neoprávněně vyplacených částek v souladu s odstavcem 5 tohoto článku;
b)
zaručení práva na řádnou správu a práva na přístup k dokumentům uvedených v odstavci 5 tohoto článku.
9. Domnívá-li se Komise v návaznosti na doporučení výboru nebo z vlastního podnětu, že použití nástrojů a opatření k řešení krize neodpovídá kritériím, na jejichž základě bylo přijato její původní rozhodnutí podle odstavce 3, může takové rozhodnutí přezkoumat a vhodným způsobem je upravit.
10. Odchylně od odstavce 3 může Rada na žádost členského státu jednomyslně rozhodnout, že použití fondu je slučitelné s vnitřním trhem, odůvodňují-li takové rozhodnutí mimořádné okolnosti. Nevyjádří-li se však Rada do sedmi dnů od podání této žádosti, rozhodne věc Komise.
11. Zúčastněné členské státy zajistí, aby jejich vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize měly pravomoci nezbytné k zajištění plnění podmínek stanovených v rozhodnutí Komise podle odstavce 3 a ke zpětnému získání neoprávněně vyplacených částek v souladu s rozhodnutím Komise podle odstavce 5.
Článek 20
Oceňování pro účely řešení krize
1. Před přijetím rozhodnutí o opatření k řešení krize nebo o výkonu pravomoci k odpisu nebo konverzi příslušných kapitálových nástrojů výbor zajistí, aby osoba nezávislá na jakémkoli veřejném orgánu, včetně výboru a vnitrostátního orgánu příslušného k řešení krize, a na dotčeném subjektu provedla poctivé, obezřetné a realistické ocenění aktiv a závazků subjektu uvedeného v článku 2.
2. S výhradou odstavce 15, pokud jsou splněny veškeré požadavky stanovené v odstavcích 1 a 4 až 9, považuje se toto ocenění za konečné.
3. Pokud nezávislé ocenění podle odstavce 1 tohoto článku není možné, může výbor provést prozatímní ocenění aktiv a závazků subjektu uvedeného v článku 2 v souladu s odstavcem 10 tohoto článku.
4. Cílem ocenění je posoudit hodnotu aktiv a závazků subjektu uvedeného v článku 2, jenž splňuje podmínky zahájení řešení krize podle článků 16 a 18.
5. Účelem ocenění je:
a)
poskytnout informace ke zjištění, zda jsou splněny podmínky zahájení řešení krize nebo podmínky pro odpis nebo konverzi kapitálových nástrojů;
b)
jsou-li podmínky zahájení řešení krize splněny, poskytnout informace k rozhodnutí o vhodném opatření k řešení krize, které má být ve vztahu k subjektu uvedenému v článku 2 přijato;
c)
je-li vykonána pravomoc k odpisu nebo konverzi příslušných kapitálových nástrojů, poskytnout informace k rozhodnutí o rozsahu zrušení nebo naředění nástrojů účasti a rozsahu odpisu nebo konverze příslušných kapitálových nástrojů;
d)
je-li použit nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů, poskytnout informace k rozhodnutí o rozsahu odpisu nebo konverze způsobilých závazků;
e)
je-li použit nástroj překlenovací instituce nebo nástroj oddělení aktiv, poskytnout informace k rozhodnutí o aktivech, právech, závazcích nebo nástrojích účasti, které mají být převedeny, a rozhodnutí o hodnotě jakéhokoli protiplnění, které má být vyplaceno instituci v režimu řešení krize nebo případně vlastníkům nástrojů účasti;
f)
je-li použit nástroj převodu činnosti, poskytnout informace k rozhodnutí o aktivech, právech, závazcích nebo nástrojích účasti, které mají být převedeny, a tomu, aby výbor porozuměl, co představuje obchodní podmínky pro účely čl. 24 odst. 2 písm. b);
g)
ve všech případech zajistit, aby v okamžiku použití nástrojů k řešení krize nebo výkonu pravomoci k odpisu nebo konverzi příslušných kapitálových nástrojů byly plně uznány veškeré ztráty spojené s aktivy subjektu uvedeného v článku 2.
6. Aniž je případně dotčen rámec Unie pro státní podporu, musí ocenění vycházet z obezřetných předpokladů, včetně poměrů neplnění a závažnosti ztrát. Ocenění nesmí předpokládat žádné potenciální budoucí poskytnutí mimořádné veřejné finanční podpory, nouzové poskytnutí likvidity centrální bankou ani jakékoli poskytnutí likvidity centrální bankou subjektu uvedenému v článku 2 za nestandardních podmínek, pokud jde o zajištění, obsah a úrokové sazby, počínaje okamžikem, kdy je přijato opatření k řešení krize nebo je vykonána pravomoc k odpisu nebo konverzi příslušných kapitálových nástrojů. Ocenění dále zohlední skutečnost, že pokud je použit jakýkoli nástroj k řešení krize:
a)
výbor může v souladu s čl. 22 odst. 6 od instituce v režimu řešení krize získat zpět veškeré přiměřené, řádně vynaložené výdaje;
b)
fond může účtovat úroky nebo poplatky ve vztahu k úvěrům nebo zárukám poskytnutým instituci v režimu řešení krize v souladu s článkem 76.
7. Ocenění doplní následující informace uvedené v účetních knihách a evidenci subjektu uvedeného v článku 2:
a)
aktuální rozvaha a zpráva o finanční pozici subjektu uvedeného v článku 2;
b)
analýza a odhad účetní hodnoty aktiv;
c)
seznam dlužných rozvahových a podrozvahových závazků uvedených v knihách a záznamech subjektu uvedeného v článku 2 s uvedením příslušných úvěrů a priority pohledávek podle článku 17.
8. Ve vhodných případech mohou být informace uvedené v odst. 7 písm. b) tohoto článku k rozhodnutím uvedeným v odst. 5 písm. e) a f) tohoto článku doplněny analýzou a oceněním tržní hodnoty aktiv a závazků subjektu uvedeného v článku 2 na základě tržní hodnoty.
9. V ocenění se uvede rozdělení věřitelů do tříd podle priority pohledávek uvedené v článku 17 a odhad zacházení, jakého by se podle očekávání každé třídě akcionářů a věřitelů dostalo, kdyby byl subjekt uvedený v článku 2 likvidován v běžném úpadkovém řízení. Tímto oceněním není dotčeno uplatňování zásady, že žádný věřitel se nesmí dostat do méně výhodného postavení, podle čl. 15 odst. 1 písm. g).
10. Pokud v důsledku naléhavosti okolností daného případu není možné dodržet požadavky stanovené v odstavcích 7 a 9, nebo se použije odstavec 3, provede se prozatímní ocenění. Toto prozatímní ocenění musí splňovat požadavky odstavce 4, a pokud je to za daných okolností přiměřeně proveditelné, i požadavky odstavců 1, 7 a 9.
Prozatímní ocenění uvedené v prvním pododstavci tohoto odstavce zahrnuje náležitě odůvodněnou rezervu na dodatečné ztráty.
11. Ocenění, které nesplňuje veškeré požadavky stanovené v odstavcích 1 a 4 až 9, se považuje za prozatímní, dokud nezávislá osoba uvedená v odstavci 1 neprovede ocenění, které je plně v souladu s veškerými požadavky podle uvedených odstavců. Uvedené konečné následné ocenění se provede, jakmile je to uskutečnitelné. Může být provedeno buď odděleně od ocenění podle odstavců 16, 17 a 18, nebo současně s ním a touž nezávislou osobou, avšak jde o dvě různá ocenění.
Účelem konečného následného ocenění je:
a)
zajistit, aby veškeré ztráty spojené s aktivy subjektu uvedeného v článku 2 byly plně uznány v účetních knihách daného subjektu;
b)
poskytnout informace k rozhodnutí o zvýšení hodnoty pohledávek věřitelů nebo o zvýšení hodnoty hrazeného protiplnění v souladu s odstavcem 12 tohoto článku.
12. Je-li odhad čisté hodnoty aktiv subjektu uvedeného v článku 2 podle konečného následného ocenění vyšší než odhad čisté hodnoty aktiv daného subjektu podle prozatímního ocenění, výbor může od vnitrostátního orgánu příslušného k řešení krize požadovat, aby:
a)
vykonal svou pravomoc zvýšit hodnotu pohledávek věřitelů nebo vlastníků příslušných kapitálových nástrojů, které byly odepsány v rámci nástroje rekapitalizace z vnitřních zdrojů;
b)
uložil překlenovací instituci nebo společnosti pro správu aktiv, aby ve vztahu k aktivům, právům nebo závazkům uhradily další protiplnění instituci v režimu řešení krize nebo případně ve vztahu k nástrojům účasti jejich vlastníkům.
13. Bez ohledu na odstavec 1 se prozatímní ocenění provedené v souladu s odstavci 10 a 11 považuje za platný základ pro rozhodování výboru o opatřeních k řešení krize, včetně vydání pokynu vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize k převzetí kontroly nad institucí v selhání, nebo o výkonu pravomoci k odpisu nebo konverzi příslušných kapitálových nástrojů.
14. Výbor zavede a udržuje mechanismy zajišťující, že se posouzení pro použití nástroje rekapitalizace z vnitřních zdrojů podle článku 27 a ocenění uvedené v odstavcích 1 až 15 tohoto článku zakládají na informacích o aktivech a závazcích instituce v režimu řešení krize, jež jsou tak aktuální a komplexní, jak je přiměřeně možné.
15. Ocenění je nedílnou součástí rozhodnutí o použití nástroje k řešení krize nebo o výkonu pravomoci k řešení krize nebo rozhodnutí o výkonu pravomoci k odpisu nebo konverzi kapitálových nástrojů. Samotné ocenění nepodléhá soudnímu přezkumu, ale může být přezkoumáno soudem společně s rozhodnutím výboru.
16. Aby se vyhodnotilo, zda by se akcionářům a věřitelům dostalo lepšího zacházení, pokud by instituce v režimu řešení krize vstoupila do běžného úpadkového řízení, zajistí výbor, aby po provedení jednoho nebo více opatření k řešení krize bylo co nejdříve provedeno ocenění nezávislou osobou uvedenou v odstavci 1. Toto ocenění se odlišuje od ocenění prováděného podle odstavců 1 až 15.
17. Ocenění uvedené v odstavci 16 určí:
a)
zacházení, jehož by se dostalo akcionářům a věřitelům, nebo příslušným systémům pojištění vkladů, pokud by instituce v režimu řešení krize, ve vztahu k níž bylo provedeno jedno nebo více opatření k řešení krize, vstoupila do běžného úpadkového řízení v okamžiku přijetí rozhodnutí o opatření k řešení krize;
b)
skutečné zacházení, kterého se akcionářům a věřitelům dostalo v rámci řešení krize instituce v režimu řešení krize; a
c)
zda existuje rozdíl mezi zacházením podle písmene a) tohoto odstavce a zacházením podle písmene b) tohoto odstavce.
18. Ocenění uvedené v odstavci 16:
a)
předpokládá, že by instituce v režimu řešení krize, ve vztahu k níž bylo provedeno jedno nebo více opatření k řešení krize, vstoupila do běžného úpadkového řízení v okamžiku přijetí rozhodnutí o opatřeních k řešení krize;
b)
předpokládá, že nebyla provedena opatření k řešení krize;
c)
odhlédne od jakéhokoli poskytnutí mimořádné veřejné finanční podpory instituci v režimu řešení krize.
Článek 21
Odpis a konverze kapitálových nástrojů
1. Výbor vykoná pravomoc k odpisu nebo konverzi příslušných kapitálových nástrojů v rámci postupu podle článku 18 ve vztahu k subjektům a skupinám uvedeným v čl. 7 odst. 2 a k subjektům a skupinám uvedeným v čl. 7 odst. 4 písm. b) a odst. 5, pokud jsou splněny podmínky pro uplatnění zmíněných ustanovení, pouze jestliže na svém výkonném zasedání po obdržení sdělení podle druhého pododstavce tohoto odstavce nebo z vlastního podnětu dospěje k závěru, že je splněna jedna nebo více těchto podmínek:
a)
bylo zjištěno, že podmínky zahájení řešení krize stanovené v článcích 16 a 18 byly splněny předtím, než byla přijata jakákoli opatření k řešení krize;
b)
subjekt již nebude životaschopný, pokud se příslušné kapitálové nástroje neodepíší nebo nekonvertují na vlastní kapitál;
c)
v případě příslušných kapitálových nástrojů vydaných dceřiným podnikem, jestliže jsou tyto kapitálové nástroje uznány pro účely splnění požadavků na kapitál na individuálním i na konsolidovaném základě, nebude již skupina životaschopná, pokud nebude ve vztahu k uvedeným nástrojům vykonána pravomoc k odpisu či konverzi;
d)
v případě příslušných kapitálových nástrojů vydaných na úrovni mateřského podniku, jestliže jsou tyto kapitálové nástroje uznány pro účely splnění požadavků na kapitál na individuálním základě na úrovni mateřského podniku nebo na konsolidovaném základě, nebude již skupina životaschopná, pokud nebude ve vztahu k uvedeným nástrojům vykonána pravomoc k odpisu či konverzi;
e)
subjekt nebo skupina vyžadují mimořádnou veřejnou finanční podporu s výjimkou případů, kdy nastane některá z okolností uvedených v čl. 18 odst. 4 písm. d) bodě iii).
Posouzení splnění podmínek uvedených v prvním pododstavci písm. a), c) a d) tohoto odstavce provede ECB po konzultaci s výborem. Výbor rovněž může toto posouzení provést na svém výkonném zasedání.
2. Posouzení životaschopnosti subjektu či skupiny může výbor na svém výkonném zasedání provést teprve poté, co ECB informoval o svém úmyslu, a pouze pokud ECB do tří kalendářních dnů od obdržení této informace neprovede dané posouzení sama. ECB poskytne bezodkladně výboru všechny relevantní informace, o které výbor za účelem svého posouzení požádá.
3. Pro účely odstavce 1 tohoto článku se má za to, že subjekt uvedený v článku 2 nebo skupina již nejsou životaschopné pouze v případě, že jsou splněny obě tyto podmínky:
a)
subjekt nebo skupina jsou v selhání nebo je jejich selhání pravděpodobné;
b)
s ohledem na časové možnosti a další relevantní okolnosti neexistuje přiměřená vyhlídka na to, že by selhání daného subjektu nebo skupiny v přiměřené lhůtě zabránila samostatně nebo společně s opatřeními k řešení krize opatření jiná než opatření k odpisu nebo konverzi příslušných kapitálových nástrojů, včetně alternativních opatření soukromého sektoru nebo orgánů dohledu (včetně opatření včasného zásahu).
4. Pro účely odst. 3 písm. a) tohoto článku se má za to, že subjekt je v selhání nebo je jeho selhání pravděpodobné, nastane-li jedna nebo více okolností uvedených v čl. 18 odst. 4.
5. Pro účely odst. 3 písm. a) se má za to, že skupina je v selhání nebo je její selhání pravděpodobné, pokud porušuje konsolidované obezřetnostní požadavky způsobem, který by odůvodnil opatření ze strany ECB nebo vnitrostátního příslušného orgánu, nebo existují objektivní skutečnosti podporující závěr, že skupina uvedené požadavky poruší v blízké budoucnosti, a to mimo jiné z toho důvodu, že jí vznikly nebo pravděpodobně vzniknou ztráty, které vyčerpají celý její kapitál nebo jeho významnou část.
6. Příslušný kapitálový nástroj vydaný dceřiným podnikem se neodepíše podle čl. 59 odst. 3 písm. c) směrnice 2014/59/EU ve větším rozsahu ani nekonvertuje za horších podmínek, než by tomu bylo v případě odpisu nebo konverze kapitálových nástrojů na úrovni mateřského podniku, které mají stejné pořadí.
7. Jsou-li splněny jedna nebo více podmínek uvedených v odstavci 1 tohoto článku, určí výbor jednající v rámci postupu podle článku 18, zda mají být pravomoci k odpisu nebo konverzi příslušných kapitálových nástrojů vykonány samostatně nebo postupem podle článku 18 společně s opatřeními k řešení krize.
8. Pokud výbor jednající v rámci postupu podle článku 18 tohoto nařízení zjistí, že jedna nebo více podmínek uvedených v odstavci 1 tohoto článku jsou splněny, ale že podmínky zahájení řešení krize v souladu s čl. 18 odst. 1 tohoto nařízení splněny nejsou, vydá vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize bezodkladně pokyn k výkonu pravomocí k odpisu nebo konverzi v souladu s články 59 a 60 směrnice 2014/59/EU.
Výbor zajistí, aby předtím, než vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize pravomoc k odpisu nebo konverzi příslušných kapitálových nástrojů vykonají, bylo provedeno v souladu s čl. 20 odst. 1 až 15 ocenění aktiv a závazků subjektu uvedeného v článku 2 nebo skupiny. Toto ocenění vytvoří základ pro výpočet odpisu, který se má použít na příslušné kapitálové nástroje v zájmu absorpce ztrát, a pro úroveň konverze, která se má uplatnit na příslušné kapitálové nástroje v zájmu rekapitalizace subjektu uvedeného v článku 2 nebo skupiny.
9. Jsou-li jedna nebo více podmínek uvedených v odstavci 1 tohoto článku splněny a podmínky stanovené v čl. 18 odst. 1 jsou splněny rovněž, použije se postup stanovený v čl. 18 odst. 6, 7 a 8.
10. Výbor zajistí, aby vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize bezodkladně vykonaly pravomoci k odpisu či konverzi v souladu s pořadím pohledávek podle článku 17 a způsobem, který vede k těmto výsledkům:
a)
položky kmenového kapitálu tier 1 se snižují jako první úměrně ke ztrátám a až do své plné výše;
b)
jistina nástrojů vedlejšího kapitálu tier 1 se odepíše nebo konvertuje na nástroje kmenového kapitálu tier 1 nebo obojí, a to v rozsahu požadovaném pro dosažení účelu řešení krize uvedeného v článku 14 nebo až do plné výše příslušných kapitálových nástrojů, podle toho, která hodnota je nižší;
c)
jistina nástrojů kapitálu tier 2 se odepíše nebo konvertuje na nástroje kmenového kapitálu tier 1 nebo obojí, a to v rozsahu požadovaném pro dosažení účelu řešení krize uvedeného v článku 14 nebo až do plné výše příslušných kapitálových nástrojů, podle toho, která hodnota je nižší.
11. Vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize plní pokyny výboru a vykonávají odpis nebo konverzi příslušných kapitálových nástrojů v souladu s článkem 29.
Článek 22
Obecné zásady pro nástroje k řešení krize
1. Rozhodne-li se výbor použít nástroj k řešení krize na subjekt nebo skupinu uvedené v čl. 7 odst. 2 nebo na subjekt nebo skupinu uvedené v čl. 7 odst. 4 písm. b) a odst. 5, pokud jsou splněny podmínky pro uplatnění zmíněných ustanovení, a toto opatření k řešení krize by mělo za následek ztráty, které by nesli věřitelé, nebo konverzi jejich pohledávek, vydá vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize pokyn k výkonu pravomoci k odpisu a konverzi příslušných kapitálových nástrojů podle článku 21 bezprostředně před použitím nástroje k řešení krize nebo současně s jeho použitím.
2. Nástroje k řešení krize uvedené v čl. 18 odst. 6 písm. b) jsou:
a)
nástroj převodu činnosti;
b)
nástroj překlenovací instituce;
c)
nástroj oddělení aktiv;
d)
nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů.
3. Při přijímání programu řešení krize uvedeného v čl. 18 odst. 6 výbor zohlední:
a)
aktiva a závazky instituce v režimu řešení krize na základě ocenění podle článku 20;
b)
likviditu instituce v režimu řešení krize;
c)
prodejnost franšízové hodnoty instituce v režimu řešení krize vzhledem ke konkurenčním a hospodářským podmínkám na trhu;
d)
čas, který je k dispozici.
4. Nástroje k řešení krize se použijí v souladu se zásadami řešení krize uvedenými v článku 15 k dosažení účelu řešení krize uvedeného v článku 14. Lze je použít jednotlivě nebo je jakkoli kombinovat, s výjimkou nástroje oddělení aktiv, který lze použít pouze současně s jiným nástrojem k řešení krize.
5. Pokud jsou nástroje k řešení krize uvedené v odst. 2 písm. a) nebo b) tohoto článku použity pouze k částečnému převodu aktiv, práv nebo závazků instituce v režimu řešení krize, zbytková část subjektu uvedeného v článku 2, z něhož byly aktiva, práva nebo závazky převedeny, se likviduje v běžném úpadkovém řízení.
6. Výbor může získat zpět veškeré přiměřené výdaje řádně vynaložené v souvislosti s použitím nástrojů či pravomocí k řešení krize, a to jedním nebo více z těchto způsobů:
a)
jakožto odpočet od jakéhokoli protiplnění, které příjemce hradí instituci v režimu řešení krize nebo případně vlastníkům nástrojů účasti;
b)
od instituce v režimu řešení krize, jakožto přednostní věřitel; nebo
c)
z výnosů dosažených v důsledku ukončení provozu překlenovací instituce nebo společnosti pro správu aktiv, jakožto přednostní věřitel.
Veškeré výnosy, které vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize získají v souvislosti s použitím fondu, se vyplácejí výboru.
Článek 23
Program řešení krize
Program řešení krize přijatý výborem podle článku 18 stanoví v souladu s jakýmkoli rozhodnutím o státní podpoře nebo o podpoře z fondu podrobnosti nástrojů k řešení krize, které se mají použít na instituci v režimu řešení krize, alespoň pokud jde o opatření uvedená v čl. 24 odst. 2, čl. 25 odst. 2, čl. 26 odst. 2 a čl. 27 odst. 1, která mají v souladu s příslušnými ustanoveními směrnice 2014/59/EU, jak je provedena ve vnitrostátním právu, uplatnit vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize, a určí konkrétní částky a účely, na které se fond použije.
Program řešení krize uvádí opatření k řešení krize, jež by měl přijmout výbor ve vztahu k mateřskému podniku v Unii nebo ke konkrétním subjektům skupiny usazeným v zúčastněných členských státech, s cílem splnit účel a zásady řešení krize uvedené v článcích 14 a 15.
Při přijímání programu řešení krize zohledňují výbor, Rada a Komise plán řešení krize uvedený v článku 8 a postupují podle něj, pokud s ohledem na okolnosti daného případu výbor neshledá, že účelu řešení krize bude účinněji dosaženo prostřednictvím opatření, která v plánu řešení krize stanovena nejsou.
V průběhu řešení krize může výbor vzhledem k okolnostem případu program řešení krize podle potřeby změnit a aktualizovat. Na změny a aktualizace se vztahuje postup stanovený v článku 18.
Program řešení krize navíc případně stanoví, že vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize jmenují zvláštního správce instituce v režimu řešení krize podle článku 35 směrnice 2014/59/EU. Výbor může stanovit jmenování stejného zvláštního správce pro všechny subjekty, které patří do skupiny, pokud je to nutné, aby se usnadnila řešení napravující finanční zdraví dotčených subjektů.
Článek 24
Nástroj převodu činnosti
1. V rámci programu řešení krize se nástroj převodu činnosti kupujícímu, jenž není překlenovací institucí, skládá z převodu:
a)
nástrojů účasti vydaných institucí v režimu řešení krize nebo
b)
veškerých nebo jakýchkoli aktiv, práv nebo závazků instituce v režimu řešení krize. 2.
2. Ve vztahu k nástroji převodu činnosti program řešení krize stanoví:
a)
nástroje, aktiva, práva a závazky, jež mají být převedeny vnitrostátním orgánem příslušným k řešení krize, v souladu s čl. 38 odst. 1 a 7 až 11 směrnice 2014/59/EU;
b)
obchodní podmínky, které zohledňují okolnosti, náklady a výdaje vzniklé v procesu řešení krize, kterými se řídí převod uskutečňovaný vnitrostátním orgánem příslušným k řešení krize v souladu s čl. 38 odst. 2, 3 a 4 směrnice 2014/59/EU;
c)
zda může být pravomoc k převodu vykonána vnitrostátním orgánem příslušným k řešení krize v souladu s čl. 38 odst. 5 a 6 směrnice 2014/59/EU více než jednou;
d)
opatření pro uvedení na trh, jež přijímá vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize ve vztahu k uvedenému subjektu nebo uvedeným nástrojům, aktivům, právům a závazkům v souladu s čl. 39 odst. 1 a 2 směrnice 2014/59/EU;
e)
zda by splnění uvedených požadavků pro uvedení na trh ze strany vnitrostátního orgánu příslušného k řešení krize pravděpodobně ohrozilo dosažení účelu řešení krize podle odstavce 3 tohoto článku.
3. Výbor použije nástroj převodu činnosti, aniž by splnil požadavky pro uvedení na trh podle odst. 2 písm. e), pokud shledá, že by splnění uvedených požadavků pravděpodobně ohrozilo jeden nebo více účelů řešení krize, a zejména pokud jsou splněny tyto podmínky:
a)
domnívá se, že existuje podstatné ohrožení finanční stability, způsobené nebo zhoršené selháním nebo pravděpodobným selháním instituce v režimu řešení krize, a
b)
domnívá se, že by splnění uvedených požadavků pravděpodobně oslabilo účinnost nástroje převodu činnosti při řešení tohoto ohrožení nebo dosažení účelu řešení krize uvedeného v čl. 14 odst. 2 písm. b).
Článek 25
Nástroj překlenovací instituce
1. V rámci programu řešení krize se nástroj překlenovací instituce skládá z převodu na překlenovací instituci, jehož předmětem jsou:
a)
nástroje účasti vydané jednou nebo více institucemi v režimu řešení krize; nebo
b)
veškerá nebo jakákoli aktiva, práva nebo závazky jedné nebo více institucí v režimu řešení krize.
2. Ve vztahu k nástroji překlenovací instituce program řešení krize stanoví:
a)
nástroje, aktiva, práva a závazky, jež mají být převedeny na překlenovací instituci vnitrostátním orgánem příslušným k řešení krize v souladu čl. 40 odst. 1 až 12 směrnice 2014/59/EU;
b)
opatření přijatá vnitrostátním orgánem příslušným k řešení krize v souladu s čl. 41 odst. 1, 2 a 3 a odst. 5 až 9 směrnice 2014/59/EU, jež se týkající zřízení, provozu a ukončení činnosti překlenovací instituce;
c)
opatření pro uvedení na trh, jež přijímá vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize ve vztahu k překlenovací instituci nebo uvedeným aktivům či závazkům podle čl. 41 odst. 4 směrnice 2014/59/EU.
3. Výbor zajistí, aby celková hodnota závazků převedených na překlenovací instituci vnitrostátním orgánem příslušným k řešení krize nepřekročila celkovou hodnotu práv a aktiv převedených z instituce v režimu řešení krize nebo poskytnutých z jiných zdrojů.
Článek 26
Nástroj oddělení aktiv
1. V rámci programu řešení krize se nástroj oddělení aktiv skládá z převodu aktiv, práv nebo závazků instituce v režimu řešení krize nebo překlenovací instituce na jednu nebo více společností pro správu aktiv.
2. Ve vztahu k nástroji oddělení aktiv program řešení krize stanoví:
a)
aktiva, práva a závazky, jež mají být převedeny vnitrostátním orgánem příslušným k řešení krize na společnost pro správu aktiv podle čl. 42 odst. 1 až 5 a 8 až 13 směrnice 2014/59/EU;
b)
protiplnění, za které má vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize převést aktiva, práva a závazky na společnost pro správu aktiv v souladu se zásadami stanovenými v článku 20 tohoto nařízení, s čl. 42 odst. 7 směrnice 2014/59/EU a s rámcem Unie pro státní podporu.
První pododstavec písm. b) tohoto odstavce nebrání tomu, aby uvedené protiplnění mělo nominální nebo zápornou hodnotu.
Článek 27
Nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů
1. Nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů lze použít pro kterýkoli z těchto účelů:
a)
rekapitalizaci subjektu uvedeného v článku 2 tohoto nařízení, jenž splňuje podmínky zahájení řešení krize, v rozsahu dostatečném k obnovení jeho schopnosti splnit podmínky pro povolení (v míře, v jaké se tyto podmínky na daný subjekt vztahují) a pokračovat v činnostech, pro něž má povolení podle směrnice 2013/36/EU nebo směrnice 2014/65/EU, je-li daný subjekt povolen podle uvedených směrnic, a k udržení dostatečné důvěry trhu v tuto instituci nebo subjekt;
b)
konverzi na kapitál nebo snížení jistiny dluhů nebo dluhových nástrojů, které jsou převáděny:
i)
na překlenovací instituci s cílem zajistit uvedené překlenovací instituci kapitál nebo
ii)
v rámci nástroje převodu činnosti nebo nástroje oddělení aktiv.
Ve vztahu k nástroji rekapitalizace z vnitřních zdrojů programu řešení krize stanoví:
a)
celkovou částku, která musí být odepsána ze způsobilých závazků nebo konvertována, v souladu s odstavcem 13 tohoto článku;
b)
závazky, jež lze podle odstavců 5 až 14 tohoto článku vyloučit;
c)
cíle a minimální obsah plánu reorganizace podnikatelské činnosti, jenž má být předložen podle odstavce 16 tohoto článku.
2. Nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů lze použít pro účely uvedené v odst. 1 písm. a), pouze pokud existuje přiměřená vyhlídka, že použitím tohoto nástroje společně s dalšími relevantními opatřeními, včetně opatření uskutečněných v souladu s plánem reorganizace podnikatelské činnosti podle odstavce 16, se vedle dosažení příslušných účelů řešení krize obnoví finanční zdraví a dlouhodobá životaschopnost dotčeného subjektu.
Nejsou-li podmínky stanovené v prvním pododstavci tohoto odstavce splněny, použije se kterýkoli z nástrojů k řešení krize uvedených v čl. 22 odst. 2 písm. a), b) a c) a případně nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů uvedený v písmeni d) uvedeného odstavce.
3. Odpis nebo konverzi nelze provést ve vztahu k těmto závazkům, ať se řídí právem členského státu nebo třetí země:
a)
pojištěným vkladům;
b)
zajištěným závazkům včetně krytých dluhopisů a závazků v podobě finančních nástrojů používaných pro účely zajištění, které tvoří nedílnou součást krycího portfolia a které jsou podle vnitrostátního práva zajištěny podobným způsobem jako kryté dluhopisy;
c)
veškerým závazkům vzniklým v důsledku toho, že instituce nebo subjekt uvedené v článku 2 tohoto nařízení mají v držení aktiva nebo finanční prostředky klientů, včetně aktiv nebo finančních prostředků klientů držených jménem SKIPCP ve smyslu čl. 1 odst. 2 směrnice 2009/65/ES nebo alternativních investičních fondů ve smyslu čl. 4 odst. 1 písm. a) směrnice Evropského parlamentu a Rady 2011/61/EU (17), pokud je tento klient chráněn příslušným insolvenčním právem;
d)
veškerým závazkům vzniklým v důsledku fiduciárního vztahu mezi subjektem uvedeným v článku 2 (jako fiduciárním zmocněncem) a jinou osobou (jako oprávněným), vztahuje-li se na takového oprávněného ochrana podle příslušného insolvenčního nebo občanského práva;
e)
závazkům s původní splatností kratší než sedm dní vůči institucím jiným než subjektům, které jsou součástí stejné skupiny;
f)
závazkům se zbytkovou dobou splatnosti kratší než sedm dní vůči systémům nebo provozovatelům systémů určeným podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 98/26/ES (18) nebo jejich účastníkům a vznikajícím z účasti v takovém systému;
g)
závazkům vůči kterémukoli z těchto subjektů:
i)
zaměstnanci, ve vztahu ke splatné mzdě, důchodovým dávkám nebo jiné pevné odměně, s výjimkou pohyblivé složky odměny, která není regulována kolektivní smlouvou;
ii)
obchodnímu věřiteli, vzniklým na základě poskytování zboží nebo služeb instituci nebo subjektu uvedeným v článku 2, nezbytných pro každodenní fungování jejich operací, včetně IT služeb, energií a pronájmu, obsluhy a údržby prostor;
iii)
daňovým orgánům a orgánům sociálního zabezpečení, pokud jsou tyto závazky podle příslušného práva prioritní;
iv)
systémům pojištění vkladů vzniklým z příspěvků splatných v souladu se směrnicí 2014/49/EU.
První pododstavec písm. g) bod i) tohoto odstavce se nepoužije na pohyblivou složku odměny osob podstupujících podstatné riziko, jak jsou uvedeny v čl. 92 odst. 2 směrnice 2013/36/EU.
4. Oblast působnosti nástroje rekapitalizace z vnitřních zdrojů uvedená v odstavci 3 tohoto článku nebrání ve vhodných případech výkonu pravomoci k rekapitalizaci z vnitřních zdrojů ve vztahu k jakékoli části zajištěného závazku nebo závazku, pro nějž bylo poskytnuto zajištění, přesahující hodnotu aktiv, zástavy nebo zajištění, vůči nimž je zajištěn, nebo k jakékoli výši vkladu, která přesahuje limit pojištění stanovený v článku 6 směrnice 2014/49/EU.
Výbor zajistí, aby všechna zajištěná aktiva související s krycím portfoliem krytých dluhopisů zůstala nedotčena, oddělena a s dostatečným financováním.
Aniž jsou dotčena pravidla pro velkou expozici v nařízení (EU) č. 575/2013 a směrnici 2013/36/EU, výbor s cílem zajistit způsobilost subjektů a skupin k řešení krize vydá vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize pokyn, aby omezily v souladu s čl. 10 odst. 11 písm. b) tohoto nařízení rozsah, v jakém jiné instituce drží závazky způsobilé pro nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů, s výjimkou závazků v držení subjektů, které jsou součástí stejné skupiny.
5. Za výjimečných okolností lze při použití nástroje rekapitalizace z vnitřních zdrojů vyloučit nebo zčásti vyloučit z výkonu pravomocí k odpisu nebo konverzi některé závazky, jestliže:
a)
bez ohledu na úsilí, které relevantní vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize v dobré víře vynaložil, není možné daný závazek rekapitalizovat z vnitřních zdrojů v přiměřené době;
b)
vyloučení je nezbytně nutné a přiměřené k zajištění kontinuity zásadních funkcí a hlavních linií podnikání tak, aby zůstala zachována schopnost instituce v režimu řešení krize pokračovat v klíčových operacích, službách a transakcích;
c)
vyloučení je nezbytně nutné a přiměřené pro zabránění rozsáhlému šíření krize, zejména pokud jde o způsobilé vklady fyzických osob a mikropodniků a malých a středních podniků, které by vážně narušilo fungování finančních trhů, včetně infrastruktur finančních trhů, způsobem, jenž by mohl těžce poškodit hospodářství členského státu nebo Unie; nebo
d)
použití nástroje rekapitalizace z vnitřních zdrojů na tyto závazky by vedlo k takovému snížení hodnoty, že by ztráty na straně jiných věřitelů byly vyšší, než kdyby tyto závazky byly z rekapitalizace vyloučeny.
V případě vyloučení nebo částečného vyloučení způsobilého závazku nebo třídy způsobilých závazků podle tohoto odstavce je možné s ohledem na takové vyloučení zvýšit úroveň odpisu nebo konverze jiných způsobilých závazků, pokud úroveň odpisu a konverze uplatněná u jiných způsobilých závazků dodržuje zásadu stanovenou v čl. 15 odst. 1 písm. g).
6. V případě, že dojde k vyloučení nebo částečnému vyloučení způsobilého závazku nebo třídy způsobilých závazků podle odstavce 5 a ztráty, které by byly těmito závazky neseny, nebyly plně přeneseny na jiné věřitele, může fond poskytnout instituci v režimu řešení krize příspěvek na jeden nebo oba z těchto účelů:
a)
na krytí jakýchkoli ztrát, které nebyly absorbovány způsobilými závazky, a na obnovení čisté hodnoty aktiv instituce v režimu řešení krize na nulu v souladu s odst. 13 prvním pododstavcem písm. a);
b)
na nákup nástrojů účasti nebo kapitálových nástrojů v instituci v režimu řešení krize za účelem její rekapitalizace v souladu s odst. 13 prvním pododstavcem písm. b).
7. Fond může příspěvek podle odstavce 6 poskytnout pouze tehdy, pokud:
a)
akcionáři, držitelé příslušných kapitálových nástrojů a jiných způsobilých závazků přispěli odpisem, konverzí nebo jinak k absorpci ztrát a rekapitalizaci v rozsahu nejméně 8 % celkových závazků včetně kapitálu instituce v režimu řešení krize, přičemž se vychází z ocenění v souladu s čl. 20 odst. 1 až 15 provedeného k okamžiku přijetí opatření k řešení krize; a
b)
příspěvek fondu není vyšší než 5 % celkových závazků včetně kapitálu instituce v režimu řešení krize na základě ocenění v souladu s čl. 20 odst. 1 až 15 provedeného k okamžiku přijetí opatření k řešení krize.
8. Příspěvek fondu uvedený v odstavci 7 tohoto článku může být financován:
a)
částkou, kterou má fond k dispozici a která byla získána z příspěvků subjektů uvedených v článku 2 tohoto nařízení v souladu s pravidly stanovenými ve směrnici 2014/59/EU a v čl. 67 odst. 4 a článcích 70 a 71 tohoto nařízení;
b)
nejsou-li částky podle písmene a) tohoto odstavce dostačující, částkami získanými z alternativních finančních prostředků v souladu s články 73 a 74 tohoto nařízení.
9. Za mimořádných okolností může být usilováno o další financování z alternativních zdrojů poté, co:
a)
bylo dosaženo 5 % limitu stanoveného v odst. 7 písm. b) a
b)
byly plně odepsány nebo konvertovány veškeré nezajištěné nepřednostní závazky jiné než způsobilé vklady.
10. Jsou-li splněny podmínky stanovené v odst. 9 písm. a) a b) tohoto článku, lze poskytnout alternativně nebo navíc příspěvek ze zdrojů, které byly získány z příspěvků předem v souladu s článkem 70, ale které nebyly dosud použity.
11. Pro účely tohoto nařízení se nepoužije čl. 44 odst. 8 směrnice 2014/59/EU.
12. Při přijímání rozhodnutí podle odstavce 5 se náležité zohlední:
a)
zásada, že ztráty by měli nést v první řadě akcionáři a dále pak obecně věřitelé instituce v režimu řešení krize v pořadí podle jejich priority;
b)
schopnost absorbovat ztráty, která by instituci v režimu řešení krize zůstala v případě, že by daný závazek nebo třída závazků byly vyloučeny; a
c)
potřeba udržet přiměřené zdroje k financování řešení krize.
13. Výbor na základě ocenění v souladu s požadavky podle čl. 20 odst. 1 až 15 posoudí celkovou částku:
a)
případných způsobilých závazků, která musí být odepsána, aby byla čistá hodnota aktiv instituce v režimu řešení krize rovna nule; a
b)
případných způsobilých závazků, která musí být konvertována na akcie nebo na jiné druhy kapitálových nástrojů, aby byl obnoven poměr kmenového kapitálu tier 1 buď:
i)
instituce v režimu řešení krize; nebo
ii)
překlenovací instituce.
Posouzením uvedeným v prvním pododstavci tohoto odstavce se stanoví částka, v níž musí být způsobilé závazky odepsány nebo konvertovány, aby se obnovil poměr kmenového kapitálu tier 1 instituce v režimu řešení krize nebo případně překlenovací instituce s ohledem na jakékoli vložení kapitálu fondem podle čl. 76 odst. 1 písm. d) a aby byla udržena dostatečná důvěra trhu v instituci v režimu řešení krize nebo překlenovací instituci, a ta mohla díky tomu alespoň po dobu jednoho roku nadále splňovat podmínky pro povolení a pokračovat v činnostech, pro něž má povolení podle směrnice 2013/36/EU nebo směrnice 2014/65/EU.
Pokud má výbor v úmyslu použít nástroj oddělení aktiv podle článku 26 tohoto nařízení, zohlední se při určení částky, o niž je třeba snížit způsobilé závazky, případně obezřetný odhad kapitálových potřeb společnosti pro správu aktiv.
14. Vyloučení podle odstavce 5 lze uplatnit buď tak, že se určitý závazek z odpisu zcela vyloučí, nebo že se omezí rozsah, v jakém se u něj odpis použije.
15. Pravomoc k odpisu a konverzi musí být v souladu s požadavky týkajícími se priority pohledávek stanovenými v článku 17.
16. Vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize musí výboru neprodleně předložit plán reorganizace podnikatelské činnosti, který obdržel podle čl. 52 odst. 1, 2 a 3 směrnice 2014/59/EU od vedoucího orgánu nebo od osoby či osob jmenovaných v souladu s čl. 72 odst. 1 uvedené směrnice.
Do dvou týdnů ode dne předložení plánu reorganizace podnikatelské činnosti předloží relevantní vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize své posouzení tohoto plánu výboru. Do jednoho měsíce ode dne předložení plánu reorganizace podnikatelské činnosti výbor posoudí pravděpodobnost toho, že plán v případě provedení obnoví dlouhodobou životaschopnost subjektu uvedeného v článku 2 tohoto nařízení. Toto posouzení provede ve shodě s vnitrostátním příslušným orgánem, případně s ECB.
Pokud výbor dojde k závěru, že by plán uvedeného cíle dosáhl, povolí vnitrostátnímu orgánu příslušnému k řešení krize, aby uvedený plán schválil v souladu s čl. 52 odst. 7 směrnice 2014/59/EU. Pokud výbor nedojde k závěru, že by plán uvedeného cíle dosáhl, vydá vnitrostátnímu orgánu příslušnému k řešení krize pokyn, aby oznámil výhrady vedoucímu orgánu nebo osobě či osobám jmenovaným podle čl. 72 odst. 1 uvedené směrnice a uložil jim, aby plán upravily způsobem, který tyto výhrady řeší, v souladu s čl. 52 odst. 8 uvedené směrnice. Obojí se provede ve shodě s vnitrostátním příslušným orgánem, případně s ECB.
Vedoucí orgán nebo osoba či osoby jmenované podle čl. 72 odst. 1 směrnice 2014/59/EU předloží upravený plán vnitrostátnímu orgánu příslušnému k řešení krize ke schválení do dvou týdnů ode dne obdržení takového oznámení. Vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize předloží upravený plán a své hodnocení tohoto plánu výboru. Výbor upravený plán posoudí a vydá vnitrostátnímu orgánu příslušnému k řešení krize pokyn, aby vedoucímu orgánu nebo osobě či osobám jmenovaným v souladu s čl. 72 odst. 1 směrnice 2014/59/EU do jednoho týdne oznámil, zda došel k závěru, že upravený plán řeší oznámené výhrady, nebo zda jsou nutné další úpravy.
Výbor sdělí skupinový plán reorganizace podnikatelské činnosti orgánu EBA.
Článek 28
Sledování prováděné výborem
1. Výbor pečlivě sleduje, jak vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize provádějí program řešení krize. Pro tyto účely vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize:
a)
spolupracují s výborem a jsou mu nápomocny při plnění jeho povinností spojených se sledováním;
b)
poskytují výboru v pravidelných lhůtách jím stanovených přesné, spolehlivé a úplné informace o provádění programu řešení krize, používání nástrojů k řešení krize a výkonu pravomoci k řešení krize, jež si může vyžádat, včetně informací o:
i)
provozu a finanční situaci instituce v režimu řešení krize, překlenovací instituce a společnosti pro správu aktiv;
ii)
zacházení, kterého by se dostalo akcionářům a věřitelům, probíhala-li by likvidace instituce v běžném úpadkovém řízení;
iii)
jakýchkoli probíhajících soudních řízeních, jež souvisejí s likvidací aktiv instituce v režimu řešení krize, s návrhy na soudní přezkum rozhodnutí o řešení krize a ocenění či se žádostmi o odškodnění, jež podali akcionáři či věřitelé;
iv)
jmenování, odvolání či nahrazení osob provádějících oceňování, správců, účetních, právníků a dalších odborníků, kteří mohou být zapotřebí, aby napomáhali vnitrostátnímu orgánu příslušnému k řešení krize, a informací o plnění jejich povinností;
v)
veškerých dalších záležitostech, které jsou důležité z hlediska provádění programu řešení krize, včetně případného porušení záruk stanovených ve směrnici 2014/59/EU, na něž může výbor odkázat;
vi)
rozsahu a způsobu výkonu pravomocí vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize uvedenými v článcích 63 až 72 směrnice 2014/59/EU;
vii)
hospodářské životaschopnosti, proveditelnosti a provádění plánu reorganizace podnikatelské činnosti stanoveného v čl. 27 odst. 16 tohoto nařízení.
Vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize předkládají výboru závěrečnou zprávu o provedení programu řešení krize.
2. Výbor může na základě poskytnutých informací vydat vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize pokyny, jež se mohou týkat jakýchkoli hledisek provádění programu řešení krize, zejména prvků uvedených v článku 23, a výkonu pravomocí k řešení krize.
3. Je-li to nezbytné k dosažení účelu řešení krize, může být program řešení krize upraven. Použije se postup stanovený v článku 18.
Článek 29
Provádění rozhodnutí podle tohoto nařízení
1. Vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize přijmou opatření, jež jsou nezbytná k provedení rozhodnutí uvedených v tomto nařízení, a to zejména prostřednictvím výkonu kontroly nad subjekty a skupinami uvedenými v čl. 7 odst. 2 a nad subjekty a skupinami uvedenými v čl. 7 odst. 4 písm. b) a odst. 5, pokud jsou splněny podmínky pro uplatnění zmíněných ustanovení, přijetím nezbytných opatření v souladu s článkem 35 nebo 72 směrnice 2014/59/EU a zajištěním toho, aby se postupovalo v souladu se zárukami stanovenými v uvedené směrnici. Vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize provedou veškerá rozhodnutí, jež jim výbor určil.
Za tímto účelem vykonávají s výhradou tohoto nařízení své pravomoci podle vnitrostátního práva, kterým se provádí směrnice 2014/59/EU, a v souladu s podmínkami stanovenými vnitrostátním právem. Vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize plně informují výbor o výkonu těchto pravomocí. Veškerá opatření, jež činí, musí být v souladu s rozhodnutími výboru podle tohoto nařízení.
Při provádění těchto rozhodnutí zajistí vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize dodržování příslušných záruk stanovených ve směrnici 2014/59/EU.
2. Pokud vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize neprovedl nebo nedodržel rozhodnutí výboru podle tohoto nařízení, či takové rozhodnutí provedl způsobem, který ohrožuje účel řešení krize podle článku 14 nebo účinné provádění programu řešení krize, může výbor instituci v režimu řešení krize nařídit, aby:
a)
v případě opatření podle článku 18 převedla stanovená práva, aktiva nebo závazky instituce v režimu řešení krize na jinou osobu; nebo
b)
v případě opatření podle článku 18 požadovala konverzi jakýchkoli dluhových nástrojů, které obsahují smluvní podmínky umožňující konverzi, za podmínek stanovených v článku 21;
c)
přijala veškerá další opatření nezbytná k tomu, aby bylo dané rozhodnutí dodrženo.
Výbor přijme rozhodnutí uvedené v prvním pododstavci písm. c) tohoto odstavce, pouze pokud dané opatření dostatečně reaguje na ohrožení příslušného účelu řešení krize nebo účinného provádění programu řešení krize.
Jakékoli opatření, které má v úmyslu přijmout, oznámí výbor dotčeným vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize a Komisi před rozhodnutím o jeho uložení. Toto oznámení obsahuje podrobné informace o zamýšlených opatřeních, jejich důvodech a o tom, kdy by měla nabýt účinku.
Oznámení musí být učiněno nejpozději 24 hodin předtím, než mají daná opatření nabýt účinku. Ve výjimečných případech, kdy není možné tuto 24hodinovou lhůtu dodržet, může výbor oznámení učinit méně než 24 hodin předtím, než mají daná opatření nabýt účinku.
3. Instituce v režimu řešení krize plní veškerá rozhodnutí, na která odkazuje odstavec 2. Taková rozhodnutí mají přednost před jakýmkoli dřívějším rozhodnutím přijatým vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize ve stejné záležitosti.
4. Vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize se při přijímání opatření ve vztahu k záležitostem, kterých se týká rozhodnutí přijaté podle odstavce 2, takovým rozhodnutím řídí.
5. Výbor na svých úředních internetových stránkách zveřejní buď kopii programu řešení krize, nebo oznámení, v němž shrne dopad opatření k řešení krize, a zejména účinky na retailové zákazníky. Vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize dodržují příslušné procesní povinnosti stanovené v článku 83 směrnice 2014/59/EU.
KAPITOLA 4
Spolupráce
Článek 30
Povinnosti spolupráce a výměna informací v rámci jednotného mechanismu pro řešení krizí
1. Výbor informuje Komisi o veškerých opatřeních, jež přijal za účelem přípravy řešení krize. Pokud jde o veškeré informace obdržené od výboru, jsou členové i zaměstnanci Rady a Komise vázáni požadavky profesního tajemství stanovenými v článku 88.
2. Při výkonu svých pravomocí podle tohoto nařízení výbor, Rada, Komise, ECB, vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize a vnitrostátní příslušné orgány vzájemně úzce spolupracují, zejména ve fázích plánování řešení krize, včasného zásahu a řešení krize podle článků 8 až 29. Poskytují si vzájemně veškeré informace, jež jsou nezbytné k plnění jejich úkolů.
3. ECB nebo vnitrostátní příslušné orgány zašlou výboru a vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize schválené dohody o vnitroskupinové finanční podpoře a jejich případné změny.
4. ECB může pro účely tohoto nařízení vyzvat předsedu výboru, aby se jako pozorovatel účastnil jednání Rady dohledu ECB zřízené v souladu s článkem 19 nařízení (EU) č. 1024/2013. Ve vhodných případech může výbor jmenovat dalšího zástupce, který předsedu pro tento účel zastoupí.
5. Výbor jmenuje pro účely tohoto nařízení svého zástupce, který se bude účastnit jednání výboru EBA pro řešení krize, zřízeného článkem 127 směrnice 2014/59/EU.
6. Výbor se snaží úzce spolupracovat s jakýmkoli nástrojem veřejné finanční pomoci včetně Evropského nástroje finanční stability (EFSF) a Evropského mechanismu stability (ESM), zejména za výjimečných okolností uvedených v čl. 27 odst. 9 a pokud tento nástroj poskytl nebo pravděpodobně poskytne přímou či nepřímou finanční pomoc subjektům usazeným v zúčastněném členském státě.
7. Výbor v případě nutnosti uzavře s ECB a vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize a vnitrostátními příslušnými orgány memorandum o porozumění, v němž bude obecným způsobem uvedeno, jak budou spolupracovat podle odstavců 2 a 4 při plnění svých úkolů podle práva Unie. Toto memorandum podléhá pravidelnému přezkumu a s výhradou požadavků profesního tajemství se zveřejňuje.
Článek 31
Spolupráce v rámci jednotného mechanismu pro řešení krizí
1. Výbor plní své úkoly v úzké spolupráci s vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize. Výbor ve spolupráci s těmito orgány schvaluje a zveřejňuje rámec zaměřený na organizaci praktického uplatňování tohoto článku.
Za účelem účinného a důsledného uplatňování tohoto článku výbor:
a)
vydá vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize obecné směry a obecné pokyny k plnění úkolů a přijímání rozhodnutí o řešení krize těmito orgány;
b)
může kdykoliv vykonávat pravomoci uvedené v článcích 34 až 37;
c)
může účelově nebo pravidelně požadovat od vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize informace o plnění úkolů uvedených v čl. 7 odst. 3;
d)
od vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize obdrží návrhy rozhodnutí, k nimž se může vyjádřit a zejména upozornit na ty prvky návrhů, které nejsou v souladu s tímto nařízením nebo s obecnými pokyny výboru.
Pro účely posouzení plánů řešení krize může výbor vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize požádat o poskytnutí veškerých nezbytných informací, které tyto orgány získaly v souladu s článkem 11 a čl. 13 odst. 1 směrnice 2014/59/EU, aniž je dotčena kapitola 5 této hlavy.
2. Ustanovení čl. 13 odst. 4 až 10 a článků 88 až 92 směrnice 2014/59/EU se na vztahy mezi vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize nepoužijí. Společné rozhodnutí ani rozhodnutí přijaté v případě, že nebylo přijato společné rozhodnutí, jak je uvedeno v čl. 45 odst. 9 až 13 směrnice 2014/59/EU, se nepoužije. Místo toho se použijí příslušná ustanovení tohoto nařízení.
Článek 32
Konzultace a spolupráce s nezúčastněnými členskými státy a se třetími zeměmi
1. Pokud jsou součástí skupiny subjekty usazené v zúčastněných členských státech zároveň se subjekty usazenými v nezúčastněných členských státech nebo ve třetích zemích, zastupuje výbor, aniž je tím dotčeno jakékoli schválení Radou nebo Komisí vyžadované podle tohoto nařízení, vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize ze zúčastněných členských států pro účely konzultací a spolupráce s nezúčastněnými členskými státy nebo třetími zeměmi podle článků 7, 8, 12, 13, 16, 18, 55 a 88 až 92 směrnice 2014/59/EU.
Pokud jsou součástí skupiny subjekty usazené v zúčastněných členských státech a dceřiné podniky usazené nebo významné pobočky nacházející se v nezúčastněných členských státech, informuje výbor příslušné orgány nebo případně orgány příslušné k řešení krize z nezúčastněných členských států o plánech, rozhodnutích nebo opatřeních důležitých z hlediska skupiny, které jsou uvedeny v článcích 8, 10, 11, 12 a 13 tohoto nařízení.
2. Výbor, ECB a orgány příslušné k řešení krize a příslušné orgány z nezúčastněných členských států uzavřou memoranda o porozumění, v nichž bude obecným způsobem uvedeno, jak spolu budou spolupracovat při plnění svých úkolů podle směrnice 2014/59/EU.
Aniž je dotčen první pododstavec tohoto odstavce, uzavře výbor memorandum o porozumění s orgánem příslušným k řešení krize z každého nezúčastněného členského státu, který je domovským státem pro alespoň jednu globální systémově významnou instituci, jež je označena jako taková podle článku 131 směrnice 2013/36/EU.
3. Každé memorandum podléhá pravidelnému přezkumu a s výhradou požadavků profesního tajemství se zveřejňuje.
4. Výbor jménem vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize ze zúčastněných členských států uzavře nezávazné ujednání o spolupráci v souladu s rámcovými ujednáními o spolupráci orgánu EBA uvedenými v čl. 97 odst. 2 směrnice 2014/59/EU. Výbor informuje orgán EBA o všech těchto ujednáních o spolupráci.
Článek 33
Uznání a vymáhání postupů třetích zemí k řešení krize
1. Tento článek se použije na postupy třetích zemí k řešení krize, pokud a dokud nevstoupí v platnost mezinárodní dohoda podle čl. 93 odst. 1 směrnice 2014/59/EU s dotyčnou třetí zemí. Použije se i poté, co mezinárodní dohoda podle čl. 93 odst. 1 uvedené směrnice s dotyčnou třetí zemí vstoupí v platnost, v té míře, ve které není uznávání a vymáhání postupů třetích zemí v uvedené dohodě upraveno.
2. Výbor vyhodnotí a vydá doporučení určené vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize, které se týká uznávání a vymáhání postupů orgánů třetích zemí příslušných k řešení krize použitých k řešení krize instituce třetí země nebo mateřského podniku třetí země:
a)
které mají jeden nebo více unijních dceřiných podniků usazených v jednom nebo více zúčastněných členských státech nebo
b)
které mají aktiva, práva nebo závazky v jednom nebo více zúčastněných členských státech nebo jejichž aktiva, práva nebo závazky se řídí právem zúčastněných členských států.
Výbor své hodnocení provede po konzultaci s vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize a v případě, že bylo zřízeno evropské kolegium k řešení krize podle článku 89 směrnice 2014/59/EU, s orgány příslušnými k řešení krize z nezúčastněných členských států.
Při tomto hodnocení se náležitě zváží zájmy všech jednotlivých zúčastněných členských států, v nichž instituce nebo mateřský podnik třetí země působí, a zejména možný dopad uznání a vymáhání postupů třetí země k řešení krize na další části skupiny a na finanční stabilitu v těchto členských státech.
3. Výbor doporučí odmítnout uznat nebo vymáhat postupy k řešení krize uvedené v odstavci 1, jestliže se domnívá, že:
a)
postupy třetí země k řešení krize by měly nepříznivý dopad na finanční stabilitu zúčastněného členského státu;
b)
věřitelům, včetně zejména vkladatelů nacházejících se nebo příslušných k výplatě v zúčastněném členském státě, by se podle vnitrostátních postupů třetí země k řešení krize nedostalo stejného zacházení jako věřitelům a vkladatelům z třetí země s podobnými zákonnými právy;
c)
uznání nebo vymáhání postupů třetí země k řešení krize by mělo pro zúčastněný členský stát závažné fiskální důsledky; nebo
d)
účinky takového uznání nebo vymáhání by byly v rozporu s vnitrostátním právem zúčastněného členského státu.
4. Vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize se řídí doporučením výboru a požadují uznání nebo vymáhání postupu k řešení krize na jejich území, nebo v odůvodněném prohlášení vysvětlí výboru, proč jeho doporučení nemohou splnit.
5. Při uplatňování pravomocí k řešení krize ve vztahu k subjektům třetích zemí využívají vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize případně pravomoci, které jim byly svěřeny na základě čl. 94 odst. 4 směrnice 2014/59/EU.
KAPITOLA 5
Pravomoc provádět šetření
Článek 34
Žádosti o informace
1. Pro účely provádění úkolů uvedených v tomto nařízení může výbor buď prostřednictvím vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize, nebo přímo po informování těchto orgánů a za použití veškerých informací, jimiž disponují ECB nebo vnitrostátní příslušné orgány, požadovat od následujících právnických nebo fyzických osob, aby poskytly veškeré informace nezbytné k provádění úkolů, jež mu byly svěřeny tímto nařízením:
a)
subjekty uvedené v článku 2;
b)
zaměstnanci subjektů uvedených v článku 2;
c)
třetí strany, na které subjekty uvedené v článku 2 převedly funkce nebo činnosti v rámci outsourcingu.
2. Subjekty a osoby uvedené v odstavci 1 musí poskytnout informace, o něž byly podle uvedeného odstavce požádány. Požadavky profesního tajemství nezprošťují tyto subjekty a osoby povinnosti poskytnout požadované informace. Poskytnutí požadovaných informací se nepovažuje za porušení požadavků profesního tajemství.
3. Pokud výbor získává informace přímo od takových subjektů a osob, zpřístupní tyto informace dotčeným vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize.
4. Výbor může získávat, a to i průběžně, jakékoli informace nezbytné pro výkon svých funkcí podle tohoto nařízení, zejména informace týkající se kapitálu, likvidity, aktiv a závazků, pokud jde o jakoukoli instituci podléhající jeho pravomocem k řešení krize.
5. Výbor, ECB, vnitrostátní příslušné orgány a vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize mohou vypracovat memoranda o porozumění upravující postup při výměně informací. Výměna informací mezi výborem, ECB, vnitrostátními příslušnými orgány a vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize se nepovažuje za porušení požadavků profesního tajemství.
6. Vnitrostátní příslušné orgány, případně ECB, a vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize spolupracují s výborem, aby ověřily, zda jsou některé nebo všechny požadované informace již k dispozici. Pokud jsou takové informace k dispozici, poskytnou je vnitrostátní příslušné orgány, případně ECB, nebo vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize výboru.
Článek 35
Obecná šetření
1. V zájmu plnění svých úkolů podle tohoto nařízení a s výhradou dalších podmínek stanovených v příslušných právních předpisech Unie může výbor prostřednictvím vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize, nebo přímo po informování těchto orgánů provádět veškerá nezbytná šetření všech právnických nebo fyzických osob uvedených v čl. 34 odst. 1 usazených nebo nacházejících se v zúčastněném členském státě.
Za tím účelem výbor může:
a)
požadovat předložení dokumentů;
b)
zkoumat účetní knihy a záznamy všech právnických nebo fyzických osob uvedených v čl. 34 odst. 1 a pořizovat z těchto knih a záznamů kopie nebo výpisy;
c)
získávat písemná nebo ústní vysvětlení od všech právnických nebo fyzických osob uvedených v čl. 34 odst. 1 nebo jejich zástupců nebo zaměstnanců;
d)
vyslechnout jakoukoli jinou fyzickou nebo právnickou osobu, která s tím souhlasí, za účelem získání informací souvisejících s předmětem šetření.
2. Právnické nebo fyzické osoby uvedené v čl. 34 odst. 1 se podrobí šetřením zahájeným na základě rozhodnutí výboru.
Jestliže někdo brání provádění šetření, poskytnou vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize ze zúčastněných členských států, v nichž se nacházejí příslušné prostory, v souladu s vnitrostátním právem nezbytnou pomoc, včetně umožnění přístupu výboru do provozních prostor fyzických nebo právnických osob uvedených v čl. 34 odst. 1, aby mohla být tato práva vykonána.
Článek 36
Kontroly na místě
1. V zájmu plnění úkolů, které jsou uvedeny v tomto nařízení, a s výhradou dalších podmínek stanovených v příslušných právních předpisech Unie může výbor v souladu s článkem 37 a po předběžném vyrozumění vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize a dotčených relevantních vnitrostátních příslušných orgánů a případně ve spolupráci s nimi provádět veškeré nezbytné kontroly v provozních prostorách fyzických nebo právnických osob uvedených v čl. 34 odst. 1. Vyžaduje-li to řádné provedení a účinnost kontroly, může výbor provést kontrolu na místě bez předchozího ohlášení uvedeným právnickým osobám.
2. Úředníci výboru a další osoby pověřené výborem k provádění kontrol na místě smějí vstupovat do všech provozních prostor a na pozemky právnických osob, kterých se rozhodnutí výboru podle čl. 35 odst. 2 ohledně šetření týká, a mají veškeré pravomoci uvedené v čl. 35 odst. 1.
3. Právnické osoby uvedené v čl. 34 odst. 1 podléhají kontrolám na místě na základě rozhodnutí výboru.
4. Úředníci vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize z členských států, na jejichž území má kontrola probíhat, a další doprovázející osoby pověřené nebo jmenované uvedenými vnitrostátními orgány poskytují za dohledu a koordinace ze strany výboru aktivní pomoc jeho úředníkům a dalším osobám pověřeným výborem. Za tímto účelem mají pravomoci uvedené v odstavci 2. Úředníci vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize z dotyčných zúčastněných členských států a další doprovázející osoby pověřené nebo jmenované uvedenými vnitrostátními orgány mají rovněž právo účastnit se kontrol na místě.
5. Pokud úředníci výboru a další doprovázející osoby pověřené nebo jmenované výborem zjistí, že určitá osoba odmítá kontrolu nařízenou podle odstavce 1, poskytnou jim vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize z dotyčných zúčastněných členských států nezbytnou pomoc v souladu s vnitrostátním právem. Tato pomoc zahrnuje v rozsahu nezbytném pro provedení kontroly zapečetění provozních prostor a účetních knih nebo záznamů. Nemají-li dotčené vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize uvedenou pravomoc, uplatní svou pravomoc vyžádat si nezbytnou pomoc od jiných vnitrostátních orgánů.
Článek 37
Povolení justičního orgánu
1. Jestliže kontrola na místě podle čl. 36 odst. 1 a 2 nebo poskytnutí pomoci podle čl. 36 odst. 5 vyžaduje podle vnitrostátních předpisů povolení justičního orgánu, musí být o takové povolení požádáno.
2. Pokud je podána žádost o povolení podle odstavce 1 tohoto článku, ověří vnitrostátní justiční orgán, zda je rozhodnutí výboru pravé a zda navrhovaná donucovací opatření nejsou vzhledem k předmětu kontroly svévolná ani nepřiměřená. Při ověření přiměřenosti těchto donucovacích opatření může vnitrostátní justiční orgán požádat výbor o podrobné vysvětlení, zejména ve vztahu k důvodům, na jejichž základě má výbor podezření, že došlo k porušení rozhodnutí uvedených v článku 29, závažnosti tohoto podezření ohledně porušení a povahy účasti osoby, jíž se donucovací opatření týkají. Vnitrostátní justiční orgán však nesmí přezkoumávat nezbytnost kontroly ani požadovat, aby mu byly poskytnuty informace ze spisu výboru. Zákonnost rozhodnutí výboru přezkoumává pouze Soudní dvůr.
KAPITOLA 6
Sankce
Článek 38
Pokuty
1. Pokud výbor zjistí, že subjekt uvedený v článku 2 porušil úmyslně či z nedbalosti některou z povinností uvedených v odstavci 2 tohoto článku, přijme v souladu s odstavcem 3 tohoto článku rozhodnutí o uložení pokuty.
Jakékoli porušení povinnosti, jehož se takový subjekt dopustil, se považuje za úmyslné, existují-li objektivní skutečnosti, jež prokazují, že takový subjekt nebo jeho vedoucí orgán či vrcholné vedení jednaly ve snaze tuto povinnost porušit.
2. Pokuty se ukládají subjektům uvedeným v článku 2 za tato porušení povinností:
a)
pokud nepředloží požadované informace v souladu s článkem 34;
b)
pokud se nepodrobí obecnému šetření podle článku 35 či kontrole na místě v souladu s článkem 36;
c)
pokud nesplní rozhodnutí výboru podle článku 29, které je jim určeno.
3. Základní výše pokut uvedených v odstavci 1 tohoto článku se vyjadřuje jako procentní podíl celkového ročního čistého obratu podniku za předchozí hospodářský rok, který zahrnuje hrubé výnosy skládající se z výnosů z úroků a podobných výnosů, výnosů z akcií, podílů a jiných cenných papírů s proměnlivým či pevným výnosem a výnosů z poplatků a provizí v souladu s článkem 316 nařízení (EU) č. 575/2013, nebo v případě členských států, jejichž měnou není euro, odpovídající hodnotu v národní měně k 19. srpnu 2014, pohybuje se v tomto rozmezí:
a)
za porušení povinnosti uvedená v odst. 2 písm. a) a b) činí základní hodnota pokuty nejméně 0,05 % a nejvýše 0,15 %;
b)
za porušení povinnosti uvedené v odst. 2 písm. c) činí základní hodnota pokuty nejméně 0,25 % a nejvýše 0,5 %.
Při rozhodování o tom, zda by se základní výše pokuty měla pohybovat u dolní hranice, uprostřed, či u horní hranice rozmezí uvedených v prvním pododstavci tohoto odstavce, přihlédne výbor k ročnímu obratu dotyčného subjektu za předchozí hospodářský rok. V případě subjektů s ročním obratem pod 1 000 000 000 EUR se základní výše pokuty stanovuje u dolní hranice stanovených rozmezí, v případě subjektů s ročním obratem mezi 1 000 000 000 a 5 000 000 000 EUR se základní výše pokuty stanovuje uprostřed stanovených rozmezí a v případě subjektů s ročním obratem nad 5 000 000 000 EUR se základní výše pokuty stanovuje u horní hranice stanovených rozmezí.
4. Základní výše pokuty uvedená v odstavci 3 se v případě potřeby upraví s přihlédnutím k přitěžujícím nebo polehčujícím okolnostem uvedeným v odstavcích 5 a 6 v souladu s příslušnými koeficienty uvedenými v odstavci 9.
Příslušné polehčující koeficienty se na základní výši pokuty použijí jeden po druhém. Je-li použitelný více než jeden polehčující koeficient, odečte se od základní výše pokuty postupně každý rozdíl mezi touto základní výší a částkou, která je výsledkem uplatnění jednotlivých polehčujících koeficientů.
Příslušné přitěžující koeficienty se na základní výši pokuty použijí jeden po druhém. Je-li použitelný více než jeden přitěžující koeficient, přičte se k základní výši pokuty postupně každý rozdíl mezi touto základní výší a částkou, která je výsledkem uplatnění jednotlivých přitěžujících koeficientů.
5. S ohledem na pokuty uvedené v odstavci 1 se uplatní tyto přitěžující okolnosti:
a)
k porušení povinnosti došlo úmyslně;
b)
k porušení povinnosti došlo opakovaně;
c)
k porušování povinnosti docházelo po dobu delší než tři měsíce;
d)
porušení povinnosti odhalilo systémové nedostatky v organizaci subjektu, zejména pokud jde o jeho postupy, systémy řízení a interní kontrolu;
e)
po zjištění porušení povinnosti nedošlo k nápravě;
f)
vrcholné vedení subjektu nespolupracovalo s výborem při jeho šetření.
6. S ohledem na pokuty uvedené v odstavci 1 se uplatní tyto polehčující okolnosti:
a)
k porušování povinnosti docházelo po dobu kratší než deset pracovních dní;
b)
vrcholné vedení subjektu může prokázat, že přijalo veškerá nezbytná opatření k tomu, aby zabránilo porušování povinnosti;
c)
subjekt upozornil výbor na porušení povinnosti rychle, účinně a v plném rozsahu;
d)
subjekt dobrovolně přijal opatření k zajištění toho, aby k obdobnému porušování povinnosti v budoucnosti již nemohlo dojít.
7. Bez ohledu na odstavce 2 až 6 nepřesáhnou uložené pokuty 1 % ročního obratu příslušného subjektu uvedeného v odstavci 1 za předchozí hospodářský rok.
Pokud měl subjekt přímý či nepřímý finanční prospěch z daného porušení povinností a pokud lze zjistit výši zisku plynoucí z porušení nebo výši ztráty, které se porušením bylo možné vyhnout, musí se odchylně od prvního pododstavce tohoto odstavce pokuta rovnat alespoň výši tohoto finančního prospěchu.
Jestliže se subjekt uvedený v odstavci 1 jediným jednáním nebo opominutím dopustil více než jednoho porušení povinnosti uvedeného v odstavci 2, uplatní se pouze nejvyšší z pokut vypočtených podle tohoto článku, které se vztahují k jednomu z těchto porušení povinnosti.
8. V případech, na něž se nevztahuje odstavec 2, může výbor doporučit vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize, aby přijaly opatření, která zajistí uložení příslušných pokut v souladu s články 110 až 114 směrnice 2014/59/EU a s příslušným vnitrostátním právem.
9. Výbor použije k výpočtu pokut tyto vyrovnávací koeficienty spojené s přitěžujícími okolnostmi:
a)
pokud se jedná o opakované porušování povinnosti, za každý další případ jejich porušení se použije dodatečný koeficient ve výši 1,1;
b)
pokud docházelo k porušování povinnosti po dobu delší než tři měsíce, použije se koeficient ve výši 1,5;
c)
pokud byly na základě porušování povinnosti zjištěny systémové nedostatky v organizaci subjektu, zejména v jeho postupech, systémech řízení či interní kontrole, použije se koeficient ve výši 2,2;
d)
pokud došlo k porušení povinnosti úmyslně, použije se koeficient ve výši 2;
e)
pokud po zjištění porušeni povinností nedošlo k nápravě, použije se koeficient ve výši 1,7;
f)
pokud vrcholné vedení subjektu nespolupracuje s výborem při jeho šetření, použije se koeficient ve výši 1,5.
Výbor použije k výpočtu pokut tyto vyrovnávací koeficienty spojené s polehčujícími okolnostmi:
a)
pokud k porušení povinnosti docházelo po dobu kratší než deset pracovních dní, použije se koeficient ve výši 0,9;
b)
pokud může vrcholné vedení subjektu prokázat, že přijalo veškerá nezbytná opatření k tomu, aby zabránilo porušování povinnosti, použije se koeficient ve výši 0,7;
c)
pokud subjekt upozornil rychle, účinně a v plném rozsahu na porušení povinnosti výbor, použije se koeficient ve výši 0,4;
d)
pokud subjekt přijal dobrovolně opatření k zajištění toho, aby k obdobnému porušování povinnosti v budoucnu již nemohlo dojít, použije se koeficient ve výši 0,6.
Článek 39
Penále
1. Výbor rozhodnutím uloží penále subjektu uvedenému v článku 2, aby přinutil:
a)
tento subjekt ke splnění rozhodnutí přijatého na základě článku 34;
b)
osobu uvedenou v čl. 34 odst. 1 k poskytnutí úplných informací, o něž byla požádána na základě rozhodnutí podle uvedeného článku;
c)
osobu uvedenou v čl. 35 odst. 1, aby se podrobila šetření, a zejména aby poskytla příslušné záznamy, údaje, postupy a jakékoli další požadované materiály a aby doplnila a opravila další informace poskytnuté v rámci šetření, které bylo zahájeno na základě rozhodnutí přijatého podle uvedeného článku;
d)
osobu uvedenou v čl. 36 odst. 1, aby se podrobila kontrole na místě, jež byla nařízena rozhodnutím přijatým podle uvedeného článku.
2. Penále musí být účinné a přiměřené. Penále se ukládá denní sazbou až do okamžiku, kdy dotčený subjekt uvedený v článku 2 či osoba splní příslušná rozhodnutí uvedená v odst. 1 písm. a) až d) tohoto článku.
3. Bez ohledu na odstavec 2 nepřesáhne částka penále 0,1 % průměrného denního obratu za předchozí hospodářský rok. Penále se vypočítá ode dne uvedeného v rozhodnutí o uložení penále.
4. Penále lze uložit na dobu nejdéle šesti měsíců ode dne oznámení rozhodnutí výboru.
Článek 40
Právo účastníků řízení se vyjádřit
1. Před přijetím jakéhokoli rozhodnutí o pokutě nebo penále podle článku 38 nebo 39 poskytne výbor fyzickým nebo právnickým osobám účastnícím se řízení příležitost vyjádřit se k jeho zjištěním. Výbor založí svá rozhodnutí pouze na zjištěních, ke kterým měly fyzické nebo právnické osoby účastnící se řízení příležitost se vyjádřit.
2. V průběhu řízení musí být plně dodržována práva fyzických nebo právnických osob na obhajobu. Tyto osoby mají právo nahlížet do spisu výboru s výhradou oprávněného zájmu jiných osob na ochraně svých obchodních tajemství. Právo nahlížet do spisu se nevztahuje na důvěrné informace a interní přípravné dokumenty výboru.
Článek 41
Zveřejňování, povaha a alokace pokut a penále a výkon rozhodnutí
1. Výbor zveřejní rozhodnutí o uložení sankcí podle čl. 38 odst. 1 a čl. 39 odst. 1, pokud takové zveřejnění nemůže ohrozit řešení krize daného subjektu. Zveřejnění musí být anonymní za kterékoli z těchto okolností:
a)
pokud zveřejněné informace obsahují osobní údaje a poté, co je po povinném předběžném posouzení takové zveřejnění shledáno neúměrným;
b)
pokud by zveřejnění ohrozilo stabilitu finančních trhů nebo probíhající trestní vyšetřování;
c)
pokud by zveřejnění, pokud to lze zjistit, způsobilo zúčastněným fyzickým nebo právnickým osobám nepřiměřenou škodu.
Alternativně může být v těchto případech zveřejnění příslušných údajů o přiměřenou dobu odloženo, pokud lze předpokládat, že důvody pro anonymní zveřejnění po jejím uplynutí pominou.
Výbor informuje orgán EBA o veškerých pokutách a penále, které uložil podle článků 38 a 39, a poskytne mu informace o stavu odvolacího řízení a jeho výsledku.
2. Pokuty a penále uložené podle článků 38 a 39 jsou správní povahy.
3. Rozhodnutí o uložení pokuty a penále podle článků 38 a 39 jsou vykonatelná.
Výkon rozhodnutí se řídí příslušnými procesními pravidly platnými v zúčastněném členském státě, na jehož území se provádí. Doložku vykonatelnosti připojí po přezkoumání rozhodnutí, omezeném jen na ověření jeho pravosti, vnitrostátní orgán, který k tomu určí vláda každého zúčastněného členského státu; jeho určení dá na vědomí výboru a Soudnímu dvoru.
Jsou-li na žádost dotčené strany splněny tyto formální náležitosti, může tato strana v souladu s vnitrostátním právem požádat o výkon rozhodnutí přímo příslušný subjekt.
Výkon rozhodnutí může být zastaven pouze na základě rozhodnutí Soudního dvora. Rozhodování o stížnostech na protiprávní výkon rozhodnutí však spadá do pravomoci soudů dotčeného zúčastněného členského státu.
4. Pokuty a penále se platí ve prospěch fondu.
ČÁST III
INSTITUCIONÁLNÍ RÁMEC
HLAVA I
VÝBOR
Článek 42
Právní status
1. Zřizuje se výbor. Výbor je agenturou Unie, která má zvláštní strukturu, jež odpovídá jeho úkolům. Výbor má právní subjektivitu.
2. Výbor požívá v každém z členských států nejširší právní způsobilost, jakou jejich vnitrostátní právo přiznává právnickým osobám. Může zejména nabývat nebo zcizovat movitý i nemovitý majetek a vystupovat před soudem.
3. Výbor zastupuje jeho předseda.
Článek 43
Složení
1. Výbor je složen z:
a)
předsedy, který je jmenován v souladu s článkem 56;
b)
čtyř dalších stálých členů, kteří jsou jmenováni v souladu s článkem 56;
c)
jednoho člena jmenovaného každým ze zúčastněných členských států, který zastupuje jeho vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize.
2. Každý člen včetně předsedy má jeden hlas.
3. Komise a ECB určí každá svého zástupce, který je oprávněn se účastnit výkonných zasedání a plenárních zasedání jako stálý pozorovatel.
Zástupci Komise a ECB mají právo se účastnit diskuse a mají přístup ke všem dokumentům.
4. Je-li v určitém zúčastněném členském státě více než jeden vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize, může se zasedání účastnit druhý zástupce jako pozorovatel bez hlasovacích práv.
5. Správní a řídící strukturu výboru tvoří:
a)
plenární zasedání výboru, které plní úkoly uvedené v článku 50;
b)
výkonné zasedání výboru, které plní úkoly uvedené v článku 54;
c)
předseda, který plní úkoly uvedené v článku 56;
d)
sekretariát, který zajišťuje nezbytnou administrativní a technickou podporu pro plnění všech úkolů, jež jsou výboru svěřeny.
Článek 44
Soulad s právem Unie
Výbor jedná v souladu s právem Unie, zejména v souladu s rozhodnutími Rady a Komise podle tohoto nařízení.
Článek 45
Odpovědnost
1. Výbor v souladu odstavci 2 až 8 odpovídá za provádění tohoto nařízení Evropskému parlamentu, Radě a Komisi.
2. Výbor předkládá Evropskému parlamentu, vnitrostátním parlamentům zúčastněných členských států v souladu s článkem 46, Radě, Komisi a Evropskému účetnímu dvoru výroční zprávu o plnění úkolů, jež mu byly na základě tohoto nařízení svěřeny. S výhradou požadavků profesního tajemství se tato zpráva zveřejní na internetových stránkách výboru.
3. Předseda tuto zprávu předloží na veřejném zasedání Evropskému parlamentu a Radě.
4. Na žádost Evropského parlamentu se předseda zúčastní slyšení příslušného výboru Evropského parlamentu ohledně plnění úkolů výboru v oblasti řešení krize. Slyšení se koná nejméně jednou ročně.
5. Na žádost Rady se může předseda vyjádřit v Radě k otázkám, jež se týkají plnění úkolů výboru v oblasti řešení krize.
6. Výbor odpoví ústně nebo písemně na otázky, které mu položí Evropský parlament nebo Rada, v souladu se svými postupy a v každém případě do pěti týdnů od jejich obdržení.
7. Předseda vede na žádost neveřejná důvěrná ústní jednání s předsedou a místopředsedy příslušného výboru Evropského parlamentu, jsou-li taková jednání nezbytná pro výkon pravomocí Evropského parlamentu podle Smlouvy o fungování EU. Evropský parlament a výbor uzavřou dohodu o podrobných pravidlech organizace těchto jednání za účelem zajištění plné důvěrnosti v souladu s požadavky profesního tajemství, které výboru ukládá toto nařízení a v případech, kdy výbor jedná jako vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize, příslušné právní předpisy Unie.
8. Výbor za podmínek stanovených ve Smlouvě o fungování EU a v nařízeních uvedených v jejím článku 226 spolupracuje při všech šetřeních prováděných Evropským parlamentem. Do šesti měsíců po jmenování předsedy uzavřou výbor a Evropský parlament vhodná ujednání o praktických podmínkách uplatňování demokratické odpovědnosti a dohledu nad plněním úkolů, které výboru svěřuje toto nařízení. Se zřetelem k pravomocím Evropského parlamentu podle článku 226 Smlouvy o fungování EU se tato ujednání týkají mimo jiné přístupu k informacím, včetně pravidel pro nakládání s utajovanými či jinými důvěrnými informacemi a jejich ochranu, spolupráce při slyšeních podle odstavce 4 tohoto článku, důvěrných ústních jednání, zpráv, zodpovídání otázek, spolupráce při šetření a informací o postupu při výběru předsedy, místopředsedy a čtyř členů uvedených v čl. 43 odst. 1 písm. b) tohoto nařízení.
Článek 46
Vnitrostátní parlamenty
1. Vzhledem ke zvláštní povaze úkolů svěřených výboru tímto nařízením mohou vnitrostátní parlamenty zúčastněných členských států vlastními postupy požádat výbor, aby písemně odpověděl na všechny připomínky nebo otázky, které mu v souvislosti s jeho úkoly podle tohoto nařízení podají, a výbor má povinnost písemně na tyto otázky odpovědět.
2. Výbor souběžně s předložením zprávy podle čl. 45 odst. 2 tuto zprávu předkládá také přímo vnitrostátním parlamentům zúčastněných členských států. Vnitrostátní parlamenty se na výbor mohou obrátit s odůvodněnými připomínkami k této zprávě. Výbor odpoví v souladu se svými postupy ústně nebo písemně na jakékoli připomínky nebo otázky, které mu vnitrostátní parlamenty zúčastněných členských států položí.
3. Vnitrostátní parlament zúčastněného členského státu může pozvat předsedu, aby se zúčastnil výměny názorů týkající se řešení krize subjektů uvedených v článku 2 v daném členském státě spolu se zástupcem vnitrostátního orgánu příslušného k řešení krize. Předseda je povinen takovému pozvání vyhovět.
4. Tímto nařízením není dotčena odpovědnost vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize vnitrostátním parlamentům podle vnitrostátního práva za plnění úkolů, jež nebyly svěřeny výboru, Radě nebo Komisi tímto nařízením, a za provádění činností v souladu s čl. 7 odst. 3.
Článek 47
Nezávislost
1. Při plnění úkolů, které jsou jim svěřeny tímto nařízením, jednají výbor a vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize nezávisle a sledují obecný zájem.
2. Předseda, místopředseda a členové uvedení v čl. 43 odst. 1 písm. b) plní své úkoly v souladu s rozhodnutími výboru, Rady a Komise. Jednají nezávisle a objektivně v zájmu Unie jako celku a nevyžadují ani nepřijímají pokyny od orgánů či subjektů Unie, od vlád členských států ani od jiných veřejných či soukromých subjektů.
Při jednání a rozhodování ve výboru vyjadřují své osobní názory a hlasují nezávisle.
3. Členské státy, orgány či subjekty Unie ani žádný jiný veřejný či soukromý subjekt se nesmějí snažit ovlivňovat předsedu, místopředsedu nebo členy výboru.
4. Po ukončení funkčního období jsou předseda, místopředseda a členové uvedení v čl. 43 odst. 1 písm. b) tohoto nařízení v souladu se služebním řádem úředníků uvedeným v čl. 87 odst. 6 tohoto nařízení, který byl stanoven nařízením Rady (EHS, Euratom, ESUO) č. 259/68 (19) (dále jen „služební řád“), nadále vázáni povinností čestného a zdrženlivého jednání při přijímání některých funkcí nebo výhod.
Článek 48
Sídlo
Sídlem výboru je Brusel v Belgii.
HLAVA II
PLENÁRNÍ ZASEDÁNÍ VÝBORU
Článek 49
Účast na plenárních zasedáních
Plenárních zasedání se účastní všichni členové výboru uvedení v čl. 43 odst. 1.
Článek 50
Úkoly
1. Na svém plenárním zasedání výbor:
a)
přijme každoročně do 30. listopadu roční pracovní program výboru na následující rok na základě návrhu předloženého předsedou a předá jej pro informaci Evropskému parlamentu, Radě, Komisi a ECB;
b)
přijímá a kontroluje roční rozpočet výboru v souladu s čl. 61 odst. 2, schvaluje účetní závěrku výboru a uděluje předsedovi absolutorium v souladu s čl. 63 odst. 4 a 8;
c)
s výhradou postupu uvedeného v odstavci 2 rozhoduje o použití fondu, pokud podpora z fondu potřebná u daného konkrétního opatření k řešení krize překračuje limit 5 000 000 000 EUR, u něhož je váha podpory likvidity 0,5;
d)
jakmile čistá souhrnná částka použitých prostředků z fondu za posledních dvanáct po sobě jdoucích měsíců dosáhne limitu 5 000 000 000 EUR, vyhodnotí používání nástrojů k řešení krize, zejména použití prostředků z fondu, a poskytne vodítko, kterým se má výkonné zasedání řídit v dalších rozhodnutích týkajících se řešení krize, zejména tam, kde je to vhodné, ve věci rozlišování mezi podporou likvidity a jinými formami podpory;
e)
rozhoduje o tom, zda je třeba získat mimořádné následné příspěvky v souladu s článkem 71, o dobrovolných půjčkách mezi mechanismy financování v souladu s článkem 72, o alternativních finančních prostředcích v souladu s články 73 a 74 a o vzájemném využívání vnitrostátních mechanismů financování podle článku 78, které zahrnuje podporu z fondu překračující limit uvedený v písmeni c) tohoto odstavce;
f)
rozhoduje o investicích v souladu s článkem 75;
g)
přijímá výroční zprávu o činnosti výboru podle článku 45, v níž je podrobně vysvětleno plnění rozpočtu;
h)
přijímá finanční pravidla podle článku 64, jimiž se bude výbor řídit;
i)
přijímá strategii pro boj proti podvodům, jež je přiměřená riziku podvodů, přičemž se zohlední náklady a přínosy opatření, jež mají být přijata;
j)
přijímá pravidla pro předcházení střetům zájmů a řešení těchto střetů u svých členů;
k)
přijímá svůj jednací řád a jednací řád výboru na jeho výkonném zasedání;
l)
v souladu s odstavcem 3 tohoto článku vykonává ve vztahu k zaměstnancům výboru pravomoci, které služební řád svěřuje orgánu oprávněnému ke jmenování a které pracovní řád ostatních zaměstnanců Evropské unie stanovený nařízením Rady (EHS, Euratom, ESUO) č. 259/68 (dále jen „pracovní řád“) svěřuje orgánu oprávněnému uzavírat pracovní smlouvy (dále jen „pravomoci orgánu oprávněného ke jmenování“);
m)
přijímá vhodná prováděcí pravidla ke služebnímu řádu a pracovnímu řádu v souladu s článkem 110 služebního řádu;
n)
na základě služebního řádu a pracovního řádu jmenuje účetního, který je při plnění svých povinností funkčně nezávislý;
o)
přijímá vhodná následná opatření na základě zjištění a doporučení plynoucích z interních či externích auditních zpráv a hodnocení, jakož i z vyšetřování Evropského úřadu pro boj proti podvodům (OLAF);
p)
přijímá veškerá rozhodnutí týkající se zřízení a případně příslušných změn vnitřních struktur výboru;
q)
schvaluje rámec uvedený v čl. 31 odst. 1 pro organizaci praktického průběhu spolupráce s vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize.
2. Při rozhodování jedná plenární zasedání výboru v souladu s cíli uvedenými v článcích 6 a 14.
Pro účely odst. 1 písm. c) tohoto článku se program řešení krize vypracovaný výkonným zasedáním považuje za přijatý, pokud do tří hodin od předložení návrhu výkonným zasedáním plenárnímu zasedání alespoň jeden člen plenárního zasedání nesvolá plenární zasedání. Pokud ho svolá, přijme rozhodnutí o daném programu řešení krize plenární zasedání.
3. Na svém plenárním zasedání přijímá výbor podle článku 110 služebního řádu rozhodnutí na základě čl. 2 odst. 1 služebního řádu a na základě článku 6 pracovního řádu, kterým přenese příslušné pravomoci orgánu oprávněného ke jmenování na předsedu a kterým stanoví podmínky, za nichž může být toto přenesení pravomocí pozastaveno. Předseda je oprávněn tyto pravomoci přenést na další osoby.
Za výjimečných okolností může výbor na svém plenárním zasedání rozhodnutím dočasně pozastavit přenesení pravomocí orgánu oprávněného ke jmenování na předsedu a jakékoli další přenesení pravomocí předsedou na jiné osoby a může tyto pravomoci vykonávat sám nebo je může přenést na jednoho ze svých členů nebo na jiného zaměstnance než na předsedu.
Článek 51
Plenární zasedání výboru
1. Plenární zasedání výboru svolává předseda a předsedá mu v souladu s čl. 56 odst. 2 písm. a).
2. Každoročně se konají alespoň dvě řádná plenární zasedání výboru. Kromě toho se výbor schází z podnětu předsedy nebo na žádost nejméně jedné třetiny svých členů. Zástupce Komise může požádat předsedu, aby svolal plenární zasedání výboru. Pokud předseda plenární zasedání v patřičné době nesvolá, podá písemné odůvodnění.
3. V jednotlivých relevantních případech může výbor kromě osob uvedených v čl. 43 odst. 3 přizvat k účasti na plenárním zasedání pozorovatele, včetně zástupce orgánu EBA.
4. Sekretariát plenárního zasedání zajišťuje výbor.
Článek 52
Obecná ustanovení o postupu rozhodování
1. Na svém plenárním zasedání přijímá výbor rozhodnutí prostou většinou hlasů svých členů, není-li v tomto nařízení stanoveno jinak. Každý člen s hlasovacím právem má jeden hlas. V případě rovnosti hlasů rozhoduje hlas předsedy.
2. Odchylně od odstavce 1 se rozhodnutí podle čl. 50 odst. 1 písm. c) a d) a o vzájemném využívání vnitrostátních mechanismů financování podle článku 78, s omezením na použití finančních prostředků, které jsou k dispozici ve fondu, přijímají prostou většinou hlasů členů výboru představujících nejméně 30 % příspěvků. Každý člen s hlasovacím právem má jeden hlas. V případě rovnosti hlasů rozhoduje hlas předsedy.
3. Odchylně od odstavce 1 tohoto článku se rozhodnutí podle čl. 50 odst. 1, která zahrnují získání následných příspěvků v souladu s článkem 71, rozhodnutí o dobrovolných půjčkách mezi mechanismy financování v souladu s článkem 72, o alternativních finančních prostředcích v souladu s články 73 a 74 a o vzájemném využívání vnitrostátních mechanismů financování podle článku 78, která překračují finanční prostředky, které jsou k dispozici ve fondu, přijímají dvoutřetinovou většinou hlasů členů výboru představujících nejméně 50 % příspěvků během osmiletého přechodného období do doby, než bude fond plně sdílen, a dvoutřetinovou většinou hlasů členů výboru představujících nejméně 30 % příspěvků poté. Každý člen s hlasovacím právem má jeden hlas. V případě rovnosti hlasů rozhoduje hlas předsedy.
4. Výbor přijme a zveřejní svůj jednací řád. Jednací řád stanoví podrobněji postup při hlasování, zejména podmínky, za jakých může jeden člen jednat jménem jiného člena, a případně rovněž pravidla upravující usnášeníschopnost.
HLAVA III
VÝKONNÁ ZASEDÁNÍ VÝBORU
Článek 53
Účast na výkonných zasedáních
1. Při svých výkonných zasedáních se výbor skládá z předsedy a čtyř členů uvedených v čl. 43 odst. 1 písm. b). Výbor se schází na výkonném zasedání, kdykoli je to nutné.
Zasedání výboru ve složení pro výkonné zasedání svolává předseda z vlastního podnětu nebo na žádost kteréhokoli člena a též mu předsedá.
V relevantních případech může výbor ve složení pro výkonné zasedání přizvat i jiné pozorovatele než ty, kteří jsou uvedeni v čl. 43 odst. 3, včetně zástupce orgánu EBA, a přizve k účasti na svých zasedáních vnitrostátní orgány příslušné k řešení krize z nezúčastněných členských států, pokud jedná o skupině, která má v těchto nezúčastněných členských státech dceřiné podniky nebo významné pobočky. Tato účast se týká jednotlivých případů.
2. V souladu s odstavci 3 a 4 se výkonných zasedání výboru účastní členové výboru uvedení v čl. 43 odst. 1 písm. c).
3. Při jednání o subjektu uvedeném v článku 2 či skupině subjektů, jež je usazena pouze v jednom zúčastněném členském státě, se jednání a rozhodování účastní rovněž člen jmenovaný uvedeným členským státem a použijí se pravidla stanovená v čl. 55 odst. 1.
4. Při jednání o přeshraniční skupině se rozhodování účastní také člen jmenovaný členským státem, v němž se nachází orgán příslušný k řešení krize na úrovni skupiny, jakož i členové jmenovaní členskými státy, v nichž je usazen dceřiný podnik či subjekt podléhající dohledu na konsolidovaném základě, a použijí se pravidla stanovená v čl. 55 odst. 2.
5. Členové výboru uvedení v čl. 43 odst. 1 písm. a) a b) zajistí, aby rozhodnutí a opatření k řešení krize, zejména pokud jde o použití fondu, byla v různých složeních výkonných zasedání výboru ve vzájemném souladu, vhodná a přiměřená.
Článek 54
Úkoly
1. Na svém výkonném zasedání výbor:
a)
připravuje veškerá rozhodnutí, která mají být přijata na plenárním zasedání výboru;
b)
přijímá veškerá rozhodnutí k uplatnění tohoto nařízení, pokud není v tomto nařízení stanoveno jinak.
2. Při výkonu svých pravomocí podle odstavce 1 tohoto článku výbor:
a)
vypracovává, posuzuje a schvaluje plány řešení krize pro subjekty a skupiny uvedené v čl. 7 odst. 2 a pro subjekty a skupiny uvedené v čl. 7 odst. 4 písm. b) a odst. 5, pokud jsou splněny podmínky pro uplatnění zmíněných ustanovení, v souladu s články 8, 10 a 11;
b)
uplatňuje zjednodušené povinnosti v případě některých subjektů a skupin uvedených v čl. 7 odst. 2 a subjektů a skupin uvedených v čl. 7 odst. 4 písm. b) a odst. 5, pokud jsou splněny podmínky pro uplatnění zmíněných ustanovení, v souladu s článkem 11;
c)
stanovuje minimální požadavek na kapitál a způsobilé závazky, který musí trvale splňovat subjekty a skupiny uvedené v čl. 7 odst. 2 a subjekty a skupiny uvedené v čl. 7 odst. 4 písm. b) a odst. 5, pokud jsou splněny podmínky pro uplatnění zmíněných ustanovení, v souladu s článkem 12;
d)
předává program řešení krize v souladu s článkem 18 společně s veškerými příslušnými informacemi Komisi, a to co nejdříve, aby mohla včas posoudit a rozhodnout nebo případně navrhnout Radě rozhodnutí podle čl. 18 odst. 7;
e)
rozhoduje o části II rozpočtu fondu příslušející výboru v souladu s článkem 60.
3. Je-li to třeba z důvodu naléhavosti, může výbor na svém výkonném zasedání přijmout určitá prozatímní rozhodnutí jménem výboru ve složení pro plenární zasedání, zejména ve věcech administrativního řízení včetně rozpočtových záležitostí.
4. Výbor ve složení pro výkonné zasedání informuje průběžně výbor ve složení pro plenární zasedání o rozhodnutích, která přijme ve věci řešení krize.
Článek 55
Postup rozhodování
1. Při jednání o jednotlivém subjektu nebo skupině, jenž je usazen pouze v jednom zúčastněném členském státě, nejsou-li všichni členové uvedení v čl. 53 odst. 1 a 3 schopni ve lhůtě stanovené předsedou dosáhnout společné dohody, přijmou rozhodnutí předseda a členové uvedení v čl. 43 odst. 1 písm. b) prostou většinou hlasů.
2. Při jednání o přeshraniční skupině, nejsou-li všichni členové uvedení v čl. 53 odst. 1 a 4 schopni ve lhůtě stanovené předsedou dosáhnout společné dohody, přijmou rozhodnutí předseda a členové uvedení v čl. 43 odst. 1 písm. b) prostou většinou hlasů.
3. V případě rovnosti hlasů rozhoduje hlas předsedy.
HLAVA IV
PŘEDSEDA
Článek 56
Jmenování a úkoly
1. Výboru předsedá stálý předseda.
2. Předseda odpovídá za:
a)
přípravu práce výboru na jeho plenárních a výkonných zasedáních, za svolávání jednání a předsedání jeho jednáním;
b)
všechny personální otázky;
c)
záležitosti spojené s běžnou správou;
d)
sestavení návrhu rozpočtu výboru v souladu s čl. 61 odst. 1 a plnění rozpočtu výboru v souladu s článkem 63;
e)
řízení výboru;
f)
plnění ročního pracovního programu výboru;
g)
každoroční přípravu návrhu výroční zprávy uvedenou v článku 45 s oddílem o činnostech výboru k řešení krize a oddílem o finančních a správních záležitostech.
Při plnění úkolů uvedených v tomto článku jsou předsedovi nápomocni k tomuto účelu vyčlenění zaměstnanci.
3. Předsedovi je nápomocen místopředseda.
Místopředseda vykonává funkce předsedy, pokud je předseda nepřítomen nebo mu odůvodněné okolnosti brání v jejich výkonu, a to v souladu s tímto nařízením.
4. Předseda, místopředseda a členové uvedení v čl. 43 odst. 1 písm. b) jsou jmenováni na základě zásluh, kvalifikace, znalostí bankovních a finančních záležitostí a zkušeností s finančním dohledem, regulací a řešením krizí bank. Předseda, místopředseda a členové uvedení v čl. 43 odst. 1 písm. b) jsou vybráni v otevřeném výběrovém řízení, při němž jsou respektovány zásady vyváženosti zastoupení mužů a žen, zkušeností a kvalifikace. Evropský parlament a Rada jsou včas a řádně průběžně informovány v každé fázi tohoto řízení.
5. Funkční období předsedy, místopředsedy a členů uvedených v čl. 43 odst. 1 písm. b) je pětileté. S výhradou odstavce 7 tohoto článku nelze toto funkční období prodloužit.
Předseda, místopředseda a členové uvedení v čl. 43 odst. 1 písm. b) nesmějí vykonávat žádné funkce na vnitrostátní, unijní a mezinárodní úrovni.
6. Komise po vyslechnutí výboru na jeho plenárním zasedání předloží Evropskému parlamentu užší seznam kandidátů na funkce předsedy, místopředsedy a členů uvedených v čl. 43 odst. 1 písm. b) a informuje o tomto užším seznamu Radu.
Odchylně od prvního pododstavce při jmenování prvních členů výboru po vstupu tohoto nařízení v platnost předloží Komise užší seznam kandidátů, aniž by vyslechla výbor.
Komise předloží návrh na jmenování předsedy, místopředsedy a členů uvedených v čl. 43 odst. 1 písm. b) Evropskému parlamentu ke schválení. Po schválení tohoto návrhu přijme Rada prováděcí rozhodnutí o jmenování předsedy, místopředsedy a členů uvedených v čl. 43 odst. 1 písm. b). Rada rozhoduje kvalifikovanou většinou.
7. Odchylně od odstavce 5 je funkční období prvního předsedy jmenovaného po vstupu tohoto nařízení v platnost tříleté. Toto funkční období lze jednou prodloužit o dobu pěti let. Předseda, místopředseda a členové uvedení v čl. 43 odst. 1 písm. b) zůstávají ve funkci až do jmenování svých nástupců.
8. Předseda, jehož funkční období bylo prodlouženo, se na konci celkového funkčního období nesmí účastnit dalšího výběrového řízení na totéž místo.
9. Pokud předseda, místopředseda nebo členové uvedení čl. 43 odst. 1 písm. b) přestanou splňovat podmínky pro výkon svých povinností nebo se dopustí závažného pochybení, může Rada na návrh Komise schválený Evropským parlamentem přijmout prováděcí rozhodnutí, jímž je zbavuje funkce. Rada rozhoduje kvalifikovanou většinou.
Pro tyto účely mohou Evropský parlament nebo Rada Komisi oznámit, že považují podmínky pro zbavení předsedy, místopředsedy nebo členů uvedených v čl. 43 odst. 1 písm. b) funkce za splněné, a Komise na toto oznámení odpoví.
HLAVA V
FINANČNÍ USTANOVENÍ
KAPITOLA 1
Obecná ustanovení
Článek 57
Zdroje
1. Výbor odpovídá za vyčlenění potřebných finančních a lidských zdrojů na plnění úkolů, které jsou mu svěřeny tímto nařízením.
2. Financování rozpočtu výboru nebo jeho činností k řešení krize podle tohoto nařízení nesmí za žádných okolností zakládat rozpočtovou odpovědnost členských států.
Článek 58
Rozpočet
1. Výbor má samostatný rozpočet, který není součástí rozpočtu Unie. Pro každý rozpočtový rok odpovídající kalendářnímu roku se vyhotovují odhady všech příjmů a výdajů výboru, které se uvedou v rozpočtu výboru.
2. Rozpočet výboru musí být vyrovnaný co do příjmů a výdajů.
3. Rozpočet obsahuje dvě části: část I pro správu výboru a část II pro fond.
Článek 59
Část I rozpočtu pro správu výboru
1. Příjmy části I rozpočtu tvoří roční příspěvky, které jsou nezbytné ke krytí odhadovaných ročních správních výdajů.
2. Výdaje části I rozpočtu zahrnují alespoň výdaje na zaměstnance, odměny, správu, infrastrukturu, odborné vzdělávání a provoz.
3. Tímto článkem není dotčeno právo vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize vybírat poplatky v souladu s vnitrostátním právem v souvislosti s jejich správními výdaji typů uvedených v odstavcích 1 a 2, včetně výdajů na spolupráci s výborem a na pomoc výboru.
Článek 60
Část II rozpočtu pro fond
1. Příjmy části II rozpočtu tvoří zejména:
a)
příspěvky hrazené institucemi usazenými v zúčastněných členských státech v souladu s čl. 67 odst. 4 a články 69, 70 a 71;
b)
úvěry získané od jiných mechanismů financování k řešení krizí z nezúčastněných členských států v souladu s čl. 72 odst. 1;
c)
úvěry získané od finančních institucí nebo jiných třetích stran v souladu s články 73 a 74;
d)
výnosy z investovaných částek uložených ve fondu v souladu s článkem 75;
e)
jakákoli část výdajů vzniklých pro účely uvedené v článku 76, která je při postupu k řešení krize získána zpět.
2. Výdaje části II rozpočtu tvoří zejména:
a)
výdaje na účely uvedené v článku 76;
b)
investice v souladu s článkem 75;
c)
úroky placené z úvěrů získaných od jiných mechanismů financování k řešení krize z nezúčastněných členských států v souladu s čl. 72 odst. 1;
d)
úroky placené z úvěrů získaných od finančních institucí nebo jiných třetích stran v souladu s články 73 a 74.
Článek 61
Sestavování a plnění rozpočtu
1. Předseda vypracuje každoročně do 15. února návrh rozpočtu výboru, včetně odhadu příjmů a výdajů výboru na následující rok, spolu s plánem pracovních míst a předloží jej výboru k přijetí.
2. Výbor na svém plenárním zasedání každoročně do 31. března podle potřeby upraví návrh předložený předsedou a přijme konečný rozpočet výboru spolu s plánem pracovních míst.
Článek 62
Interní audit a kontrola
1. V rámci výboru se zřizuje funkce interního auditora, která musí být vykonávána v souladu s příslušnými mezinárodními standardy. Interní auditor jmenovaný výborem mu odpovídá za prověřování řádného fungování systémů pro plnění rozpočtu a rozpočtových procesů výboru.
2. Interní auditor radí výboru v otázkách rizik tím, že vydává nezávislá stanoviska ke kvalitě systémů řízení a kontroly a doporučení ke zlepšení podmínek provádění operací a k podpoře řádného finančního řízení.
3. Odpovědnost za zavedení vnitřních systémů kontroly a postupů, které jsou vhodné pro plnění úkolů interního auditora, nese výbor.
Článek 63
Plnění rozpočtu, předkládání účetní závěrky a absolutorium
1. Předseda jedná jako schvalující osoba a plní rozpočet výboru.
2. Do 1. března následujícího rozpočtového roku zašle účetní výboru předběžnou účetní závěrku spolu se zprávou o rozpočtovém a finančním řízení za rozpočtový rok Účetnímu dvoru k připomínkám.
Do 31. března následujícího rozpočtového roku předloží účetní výboru zprávu o rozpočtovém a finančním řízení členům výboru a Evropskému parlamentu, Radě a Komisi.
3. Do 31. března každého roku předá předseda Evropskému parlamentu, Radě a Komisi předběžnou účetní závěrku výboru za předcházející rozpočtový rok.
4. Po obdržení připomínek Účetního dvora k předběžné účetní závěrce výboru vypracuje předseda na vlastní odpovědnost konečnou účetní závěrku výboru a předloží ji výboru na jeho plenárním zasedání ke schválení.
5. Do 1. července každého roku zašle předseda konečnou účetní závěrku za předcházející rozpočtový rok poté, co ji schválil výbor, Evropskému parlamentu, Radě, Komisi a Účetnímu dvoru.
6. Obdrží-li předseda připomínky od Účetního dvora, zašle do 30. září odpověď.
7. Do 15. listopadu každého roku se konečná účetní závěrka za předcházející rozpočtový rok zveřejní v Úředním věstníku Evropské unie.
8. Výbor na svém plenárním zasedání udělí předsedovi absolutorium za plnění rozpočtu.
9. Na žádost Evropského parlamentu nebo Rady předloží předseda žádajícímu orgánu Unie všechny informace uvedené v účetní závěrce výboru s výhradou požadavků profesního tajemství podle tohoto nařízení.
Článek 64
Finanční pravidla
Výbor po konzultaci s Účetním dvorem a Komisí přijme vnitřní finanční pravidla, jimiž stanoví zejména podrobný postup pro sestavování a plnění svého rozpočtu v souladu s články 61 a 63.
V míře, ve které je to slučitelné se zvláštní povahou výboru, vycházejí tato finanční pravidla z rámcového finančního nařízení přijatého pro subjekty zřízené podle Smlouvy o fungování EU v souladu s článkem 208 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU, Euratom) č. 966/2012 (20).
Článek 65
Příspěvky na správní výdaje výboru
1. Subjekty uvedené v článku 2 přispívají do části I rozpočtu výboru v souladu s tímto nařízením a akty v přenesené pravomoci o příspěvcích přijatými podle odstavce 5 tohoto článku.
2. Výše příspěvků se stanoví tak, aby příjmy z nich byly v zásadě dostatečné pro zajištění každoročně vyrovnané části I rozpočtu výboru.
3. Příspěvky, které má každý subjekt uvedený v článku 2 uhradit, výbor stanoví a získává v souladu s akty v přenesené pravomoci podle odstavce 5 tohoto článku prostřednictvím rozhodnutí určeného dotčenému subjektu. Výbor používá procesní pravidla, pravidla pro podávání zpráv a další pravidla zajišťující, že příspěvky budou uhrazeny včas a v plné výši.
4. Prostředky získané v souladu s odstavci 1, 2 a 3 se použijí pouze pro účely tohoto nařízení.
5. Komise je v souladu s článkem 93 zmocněna přijímat akty v přenesené pravomoci o příspěvcích, jimiž:
a)
určí druh příspěvků a situace, v nichž je třeba příspěvky hradit, způsob výpočtu výše příspěvků a způsob jejich platby;
b)
upřesní registrační a účetní pravidla, pravidla pro podávání zpráv a další pravidla uvedená v odstavci 3, která jsou nezbytná k zajištění toho, aby příspěvky byly uhrazeny včas a v plné výši;
c)
stanoví roční příspěvky, které jsou nezbytné ke krytí správních výdajů výboru předtím, než začne plně fungovat.
Článek 66
Opatření proti podvodům
1. Pro účely boje proti podvodům, korupci a jakémukoli jinému protiprávnímu jednání podle nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU, Euratom) č. 883/2013 (21) přistoupí výbor do šesti měsíců od zahájení své práce k interinstitucionální dohodě ze dne 25. května 1999 o vnitřním vyšetřování prováděném úřadem OLAF a s použitím vzoru obsaženého v příloze k uvedené interinstitucionální dohodě neprodleně přijme vhodné předpisy, které se budou vztahovat na všechny jeho zaměstnance.
2. Účetní dvůr je oprávněn provádět formou kontroly dokumentů a kontroly na místě audit u příjemců, dodavatelů a subdodavatelů, kteří od výboru obdrželi finanční prostředky.
3. OLAF může provádět šetření včetně kontrol a inspekcí na místě v souladu s ustanoveními a postupy uvedenými v nařízení Rady (Euratom, ES) č. 2185/96 (22) a nařízení (EU, Euratom) č. 883/2013 s cílem stanovit, zda v souvislosti se zakázkou financovanou výborem nedošlo k podvodu, korupci nebo jinému protiprávnímu jednání poškozujícímu finanční zájmy Unie.
KAPITOLA 2
Jednotný fond pro řešení krizí
Oddíl 1
Zřízení fondu
Článek 67
Obecná ustanovení
1. Zřizuje se Jednotný fond pro řešení krizí (dále jen „fond“). Je naplňován v souladu s pravidly o převádění finančních prostředků získaných na vnitrostátní úrovni do fondu, která jsou stanovena v dohodě.
2. Výbor používá fond pouze pro účely zajištění účinného používání nástrojů k řešení krize a výkonu pravomocí k řešení krize podle části II hlavy I a v souladu s účelem řešení krize a se zásadami řešení krize uvedenými v článcích 14 a 15. Rozpočet Unie ani vnitrostátní rozpočty členských států nenesou za žádných okolností odpovědnost za výdaje nebo ztráty fondu.
3. Vlastníkem fondu je výbor.
4. Příspěvky podle článků 69, 70 a 71 jsou získávány od subjektů uvedených v článku 2 vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize a jsou převáděny do fondu v souladu s dohodou.
Článek 68
Požadavek ustavit mechanismus financování k řešení krizí
Zúčastněné členské státy ustaví mechanismus financování v souladu s článkem 100 směrnice 2014/59/EU a v souladu s tímto nařízením.
Článek 69
Cílová úroveň
1. Do konce počátečního období v délce osmi let od 1. ledna 2016, případně ode dne, od kterého se tento odstavec použije na základě čl. 99 odst. 6, dosáhnou dostupné finanční prostředky fondu výše nejméně 1 % hodnoty pojištěných vkladů všech úvěrových institucí povolených ve všech zúčastněných členských státech.
2. Během počátečního období podle odstavce 1 se příspěvky do fondu vypočtené v souladu s článkem 70 a získané v souladu s čl. 67 odst. 4 rozdělí v čase co nejrovnoměrněji, dokud není dosaženo cílové úrovně, přitom se však náležitě zohlední fáze hospodářského cyklu a dopad, který mohou mít procyklické příspěvky na finanční situaci přispívajících institucí.
3. Výbor počáteční období podle odstavce 1 prodlouží o maximálně čtyři roky, jestliže fondu vznikly kumulované výdaje překračující 0,5 % celkové hodnoty pojištěných vkladů uvedené v odstavci 1 a jsou splněna kritéria aktu v přenesené pravomoci uvedeného v odst. 5 písm. b).
4. Jsou-li po skončení počátečního období podle odstavce 1 dostupné finanční prostředky nižší než cílová úroveň stanovená v uvedeném odstavci, pravidelné příspěvky vypočtené v souladu s článkem 70 se nadále získávají, dokud není dosaženo cílové úrovně. Klesnou-li dostupné finanční prostředky na méně než dvě třetiny cílové úrovně poté, co jí bylo poprvé dosaženo, stanoví se výše těchto příspěvků tak, aby se cílové úrovně dosáhlo do šesti let.
Při stanovování ročních příspěvků v souvislosti s tímto odstavcem se u pravidelných příspěvků náležitě zohlední fáze hospodářského cyklu a dopad, který mohou mít procyklické příspěvky.
5. Komise je v souladu s článkem 93 zmocněna přijímat akty v přenesené pravomoci s cílem upřesnit:
a)
kritéria pro časové rozložení příspěvků do fondu vypočtených podle odstavce 2;
b)
kritéria k určení počtu let, o něž lze v souladu s odstavcem 3 prodloužit počáteční období podle odstavce 1;
c)
kritéria ke stanovení ročních příspěvků podle odstavce 4.
Článek 70
Příspěvky předem
1. Jednotlivé příspěvky každé instituce se získávají alespoň jednou ročně a vypočítají se jako úměrný podíl celkové hodnoty jejích závazků (bez započtení kapitálu) po odečtení pojištěných vkladů na úhrnných závazcích (bez započtení kapitálu) všech institucí povolených na území všech zúčastněných členských států po odečtení pojištěných vkladů.
2. Výbor každoročně, po konzultaci s ECB nebo s vnitrostátním příslušným orgánem a v úzké spolupráci s vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize, vypočte jednotlivé příspěvky, aby zajistil, že příspěvky, které mají uhradit všechny instituce povolené na území všech zúčastněných členských států, nepřekročí 12,5 % cílové úrovně.
Každoroční výpočet příspěvků jednotlivých institucí je založen na:
a)
paušálním příspěvku, který je úměrný podílu celkové hodnoty závazků instituce (bez započtení kapitálu) po odečtení pojištěných vkladů na úhrnných závazcích (bez započtení kapitálu) všech institucí povolených na území zúčastněných členských států po odečtení pojištěných vkladů; a
b)
příspěvku upraveném v poměru k rizikovému profilu, který vychází z kritérií stanovených v čl. 103 odst. 7 směrnice 2014/59/EU, se zřetelem k zásadě proporcionality a aniž by došlo k narušení mezi strukturami bankovního sektoru členských států.
Poměr mezi paušálním příspěvkem a příspěvkem upraveným v poměru k rizikovému profilu musí zohlednit vyvážené rozložení příspěvků mezi různé typy bank.
V každém případě nesmí úhrnná výše jednotlivých příspěvků od všech institucí povolených na území všech zúčastněných členských států, vypočtená podle druhého pododstavce písm. a) a b), překročit ročně 12,5 % cílové úrovně.
3. Dostupné finanční prostředky, které se mají započítat k dosažení cílové úrovně stanovené v článku 69, mohou zahrnovat neodvolatelné platební přísliby, které jsou v plné výši kryty zajištěním ve formě nízkorizikových aktiv nezatížených jakýmikoli právy třetích stran, s možností s nimi volně nakládat a vyčleněných k výlučnému použití výborem k účelům uvedeným v čl. 76 odst. 1. Podíl těchto neodvolatelných platebních příslibů nesmí překročit 30 % celkové výše příspěvků získaných v souladu s tímto článkem.
4. Řádně obdržené příspěvky každého subjektu uvedeného v článku 2 se těmto subjektům nevracejí.
5. Pokud zúčastněné členské státy již zřídily vnitrostátní mechanismus financování k řešení krizí, mohou stanovit, že uvedený mechanismus využívá jemu dostupné finanční prostředky vybrané od institucí v období od 17. června 2010 do dne vstupu směrnice 2014/59/EU v platnost k tomu, aby nahradil institucím příspěvky předem, které mohou být tyto instituce povinny platit do fondu. Tímto vracením prostředků nejsou dotčeny povinnosti členských států podle směrnice 2014/49/EU.
6. Použijí se akty v přenesené pravomoci, které upřesňují pojem příspěvků upravených v poměru k rizikovému profilu institucí, přijaté Komisí podle čl. 103 odst. 7 směrnice 2014/59/EU.
7. Rada na návrh Komise přijme v rámci aktů v přenesené pravomoci uvedených v odstavci 6 prováděcí akty, jimiž se stanoví podmínky uplatňování odstavců 1, 2 a 3, zejména v souvislosti s:
a)
používáním metodiky pro výpočet jednotlivých příspěvků;
b)
praktickými pravidly pro to, jak se institucím přidělují rizikové faktory uvedené v aktu v přenesené pravomoci.
Článek 71
Mimořádné následné příspěvky
1. Pokud dostupné finanční prostředky nestačí k pokrytí ztrát, nákladů nebo jiných výdajů vzniklých při použití fondu v souvislosti s opatřeními k řešení krize, jsou od institucí povolených na území zúčastněných členských států získány mimořádné následné příspěvky k pokrytí doplňkových částek. Tyto mimořádné příspěvky se vypočítají a rozdělí mezi instituce podle pravidel stanovených v článcích 69 a 70.
Celková výše mimořádných následných příspěvků za rok nesmí překročit trojnásobek roční výše příspěvků stanovených v souladu s článkem 70.
2. Výbor z vlastního podnětu po konzultaci s vnitrostátním orgánem příslušným k řešení krize nebo na jeho návrh může úplně nebo částečně odložit v souladu s akty v přenesené pravomoci podle odstavce 3 úhradu mimořádných následných příspěvků instituce v souladu s odstavcem 1, pokud je to nezbytné v zájmu ochrany její finanční situace. Toto odložení lze udělit nejvýše na dobu šesti měsíců, která však může být na žádost instituce prodloužena. Příspěvky, jejichž uhrazení bylo odloženo podle tohoto odstavce, musí být uhrazeny v pozdějším okamžiku, kdy tato úhrada již finanční situaci dané instituce neohrožuje.
3. Komise je v souladu s článkem 93 zmocněna přijímat akty v přenesené pravomoci s cílem upřesnit okolnosti a podmínky, za nichž lze úplně nebo částečně odložit úhradu následných příspěvků subjekty uvedenými v článku 2 podle odstavce 2 tohoto článku.
Článek 72
Dobrovolné půjčky mezi mechanismy financování k řešení krizí
1. Výbor rozhodne, že požádá o dobrovolnou půjčku pro fond u mechanismů financování k řešení krizí z nezúčastněných členských států v případě, že:
a)
částky získané v souladu s článkem 70 nestačí k pokrytí ztrát, nákladů nebo jiných výdajů vzniklých při použití fondu v souvislosti s opatřeními k řešení krize;
b)
mimořádné následné příspěvky stanovené v článku 71 nejsou okamžitě k dispozici; a
c)
alternativní finanční prostředky stanovené v článku 73 nejsou okamžitě k dispozici za přiměřených podmínek.
2. Uvedené mechanismy financování k řešení krizí rozhodují o takové žádosti v souladu s článkem 106 směrnice 2014/59/EU. Na podmínky půjčky se vztahuje čl. 106 odst. 4, 5 a 6 uvedené směrnice.
3. Výbor může rozhodnout o úvěru jiným mechanismům financování k řešení krizí z nezúčastněných členských států, pokud je o něj požádán v souladu s článkem 106 směrnice 2014/59/EU. Na podmínky úvěru se vztahuje čl. 106 odst. 4, 5 a 6 uvedené směrnice.
Článek 73
Alternativní finanční prostředky
1. Pokud částky získané v souladu s články 70 a 71 nejsou ihned k dispozici nebo nepokrývají výdaje vzniklé při použití fondu v souvislosti s opatřeními k řešení krize, může výbor pro fond sjednávat půjčky nebo jiné formy podpory u těch institucí, finančních institucí nebo jiných třetích stran, které nabízejí lepší finanční podmínky a v nejvhodnější době, v zájmu optimalizace nákladů na financování a ochrany jeho pověsti.
2. Půjčky nebo jiné formy podpory uvedené v odstavci 1 se musí v souladu s články 69, 70 a 71 vrátit zpět v plné výši během období splatnosti půjčky.
3. Všechny výdaje vzniklé v souvislosti s použitím půjček podle odstavce 1 jsou hrazeny z části II rozpočtu výboru, a nikoli z rozpočtu Unie ani zúčastněných členských států.
Článek 74
Přístup k finanční facilitě
Výbor smluvně zajistí pro fond finanční mechanismy, případně včetně veřejného finančního mechanismu, které zajistí, aby byly okamžitě k dispozici dodatečné finanční prostředky k použití v souladu s článkem 76, pokud částky, které byly získány nebo jsou k dispozici v souladu s články 70 a 71, nestačí k tomu, aby fond dostál svým závazkům.
Oddíl 2
Správa fondu
Článek 75
Investice
1. Fond spravuje výbor v souladu s tímto nařízením a s akty v přenesené pravomoci přijatými podle odstavce 4.
2. Objem prostředků získaný od instituce v režimu řešení krize nebo překlenovací instituce, úroky nebo jiné výnosy z investic a veškeré jiné výnosy se připisují pouze ve prospěch fondu.
3. Výbor má obezřetnou a bezpečnou investiční strategii stanovenou v aktech v přenesené pravomoci přijatých podle odstavce 4 tohoto článku a investuje částky uložené ve fondu do závazků členských států či mezivládních organizací nebo do vysoce likvidních aktiv s vysokou úvěruschopností, s přihlédnutím k aktu v přenesené pravomoci podle článku 460 nařízení (EU) č. 575/2013, jakož i k dalším relevantním ustanovením uvedeného nařízení. Investice musí být dostatečně odvětvově, zeměpisně a proporčně rozloženy. Výnosy z těchto investic se připisují ve prospěch fondu.
4. Komise je v souladu s postupem podle článku 93 zmocněna přijímat akty v přenesené pravomoci, kterými stanoví podrobná pravidla pro správu fondu a obecné zásady a kritéria pro jeho investiční strategii.
Oddíl 3
PouŽívání fondu
Článek 76
Úloha fondu
1. V rámci programu řešení krize může výbor při použití nástrojů k řešení krize na subjekty uvedené v článku 2 používat fond pouze v rozsahu, který je nezbytný k zajištění efektivního použití nástrojů k řešení krize, aby:
a)
se zaručil za aktiva nebo závazky instituce v režimu řešení krize, jejích dceřiných podniků, překlenovací instituce nebo společnosti pro správu aktiv;
b)
poskytl úvěr instituci v režimu řešení krize, jejím dceřiným podnikům, překlenovací instituci nebo společnosti pro správu aktiv;
c)
nakoupil aktiva instituce v režimu řešení krize;
d)
finančně přispěl překlenovací instituci a společnosti pro správu aktiv;
e)
vyplatil odškodnění akcionářům nebo věřitelům, pokud na základě ocenění podle čl. 20 odst. 5 utrpěli větší ztráty, než by utrpěli na základě ocenění podle čl. 20 odst. 16 při likvidaci v běžném úpadkovém řízení;
f)
přispěl instituci v režimu řešení krize namísto odpisu nebo konverze závazků některých věřitelů, je-li použit nástroj rekapitalizace z vnitřních zdrojů a je-li rozhodnuto o vyloučení některých věřitelů z působnosti nástroje rekapitalizace z vnitřních zdrojů v souladu s čl. 27 odst. 5;
g)
provedl jakoukoli kombinaci opatření uvedených v písmenech a) až f).
2. Fond může být použit k přijetí opatření uvedených v odstavci 1 rovněž vůči kupujícímu v souvislosti s nástrojem převodu činnosti.
3. Fond nesmí být použit přímo k absorpci ztrát subjektu uvedeného v článku 2 ani k rekapitalizaci tohoto subjektu. V případě, že použití fondu pro účely uvedené v odstavci 1 tohoto článku nepřímo vede k tomu, že je část ztrát subjektu uvedeného v článku 2 přenesena na fond, uplatní se zásady pro použití fondu uvedené v článku 27.
4. Výbor nesmí kapitál vložený v souladu s odst. 1 písm. f) držet déle než pět let.
Článek 77
Používání fondu
Používání fondu závisí na dohodě, kterou se zúčastněné členské státy dohodnou, že převedou do fondu příspěvky, které získají na vnitrostátní úrovni v souladu s tímto nařízením a se směrnicí 2014/59/EU, a probíhá v souladu se zásadami stanovenými v uvedené dohodě.
Až do okamžiku, kdy je dosažena cílová úroveň podle článku 69, ale nejpozději osm let ode dne použitelnosti tohoto článku proto používá výbor fond v souladu se zásadami založenými na rozdělení fondu na podfondy odpovídající jednotlivým zúčastněným členským státům a také na postupném slučování finančních prostředků získaných na vnitrostátní úrovni, které mají být přidělovány do podfondů fondu, jak je stanoveno v dohodě.
Článek 78
Vzájemné využití vnitrostátních mechanismů financování v případě řešení krize na úrovni skupiny, do něhož jsou zapojeny instituce v nezúčastněných členských státech
V případě řešení krize na úrovni skupiny, do něhož jsou zapojeny instituce usazené v jednom nebo ve více zúčastněných členských státech na jedné straně a instituce usazené v jednom nebo ve více nezúčastněných členských státech na straně druhé, přispívá fond k financování řešení krize na úrovni skupiny v souladu s čl. 107 odst. 2 až 5 směrnice 2014/59/EU.
Článek 79
Použití systémů pojištění vkladů k řešení krize
1. Zúčastněné členské státy zajistí, aby systém pojištění vkladů, k němuž instituce náleží, ručil v případě, že výbor přijme opatření k řešení krize a tímto opatřením je vkladatelům nadále zajištěn přístup k jejich vkladům, za částky uvedené v čl. 109 odst. 1 a 4 směrnice 2014/59/EU.
Příslušný systém pojištění vkladů přebírá práva a závazky pojištěných vkladatelů v úpadkovém řízení ve výši rovnající se jeho platbě.
2. Při určování výše, do které systém pojištění vkladů ručí podle odstavce 1 tohoto článku, musí být splněny podmínky uvedené v článku 20.
3. Před rozhodnutím v souladu s odstavcem 2 tohoto článku o výši, do které systém pojištění vkladů ručí, výbor konzultuje s dotčeným určeným orgánem ve smyslu čl. 2 odst. 1 bodu 18 směrnice 2014/49/EU při plném zohlednění naléhavosti dané záležitosti.
4. Jestliže jsou způsobilé vklady v instituci v režimu řešení krize převedeny na jiný subjekt v rámci nástroje převodu činnosti nebo nástroje překlenovací instituce, nemají vkladatelé vůči systému pojištění vkladů žádné nároky podle směrnice 2014/49/EU, pokud jde o jakoukoli část jejich nepřevedených vkladů v instituci v režimu řešení krize, pokud se výše převedených finančních prostředků nejméně rovná souhrnnému limitu pojištění stanovenému v článku 6 uvedené směrnice.
5. Bez ohledu na odstavce 1 až 4, pokud jsou dostupné finanční prostředky ze systémů pojištění vkladů použity v souladu s tímto článkem a následně klesnou na méně než dvě třetiny cílové výše systému pojištění vkladů, stanoví se výše pravidelného příspěvku do systému pojištění vkladů tak, aby se této cílové výše dosáhlo do šesti let.
Ručení systému pojištění vkladů nesmí přesáhnout částku rovnající se 50 % jeho cílové výše podle čl. 10 odst. 2 směrnice 2014/49/EU.
V každém případě účast systému pojištění vkladů podle tohoto nařízení nesmí překročit ztráty, které by mu vznikly v případě likvidace v běžném úpadkovém řízení.
HLAVA VI
JINÁ USTANOVENÍ
Článek 80
Výsady a imunity
Na výbor a jeho zaměstnance se vztahuje Protokol č. 7 o výsadách a imunitách Evropské unie, připojený ke Smlouvě o EU a Smlouvě o fungování EU.
Článek 81
Jazykový režim
1. Na výbor se vztahuje nařízení Rady č. 1 (23).
2. O vnitřním jazykovém režimu výboru rozhoduje výbor.
3. Výbor může rozhodnout, který z úředních jazyků se použije při zasílání dokumentů orgánům či subjektům Unie.
4. Výbor se může s každým vnitrostátním orgánem příslušným k řešení krize dohodnout na jazyku nebo jazycích, v nichž se vypracují dokumenty, které se zasílají vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize nebo které zasílají tyto orgány.
5. Překladatelské služby požadované pro činnost výboru poskytuje Překladatelské středisko pro instituce Evropské unie.
Článek 82
Zaměstnanci
1. Na zaměstnance výboru se vztahuje služební řád, pracovní řád a pravidla společně přijatá orgány Unie pro účely provádění těchto řádů.
Odchylně od prvního pododstavce se na předsedu, místopředsedu a čtyři členy uvedené v čl. 43 odst. 1 písm. b) vztahují stejné podmínky, pokud jde o požitky a věk odchodu do důchodu, jako na místopředsedu, soudce a tajemníka Soudního dvora, jak je stanoví nařízení Rady č. 422/67/EHS, 5/67/Euratom (24). Nevztahuje se na ně maximální věk odchodu do důchodu. V aspektech, které neupravuje toto nařízení ani nařízení č. 422/67/EHS, 5/67/Euratom, se obdobně použijí služební řád a pracovní řád.
2. Výbor po dohodě s Komisí přijme nezbytná prováděcí opatření v souladu s článkem 110 služebního řádu.
3. Ve vztahu ke svým zaměstnancům vykonává výbor pravomoci, které služební řád svěřuje orgánu oprávněnému ke jmenování, a pravomoci, které pracovní řád svěřuje orgánu oprávněnému uzavírat smlouvy.
Článek 83
Výměna zaměstnanců
1. Výbor může využívat vyslaných národních odborníků nebo jiných pracovníků, kteří ve výboru nejsou zaměstnáni.
2. Výbor na svém plenárním zasedání přijme vhodná rozhodnutí, v nichž stanoví pravidla pro výměnu a vysílání zaměstnanců z vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize do výboru a mezi nimi navzájem.
3. Výbor může zřídit vnitřní týmy příslušné k řešení krize složené z jeho vlastních zaměstnanců a ze zaměstnanců vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize, jakož i případně z pozorovatelů z orgánů příslušných k řešení krize z nezúčastněných členských států.
4. V případě, že výbor zřídí vnitřní týmy příslušné k řešení krize podle odstavce 3 tohoto článku, jmenuje jejich koordinátory z řad vlastních zaměstnanců. V souladu s čl. 51 odst. 3 mohou být koordinátoři přizváni jako pozorovatelé k účasti na výkonných zasedáních výboru, jichž se v souladu s čl. 53 odst. 3 a 4 účastní členové jmenovaní příslušnými členskými státy.
Článek 84
Vnitřní výbory
Výbor může zřídit vnitřní výbory, jejichž úkolem je poskytovat mu poradenství při plnění jeho funkcí podle tohoto nařízení.
Článek 85
Odvolací komise
1. Výbor zřídí odvolací komisi, která rozhoduje o odvoláních podaných v souladu s odstavcem 3.
2. Odvolací komise je složena z pěti osob, jež pocházejí ze členských států, těší se vysoké vážnosti a prokázaly v oblasti bankovnictví nebo jiných finančních služeb příslušné znalosti a profesní zkušenosti na dostatečně vysoké úrovni, včetně zkušeností z oblasti řešení krize, s výjimkou současných zaměstnanců výboru a současných zaměstnanců orgánů příslušných k řešení krize nebo jiných orgánů, subjektů, úřadů či agentur členských států nebo Unie, které jsou zapojeny do plnění úkolů svěřených výboru tímto nařízením. Odvolací komise má dostatečné zdroje a odborné znalosti pro poskytování odborných právních rad týkajících se zákonnosti výkonu pravomocí výboru. Členy odvolací komise a dva náhradníky jmenuje výbor na pětileté funkční období, které lze jednou prodloužit, na základě veřejné výzvy k projevení zájmu zveřejněné v Úředním věstníku Evropské unie. Nejsou vázáni žádnými pokyny.
3. Jakákoli fyzická nebo právnická osoba, včetně orgánů příslušných k řešení krize, se může odvolat proti rozhodnutí výboru podle čl. 10 odst. 10, článku 11, čl. 12 odst. 1, článků 38 až 41, čl. 65 odst. 3, článku 71 a čl. 90 odst. 3, které je této osobě určeno nebo které se jí přímo a individuálně týká.
Odůvodněné odvolání se podává odvolací komisi písemně do šesti týdnů ode dne oznámení rozhodnutí dotčené osobě, nebo pokud k oznámení nedošlo, ode dne, kdy se dotčená osoba o rozhodnutí dozvěděla.
4. Odvolací komise rozhodne o odvolání do jednoho měsíce ode dne podání odvolání.
Odvolací komise rozhoduje většinou nejméně tří z pěti svých členů.
5. Členové odvolací komise jednají nezávisle a ve veřejném zájmu. Za tímto účelem učiní veřejné prohlášení o závazcích a veřejné prohlášení o zájmech, v nichž uvedou veškeré přímé nebo nepřímé zájmy, které by mohly být na újmu jejich nezávislosti, nebo uvedou, že takové zájmy neexistují.
6. Odvolání podané podle odstavce 3 nemá odkladný účinek.
Odvolací komise však může pozastavit uplatňování rozhodnutí, proti němuž bylo odvolání podáno, pokud to podle jejího názoru okolnosti vyžadují.
7. Je-li odvolání přípustné, odvolací komise prozkoumá, zda je podložené. Vyzve účastníky odvolacího řízení, aby se ve stanovených lhůtách vyjádřili k jejím oznámením nebo ke sdělením ostatních účastníků odvolacího řízení. Účastníci odvolacího řízení mají právo na ústní vyjádření.
8. Odvolací komise může potvrdit rozhodnutí výboru nebo věc výboru vrátit k novému projednání. Výbor je vázán rozhodnutím odvolací komise a přijme pozměněné rozhodnutí týkající se dané věci.
9. Rozhodnutí odvolací komise musí být odůvodněna a oznámena účastníkům odvolacího řízení.
10. Odvolací komise přijme a zveřejní svůj jednací řád.
Článek 86
Žaloby u Soudního dvora
1. Proti rozhodnutí odvolací komise nebo v případech, v nichž odvolání k odvolací komisi není možné, proti rozhodnutí výboru lze podat žalobu u Soudního dvora podle článku 263 Smlouvy o fungování EU.
2. V souladu s článkem 263 Smlouvy o fungování EU mohou členské státy, orgány Unie a jakákoli fyzická nebo právnická osoba podat proti rozhodnutí výboru žalobu u Soudního dvora.
3. V případě, že má výbor povinnost jednat a nevydá rozhodnutí, lze u Soudního dvora podat žalobu pro nečinnost podle článku 265 Smlouvy o fungování EU.
4. Výbor přijme opatření nezbytná k zajištění souladu s rozsudkem Soudního dvora.
Článek 87
Odpovědnost výboru
1. Smluvní odpovědnost výboru se řídí právem rozhodným pro příslušnou smlouvu.
2. Soudní dvůr má pravomoc rozhodovat na základě jakékoli rozhodčí doložky obsažené ve smlouvě uzavřené výborem.
3. V případě mimosmluvní odpovědnosti nahradí výbor v souladu s obecnými zásadami společnými právním předpisům členských států o odpovědnosti veřejných orgánů veškerou škodu, kterou způsobil nebo kterou způsobili jeho zaměstnanci při plnění svých povinností, zejména pokud jde o jejich funkce řešení krize, včetně jednání a opomenutí na podporu zahraničních postupů k řešení krize.
4. Výbor vyplatí vnitrostátnímu orgánu příslušnému k řešení krize náhradu škody, kterou mu nařídil uhradit vnitrostátní soud nebo již se tento orgán po dohodě s výborem zaváže uhradit v mimosoudním vyrovnání, pokud tuto škodu uvedený vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize způsobil svým jednáním nebo opomenutím podle tohoto nařízení v průběhu řešení krize subjektů a skupin uvedených v čl. 7 odst. 2 a subjektů a skupin uvedených v čl. 7 odst. 4 písm. b) a odst. 5, pokud jsou splněny podmínky pro uplatnění zmíněných ustanovení, nebo podle čl. 7 odst. 3 druhého pododstavce. Tato povinnost nevzniká, pokud toto jednání nebo opomenutí představuje porušení tohoto nařízení, jiného ustanovení práva Unie či rozhodnutí výboru, Rady nebo Komise a došlo k němu úmyslně či vzniklo zjevnou a závažnou chybu v posouzení.
5. Soudní dvůr má pravomoc rozhodovat všechny spory v souvislosti s odstavci 3 a 4. Nároky z mimosmluvní odpovědnosti se promlčují za pět let ode dne, kdy nastala skutečnost, na níž se zakládají.
6. Osobní odpovědnost zaměstnanců vůči výboru upravuje služební řád nebo pracovní řád vztahující se na tyto zaměstnance.
Článek 88
Profesní tajemství a výměna informací
1. Členové výboru, místopředseda, členové výboru uvedení v čl. 43 odst. 1 písm. b), zaměstnanci výboru a zaměstnanci účastnící se výměny se zúčastněnými členskými státy nebo těmito státy vyslaní, kteří plní povinnosti související s řešením krize, jsou i po ukončení svých povinností vázáni požadavky profesního tajemství podle článku 339 Smlouvy o fungování EU a příslušných ustanovení práva Unie. Zejména nesmějí důvěrné informace, které získají během své profesní činnosti nebo od příslušného orgánu nebo orgánu příslušného k řešení krize v souvislosti se svými úkoly podle tohoto nařízení, poskytnout žádné osobě ani orgánu, s výjimkou informací podaných v rámci plnění jejich úkolů podle tohoto nařízení či v souhrnné nebo kolektivní formě, z níž nelze identifikovat subjekty uvedené v článku 2, nebo s výslovným a předchozím souhlasem orgánu nebo subjektu, který dané informace poskytl.
Informace, na které se vztahují požadavky profesního tajemství, nesmějí být poskytnuty žádnému veřejnému ani soukromému subjektu s výjimkou případů, kdy je jejich poskytnutí nutné pro účely soudního řízení.
Tyto požadavky se vztahují rovněž na potenciální kupující, kteří byli osloveni za účelem přípravy řešení krize subjektu podle čl. 13 odst. 3.
2. Výbor zajistí, aby osoby, jež přímo či nepřímo, trvale či příležitostně poskytují jakékoli služby související s výkonem jeho povinností, včetně úředníků výboru nebo jiných osob pověřených výborem nebo jmenovaných vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize, aby prováděly kontroly na místě, byly vázány požadavky profesního tajemství rovnocennými požadavkům uvedeným v odstavci 1.
3. Požadavky profesního tajemství uvedené v odstavci 1 se rovněž vztahují na pozorovatele, kteří se účastní zasedání výboru, a na pozorovatele z nezúčastněných členských států, kteří jsou členy vnitřních týmů příslušných k řešení krize v souladu s čl. 83 odst. 3.
4. Výbor přijme nezbytná opatření, aby zajistil bezpečné nakládání s důvěrnými informacemi a jejich zpracovávání.
5. Před poskytnutím jakýchkoli informací výbor zajistí, aby neobsahovaly důvěrné informace, zejména tak, že bude posouzen dopad, který by poskytnutí těchto informací mohlo mít na veřejný zájem, pokud jde o finanční, měnovou nebo hospodářskou politiku, na obchodní zájmy fyzických a právnických osob a na účel kontrol, na šetření či vyšetřování a na audity. Postup kontroly dopadů poskytování informací zahrne konkrétní posouzení dopadů jakéhokoli sdělení obsahu a podrobností plánů řešení krize podle článků 8 a 9, výsledku jakéhokoli posouzení provedeného podle článku 10 nebo programu řešení krize podle článku 18.
6. Tento článek nebrání výboru, Radě, Komisi, ECB, vnitrostátním orgánům příslušným k řešení krize nebo vnitrostátním příslušným orgánům, včetně jejich zaměstnanců a odborníků, aby sdílely informace mezi sebou a s příslušnými ministerstvy, centrálními bankami, systémy pojištění vkladů, systémy pro odškodnění investorů, orgány odpovědnými za běžná úpadková řízení, orgány příslušnými k řešení krize a příslušnými orgány z nezúčastněných členských států, s orgánem EBA nebo s výhradou článku 33 s orgány třetích zemí, které plní úkoly rovnocenné úkolům orgánu příslušného k řešení krize, nebo, pokud jsou dodrženy přísné požadavky na důvěrnost, s potenciálním kupujícím pro účely plánování nebo provádění opatření k řešení krize.
Článek 89
Ochrana údajů
Tímto nařízením nejsou dotčeny povinnosti členských států týkající se zpracování osobních údajů podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 95/46/ES (25) ani povinnosti výboru, Rady a Komise týkající se zpracování osobních údajů podle nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 45/2001 (26) při plnění jejich povinností.
Článek 90
Přístup k dokumentům
1. Na dokumenty, které má výbor v držení, se vztahuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1049/2001 (27).
2. Do šesti měsíců ode dne prvního zasedání přijme výbor praktická prováděcí opatření k nařízení (ES) č. 1049/2001.
3. Rozhodnutí přijímaná výborem podle článku 8 nařízení (ES) č. 1049/2001 mohou být případně předmětem stížnosti evropskému veřejnému ochránci práv nebo řízení před Soudním dvorem následujícím po odvolání k odvolací komisi podle článku 85 tohoto nařízení v souladu s podmínkami stanovenými v článcích 228 a 263 Smlouvy o fungování EU.
4. Osoby, kterých se rozhodnutí výboru týká, mají právo nahlížet do spisu výboru s výhradou oprávněného zájmu jiných osob na ochraně svých obchodních tajemství. Právo nahlížet do spisu se nevztahuje na důvěrné informace nebo interní přípravné dokumenty výboru.
Článek 91
Bezpečnostní pravidla týkající se ochrany utajovaných informací a citlivých informací nepodléhajících utajení
Výbor uplatňuje bezpečnostní zásady obsažené v bezpečnostních pravidlech Komise pro ochranu utajovaných informací Evropské unie (EUCI) a citlivých informací nepodléhajících utajení, která jsou vymezena v příloze rozhodnutí Komise 2001/844/ES, ESUO, Euratom (28). Uplatňování bezpečnostních zásad zahrnuje uplatňování ustanovení o výměně takových informací, jejich zpracování a archivaci.
Článek 92
Účetní dvůr
1. Účetní dvůr vypracuje zvláštní zprávu za každé dvanáctiměsíční období počínající 1. dubnem každého roku.
2. Každá z těchto zpráv zhodnotí, zda:
a)
byl brán dostatečný ohled na hospodárnost, efektivnost a účinnost, s jakou byly prostředky z fondu vynakládány, zejména na potřebu používat fond co nejméně;
b)
bylo posuzování podpory z fondu efektivní a důsledné.
3. Každá zpráva podle odstavce 1 je vypracována do šesti měsíců od konce období, ke kterému se zpráva vztahuje.
4. Po prozkoumání konečné účetní závěrky vypracované výborem v souladu s článkem 63 připraví Účetní dvůr zprávu o svých zjištěních do 1. prosince po skončení každého rozpočtového roku. Účetní dvůr zejména upozorní na všechny podmíněné závazky (ať již výboru, Rady, Komise či jiné) vyplývající z toho, jak výbor, Rada a Komise plnily své úkoly podle tohoto nařízení.
5. Evropský parlament a Rada mohou požádat, aby se Účetní dvůr zabýval jakýmikoli dalšími relevantními otázkami spadajícími do jejich pravomocí podle čl. 287 odst. 4 Smlouvy o fungování EU.
6. Zprávy uvedené v odstavcích 1 a 4 se zasílají výboru, Evropskému parlamentu, Radě a Komisi a neprodleně se zveřejňují.
7. Do dvou měsíců ode dne zveřejnění každé zprávy podle odstavce 1 poskytne Komise podrobnou písemnou odpověď, kterou zveřejní.
Do dvou měsíců ode dne zveřejnění každé zprávy podle odstavce 4 poskytnou výbor, Rada a Komise jednotlivě podrobnou písemnou odpověď, kterou zveřejní.
8. Účetní dvůr má pravomoc získat od výboru, Rady a Komise veškeré informace důležité k plnění úkolů svěřených mu podle tohoto článku. Výbor, Rada a Komise poskytnou veškeré požadované důležité informace ve lhůtách, které může Účetní dvůr stanovit.
ČÁST IV
VÝKONNÉ PRAVOMOCI A ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 93
Výkon přenesené pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci je svěřena Komisi za podmínek stanovených v tomto článku.
2. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedené v čl. 19 odst. 8, čl. 65 odst. 5, čl. 69 odst. 5, čl. 71 odst. 3 a čl. 75 odst. 4 je svěřena Komisi na dobu neurčitou od příslušných dat uvedených v článku 99.
3. Komise zajistí soulad mezi akty v přenesené pravomoci přijatými na základě tohoto nařízení a akty v přenesené pravomoci přijatými na základě směrnice 2014/59/EU.
4. Evropský parlament nebo Rada mohou přenesení pravomoci uvedené v čl. 19 odst. 8, čl. 65 odst. 5, čl. 69 odst. 5, čl. 71 odst. 3 a čl. 75 odst. 4 kdykoli zrušit. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomoci v něm uvedené. Rozhodnutí nabývá účinku prvním dnem po zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie nebo k pozdějšímu dni, který je v něm upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci.
5. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
6. Akt v přenesené pravomoci přijatý podle čl. 19 odst. 8, čl. 65 odst. 5, čl. 69 odst. 5, čl. 71 odst. 3 a čl. 75 odst. 4 vstoupí v platnost, pouze pokud proti němu Evropský parlament nebo Rada nevysloví námitky ve lhůtě tří měsíců ode dne, kdy jim byl tento akt oznámen, nebo pokud Evropský parlament i Rada před uplynutím této lhůty informují Komisi o tom, že námitky nevysloví. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o tři měsíce.
7. Komise nepřijme akty v přenesené pravomoci v případě, že lhůta Evropského parlamentu pro přezkum je kvůli parlamentním prázdninám zkrácena na méně než pět měsíců včetně prodloužení.
Článek 94
Přezkum
1. Komise zveřejní do 31. prosince 2018 a poté každé tři roky zprávu o uplatňování tohoto nařízení, přičemž klade zvláštní důraz na sledování potenciálního dopadu na řádné fungování vnitřního trhu. Tato zpráva zhodnotí:
a)
fungování jednotného mechanismu pro řešení krizí, jeho nákladovou efektivnost, jakož i dopad činností zaměřených na řešení krize na zájmy Unie jako celku a na soudržnost a integritu vnitřního trhu finančních služeb, včetně možného dopadu na struktury vnitrostátních bankovních systémů v Unii ve srovnání s jinými bankovními systémy, jakož i účinnost režimů spolupráce a sdílení informací v rámci jednotného mechanismu pro řešení krizí, mezi jednotným mechanismem pro řešení krizí a jednotným mechanismem dohledu a mezi jednotným mechanismem pro řešení krizí a vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize, příslušnými orgány a orgány příslušnými k řešení krize z nezúčastněných členských států, a zejména posoudí, zda:
i)
je třeba, aby úkoly přidělené tímto nařízením výboru, Radě a Komisi vykonávala výlučně nezávislá instituce Unie, a pokud ano, zda jsou nutné změny příslušných ustanovení, a to i na úrovni primárního práva;
ii)
je spolupráce mezi jednotným mechanismem pro řešení krizí, jednotným mechanismem dohledu, Evropskou radou pro systémová rizika, orgánem EBA, Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy, Evropským orgánem pro pojišťovnictví a zaměstnanecké penzijní pojištění a dalšími orgány, které jsou součástí ESFS, přiměřená;
iii)
je investiční portfolio podle článku 75 tvořeno zdravými a diverzifikovanými aktivy;
iv)
je přerušena vazba mezi státním dluhem a bankovním rizikem;
v)
jsou systémy správy a řízení, včetně rozdělení úkolů ve výboru a složení při postupech hlasování jak při výkonných, tak při plenárních zasedáních výboru a jeho vztahů s Radou a Komisí, přiměřené;
vi)
je referenční bod pro stanovení cílové úrovně fondu přiměřený, a zejména zda jsou vhodnějším základem pojištěné vklady nebo celkové závazky a zda by pro fond měl být stanoven minimální objem v absolutním vyjádření, aby nedocházelo ke kolísání přílivu finančních prostředků do fondu a byla zajištěna průběžná stabilita a dostatečnost financování fondu;
vii)
je nutné změnit cílovou úroveň stanovenou pro fond a výši příspěvků, aby byly zajištěny rovné podmínky v celé Unii;
b)
účinnost režimu nezávislosti a odpovědnosti;
c)
vzájemné působení mezi výborem a orgánem EBA;
d)
vzájemné působení mezi výborem a vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize z nezúčastněných členských států, dopady jednotného mechanismu pro řešení krizí na tyto členské státy a vzájemné působení mezi výborem a relevantními orgány třetích zemí vymezenými v čl. 2 odst. 1 bodě 90 směrnice 2014/59/EU;
e)
nutnost přijetí kroků s cílem harmonizovat úpadková řízení u institucí v selhání.
2. Zpráva se předkládá Evropskému parlamentu a Radě. Komise k ní případně přiloží návrhy.
3. Komise se vyzývá, aby při přezkumu směrnice 2014/59/EU rovněž provedla případně přezkum tohoto nařízení.
Článek 95
Změna nařízení (EU) č. 1093/2010
Nařízení (EU) č. 1093/2010 se mění takto:
1)
V článku 4 se bod 2 nahrazuje tímto:
„2)
‚příslušnými orgány‘ se rozumějí:
i)
příslušné orgány vymezené v čl. 4 odst. 1 bodě 40 nařízení (EU) č. 575/2013, včetně Evropské centrální banky s ohledem na záležitosti týkající se úkolů svěřených jí nařízením (EU) č. 1024/2013 a ve směrnici 2007/64/ES, a příslušné orgány uvedené ve směrnici 2009/110/ES,
ii)
pokud jde o směrnice 2002/65/ES a 2005/60/ES, orgány příslušné pro zajištění plnění požadavků uvedených směrnic úvěrovými a finančními institucemi,
iii)
pokud jde o systémy pojištění vkladů, orgány, které spravují tyto systémy podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2014/49/EU (29), nebo pokud je činnost takového systému řízena soukromou společností, veřejný orgán vykonávající dohled nad těmito systémy podle uvedené směrnice, a
iv)
pokud jde o směrnici Evropského parlamentu a Rady 2014/59/EU (30) a nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 806/2014 (31) orgány příslušné k řešení krize podle článku 3 směrnice 2014/59/EU, Jednotný výbor pro řešení krizí zřízený nařízením (EU) č. 806/2014 a Rada a Komise, když činí opatření podle článku 18 nařízení (EU) č. 806/2014, s výjimkou případů, kdy vykonávají pravomoci na základě vlastního uvážení nebo činí politická rozhodnutí.
(29) Směrnice Evropského parlamentu a Rady 2014/49/EU ze dne 16. dubna 2014 o systémech pojištění vkladů (Úř. věst. L 173, 12.6.2014, s 149)." 						
(30) Směrnice Evropského parlamentu a Rady 2014/59/EU ze dne 15. května 2014, kterou se stanoví rámec pro ozdravné postupy a řešení krize úvěrových institucí a investičních podniků a kterou se mění směrnice Rady 82/891/EHS, směrnice Evropského parlamentu a Rady 2001/24/ES, 2002/47/ES, 2004/25/ES, 2005/56/ES, 2007/36/ES, 2011/35/EU, 2012/30/EU a 2013/36/EU a nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1093/2010 a (EU) č. 648/2012 (Úř. věst. L 173, 12.6.2014, s. 190)." 						
(31) Nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 806/2014 ze dne 15. července 2014, kterým se stanoví jednotná pravidla a jednotný postup pro řešení krize úvěrových institucí a některých investičních podniků v rámci jednotného mechanismu pro řešení problémů a Jednotného fondu pro řešení krizí a mění nařízení (EU) č. 1093/2010 (Úř. věst. L 225, 30.7.2014, s. 1).“" 						
2)
V článku 25 se vkládá nový odstavec, který zní:
„1a. Orgán pro bankovnictví může organizovat a provádět srovnávací hodnocení výměny informací a společných činností výboru uvedeného v nařízení (EU) č. 806/2014 a vnitrostátních orgánů příslušných k řešení krize z členských států, které se neúčastní jednotného mechanismu pro řešení krizí, při řešení krize přeshraničních skupin, aby posílil účinnost a jednotnost výsledků řešení krize. K tomuto účelu vypracuje orgán pro bankovnictví metody, které mu umožní objektivní posouzení a srovnávání.“
3)
V čl. 40 odst. 6 se doplňuje nový pododstavec, který zní:
„Pro účely postupu podle směrnice 2014/59/EU působí předseda Jednotného výboru pro řešení krizí u rady orgánů dohledu jako pozorovatel.“
Článek 96
Nahrazení vnitrostátních mechanismů financování k řešení krize
Ode dne použitelnosti uvedeného v čl. 99 odst. 2 a 6 tohoto nařízení se fond považuje za mechanismus financování k řešení krizí zúčastněných členských států podle článků 99 až 109 směrnice 2014/59/EU.
Článek 97
Dohoda o sídle a provozní podmínky
1. Nezbytná opatření týkající se prostor, které mají být výboru zajištěny v členském státě, v němž je jeho sídlo, a zázemí, které má tento členský stát poskytnout, a také konkrétní pravidla vztahující se na předsedu, členy výboru na jeho plenárním zasedání, zaměstnance výboru a jejich rodinné příslušníky v tomto členském státě stanoví dohoda o sídle uzavřená mezi výborem a tímto členským státem po získání souhlasu výboru na jeho plenárním zasedání a nejpozději 20. srpna 2016.
2. Členský stát, v němž je sídlo výboru, poskytuje nejlepší možné podmínky, aby bylo zajištěno řádné fungování výboru, včetně vícejazyčné evropsky zaměřené školní výuky a vhodných dopravních spojení.
Článek 98
Začátek činnosti výboru
1. Výbor zahájí svou činnost v plném rozsahu do 1. ledna 2015.
2. Komise odpovídá za zřízení a počáteční fungování výboru do doby, než bude mít výbor provozní kapacitu k plnění vlastního rozpočtu. Za tímto účelem:
a)
může Komise jako prozatímního předsedu určit úředníka Komise, který bude plnit úkoly svěřené předsedovi, dokud předseda nepřevezme funkci po svém jmenování Radou v souladu s článkem 56;
b)
odchylně od čl. 50 odst. 1 písm. l) a do přijetí rozhodnutí podle čl. 50 odst. 3 vykonává prozatímní předseda pravomoci orgánu oprávněného ke jmenování;
c)
může Komise výboru nabídnout pomoc, zejména vysíláním úředníků Komise, kteří vykonávají činnosti výboru pod vedením prozatímního předsedy nebo předsedy.
3. Prozatímní předseda může schvalovat všechny platby hrazené z prostředků, které jsou zapsány v rozpočtu výboru, a může uzavírat smlouvy, včetně smluv se zaměstnanci.
Článek 99
Vstup v platnost
1. Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
2. S výjimkami uvedenými v odstavcích 3, 4 a 5 se toto nařízení použije ode dne 1. ledna 2016.
3. Odchylně od odstavce 2 tohoto článku se ustanovení týkající se pravomocí výboru shromažďovat informace a spolupracovat s vnitrostátními orgány příslušnými k řešení krize na vypracování plánů řešení krize podle článků 8 a 9 a všech ostatních s tím souvisejících ustanovení použijí ode dne 1. ledna 2015.
4. Odchylně od odstavce 2 tohoto článku se články 1 až 4, 6, 30, 42 až 48, 49, čl. 50 odst. 1 písm. a), b) a g) až p), čl. 50 odst. 3, článek 51, čl. 52 odst. 1 a 4, čl. 53 odst. 1 a 2, články 56 až 59, 61 až 66, 80 až 84, 87 až 95 a 97 a 98 použijí ode dne 19. srpna 2014.
5. Odchylně od odstavce 2 tohoto článku se čl. 69 odst. 5, čl. 70 odst. 6 a 7 a čl. 71 odst. 3, které svěřují Radě pravomoc přijímat prováděcí akty a Komisi pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci, použijí ode dne 1. listopadu 2014.
6. Od 1. ledna 2015 výbor předkládá Evropskému parlamentu, Radě a Komisi měsíční zprávu schválenou na svém plenárním zasedání o tom, zda byly splněny podmínky pro převod příspěvků do fondu.
Od 1. prosince 2015, pokud tyto zprávy ukáží, že podmínky pro převod příspěvků do fondu splněny nebyly, se použitelnost ustanovení uvedených v odstavci 2 odloží vždy o jeden měsíc. Výbor pokaždé předloží na konci uvedeného měsíce další zprávu.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
Ve Štrasburku dne 15. července 2014.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 806/2014
z dnia 15 lipca 2014 r.
ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (1),
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W ubiegłych dekadach Unia poczyniła postępy w zakresie tworzenia rynku wewnętrznego usług bankowych. Ściślejsza integracja wewnętrznego rynku usług bankowych ma podstawowe znaczenie dla wspierania wzrostu gospodarczego w Unii i odpowiedniego finansowania gospodarki realnej. Kryzys gospodarczo-finansowy uwidocznił jednak, że funkcjonowanie rynku wewnętrznego w tym obszarze jest zagrożone oraz że rośnie ryzyko rozdrobnienia rynku usług finansowych. Stanowi to rzeczywisty powód do obaw na rynku wewnętrznym, na którym banki powinny mieć możliwość prowadzenia istotnej działalności transgranicznej. Z powodu obaw dotyczących wystąpienia efektu domina, braku zaufania do innych krajowych systemów bankowych i wątpliwości co do możliwości zapewnienia bankom wsparcia przez państwa członkowskie płynność rynków międzybankowych zmniejszyła się, a działalność transgraniczna banków spadła.
(2)
Rozbieżności między krajowymi przepisami dotyczącymi restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w poszczególnych państwach członkowskich oraz odpowiednimi praktykami administracyjnymi, a także brak w unii bankowej jednolitej procedury decyzyjnej dotyczącej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyczynia się do tego braku zaufania i niestabilności rynku, ponieważ wspomniane przepisy i procedury nie zapewniają przewidywalności co do ewentualnych skutków upadłości banku.
(3)
Rozbieżne zachęty i praktyki państw członkowskich w zakresie traktowania wierzycieli banków objętych restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją oraz w zakresie ratowania banków będących na progu upadłości z pieniędzy podatników mają w szczególności wpływ na postrzegane ryzyko kredytowe, dobrą kondycję finansową i wypłacalność banków w poszczególnych państwach, tworząc tym samym nierówne warunki działalności. To z kolei podważa zaufanie społeczeństwa do sektora bankowego i utrudnia korzystanie ze swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług w ramach rynku wewnętrznego, ponieważ koszty finansowania byłyby niższe, gdyby takie różnice w praktykach państw członkowskich nie istniały.
(4)
Rozbieżności między krajowymi przepisami dotyczącymi restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w poszczególnych państwach członkowskich oraz odpowiednimi praktykami administracyjnymi mogą sprawić, że koszty uzyskania kredytu przez banki i klientów będą wyższe, wyłącznie z uwagi na ich siedzibę czy miejsce zamieszkania i niezależnie od ich faktycznej zdolności kredytowej. Ponadto stopy oprocentowania dla klientów banków w niektórych państwach członkowskich są wyższe niż stopy oprocentowania w innych państwach członkowskich niezależnie od ich zdolności kredytowej.
(5)
W dniu 18 października 2012 r. Rada Europejska stwierdziła, że „fundamentalne wyzwania, przed którymi stoi dziś unia gospodarcza i walutowa, powodują, że należy ją wzmocnić, aby zapewnić dobrobyt gospodarczy i społeczny, a także stabilność i trwałą dobrą koniunkturę” oraz że „działania w kierunku pogłębionej unii gospodarczej i walutowej powinny opierać się na ramach instytucjonalnych i prawnych UE; powinna je charakteryzować otwartość i przejrzystość względem państw członkowskich, których walutą nie jest euro, oraz poszanowanie dla integralności rynku wewnętrznego”. W tym celu powołano unię bankową opierającą się na pełnym i szczegółowym zbiorze przepisów dotyczących usług finansowych i obowiązujących na całym rynku wewnętrznym. Działania prowadzące do utworzenia unii bankowej cechuje otwartość i przejrzystość w stosunku do nieuczestniczących państw członkowskich i poszanowanie integralności rynku wewnętrznego.
(6)
W swojej rezolucji z dnia 7 lipca 2010 r. zawierającej zalecenia dla Komisji w sprawie transgranicznego zarządzania kryzysowego w sektorze bankowym Parlament Europejski zwraca się do Komisji o przedstawienie „jednego lub większej liczby wniosków prawodawczych opierających się na art. 50 i 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotyczących unijnych ram zarządzania kryzysowego, funduszu stabilności finansowej UE … oraz jednostki awaryjno-naprawczej”, a w rezolucji z dnia 20 listopada 2012 r. zawierającej zalecenia dla Komisji dotyczące sprawozdania przewodniczących Rady Europejskiej, Komisji Europejskiej, Europejskiego Banku Centralnego i Eurogrupy pt. „W kierunku faktycznej unii gospodarczej i walutowej” stwierdził, że „przerwanie niekorzystnych pętli sprzężenia zwrotnego między obligacjami skarbowymi, bankami i gospodarką realną ma kluczowe znaczenie dla sprawnego funkcjonowania UGW”, podkreślił „istnienie pilnej potrzeby podjęcia dodatkowych i dalekosiężnych środków służących wyjściu z kryzysu w sektorze bankowym” i dojście „do w pełni sprawnej europejskiej unii bankowej”, dopilnowując jednocześnie „stałego prawidłowego funkcjonowania wewnętrznego rynku usług finansowych i swobodnego przepływu kapitału”.
(7)
Jako pierwszy krok w kierunku unii bankowej jednolity mechanizm nadzorczy utworzony na mocy rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 (4) (jednolity mechanizm nadzorczy) ma zapewnić spójne i skuteczne wdrażanie polityki Unii dotyczącej nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi, stosowanie jednolitego zbioru przepisów dotyczących usług finansowych w jednakowy sposób w odniesieniu do instytucji kredytowych w państwach członkowskich należących do strefy euro oraz w tych państwach członkowskich nienależących do strefy euro, które postanowiły uczestniczyć w jednolitym mechanizmie nadzorczym („uczestniczące państwa członkowskie”), oraz objęcie tych instytucji kredytowych nadzorem najwyższej jakości.
(8)
Skuteczniejsze mechanizmy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są zasadniczym instrumentem służącym uniknięciu szkód, jakie w przeszłości wynikały z upadłości banków.
(9)
Tak długo jak przepisy dotyczące restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także praktyki i podejścia dotyczące podziału obciążenia pozostaną w gestii poszczególnych państw członkowskich, a środki finansowe potrzebne do sfinansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będą pozyskiwane i wydatkowane na szczeblu krajowym, rynek wewnętrzny pozostanie rozdrobniony. Ponadto krajowe organy nadzoru mają silną motywację do ograniczania do minimum potencjalnych skutków kryzysów bankowych dla gospodarek ich państw poprzez podejmowanie jednostronnych działań służących wydzieleniu operacji bankowych, np. poprzez ograniczanie transferów i pożyczek wewnątrzgrupowych lub poprzez zaostrzenie wymogów kapitałowych i dotyczących płynności wobec mających siedzibę na ich terytorium jednostek zależnych od jednostek dominujących będących potencjalnie na progu upadłości. Ogranicza to działalność transgraniczną banków i utrudnia korzystanie z podstawowych wolności, a także prowadzi do zakłóceń konkurencji na rynku wewnętrznym. Sporne kwestie dotyczące macierzystych i przyjmujących państw członkowskich, mimo, iż są rozwiązywane w ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE (5), wciąż mogą zmniejszać skuteczność transgranicznych procedur restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
(10)
Aby rozwiązać te kwestie, konieczne jest zwiększenie integracji ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych („instytucje”), aby wzmocnić Unię, przywrócić stabilność finansową i stworzyć podstawy odbudowy gospodarczej. Dyrektywa 2014/59/UE jest znaczącym krokiem w kierunku harmonizacji przepisów dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków w całej Unii i przewiduje współpracę między organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczącą postępowania w przypadku upadłości banków transgranicznych. Dyrektywa ta przewiduje jednak minimalne przepisy dotyczące harmonizacji i nie prowadzi do centralizacji procesu decyzyjnego w dziedzinie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Dyrektywa ta ustanawia wspólne instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz określa uprawnienia krajowych organów wszystkich państw członkowskich w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ale pozostawia tym organom swobodę w stosowaniu tych instrumentów i w korzystaniu z krajowych mechanizmów finansowania na potrzeby stosowania procedur restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zapewnia to organom instrumenty umożliwiające odpowiednio wczesną i szybką interwencję w stosunku do instytucji mających problemy finansowe lub będących na progu upadłości, aby zagwarantować ciągłość krytycznych funkcji finansowych i gospodarczych danej instytucji, zmniejszając jednocześnie do minimum wpływ upadłości instytucji na system gospodarczy i finansowy.
Pomimo powierzenia Europejskiemu Urzędowi Nadzoru (Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego) (EUNB), ustanowionemu rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 (6), zadań regulacyjnych i związanych z mediacją, dyrektywa 2014/59/UE nie zapobiega całkowicie podejmowaniu przez państwa członkowskie odrębnych i potencjalnie niespójnych decyzji dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grup transgranicznych, co może wpłynąć na łączne koszty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto, ponieważ dyrektywa przewiduje ustanowienie krajowych mechanizmów finansowania, nie ogranicza w wystarczającym stopniu zależności banków od wsparcia z budżetów krajowych i nie zapobiega całkowicie stosowaniu przez państwa członkowskie różnych podejść w odniesieniu do wykorzystywania tych mechanizmów.
(11)
Dla uczestniczących państw członkowskich, w kontekście jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, scentralizowane uprawnienia w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostaną ustanowione i powierzone Jednolitej Radzie ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (Jednolita Rada) utworzonej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Utworzenie Jednolitej Rady stanowi integralny element procesu harmonizacji w dziedzinie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wynikającego z dyrektywy 2014/59/UE i zbioru jednolitych przepisów dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu. Jednolite stosowanie systemu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w uczestniczących państwach członkowskich ulegnie umocnieniu w wyniku powierzenia tego zadania centralnemu organowi takiemu jak jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest ponadto powiązany z procesem harmonizacji w dziedzinie nadzoru ostrożnościowego, zainicjowanym utworzeniem EUNB, jednolitego zbioru przepisów dotyczących nadzoru ostrożnościowego (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (7) i dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (8)) oraz ustanowieniem w uczestniczących państwach członkowskich jednolitego mechanizmu nadzorczego, któremu powierzono stosowanie unijnych przepisów dotyczących nadzoru ostrożnościowego. Nadzór oraz restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja to dwa dopełniające się aspekty tworzenia rynku wewnętrznego usług finansowych, których stosowanie na tym samym poziomie uważa się za współzależne.
(12)
Zapewnienie w obrębie Unii skutecznych decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków będących na progu upadłości, w tym dotyczących skorzystania ze środków pozyskanych na szczeblu unijnym, jest niezbędne do ukończenia procesu tworzenia rynku wewnętrznego usług finansowych. W ramach rynku wewnętrznego upadłość banków w jednym państwie członkowskich może wpłynąć na stabilność rynków finansowych w całej Unii. Zapewnienie skutecznych i jednolitych zasad w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz równych warunków finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w państwach członkowskich leży w interesie nie tylko państw członkowskich, w których banki te prowadzą działalność, ale także wszystkich państw członkowskich; posłuży to bowiem zapewnieniu równych warunków konkurencji i poprawie funkcjonowania rynku wewnętrznego. Systemy bankowe na rynku wewnętrznym charakteryzują się wysokim stopniem współzależności, grupy banków są międzynarodowe, a banki posiadają wysoki odsetek aktywów zagranicznych. Przy braku jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji kryzysy bankowe w państwach członkowskich uczestniczących w jednolitym mechanizmie nadzorczym miałyby poważniejsze skutki systemowe również dla nieuczestniczących państw członkowskich. Ustanowienie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zapewni neutralne podejście do rozwiązania problemu banków będących na progu upadłości, co zwiększy stabilność banków w uczestniczących państwach członkowskich oraz zapobiegnie przenoszeniu się kryzysów do nieuczestniczących państw członkowskich, a w ten sposób usprawni funkcjonowanie całego rynku wewnętrznego. Mechanizmy współpracy dotyczące instytucji mających siedzibę zarówno w uczestniczących, jak i w nieuczestniczących państwach członkowskich powinny być jasne, a żadne państwo członkowskie lub grupa państw członkowskich nie mogą być bezpośrednio lub pośrednio dyskryminowane wobec innych jako miejsce świadczenia usług finansowych.
(13)
W celu przywrócenia zaufania do sektora bankowego i jego wiarygodności Europejski Bank Centralny (EBC) prowadzi obecnie kompleksową ocenę bilansu wszystkich banków objętych bezpośrednim nadzorem. Taka ocena gwarantuje wszystkim zainteresowanym podmiotom, że banki objęte jednolitym mechanizmem nadzorczym, a zatem wchodzące w zakres jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, są zasadniczo w dobrej kondycji finansowej i są godne zaufania.
(14)
Po ustanowieniu jednolitego mechanizmu nadzorczego rozporządzeniem (UE) nr 1024/2013, zgodnie z którym banki w uczestniczących państwach członkowskich podlegają albo centralnemu nadzorowi sprawowanemu przez EBC, albo nadzorowi właściwych organów krajowych w ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego, istnieje niedostosowanie między nadzorowaniem tych banków na szczeblu unijnym a ich krajowym traktowaniem w ramach procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE, które zostanie rozwiązane dzięki ustanowieniu jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
(15)
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do banków, których organem nadzorczym w państwie macierzystym jest EBC lub które podlegają nadzorowi właściwego organu krajowego państwa członkowskiego, którego walutą jest euro, lub państwa członkowskiego, którego walutą nie jest euro i które nawiązało bliską współpracę zgodnie z art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. Zakres zastosowania niniejszego rozporządzenia jest powiązany z zakresem zastosowania rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. Mając na uwadze, że zadania nadzorcze przyznane jednolitemu mechanizmowi nadzorczemu są w znacznym stopniu powiązane z działaniami w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, utworzenie scentralizowanego systemu nadzoru działającego zgodnie z art. 127 ust. 6 Traktatu o funkcjonowaniu Unii europejskiej (TFUE) ma zasadnicze znaczenie dla procesu harmonizacji restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w uczestniczących państwach członkowskich. Fakt, iż podmioty objęte zakresem zastosowania rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 podlegają nadzorowi jednolitego mechanizmu nadzorczego stanowi swoistą cechę, która sprawia, że znajdują się one w obiektywnie odmiennej sytuacji dla celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Niezbędne jest przyjęcie środków celem stworzenia jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmującego wszystkie państwa członkowskie uczestniczące w jednolitym mechanizmie nadzorczym, tak aby ułatwić odpowiednie i stabilne funkcjonowanie rynku wewnętrznego.
(16)
Podczas gdy banki w państwach członkowskich nieobjętych jednolitym mechanizmem nadzorczym podlegają dostosowanym na poziomie krajowym mechanizmom nadzorczym, ochronnym i mechanizmom restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, banki w państwach członkowskich uczestniczących w jednolitym mechanizmie nadzorczym podlegają unijnym mechanizmom nadzorczym i krajowym mechanizmom ochronnym oraz krajowym mechanizmom restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Z uwagi na to, że nadzór oraz restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja odbywają się w ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego na dwóch różnych poziomach, interweniowanie oraz restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja w odniesieniu do banków w państwach członkowskich uczestniczących w tym mechanizmie nie byłyby tak szybkie, spójne i skuteczne jak w odniesieniu do banków w państwach członkowskich w nim nieuczestniczących. W związku z tym do zapewnienia równych warunków działania niezbędny jest scentralizowany mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmujący wszystkie banki prowadzące działalność w państwach członkowskich uczestniczących w jednolitym mechanizmie nadzorczym.
(17)
Tak długo jak nadzór w danym państwie członkowskim pozostaje poza jednolitym mechanizmem nadzorczym, państwo to powinno być odpowiedzialne za skutki finansowe upadłości banku. Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien zatem objąć jedynie banki i instytucje finansowe z siedzibą w państwach członkowskich uczestniczących w jednolitym mechanizmie nadzorczym i podlegające nadzorowi EBC i organów krajowych w ramach tego mechanizmu. Banki z siedzibą w państwach członkowskich nieuczestniczących w jednolitym mechanizmie nadzorczym nie powinny być objęte jednolitym mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Objęcie takich państw członkowskich jednolitym mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stworzyłoby dla nich niewłaściwe zachęty. Organy nadzoru w tych państwach członkowskich mogłyby w szczególności złagodzić podejście w stosunku do banków podlegających ich kompetencjom, gdyż nie musiałyby w pełni ponosić ryzyka finansowego ich upadłości. W związku z tym, w celu zapewnienia spójności z jednolitym mechanizmem nadzorczym, jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien objąć państwa członkowskie uczestniczące w jednolitym mechanizmie nadzorczym. W miarę przystępowania państw członkowskich do jednolitego mechanizmu nadzorczego, powinny one również automatycznie być obejmowane jednolitym mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Docelowo cały rynek wewnętrzny mógłby zostać objęty jednolitym mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
(18)
Aby zapewnić równe warunki działania na całym rynku wewnętrznym, niniejsze rozporządzenie jest spójne z dyrektywą 2014/59/UE. Dostosowuje ono zatem przepisy i zasady tej dyrektywy do specyfiki jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zapewnia udostępnienie temu mechanizmowi wystarczającego finansowania. Wykonując swoje uprawnienia na mocy niniejszego rozporządzenia, Jednolita Rada, Rada i Komisja powinny podlegać aktom delegowanym, regulacyjnym i wykonawczym standardom technicznym, wytycznym i zaleceniom przyjętym przez EUNB na podstawie odpowiednio art. 10-15 i art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 w zakresie dyrektywy 2014/59/UE. Jednolita Rada, Rada i Komisja, w ramach przysługujących im kompetencji, powinny również współpracować z EUNB zgodnie z art. 25 i 30 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 i odpowiadać na wnioski o gromadzenie informacji skierowane do nich przez EUNB zgodnie z art. 35 tego rozporządzenia. Przypomina się, że zgodnie z ostatnim zdaniem motywu 32 tego rozporządzenia „w przypadkach gdy stosowne przepisy unijne przekazują uprawnienia dyskrecjonalne właściwym organom […], decyzje podejmowane przez Urząd nie mogą zastępować wykonywania - zgodnie z prawem unijnym - tych uprawnień dyskrecjonalnych”. Ta sama zasada powinna obejmować niniejsze rozporządzenie, przy jednoczesnym pełnym poszanowaniu zasad zapisanych w pierwotnym prawie Unii. W świetle tych kluczowych elementów EUNB powinien mieć możliwość skutecznego wykonywania zadań i zagwarantowania równego traktowania między Jednolitą Radą, Radą i Komisją oraz organami krajowymi przy wykonywaniu podobnych zadań.
(19)
Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji („fundusz”) jest zasadniczym elementem, bez którego nie można by zapewnić prawidłowego funkcjonowania jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jeżeli finansowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ma pozostać kwestią krajową w dłuższej perspektywie, związek pomiędzy państwami a sektorem bankowym nie zostanie przerwany, a inwestorzy nadal będą ustalać warunki udzielania pożyczek raczej w zależności od miejsca siedziby banków niż ich zdolności kredytowej. Fundusz powinien ułatwić zapewnienie jednolitych praktyk administracyjnych w zakresie finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także zapobieganie tworzeniu się przeszkód w korzystaniu z podstawowych wolności lub zakłóceniom konkurencji na rynku wewnętrznym w wyniku rozbieżnych praktyk krajowych. Fundusz powinien być finansowany ze składek banków pobieranych na szczeblu krajowym, a środki powinny być gromadzone na szczeblu unijnym zgodnie z umową międzyrządową o przekazywaniu i stopniowym uwspólnianiu tych składek („Umowa”), prowadząc w ten sposób do zwiększenia stabilności finansowej i ograniczenia powiązania pomiędzy postrzeganą sytuacją budżetową poszczególnych państw członkowskich a kosztami finansowania ponoszonymi przez banki i przedsiębiorstwa prowadzące działalność w tych państwach członkowskich. Aby w dalszej perspektywie przerwać to powiązanie, decyzje podejmowane w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie mogą naruszać obowiązków budżetowych państw członkowskich. W tym kontekście jedynie nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe należy uznać za naruszenie suwerenności budżetowej i obowiązków budżetowych państw członkowskich. W szczególności decyzje wymagające skorzystania z funduszu lub systemu gwarancji depozytów nie powinny być traktowane jako naruszające suwerenność budżetową lub obowiązki budżetowe państw członkowskich.
(20)
Niniejsze rozporządzenie, wraz z dyrektywą 2014/59/UE ustanawia warunki korzystania z funduszu oraz ogólne kryteria określania wielkości i obliczania składek ex ante i ex post. Uczestniczące państwa członkowskie pozostają odpowiedzialne za pobieranie składek od podmiotów zlokalizowanych na ich terytorium zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE i niniejszym rozporządzeniem. Na mocy Umowy uczestniczące państwa członkowskie są odpowiedzialne za przekazywanie do funduszu składek, które pobierają na szczeblu krajowym zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE i niniejszym rozporządzeniem. W okresie przejściowym składki będą przydzielane do poszczególnych pul odpowiadających każdemu z uczestniczących państw członkowskich (pule krajowe). Pule krajowe będą podlegały stopniowemu łączeniu i przestaną istnieć z końcem okresu przejściowego. Umowa określi warunki, na jakich jej strony zgadzają się przekazywać do funduszu składki pobierane na szczeblu krajowym i stopniowo połączyć pule. Wejście w życie Umowy będzie niezbędne do tego, aby składki pobrane przez strony zostały przekazane do pul krajowych funduszu. Niniejsze rozporządzenie określa uprawnienia Jednolitej Rady do korzystania z funduszu i zarządzania nim. Umowa określi sposób, w jaki Jednolita Rada może dysponować pulami krajowymi, które zostaną stopniowo połączone.
(21)
Scentralizowane stosowanie ustanowionych dyrektywą 2014/59/UE przepisów dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji przez jeden unijny organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w uczestniczących państwach członkowskich można zapewnić jedynie, gdy przepisy dotyczące ustanowienia i funkcjonowania jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będą bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich w celu uniknięcia rozbieżnej wykładni tych przepisów w poszczególnych państwach. Takie bezpośrednie zastosowanie powinno przynieść korzyści całemu rynkowi wewnętrznemu, ponieważ przyczyni się do zapewnienia uczciwej konkurencji i usunięcia przeszkód w swobodnym korzystaniu z podstawowych wolności nie tylko w uczestniczących państwach członkowskich, ale także na całym rynku wewnętrznym.
(22)
Podobnie jak zakres rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien objąć wszystkie instytucje kredytowe mające siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich. W ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinna jednak istnieć możliwość przeprowadzenia bezpośredniej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dowolnej instytucji kredytowej z uczestniczącego państwa członkowskiego w celu uniknięcia asymetrii w ramach rynku wewnętrznego w zakresie traktowania instytucji będących na progu upadłości i wierzycieli podczas restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jeżeli jednostki dominujące, firmy inwestycyjne i instytucje finansowe są objęte nadzorem skonsolidowanym sprawowanym przez EBC, powinny one zostać objęte również jednolitym mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Mimo że EBC nie będzie nadzorował tych instytucji na zasadzie nieskonsolidowanej, będzie on jedynym organem nadzoru posiadającym ogólny ogląd ryzyka, jakim obarczona jest grupa i, pośrednio, poszczególni członkowie. Wyłączenie podmiotów objętych nadzorem skonsolidowanym sprawowanym przez EBC z jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uniemożliwiłoby sporządzenie grupowego planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz przyjęcie grupowej strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także doprowadziłoby do znacznego ograniczenia skuteczności decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
(23)
W ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji decyzje powinny być podejmowane na najodpowiedniejszym szczeblu. Przyjmując decyzje na mocy niniejszego rozporządzenia, Jednolita Rada i krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny stosować te same przepisy materialnoprawne.
(24)
Ponieważ jedynie instytucje Unii mogą ustanowić politykę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Unii oraz z uwagi na fakt, iż przyjmowanie poszczególnych programów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pozostawia margines uznaniowości, konieczne jest zapewnienie odpowiedniego zaangażowania Rady i Komisji, jako instytucji, które zgodnie z art. 291 TFUE mogą korzystać z uprawnień wykonawczych. Oceny aspektów uznaniowych decyzji podjętych przez Jednolitą Radę w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dokonuje Komisja. Mając na uwadze znaczny wpływ decyzji w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na stabilność finansową państw członkowskich i Unii jako takiej, a także na suwerenność budżetową państw członkowskich, ważne jest przyznanie Radzie uprawnienia wykonawczego do podejmowania niektórych decyzji dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Sprawowanie skutecznej kontroli nad oceną przez Jednolitą Radę istnienia interesu publicznego oraz ocena wszelkich istotnych zmian kwoty ze środków funduszu, jaka zostanie wykorzystana w danym działaniu w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, powinny zatem leżeć w gestii Rady i odbywać się na wniosek Komisji. Komisja powinna być ponadto uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w celu określenia dalszych kryteriów lub warunków, jakie Jednolita Rada powinna uwzględnić, wykonując swe poszczególne uprawnienia. Takie powierzenie zadań restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie może w żaden sposób utrudniać funkcjonowania wewnętrznego rynku usług finansowych. EUNB powinien zatem zachować swą rolę oraz obecne kompetencje i zadania: powinien rozwijać i przyczyniać się do spójnego stosowania unijnego ustawodawstwa obowiązującego wobec wszystkich państw członkowskich i zwiększać zbieżność praktyk w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nadzorczych w całej Unii.
(25)
Aby zapewnić zgodność z zasadami ustanowionymi w art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE, wykonując zadania powierzone im na mocy niniejszego rozporządzenia, instytucje Unii powinny zapewnić, by wprowadzono odpowiednie rozwiązania organizacyjne.
(26)
EBC, będący organem nadzoru w ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego, a także Jednolita Rada, powinny móc ocenić, czy instytucja kredytowa jest na progu upadłości lub jest zagrożona upadłością, oraz czy istnieją jakiekolwiek realne szanse, że alternatywne działania ze strony sektora prywatnego lub działania nadzorcze zapobiegłyby w rozsądnym czasie jej upadłości. Jeżeli Jednolita Rada uzna, że spełniono wszystkie kryteria dotyczące uruchomienia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, powinna przyjąć program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Procedura związana z przyjęciem programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, która obejmuje Komisję i Radę, umacnia konieczną niezależność operacyjną Jednolitej Rady, nie naruszając jednocześnie zasady delegacji uprawnień agencjom, zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej („Trybunał Sprawiedliwości”). W związku z tym niniejsze rozporządzenie przewiduje, że program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyjęty przez Jednolitą Radę wchodzi w życie tylko jeśli, w ciągu 24 godzin od jego przyjęcia przez Jednolitą Radę, Rada albo Komisja nie wyrażą sprzeciwu lub jeżeli program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostanie zatwierdzony przez Komisję. Przyczyny, z jakich Radzie wolno zgłosić sprzeciw, na wniosek Komisji, wobec programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przedstawionego przez Jednolitą Radę, powinny być ograniczone wyłącznie do istnienia interesu publicznego oraz istotnych dokonanych przez Komisję zmian kwoty ze środków funduszu, jakie zaproponowała Jednolita Rada.
Za istotną należy uznać zmianę kwoty środków funduszu o 5 % lub więcej w stosunku do pierwotnej propozycji Jednolitej Rady. Rada powinna zatwierdzić propozycję Komisji lub odrzucić ją bez mian. Jako obserwator na posiedzeniach Jednolitej Rady, Komisja powinna na bieżąco sprawdzać, czy program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyjęty przez Jednolitą Radę jest w pełni zgodny z niniejszym rozporządzeniem, czy zapewnia on odpowiednie zrównoważenie poszczególnych celów i interesów, jakie obejmuje, czy przestrzega interesu publicznego oraz czy zachowana jest integralność rynku wewnętrznego. Mając na uwadze, że działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wymaga bardzo szybkiego procesu podejmowania decyzji, Rada i Komisja powinny ściśle współpracować, a Rada nie powinna powielać prac przygotowawczych przeprowadzonych już przez Komisję. Jednolita Rada powinna instruować krajowe organy ds. restrukturyzacji, które powinny podejmować wszelkie niezbędne działania w celu realizacji programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
(27)
Opracowanie grupowego programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinno ułatwić skoordynowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, co z większym prawdopodobieństwem przyniesie najlepsze rezultaty dla wszystkich podmiotów należących do grupy. Jednolita Rada oraz, w stosownym przypadku, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny być uprawnione do stosowania instrumentu instytucji pomostowej na poziomie grupy (co w stosownych przypadkach może również obejmować uzgodnienia dotyczące podziału obciążeń) w celu ustabilizowania całej grupy. Prawa własności do jednostek zależnych mogłyby zostać przeniesione do instytucji pomostowej w celu ich późniejszej sprzedaży, jako pakiet lub pojedynczo, kiedy warunki rynkowe będą odpowiednie. Ponadto Jednolita Rada lub, w stosownym przypadku, krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, powinny mieć uprawnienia do stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu na poziomie jednostki dominującej.
(28)
Jednolita Rada powinna być w szczególności uprawniona do podejmowania decyzji dotyczących istotnych podmiotów lub grup, podmiotów lub grup bezpośrednio nadzorowanych przez EBC, lub grup transgranicznych. Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny pomagać Jednolitej Radzie w sporządzaniu planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz w przygotowaniu decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W przypadku podmiotów i grup, które nie są istotne i nie mają transgranicznego charakteru, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny być odpowiedzialne, w szczególności, za planowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ocenę możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, usunięcie przeszkód w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, środki, które organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą prawnie podjąć na etapie wczesnej interwencji, oraz działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W niektórych okolicznościach krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny wykonywać swe zadania na podstawie niniejszego rozporządzenia i zgodnie z jego przepisami, wykorzystując jednocześnie uprawnienia przyznane im na mocy prawa krajowego transponującego dyrektywę 2014/59/UE i zgodnie z tym prawem krajowym, o ile nie jest to sprzeczne z niniejszym rozporządzeniem.
(29)
Dla prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego kluczowe znaczenie ma to, aby te same przepisy miały zastosowanie do wszystkich działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, niezależnie od tego, czy działania te są podejmowane przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na podstawie dyrektywy 2014/59/UE, czy też w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Komisja powinna dokonać oceny tych środków zgodnie z art. 107 TFUE.
(30)
W przypadku gdy działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmuje przyznanie pomocy państwa na mocy art. 107 ust. 1 TFUE lub pomocy z funduszu, po przyjęciu przez Komisję pozytywnej lub warunkowej decyzji dotyczącej zgodności wykorzystania takiej pomocy z zasadami rynku wewnętrznego można przyjąć decyzję o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Decyzja Komisji w sprawie pomocy z funduszu może nakładać warunki, zobowiązania lub obowiązki w odniesieniu do beneficjenta. Warunki, które Komisja może nałożyć, mogą obejmować między innymi: wymogi dotyczące podziału obciążenia, w tym wymóg pokrycia strat w pierwszej kolejności z kapitału własnego, i wymogi dotyczące składek posiadaczy kapitału hybrydowego, posiadaczy długu podporządkowanego lub wierzycieli uprzywilejowanych, w tym zgodnie z wymogami dyrektywy 2014/59/UE; ograniczenia dotyczące wypłaty dywidend od akcji lub kuponów od hybrydowych instrumentów kapitałowych, odkupu własnych akcji lub hybrydowych instrumentów kapitałowych, lub transakcji zarządzania kapitałem; ograniczenia w zakresie nabywania udziałów w jakichkolwiek przedsiębiorstwach w drodze przeniesienia aktywów lub udziałów; zakaz agresywnych praktyk lub strategii handlowych, lub wsparcia reklamowego z pomocy publicznej; wymogi dotyczące udziału w rynku, wyceny, cech produktu lub inne wymogi dotyczące postępowania; wymogi dotyczące planów restrukturyzacji; wymogi w zakresie zarządzania; wymogi dotyczące sprawozdawczości i ujawniania informacji, w tym w odniesieniu do przestrzegania takich warunków, jakie może określić Komisja; wymogi dotyczące zbycia beneficjenta czy całości lub części jego aktywów, praw i zobowiązań; wymogi dotyczące likwidacji beneficjenta.
(31)
W celu zapewnienia szybkiego i skutecznego procesu decyzyjnego w przypadkach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada powinna być odrębną agencją unijną o określonej strukturze odpowiadającej jej szczególnym zadaniom, która odbiega od struktury wszystkich innych agencji unijnych. Skład Jednolitej Rady powinien zapewnić właściwe uwzględnienie wszystkich istotnych interesów w prowadzonych procedurach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Uwzględniając zadania Jednolitej Rady, przewodniczący, wiceprzewodniczący i czterej inni członkowie Jednolitej Rady zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu powinni być mianowani w oparciu o osiągnięcia, umiejętności, znajomość spraw bankowych i finansowych oraz doświadczenie w dziedzinie nadzoru finansowego, regulacji oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji. Przewodniczący, wiceprzewodniczący i czterej inni członkowie Jednolitej Rady zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu powinni być wybrani w oparciu o otwartą procedurę selekcji, o której Parlament Europejski i Rada są należycie informowani i która powinna uwzględniać zasadę równowagi płci, doświadczenie i kwalifikacje. Komisja powinna przedstawić właściwej komisji Parlamentu Europejskiego listę najodpowiedniejszych kandydatów na stanowisko przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i czterech innych członków Jednolitej Rady zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu. Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu do zatwierdzenia wniosek w sprawie mianowania przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i czterech innych członków Jednolitej Rady zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu. Po zatwierdzeniu tego wniosku przez Parlament Europejski Rada powinna przyjąć decyzję wykonawczą o mianowaniu przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i czterech innych członków Jednolitej Rady zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu.
(32)
Jednolita Rada powinna pracować w ramach sesji wykonawczych i plenarnych. W trakcie sesji wykonawczej w skład Jednolitej Rady powinni wchodzić przewodniczący, czterech innych niezależnych członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu, którzy działają niezależnie i obiektywnie w interesie Unii jako całości, oraz stali obserwatorzy mianowani przez Komisję i EBC. W przypadku obrad nad restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją instytucji lub grupy mających siedzibę w jednym uczestniczącym państwie członkowskim, do udziału w sesji wykonawczej Jednolitej Rady oraz w procesie decyzyjnym zaproszony powinien zostać członek mianowany przez zainteresowane państwo członkowskie, reprezentujący krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tego państwa. W przypadku gdy obrady dotyczą grupy transgranicznej, do udziału w sesji wykonawczej Jednolitej Rady oraz w procesie decyzyjnym zaproszeni powinni zostać członkowie mianowani przez macierzyste państwo członkowskie i wszystkie zainteresowane przyjmujące państwa członkowskie, reprezentujący odpowiednie krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
(33)
Podczas sesji wykonawczej Jednolita Rada powinna przygotowywać wszystkie decyzje dotyczące procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz przyjmować te decyzje w najszerszym możliwym stopniu. Ze względu na właściwy dla danej instytucji charakter informacji zawartych w planach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Jednolita Rada powinna podejmować decyzje dotyczące sporządzania, oceny i zatwierdzania planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podczas swoich sesji wykonawczych. W odniesieniu do wykorzystania funduszu istotne znaczenie ma dopilnowanie, aby pierwszy korzystający nie był uprzywilejowany oraz aby wydatki z funduszu były monitorowane. Aby zapewnić odpowiednie podejmowanie decyzji przez Jednolitą Radę, w przypadku gdy konieczne jest działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powyżej progu 5 000 000 000 EUR, każdy członek biorący udział w sesji plenarnej powinien mieć możliwość wniesienia, w ścisłym terminie, o to, by decyzja zapadła na sesji plenarnej. Jeżeli wsparcie płynnościowe wiąże się z brakiem ryzyka lub ze znacznie mniejszym ryzkiem niż inne formy wsparcia, w szczególności w przypadku krótkoterminowego, jednorazowego przedłużenia kredytu wypłacalnym instytucjom za odpowiednim zabezpieczeniem wysokiej jakości, uzasadnione jest przyznanie tej formie wsparcia niższego wskaźnika wynoszącego jedynie 0,5. Jeżeli wykorzystanie zakumulowanych środków netto z funduszu w ciągu poprzednich 12 następujących po sobie miesięcy osiągnie próg 5 000 000 000 EUR na rok, podczas sesji plenarnej należy ocenić zastosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w tym wykorzystanie funduszu, oraz przedstawić wytyczne, którymi sesja wykonawcza powinna się kierować, podejmując kolejne decyzje w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Wytyczne na sesję wykonawczą powinny skupiać się w szczególności na zapewnieniu niedyskryminującego stosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, unikaniu wyczerpania środków funduszu oraz odpowiednim zróżnicowaniu między płynnością finansową o niskim ryzyku lub nieobarczoną ryzykiem a innymi formami wsparcia.
(34)
Ponieważ uczestnicy procesu decyzyjnego Jednolitej Rady podczas jej sesji wykonawczych zmieniają się w zależności od państwa członkowskiego, w którym dana instytucja lub grupa prowadzi działalność, stali uczestnicy powinni zapewnić, by decyzje podejmowane przez sesje wykonawcze Jednolitej Rady w różnym składzie były spójne, właściwe i proporcjonalne.
(35)
Jednolita Rada powinna mieć możliwość zapraszania na swoje posiedzenia obserwatorów. Powierzenie Jednolitej Radzie zadań restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinno być spójne z ramami Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego (ESNF) i stanowić jego podstawowy cel, tj. opracowanie jednolitego zbioru przepisów i zwiększenie zbieżności praktyk w zakresie nadzoru oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w całej Unii. W szczególności EUNB powinien oceniać i koordynować inicjatywy, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1093/2010, w zakresie planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby promować zbieżność w tej dziedzinie. Zasadniczo Jednolita Rada powinna zatem zawsze zapraszać EUNB w przypadku gdy omawiane są sprawy, w odniesieniu do których EUNB, zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE, ma opracować standardy techniczne lub ustanowić wytyczne. W odpowiednich przypadkach do udziału w posiedzeniach Jednolitej Rady mogą być również zaproszeni inni obserwatorzy, tacy jak przedstawiciel Europejskiego Mechanizmu Stabilności (EMS).
(36)
Obserwatorzy powinni podlegać takim samym wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej jak członkowie Jednolitej Rady, pracownicy Jednolitej Rady i pracownicy zatrudnieni w drodze wymiany z uczestniczącymi państwami członkowskimi lub oddelegowani przez te państwa, wykonujący obowiązki z zakresu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
(37)
Jednolita Rada powinna mieć możliwość tworzenia wewnętrznych zespołów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji składających się z własnych pracowników oraz pracowników krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w tym w stosownych przypadkach, z obserwatorów z nieuczestniczących państw członkowskich. Na czele wewnętrznych zespołów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinni stać koordynatorzy powołani spośród wyższego szczebla pracowników Jednolitej Rady, którzy mogą być zapraszani jako obserwatorzy do uczestnictwa w sesjach wykonawczych Jednolitej Rady.
(38)
Jednolita Rada oraz organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i właściwe organy nieuczestniczących państw członkowskich powinny przyjąć protokoły ustaleń określające ogólne warunki ich wzajemnej współpracy w ramach wykonywania zadań na mocy dyrektywy 2014/59/UE. Protokoły ustaleń mogą, między innymi, wyjaśniać konsultacje dotyczące decyzji Jednolitej Rady mających wpływ na jednostki zależne lub oddziały zlokalizowane mające siedzibę w nieuczestniczących państwach członkowskich, których jednostka dominująca ma siedzibę w uczestniczącym państwie członkowskim. Protokoły należy poddawać regularnemu przeglądowi.
(39)
Jednolita Rada powinna działać niezależnie. Jednolita Rada powinna być zdolna do pracy z dużymi grupami i działać sprawnie i bezstronnie. Jednolita Rada powinna również zapewnić, by krajowa stabilność finansowa, stabilność finansowa Unii oraz rynek wewnętrzny były odpowiednio uwzględniane. Członkowie Jednolitej Rady powinni posiadać niezbędną wiedzę fachową na temat restrukturyzacji i niewypłacalności banków.
(40)
Podejmując decyzje lub działania w związku z wykonywaniem uprawnień przekazanych na mocy niniejszego rozporządzenia, należy odpowiednio uwzględnić znaczenie, jakie dla rynku wewnętrznego ma swoboda przedsiębiorczości przewidziana w TFUE, a w szczególności, w miarę możliwości, wpływ na dalsze prowadzenie działalności transgranicznej.
(41)
W świetle zadań Jednolitej Rady i celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które obejmują ochronę środków publicznych, funkcjonowanie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinno być finansowane ze składek płaconych przez instytucje mające siedzibę w uczestniczących państw członkowskich.
(42)
Jednolita Rada, Rada i, w odpowiednich przypadkach, Komisja powinny zastępować krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wyznaczone na mocy dyrektywy 2014/59/UE w odniesieniu do wszystkich aspektów związanych z procesem decyzyjnym w przypadkach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wyznaczone na podstawie tej dyrektywy powinny kontynuować prowadzenie działań związanych z realizacją programów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyjętych przez Jednolitą Radę. W celu zapewnienia przejrzystości i kontroli demokratycznej, a także ochrony praw instytucji unijnych, Jednolita Rada powinna odpowiadać przed Parlamentem Europejskim i Radą za wszystkie decyzje podejmowane na podstawie niniejszego rozporządzenia. Z uwagi na przejrzystość i kontrolę demokratyczną parlamentom narodowym powinny przysługiwać pewne prawa do uzyskania informacji na temat działalności Jednolitej Rady oraz do podjęcia z nią dialogu.
(43)
Parlament narodowy uczestniczącego państwa członkowskiego lub jego właściwa komisja powinny mieć możliwość zaproszenia przewodniczącego do udziału w wymianie poglądów w związku z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją instytucji w tym państwie członkowskim, wraz z przedstawicielem krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Taka rola parlamentów narodowych jest odpowiednia ze względu na potencjalny wpływ działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na finanse publiczne, instytucje, ich klientów i pracowników oraz rynki w uczestniczących państwach członkowskich. Przewodniczący i krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny przyjmować takie zaproszenia do udziału w wymianach poglądów z parlamentami narodowymi.
(44)
W celu zapewnienia jednolitego podejścia do instytucji i grup Jednolita Rada powinna być uprawniona do sporządzania planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji takich instytucji i grup po konsultacji z właściwymi organami krajowymi i krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Powszechną zasadą powinno być, że grupowe plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są przygotowywane dla grupy jako całości i określają środki podejmowane wobec jednostki dominującej, jak i wszystkich poszczególnych jednostek zależnych należących do grupy. W grupowych planach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy również uwzględnić strukturę finansową, techniczną i biznesową danej grupy. W przypadku opracowywania pojedynczych planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla podmiotów należących do grupy, Jednolita Rada lub, w stosownych przypadkach, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mają na celu osiągnięcie możliwie największej spójności z planami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pozostałej części grupy. Jednolita Rada lub, w stosownym przypadku, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny przekazywać plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wszelkie zmiany do tych planów właściwemu organowi, aby posiadał on stale pełne informacje. Jednolita Rada powinna oceniać możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji i grup oraz, w stosownych przypadkach, wprowadzać środki celem usunięcia przeszkód w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jednolita Rada powinna zobowiązywać krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do stosowania takich odpowiednich środków służących usunięciu przeszkód w przeprowadzaniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu zapewnienia spójności i możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danych instytucji. Ze względu na poufny charakter zawartych w nich informacji, plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny podlegać wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej ustanowionym w niniejszym rozporządzeniu.
(45)
Stosując instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonując uprawnienia w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, należy uwzględniać zasadę proporcjonalności i specyfikę formy prawnej danej instytucji.
(46)
Planowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest zasadniczym elementem ich skutecznego przeprowadzenia. Jednolita Rada powinna zatem posiadać uprawnienie do żądania zmian w strukturze i organizacji instytucji lub grup w celu przyjęcia niezbędnych i proporcjonalnych środków mających zmniejszyć lub usunąć istotne przeszkody w stosowaniu instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zapewnienia możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danych podmiotów. Ze względu na potencjalnie systemowy charakter wszystkich instytucji, w celu utrzymania stabilności finansowej niezwykle istotne jest, by Jednolita Rada lub, w odpowiednim przypadku, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji miały możliwość przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji każdej instytucji. W celu poszanowania prawa prowadzenia działalności gospodarczej określonego w art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej („karta”), swoboda uznania Jednolitej Rady powinna być ograniczona do tego, co jest konieczne do uproszczenia struktury i działalności instytucji jedynie w celu zwiększenia możliwości przeprowadzenia jej skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto wszelkie środki stosowane w tych celach powinny być zgodne z prawem Unii. Środki te nie powinny być bezpośrednio ani pośrednio dyskryminujące ze względu na przynależność państwową oraz powinny być uzasadnione nadrzędnym względem interesu publicznego, jaki stanowi stabilność finansowa. W celu ustalenia czy działanie zostało podjęte w ogólnym interesie publicznym, Jednolita Rada, działając w ogólnym interesie publicznym, powinna być w stanie osiągnąć cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie napotykając przeszkód w stosowaniu instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub w możliwości wykonywania uprawnień powierzonych jej na mocy niniejszego rozporządzenia. Ponadto działanie nie powinno wykraczać poza minimum niezbędne do osiągnięcia wyznaczonych celów. Przy określaniu środków, jakie należy przyjąć, Jednolita Rada lub, w stosownych przypadkach, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny uwzględnić ostrzeżenia i zalecenia Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego („ERRS”) ustanowionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1092/2010 (9).
(47)
Ze względu na potencjalnie systemowy charakter wszystkich instytucji, zasadnicze znaczenie ma to, aby Jednolita Rada, w stosownym przypadku we współpracy z krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, była w stanie przyjmować plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oceniać możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji lub grupy oraz, w razie konieczności, przyjmować środki w celu ograniczenia lub usunięcia przeszkód w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jakiejkolwiek instytucji uczestniczącego państwa członkowskiego. Upadłość instytucji o znaczeniu systemowym, w tym instytucji o znaczeniu systemowym, o których mowa w art. 131 dyrektywy 2013/36/UE, może stanowić poważne zagrożenie dla funkcjonowania rynków finansowych i mieć negatywny wpływ na stabilność finansową. Jednolita Rada powinna dołożyć należytej staranności, aby w pierwszej kolejności ustanowić plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tych instytucji o znaczeniu systemowym, a także ocenić możliwość przeprowadzenia ich skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oraz podjąć wszelkie działania niezbędne w celu ograniczenia lub usunięcia przeszkód w przeprowadzeniu ich skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, bez uszczerbku dla swej niezależności i dla swego obowiązku planowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wszystkich instytucji objętych jej uprawnieniami.
(48)
Plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny obejmować procedury informowania i zasięgania opinii przedstawicieli pracowników w czasie całego procesu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W stosownych przypadkach należy w tym kontekście przestrzegać układów zbiorowych lub innych rozwiązań zapewnionych przez partnerów społecznych, a także unijnych i krajowych przepisów dotyczących udziału związków zawodowych i przedstawicieli pracowników w procesach restrukturyzacji przedsiębiorstwa.
(49)
W odniesieniu do obowiązku sporządzania planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Jednolita Rada lub, w stosownych przypadkach, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w kontekście planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i w przypadku wykorzystania poszczególnych uprawnień i instrumentów w ich posiadaniu, powinny uwzględniać charakter działalności podmiotu, strukturę udziałów, formę prawną, profil ryzyka, wielkość, status prawny i wzajemne powiązania instytucji z innymi instytucjami lub z systemem finansowym ogółem, a także zakres i stopień złożoności jego działalności, przynależność do instytucjonalnego systemu ochrony lub do innych wzajemnych systemów solidarności oraz ewentualne świadczenie usług inwestycyjnych lub prowadzenie działalności inwestycyjnej, oraz czy upadłość danej instytucji i przeprowadzona w jej następstwie likwidacja w drodze standardowego postępowania upadłościowego mogłyby mieć istotny negatywny wpływ na rynki finansowe, inne instytucje, warunki finansowania lub na gospodarkę w szerszym ujęciu, tak by zapewnić właściwe i proporcjonalne stosowanie systemu oraz zmniejszenie do minimum obciążenia administracyjnego związanego z obowiązkami przygotowania planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Mając na uwadze, że treść i informacje wymienione w sekcji A załącznika do dyrektywy 2014/59/UE określają minimalny standard w odniesieniu do podmiotów o wyraźnym znaczeniu systemowym, dopuszczalne jest stosowanie różnych lub znacznie ograniczonych wymogów dotyczących planowania i informacji w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w zależności od specyfiki danej instytucji oraz niższej niż coroczna częstotliwości aktualizacji. W przypadku małych podmiotów o niewielkiej liczbie wzajemnych powiązań i małej złożoności plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji można ograniczyć. Ponadto system należy stosować w taki sposób, aby nie zagroziło to stabilności rynków finansowych. W szczególności w sytuacji, w której występują szersze problemy lub nawet wątpliwości dotyczące odporności wielu podmiotów, kluczowe znaczenie ma rozważenie ryzyka wystąpienia efektu domina wskutek działań podejmowanych w odniesieniu do jakiegokolwiek konkretnego podmiotu.
(50)
W przypadku gdy dyrektywa 2014/59/UE przewiduje możliwość zastosowania uproszczonych obowiązków lub zwolnienia z obowiązków przez krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do wymogu sporządzenia planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, należy przewidzieć procedurę, zgodnie z którą Jednolita Rada lub, w stosownym przypadku, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, mogą zezwolić na stosowanie takich uproszczonych obowiązków.
(51)
Zgodnie ze strukturą kapitału podmiotów powiązanych z organem centralnym, do celów niniejszego rozporządzenia Jednolita Rada lub, w odpowiednich przypadkach, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie powinny być zobowiązane do sporządzania oddzielnych planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jedynie dlatego, że organ centralny, z którym te podmioty są powiązane, znajduje się pod bezpośrednim nadzorem EBC. W przypadku grupowych planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przy ich sporządzaniu należy szczególnie uwzględniać potencjalne skutki zastosowania działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji we wszystkich państwach członkowskich, w których grupa prowadzi działalność.
(52)
Podstawą ustanowienia jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny być ramy rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 i dyrektywy 2014/59/UE. Jednolita Rada powinna być zatem uprawniona do interwencji na wczesnym etapie w przypadku pogarszającej się sytuacji finansowej lub wypłacalności podmiotu. Informacje, które Jednolita Rada otrzymuje od krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub EBC na tym etapie, są niezbędne do ustalenia, jakie działania może ona podjąć w celu przygotowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danego podmiotu.
(53)
W celu zapewnienia szybkiego działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, gdy staje się to konieczne, Jednolita Rada powinna ściśle monitorować, we współpracy z EBC lub odpowiednim właściwym organem krajowym, sytuację danych podmiotów oraz zastosowanie się tych podmiotów do wprowadzonych wobec nich środków wczesnej interwencji. Przy ustalaniu, czy działanie sektora prywatnego mogłoby w rozsądnym terminie zapobiec upadłości podmiotu, stosowny organ powinien uwzględnić skuteczność środków wczesnej interwencji podjętych w okresie wyznaczonym przez właściwy organ.
(54)
Jednolita Rada, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz właściwe organy, w tym EBC, powinny w razie konieczności przyjąć protokół ustaleń określający ogólne warunki wzajemnej współpracy przy wykonywaniu ich odnośnych zadań na mocy prawa Unii. Protokół ten należy poddawać regularnemu przeglądowi.
(55)
Podejmując decyzje lub działania, zwłaszcza dotyczące podmiotów mających siedzibę zarówno w uczestniczących państwach członkowskich, jak i nieuczestniczących państwach członkowskich, należy również uwzględniać ich ewentualny niekorzystny wpływ na te państwa członkowskie, taki jak zagrożenia dla stabilności finansowej ich rynków finansowych, oraz na podmioty mające siedzibę w tych państwach członkowskich.
(56)
W celu ograniczenia do minimum zakłócenia rynku finansowego i gospodarki, proces restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien zostać przeprowadzony w krótkim czasie. Deponenci powinni uzyskać jak najszybciej dostęp przynajmniej do gwarantowanych depozytów, a w każdym przypadku w takim samym terminie, jaki przewidziano w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE (10). W trakcie przeprowadzania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Komisja powinna mieć dostęp do wszelkich informacji, które uzna za niezbędne do podjęcia uzasadnionej decyzji w ramach procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
(57)
Decyzję o poddaniu podmiotu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy podjąć zanim bilans wykaże niewypłacalność i wyczerpie się kapitał własny podmiotu. Restrukturyzację i uporządkowaną likwidację należy uruchomić po stwierdzeniu, że podmiot jest na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością oraz że żadne alternatywne środki sektora prywatnego nie zapobiegłyby takiej upadłości w rozsądnym czasie. Fakt, że podmiot nie spełnia wymogów dotyczących udzielenia zezwolenia nie powinien sam w sobie uzasadniać uruchomienia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zwłaszcza jeżeli podmiot jest nadal rentowny lub prawdopodobnie pozostanie rentowny. Podmiot należy uznać za będący na progu upadłości lub zagrożony upadłością, jeżeli narusza on lub prawdopodobnie w bliskiej przyszłości naruszy wymogi niezbędne do utrzymania zezwolenia, w przypadku gdy aktywa podmiotu są lub prawdopodobnie w bliskiej przyszłości będą niższe od jego zobowiązań, jeżeli podmiot jest lub prawdopodobnie w bliskiej przyszłości będzie niezdolny do spłaty swoich długów w terminie wymagalności, lub jeżeli podmiot wymaga nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego, z wyjątkiem szczególnych okoliczności określonych w niniejszym rozporządzeniu. Konieczność skorzystania z awaryjnego wsparcia płynnościowego udzielanego przez bank centralny nie powinna sama w sobie stanowić warunku wskazującego w wystarczającym stopniu na to, że podmiot jest lub w najbliższej przyszłości będzie niezdolny do spłaty swoich zobowiązań w terminie wymagalności. Gdyby ten instrument był gwarantowany przez państwo, podmiot korzystający z takiego instrumentu podlegałby przepisom o pomocy państwa. W celu utrzymania stabilności finansowej, w szczególności w przypadku systemowego niedoboru płynności, gwarancje państwa dotyczące instrumentów wsparcia płynności udostępnianych przez banki centralne lub gwarancje państwa dotyczące nowo wyemitowanych zobowiązań w celu zaradzenia poważnym zakłóceniom w gospodarce państwa członkowskiego nie powinny prowadzić do uruchomienia ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli spełniony jest szereg warunków. Środki gwarancji państwa powinny w szczególności zostać zatwierdzone zgodnie z ramami pomocy państwa i nie powinny stanowić elementu szerszego pakietu pomocy, a stosowanie tych środków powinno być ściśle ograniczone w czasie. Gwarancje państw członkowskich dla należności kapitałowych powinny być zabronione.
Udzielając gwarancji, państwo członkowskie powinno zapewnić, by podmiot wniósł odpowiednią opłatę z tytułu gwarancji. Ponadto udzielenie nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego nie powinno uruchamiać restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku gdy państwo członkowskie przejmuje, jako środek zapobiegawczy, udział w kapitale danego podmiotu, w tym podmiotu będącego własnością publiczną, spełniającego obowiązujące go wymogi kapitałowe. Tak może być na przykład w przypadku gdy podmiot jest zobowiązany do zwiększenia kapitału w związku z wynikami testu warunków skrajnych opartego na analizie różnych scenariuszy lub równoważnego testu przeprowadzonego przez organy nadzoru makroostrożnościowego, który przewiduje wymóg mający na celu utrzymanie stabilności finansowej w warunkach kryzysu systemowego, lecz podmiot nie jest w stanie zdobyć kapitału na rynkach prywatnych. Podmiotu nie powinno się uznawać za będący na progu upadłości lub zagrożony upadłością wyłącznie na podstawie faktu, że nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego udzielono przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia. Wreszcie dostęp do instrumentów wsparcia płynności, w tym do awaryjnego wsparcia płynnościowego oferowanego przez banki centralne, może stanowić pomoc państwa zgodnie z unijnymi ramami pomocy państwa.
(58)
Likwidacja podmiotu będącego na progu upadłości w ramach standardowego postępowania upadłościowego może zagrażać stabilności finansowej, zakłócać świadczenie podstawowych usług i wpływać na ochronę deponentów. W takim przypadku istnieje interes publiczny przemawiający za zastosowaniem instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny zatem zapewnić ciągłość świadczenia podstawowych usług finansowych, utrzymanie stabilności systemu finansowego, ograniczenie pokusy nadużycia poprzez ograniczenie do minimum zależności od publicznego wsparcia finansowego dla podmiotu będącego na progu upadłości, oraz ochronę deponentów.
(59)
Zanim jednak podjęta zostanie ewentualna decyzja o kontynuacji działalności przez podmiot należy zawsze rozważyć likwidację niewypłacalnego podmiotu w ramach standardowego postępowania upadłościowego. Prowadzenie działalności przez niewypłacalny podmiot powinno być kontynuowane w celu utrzymania stabilności finansowej i przy wykorzystaniu, w możliwie największym stopniu, środków prywatnych. Można tego dokonać poprzez zbycie na rzecz nabywcy z sektora prywatnego, lub połączenie z takim nabywcą, w wyniku umorzenia zobowiązań podmiotu lub konwersji jego długu na kapitał własny na potrzeby dokapitalizowania.
(60)
Podejmując lub przygotowując decyzje dotyczące uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada, Rada i Komisja powinny zapewnić, aby działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji były podejmowane zgodnie z pewnymi zasadami, w tym zasadą, że akcjonariusze i wierzyciele ponoszą odpowiedni udział w stratach, że zasadniczo powinna nastąpić zmiana zarządu, że koszty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotu należy ograniczyć do minimum oraz że wierzyciele należący do tej samej kategorii są sprawiedliwie traktowani. W szczególności jeżeli wierzyciele należący do tej samej kategorii są traktowani w inny sposób w kontekście działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, takie różnice powinny być uzasadnione interesem publicznym oraz nie mogą prowadzić bezpośrednio lub pośrednio do dyskryminacji ze względu na przynależność państwową.
(61)
Ograniczenia praw akcjonariuszy i wierzycieli powinny być zgodne z art. 52 Karty. Instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy zatem stosować wyłącznie w odniesieniu do podmiotów będących na progu upadłości lub zagrożonych upadłością i jedynie jeśli jest to konieczne do osiągnięcia celu leżącego w interesie ogólnym, jakim jest stabilność finansowa. Instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy stosować w szczególności, jeżeli dany podmiot nie może zostać zlikwidowany w ramach standardowego postępowania upadłościowego bez destabilizacji systemu finansowego i niezbędne są środki w celu zapewnienia szybkiego przeniesienia i ciągłości funkcji o znaczeniu systemowym, oraz jeżeli nie ma realnych szans na zaproponowanie przez sektor prywatny alternatywnego rozwiązania, w tym podwyższenia kapitału przez obecnych akcjonariuszy lub przez osobę trzecią o kwotę umożliwiającą przywrócenie danemu podmiotowi pełnej rentowności.
(62)
Ingerencja w prawa własności nie powinna być nieproporcjonalna. W związku z powyższym zaangażowani akcjonariusze i wierzyciele nie powinni ponosić większych strat niż te, które ponieśliby, gdyby podmiot został zlikwidowany w chwili, gdy podejmowana jest decyzja o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W przypadku częściowego przeniesienia aktywów instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją na rzecz nabywcy prywatnego lub instytucji pomostowej, pozostała część danej instytucji powinna zostać zlikwidowana w ramach standardowego postępowania upadłościowego. W celu ochrony akcjonariuszy i wierzycieli podmiotu podczas postępowania upadłościowego, powinni być oni uprawnieni do otrzymania ich należności w kwocie nie mniejszej od szacowanej kwoty, którą odzyskaliby, gdyby cały podmiot został zlikwidowany w ramach standardowego postępowania upadłościowego.
(63)
W celu ochrony praw akcjonariuszy i wierzycieli, należy wyraźne określić obowiązki dotyczące wyceny aktywów i zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją oraz - w przypadku gdy wymaga tego niniejsze rozporządzenie - wycenę środków, które akcjonariusze i wierzyciele otrzymaliby, gdyby podmiot został poddany likwidacji w ramach standardowego postępowania upadłościowego. Rozpoczęcie wyceny powinno być możliwe już na etapie wczesnej interwencji. Przed podjęciem jakichkolwiek działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy przeprowadzić rzetelną, ostrożną i realistyczną wycenę aktywów i zobowiązań podmiotu. Taka wycena powinna podlegać prawu do odwołania jedynie łącznie z decyzją o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto, w przypadku gdy wymaga tego niniejsze rozporządzenie, po zastosowaniu instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy przeprowadzić porównanie ex post faktycznego potraktowania akcjonariuszy i wierzycieli oraz sposobu, w jaki potraktowano by ich w ramach standardowego postępowania upadłościowego. W przypadku stwierdzenia, że akcjonariusze i wierzyciele otrzymali z tytułu swoich roszczeń płatność w kwocie niższej niż kwota, którą odzyskaliby w ramach standardowego postępowania upadłościowego, powinni oni być uprawnieni do uzyskania wypłaty tej różnicy w przypadku gdy jest to wymagane na mocy niniejszego rozporządzenia. Ewentualną różnicę należy wypłacić z funduszu ustanowionego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
(64)
Ważne jest, by straty były ujmowane natychmiast z chwilą upadłości danego podmiotu. Wycena aktywów i zobowiązań podmiotów będących na progu upadłości powinna być oparta na rzetelnych, ostrożnych i realistycznych założeniach w momencie zastosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Na wartość zobowiązań nie powinna mieć jednak wpływu wycena stanu finansowego podmiotu. W pilnych przypadkach Jednolita Rada powinna mieć możliwość przeprowadzenia szybkiej wyceny aktywów lub zobowiązań podmiotu będącego na progu upadłości. Wycena ta powinna mieć charakter tymczasowy i powinna obowiązywać do czasu dokonania niezależnej wyceny.
(65)
W celu zapewnienia obiektywizmu i pewności co do procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy ustalić kolejność umarzania lub konwersji niezabezpieczonych roszczeń wierzycieli instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją. W celu ograniczenia ryzyka poniesienia przez wierzycieli większych strat od strat, które ponieśliby, gdyby instytucja została zlikwidowana w ramach standardowego postępowania upadłościowego, kolejność, którą należy ustalić, powinna być stosowana zarówno w odniesieniu do standardowego postępowania upadłościowego, jak i w odniesieniu do procedury umarzania lub konwersji w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ułatwiłoby to również wycenę długu.
(66)
Jednolita Rada powinna podejmować decyzje w sprawie szczegółowego programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Odpowiednie instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny obejmować: instrument zbycia działalności, instrument instytucji pomostowej, instrument umorzenia lub konwersji długu oraz instrument wydzielenia aktywów, przewidziane również w dyrektywie 2014/59/UE. Program ten powinien również umożliwić ocenę spełnienia warunków zastosowania umorzenia i konwersji instrumentów kapitałowych.
(67)
Podejmując działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada powinna uwzględniać środki przewidziane w planach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz stosować się do nich, chyba że w ocenie Jednolitej Rady, z uwagi na okoliczności danego przypadku, cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostaną skuteczniej osiągnięte w wyniku działań nieprzewidzianych w tych planach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
(68)
Instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny obejmować zbycie działalności lub akcji instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, ustanowienie podmiotu pomostowego, oddzielenie rentownych aktywów podmiotu będącego na progu upadłości od jego aktywów zagrożonych lub aktywów o obniżonej jakości, oraz umorzenie lub konwersję długu akcjonariuszy i wierzycieli podmiotu będącego na progu upadłości.
(69)
W przypadku gdy instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykorzystano do przeniesienia usług o znaczeniu systemowym lub rentownej części działalności podmiotu do podmiotu stabilnego finansowo, takiego jak nabywca z sektora prywatnego lub podmiot pomostowy, pozostała część podmiotu powinna zostać zlikwidowana.
(70)
Instrument zbycia działalności powinien pozwolić na dokonanie sprzedaży podmiotu lub części jego przedsiębiorstwa jednemu nabywcy lub większej liczbie nabywców bez zgody akcjonariuszy.
(71)
Wszelkie wpływy netto z przeniesienia aktywów lub zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją przy zastosowaniu instrumentu zbycia działalności powinny przysługiwać podmiotowi pozostałemu po postępowaniu upadłościowym. Wszelkie wpływy netto z przeniesienia instrumentów właścicielskich wyemitowanych przez instytucję objętą restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją przy zastosowaniu instrumentu zbycia działalności powinny przysługiwać właścicielom tych instrumentów właścicielskich w podmiocie pozostałym po postępowaniu upadłościowym. Wpływy powinny być obliczane w kwocie netto po odliczeniu kosztów poniesionych w wyniku upadłości podmiotu oraz w trakcie procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
(72)
Instrument wydzielenia aktywów powinien umożliwiać organom przeniesienie aktywów, praw lub zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją do odrębnego podmiotu. Instrument ten powinien być stosowany jedynie równocześnie z innymi instrumentami, aby zapobiec uzyskaniu przez podmiot będący na progu upadłości nieuzasadnionej przewagi konkurencyjnej.
(73)
Skuteczny system restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien ograniczać do minimum ponoszone przez podatników koszty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotu będącego na progu upadłości. System ten powinien również zapewniać restrukturyzację i uporządkowaną likwidację podmiotów o znaczeniu systemowym tak, aby nie zagrażać stabilności finansowej. Instrument umorzenia lub konwersji długu umożliwia osiągnięcie tego celu, zapewniając poniesienie przez akcjonariuszy i wierzycieli podmiotu będącego na progu upadłości odpowiedniej części strat i odpowiedniej części kosztów wynikających z upadłości tego podmiotu. Instrument umorzenia lub konwersji długu zachęci zatem akcjonariuszy i wierzycieli podmiotów do ściślejszego monitorowania kondycji podmiotu w zwykłych warunkach. Jest to zgodne z zaleceniem Rady Stabilności Finansowej, by ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmowały ustawowe uprawnienia do umorzenia i konwersji długu jako dodatkowe rozwiązanie w powiązaniu z innymi instrumentami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
(74)
W celu zapewnienia niezbędnej elastyczności w przypisywaniu strat wierzycielom w szeregu okoliczności instrument umorzenia lub konwersji długu należy stosować zarówno w przypadku, gdy celem jest restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja podmiotu będącego na progu upadłości w sposób pozwalający mu na dalsze prowadzenie działalności, jeśli istnieją realne szanse przywrócenia rentowności danego podmiotu, jak i w przypadku, gdy usługi o znaczeniu systemowym są przenoszone do podmiotu pomostowego, a pozostała część podmiotu zaprzestaje działalności i ulega likwidacji.
(75)
W przypadku gdy instrument umorzenia lub konwersji długu jest stosowany w celu przywrócenia kapitału podmiotu będącego na progu upadłości, tak aby umożliwić mu kontynuowanie działalności, restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji poprzez umorzenie lub konwersję długu powinna towarzyszyć zmiana zarządu, chyba że utrzymanie zarządu jest stosowne i niezbędne do osiągnięcia celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a następnie restrukturyzacja podmiotu i jego działalności w sposób uwzględniający przyczyny, które doprowadziły do upadłości. Taka restrukturyzacja powinna być osiągnięta poprzez wdrożenie planu reorganizacji działalności. W stosownym przypadku takie plany powinny być zgodne z planem restrukturyzacji, który podmiot jest zobowiązany przedłożyć Komisji na mocy unijnych ram pomocy państwa. Oprócz środków mających na celu przywrócenie długoterminowej rentowności podmiotu, plan ten powinien w szczególności obejmować środki ograniczające pomoc państwa do minimalnego podziału obciążeń oraz środki służące ograniczeniu zakłóceń konkurencji.
(76)
Nie należy stosować instrumentu umorzenia lub konwersji długu w stosunku do roszczeń, które są zabezpieczone różnymi formami zabezpieczeń lub gwarancji. Aby jednak zapewnić skuteczność instrumentu umorzenia lub konwersji długu i osiągnięcie celów, którym służy, pożądane jest, by instrument ten mógł być stosowany w stosunku do jak najszerszego zakresu niezabezpieczonych zobowiązań podmiotu będącego na progu upadłości. Z zakresu stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu należy jednakże wyłączyć niektóre rodzaje niezabezpieczonych zobowiązań. Aby chronić właścicieli depozytów gwarantowanych, instrumentu umorzenia lub konwersji długu, nie należy stosować wobec depozytów chronionych na mocy dyrektywy 2014/49/UE. Aby zapewnić ciągłość funkcji krytycznych, instrumentu umorzenia lub konwersji długu nie należy stosować wobec niektórych zobowiązań względem pracowników podmiotu będącego na progu upadłości ani wobec roszczeń handlowych dotyczących towarów i usług o kluczowym znaczeniu dla bieżącego funkcjonowania podmiotu. W celu uznania uprawnień emerytalnych i kwot emerytalnych należnych lub będących własnością funduszy emerytalnych i ich członków instrumentu umorzenia lub konwersji długu nie należy stosować do zobowiązań podmiotu będącego na progu upadłości wobec systemu emerytalnego, z wyjątkiem zobowiązań dotyczących świadczeń emerytalnych, które można przypisać zmiennym wynagrodzeniom, niewynikającym z układów zbiorowych. Aby ograniczyć ryzyko systemowego efektu domina, instrumentu umorzenia lub konwersji długu nie należy stosować do zobowiązań wynikających z udziału w systemach płatności, których pozostały okres wymagalności wynosi mniej niż siedem dni, lub do zobowiązań wobec podmiotów, z wyłączeniem podmiotów należących do tej samej grupy, których pierwotny okres wymagalności wynosi mniej niż siedem dni.
(77)
Powinna istnieć również możliwość całkowitego lub częściowego wyłączenia zobowiązań w szeregu okoliczności, w tym w przypadkach, gdy nie jest możliwe umorzenie lub konwersja takich zobowiązań w rozsądnym czasie, gdy takie wyłączenie jest absolutnie niezbędne i proporcjonalne w celu osiągnięcia ciągłości funkcji krytycznych i głównych linii biznesowych, lub gdy zastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji długu spowodowałoby takie obniżenie wartości, że straty poniesione przez innych wierzycieli byłyby wyższe niż gdyby zobowiązań tych nie wyłączono z umorzenia lub konwersji długu. Wyłączenie lub częściowe wyłączenie zobowiązań powinno być także możliwe w przypadku gdy jest to konieczne dla uniknięcia efektu domina i niestabilności finansowej, które mogłyby spowodować poważne zakłócenia gospodarki danego państwa członkowskiego. Przy dokonywaniu ocen Jednolita Rada lub, w stosownym przypadku, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny uwzględnić konsekwencje ewentualnego umorzenia lub konwersji zobowiązań wynikających z kwalifikujących się depozytów posiadanych przez osoby fizyczne oraz mikro, małe i średnie przedsiębiorstwa powyżej poziomu gwarancji przewidzianego w dyrektywie 2014/49/UE.
(78)
W przypadku zastosowania takich wyłączeń poziom umorzenia lub konwersji zastosowany do pozostałych zobowiązań kwalifikowalnych może zostać podniesiony, by uwzględnić takie wyłączenia z zastrzeżeniem poszanowania zasady, że wierzyciele nie mogą znaleźć się w gorszej sytuacji w porównaniu do standardowego postępowania upadłościowego. Jeżeli strat nie można przenieść na innych wierzycieli, fundusz może wnieść wkład na rzecz instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją z zastrzeżeniem szeregu rygorystycznych warunków, w tym wymogu, by straty wynoszące ogółem nie mniej niż 8 % całkowitych zobowiązań, w tym funduszy własnych, zostały już pokryte oraz by finansowanie zapewnione z funduszu zostało ograniczone do poziomu niższej z następujących kwot: 5 % całkowitych zobowiązań, w tym funduszy własnych, lub środków dostępnych dla funduszu oraz kwoty, którą można zgromadzić ze składek ex post w okresie trzech lat.
(79)
W nadzwyczajnych okolicznościach, jeżeli wyłączono zobowiązania, a fundusz został wykorzystany do umorzenia lub konwersji w miejsce tych zobowiązań do dopuszczalnego pułapu, Jednolita Rada powinna mieć możliwość pozyskiwania środków z wykorzystaniem alternatywnych sposobów finansowania.
(80)
Minimalna kwota umorzenia lub konwersji wynosząca 8 % całkowitych zobowiązań, o której mowa w niniejszym rozporządzeniu, powinna być obliczona na podstawie wyceny dokonanej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. W tych wielkościach procentowych nie należy uwzględniać strat historycznych, które zostały już pokryte przez akcjonariuszy poprzez obniżenie funduszy własnych przed przeprowadzeniem tej wyceny.
(81)
Z uwagi na to, że ochrona właścicieli depozytów gwarantowanych jest jednym z najistotniejszych celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, depozyty gwarantowane nie powinny być objęte stosowaniem instrumentu umorzenia lub konwersji długu. System gwarancji depozytów wnosi jednak wkład w finansowanie procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji poprzez pokrycie strat w wysokości odpowiadającej stratom netto, jakie musiałby ponieść po wypłaceniu odszkodowania deponentom w ramach standardowego postępowania upadłościowego. Wykonywanie uprawnień w zakresie umorzenia lub konwersji długu zapewniłoby deponentom ciągły dostęp do ich depozytów, co jest głównym powodem, dla którego systemy gwarancji depozytów zostały utworzone. Nieprzewidzenie wkładu systemów gwarancji depozytów w tych przypadkach stanowiłoby niesprawiedliwą korzyść w porównaniu z pozostałymi wierzycielami, którzy podlegaliby wykonywaniu uprawnień przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
(82)
Jeżeli depozyty są przenoszone do innego podmiotu w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotu, deponenci nie powinni być zabezpieczeni powyżej poziomu gwarancji przewidzianego w dyrektywie 2014/49/UE. Roszczenia dotyczące depozytów pozostałych w instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją powinny być zatem ograniczone do różnicy między środkami przeniesionymi a poziomem gwarancji przewidzianym w dyrektywie 2014/49/UE. Jeżeli przeniesione depozyty przekraczają poziom gwarancji, deponenci nie powinni mieć prawa do roszczeń przeciwko systemowi gwarancji depozytów w odniesieniu do depozytów pozostających w instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją.
(83)
Aby uniknąć sytuacji, w której podmioty dokonują strukturyzacji swoich zobowiązań w sposób, który ogranicza skuteczność instrumentu umorzenia lub konwersji długu, wskazane jest ustalenie, że podmioty powinny stale spełniać minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, które mogą podlegać instrumentowi umorzenia lub konwersji długu, wyrażone jako odsetek całkowitych zobowiązań i funduszy własnych podmiotu.
(84)
Określając minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych w ramach grupy, należy przyjąć podejście odgórne. W ramach tego podejścia należy uznać, że działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są podejmowane na poziomie poszczególnych podmiotów prawnych oraz że zasadnicze znaczenie ma to, by zdolność do absorpcji strat była zlokalizowana w należącym do grupy podmiocie, który poniósł straty, lub by była dla tego podmiotu dostępna. W tym celu należy zapewnić, by zdolność do absorpcji w ramach grupy była rozłożona w grupie stosownie do poziomu ryzyka w poszczególnych podmiotach prawnych należących do grupy. Minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych obowiązujący każdą z jednostek zależnych należy określić osobno. Należy ponadto zapewnić, by cały kapitał i zobowiązania uwzględniane w skonsolidowanym minimalnym wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych były zlokalizowane w podmiotach, w których prawdopodobne jest wystąpienie strat, lub by były w inny sposób dostępne w celu pokrycia strat.
Niniejsze rozporządzenie powinno umożliwić restrukturyzację lub uporządkowaną likwidację z wielokrotnym lub pojedynczym punktem kontaktowym. Minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien odzwierciedlać strategię restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, która jest odpowiednia dla grupy zgodnie z planem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych powinien w szczególności obowiązywać na odpowiednim poziomie grupy, żeby odzwierciedlić podejście oparte na wielokrotnym punkcie kontaktowym lub pojedynczym punkcie kontaktowym, zawarte w planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, przy jednoczesnym uwzględnieniu, że mogą wystąpić okoliczności, w których stosowane jest podejście odmienne od podejścia zawartego w planie, ponieważ umożliwi to, na przykład, skuteczniejsze osiągnięcie celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W związku z tym, niezależnie od tego, czy grupa wybrała podejście oparte na wielokrotnym czy pojedynczym punkcie kontaktowym, wszystkie podmioty grupy w każdej chwili powinny mieć solidny minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, by uniknąć ryzyka wystąpienia efektu domina lub paniki bankowej.
(85)
Najbardziej odpowiednią metodę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy wybrać na podstawie okoliczności w danym przypadku, i w tym celu powinny być dostępne wszystkie instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidziane w dyrektywie 2014/59/UE. Podejmując decyzję o programie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada, Rada i Komisja powinny w miarę możliwości wybrać odpowiednio program, który najmniej obciąża fundusz.
(86)
Na mocy dyrektywy 2014/59/UE krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powierzono uprawnienie do umarzania i konwersji instrumentów kapitałowych z uwagi na to, że warunki zastosowania umorzenia i konwersji instrumentów kapitałowych mogą być zbieżne z warunkami uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a w takim przypadku należy ocenić, czy same umorzenie i konwersja instrumentów kapitałowych są wystarczające do przywrócenia dobrej kondycji finansowej danego podmiotu, czy też konieczne jest również podjęcie działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zasadniczo będzie to wykorzystywane w kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jednolita Rada, pod kontrolą Komisji lub, w stosownym przypadku Rady, powinna również zastąpić w pełnieniu tej funkcji krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i powinna być w związku z tym uprawniona do dokonania oceny, czy warunki zastosowania umorzenia i konwersji instrumentów kapitałowych zostały spełnione, oraz do podjęcia decyzji o konieczności objęcia podmiotu restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, jeśli warunki jej uruchomienia również zostały spełnione.
(87)
Należy zapewnić skuteczność i jednolitość działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji we wszystkich uczestniczących państwach członkowskich. W tym celu, jeżeli krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie zastosował lub nie przestrzegał decyzji Jednolitej Rady podjętej na mocy niniejszego rozporządzenia, lub zastosował tę decyzję w sposób, który zagraża jakiemukolwiek celowi restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub skutecznemu wdrożeniu programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada powinna być uprawniona do przeniesienia na inną osobę określonych praw, aktywów lub zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, do żądania konwersji instrumentów dłużnych zawierających warunek umowny przewidujący konwersję w określonych okolicznościach, lub do podjęcia wszelkich niezbędnych działań, które istotnie przeciwdziałają zagrożeniu dla danego celu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Należy uniemożliwić wszelkie działania krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które ograniczałyby wykonywanie uprawnień lub pełnienie funkcji Jednolitej Rady bądź wpływały na te uprawnienia lub funkcje.
(88)
Właściwe podmioty, władze i organy włączone w stosowanie niniejszego rozporządzenia powinny współpracować ze sobą zgodnie z obowiązkiem lojalnej współpracy przewidzianej w traktatach.
(89)
Aby zwiększyć skuteczność jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada powinna ściśle współpracować z EUNB we wszystkich okolicznościach. W stosownych przypadkach Jednolita Rada powinna również współpracować z ERRS, Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) (EUNUiPPE) ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (11), Europejskim Urzędem Nadzoru (Europejskim Urzędem Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (EUNGiPW) ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 (12), oraz pozostałymi organami tworzącymi ESNF. Ponadto Jednolita Rada powinna ściśle współpracować z EBC oraz innymi organami uprawnionymi do nadzorowania podmiotów w ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego, w szczególności grup objętych nadzorem skonsolidowanym sprawowanym przez EBC. Aby skutecznie zarządzać restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją banków będących na progu upadłości, Jednolita Rada powinna współpracować z krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na wszystkich etapach tej procedury. Współpraca ta jest niezbędna nie tylko na potrzeby wykonania podejmowanych przez Jednolitą Radę decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ale również przed przyjęciem takiej decyzji, na etapie opracowania planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub wczesnego interweniowania. Jednolita Rada powinna mieć możliwość współpracy z odpowiednimi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i instrumentami finansującymi bezpośrednie lub pośrednie publiczne wsparcie finansowe.
(90)
Stosując instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonując uprawnienia w tym zakresie, Jednolita Rada powinna wydać krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, polecenie, aby zapewniły, by informowano przedstawicieli pracowników odnośnych podmiotów i, w stosownych przypadkach, przeprowadzano z nimi konsultacje zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE.
(91)
Ponieważ Jednolita Rada zastępuje krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uczestniczących państw członkowskich w podejmowaniu decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, powinna ona również zastępować te organy do celów współpracy z nieuczestniczącymi państwami członkowskimi, w tym w kolegiach ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w dyrektywie 2014/59/UE, w odniesieniu do funkcji związanych z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją.
(92)
Ponieważ wiele instytucji prowadzi działalność nie tylko w Unii, ale również poza nią, skuteczny mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wymaga określenia zasad współpracy z odpowiednimi organami państw trzecich. Wsparcie na rzecz organów państw trzecich powinno być udzielane zgodnie z ramami prawnymi określonymi w art. 88 dyrektywy 2014/59/UE. Aby zapewnić spójne podejście wobec państw trzecich, należy w miarę możliwości unikać sytuacji, w których uczestniczące państwa członkowskie podejmują rozbieżne decyzje w odniesieniu do uznania procedur restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji prowadzonych w państwach trzecich w stosunku do instytucji lub jednostek dominujących, które posiadają jednostki zależne lub inne aktywa, prawa lub zobowiązania w uczestniczących państwach członkowskich. Jednolita Rada powinna zatem być uprawniona do wydawania zaleceń w tym zakresie.
(93)
Aby skutecznie wykonywać swoje zadania, Jednolita Rada powinna posiadać odpowiednie uprawnienia dochodzeniowe. Jednolita Rada powinna mieć możliwość żądania wszelkich niezbędnych informacji za pośrednictwem krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, lub bezpośrednio, po poinformowaniu tych organów, oraz prowadzenia dochodzeń lub kontroli na miejscu, w stosownych przypadkach we współpracy z właściwymi organami krajowymi, przy pełnym wykorzystaniu informacji udostępnianych EBC oraz właściwym organom krajowym. W kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji kontrole na miejscu powinny służyć Jednolitej Radzie do zapewnienia, by decyzje były podejmowane w oparciu o w pełni dokładne informacje oraz do skutecznego monitorowania wykonywania decyzji przez organy krajowe.
(94)
W celu zapewnienia Jednolitej Radzie dostępu do wszystkich istotnych informacji, odpowiednie podmioty i ich pracownicy lub osoby trzecie, którym dane podmioty powierzyły wykonywanie funkcji lub działań, nie powinni mieć możliwości powoływania się na wymogi dotyczące tajemnicy służbowej, aby uniknąć ujawnienia informacji Jednolitej Radzie. Jednocześnie ujawnienia takich informacji Jednolitej Radzie nie należy uznawać za naruszenie wymogów dotyczących tajemnicy służbowej.
(95)
Aby zapewnić przestrzeganie decyzji przyjmowanych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w przypadku naruszeń należy nakładać proporcjonalne i odstraszające grzywny. Jednolita Rada powinna być uprawniona do nałożenia grzywien lub okresowych kar pieniężnych na przedsiębiorstwa niewywiązujące się z obowiązków nałożonych na nie na podstawie dotyczących ich decyzji.
(96)
W przypadku gdy krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji narusza zasady jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie wykonując uprawnień powierzonych mu na mocy prawa krajowego w celu wykonania polecenia Jednolitej Rady, dane państwo członkowskie może być odpowiedzialne za naprawienie szkód poniesionych przez osoby, a także, w stosownych przypadkach, przez instytucję lub grupę objęte restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub wierzyciela jakiejkolwiek części tego podmiotu lub grupy w dowolnym państwie członkowskim, zgodnie z odnośnym orzecznictwem.
(97)
W celu zagwarantowania pełnej autonomii i niezależności Jednolita Rada powinna posiadać własny budżet finansowany z obowiązkowych składek instytucji w uczestniczących państwach członkowskich. Należy ustanowić odpowiednie przepisy dotyczące zarządzania budżetem Jednolitej Rady oraz jego przygotowania, przyjęcia wewnętrznych zasad określających procedury ustanowienia i wykonania budżetu, a także wewnętrznego i zewnętrznego badania sprawozdania finansowego.
(98)
Niniejsze rozporządzenie nie narusza możliwości pobierania przez państwa członkowskie opłat na pokrycie wydatków administracyjnych ponoszonych przez ich krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
(99)
Uczestniczące państwa członkowskie wspólnie uzgodniły, że zapewnią, by nieuczestniczące państwa członkowskie szybko uzyskiwały zwrot kwoty - wraz z odsetkami - którą dane nieuczestniczące państwo członkowskie zapłaciło z zasobów własnych w odniesieniu do jakiegokolwiek wykorzystania budżetu Unii do celów pokrycia zobowiązań pozaumownych i związanych z tym kosztów w odniesieniu do wykonywania zadań na mocy niniejszego rozporządzenia. Uczestniczące państwa członkowskie zawarły umowę w celu wdrożenia tego zobowiązania.
(100)
W pewnych okolicznościach skuteczność zastosowanych instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może zależeć od dostępności krótkoterminowego finansowania podmiotu lub podmiotu pomostowego, udzielenia gwarancji potencjalnym nabywcom lub udostępnienia kapitału podmiotowi pomostowemu. Niezależnie od roli, jaką banki centralne odgrywają w zapewnianiu płynności systemu finansowego nawet w trudnych czasach, ważne jest zatem ustanowienie funduszu w celu zapobiegania sytuacji, w której środki niezbędne do tych celów pochodziłyby z budżetu państwa. To branża finansowa jako całość powinna finansować stabilizację systemu finansowego.
(101)
Należy zapewnić pełną dostępność środków zgromadzonych w funduszu na potrzeby restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji będących na progu upadłości. Fundusz nie powinien być zatem wykorzystywany do jakichkolwiek innych celów niż skuteczne stosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonywanie uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto fundusz powinien być wykorzystywany wyłącznie zgodnie z obowiązującymi celami i zasadami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W konsekwencji Jednolita Rada powinna zapewnić, aby straty, koszty lub inne wydatki ponoszone w związku z wykorzystywaniem instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji były w pierwszej kolejności pokrywane przez akcjonariuszy i wierzycieli instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją. Jedynie po wyczerpaniu środków akcjonariuszy i wierzycieli straty, koszty lub inne wydatki ponoszone w związku z wykorzystywaniem instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny być pokrywane z funduszu.
(102)
Co do zasady składki powinny być pobierane od podmiotów z branży przed podjęciem jakichkolwiek działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i niezależnie od tych działań. Jeżeli zgromadzone w ten sposób środki nie wystarczają do pokrycia strat lub kosztów poniesionych w wyniku wykorzystania funduszu, należy pobierać dodatkowe składki na pokrycie dodatkowych kosztów lub strat. Ponadto fundusz powinien mieć możliwość zawierania umów dotyczących zaciągania pożyczek i innych form wsparcia ze strony instytucji, instytucji finansowych lub innych osób trzecich, w przypadku gdy składki ex ante i ex post nie są bezpośrednio dostępne lub nie pokrywają wydatków ponoszonych w związku z wykorzystaniem funduszu do działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
(103)
Aby zapobiec podwójnym płatnościom, państwa członkowskie powinny móc wykorzystywać dostępne środki finansowe zgromadzone dzięki krajowym opłatom, podatkom czy składkom z tytułu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nałożonym na banki między dniem 17 czerwca 2010 r. a dniem 2 lipca 2014 r. do celów składek ex ante.
(104)
W celu osiągnięcia masy krytycznej i uniknięcia skutków procyklicznych, które mogłyby wystąpić, gdyby fundusz musiał polegać wyłącznie na składkach ex post w sytuacji kryzysu systemowego, konieczne jest, aby dostępne ex ante środki finansowe funduszu osiągnęły co najmniej pewien minimalny poziom docelowy.
(105)
Poziom docelowy funduszu należy ustalić jako wartość procentową kwoty depozytów gwarantowanych wszystkich instytucji kredytowych posiadających zezwolenie na prowadzenie działalności w uczestniczących państwach członkowskich. Ponieważ jednak, z uwagi na funkcje funduszu, bardziej stosownym poziomem odniesienia byłaby suma zobowiązań tych instytucji, Komisja powinna ocenić, czy bardziej właściwą podstawą byłyby depozyty gwarantowane czy suma zobowiązań oraz czy w przyszłości należałoby wprowadzić dla funduszu minimalną kwotę bezwzględną, która zapewniłaby takie same warunki działalności jak dyrektywa 2014/59/UE.
(106)
Należy ustanowić odpowiedni termin osiągnięcia docelowego poziomu funduszu. Jednolita Rada powinna mieć jednak możliwość dostosowania okresu poboru składek, aby uwzględnić znaczne wypłaty z funduszu.
(107)
Zapewnienie skutecznego i wystarczającego finansowania funduszu ma ogromne znaczenie dla wiarygodności jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Należy zwiększyć możliwość zawierania przez Jednolitą Radę umów dotyczących alternatywnych sposobów finansowania funduszu w sposób, który pozwoli zoptymalizować koszty finansowania i utrzymać zdolność kredytową funduszu. Niezwłocznie po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Jednolita Rada powinna podjąć we współpracy z uczestniczącymi państwami członkowskimi kroki niezbędne do opracowania odpowiednich metod i warunków pozwalających zwiększyć zdolność kredytową funduszu, które powinny być gotowe przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia.
(108)
Jeżeli państwa członkowskie dysponują już odpowiednimi krajowymi mechanizmami finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, powinny mieć możliwość ustalenia, że te krajowe mechanizmy korzystają z dostępnych im środków finansowych, pobranych wcześniej od podmiotów w formie składek ex ante, do zwrotu podmiotom składek ex ante, które podmioty te powinny wpłacić na rzecz funduszu. Zwrot ten nie powinien naruszać zobowiązań państw członkowskich na mocy dyrektywy 2014/49/UE.
(109)
W celu zapewnienia uczciwego obliczenia wysokości składek oraz zapewnienia zachęt do prowadzenia działalności w sposób ograniczający ryzyko, składki na rzecz funduszu powinny uwzględniać stopień ryzyka ponoszonego przez instytucję kredytową zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE i przyjętymi na jej mocy aktami delegowanymi.
(110)
W celu zapewnienia odpowiedniego podziału kosztów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pomiędzy systemami gwarancji depozytów a funduszem, system gwarancji depozytów, którego członkiem jest instytucja objęta restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, powinien być zobowiązany do wniesienia składki nieprzekraczającej kwoty strat, które poniósłby, gdyby podmiot został zlikwidowany w ramach standardowego postępowania upadłościowego.
(111)
W celu utrzymania wartości środków zgromadzonych w funduszu środki te powinny być inwestowane w aktywa o wystarczającym poziomie bezpieczeństwa, dywersyfikacji i płynności.
(112)
Jeżeli bliska współpraca uczestniczącego państwa członkowskiego, którego walutą nie jest euro, z EBC zostanie zakończona zgodnie z art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, należy podjąć decyzję o sprawiedliwym podziale łącznej kwoty składek pobranych od tego uczestniczącego państwa członkowskiego, z uwzględnieniem interesów uczestniczącego państwa członkowskiego i interesów funduszu.
(113)
Komisja powinna być uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 290 TFUE w celu ustalenia zasad obliczenia stopy procentowej, jaką należy zastosować w przypadku decyzji o odzyskaniu niewłaściwie wydanych środków z funduszu, oraz zagwarantowania prawa do dobrej administracji oraz prawa dostępu beneficjentów do dokumentów w toku procedur dotyczących takiego odzyskania; ustalenia rodzajów składek na rzecz funduszu oraz celów, na które zbiera się składki, sposobu obliczania kwot składek oraz sposobu opłacania składek; określenia zasad rejestracji, rachunkowości i sprawozdawczości oraz innych zasad niezbędnych dla zapewnienia pełnego i terminowego opłacania składek; ustalenia wysokości składek rocznych niezbędnych do pokrycia wydatków administracyjnych Jednolitej Rady przed osiągnięciem przez nią pełnej zdolności do działania; ustalenia systemu składek dla instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności po osiągnięciu przez fundusz poziomu docelowego; ustalenia kryteriów rozłożenia w czasie składek; określenia kryteriów służących do ustalenia, o ile lat można przedłużyć początkowy okres osiągania poziomu docelowego; określenia kryteriów ustalania składek rocznych, kiedy dostępne środki finansowe funduszu po okresie początkowym ulegną zmniejszeniu poniżej poziomu docelowego; ustalenia środków służących określeniu okoliczności i warunków, w jakich składki ex post mogą zostać czasowo odroczone w przypadku poszczególnych instytucji; oraz określenia szczegółowych zasad administrowania funduszem oraz ogólnych zasad i kryteriów dotyczących strategii inwestycyjnej
(114)
W oparciu o akty delegowane przyjęte na mocy dyrektywy 2014/59/UE Rada powinna przyjąć akty wykonawcze określające stosowanie metodyki obliczania składek indywidualnych na rzecz funduszu oraz ustalenia techniczne dotyczące obliczania składki ryczałtowej i składki skorygowanej o ryzyko. Metodyka ta powinna zapewniać, by zarówno aspekt ryczałtu, jak i skorygowania o ryzyko był uwzględniony we wzorze obliczania składek indywidualnych w sposób spójny z zasadami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zgodnie z aktami delegowanymi przyjętymi na mocy z art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE. Metodyka ta powinna uwzględniać zasadę proporcjonalności, nie prowadząc do zakłóceń między strukturami sektora bankowego państw członkowskich.
(115)
Jak odzwierciedlono w Deklaracji nr 39 odnoszącej się do art. 290 TFUE, zgodnie ze swoją ustaloną praktyką Komisja, przy opracowywaniu projektów aktów delegowanych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, powinna nadal przeprowadzać konsultacje z ekspertami wyznaczonymi przez państwa członkowskie. Szczególne znaczenie w tej dziedzinie ma również to, by Komisja w stosownych przypadkach przeprowadzała odpowiednie konsultacje podczas prac przygotowawczych z EBC i Jednolitą Radą w dziedzinach ich kompetencji.
(116)
Działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji należy odpowiednio zgłaszać i, poza ograniczoną liczbą wyjątków określonych w niniejszym rozporządzeniu, podawać do wiadomości publicznej. Ponieważ jednak informacje otrzymywane w trakcie procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przez Jednolitą Radę, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz doradzających im ekspertów mogą być danymi szczególnie chronionymi, przed upublicznieniem decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji informacje te powinny podlegać wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej. Należy wziąć pod uwagę, że informacje na temat treści i szczegółów planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wyniki wszelkich ocen tych planów mogą mieć dalekosiężne skutki, w szczególności dla danego przedsiębiorstwa. Należy założyć, że wszelkie informacje udzielone na potrzeby podjęcia decyzji - niezależnie, czy dotyczy ona tego, czy spełniono warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, czy zastosowania określonego instrumentu, czy też działania w toku procedury - mają wpływ na interes publiczny i prywatny, którego działanie dotyczy. Jednak już sama informacja, że Jednolita Rada i krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji badają określony podmiot, może mieć dla niego negatywne skutki. W związku z tym należy zapewnić odpowiednie mechanizmy utrzymywania poufności informacji, takich jak treść i szczegóły planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wyniki wszelkich przeprowadzanych w związku z tym ocen.
(117)
W celu zachowania poufności prac prowadzonych przez Jednolitą Radę jej członkowie i pracownicy, w tym pracownicy zatrudnieni w drodze wymiany z uczestniczącymi państwami członkowskimi lub oddelegowani przez te państwa na potrzeby wykonywania obowiązków z zakresu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, powinni podlegać wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej, również po zaprzestaniu pełnienia swoich funkcji. Wymogi te powinny mieć również zastosowanie do innych upoważnionych przez Jednolitą Radę osób, osób upoważnionych lub powołanych przez krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji państw członkowskich do przeprowadzania kontroli na miejscu, a także do obserwatorów zapraszanych na sesje plenarne i wykonawcze Jednolitej Rady oraz do obserwatorów z nieuczestniczących państw członkowskich, którzy biorą udział w wewnętrznych zespołach ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Do celów wykonywania zadań powierzonych jej na mocy niniejszego rozporządzenia Jednolita Rada powinna być upoważniona, na odpowiednich warunkach, do wymiany informacji z krajowymi lub unijnymi urzędami i organami.
(118)
Aby zapewnić równorzędne uwzględnienie Jednolitej Rady w ESNF, należy zmienić rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 w celu uwzględnienia Jednolitej Rady w pojęciu właściwych organów zdefiniowanym w tym rozporządzeniu. Tego rodzaju zrównanie Jednolitej Rady oraz właściwych organów w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 jest zgodne z powierzonymi EUNB na podstawie art. 25 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 zadaniami przyczyniania się do opracowywania i koordynowania planów naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz aktywnego uczestniczenia w tych działaniach, a także ułatwiania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotów będących na progu upadłości, a w szczególności grup transgranicznych.
(119)
Do czasu osiągnięcia przez Jednolitą Radę pełnej zdolności do działania Komisja powinna odpowiadać za początkowe działania, obejmujące wyznaczenie tymczasowego przewodniczącego na potrzeby zatwierdzania wszystkich niezbędnych płatności w imieniu Jednolitej Rady.
(120)
Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tworzą Jednolita Rada, Rada, Komisja i organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uczestniczących państw członkowskich. Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do kontrolowania legalności decyzji przyjętych przez Jednolitą Radę, Radę i Komisję zgodnie z art. 263 TFUE oraz do określania ich odpowiedzialności pozaumownej. Ponadto na mocy art. 267 TFUE Trybunał Sprawiedliwości jest uprawniony do wydawania orzeczeń w trybie prejudycjalnym na wniosek krajowych organów sądowych w sprawie ważności i interpretacji aktów instytucji, organów i agencji Unii. Krajowe organy sądowe powinny być uprawnione zgodnie z prawem krajowym do badania legalności decyzji przyjętych przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uczestniczących państw członkowskich w ramach wykonywania uprawnień powierzonych im na mocy niniejszego rozporządzenia, oraz do określania ich odpowiedzialności pozaumownej.
(121)
Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z prawami, wolnościami i zasadami uznanymi w karcie, w szczególności w zakresie prawa własności, ochrony danych osobowych, wolności prowadzenia działalności gospodarczej, prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu oraz prawa do obrony, oraz powinno być wykonywane zgodnie z tymi prawami i zasadami.
(122)
Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, mianowicie ustanowienie wydajnych i skutecznych jednolitych europejskich ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotów oraz zapewnienie spójnego stosowania przepisów dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(123)
Komisja powinna dokonać przeglądu stosowania niniejszego rozporządzenia w celu oceny jego wpływu na rynek wewnętrzny i stwierdzenia, czy konieczne są jakiekolwiek zmiany lub dalsze usprawnienia służące zwiększeniu skuteczności i wydajności jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a w szczególności, czy unię bankową trzeba uzupełnić harmonizacją na szczeblu Unii procedur upadłościowych dotyczących instytucji, które upadły.
(124)
Przekazanie składek pobranych na szczeblu krajowym zgodnie z niniejszym rozporządzeniem powinno umożliwić działanie funduszu, a w konsekwencji skuteczne stosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz składek powinny mieć w związku z tym zastosowanie od dnia 1 stycznia 2016 r. Od grudnia 2015 r. powinna istnieć możliwość przesuwania tego terminu o okresy jednomiesięczne, jeżeli warunki umożliwiające przekazywanie składek pobranych na szczeblu krajowym nie zostały spełnione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
CZĘŚĆ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotów, o których mowa w art. 2, mających siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich, o których mowa w art. 4.
Te jednolite zasady i jednolita procedura stosowane są przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji ustanowioną w art. 42 („Jednolita Rada”) wraz z Radą i Komisją oraz krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ustanowionego niniejszym rozporządzeniem. Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest wspierany jednolitym funduszem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji („fundusz”).
Wykorzystanie funduszu jest uzależnione od wejścia w życie umowy między uczestniczącymi państwami członkowskimi („Umowa”) o przekazywaniu do funduszu środków finansowych pobranych na szczeblu krajowym oraz o stopniowym łączeniu poszczególnych środków finansowych pobieranych na szczeblu krajowym i przydzielanych do krajowych pul funduszu.
Artykuł 2
Zakres
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do następujących podmiotów:
a)
instytucji kredytowych mających siedzibę w uczestniczącym państwie członkowskim;
b)
jednostek dominujących, w tym finansowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej, mających siedzibę w uczestniczącym państwie członkowskim, jeśli są one objęte nadzorem skonsolidowanym prowadzonym przez EBC zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013;
c)
firm inwestycyjnych i instytucji finansowych mających siedzibę w uczestniczącym państwie członkowskim, jeśli są one objęte nadzorem skonsolidowanym jednostki dominującej prowadzonym przez EBC zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013.
Artykuł 3
Definicje
1. Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1)
„właściwy organ krajowy” oznacza dowolny właściwy organ krajowy zgodnie z definicją w art. 2 pkt 2 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013;
2)
„właściwy organ” oznacza właściwy organ zgodnie z definicją w art. 4 pkt 2 ppkt (i) rozporządzenia (UE) nr 1093/2010;
3)
„krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” oznacza organ wyznaczony przez uczestniczące państwo członkowskie zgodnie z art. 3 dyrektywy 2014/59/UE;
4)
„odpowiedni krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” oznacza krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uczestniczącego państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę dany podmiot lub podmiot powiązany;
5)
„warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” oznaczają warunki, o których mowa w art. 18 ust. 1;
6)
„plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” oznacza plan sporządzony zgodnie z art. 8 lub 9;
7)
„grupowy plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” oznacza plan dotyczący grupowej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji sporządzony zgodnie z art. 8 i 9;
8)
„cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” oznaczają cele określone w art. 14;
9)
„instrument restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” oznacza instrument restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o którym mowa w art. 22 ust. 2;
10)
„działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” oznacza decyzję o objęciu podmiotu, o którym mowa w art. 2, restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją zgodnie z art. 18, zastosowanie instrumentu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub wykonanie co najmniej jednego uprawnienia w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
11)
„depozyty gwarantowane” oznaczają depozyty zgodnie z definicją w art. 2 ust. 1 pkt 5 dyrektywy 2014/49/UE;
12)
„kwalifikujące się depozyty” oznaczają kwalifikujące się depozyty zgodnie z definicją w art. 2 ust. 1 pkt 4 dyrektywy 2014/49/UE;
13)
„instytucja” oznacza instytucję kredytową lub firmę inwestycyjną objętą nadzorem skonsolidowanym zgodnie z art. 2 lit. c);
14)
„instytucja objęta restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją” oznacza podmiot, o którym mowa w art. 2, w odniesieniu do którego podejmowane jest działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
15)
„instytucja finansowa” oznacza instytucję finansową zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
16)
„finansowa spółka holdingowa” oznacza finansową spółkę holdingową zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 20 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
17)
„finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej” oznacza finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
18)
„unijna dominująca finansowa spółka holdingowa” oznacza unijną dominującą finansową spółkę holdingową zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
19)
„unijna instytucja dominująca” oznacza unijną instytucję dominującą zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 29 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
20)
„jednostka dominująca” oznacza jednostkę dominującą zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 15 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
21)
„jednostka zależna” oznacza jednostkę zależną zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
22)
„oddział” oznacza oddział zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
23)
„grupa” oznacza jednostkę dominującą i jej jednostki zależne, będące podmiotami, o których mowa w art. 2;
24)
„grupa transgraniczna” oznacza grupę, do której należą podmioty, o których mowa w art. 2, mające siedzibę w więcej niż jednym uczestniczącym państwie członkowskim;
25)
„na zasadzie skonsolidowanej” oznacza na podstawie skonsolidowanej sytuacji zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
26)
„organ sprawujący nadzór skonsolidowany” oznacza organ sprawujący nadzór skonsolidowany zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
27)
„grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” oznacza organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w uczestniczącym państwie członkowskim, w którym mają siedzibę instytucja lub jednostka dominująca objęte nadzorem skonsolidowanym na najwyższym poziomie konsolidacji w uczestniczących państwach członkowskich zgodnie z art. 111 dyrektywy 2013/36/UE;
28)
„instytucjonalny system ochrony” lub „IPS” oznacza porozumienie spełniające wymogi określone w art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
29)
„nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe” oznacza pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE lub wszelkie inne publiczne wsparcie finansowe na poziomie ponadnarodowym, które - jeśli byłoby udzielane na poziomie krajowym, stanowiłoby pomoc państwa - udzielane jest w celu utrzymania lub przywrócenia rentowności, płynności bądź wypłacalności podmiotu, o którym mowa w art. 2 niniejszego rozporządzenia, lub grupy, której częścią jest ten podmiot;
30)
„instrument zbycia działalności” oznacza mechanizm służący do przeniesienia przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 24 instrumentów właścicielskich wyemitowanych przez instytucję objętą restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją bądź aktywów, praw lub zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją na rzecz nabywcy niebędącego instytucją pomostową;
31)
„instrument instytucji pomostowej” oznacza mechanizm służący do przeniesienia zgodnie z art. 25 instrumentów właścicielskich wyemitowanych przez instytucję objętą restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją bądź aktywów, praw lub zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją na rzecz instytucji pomostowej;
32)
„instrument wydzielenia aktywów” oznacza mechanizm służący do przeniesienia zgodnie z art. 26 aktywów, praw lub zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją na rzecz podmiotu zarządzającego aktywami;
33)
„instrument umorzenia lub konwersji długu” oznacza mechanizm służący do wykonania zgodnie z art. 27 uprawnień do umorzenia i konwersji w odniesieniu do zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją;
34)
„dostępne środki finansowe” oznaczają gotówkę, depozyty, aktywa i nieodwołalne zobowiązania płatnicze, którymi dysponuje fundusz, do celów wymienionych w art. 76 ust. 1;
35)
„poziom docelowy” oznacza kwotę dostępnych środków finansowych, którą należy osiągnąć zgodnie z art. 69 ust. 1;
36)
„Umowa” oznacza umowę o przekazywaniu i uwspólnianiu składek na rzecz funduszu;
37)
„okres przejściowy” oznacza okres od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, określonej w art. 99 ust. 2 i 6, do osiągnięcia przez fundusz poziomu docelowego lub do dnia 1 stycznia 2024 r., w zależności od tego, co nastąpi wcześniej;
38)
„instrument finansowy” oznacza instrument finansowy zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 50 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
39)
„instrumenty dłużne” oznaczają obligacje i inne formy zbywalnych wierzytelności, instrumenty ustanawiające lub uznające wierzytelność oraz instrumenty dające prawa do nabycia instrumentów dłużnych;
40)
„fundusze własne” oznaczają fundusze własne zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 pkt 118 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
41)
„wymogi w zakresie funduszy własnych” oznaczają wymogi określone w art. 92-98 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
42)
„likwidacja” oznacza upłynnienie aktywów podmiotu, o którym mowa w art. 2;
43)
„instrumenty pochodne” oznaczają instrumenty pochodne zgodnie z definicją w art. 2 pkt 5 rozporządzenia (UE) nr 648/2012;
44)
„uprawnienia do umorzenia i konwersji” oznaczają uprawnienia, o których mowa w art. 21;
45)
„instrumenty w kapitale podstawowym Tier I” oznaczają instrumenty kapitałowe spełniające warunki określone w art. 28 ust. 1-4, art. 29 ust. 1-5 lub art. 31 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
46)
„instrumenty dodatkowe w Tier I” oznaczają instrumenty kapitałowe spełniające warunki określone w art. 52 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
47)
„instrumenty w Tier II” oznaczają instrumenty kapitałowe lub pożyczki podporządkowane spełniające warunki określone w art. 63 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
48)
„kwota łączna” oznacza łączną kwotę, oszacowaną przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 27 ust. 13, o jaką wartość zobowiązań kwalifikowalnych ma zostać umorzona lub poddana konwersji;
49)
„zobowiązania kwalifikowalne” oznaczają zobowiązania i instrumenty kapitałowe, które nie kwalifikują się jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, instrumenty dodatkowe w Tier I lub instrumenty w Tier II podmiotu, o którym mowa w art. 2, które to zobowiązania nie są wyłączone z zakresu stosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu na mocy art. 27 ust. 3;
50)
„system gwarancji depozytów” oznacza system gwarancji depozytów utworzony i urzędowo uznany przez państwo członkowskie zgodnie z art. 4 dyrektywy 2014/49/UE;
51)
„odpowiednie instrumenty kapitałowe” oznaczają instrumenty dodatkowe w Tier I oraz instrumenty w Tier II;
52)
„obligacja zabezpieczona” oznacza instrument, o którym mowa w art. 52 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE (13);
53)
„deponent” oznacza deponenta zgodnie z definicją w art. 2 ust. 1 pkt 6 dyrektywy 2014/49/UE;
54)
„inwestor” oznacza inwestora w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/9/WE (14).
2. W przypadku braku odpowiedniej definicji w ust. 1 niniejszego artykułu zastosowanie mają definicje, o których mowa w art. 2 dyrektywy 2014/59/UE. W przypadku braku odpowiedniej definicji w ust. 1 niniejszego artykułu lub w art. 2 dyrektywy 2014/59/UE zastosowanie mają definicje, o których mowa w art. 3 dyrektywy 2013/36/UE.
Artykuł 4
Uczestniczące państwa członkowskie
1. Uczestniczące państwa członkowskie w rozumieniu art. 2 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 uznaje się za uczestniczące państwa członkowskie do celów niniejszego rozporządzenia.
2. Jeżeli bliska współpraca między państwem członkowskim a EBC zostaje zawieszona lub zakończona zgodnie z art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, niniejsze rozporządzenie przestaje obowiązywać w odniesieniu do podmiotów mających siedzibę w tym państwie członkowskim od dnia rozpoczęcia stosowania decyzji o zawieszeniu lub zakończeniu bliskiej współpracy.
3. Jeżeli bliska współpraca państwa członkowskiego, którego walutą nie jest euro, z EBC zostaje zakończona zgodnie z art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, Jednolita Rada - w terminie trzech miesięcy od daty przyjęcia decyzji o zakończeniu bliskiej współpracy i w porozumieniu z tym państwem członkowskim - podejmuje decyzję dotyczącą zasad odzyskania składek, które dane państwo członkowskie przekazało do funduszu, oraz wszelkich mających zastosowanie warunków.
Odzyskane środki obejmują część puli przyporządkowanej danemu państwu członkowskiemu, która nie podlega uwspólnieniu. Jeżeli w okresie przejściowym, określonym w Umowie, odzyskane środki pochodzące z części, która nie została uwspólniona, nie są wystarczające, by umożliwić sfinansowanie ustanowienia przez dane państwo członkowskie krajowego mechanizmu finansowania zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE, odzyskane środki obejmują również całość lub udział w części puli przyporządkowanej temu państwu członkowskiemu, która podlega uwspólnieniu zgodnie z Umową lub też - po upływie okresu przejściowego - całość lub część składek przekazanych przez dane państwo członkowskie w trakcie bliskiej współpracy, w kwocie wystarczającej, by umożliwić sfinansowanie takiego krajowego mechanizmu finansowania.
Przy szacowaniu kwoty środków finansowych, które podlegają odzyskaniu z uwspólnionej części lub też - po upływie okresu przejściowego - z funduszu, pod uwagę bierze się następujące dodatkowe kryteria:
a)
sposób, w jaki przebiegło zakończenie bliskiej współpracy z EBC, tj. czy nastąpiło dobrowolnie zgodnie z art. 7 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, czy nie;
b)
czy w dniu zakończenia współpracy trwają działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
c)
cykl koniunkturalny państwa członkowskiego, którego dotyczy zakończenie współpracy.
Odzyskane środki są rozdzielane przez ograniczony okres proporcjonalny do czasu trwania bliskiej współpracy. Przypadający na dane państwo członkowskie udział w składkach, które w trakcie bliskiej współpracy wypłacono z funduszu na rzecz działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, odlicza się od zwracanych kwot.
4. Niniejsze rozporządzenie ma nadal zastosowanie do procedur restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będących w toku w dniu rozpoczęcia stosowania decyzji, o której mowa w ust. 2.
Artykuł 5
Związek z dyrektywą 2014/59/UE i z mającym zastosowanie prawem krajowym
1. W przypadku gdy, na mocy niniejszego rozporządzenia, Jednolita Rada wykonuje zadania i uprawnienia, które zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE mają być wykonywane przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolitą Radę, do celów stosowania niniejszego rozporządzenia i dyrektywy 2014/59/UE, uznaje się za odpowiedni krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub, w przypadku restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grupy transgranicznej, za odpowiedni grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
2. Jednolita Rada, Rada i Komisja oraz, w stosownych przypadkach, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmują decyzje, z zastrzeżeniem właściwego prawa unijnego i zgodnie z tym prawem, w szczególności z wszelkimi aktami ustawodawczymi i nieustawodawczymi, w tym z aktami, o których mowa w art. 290 i 291 TFUE.
Jednolita Rada, Rada i Komisja są zobowiązane stosować się do wiążących regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych opracowanych przez EUNB i przyjętych przez Komisję zgodnie z art. 10-15 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 oraz do wszelkich wytycznych i zaleceń wydanych przez EUNB na mocy art. 16 tego rozporządzenia. Dokładają też wszelkich starań, by stosować się do wszelkich wytycznych i zaleceń EUNB dotyczących zadań, jakie mają wykonywać te organy. Jeżeli nie stosują się one lub nie zamierzają stosować się do takich wytycznych lub zaleceń, należy o tym poinformować EUNB zgodnie z art. 16 ust. 3 tego rozporządzenia. Jednolita Rada, Rada i Komisja współpracują z EUNB przy wykonywaniu przepisów art. 25 i 30 tego rozporządzenia. Jednolita Rada podlega też wszelkim decyzjom EUNB zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, w przypadku gdy dyrektywa 2014/59/UE przewiduje takie decyzje.
Artykuł 6
Zasady ogólne
1. Żadne działanie, propozycja lub polityka Jednolitej Rady, Rady, Komisji lub krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie mogą dyskryminować podmiotów, posiadaczy depozytów, inwestorów ani innych wierzycieli mających siedzibę w Unii ze względu na ich narodowość lub miejsce prowadzenia działalności.
2. Każde działanie, propozycja lub polityka Jednolitej Rady, Rady, Komisji lub krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji muszą być realizowane przy pełnym uwzględnieniu jedności i integralności rynku wewnętrznego oraz dotrzymaniu obowiązku dbania o jedność i integralność tego rynku.
3. Przy podejmowaniu decyzji lub działań, które mogą mieć skutki w więcej niż jednym państwie członkowskim, w szczególności przy podejmowaniu decyzji dotyczących grup mających siedzibę w co najmniej dwóch państwach członkowskich, trzeba należycie rozważyć cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 14, oraz wszystkie następujące czynniki:
a)
interesy państw członkowskich, w których grupa prowadzi działalność, w szczególności wpływ ewentualnej decyzji, działania lub niepodjęcia działania na stabilność finansową, zasoby fiskalne, gospodarkę, mechanizmy finansowania, system gwarancji depozytów lub system rekompensat dla inwestorów w każdym z tych państw członkowskich, jak również na fundusz;
b)
cel polegający na zrównoważeniu interesów poszczególnych zaangażowanych państw członkowskich oraz unikaniu nieuczciwego szkodzenia interesom państw członkowskich lub nieuczciwej ochrony tych interesów;
c)
konieczność minimalizowania negatywnego wpływu na dowolną część grupy, do której należy podmiot, o którym mowa w art. 2, objęty restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją;
4. Przy podejmowaniu decyzji lub działań, zwłaszcza dotyczących podmiotów lub grup mających siedzibę zarówno w uczestniczącym państwie członkowskim, jak i nieuczestniczącym państwie członkowskim, należy brać pod uwagę ich ewentualny niekorzystny wpływ na nieuczestniczące państwa członkowskie, w tym na podmioty mające siedzibę w tych państwach członkowskich.
5. Jednolita Rada, Rada i Komisja równoważą czynniki, o których mowa w ust. 3, z celami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 14, z uwzględnieniem charakteru i okoliczności każdej sprawy, oraz stosują się do decyzji podjętych przez Komisję zgodnie z art. 107 TFUE i art. 19 niniejszego rozporządzenia.
6. Decyzje lub działania Jednolitej Rady, Rady lub Komisji nie mogą wymagać od państw członkowskich udzielenia nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego, ani rzutować na suwerenność budżetową i obowiązki budżetowe państw członkowskich.
7. Jeżeli Jednolita Rada podejmuje decyzję skierowaną do krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może doprecyzować środki, jakie należy podjąć. Takie doprecyzowanie musi być zgodne z odnośną decyzją Jednolitej Rady.
Artykuł 7
Podział zadań w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
1. Za skuteczne i spójne funkcjonowanie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odpowiada Jednolita Rada.
2. Z zastrzeżeniem przepisów, o których mowa w art. 31 ust. 1, Jednolita Rada jest odpowiedzialna za sporządzanie planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz przyjmowanie wszelkich decyzji związanych z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją w odniesieniu do:
a)
podmiotów, o których mowa w art. 2 niebędących częścią grupy, oraz grup:
(i)
które uznaje się za istotne zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013; lub
(ii)
w odniesieniu do których EBC podjął zgodnie z art. 6 ust. 5 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 decyzję o tym, że będzie bezpośrednio wykonywał wszelkie stosowne uprawnienia; oraz
b)
innych grup transgranicznych.
3. W odniesieniu do podmiotów i grup innych niż te, o których mowa w ust. 2, bez uszczerbku dla odpowiedzialności Jednolitej Rady za zadania powierzone jej na mocy niniejszego rozporządzenia, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji realizują następujące zadania i ponoszą za nie odpowiedzialność:
a)
przyjmowanie planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz dokonywanie oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 8 i 10 oraz procedurą określoną w art. 9;
b)
przyjmowanie środków w czasie wczesnej interwencji zgodnie z art. 13 ust. 3;
c)
stosowanie uproszczonych obowiązków lub zniesienie obowiązku sporządzenia planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 11;
d)
ustalenie poziomu minimalnego wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych zgodnie z art. 12;
e)
przyjmowanie decyzji w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz stosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określonych w niniejszym rozporządzeniu, zgodnie z odpowiednimi procedurami i zabezpieczeniami, pod warunkiem że działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie wymaga skorzystania z funduszu i jest finansowane wyłącznie przez instrumenty, o których mowa w art. 21 i 24-27, lub przez system gwarancji depozytów, zgodnie z art. 79 i procedurą określoną w art. 31;
f)
umarzanie lub konwersja odpowiednich instrumentów kapitałowych, na mocy art. 21, zgodnie z procedurą określoną w art. 31.
Jeżeli działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wymaga skorzystania z funduszu, Jednolita Rada przyjmuje program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Przyjmując decyzję o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uwzględniają i realizują plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o którym mowa w art. 9, chyba że uznają, biorąc pod uwagę okoliczności w danym przypadku, że cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostaną zrealizowane skuteczniej w wyniku podjęcia działań, których nie przewidziano w planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Realizując zadania, o których mowa w niniejszym ustępie, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stosują odpowiednie przepisy niniejszego rozporządzenia. Wszelkie odniesienia do Jednolitej Rady w art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 5, art. 8 ust. 6, 8, 12 i 13, art. 10 ust. 1-10, art. 11-14, art. 15 ust. 1, 2 i 3, art. 16, art. 18 ust. 1 akapit pierwszy, art. 18 ust. 2 i 6, art. 20, art. 21 ust. 1-7, art. 21 ust. 8 akapit drugi, art. 21 ust. 9 i 10, art. 22 ust. 1, 3 i 6, art. 23 i 24, art. 25 ust. 3, art. 27 ust. 1-15, art. 27 ust. 16 akapit drugi zdanie drugie oraz akapit trzeci i akapit czwarty zdanie pierwsze, trzecie i czwarte, oraz art. 32 uznaje się za odniesienia do krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji względem grup i podmiotów, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu. W tym celu krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonują uprawnienia przyznane im w prawie krajowym transponującym dyrektywę 2014/59/UE zgodnie z warunkami określonymi w prawie krajowym.
Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji informują Jednolitą Radę o środkach określonych w niniejszym ustępie, które mają zostać podjęte, i ściśle koordynują z Jednolitą Radą swoje działania, gdy podejmują te środki.
Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przedkładają Jednolitej Radzie plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 9, oraz wszelkie aktualizacje, wraz z uzasadnioną oceną możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danego podmiotu lub danej grupy zgodnie z art. 10.
4. Jeżeli jest to konieczne do zapewnienia konsekwentnego stosowania wysokich standardów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na mocy niniejszego rozporządzenia, Jednolita Rada może:
a)
w następstwie powiadomienia przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o danym środku, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, dokonanego zgodnie z art. 31 ust. 1, wydać - w odpowiednim czasie i z uwzględnieniem pilnego charakteru okoliczności - ostrzeżenie pod adresem odpowiedniego krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jeżeli Jednolita Rada uzna, że projekt decyzji dotyczącej dowolnego podmiotu lub dowolnej grupy, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, jest niezgodny z niniejszym rozporządzeniem lub z jej ogólnymi wskazówkami, o których mowa w art. 31 ust. 1 lit. a);
b)
w dowolnym momencie, w szczególności jeżeli w związku z ostrzeżeniem, o którym mowa w lit. a), nie podjęto odpowiednich działań, podjąć decyzję, z własnej inicjatywy i po konsultacji z danym krajowym organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub na jego wniosek, o tym, że będzie bezpośrednio wykonywać wszelkie stosowne uprawnienia na mocy niniejszego rozporządzenia również w odniesieniu do dowolnego podmiotu lub dowolnej grupy, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu.
5. Niezależnie od przepisów ust. 3 niniejszego artykułu uczestniczące państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o wykonaniu przez Jednolitą Radę wszelkich stosownych uprawnień i obowiązków powierzonych jej na mocy niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do podmiotów i grup innych niż te, o których mowa w ust. 2, mających siedzibę na ich terytorium. W takim przypadku nie mają zastosowania ust. 3 i 4 niniejszego artykułu, art. 9, art. 12 ust. 2 i art. 31 ust. 1. Państwa członkowskie zamierzające skorzystać z tej możliwości powiadamiają o tym odpowiednio Jednolitą Radę i Komisję. Powiadomienie to staje się skuteczne z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
CZĘŚĆ II
PRZEPISY SZCZEGÓŁOWE
TYTUŁ I
FUNKCJE W RAMACH JEDNOLITEGO MECHANIZMU RESTRUKTURYZACJI I UPORZĄDKOWANEJ LIKWIDACJI ORAZ PRZEPISY PROCEDURALNE
ROZDZIAŁ 1
Planowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
Artykuł 8
Plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji sporządzane przez Jednolitą Radę
1. Jednolita Rada sporządza i przyjmuje plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 2, oraz w odniesieniu do podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 4 lit. b) i ust. 5, jeżeli spełnione są warunki dotyczące stosowania tych ustępów.
2. Jednolita Rada sporządza plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji po konsultacji z EBC lub odpowiednimi właściwymi organami krajowymi i krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w tym z grupowym organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uczestniczących, państw członkowskich, w których mają siedziby te podmioty, oraz z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nieuczestniczących państw członkowskich, w których zlokalizowane są istotne oddziały, w zakresie dotyczącym danego istotnego oddziału. W tym celu Jednolita Rada może wymagać od krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przygotowania projektów planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i przedłożenia ich Jednolitej Radzie, a od grupowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - przygotowania projektu grupowego planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i przedłożenia go Jednolitej Radzie.
3. Aby zapewnić skuteczne i spójne stosowanie niniejszego artykułu, Jednolita Rada wydaje wytyczne i kieruje wskazówki do krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczące przygotowania projektów planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz projektów grupowych planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczących konkretnych podmiotów lub grup.
4. Do celów ust. 1 niniejszego artykułu krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przedkładają Jednolitej Radzie wszystkie informacje niezbędne do sporządzenia i realizacji planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, otrzymane zgodnie z art. 11 i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE, bez uszczerbku dla przepisów rozdziału 5 niniejszego tytułu.
5. Plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określa warianty zastosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonania uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, względem podmiotów i grup, o których mowa w ust. 1.
6. Plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewiduje działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które może podjąć Jednolita Rada, jeśli podmiot lub grupa, o których mowa w ust. 1, spełniają warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Informacje, o których mowa w ust. 9, są ujawniane zainteresowanemu podmiotowi.
Przy sporządzaniu i aktualizowaniu planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Jednolita Rada wskazuje wszelkie istotne przeszkody w możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz, jeżeli jest to niezbędne i proporcjonalne, przedstawia stosowne działania służące ograniczeniu tych przeszkód zgodnie z art. 10.
W planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uwzględnia się odpowiednie scenariusze, w tym fakt, że upadłość może mieć charakter indywidualny lub może wystąpić w sytuacji ogólnej niestabilności finansowej lub zdarzeń mających wpływ na cały system.
Plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie zakłada żadnego z następujących elementów:
a)
żadnego nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego poza wykorzystaniem funduszu ustanowionego zgodnie z art. 67;
b)
żadnego awaryjnego wsparcia płynnościowego udzielanego przez bank centralny; ani
c)
żadnego wsparcia płynnościowego udzielanego przez bank centralny na niestandardowych warunkach dotyczących zabezpieczenia, terminu i stóp procentowych.
7. Plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zawiera analizę tego, w jaki sposób i kiedy dana instytucja może wystąpić, na warunkach przewidzianych w planie, o skorzystanie z instrumentów banku centralnego, a także określa te aktywa, co do których oczekuje się, że zostałyby zakwalifikowane jako zabezpieczenia.
8. Jednolita Rada może zobowiązać instytucje do udzielania jej pomocy w sporządzaniu i aktualizowaniu planów.
9. Plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla każdego podmiotu obejmuje, a jeżeli jest to stosowne i możliwe, określa ilościowo:
a)
streszczenie głównych elementów planu;
b)
streszczenie istotnych zmian w instytucji, które miały miejsce po przedłożeniu ostatnich informacji dotyczących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
c)
wykazanie, w jaki sposób można w koniecznym zakresie prawnie i gospodarczo oddzielić funkcje krytyczne i główne linie biznesowe od innych funkcji, tak aby zapewnić ciągłość z chwilą upadłości instytucji;
d)
prognozowany harmonogram realizacji każdego istotnego aspektu planu;
e)
szczegółowy opis oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 10;
f)
opis wszelkich środków wymaganych zgodnie z art. 10 ust. 7 w celu ograniczenia lub usunięcia przeszkód w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ustalonych w wyniku oceny przeprowadzonej zgodnie z art. 10;
g)
opis procedur ustalenia wartości i zbywalności funkcji krytycznych, głównych linii biznesowych i aktywów odnośnej instytucji;
h)
szczegółowy opis uzgodnień zapewniających, by informacje wymagane zgodnie z art. 11 dyrektywy 2014/59/UE były aktualne i w każdym momencie do dyspozycji organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
i)
wyjaśnienia dotyczące tego, jak poszczególne warianty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogłyby być finansowane bez zakładania żadnego z następujących elementów:
(i)
żadnego nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego poza wykorzystaniem funduszu ustanowionego zgodnie z art. 67;
(ii)
żadnego awaryjnego wsparcia płynnościowego udzielanego przez bank centralny; ani
(iii)
żadnego wsparcia płynnościowego udzielanego przez bank centralny na niestandardowych warunkach dotyczących zabezpieczenia, terminu i stóp procentowych;
j)
szczegółowy opis różnych strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które mogłyby zostać zastosowane w zależności od poszczególnych możliwych scenariuszy, oraz mające zastosowanie terminy;
k)
opis krytycznych współzależności;
l)
opis wariantów zachowania dostępu do płatności i usług rozliczeniowych oraz innej infrastruktury, a także ocenę możliwości przeniesienia pozycji klientów;
m)
analizę wpływu planu na pracowników instytucji, w tym ocenę wszelkich związanych z tym kosztów, oraz opis przewidywanych procedur konsultacji z pracownikami podczas procesu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, z uwzględnieniem, w stosownych przypadkach, krajowych systemów dialogu z partnerami społecznymi;
n)
plan komunikacji z mediami i ogółem społeczeństwa;
o)
minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych wymaganych zgodnie z art. 12 oraz, w stosownych przypadkach, termin osiągnięcia tego poziomu;
p)
w stosownych przypadkach, minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i umownych instrumentów umorzenia lub konwersji długu zgodnie z art. 12 oraz, w stosownych przypadkach, termin osiągnięcia tego poziomu;
q)
opis podstawowych operacji i systemów zapewniających ciągłość funkcjonowania procesów operacyjnych odnośnej instytucji;
r)
w stosownych przypadkach, ewentualną opinię wyrażoną przez daną instytucję w sprawie planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
10. Grupowe plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmują plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grupy, której przewodzi unijna jednostka dominująca mająca siedzibę w uczestniczącym państwie członkowskim, jako całości albo w drodze restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na poziomie unijnej jednostki dominującej, albo w drodze rozwiązania oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na poziomie jednostek zależnych. Grupowy plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wskazuje środki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji:
a)
unijnej jednostki dominującej;
b)
jednostek zależnych należących do grupy i mających siedzibę w Unii;
c)
podmiotów, o których mowa w art. 2 lit. b); oraz
d)
z zastrzeżeniem przepisów art. 33, jednostek zależnych należących do grupy i mających siedzibę poza Unią.
11. Grupowy plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji:
a)
określa działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które w ramach scenariuszy przewidzianych w ust. 6 mają zostać podjęte w odniesieniu do podmiotów powiązanych, zarówno w formie działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczących podmiotów, o których mowa w art. 2 lit. b), i instytucji zależnych, jak i w formie skoordynowanych działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczących instytucji zależnych;
b)
zawiera analizę tego, w jakim zakresie można w sposób skoordynowany zastosować instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonać uprawnienia w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec podmiotów powiązanych mających siedzibę w Unii, łącznie ze środkami ułatwiającymi osobie trzeciej nabycie grupy jako całości lub odrębnych linii biznesowych lub obszarów działalności prowadzonej przez szereg podmiotów powiązanych, lub poszczególnych podmiotów powiązanych, a także wskazuje wszelkie ewentualne przeszkody w przeprowadzeniu skoordynowanej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
c)
zawiera szczegółowy opis oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 10;
d)
jeżeli grupa obejmuje podmioty z siedzibą w państwach trzecich, wskazuje odpowiednie mechanizmy współpracy i koordynacji z odpowiednimi organami tych państw trzecich oraz konsekwencje dla restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w Unii;
e)
wskazuje środki, w tym dotyczące prawnego i ekonomicznego oddzielenia określonych funkcji lub linii biznesowych, niezbędne w celu ułatwienia grupowej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, gdy spełnione są warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
f)
określa, jak można sfinansować działania w ramach grupowej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a jeśli niezbędne byłoby skorzystanie z funduszu i mechanizmów finansowania z nieuczestniczących państw członkowskich, ustanowionych zgodnie z art. 100 dyrektywy 2014/59/UE, określa zasady podziału odpowiedzialności za to finansowanie między źródłami finansowania w poszczególnych uczestniczących i nieuczestniczących państwach członkowskich. Plan nie zakłada żadnego z następujących elementów:
(i)
żadnego nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego, poza wykorzystaniem funduszu ustanowionego zgodnie z art. 67 niniejszego rozporządzenia i mechanizmów finansowania z nieuczestniczących państw członkowskich ustanowionych zgodnie z art. 100 dyrektywy 2014/59/UE;
(ii)
żadnego awaryjnego wsparcia płynnościowego udzielanego przez bank centralny; ani
(iii)
żadnego wsparcia płynnościowego udzielanego przez bank centralny na niestandardowych warunkach dotyczących zabezpieczenia, terminu i stóp procentowych.
Zasady te określa się na podstawie sprawiedliwych i wyważonych kryteriów; zasady te uwzględniają w szczególności przepisy art. 107 ust. 5 dyrektywy 2014/59/UE oraz wpływ na stabilność finansową we wszystkich zainteresowanych państwach członkowskich.
Grupowy plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie może wywierać nieproporcjonalnego wpływu na żadne państwo członkowskie.
12. Jednolita Rada ustala termin, w jakim należy sporządzić pierwsze plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz grupowe plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są poddawane przeglądom i, w stosownych przypadkach, są aktualizowane co najmniej raz w roku oraz po wszelkich istotnych zmianach w strukturze prawnej lub organizacyjnej, działalności bądź sytuacji finansowej danego podmiotu lub - w przypadku grupowych planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - grupy, w tym dowolnego podmiotu powiązanego, które to zmiany mogłyby mieć istotny wpływ na skuteczność planu lub które w inny sposób powodują konieczność przeglądu planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Do celów przeglądu lub aktualizacji planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w akapicie pierwszym, instytucje, EBC lub właściwe organy krajowe bezzwłocznie powiadamiają Jednolitą Radę o wszelkich zmianach, które powodują konieczność przeglądu lub aktualizacji tych planów.
13. Jednolita Rada przekazuje EBC lub odpowiednim właściwym organom krajowym plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wraz z wszelkimi zmianami w tych planach.
Artykuł 9
Plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji sporządzane przez krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
1. Zgodnie z art. 8 ust. 5-13 krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji sporządzają i przyjmują plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do podmiotów i grup innych niż te, o których mowa w art. 7 ust. 2, ust. 4 lit. b) i ust. 5.
2. Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przygotowują plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji po konsultacji z odpowiednimi właściwymi organami krajowymi i krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uczestniczących i nieuczestniczących państw członkowskich, w których zlokalizowane są istotne oddziały, w zakresie dotyczącym danego istotnego oddziału.
Artykuł 10
Ocena możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
1. Sporządzając i aktualizując plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 8, Jednolita Rada, po konsultacji z właściwymi organami, w tym z EBC, i organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nieuczestniczących państw członkowskich, w których zlokalizowane są istotne oddziały, w zakresie dotyczącym danego istotnego oddziału, dokonują oceny zakresu, w jakim możliwe jest przeprowadzenie skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji i grup bez zakładania żadnego z następujących elementów:
a)
żadnego nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego poza wykorzystaniem funduszu ustanowionego zgodnie z art. 67;
b)
żadnego awaryjnego wsparcia płynnościowego udzielanego przez bank centralny; ani
c)
żadnego wsparcia płynnościowego udzielanego przez bank centralny na niestandardowych warunkach dotyczących zabezpieczenia, terminu i stóp procentowych.
2. EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy przedkładają Jednolitej Radzie plan naprawy lub grupowy plan naprawy. Jednolita Rada analizuje plan naprawy w celu ustalenia wszelkich zawartych w nim działań, które mogą negatywnie wpłynąć na możliwość przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji lub grupy, oraz wydaje w tej sprawie zalecenia dla EBC lub właściwego organu krajowego.
3. Sporządzając plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada ocenia, w jakim zakresie możliwe jest przeprowadzenie skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji takiego podmiotu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Uznaje się, że możliwe jest przeprowadzenie skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotu, jeśli dla Jednolitej Rady jest wykonalne i wiarygodne przeprowadzenie jego likwidacji w ramach standardowego postępowania upadłościowego albo przeprowadzenie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji poprzez zastosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonanie uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, przy jednoczesnym unikaniu w jak największym stopniu wszelkich znaczących negatywnych konsekwencji dla systemów finansowych, w tym sytuacji szerszej niestabilności finansowej lub zdarzeń mających wpływ na cały system, państwa członkowskiego, w którym podmiot ma siedzibę, lub innych państw członkowskich, lub Unii, oraz w celu zapewnienia ciągłości funkcji krytycznych wykonywanych przez dany podmiot.
Jeżeli przeprowadzenie skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji zostało uznane za niemożliwe, Jednolita Rada powiadamia o tym we właściwym czasie EUNB.
4. Uznaje się, że możliwe jest przeprowadzenie skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grupy, jeśli dla Jednolitej Rady jest wykonalne i wiarygodne przeprowadzenie likwidacji podmiotów powiązanych w ramach standardowego postępowania upadłościowego albo przeprowadzenie ich restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji poprzez zastosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i wykonanie uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji względem podmiotów powiązanych, przy jednoczesnym unikaniu w jak największym stopniu wszelkich znaczących negatywnych konsekwencji dla systemów finansowych, w tym sytuacji szerszej niestabilności finansowej lub zdarzeń mających wpływ na cały system, państw członkowskich, w których podmioty powiązane mają siedzibę, lub innych państw członkowskich lub Unii, oraz w celu zapewnienia ciągłości funkcji krytycznych wykonywanych przez te podmioty powiązane, w przypadku gdy możliwe jest ich łatwe oddzielenie we właściwym czasie lub przy zastosowaniu innych środków.
Jeżeli przeprowadzenie skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grupy zostało uznane za niemożliwe, Jednolita Rada powiadamia o tym we właściwym czasie EUNB.
5. Do celów ust. 3, 4 i 10 znaczące negatywne konsekwencje dla systemu finansowego lub zagrożenie dla stabilności finansowej odnoszą się do sytuacji, w której system finansowy jest faktycznie lub potencjalnie narażony na zakłócenia, które mogą spowodować trudną sytuację finansową mogącą zagrozić prawidłowemu funkcjonowaniu, wydajności i integralności rynku wewnętrznego, gospodarki lub systemu finansowego co najmniej jednego państwa członkowskiego. Określając znaczące negatywne konsekwencje, Jednolita Rada bierze pod uwagę odnośne ostrzeżenia i zalecenia ERRS, a także opracowane przez EUNB odpowiednie kryteria identyfikacji i mierzenia ryzyka systemowego.
6. Do celów oceny, o której mowa w niniejszym artykule, Jednolita Rada bada kwestie określone w sekcji C załącznika do dyrektywy 2014/59/UE.
7. Jeśli po dokonaniu oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotu lub grupy, zgodnie z ust. 3 lub 4, Jednolita Rada, po konsultacji z właściwymi organami, w tym z EBC, stwierdzi, że istnieją istotne przeszkody w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odnośnego podmiotu lub grupy, Jednolita Rada, we współpracy z właściwymi organami, sporządza sprawozdanie skierowane do danej instytucji lub jednostki dominującej zawierające analizę istotnych przeszkód w skutecznym zastosowaniu instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i wykonaniu uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W sprawozdaniu analizuje się wpływ na model biznesowy danej instytucji oraz zaleca ewentualne proporcjonalne i ukierunkowane środki, które zdaniem Jednolitej Rady są niezbędne lub stosowne w celu usunięcia wspomnianych przeszkód zgodnie z ust. 10.
8. Sprawozdanie przekazuje się też właściwym organom i organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nieuczestniczących państw członkowskich, w których zlokalizowane są istotne oddziały instytucji niebędących częścią grupy. W sprawozdaniu podaje się uzasadnienie odnośnej oceny lub stwierdzenia oraz określa, w jaki sposób ta ocena lub stwierdzenie są zgodne z wymogiem proporcjonalnego stosowania określonym w art. 6.
9. W terminie czterech miesięcy od daty otrzymania sprawozdania podmiot lub jednostka dominująca proponują Jednolitej Radzie możliwe środki służące ograniczeniu lub usunięciu istotnych przeszkód wskazanych w sprawozdaniu. O wszelkich środkach zaproponowanych przez podmiot lub jednostkę dominującą Jednolita Rada informuje właściwe organy i EUNB, a w przypadku istotnych oddziałów instytucji, które nie należą do grupy i są zlokalizowane w nieuczestniczących państwach członkowskich, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tych państw członkowskich.
10. Po konsultacjach z właściwymi organami Jednolita Rada ocenia, czy środki, o których mowa w ust. 9, pozwalają skutecznie ograniczyć lub usunąć wspomniane istotne przeszkody. Jeśli środki zaproponowane przez dany podmiot lub daną jednostkę dominującą skutecznie nie ograniczają ani nie usuwają przeszkód w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada, po konsultacji z właściwymi organami i, w stosownych przypadkach, z wyznaczonym organem makroostrożnościowym, podejmuje decyzję stwierdzającą, że zaproponowane środki skutecznie nie ograniczają ani nie usuwają przeszkód w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, i nakazującą krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zobowiązanie odnośnej instytucji, jednostki dominującej lub dowolnej jednostki zależnej danej grupy do podjęcia wszelkich środków wymienionych w ust. 11.
Wskazując alternatywne środki, Jednolita Rada musi dowieść, dlaczego środki zaproponowane przez daną instytucję nie byłyby w stanie usunąć przeszkód w możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i dlaczego zaproponowane alternatywne środki są proporcjonalne w kontekście usunięcia tych przeszkód. Jednolita Rada bierze pod uwagę zagrożenie, jakie stwarzają te przeszkody w możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla stabilności finansowej, oraz wpływ tych środków na działalność instytucji, na jej stabilność i możliwość wnoszenia wkładu w gospodarkę, na wewnętrzny rynek usług finansowych oraz na stabilność finansową innych państw członkowskich i Unii jako całości.
Jednolita Rada uwzględnia też konieczność unikania wszelkiego wpływu na odnośną instytucję lub grupę, który wykraczałby poza zakres konieczny w celu usunięcia przeszkód w przeprowadzeniu skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub który byłby nieproporcjonalny.
11. Do celów ust. 10 Jednolita Rada, w stosownych przypadkach, zleca krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podjęcie dowolnego z następujących środków:
a)
zobowiązanie odnośnego podmiotu do przeprowadzenia przeglądu wszelkich umów dotyczących finansowania wewnątrz grupy, rozważenia zawarcia takich umów w przypadku ich braku lub sporządzenia umów dotyczących świadczenia usług (zarówno wewnątrz grupy, jak i z osobami trzecimi) w celu zagwarantowania świadczenia funkcji krytycznych;
b)
zobowiązanie odnośnego podmiotu do ograniczenia jego maksymalnych ekspozycji w ujęciu indywidualnym i zbiorczym;
c)
nałożenie wymogów dotyczących przekazywania określonych lub regularnych informacji dodatkowych, istotnych do celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
d)
zobowiązanie odnośnego podmiotu do zbycia określonych aktywów;
e)
zobowiązanie odnośnego podmiotu do ograniczenia lub zaprzestania określonych istniejących lub proponowanych rodzajów działalności;
f)
ograniczenie lub uniemożliwienie rozwoju nowych lub istniejących linii biznesowych lub sprzedaży nowych lub istniejących produktów;
g)
zobowiązanie do wprowadzenia zmian w strukturze prawnej lub operacyjnej odnośnego podmiotu lub dowolnego podmiotu powiązanego, bezpośrednio lub pośrednio przez nie kontrolowanego, aby ograniczyć złożoność tych struktur w celu zapewnienia możliwości prawnego i operacyjnego oddzielenia funkcji krytycznych od innych funkcji poprzez zastosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
h)
zobowiązanie określonego podmiotu do utworzenia dominującej finansowej spółki holdingowej z państwa członkowskiego lub unijnej dominującej finansowej spółki holdingowej;
i)
zobowiązanie określonego podmiotu do emisji zobowiązań kwalifikowalnych w celu spełnienia wymogów art. 12;
j)
zobowiązanie określonego podmiotu do podjęcia innych działań zmierzających do spełnienia wymogów, o których mowa w art. 12, w tym w szczególności poprzez podjęcie próby renegocjacji wszelkich zobowiązań kwalifikowalnych, wyemitowanego przez niego instrumentu dodatkowego w Tier I lub instrumentu w Tier II, w celu zapewnienia, by wszelkie decyzje Jednolitej Rady w sprawie umorzenia lub konwersji tych zobowiązań lub instrumentów były wykonywane zgodnie z prawem jurysdykcji, której podlegają te zobowiązania lub instrumenty.
W stosownych przypadkach krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji bezpośrednio podejmują środki, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a)-j).
12. Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonują instrukcje Jednolitej Rady zgodnie z art. 29.
13. Decyzja podjęta zgodnie z ust. 10 i 11 musi spełniać następujące wymogi:
a)
zawierać uzasadnienie danej oceny lub danego stwierdzenia;
b)
wskazywać, w jaki sposób ta ocena lub stwierdzenie są zgodne z wymogiem proporcjonalnego stosowania określonym w ust. 10.
Artykuł 11
Uproszczone obowiązki w odniesieniu do niektórych instytucji
1. Jednolita Rada, z własnej inicjatywy po konsultacji z krajowym organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub na wniosek krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, może zastosować uproszczone obowiązki w odniesieniu do sporządzenia planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 8, lub może znieść obowiązek sporządzenia tych planów zgodnie z ust. 3-9 niniejszego artykułu.
2. Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą zaproponować Jednolitej Radzie zastosowanie uproszczonych obowiązków w odniesieniu do instytucji lub grup na mocy ust. 3 i 4 lub zniesienie obowiązku sporządzenia planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z ust. 7. Odnośny wniosek musi być uzasadniony i poparty wszelką odpowiednią dokumentacją.
3. Po otrzymaniu wniosku o zastosowanie uproszczonych obowiązków na podstawie ust. 2 niniejszego artykułu lub w przypadku działania z własnej inicjatywy Jednolita Rada przeprowadza ocenę odnośnej instytucji lub grupy i stosuje uproszczone obowiązki, jeżeli upadłość odnośnej instytucji lub grupy nie powinna spowodować znaczących negatywnych konsekwencji dla systemu finansowego ani stać się zagrożeniem dla stabilności finansowej w rozumieniu art. 10 ust. 5.
W tych celach Jednolita Rada bierze pod uwagę:
a)
charakter działalności instytucji lub grupy, jej strukturę udziałową, formę prawną, profil ryzyka, wielkość, status prawny i wzajemne powiązania z innymi instytucjami lub z systemem finansowym ogółem, a także zakres i złożoność jej działalności;
b)
jej przynależność do instytucjonalnego systemu ochrony lub do innych wzajemnych systemów solidarności, o których mowa w art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
c)
wykonywanie przez tę instytucję usług lub działalności inwestycyjnej, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE (15); oraz
d)
czy upadłość danej instytucji i przeprowadzona w jej następstwie likwidacja w drodze standardowego postępowania upadłościowego mogłyby mieć istotny negatywny wpływ na rynki finansowe, inne instytucje, warunki finansowania lub na gospodarkę w szerszym ujęciu.
Jednolita Rada przeprowadza ocenę, o której mowa w akapicie pierwszym, po konsultacji w stosownych przypadkach, z krajowym organem makroostrożnościowym i, w stosownych przypadkach, z ERRS.
4. Stosując uproszczone wymogi, Jednolita Rada określa:
a)
treść i szczegóły planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidzianych w art. 8;
b)
termin, w którym należy sporządzić pierwsze plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oraz częstotliwość ich aktualizacji, przy czym może ona być mniejsza od częstotliwości przewidzianej w art. 8 ust. 12;
c)
treść i szczegóły informacji wymaganych od instytucji, jak przewidziano w art. 8 ust. 9 niniejszego rozporządzenia oraz w sekcji B załącznika do dyrektywy 2014/59/UE;
d)
stopień szczegółowości oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewidzianej w art. 10 niniejszego rozporządzenia i w sekcji C załącznika do dyrektywy 2014/59/UE.
5. Stosowanie uproszczonych obowiązków samo w sobie nie wpływa na uprawnienia Jednolitej Rady do podejmowania wszelkich działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
6. Jeżeli w dowolnym czasie w trakcie stosowania uproszczonych obowiązków nie występują już okoliczności, które uzasadniały ich wprowadzenie, Jednolita Rada nakłada pełne, nieuproszczone obowiązki.
7. Bez uszczerbku dla art. 9 i 31, po otrzymaniu wniosku o zwolnienie z obowiązku sporządzenia planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu lub działając z własnej inicjatywy, Jednolita Rada, na mocy ust. 3 niniejszego artykułu, uchyla stosowanie obowiązku sporządzenia planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji powiązanych z organem centralnym oraz całkowicie lub częściowo zwolnionych z wymogów ostrożnościowych według prawa krajowego zgodnie z art. 10 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
Jeżeli zwolnienie przyznaje się zgodnie z akapitem pierwszym, obowiązek sporządzenia planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ma zastosowanie na zasadzie skonsolidowanej do organu centralnego i powiązanych z nim instytucji w rozumieniu art. 10 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. W tym celu wszelkie odniesienia do grupy zawarte w niniejszym rozdziale obejmują organ centralny i powiązane z nim instytucje w rozumieniu art. 10 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz ich jednostki zależne, a wszelkie odniesienia do jednostek lub instytucji dominujących objętych nadzorem skonsolidowanym na mocy art. 111 dyrektywy 2013/36/UE obejmują organ centralny.
8. Instytucje podlegające bezpośredniemu nadzorowi EBC zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 lub stanowiące istotną część systemu finansowego uczestniczącego państwa członkowskiego podlegają indywidualnym planom restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Do celów niniejszego ustępu działalność instytucji uznaje się za stanowiącą istotną część systemu finansowego danego uczestniczącego państwa członkowskiego, jeżeli:
a)
całkowita wartość jej aktywów przekracza 30 000 000 000 EUR; lub
b)
stosunek całkowitej wartości jej aktywów do PKB państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę, przekracza 20 %, chyba że całkowita wartość jej aktywów jest niższa niż 5 000 000 000 EUR.
9. Jeśli krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który zaproponował zastosowanie uproszczonych obowiązków lub przyznanie zwolnienia zgodnie z ust. 2, stwierdzi, że decyzja o zastosowaniu uproszczonych obowiązków lub o przyznaniu zwolnienia musi zostać wycofana, przedkłada w tym celu Jednolitej Radzie odpowiedni wniosek. W takim przypadku Jednolita Rada podejmuje decyzję w sprawie proponowanego wycofania z pełnym uwzględnieniem uzasadnienia wycofania przedłożonego przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w kontekście czynników lub okoliczności, o których mowa w ust. 3 lub w ust. 7 i 8.
10. Jednolita Rada informuje EUNB o zastosowaniu przez siebie niniejszego artykułu.
Artykuł 12
Minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych
1. Jednolita Rada, po konsultacji z właściwymi organami, w tym z EBC, ustala minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o którym mowa w ust. 4, objętych uprawnieniami do umorzenia i konwersji, i który to wymóg podmioty i grupy, o których mowa w art. 7 ust. 2, oraz podmioty i grupy, o których mowa w art. 7 ust. 4 lit. b) i ust. 5, jeżeli spełnione są warunki stosowania tych ustępów, są zobowiązane spełniać przez cały czas.
2. Sporządzając plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 9, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, po konsultacji z właściwymi organami, ustalają minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o którym mowa w ust. 4, objętych uprawnieniami do umorzenia i konwersji, i który to wymóg podmioty, o których mowa w art. 7 ust. 3, są zobowiązane spełniać przez cały czas. W tym przypadku zastosowanie ma procedura ustanowiona w art. 31.
3. Aby zapewnić skuteczne i konsekwentne stosowanie niniejszego artykułu, Jednolita Rada wydaje wytyczne i kieruje wskazówki do krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczące konkretnych podmiotów lub grup.
4. Minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych oblicza się jako kwotę funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych wyrażoną jako odsetek całkowitych zobowiązań i funduszy własnych instytucji.
Do celów akapitu pierwszego do całkowitej kwoty zobowiązań włącza się zobowiązania wynikające z instrumentów pochodnych przy założeniu, że w pełni uznaje się prawo kontrahenta do rekompensaty.
5. Niezależnie od ust. 1 Jednolita Rada zwalnia instytucje zajmujące się udzielaniem kredytów hipotecznych finansowane z obligacji zabezpieczonych, którym zgodnie z prawem krajowym nie wolno przyjmować depozytów, z obowiązku spełniania przez cały czas minimalnego wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, ponieważ:
a)
instytucje te zostaną zlikwidowane w ramach krajowych postępowań upadłościowych lub innego typu procedur stosowanych zgodnie z art. 38, 40 lub 42 dyrektywy 2014/59/UE, przewidzianych dla tych instytucji; oraz
b)
takie krajowe postępowania upadłościowe lub inne typy procedur zapewnią, by wierzyciele tych instytucji, w tym w stosownych przypadkach posiadacze obligacji zabezpieczonych, ponieśli straty w sposób zgodny z celami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
6. Minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o którym mowa w ust. 4, nie przekracza kwot funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych wystarczających do zapewnienia, by w przypadku zastosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu możliwe było pokrycie strat instytucji lub jednostki dominującej, o których mowa w art. 2, a także jednostki dominującej na najwyższym poziomie konsolidacji tej instytucji lub jednostki dominującej i każdej instytucji lub instytucji finansowej ujętej w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym tej jednostki dominującej na najwyższym poziomie konsolidacji, przywrócenie współczynnika kapitału podstawowego Tier I tych podmiotów do poziomu niezbędnego do umożliwienia im dalszego spełniania warunków otrzymania zezwolenia i dalszego prowadzenia działalności, na którą uzyskały zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE lub z równoważnymi przepisami, a także utrzymania wystarczającego zaufania rynku do instytucji lub jednostki dominującej, o których mowa w art. 2, oraz jednostki dominującej na najwyższym poziomie konsolidacji tej instytucji lub jednostki dominującej i każdej instytucji lub instytucji finansowej ujętej w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym tej jednostki dominującej na najwyższym poziomie konsolidacji.
W przypadku gdy plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zakłada, że niektóre kategorie zobowiązań kwalifikowalnych mogłyby zostać wyłączone z zakresu zastosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu zgodnie z art. 27 ust. 5 lub że niektóre kategorie zobowiązań kwalifikowalnych mogłyby zostać przeniesione na odbiorcę w całości w ramach częściowego przeniesienia, minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o którym mowa w ust. 4, nie przekracza kwoty funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych niezbędnych do zapewnienia, by instytucja lub jednostka dominująca, o których mowa w art. 2, dysponowały wystarczającymi innymi zobowiązaniami kwalifikowalnymi zapewniającymi, by możliwe było pokrycie strat instytucji lub jednostki dominującej, o których mowa w art. 2, a także jednostki dominującej na najwyższym poziomie konsolidacji tej instytucji lub jednostki dominującej i każdej instytucji lub instytucji finansowej ujętej w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym tej jednostki dominującej na najwyższym poziomie konsolidacji oraz przywrócenie współczynnika kapitału podstawowego Tier I tych podmiotów do poziomu niezbędnego do umożliwienia im dalszego spełniania warunków otrzymania zezwolenia i prowadzenia działalności, na którą uzyskały zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE lub z równoważnymi przepisami, a także utrzymania wystarczającego zaufania rynku do instytucji lub jednostki dominującej oraz jednostki dominującej na najwyższym poziomie konsolidacji tej instytucji lub jednostki dominującej i każdej instytucji lub instytucji finansowej ujętej w skonsolidowanym sprawozdaniu finansowym tej jednostki dominującej na najwyższym poziomie konsolidacji.
Minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o którym mowa w ust. 4, nie może być niższy od łącznej kwoty wszelkich wymogów w zakresie funduszy własnych i wymogów w zakresie buforów określonych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 i dyrektywie 2013/36/UE.
7. W granicach określonych w ust. 6 niniejszego artykułu w celu zapewnienia, by podmiot, o którym mowa w art. 2, mógł zostać poddany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z zastosowaniem instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w tym w stosownych przypadkach instrumentu umorzenia lub konwersji długu, w sposób zgodny z celami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ustalenia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, dokonuje się w oparciu o następujące kryteria:
a)
wielkość, model biznesowy, model finansowania i profil ryzyka instytucji i jednostki dominującej, o których mowa w art. 2;
b)
zakres wkładu, jaki system gwarancji depozytów mógłby wnieść w finansowanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 79;
c)
zakres, w jakim upadłość instytucji i jednostki dominującej, o których mowa w art. 2, powodowałaby znaczące negatywne konsekwencje dla systemu finansowego lub zagrożenie dla stabilności finansowej w rozumieniu art. 10 ust. 5, w tym z powodu ich powiązań z innymi instytucjami lub z resztą systemu finansowego poprzez efekt domina względem innych instytucji.
8. We wspomnianym ustaleniu określa się minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, który instytucje mają spełniać indywidualnie i który jednostki dominujące mają spełniać na zasadzie skonsolidowanej. Wymóg dotyczący minimalnej kwoty łącznej funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na poziomie skonsolidowanym dla unijnej jednostki dominującej mającej siedzibę w uczestniczącym państwie członkowskim określa Jednolita Rada, po konsultacji z organem sprawującym nadzór skonsolidowany, na podstawie kryteriów określonych w ust. 7 i ustalenia, czy jednostki zależne grupy w państwie trzecim mają być poddane restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oddzielnie według planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
9. Jednolita Rada ustala minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, który ma być stosowany do jednostek zależnych grupy na zasadzie indywidualnej. Te minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych ustala się na poziomie odpowiednim dla jednostki zależnej, z uwzględnieniem:
a)
kryteriów wymienionych w ust. 7, w szczególności wielkości, modelu biznesowego i profilu ryzyka jednostki zależnej, w tym jej funduszy własnych; oraz
b)
skonsolidowanego wymogu, który został ustalony dla grupy.
10. Jednolita Rada może podjąć decyzję o zniesieniu minimalnego wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na zasadzie indywidualnej względem instytucji dominującej, o ile spełnione są warunki określone w art. 45 ust. 11 lit. a) i b) dyrektywy 2014/59/UE. Jednolita Rada może podjąć decyzję o zniesieniu minimalnego wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych na zasadzie indywidualnej względem jednostki zależnej, o ile spełnione są warunki określone w art. 45 ust. 12 lit. a), b) i c) dyrektywy 2014/59/UE.
11. Jednolita Rada, z własnej inicjatywy, po konsultacji z krajowym organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub na wniosek krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, może postanowić, że minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o którym mowa w ust. 1, został częściowo spełniony na zasadzie skonsolidowanej lub indywidualnej za pomocą umownych instrumentów umorzenia lub konwersji długu, w pełnej zgodzie z kryteriami określonymi w ust. 5 akapity pierwszy i drugi oraz w ust. 7.
12. Aby instrument kwalifikował się jako umowny instrument umorzenia lub konwersji długu zgodnie z ust. 11, Jednolita Rada musi być przekonana, że instrument ten:
a)
zawiera postanowienie umowne stwierdzające, że w przypadku gdy Jednolita Rada postanowi zastosować względem tej instytucji instrument umorzenia lub konwersji długu, odnośny instrument zostanie umorzony lub poddany konwersji w wymaganym zakresie przed przeprowadzeniem umorzenia lub konwersji innych zobowiązań kwalifikowalnych; oraz
b)
jest objęty wiążącą umową o podporządkowaniu bądź wiążącym zobowiązaniem lub postanowieniem o podporządkowaniu, zgodnie z którymi w przypadku standardowego postępowania upadłościowego odnośny instrument ma niższy stopień uprzywilejowania niż pozostałe zobowiązania kwalifikowalne i nie może zostać spłacony do czasu rozliczenia innych pozostających w danym momencie do spłaty zobowiązań kwalifikowalnych.
13. Jednolita Rada dokonuje wszelkich ustaleń, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, a w stosownych przypadkach w ust. 11 niniejszego artykułu, równolegle z opracowywaniem i utrzymywaniem planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na podstawie art. 8.
14. Jednolita Rada kieruje swoje ustalenia do krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonują instrukcje Jednolitej Rady zgodnie z art. 29. Jednolita Rada zobowiązuje krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do sprawdzania i zapewnienia, by instytucje i jednostki dominujące utrzymywały minimalny wymóg w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych określony w ust. 1 niniejszego artykułu.
15. Jednolita Rada informuje EBC i EUNB o minimalnym wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, który ustaliła dla poszczególnych instytucji i jednostek dominujących na mocy ust. 1, a w stosownych przypadkach o wymogach określonych w ust. 11.
16. Zobowiązania kwalifikowalne, w tym podporządkowane instrumenty dłużne i pożyczki podporządkowane niekwalifikujące się jako instrumenty dodatkowe w Tier I ani instrumenty w Tier II, są włączane do kwoty funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, o której mowa w ust. 1, wyłącznie jeśli spełniają następujące warunki:
a)
instrument jest wyemitowany i w pełni opłacony;
b)
dane zobowiązanie nie jest należne samej instytucji, nie jest przez nią zabezpieczone ani gwarantowane;
c)
nabycie instrumentu nie zostało bezpośrednio lub pośrednio sfinansowane przez instytucję;
d)
rezydualny termin zapadalności zobowiązania wynosi co najmniej jeden rok;
e)
zobowiązanie nie wynika z instrumentu pochodnego;
f)
zobowiązanie nie wynika z depozytu, który ma uprzywilejowaną pozycję w krajowej hierarchii roszczeń w postępowaniu upadłościowym zgodnie z art. 108 dyrektywy 2014/59/UE.
Do celów akapitu pierwszego lit. d), w przypadku gdy właściciel zobowiązania jest uprawniony do wcześniejszej spłaty, wymagalność tego zobowiązania przypada na pierwszą datę powstania takiego uprawnienia.
17. W przypadku gdy zobowiązanie jest regulowane prawem jurysdykcji znajdującej się poza Unią, Jednolita Rada może zalecić krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nałożenie na instytucję wymogu wykazania, że każda decyzja Jednolitej Rady o umorzeniu lub konwersji tego zobowiązania będzie wykonana na mocy prawa tej jurysdykcji, z uwzględnieniem warunków umowy regulującej to zobowiązanie, międzynarodowych umów o uznawaniu postępowań w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz innych istotnych kwestii. Jeśli Jednolita Rada nie jest przekonana, że każda decyzja zostanie wykonana na mocy prawa tej jurysdykcji, zobowiązania nie wlicza się do minimalnego wymogu w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych.
18. Jeżeli Komisja przedłoży wniosek ustawodawczy zgodnie z art. 45 ust. 18 dyrektywy 2014/59/UE, w stosownym przypadku przedkłada wniosek ustawodawczy zmieniający niniejsze rozporządzenie w taki sam sposób.
ROZDZIAŁ 2
Wczesna interwencja
Artykuł 13
Wczesna interwencja
1. EBC lub właściwe organy krajowe informują Jednolitą Radę o wszelkich środkach, do których podjęcia zobowiązują instytucję lub grupę lub które same podejmują na mocy art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, art. 27 ust. 1, art. 28 lub 29 dyrektywy 2014/59/UE lub art. 104 dyrektywy 2013/36/UE.
Jednolita Rada powiadamia Komisję o wszelkich informacjach, które otrzymała na podstawie akapitu pierwszego.
2. Począwszy od daty otrzymania informacji, o których mowa w ust. 1, i bez uszczerbku dla uprawnień EBC i właściwych organów krajowych zgodnie z innymi przepisami Unii, Jednolita Rada może przygotowywać się do przeprowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odnośnej instytucji lub grupy.
Do celów akapitu pierwszego EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy ściśle monitorują, we współpracy z Jednolitą Radą, sytuację instytucji lub jednostki dominującej i ich zgodność z wszelkimi środkami wczesnej interwencji, których podjęcie było od nich wymagane.
EBC lub odpowiedni właściwy organ krajowy przekazują Jednolitej Radzie wszelkie informacje niezbędne do aktualizacji planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz przygotowania ewentualnej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danej instytucji, a także wyceny jej aktywów i zobowiązań zgodnie z art. 20 ust. 1-15.
3. Jednolita Rada może nakazać instytucji lub jednostce dominującej, aby skontaktowały się z potencjalnymi nabywcami w celu przygotowania się do restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji z zastrzeżeniem kryteriów określonych w art. 39 ust. 2 dyrektywy 2014/59/UE i wymogów dotyczących tajemnicy służbowej określonych w art. 88 niniejszego rozporządzenia.
Jednolita Rada może również nakazać odpowiedniemu krajowemu organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji sporządzenie wstępnego programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla odnośnej instytucji lub grupy.
Jednolita Rada informuje EBC, odpowiednie właściwe organy krajowe i odpowiednie krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o wszelkich działaniach, jakie podejmuje zgodnie z niniejszym ustępem.
4. Jeśli EBC lub właściwe organy krajowe zamierzają nałożyć na instytucję lub grupę jakikolwiek dodatkowy środek na mocy art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, na mocy art. 27 ust. 1, art. 28 lub 29 dyrektywy 2014/59/UE lub na mocy art. 104 dyrektywy 2013/36/UE - zanim dany podmiot lub grupa zapewnią pełną zgodność z pierwszym środkiem zgłoszonym Jednolitej Radzie - EBC lub te organy informują Jednolitą Radę przed nałożeniem takiego dodatkowego środka na odnośną instytucję lub grupę.
5. EBC lub właściwy organ krajowy, Jednolita Rada oraz odpowiednie krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zapewniają spójność dodatkowego środka, o którym mowa w ust. 4, i wszelkich działań Jednolitej Rady mających na celu przygotowanie do restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na mocy ust. 2.
ROZDZIAŁ 3
Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja
Artykuł 14
Cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
1. Działając w ramach procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o której mowa w art. 18, Jednolita Rada, Rada i Komisja, oraz, w stosownych przypadkach, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w zakresie swoich odnośnych obowiązków, uwzględniają cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także wybierają instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz uprawnienia w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które ich zdaniem pozwalają najlepiej osiągnąć cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odpowiednie w okolicznościach danej sprawy.
2. Cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w ust. 1, są następujące:
a)
zapewnienie ciągłości funkcji krytycznych;
b)
uniknięcie znaczących negatywnych skutków dla stabilności finansowej, w szczególności przez zapobiegnięcie efektowi domina, w tym w infrastrukturach rynkowych, oraz przez utrzymanie dyscypliny rynkowej;
c)
ochrona finansów publicznych przez ograniczenie do minimum korzystania z nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego;
d)
ochrona deponentów objętych zakresem dyrektywy 2014/49/UE i inwestorów objętych zakresem dyrektywy 97/9/WE;
e)
ochrona środków finansowych należących do klientów i aktywów należących do klientów.
Realizując cele, o których mowa w akapicie pierwszym, Jednolita Rada, Rada, Komisja oraz, w stosownych przypadkach, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dążą do ograniczenia do minimum kosztów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz do uniknięcia spadku wartości, chyba że jest to niezbędne do osiągnięcia celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
3. Z zastrzeżeniem różnych przepisów niniejszego rozporządzenia poszczególne cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są tak samo ważne i wyważone odpowiednio do charakteru i okoliczności każdego przypadku.
Artykuł 15
Ogólne zasady restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
1. Działając w ramach procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o której mowa w art. 18, Jednolita Rada, Rada, Komisja oraz, w stosownych przypadkach, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmują wszelkie stosowne środki w celu zapewnienia, by działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji było realizowane zgodnie z następującymi zasadami:
a)
w pierwszej kolejności straty ponoszą akcjonariusze instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją;
b)
po akcjonariuszach straty ponoszą wierzyciele instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją zgodnie z kolejnością uprzywilejowania roszczeń określoną w art. 17, z wyjątkiem przypadków, w których niniejsze rozporządzenie wyraźnie stanowi inaczej;
c)
następuje wymiana organu zarządzającego i kadry kierowniczej wyższego szczebla instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, z wyjątkiem przypadków, kiedy utrzymanie organu zarządzającego i kadry kierowniczej wyższego szczebla - w całości lub w części, w zależności od okoliczności - uznaje się za konieczne do osiągnięcia celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
d)
organ zarządzający i kadra kierownicza wyższego szczebla instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją udzielają wszelkiej pomocy niezbędnej do osiągnięcia celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
e)
osoby fizyczne i prawne ponoszą, z zastrzeżeniem prawa krajowego, zgodnie z przepisami prawa cywilnego lub karnego, osobistą odpowiedzialność za upadłość instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją;
f)
z wyjątkiem przypadków, w których niniejsze rozporządzenie stanowi inaczej, wierzyciele należący do tej samej kategorii są traktowani w ten sam sposób;
g)
żaden z wierzycieli nie ponosi większych strat niż te, które poniósłby, gdyby podmiot, o którym mowa w art. 2, został zlikwidowany w ramach standardowego postępowania upadłościowego zgodnie z zabezpieczeniami przewidzianymi w art. 29;
h)
depozyty gwarantowane są w pełni chronione; oraz
i)
działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmuje się zgodnie z zabezpieczeniami określonymi w niniejszym rozporządzeniu.
2. Jeżeli instytucja jest podmiotem powiązanym, bez uszczerbku dla art. 14, Jednolita Rada, Rada i Komisja, podejmując decyzję o zastosowaniu instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonaniu uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, działają w sposób minimalizujący skutki dla innych podmiotów powiązanych i dla grupy jako całości oraz minimalizujący negatywny wpływ na stabilność finansową w Unii i jej państwach członkowskich, w szczególności w krajach, w których grupa prowadzi działalność.
3. W przypadku zastosowania względem podmiotu, o którym mowa w art. 2 niniejszego rozporządzenia, instrumentu zbycia działalności, instrumentu instytucji pomostowej lub instrumentu wydzielenia aktywów, podmiot ten uznaje się za objęty postępowaniem upadłościowym lub innym podobnym postępowaniem do celów art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE (16).
4. Podejmując decyzję o zastosowaniu instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonaniu uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada nakazuje krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji poinformować o tym przedstawicieli pracowników i przeprowadzić z nimi konsultacje w stosownych przypadkach.
Odbywa się to bez uszczerbku dla przepisów dotyczących reprezentacji pracowników w organach zarządzających zgodnie z prawem krajowym lub praktyką krajową.
Artykuł 16
Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji finansowych i jednostek dominujących
1. Jednolita Rada podejmuje decyzję w sprawie działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji względem instytucji finansowej mającej siedzibę w uczestniczącym państwie członkowskim, jeżeli warunki określone w art. 18 ust. 1 są spełnione zarówno w odniesieniu do instytucji finansowej, jak i jednostki dominującej objętej nadzorem skonsolidowanym.
2. Jednolita Rada podejmuje działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji względem jednostki dominującej, o której mowa w art. 2 lit. b), jeżeli warunki określone w art. 18 ust. 1 są spełnione zarówno w odniesieniu do tej jednostki dominującej, jak i w odniesieniu do co najmniej jednej jednostki zależnej będącej instytucją lub - gdy jednostka zależna nie ma siedziby na terytorium Unii - jeżeli organ państwa trzeciego stwierdził, że spełnia ona warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na mocy przepisów prawa tego państwa trzeciego.
3. W drodze odstępstwa od ust. 2 i niezależnie od faktu, że jednostka dominująca nie spełnia warunków określonych w art. 18 ust. 1, Jednolita Rada może podjąć decyzję w sprawie działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do tej jednostki dominującej, jeśli co najmniej jedna z jej jednostek zależnych będących instytucjami spełnia warunki określone w art. 18 ust. 1, 4 i 5 i - z uwagi na jej aktywa i zobowiązania - jej upadłość zagroziłaby instytucji lub grupie jako całości, a działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do tej jednostki dominującej jest konieczne w celu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji takich jednostek zależnych będących instytucjami lub w celu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grupy jako całości. Jeżeli krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji poinformuje Jednolitą Radę, że prawo upadłościowe danego państwa członkowskiego przewiduje traktowanie grup jako całości, a działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do jednostki dominującej jest konieczne w celu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji takich jednostek zależnych będących instytucjami lub w celu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grupy jako całości, Jednolita Rada może również podjąć decyzję w sprawie działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do jednostki dominującej.
Do celów akapitu pierwszego, oceniając, czy warunki określone w art. 18 ust. 1 zostały spełnione w odniesieniu do co najmniej jednej jednostki zależnej będącej instytucją, Jednolita Rada może pominąć wszelkie przeniesienie kapitału lub strat między podmiotami w obrębie grupy, w tym wykonanie uprawnień w zakresie umorzenia lub konwersji.
Artykuł 17
Kolejność uprzywilejowania roszczeń
1. Stosując instrument umorzenia lub konwersji długu względem podmiotu, o którym mowa w art. 2 niniejszego rozporządzenia, i bez uszczerbku dla zobowiązań wyłączonych z instrumentu umorzenia lub konwersji długu na mocy art. 27 ust. 3 niniejszego rozporządzenia, Jednolita Rada, Komisja lub, w stosownych przypadkach, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmują decyzję w sprawie wykonania uprawnień do umorzenia i konwersji, w tym w sprawie ewentualnego zastosowania art. 27 ust. 5 niniejszego rozporządzenia, a krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonują te uprawnienia zgodnie z art. 47 i 48 dyrektywy 2014/59/UE i w odwrotnej kolejności uprzywilejowania roszczeń określonej w ich prawie krajowym, w tym w przepisach transponujących art. 108 tej dyrektywy.
2. Uczestniczące państwa członkowskie powiadamiają Komisję i Jednolitą Radę o kolejności uprzywilejowania roszczeń wobec podmiotów, o których mowa w art. 2, w krajowych postępowaniach upadłościowych w dniu 1 lipca każdego roku kalendarzowego lub niezwłocznie po wprowadzeniu zmiany w tej kolejności.
W przypadku zastosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu odpowiada odnośny system gwarancji depozytów na warunkach określonych w art. 79.
Artykuł 18
Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
1. Zgodnie z ust. 6 Jednolita Rada przyjmuje program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 2, oraz podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 4 lit. b) oraz ust. 5, jeżeli spełnione zostały warunki zastosowania tych ustępów, i jedynie po stwierdzeniu - na swojej sesji wykonawczej zwołanej po otrzymaniu powiadomienia zgodnie z akapitem czwartym lub z własnej inicjatywy - że spełnione zostały następujące warunki:
a)
podmiot jest na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością;
b)
biorąc pod uwagę ramy czasowe i inne istotne okoliczności, nie ma racjonalnych podstaw, by oczekiwać, że jakiekolwiek alternatywne środki sektora prywatnego, w tym środki w ramach instytucjonalnego systemu ochrony, lub działania nadzorcze, w tym środki wczesnej interwencji bądź umorzenie lub konwersja odpowiednich instrumentów kapitałowych zgodnie z art. 21, podjęte względem danego podmiotu, zapobiegłyby jego upadłości w rozsądnych ramach czasowych;
c)
działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest konieczne w interesie publicznym zgodnie z ust. 5.
Oceny dotyczącej warunku, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. a), dokonuje EBC po zasięgnięciu opinii Jednolitej Rady. Jednolita Rada może na sesji wykonawczej dokonać takiej oceny wyłącznie po poinformowaniu EBC o swoim zamiarze oraz tylko jeżeli EBC, w terminie trzech dni kalendarzowych od otrzymania takiej informacji, sam nie dokona takiej oceny. EBC bezzwłocznie przekazuje Jednolitej Radzie wszelkie istotne informacje, jakich Jednolita Rada zażąda w celu przeprowadzenia swojej oceny.
Jeżeli EBC oceni, że warunek określony w akapicie pierwszym lit. a) został spełniony w odniesieniu do podmiotu lub grupy, o których mowa w akapicie pierwszym, bezzwłocznie informuje o tej ocenie Komisję i Jednolitą Radę.
Oceny dotyczącej warunku, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. b), dokonuje Jednolita Rada na sesji wykonawczej lub, w stosownych przypadkach, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w ścisłej współpracy z EBC. EBC może też poinformować Jednolitą Radę lub krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, że uważa, iż warunek określony w tej literze został spełniony.
2. Bez uszczerbku dla sytuacji, w których EBC postanowił bezpośrednio wykonywać zadania nadzorcze w odniesieniu do instytucji kredytowych zgodnie z art. 6 ust. 5 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, w przypadku otrzymania powiadomienia na mocy ust. 1 lub gdy Jednolita Rada zamierza dokonać oceny na mocy ust. 1 z własnej inicjatywy w odniesieniu do podmiotu lub grupy, o których mowa w art. 7 ust. 3, Jednolita Rada niezwłocznie informuje EBC o swojej ocenie.
3. Uprzednie przyjęcie środka na mocy art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, art. 27 ust. 1 lub art. 28 lub 29 dyrektywy 2014/59/UE lub art. 104 dyrektywy 2013/36/UE nie jest warunkiem podjęcia działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
4. Do celów ust. 1 lit. a) uznaje się, że podmiot jest na progu upadłości lub jest zagrożony upadłością, jeśli zachodzi co najmniej jedna z następujących okoliczności:
a)
podmiot naruszył, lub istnieją obiektywne przesłanki pozwalające stwierdzić, że instytucja ta w najbliższej przyszłości naruszy wymogi dotyczące kontynuacji zezwolenia w sposób uzasadniający wycofanie zezwolenia przez EBC, w tym - choć nie tylko - z powodu poniesienia lub prawdopodobieństwa poniesienia przez instytucję strat, które wyczerpią jej wszystkie fundusze własne lub znaczną ich część;
b)
wartość aktywów podmiotu jest niższa od wartości jego zobowiązań lub istnieją obiektywne przesłanki pozwalające stwierdzić, że w najbliższej przyszłości wartość aktywów podmiotu będzie niższa od wartości jego zobowiązań;
c)
podmiot jest niezdolny, lub istnieją obiektywne przesłanki pozwalające stwierdzić, że podmiot w najbliższej przyszłości będzie niezdolny do spłaty swoich długów lub innych zobowiązań w terminie ich wymagalności;
d)
wymagane jest nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe, z wyjątkiem sytuacji, gdy w celu zaradzenia poważnym zakłóceniom w gospodarce państwa członkowskiego i utrzymania stabilności finansowej wspomniane nadzwyczajne publiczne wsparcie finansowe przyjmuje dowolną z następujących form:
(i)
gwarancji rządowej celem zabezpieczenia instrumentów wsparcia płynności udostępnionych przez banki centralne na ich warunkach;
(ii)
gwarancji rządowej dotyczącej nowo wyemitowanych zobowiązań; lub
(iii)
zastrzyku funduszy własnych lub nabycia instrumentów kapitałowych po cenach i na warunkach, które nie przyznają korzyści podmiotowi, jeżeli w momencie przyznania wsparcia publicznego nie występują okoliczności, o których mowa w lit. a), b) i c) niniejszego ustępu, ani okoliczności, o których mowa w art. 21 ust. 1.
W każdym z przypadków, o których mowa w akapicie pierwszym lit. d) ppkt (i), (ii) i (iii), gwarancja lub równoważne środki, o których mowa w tych przepisach, ograniczone są do podmiotów wypłacalnych i wymagają ostatecznego zatwierdzenia zgodnie z unijnymi ramami pomocy państwa. Środki te mają charakter zapobiegawczy i tymczasowy i są proporcjonalne do celów zaradzenia konsekwencjom poważnych zakłóceń; nie są one wykorzystywane do kompensowania strat, które podmiot poniósł lub może ponieść w najbliższej przyszłości.
Środki wsparcia, o których mowa w akapicie pierwszym lit. d) ppkt (iii), są ograniczone do zastrzyków niezbędnych, aby zaradzić niedoborom kapitału określonym w testach warunków skrajnych na poziomie krajowym, unijnym lub na poziomie jednolitego mechanizmu nadzorczego, w ocenach jakości aktywów lub w równoważnych działaniach przeprowadzonych przez EBC, EUNB lub organy krajowe, w stosownych przypadkach potwierdzonych przez właściwy organ.
Jeżeli Komisja przedkłada wniosek ustawodawczy zgodnie z art. 32 ust. 4 dyrektywy 2014/59/UE, w stosownym przypadku przedkłada wniosek ustawodawczy zmieniający niniejsze rozporządzenie w taki sam sposób.
5. Do celów ust. 1 lit. c) niniejszego artykułu działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uznaje się za będące w interesie publicznym, jeśli jest ono konieczne do osiągnięcia co najmniej jednego z celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określonych w art. 14 i jest proporcjonalne do tych celów, a likwidacja podmiotu w ramach standardowego postępowania upadłościowego nie pozwoliłaby zrealizować tych celów w takim samym zakresie.
6. Jeśli spełnione są warunki określone w ust. 1, Jednolita Rada przyjmuje program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji:
a)
obejmuje podmiot restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją;
b)
określa zastosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, o której mowa w art. 22 ust. 2, w szczególności wszelkie wyłączenia z zastosowania umorzenia lub konwersji długu zgodnie z art. 27 ust. 5 i 14;
c)
określa wykorzystanie funduszu w celu wsparcia działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 76 oraz decyzją Komisji podjętą zgodnie z art. 19.
7. Bezzwłocznie po przyjęciu programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Jednolita Rada przekazuje go Komisji.
W terminie 24 godzin od przekazania programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przez Jednolitą Radę Komisja zatwierdza ten program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji albo sprzeciwia się temu programowi w odniesieniu do jego aspektów uznaniowych w przypadkach nieobjętych akapitem trzecim niniejszego ustępu.
W terminie 12 godzin od przekazania programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przez Jednolitą Radę Komisja może zaproponować Radzie:
a)
aby sprzeciwiła się programowi restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z takiego powodu, że program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyjęty przez Jednolitą Radę nie spełnia kryterium interesu publicznego, o którym mowa w ust. 1 lit. c);
b)
aby zatwierdziła istotną zmianę kwoty funduszu przewidzianej w programie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przedstawionym przez Jednolitą Radę lub by sprzeciwiła się takiej zmianie.
Do celów akapitu trzeciego Rada stanowi zwykłą większością głosów.
Program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może wejść w życie tylko wówczas, gdy Rada lub Komisja nie wyraziły sprzeciwu w terminie 24 godzin od przekazania programu przez Jednolitą Radę.
Rada lub Komisja, w zależności od przypadku, przedstawiają uzasadnienie, jeżeli skorzystały z prawa do wyrażenia sprzeciwu.
Jeżeli w terminie 24 godzin od przekazania przez Jednolitą Radę programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Rada zatwierdziła propozycję Komisji dotyczącą zmiany programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z powodu, o którym mowa w akapicie trzecim lit. b), lub Komisja wyraziła sprzeciw zgodnie z akapitem drugim, w terminie ośmiu godzin Jednolita Rada zmienia program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z przedstawionym uzasadnieniem.
Jeżeli program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyjęty przez Jednolitą Radę przewiduje wyłączenia pewnych zobowiązań w wyjątkowych okolicznościach, o których mowa w art. 27 ust. 5, oraz jeżeli takie wyłączenie wymaga wkładu z funduszu lub alternatywnego źródła finansowania, w celu ochrony integralności rynku wewnętrznego Komisja może zakazać proponowanego wyłączenia lub nakazać dokonanie w nim zmian, przedstawiając odpowiednie uzasadnienie w oparciu o naruszenie wymogów określonych w art. 27 oraz w akcie delegowanym przyjętym przez Komisję na podstawie art. 44 ust. 11 dyrektywy 2014/59/UE.
8. Jeżeli Rada sprzeciwia się objęciu instytucji restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją z powodu niespełnienia kryterium interesu publicznego, o którym mowa w ust. 1 lit. c), odnośny podmiot zostaje w sposób uporządkowany zlikwidowany zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym.
9. Jednolita Rada zapewnia podjęcie koniecznych działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu realizacji programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przez odpowiednie krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest skierowany do odpowiednich krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i zawiera instrukcje dla tych organów, które podejmują wszystkie konieczne środki w celu zrealizowania go zgodnie z art. 29, poprzez wykonanie uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W przypadku istnienia pomocy publicznej lub pomocy z funduszu Jednolita Rada działa zgodnie z decyzją w sprawie tej pomocy podjętą przez Komisję.
10. Komisja może otrzymywać od Jednolitej Rady wszelkie informacje, które uzna za istotne do wykonywania swoich zadań na mocy niniejszego rozporządzenia. Jednolita Rada może otrzymywać od każdej osoby, zgodnie z rozdziałem 5 niniejszego tytułu, wszelkie informacje potrzebne jej do przygotowania i podjęcia decyzji w sprawie działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w tym aktualizacji i uzupełnień informacji zawartych w planach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Artykuł 19
Pomoc państwa i pomoc z funduszu
1. Jeżeli działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmuje przyznanie pomocy państwa na mocy art. 107 ust. 1 TFUE lub pomocy z funduszu zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu, przyjęcie programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na mocy art. 18 ust. 6 niniejszego rozporządzenia może nastąpić dopiero po przyjęciu przez Komisję pozytywnej lub warunkowej decyzji dotyczącej zgodności wykorzystania takiej pomocy z zasadami regulującymi rynek wewnętrzny.
Wykonując zadania powierzone im na mocy art. 18 niniejszego rozporządzenia, instytucje Unii działają zgodnie z zasadami ustanowionymi w art. 3 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE oraz w odpowiedni sposób podają do wiadomości publicznej wszystkie stosowne informacje na temat swojej organizacji wewnętrznej.
2. Po otrzymaniu informacji przekazanych na podstawie art. 18 ust. 1 niniejszego rozporządzenia lub z własnej inicjatywy, jeśli Jednolita Rada uzna, że działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą potencjalnie stanowić pomoc państwa na podstawie art. 107 ust. 1 TFUE, zwraca się ona do zainteresowanego uczestniczącego państwa członkowskiego lub zainteresowanych uczestniczących państw członkowskich o bezzwłoczne zgłoszenie Komisji przewidywanych środków zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE. Jednolita Rada zgłasza Komisji każdy przypadek zwrócenia się do co najmniej jednego państwa członkowskiego o dokonanie zgłoszenia na mocy art. 108 ust. 3 TFUE.
3. W zakresie, w jakim działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zaproponowane przez Jednolitą Radę wiąże się z wykorzystaniem funduszu, Jednolita Rada powiadamia Komisję o proponowanym wykorzystaniu funduszu. Powiadomienie od Jednolitej Rady zawiera wszystkie informacje niezbędne, aby umożliwić Komisji dokonanie oceny zgodnie z niniejszym ustępem.
Powiadomienie na mocy niniejszego ustępu uruchamia wstępne dochodzenie Komisji, podczas którego Komisja może zażądać od Jednolitej Rady dalszych informacji. Komisja ocenia, czy wykorzystanie funduszu zakłóci konkurencję lub zagrozi jej zakłóceniem poprzez faworyzowanie beneficjenta lub jakiejkolwiek innej jednostki w sposób, który - w zakresie, w jakim wpłynęłoby to na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi - byłby niezgodny z zasadami regulującymi rynek wewnętrzny. Do wykorzystania funduszu Komisja stosuje kryteria ustanowione na potrzeby stosowania zasad pomocy państwa, zapisanych w art. 107 TFUE. Jednolita Rada przekazuje Komisji informacje, jakie Komisja uzna za niezbędne do przeprowadzenia tej oceny.
Jeżeli Komisja ma poważne wątpliwości co do zgodności proponowanego wykorzystania funduszu z zasadami regulującymi rynek wewnętrzny lub w przypadku gdy Jednolita Rada nie przekazała niezbędnych informacji, o które zwróciła się Komisja na mocy akapitu drugiego, Komisja otwiera szczegółowe dochodzenie i informuje o tym Jednolitą Radę. Decyzja o otwarciu szczegółowego dochodzenia jest publikowana przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Jednolita Rada, każde państwo członkowskie lub każda osoba, jednostka lub stowarzyszenie, na których interesy może wywrzeć wpływ wykorzystanie funduszu, mogą przedstawić Komisji swoje uwagi w terminach, jakie mogą zostać określone w powiadomieniu. Jednolita Rada może przedstawić swoje uwagi do uwag przedstawionych przez państwa członkowskie i zainteresowane strony trzecie w terminach, jakie mogą zostać określone przez Komisję. Na koniec okresu dochodzenia Komisja przedstawia swoją ocenę, czy dane wykorzystanie funduszu byłoby zgodne z zasadami regulującymi rynek wewnętrzny.
Dokonując tej oceny oraz prowadząc dochodzenia zgodnie z niniejszym ustępem, Komisja działa na podstawie wszystkich odnośnych rozporządzeń przyjętych na mocy art. 109 TFUE, a także wszystkich odnośnych komunikatów, wytycznych i środków przyjętych przez Komisję w celu zastosowania zasad traktatowych odnoszących się do pomocy państwa, obowiązujących w czasie dokonywania tej oceny. Środki te stosuje się tak jakby odniesienia do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za powiadomienie o pomocy były skierowane do Jednolitej Rady, wraz z wszelkimi innymi niezbędnymi zmianami.
Komisja przyjmuje decyzję w sprawie zgodności wykorzystania funduszu z zasadami regulującymi rynek wewnętrzny oraz kieruje ją do Jednolitej Rady i krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zainteresowanego państwa członkowskiego lub zainteresowanych państw członkowskich. Decyzja ta może zależeć od warunków lub zobowiązań dotyczących beneficjenta.
Decyzja ta może też nakładać obowiązki na Jednolitą Radę, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w zainteresowanym uczestniczącym państwie członkowskim lub w zainteresowanych uczestniczących państwach członkowskich lub na beneficjenta, aby umożliwić monitorowanie zgodności z decyzją. Może to obejmować wymogi dotyczące powołania powiernika lub innej niezależnej osoby pomagającej w monitoringu. Powiernik lub inna niezależna osoba mogą pełnić funkcje, jakie mogą zostać określone w decyzji Komisji.
Każda decyzja podjęta na mocy niniejszego ustępu jest publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Komisja może wydać negatywną decyzję, skierowaną do Jednolitej Rady, jeżeli stwierdzi, że proponowane wykorzystanie funduszu byłoby niezgodne z zasadami regulującymi rynek wewnętrzny i nie mogłoby zostać zrealizowane w formie proponowanej przez Jednolitą Radę. Po otrzymaniu takiej decyzji Jednolita Rada ponownie analizuje swój program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz przygotowuje zmieniony program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
4. Jeżeli Komisja ma poważne wątpliwości co do tego, czy jej decyzja na mocy ust. 3 jest przestrzegana, przeprowadza niezbędne dochodzenia. W tym celu Komisja może skorzystać z uprawnień, jakimi dysponuje na mocy rozporządzeń i innych środków, o których mowa w ust. 3 akapit czwarty, oraz kieruje się nimi.
5. Jeżeli na podstawie dochodzeń przeprowadzonych przez Komisję oraz po powiadomieniu zainteresowanych stron o możliwości przedstawiania uwag Komisja uzna, że nie przestrzegano decyzji na mocy ust. 3, wydaje ona decyzję skierowaną do krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w zainteresowanym uczestniczącym państwie członkowskim zobowiązującą ten organ do odzyskania niewłaściwie wykorzystanych kwot w terminie określanym przez Komisję. Pomoc z funduszu, jaką należy odzyskać zgodnie z decyzją o odzyskaniu środków, obejmuje odsetki według odpowiedniej stopy ustalanej przez Komisję, i jest wypłacana Jednolitej Radzie.
Jednolita Rada wpłaca wszelkie kwoty otrzymane na mocy akapitu pierwszego do funduszu i uwzględnia te kwoty przy określaniu wysokości składek zgodnie z art. 70 i 71.
Procedura odzyskania środków, o której mowa w akapicie pierwszym, nie narusza prawa do dobrej administracji ani prawa beneficjentów w zakresie dostępu do dokumentów, zgodnie z art. 41 i 42 Karty.
6. Bez uszczerbku dla obowiązków sprawozdawczych, jakie Komisja może ustanowić w swojej decyzji na mocy ust. 3 niniejszego artykułu, Jednolita Rada przedkłada Komisji sprawozdania roczne oceniające zgodność wykorzystania funduszu z decyzją na mocy tego ustępu, do których sporządzenia Jednolita Rada korzysta z uprawnień przysługujących jej na mocy art. 34.
7. Każde państwo członkowskie lub każda osoba, jednostka lub stowarzyszenie, na których interesy wykorzystanie funduszu może mieć wpływ, w szczególności podmioty, o których mowa w art. 2, mogą poinformować Komisję o wszelkich podejrzewanych przypadkach niewłaściwego wykorzystania funduszu, niezgodnych z decyzją na mocy ust. 3 niniejszego artykułu.
8. Komisja jest uprawniona do przyjęcia - zgodnie z art. 93 - aktów delegowanych dotyczących szczegółowych zasad proceduralnych odnoszących się do:
a)
obliczenia stopy procentowej, jaką należy zastosować w przypadku decyzji o odzyskaniu środków zgodnie z ust. 5;
b)
zagwarantowania prawa do dobrej administracji oraz prawa dostępu do dokumentów, o których mowa w ust. 5.
9. Jeżeli - w związku z zaleceniem Jednolitej Rady lub z własnej inicjatywy - Komisja uzna, że zastosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie jest zgodne z kryteriami, w oparciu o które podjęła ona swoją pierwotną decyzję na mocy ust. 3, Komisja może dokonać przeglądu takiej decyzji i przyjąć do niej stosowne zmiany.
10. W drodze odstępstwa od ust. 3, na wniosek państwa członkowskiego, Rada może, stanowiąc jednomyślnie, postanowić, że wykorzystanie funduszu zostanie uznane za zgodne z zasadami regulującymi rynek wewnętrzny, jeżeli decyzja taka jest uzasadniona wyjątkowymi okolicznościami. Jednakże jeśli Rada nie zajmie stanowiska w terminie siedmiu dni od wystąpienia ze wspomnianym wnioskiem, Komisja wydaje decyzję w sprawie.
11. Uczestniczące państwa członkowskie zapewniają swoim krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uprawnienia niezbędne do zapewnienia zgodności z wszystkimi warunkami określonymi w decyzji Komisji na mocy ust. 3 oraz do odzyskania niewłaściwie wykorzystanych kwot zgodnie z decyzją Komisji na mocy ust. 5.
Artykuł 20
Wycena na potrzeby restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
1. Przed podjęciem decyzji w sprawie działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub w sprawie wykonania uprawnienia do umorzenia lub konwersji odpowiednich instrumentów kapitałowych Jednolita Rada zapewnia, by osoba niezależna od wszelkich organów publicznych, w tym od Jednolitej Rady i krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także od odnośnego podmiotu, przeprowadziła rzetelną, ostrożną i realistyczną wycenę aktywów i zobowiązań podmiotu, o którym mowa w art. 2.
2. Z zastrzeżeniem ust. 15, jeśli spełnione są wszystkie wymogi określone w ust. 1 i w ust. 4-9, wycenę uznaje się za ostateczną.
3. Jeśli nie jest możliwa niezależna wycena zgodnie z ust. 1, Jednolita Rada może przeprowadzić wstępną wycenę aktywów i zobowiązań podmiotu, o którym mowa w art. 2, zgodnie z ust. 10 niniejszego artykułu.
4. Celem wyceny jest oszacowanie wartości aktywów i zobowiązań podmiotu, o którym mowa w art. 2 i który spełnia warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określone w art. 16 i 18.
5. Cele wyceny są następujące:
a)
pomoc w ustaleniu, czy spełnione są warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub warunki umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych;
b)
jeśli spełnione są warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - pomoc w podjęciu decyzji w sprawie odpowiedniego działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które należy podjąć w odniesieniu do podmiotu, o którym mowa w art. 2;
c)
jeśli wykonywane jest uprawnienie do umorzenia lub konwersji odpowiednich instrumentów kapitałowych - pomoc w podjęciu decyzji dotyczącej zakresu umorzenia lub obniżenia wartości instrumentów właścicielskich, a także zakresu umorzenia lub konwersji odpowiednich instrumentów kapitałowych;
d)
jeśli stosowany jest instrument umorzenia lub konwersji długu - pomoc w podjęciu decyzji dotyczącej zakresu umorzenia lub konwersji zobowiązań kwalifikowalnych;
e)
jeśli stosowany jest instrument instytucji pomostowej lub instrument wydzielenia aktywów - pomoc w podjęciu decyzji dotyczącej aktywów, praw, zobowiązań lub instrumentów właścicielskich, które mają być przeniesione, oraz decyzji dotyczącej wartości ewentualnego wynagrodzenia należnego instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub, w stosownych przypadkach, akcjonariuszom lub posiadaczom instrumentów właścicielskich;
f)
jeśli stosowany jest instrument zbycia działalności - pomoc w podjęciu decyzji dotyczącej aktywów, praw, zobowiązań lub instrumentów właścicielskich, które mają być przeniesione, oraz przekazanie Jednolitej Radzie informacji umożliwiających jej ustalenie, co stanowi warunki handlowe do celów art. 24 ust. 2 lit. b);
g)
we wszystkich przypadkach - zapewnienie, by wszelkie straty z tytułu aktywów podmiotu, o którym mowa w art. 2, zostały w pełni uznane w momencie zastosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub wykonania uprawnienia do umorzenia lub konwersji odpowiednich instrumentów kapitałowych.
6. Bez uszczerbku dla unijnych ram pomocy państwa, w stosownych przypadkach wycena jest oparta na ostrożnych założeniach, w tym w odniesieniu do współczynników niewykonania zobowiązania i powagi strat. Wycena nie przewiduje żadnego potencjalnego udzielenia w przyszłości na rzecz podmiotu, o którym mowa w art. 2, nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego, żadnego awaryjnego wsparcia płynnościowego udzielanego przez bank centralny ani żadnego wsparcia płynnościowego udzielanego przez bank centralny na niestandardowych warunkach odnoszących się do zabezpieczenia, terminu i stóp procentowych, od momentu podjęcia działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub wykonania uprawnienia do umorzenia lub konwersji odpowiednich instrumentów kapitałowych. Ponadto wycena uwzględnia fakt, że w przypadku zastosowania dowolnego instrumentu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji:
a)
Jednolita Rada może odzyskać od instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją wszelkie właściwie poniesione uzasadnione koszty, zgodnie z art. 22 ust. 6;
b)
fundusz może pobierać odsetki lub opłaty w odniesieniu do wszelkich pożyczek lub gwarancji udzielonych instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, zgodnie z art. 76.
7. Wycenę uzupełnia się o następujące informacje zawarte w księgach rachunkowych i ewidencji podmiotu, o którym mowa w art. 2:
a)
zaktualizowany bilans i sprawozdanie na temat sytuacji finansowej podmiotu, o którym mowa w art. 2;
b)
analizę i szacunkową wartość księgową aktywów;
c)
wykaz pozostających do spłaty zobowiązań bilansowych i pozabilansowych wykazanych w księgach rachunkowych i ewidencji podmiotu, o którym mowa w art. 2, wraz z informacjami dotyczącymi odpowiednich wierzytelności i kolejnością uprzywilejowania roszczeń, o której mowa w art. 17.
8. W stosownych przypadkach, aby pomóc w podjęciu decyzji, o których mowa w ust. 5 lit. e) i f) niniejszego artykułu, informacje określone w ust. 7 lit. b) niniejszego artykułu mogą zostać uzupełnione analizą i oszacowaniem wartości aktywów i zobowiązań podmiotu, o którym mowa w art. 2, na podstawie wartości rynkowej.
9. Wycena zawiera informacje o podziale wierzycieli na kategorie zgodnie z kolejnością uprzywilejowania roszczeń, o której mowa w art. 17, oraz oszacowanie zakładanego sposobu traktowania poszczególnych kategorii akcjonariuszy i wierzycieli, gdyby podmiot, o którym mowa w art. 2, był likwidowany w ramach standardowego postępowania upadłościowego. Oszacowanie to nie narusza zastosowania zasady „niepogarszania sytuacji wierzycieli”, o której to zasadzie mowa w art. 15 ust. 1 lit. g).
10. Jeśli ze względu na pilny charakter sprawy nie jest możliwe spełnienie wymogów określonych w ust. 7 i 9 lub zastosowanie ma ust. 3, przeprowadza się wycenę wstępną. Wycena wstępna jest zgodna z wymogami określonymi w ust. 4 oraz, w miarę możliwości wynikających z zaistniałych okoliczności, z wymogami określonymi w ust. 1, 7 i 9.
Wycena wstępna, o której mowa w akapicie pierwszym, uwzględnia bufor z tytułu dodatkowych strat, wraz z odpowiednim uzasadnieniem.
11. Wycenę niespełniającą wszystkich wymogów określonych w ust. 1 i w ust. 4-9 uznaje się za wstępną do czasu przeprowadzenia przez niezależną osobę, o której mowa w ust. 1, wyceny w pełni zgodnej z wszystkimi wymogami określonymi w tych ustępach. Tę ostateczną wycenę ex post przeprowadza się w najbliższym praktycznie możliwym terminie. Może ona zostać przeprowadzona odrębnie od wyceny, o której mowa w ust. 16, 17 i 18, albo jednocześnie z tą wyceną, i przez tę samą niezależną osobę, która przeprowadziła tę wycenę, lecz powinna być od niej odrębna.
Cele ostatecznej wyceny ex post są następujące:
a)
zapewnić, by wszelkie straty z tytułu aktywów podmiotu, o którym mowa w art. 2, były w pełni uwzględniane w księgach rachunkowych tego podmiotu;
b)
pomóc w podjęciu decyzji w sprawie odpisania roszczeń wierzycieli lub zwiększenia wartości wypłacanego wynagrodzenia, zgodnie z ust. 12 niniejszego artykułu.
12. Jeżeli dokonane w ramach ostatecznej wyceny ex post oszacowanie wartości aktywów netto podmiotu, o którym mowa w art. 2, przewyższa wartość oszacowania aktywów netto tego podmiotu dokonanego w ramach wyceny wstępnej, Jednolita Rada może zwrócić się do krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o:
a)
wykonanie jego uprawnienia do zwiększenia wartości roszczeń wierzycieli lub posiadaczy odpowiednich instrumentów kapitałowych, które zostały umorzone w ramach instrumentu umorzenia lub konwersji długu;
b)
zalecenie instytucji pomostowej lub podmiotowi zarządzającemu aktywami, by dokonały wypłaty dalszego wynagrodzenia w odniesieniu do aktywów, praw lub zobowiązań na rzecz instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, lub - w zależności od przypadku - w odniesieniu do instrumentów właścicielskich na rzecz posiadaczy takich instrumentów.
13. Niezależnie od przepisów ust. 1 wycenę wstępną przeprowadzoną zgodnie z ust. 10 i 11 uznaje się za dopuszczalną podstawę do podjęcia przez Jednolitą Radę decyzji w sprawie działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w tym zalecenia krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przejęcia kontroli nad instytucją będącą na progu upadłości, lub w sprawie wykonania uprawnień do umorzenia lub konwersji odpowiednich instrumentów kapitałowych.
14. Jednolita Rada ustanawia i stosuje uzgodnienia służące zapewnieniu, by ocena do celów zastosowania instrumentu umorzenia lub konwersji długu zgodnie z art. 27 oraz wycena, o której mowa w ust. 1-15 niniejszego artykułu, były oparte na informacjach o aktywach i zobowiązaniach instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, które są w jak największym stopniu aktualne i kompletne.
15. Wycena jest integralną częścią decyzji w sprawie zastosowania instrumentu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub w sprawie wykonania uprawnienia w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub decyzji w sprawie wykonania uprawnienia do umorzenia lub konwersji instrumentów kapitałowych. Sama wycena nie podlega odrębnemu prawu do odwołania, ale może podlegać odwołaniu łącznie z decyzją Jednolitej Rady.
16. Do celów oceny, czy akcjonariusze i wierzyciele zostaliby lepiej potraktowani, gdyby instytucja objęta restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją została poddana standardowemu postępowaniu upadłościowemu, Jednolita Rada zapewnia, by jak najszybciej po przeprowadzeniu działania lub działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przeprowadzona została wycena przez niezależną osobę, o której mowa w ust. 1. Wycena ta jest odrębna od wyceny przeprowadzonej na mocy ust. 1-15.
17. Wycena, o której mowa w ust. 16, określa:
a)
sposób traktowania akcjonariuszy i wierzycieli lub odpowiednich systemów gwarancji depozytów w przypadku gdyby instytucja objęta restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, w stosunku do której działanie lub działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostały podjęte, została objęta standardowym postępowaniem upadłościowym w czasie, gdy podjęta została decyzja w sprawie działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
b)
faktyczny sposób traktowania akcjonariuszy i wierzycieli podczas restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją; oraz
c)
ewentualne różnice między sposobem traktowania, o którym mowa w lit. a) niniejszego ustępu, a sposobem traktowania, o którym mowa w lit. b) niniejszego ustępu.
18. W wycenie, o której mowa w ust. 16:
a)
przyjmuje się, że instytucja objęta restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, w stosunku do której działanie lub działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostały podjęte, zostałaby objęta standardowym postępowaniem upadłościowym w czasie, gdy podjęta została decyzja w sprawie działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
b)
przyjmuje się, że działanie lub działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie zostały podjęte;
c)
nie uwzględnia się ewentualnego udzielenia nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego na rzecz instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją.
Artykuł 21
Umorzenie i konwersja instrumentów kapitałowych
1. Jednolita Rada wykonuje uprawnienie do umorzenia lub konwersji odpowiednich instrumentów kapitałowych, stanowiąc na mocy procedury określonej w art. 18, w odniesieniu do podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 2, oraz podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 4 lit. b) oraz ust. 5, jeżeli spełnione są warunki zastosowania tych ustępów, ale wyłącznie wtedy, gdy stwierdzi - na swojej sesji wykonawczej zwołanej po otrzymaniu powiadomienia zgodnie z akapitem drugim lub z własnej inicjatywy - że spełniony został co najmniej jeden z następujących warunków:
a)
stwierdzono, że spełniono warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 16 i 18, przed podjęciem jakichkolwiek działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
b)
podmiot nie będzie w stanie utrzymać rentowności, chyba że odpowiednie instrumenty kapitałowe zostaną umorzone lub nastąpi ich konwersja na kapitał własny;
c)
w przypadku odpowiednich instrumentów kapitałowych wyemitowanych przez jednostkę zależną i jeżeli te odpowiednie instrumenty kapitałowe są uznawane do celów spełnienia wymogów w zakresie funduszy własnych na zasadzie indywidualnej i na zasadzie skonsolidowanej, chyba że uprawnienie do umorzenia lub konwersji jest wykonywane w odniesieniu do tych instrumentów, grupa nie będzie w stanie utrzymać rentowności;
d)
w przypadku odpowiednich instrumentów kapitałowych wyemitowanych na poziomie jednostki dominującej i jeżeli te odpowiednie instrumenty kapitałowe są uznawane do celów spełnienia wymogów w zakresie funduszy własnych na zasadzie indywidualnej na poziomie jednostki dominującej lub na zasadzie skonsolidowanej, chyba że uprawnienie do umorzenia lub konwersji jest wykonywane w odniesieniu do tych instrumentów, grupa nie będzie w stanie utrzymać rentowności;
e)
podmiot lub grupa wymagają udzielenia nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego, z wyjątkiem wystąpienia dowolnej z okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 4 lit. d) ppkt (iii).
Oceny warunków, o których mowa w lit. a), c) i d) akapitu pierwszego, dokonuje EBC, po zasięgnięciu opinii Jednolitej Rady. Jednolita Rada na swojej sesji wykonawczej również może dokonać takiej oceny.
2. W odniesieniu do oceny, czy dany podmiot lub grupa są rentowne, na swojej sesji wykonawczej Jednolita Rada może dokonać takiej oceny wyłącznie po poinformowaniu EBC o swoim zamiarze i tylko wtedy, gdy EBC, w terminie trzech dni kalendarzowych od otrzymania takiej informacji, sam nie dokona takiej oceny. EBC bez zwłoki przekazuje Jednolitej Radzie wszelkie istotne informacje, jakich Jednolita Rada zażąda w celu przeprowadzenia swojej oceny.
3. Do celów ust. 1 niniejszego artykułu podmiot, o którym mowa w art. 2, lub grupę uznaje się za niebędące w stanie utrzymać rentowności, wyłącznie jeśli spełnione są oba poniższe warunki:
a)
podmiot lub grupa są na progu upadłości lub są zagrożone upadłością;
b)
biorąc pod uwagę ramy czasowe i inne istotne okoliczności, nie ma racjonalnych podstaw, by oczekiwać że jakiekolwiek działanie, w tym alternatywne środki sektora prywatnego lub działanie w ramach nadzoru (w tym środki wczesnej interwencji) inne niż umorzenie lub konwersja odpowiednich instrumentów kapitałowych, podjęte indywidualnie lub w połączeniu z działaniem w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zapobiegłoby upadłości tego podmiotu lub grupy w rozsądnych ramach czasowych.
4. Do celów ust. 3 lit. a) niniejszego artykułu podmiot uznaje się za będący na progu upadłości lub zagrożony upadłością, jeśli występuje co najmniej jedna z okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 4.
5. Do celów ust. 3 lit. a) grupę uznaje się za będącą na progu upadłości lub zagrożoną upadłością, jeśli grupa naruszyła lub istnieją obiektywne przesłanki pozwalające stwierdzić, że grupa ta w najbliższej przyszłości naruszy dotyczące jej skonsolidowane wymogi ostrożnościowe w sposób uzasadniający podjęcie działania przez EBC lub właściwy organ krajowy, w tym - choć nie tylko - z powodu poniesienia lub prawdopodobieństwa poniesienia przez tę grupę strat, które wyczerpią jej wszystkie fundusze własne lub znaczną ich część.
6. Odpowiedni instrument kapitałowy wyemitowany przez jednostkę zależną nie jest umarzany w większym stopniu ani nie dokonuje się jego konwersji na gorszych warunkach zgodnie z art. 59 ust. 3 lit. c) dyrektywy 2014/59/UE, niż miało to miejsce względem instrumentów kapitałowych o jednakowej pozycji w hierarchii roszczeń na poziomie jednostki dominującej, które to instrumenty zostały umorzone lub poddane konwersji.
7. Jeżeli co najmniej jeden z warunków, o których mowa w ust. 1, został spełniony, Jednolita Rada, stanowiąc na mocy procedury określonej w art. 18, ustala, czy uprawnienia do umorzenia lub konwersji odpowiednich instrumentów kapitałowych mają być wykonane indywidualnie czy też, zgodnie z procedurą na mocy art. 18, w połączeniu z działaniem w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
8. Jeśli stanowiąc na mocy procedury określonej w art. 18 niniejszego rozporządzenia, Jednolita Rada stwierdzi, że co najmniej jeden z warunków, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, jest spełniony, lecz nie są spełnione warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 18 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, Jednolita Rada bezzwłocznie nakazuje krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonanie uprawnień do umorzenia lub konwersji zgodnie z art. 59 i 60 dyrektywy 2014/59/UE.
Jednolita Rada zapewnia, by przed wykonaniem przez krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uprawnienia do umorzenia lub konwersji odpowiednich instrumentów kapitałowych przeprowadzona została zgodnie z art. 20 ust. 1-15 wycena aktywów i zobowiązań podmiotu, o którym mowa w art. 2, lub grupy. Wycena ta stanowi podstawę obliczenia umorzenia, które należy zastosować do odpowiednich instrumentów kapitałowych, w celu absorpcji strat oraz poziomu konwersji, który należy zastosować do odpowiednich instrumentów kapitałowych, w celu dokapitalizowania podmiotu, o którym mowa w art. 2, lub grupy.
9. Jeśli spełniony jest co najmniej jeden z warunków, o których mowa w ust. 1, i warunki, o których mowa w art. 18 ust. 1, również zostały spełnione, stosuje się procedurę określoną w art. 18 ust. 6, 7 i 8.
10. Jednolita Rada zapewnia, by krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji bezzwłocznie wykonały uprawnienia do umorzenia lub konwersji zgodnie z kolejnością uprzywilejowania roszczeń określoną w art. 17 oraz w sposób zapewniający następujące rezultaty:
a)
w pierwszej kolejności obniżeniu ulegają pozycje w kapitale podstawowym Tier I proporcjonalnie do strat i w zakresie możliwości pokrywania przez nie strat;
b)
kwota główna instrumentów dodatkowych w Tier I jest umarzana lub poddawana konwersji na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, lub przeprowadza się oba te działania, w zakresie, w jakim jest to konieczne dla osiągnięcia celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 14, lub w zakresie możliwości pokrywania strat przez odpowiednie instrumenty kapitałowe, w zależności od tego, która z tych wartości jest niższa;
c)
kwota główna instrumentów w Tier II jest umarzana lub poddawana konwersji na instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, lub przeprowadza się oba te działania, w zakresie, w jakim jest to konieczne dla osiągnięcia celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 14, lub w zakresie możliwości pokrywania strat przez odpowiednie instrumenty kapitałowe, w zależności od tego, która z tych wartości jest niższa.
11. Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonują instrukcje Jednolitej Rady i przeprowadzają umorzenie lub konwersję odpowiednich instrumentów kapitałowych zgodnie z art. 29.
Artykuł 22
Ogólne zasady dotyczące instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
1. Jeśli Jednolita Rada postanowi zastosować instrument restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec podmiotu lub grupy, o których mowa w art. 7 ust. 2, lub wobec podmiotu lub grupy, o których mowa w art. 7 ust. 4 lit. b) i ust. 5, jeżeli spełnione są warunki stosowania tych ustępów, i odnośne działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji doprowadziłoby do poniesienia strat przez wierzycieli lub konwersji ich roszczeń, Jednolita Rada zaleca krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonanie uprawnienia do umorzenia lub konwersji odpowiednich instrumentów kapitałowych zgodnie z art. 21 bezpośrednio przed lub równocześnie z zastosowaniem instrumentu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
2. Instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 18 ust. 6 lit. b), są następujące:
a)
instrument zbycia działalności;
b)
instrument instytucji pomostowej;
c)
instrument wydzielenia aktywów;
d)
instrument umorzenia lub konwersji długu.
3. Przyjmując program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o którym mowa w art. 18 ust. 6, Jednolita Rada uwzględnia następujące czynniki:
a)
aktywa i zobowiązania instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją na podstawie wyceny zgodnie z art. 20;
b)
sytuację w zakresie płynności instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją;
c)
zbywalność wartości koncesji instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją w świetle warunków konkurencyjnych i gospodarczych panujących na rynku;
d)
dostępny czas.
4. Instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stosuje się do realizacji celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 14, zgodnie z zasadami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określonymi w art. 15. Można je stosować indywidualnie albo w dowolnym połączeniu, z wyjątkiem instrumentu wydzielenia aktywów, który można zastosować jedynie wraz z innym instrumentem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
5. W przypadku zastosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w ust. 2 lit. a) lub b) niniejszego artykułu, do przeniesienia jedynie części aktywów, praw lub zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, pozostała część podmiotu, o którym mowa w art. 2, z którego przeniesiono aktywa, prawa lub zobowiązania, jest likwidowana w ramach standardowego postępowania upadłościowego.
6. Jednolita Rada może odzyskać wszelkie uzasadnione koszty właściwie poniesione w związku z zastosowaniem instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub w związku z wykonaniem uprawnień w tym zakresie na jeden lub kilka z poniższych sposobów:
a)
poprzez potrącenie od ewentualnego wynagrodzenia zapłaconego przez odbiorcę na rzecz instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub, w zależności od przypadku, na rzecz posiadaczy instrumentów właścicielskich;
b)
od instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją - jako wierzyciel uprzywilejowany; lub
c)
z wszelkich wpływów uzyskanych w wyniku zakończenia działalności instytucji pomostowej lub podmiotu zarządzającego aktywami - jako wierzyciel uprzywilejowany.
Wszelkie wpływy uzyskane przez krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w związku z wykorzystaniem funduszu są zwracane Jednolitej Radzie.
Artykuł 23
Program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
Program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyjęty przez Jednolitą Radę na mocy art. 18 określa, zgodnie z wszelkimi decyzjami w sprawie pomocy państwa lub pomocy z funduszu, szczegółowe informacje odnoszące się do instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które mają być zastosowane wobec instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, dotyczące co najmniej środków, o których mowa w art. 24 ust. 2, art. 25 ust. 2, art. 26 ust. 2 i art. 27 ust. 1, które to środki mają zostać wdrożone przez krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z odpowiednimi przepisami dyrektywy 2014/59/UE transponowanymi do prawa krajowego, a także ustala konkretne kwoty i cele, do których wykorzystywany jest fundusz.
Program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zawiera zarys działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które powinna podjąć Jednolita Rada w odniesieniu do unijnej jednostki dominującej lub poszczególnych podmiotów powiązanych mających siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich z myślą o realizacji celów i przestrzeganiu zasad restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, określonych w art. 14 i 15.
Przyjmując program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada, Rada i Komisja uwzględniają plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o którym mowa w art. 8, oraz postępują zgodnie z nim, chyba że Jednolita Rada - uwzględniając okoliczności danej sprawy - stwierdzi, że cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zostaną zrealizowane skuteczniej w wyniku podjęcia działań, których nie przewidziano w planie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
W trakcie procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Jednolita Rada może zmienić i zaktualizować program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odpowiednio do okoliczności danej sprawy. Do celów zmian i aktualizacji stosuje się procedurę określoną w art. 18.
Dodatkowo program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przewiduje, w stosownych przypadkach, powołanie przez krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zarządcy nadzwyczajnego dla instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, zgodnie z art. 35 dyrektywy 2014/59/UE. Jednolita Rada może postanowić, że ten sam zarządca nadzwyczajny zostanie powołany dla wszystkich podmiotów powiązanych z grupą, jeżeli jest to konieczne w celu ułatwienia wprowadzenia rozwiązań przywracających stabilność finansową danych podmiotów.
Artykuł 24
Instrument zbycia działalności
1. W ramach programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instrument zbycia działalności obejmuje przeniesienie na rzecz nabywcy niebędącego instytucją pomostową:
a)
instrumentów właścicielskich wyemitowanych przez instytucję objętą restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją; lub
b)
wszystkich lub niektórych aktywów, praw lub zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją.
2. Jeśli chodzi o instrument zbycia działalności, program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określa:
a)
instrumenty, aktywa, prawa i zobowiązania, które mają zostać przeniesione przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 38 ust. 1 i ust. 7-11 dyrektywy 2014/59/UE;
b)
warunki handlowe, z uwzględnieniem okoliczności oraz kosztów i wydatków poniesionych w trakcie procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zgodnie z którymi krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dokonuje przeniesienia zgodnie z art. 38 ust. 2, 3 i 4) dyrektywy 2014/59/UE;
c)
czy uprawnienia do przeniesienia mogą być wykonane przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji więcej niż raz zgodnie z art. 38 ust. 5 i 6 dyrektywy 2014/59/UE;
d)
ustalenia dotyczące oferowania na sprzedaż odnośnego podmiotu lub odnośnych instrumentów, aktywów, praw i zobowiązań przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 dyrektywy 2014/59/UE;
e)
czy spełnienie przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wymogów dotyczących oferowania na sprzedaż może potencjalnie naruszyć cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu.
3. Jednolita Rada stosuje instrument zbycia działalności bez konieczności spełnienia wymogów dotyczących oferowania na sprzedaż na mocy ust. 2 lit. e), jeśli stwierdzi, że spełnienie tych wymogów mogłoby naruszyć co najmniej jeden z celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w szczególności gdy spełnione są następujące warunki:
a)
Jednolita Rada stwierdzi, iż istnieje poważne zagrożenie dla stabilności finansowej wynikające z upadłości lub prawdopodobnej upadłości instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub spotęgowane taką upadłością lub prawdopodobną upadłością; oraz
b)
Jednolita Rada stwierdzi, iż spełnienie tych wymogów mogłoby ograniczyć skuteczność instrumentu zbycia działalności w zmniejszeniu tego zagrożenia lub w osiągnięciu celu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określonego w art. 14 ust. 2 lit. b).
Artykuł 25
Instrument instytucji pomostowej
1. W ramach programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instrument instytucji pomostowej obejmuje przeniesienie do instytucji pomostowej co najmniej jednego z poniższych:
a)
instrumentów właścicielskich wyemitowanych przez co najmniej jedną z instytucji objętych restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją;
b)
wszystkich lub niektórych aktywów, praw lub zobowiązań co najmniej jednej z instytucji objętych restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją.
2. Jeśli chodzi o instrument instytucji pomostowej, program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określa:
a)
instrumenty, aktywa, prawa i zobowiązania, które mają zostać przeniesione do instytucji pomostowej przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 40 ust. 1-12 dyrektywy 2014/59/UE;
b)
ustalenia dotyczące ustanowienia, prowadzenia i zakończenia działalności instytucji pomostowej przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 41 ust. 1, 2, 3 i ust. 5-9 dyrektywy 2014/59/UE;
c)
ustalenia dotyczące oferowania na sprzedaż instytucji pomostowej lub jej aktywów lub zobowiązań przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 41 ust. 4 dyrektywy 2014/59/UE.
3. Jednolita Rada zapewnia, by całkowita wartość zobowiązań przenoszonych przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do instytucji pomostowej nie przekraczała całkowitej wartości praw i aktywów przenoszonych z instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub zapewnionych z innych źródeł.
Artykuł 26
Instrument wydzielenia aktywów
1. W ramach programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instrument wydzielenia aktywów obejmuje przeniesienie aktywów, praw lub zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub instytucji pomostowej do co najmniej jednego podmiotu zarządzającego aktywami.
2. Jeśli chodzi o instrument wydzielenia aktywów, program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określa:
a)
aktywa, prawa i zobowiązania, które mają zostać przeniesione przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do podmiotu zarządzającego aktywami zgodnie z art. 42 ust. 1-5 i ust. 8-13 dyrektywy 2014/59/UE;
b)
należność, za jaką aktywa, prawa i zobowiązania mają być przeniesione przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do podmiotu zarządzającego aktywami, zgodnie z zasadami określonymi w art. 20 niniejszego rozporządzenia, zgodnie z art. 42 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE, a także zgodnie z unijnymi ramami pomocy państwa.
Akapit pierwszy lit. b) nie oznacza, że należność nie może mieć wartości nominalnej lub ujemnej.
Artykuł 27
Instrument umorzenia lub konwersji długu
1. Instrument umorzenia lub konwersji długu można zastosować w każdym z następujących celów:
a)
dokapitalizowania podmiotu, o którym mowa w art. 2 niniejszego rozporządzenia, spełniającego warunki uruchomienia procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w stopniu wystarczającym do przywrócenia mu zdolności do spełniania warunków zezwolenia w zakresie, w jakim warunki te mają zastosowanie do podmiotu, i do dalszego prowadzenia działalności, na którą uzyskał on zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE lub dyrektywą 2014/65/UE - w przypadku gdy podmiot uzyskał zezwolenie na mocy tych dyrektyw - a także w celu utrzymania wystarczającego zaufania rynku do danej instytucji lub podmiotu;
b)
zamiany na kapitał własny lub obniżenia kwoty głównej należności lub instrumentów dłużnych, które są przenoszone:
(i)
do instytucji pomostowej, w celu zapewnienia kapitału dla tej instytucji pomostowej; lub
(ii)
w ramach instrumentu zbycia działalności lub instrumentu wydzielenia aktywów.
W ramach programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w odniesieniu do instrumentu umorzenia lub konwersji długu, określa się, co następuje:
a)
łączną kwotę, o którą zobowiązania kwalifikowalne muszą być obniżone lub poddane konwersji, zgodnie z ust. 13;
b)
zobowiązania, które można wyłączyć zgodnie z ust. 5-14;
c)
cele i minimalną treść planu reorganizacji działalności, który należy przedłożyć zgodnie z ust. 16.
2. Instrument umorzenia lub konwersji długu można zastosować w celu, o którym mowa w ust. 1 lit. a), jedynie jeśli istnieją racjonalne przesłanki, że zastosowanie tego instrumentu, wraz z innymi odpowiednimi środkami, w tym środkami wdrożonymi zgodnie z planem reorganizacji działalności wymaganym na mocy ust. 16, nie tylko pozwoli osiągnąć odpowiednie cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ale również przywróci odnośnemu podmiotowi dobrą kondycję finansową i długoterminową rentowność.
Jeśli warunki określone w akapicie pierwszym nie są spełnione, stosuje się odpowiednio dowolny z instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 22 ust. 2 lit. a), b) i c), oraz instrument umorzenia lub konwersji długu, o którym mowa w lit. d) tego ustępu.
3. Następujące zobowiązania, niezależnie od faktu, czy podlegają ustawodawstwu państwa członkowskiego czy też państwa trzeciego, nie podlegają umorzeniu ani konwersji:
a)
depozyty gwarantowane;
b)
zobowiązania zabezpieczone, w tym obligacje zabezpieczone i zobowiązania w postaci instrumentów finansowych stosowane do celów zabezpieczających, które stanowią integralną część podstawy zabezpieczenia i które zgodnie z prawem krajowym są zabezpieczone w sposób podobny do obligacji zabezpieczonych;
c)
wszelkie zobowiązania, które powstają w wyniku posiadania przez instytucję lub podmiot, o których mowa w art. 2 niniejszego rozporządzenia, aktywów należących do klientów lub środków pieniężnych należących do klientów, w tym aktywów należących do klientów lub środków pieniężnych należących do klientów zdeponowanych w imieniu UCITS, zgodnie z definicją w art. 1 ust. 2 dyrektywy 2009/65/WE, lub alternatywnych funduszy inwestycyjnych, zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE (17), pod warunkiem że taki klient podlega ochronie na mocy mającego zastosowanie prawa upadłościowego;
d)
wszelkie zobowiązania, które powstają w wyniku stosunku powierniczego między podmiotem, o którym mowa w art. 2, (powiernikiem) a inną osobą (beneficjentem), pod warunkiem że taki beneficjent podlega ochronie na mocy mającego zastosowanie prawa upadłościowego lub cywilnego;
e)
zobowiązania w stosunku do instytucji, z wyłączeniem podmiotów będących częścią tej samej grupy, o pierwotnym terminie zapadalności poniżej siedmiu dni;
f)
zobowiązania, których rezydualny termin zapadalności wynosi mniej niż siedem dni, w stosunku do systemów lub operatorów systemów wyznaczonych zgodnie z dyrektywą 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (18) lub ich uczestników i wynikające z udziału w takim systemie;
g)
zobowiązania w stosunku do:
(i)
pracowników, związane z należnymi płacami, świadczeniami emerytalnymi lub innymi stałymi składnikami wynagrodzenia, z wyjątkiem zmiennych składników wynagrodzenia nieuregulowanych układem zbiorowym;
(ii)
wierzycieli komercyjnych lub handlowych, wynikające z dostawy towarów lub świadczenia usług na rzecz instytucji lub podmiotu, o którym mowa w art. 2, które mają krytyczne znaczenie dla prowadzenia przez niego bieżącej działalności, w tym usług informatycznych, usług użyteczności publicznej oraz usług wynajmu, obsługi i utrzymania budynków i pomieszczeń;
(iii)
organów podatkowych i instytucji zabezpieczenia społecznego, pod warunkiem że zobowiązania te mają uprzywilejowany charakter na mocy mającego zastosowanie prawa;
(iv)
systemów gwarancji depozytów, wynikające ze składek należnych zgodnie z dyrektywą 2014/49/UE.
Akapit pierwszy lit. g) ppkt (i) nie ma zastosowania do zmiennych składników wynagrodzenia osób podejmujących istotne ryzyko działalności, o których mowa w art. 92 ust. 2 dyrektywy 2013/36/UE.
4. Zakres instrumentu umorzenia lub konwersji długu, o którym mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, nie uniemożliwia, w stosownych przypadkach, wykonania uprawnień do umorzenia lub konwersji w odniesieniu do dowolnej części zabezpieczonego zobowiązania lub zobowiązania, dla którego ustanowiono zabezpieczenie, która przekracza wartość aktywów, zastawu lub zabezpieczenia, którymi jest ono zabezpieczone, lub w odniesieniu do dowolnej kwoty depozytu, która przekracza poziom gwarancji przewidziany w art. 6 dyrektywy 2014/49/UE.
Jednolita Rada zapewnia, by wszystkie zabezpieczone aktywa związane z zabezpieczoną grupą obligacji zabezpieczonych pozostały nienaruszone, rozdzielone i by przeznaczono na nie wystarczające środki finansowe.
Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących dużych ekspozycji ustanowionych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013 i dyrektywie 2013/36/UE oraz w celu zapewnienia możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotów i grup, Jednolita Rada zaleca krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ograniczenie, zgodnie z art. 10 ust. 11 lit. b) niniejszego rozporządzenia, zakresu, w jakim inne instytucje posiadają zobowiązania kwalifikujące się do instrumentu umorzenia lub konwersji długu, z wyjątkiem zobowiązań zdeponowanych w podmiotach, które są częścią tej samej grupy.
5. W wyjątkowych okolicznościach, w których zastosowanie ma instrument umorzenia lub konwersji długu, niektóre zobowiązania mogą być całkowicie lub częściowo wyłączone z zastosowania uprawnień do umorzenia lub konwersji, gdy:
a)
poddanie danego zobowiązania umorzeniu lub konwersji nie jest w rozsądnym terminie możliwe, niezależnie od wysiłków podejmowanych w dobrej wierze przez odpowiedni krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
b)
takie wyłączenie jest absolutnie niezbędne i jest proporcjonalne do uzyskania ciągłości funkcji krytycznych i głównych linii biznesowych w sposób pozwalający zachować zdolność instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją do kontynuowania kluczowych operacji, usług i transakcji;
c)
takie wyłączenie jest absolutnie niezbędne i jest proporcjonalne do tego, by uniknąć wywołania efektu domina, zwłaszcza jeśli chodzi o kwalifikujące się depozyty osób fizycznych oraz mikro, małych i średnich przedsiębiorstw, co poważnie zakłóciłoby funkcjonowanie rynków finansowych, w tym infrastruktury rynków finansowych, w sposób mogący spowodować poważne zakłócenie gospodarki państwa członkowskiego lub Unii; lub
d)
zastosowanie instrumentu umorzenia lub konwersji długu w odniesieniu do tych zobowiązań spowodowałoby takie obniżenie wartości, że straty poniesione przez innych wierzycieli byłyby wyższe niż gdyby zobowiązania te zostały wyłączone z umorzenia lub konwersji długu.
Jeśli zobowiązanie kwalifikowalne lub kategoria zobowiązań kwalifikowalnych są wyłączone w całości lub częściowo, na podstawie niniejszego ustępu, poziom umorzenia lub konwersji zastosowany w odniesieniu do innych zobowiązań kwalifikowalnych może zostać podwyższony w celu uwzględnienia tych wyłączeń, pod warunkiem że poziom umorzenia i konwersji zastosowany do innych zobowiązań kwalifikowalnych jest zgodny z zasadą określoną w art. 15 ust. 1 lit. g).
6. Jeśli zobowiązanie kwalifikowalne lub kategoria zobowiązań kwalifikowalnych są wyłączone w całości lub częściowo, na podstawie ust. 5, a straty, które zostałyby poniesione z tytułu tych zobowiązań, nie zostały przeniesione w pełni na innych wierzycieli, na rzecz instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją można przekazać wkład z funduszu w celu dokonania jednej lub obu z poniższych czynności:
a)
pokrycia ewentualnych strat, które nie zostały pokryte przez zobowiązania kwalifikowalne, i przywrócenia do zera wartości aktywów netto instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, zgodnie z ust. 13 lit. a);
b)
nabycia instrumentów właścicielskich lub instrumentów kapitałowych w instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, w celu dokapitalizowania tej instytucji zgodnie z ust. 13 lit. b).
7. Fundusz może dokonać wkładu, o którym mowa w ust. 6, wyłącznie gdy:
a)
wkład w celu pokrycia strat i dokapitalizowania równy kwocie nie niższej niż 8 % całkowitych zobowiązań, w tym funduszy własnych instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, ustalony w momencie podjęcia działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z wyceną przewidzianą w art. 20 ust. 1-15, został dokonany przez akcjonariuszy, posiadaczy odpowiednich instrumentów kapitałowych i innych zobowiązań kwalifikowalnych poprzez umorzenie, konwersję lub w inny sposób; oraz
b)
wkład z funduszu nie przekracza pułapu 5 % całkowitych zobowiązań, w tym funduszy własnych instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, ustalonego w momencie podjęcia działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z wyceną przewidzianą w art. 20 ust. 1-15.
8. Wkład z funduszu, o którym mowa w ust. 7 niniejszego artykułu, może być finansowany z:
a)
kwoty dostępnej w ramach funduszu, która została zebrana ze składek od podmiotów, o których mowa w art. 2 niniejszego rozporządzenia, zgodnie z zasadami określonymi w dyrektywie 2014/59/UE, a także w art. 67 ust. 4 oraz art. 70 i 71 niniejszego rozporządzenia;
b)
jeśli kwoty, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu, są niewystarczające - kwot zebranych z alternatywnych sposobów finansowania zgodnie z art. 73 i 74.
9. W wyjątkowych okolicznościach możliwe jest poszukiwanie dalszych środków finansowych z wykorzystaniem alternatywnych źródeł finansowania, po:
a)
osiągnięciu pułapu 5 % określonego w ust. 7 lit. b); oraz
b)
pełnym umorzeniu lub konwersji wszystkich niezabezpieczonych, nieuprzywilejowanych zobowiązań, innych niż kwalifikujące się depozyty.
10. Alternatywnie lub dodatkowo, jeśli spełnione są warunki określone w ust. 9 lit. a) i b), wkład może być dokonany z zasobów zebranych ze składek ex ante zgodnie z art. 70, które nie zostały jeszcze wykorzystane.
11. Do celów niniejszego rozporządzenia nie ma zastosowania art. 44 ust. 8 dyrektywy 2014/59/UE.
12. Przy podejmowaniu decyzji, o której mowa w ust. 5, należycie uwzględnia się:
a)
zasadę, że straty powinny być ponoszone w pierwszej kolejności przez akcjonariuszy, a następnie, co do zasady, przez wierzycieli instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją w kolejności uprzywilejowania;
b)
poziom zdolności do pokrycia strat, którym dysponowałaby instytucja objęta restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, gdyby odnośne zobowiązania lub kategoria zobowiązań zostały wyłączone; oraz
c)
konieczność utrzymania odpowiednich zasobów w celu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
13. Na podstawie wyceny zgodnej z wymogami art. 20 ust. 1-15 Jednolita Rada dokonuje oszacowania:
a)
w stosownych przypadkach - łącznej kwoty, na jaką muszą być umorzone zobowiązania kwalifikowalne, w celu zapewnienia, by wartość aktywów netto instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją była równa zero; oraz
b)
w stosownych przypadkach - łącznej kwoty, na jaką wartość zobowiązań kwalifikowalnych musi zostać poddana konwersji na akcje lub inne rodzaje instrumentów kapitałowych, w celu przywrócenia współczynnika kapitału podstawowego Tier I:
(i)
instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją; albo
(ii)
instytucji pomostowej.
Oszacowanie, o którym mowa w akapicie pierwszym, określa kwotę, na jaką wartość zobowiązań kwalifikowalnych musi zostać umorzona lub poddana konwersji w celu przywrócenia współczynnika kapitału podstawowego Tier I instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, lub, w stosownych przypadkach, ustala współczynnik instytucji pomostowej, z uwzględnieniem wszelkich wkładów kapitałowych z funduszu zgodnie z art. 76 ust. 1 lit. d), a także w celu utrzymania wystarczającego zaufania rynku do instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub do instytucji pomostowej oraz w celu umożliwienia podmiotowi dalszego spełniania - przez co najmniej jeden rok - warunków udzielenia zezwolenia i dalszego prowadzenia działalności, na którą otrzymał zezwolenie zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE lub dyrektywą 2014/65/UE.
W przypadku gdy Jednolita Rada zamierza zastosować instrument wydzielenia aktywów zgodnie z art. 26, kwota, o którą zobowiązania kwalifikowalne muszą zostać pomniejszone, uwzględnia w stosownych przypadkach ostrożny szacunek potrzeb kapitałowych podmiotu zarządzającego aktywami.
14. Wyłączenia na mocy ust. 5 mogą być zastosowane w celu całkowitego wyłączenia zobowiązania z umorzenia albo w celu ograniczenia zakresu umorzenia danego zobowiązania.
15. Uprawnienia do umorzenia i konwersji spełniają wymogi dotyczące kolejności uprzywilejowania roszczeń określone w art. 17 niniejszego rozporządzenia.
16. Krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji bezzwłocznie przedkłada Jednolitej Radzie plan reorganizacji działalności otrzymany zgodnie z art. 52 ust. 1, 2 i 3 dyrektywy 2014/59/UE od organu zarządzającego bądź osoby lub osób wyznaczonych zgodnie z jej art. 72 ust. 1.
W terminie dwóch tygodni od daty przedłożenia planu reorganizacji działalności odpowiedni krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przekazuje Jednolitej Radzie swoją ocenę tego planu. W terminie jednego miesiąca od daty przedłożenia planu reorganizacji działalności Jednolita Rada ocenia prawdopodobieństwo, czy plan, w przypadku jego realizacji, przywróci długoterminową rentowność podmiotu, o którym mowa w art. 2. Ocenę należy sporządzić w porozumieniu z właściwym organem krajowym lub, w stosownym przypadku, z EBC.
Jeśli Jednolita Rada jest przekonana, że plan umożliwia osiągnięcie tego celu, zezwala krajowemu organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na zatwierdzenie tego planu zgodnie z art. 52 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE. Jeśli Jednolita Rada nie jest przekonana, że plan umożliwia osiągnięcie tego celu, nakazuje krajowemu organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powiadomienie organu zarządzającego bądź osoby lub osób wyznaczonych zgodnie z art. 72 ust. 1 tej dyrektywy o swoich wątpliwościach i wprowadzenie w planie zmian w sposób pozwalający rozwiać te wątpliwości zgodnie z art. 52 ust. 8 tej dyrektywy. W obu przypadkach należy tego dokonać w porozumieniu z właściwym organem krajowym lub, w stosownym przypadku, z EBC.
W terminie dwóch tygodni od daty otrzymania takiego powiadomienia organ zarządzający bądź osoba lub osoby wyznaczone zgodnie z art. 72 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE przedkładają krajowemu organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zmieniony plan do zatwierdzenia. Krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przedkłada zmieniony plan Jednolitej Radzie wraz ze swoją oceną tego planu. Jednolita Rada ocenia zmieniony plan i nakazuje krajowemu organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powiadomienie organu zarządzającego bądź osoby lub osób wyznaczonych zgodnie z art. 72 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE w terminie jednego tygodnia o tym, czy jest przekonana, że zmieniony plan rozwiewa zgłoszone wątpliwości, czy też konieczne są dalsze zmiany.
Jednolita Rada przekazuje EUNB plan reorganizacji działalności grupy.
Artykuł 28
Monitorowanie przez Jednolitą Radę
1. Jednolita Rada ściśle monitoruje wykonanie programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przez krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W tym celu krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji:
a)
współpracują z Jednolitą Radą i wspierają ją w wykonywaniu obowiązku monitorowania;
b)
przekazują, w regularnych odstępach czasowych ustalonych przez Jednolitą Radę, dokładne, rzetelne i kompletne informacje na temat realizacji programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, stosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i wykonywania uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o które to informacje Jednolita Rada może się zwrócić, w tym informacje na temat:
(i)
funkcjonowania i sytuacji finansowej instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, instytucji pomostowej i podmiotu zarządzającego aktywami;
(ii)
sposobu traktowania akcjonariuszy i wierzycieli w przypadku, gdyby likwidację instytucji przeprowadzono w ramach standardowego postępowania upadłościowego;
(iii)
wszelkich trwających postępowań sądowych związanych z likwidacją aktywów instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, z zaskarżeniem decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz z wyceną lub z wnioskami o wypłatę odszkodowania złożonymi przez akcjonariuszy lub wierzycieli;
(iv)
wyznaczenia, odwołania lub zastąpienia rzeczoznawców, zarządców, biegłych rewidentów, prawników i innych ekspertów, których wsparcie może być niezbędne dla krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także na temat wykonywania przez nich ich obowiązków;
(v)
wszelkich innych kwestii istotnych dla wykonania programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w tym wszelkich ewentualnych naruszeń zabezpieczeń przewidzianych w dyrektywie 2014/59/UE, do których Jednolita Rada może się odnieść;
(vi)
zakresu i sposobu wykonania przez krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uprawnień, o których mowa w art. 63-72 dyrektywy 2014/59/UE;
(vii)
rentowności, wykonalności i realizacji planu reorganizacji działalności przewidzianego w art. 27 ust. 16.
Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przedkładają Jednolitej Radzie sprawozdanie końcowe z wykonania programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
2. Na podstawie przekazanych informacji Jednolita Rada może wydać krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instrukcje dotyczące dowolnego aspektu wykonania programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w szczególności elementów, o których mowa w art. 23, i wykonania uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
3. Jeśli jest to konieczne dla realizacji celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może zostać zmieniony. Stosuje się procedurę określoną w art. 18.
Artykuł 29
Wykonanie decyzji na mocy niniejszego rozporządzenia
1. Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmują działania niezbędne do wykonania decyzji, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, w szczególności poprzez sprawowanie kontroli nad podmiotami i grupami, o których mowa w art. 7 ust. 2, oraz podmiotami i grupami, o których mowa w art. 7 ust. 4 lit. b) i ust. 5, jeżeli spełnione zostały warunki zastosowania tych ustępów, poprzez podejmowanie niezbędnych środków zgodnie z art. 35 lub 72 dyrektywy 2014/59/UE oraz poprzez zapewnienie przestrzegania zabezpieczeń przewidzianych w tej dyrektywie. Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonują wszystkie decyzje skierowane do nich przez Jednolitą Radę.
Do tych celów, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozporządzenia, organy te wykonują swoje uprawnienia na mocy prawa krajowego transponującego dyrektywę 2014/59/UE i zgodnie z warunkami określonymi w prawie krajowym. Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w pełni informują Jednolitą Radę o wykonywaniu tych uprawnień. Wszelkie podejmowane przez nie działania są zgodne z decyzjami Jednolitej Rady podjętymi na mocy niniejszego rozporządzenia.
Wykonując te decyzje, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zapewniają zgodność z mającymi zastosowanie zabezpieczeniami przewidzianymi w dyrektywie 2014/59/UE.
2. Jeżeli krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie zastosował lub nie dostosował się do decyzji Jednolitej Rady na mocy niniejszego rozporządzenia lub zastosował ją w sposób, który stanowi zagrożenie dla któregokolwiek z celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na mocy art. 14 lub dla skutecznej realizacji programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Jednolita Rada może nakazać instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją:
a)
w przypadku działania na mocy art. 18 - przeniesienie na rzecz innej osoby określonych praw, aktywów lub zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją;
b)
w przypadku działania na mocy art. 18 - zażądanie konwersji wszelkich instrumentów dłużnych, które zawierają warunek umowny dotyczący konwersji w okolicznościach przewidzianych w art. 21;
c)
podjęcie wszelkich innych działań niezbędnych do zachowania zgodności z odnośną decyzją.
Jednolita Rada przyjmuje decyzję, o której mowa w akapicie pierwszym lit. c), wyłącznie wtedy, gdy środek wyraźnie przeciwdziała zagrożeniu dla danego celu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub dla skutecznej realizacji programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Przed przyjęciem decyzji nakładającej jakikolwiek środek Jednolita Rada powiadamia zainteresowane krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz Komisję o środku, jaki zamierza podjąć. Powiadomienie to zawiera szczegółowe informacje na temat planowanych środków, powody ich zastosowania oraz szczegółowe informacje dotyczące planowanego terminu rozpoczęcia ich obowiązywania.
Powiadomienie to jest wydawane z co najmniej 24-godzinnym wyprzedzeniem przed rozpoczęciem obowiązywania tych środków. W wyjątkowych okolicznościach, kiedy nie jest możliwe zachowanie 24-godzinnego okresu wyprzedzenia, Jednolita Rada może wydać powiadomienie w terminie krótszym niż 24 godziny przed rozpoczęciem obowiązywania środków.
3. Instytucja objęta restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją stosuje się do każdej podjętej decyzji, o której mowa w ust. 2. Decyzje te są nadrzędne względem wszelkich wcześniejszych decyzji przyjętych w tej samej sprawie przez krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
4. Podejmując działania dotyczące kwestii będących przedmiotem decyzji podjętej na podstawie ust. 2, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stosują się do tej decyzji.
5. Jednolita Rada publikuje na swojej oficjalnej stronie internetowej kopię programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub informację zawierającą streszczenie skutków działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w szczególności skutków dla klientów indywidualnych. Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przestrzegają mających zastosowanie obowiązków proceduralnych przewidzianych w art. 83 dyrektywy 2014/59/UE.
ROZDZIAŁ 4
Współpraca
Artykuł 30
Obowiązek współpracy i wymiany informacji w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
1. Jednolita Rada informuje Komisję o wszelkich działaniach, które podejmuje w celu przygotowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W odniesieniu do wszelkich informacji otrzymanych od Jednolitej Rady członkowie Rady i Komisji oraz personel Rady i Komisji podlegają wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej określonym w art. 88.
2. Przy wykonywaniu swoich odnośnych obowiązków na mocy niniejszego rozporządzenia, Jednolita Rada, Rada, Komisja, EBC oraz krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i właściwe organy krajowe ściśle ze sobą współpracują, szczególnie w zakresie planowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wczesnej interwencji oraz etapów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 8-29. Przekazują one sobie nawzajem wszystkie informacje niezbędne do wykonywania ich zadań.
3. EBC lub właściwe organy krajowe przekazują Jednolitej Radzie i krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji umowy dotyczące wsparcia finansowego w ramach grupy, które zostały zatwierdzone, a także wszelkie zmiany w tych umowach.
4. Do celów niniejszego rozporządzenia EBC może zaprosić przewodniczącego Jednolitej Rady do udziału w charakterze obserwatora w Radzie ds. Nadzoru EBC ustanowionej zgodnie z art. 19 rozporządzenia (UE) nr 1024/2013. Jeżeli zostanie to uznane za stosowne, Jednolita Rada może wyznaczyć innego przedstawiciela do zastąpienia w tym celu przewodniczącego.
5. Do celów niniejszego rozporządzenia Jednolita Rada wyznacza przedstawiciela, który bierze udział w komitecie ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji EUNB ustanowionym zgodnie z art. 127 dyrektywy 2014/59/UE.
6. Jednolita Rada dąży do ścisłej współpracy z każdym publicznym instrumentem pomocy finansowej, w tym z Europejskim Instrumentem Stabilności Finansowej i Europejskim Mechanizmem Stabilności (EMS), w szczególności w wyjątkowych okolicznościach, o których mowa w art. 27 ust. 9, oraz w przypadkach, gdy tego rodzaju instrument przyznał lub prawdopodobnie przyzna bezpośrednią lub pośrednią pomoc finansową na rzecz podmiotów mających siedzibę w uczestniczącym państwie członkowskim.
7. Jeżeli to konieczne, Jednolita Rada zawiera protokół ustaleń z EBC oraz krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i właściwymi organami krajowymi, określający ogólne warunki ich wzajemnej współpracy na podstawie ust. 2 i 4 w ramach wykonywania ich odpowiednich zadań na mocy prawa Unii. Protokół jest poddawany regularnemu przeglądowi i jest publikowany, z zastrzeżeniem wymogów dotyczących tajemnicy służbowej.
Artykuł 31
Współpraca w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
1. Jednolita Rada wykonuje swoje zadania w ścisłej współpracy z krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Jednolita Rada, we współpracy z krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zatwierdza i podaje do wiadomości publicznej ramy przewidujące praktyczne ustalenia dotyczące wykonania niniejszego artykułu.
Aby zapewnić skuteczne i konsekwentne stosowanie niniejszego artykułu, Jednolita Rada:
a)
wydaje wytyczne i ogólne zalecenia dla krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zgodnie z którymi krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonują swoje zadania i przyjmują decyzje w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
b)
może w dowolnym momencie wykonać uprawnienia, o których mowa w art. 34-37;
c)
może - na zasadzie ad hoc lub regularnie - zwracać się do krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji o dostarczenie informacji na temat wykonania zadań realizowanych przez nie na mocy art. 7 ust. 3;
d)
otrzymuje od krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji projekty decyzji, co do których może wyrazić swoje zdanie, a w szczególności wskazać te elementy projektu decyzji, które nie są zgodne z niniejszym rozporządzeniem lub ogólnymi zaleceniami Jednolitej Rady.
Do celów oceny planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Jednolita Rada może zażądać od krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przedłożenia jej wszystkich niezbędnych informacji, otrzymanych przez nie zgodnie z art. 11 i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE, bez uszczerbku dla przepisów rozdziału 5 niniejszego tytułu.
2. Artykuł 13 ust. 4-10 oraz art. 88-92 dyrektywy 2014/59/UE nie mają zastosowania do stosunków między krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Wspólna decyzja i każda decyzja podjęta w przypadku niepodjęcia wspólnej decyzji, o czym mowa w art. 45 ust. 9-13 dyrektywy 2014/59/UE, nie mają zastosowania. Zamiast tego mają zastosowanie stosowne przepisy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 32
Konsultacje i współpraca z nieuczestniczącymi państwami członkowskimi oraz państwami trzecimi
1. Jeśli grupa obejmuje podmioty mające siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich oraz w nieuczestniczących państwach członkowskich lub w państwach trzecich, bez uszczerbku dla jakiegokolwiek zatwierdzenia przez Radę lub Komisję wymaganego na mocy niniejszego rozporządzenia, Jednolita Rada reprezentuje krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uczestniczących państw członkowskich na potrzeby konsultacji i współpracy z nieuczestniczącymi państwami członkowskimi lub państwami trzecimi zgodnie z art. 7, 8, 12, 13, 16, 18, 55 i 88-92 dyrektywy 2014/59/UE.
Jeżeli grupa obejmuje podmioty mające siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich oraz jednostki zależne mające siedzibę w nieuczestniczących państwach członkowskich lub istotne oddziały zlokalizowane w nieuczestniczących państwach członkowskich, o wszelkich dotyczących grupy planach, decyzjach lub środkach, o których mowa w art. 8, 10, 11, 12 i 13, Jednolita Rada informuje - stosownie do przypadku - właściwe organy lub organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danego nieuczestniczącego państwa członkowskiego.
2. Jednolita Rada, EBC oraz organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i właściwe organy nieuczestniczących państw członkowskich zawierają protokoły ustaleń określające ogólne warunki ich wzajemnej współpracy w ramach wykonywania swoich zadań na mocy dyrektywy 2014/59/UE.
Bez uszczerbku dla akapitu pierwszego Jednolita Rada zawiera protokół ustaleń z organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji każdego nieuczestniczącego państwa członkowskiego, które jest państwem pochodzenia co najmniej jednej globalnej instytucji o znaczeniu systemowym, zgodnie z definicją zawartą w art. 131 dyrektywy 2013/36/UE.
3. Każdy protokół podlega regularnemu przeglądowi i jest publikowany, z zastrzeżeniem wymogów dotyczących tajemnicy służbowej.
4. Jednolita Rada zawiera, w imieniu krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uczestniczących państw członkowskich, niewiążące porozumienia o współpracy zgodnie z ramowym porozumieniem dotyczącym współpracy zawartym przez EUNB, o którym mowa w art. 97 ust. 2 dyrektywy 2014/59/UE. Jednolita Rada informuje EUNB o każdym takim porozumieniu o współpracy.
Artykuł 33
Uznawanie i wykonywanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w państwie trzecim
1. Niniejszy artykuł ma zastosowanie do restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w państwie trzecim, chyba że międzynarodowa umowa z danym państwem trzecim, o której mowa w art. 93 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE, wejdzie w życie oraz do dnia wejścia w życie takiej umowy. Ma on także zastosowanie po wejściu w życie międzynarodowej umowy z danym państwem trzecim, o której mowa w art. 93 ust. 1 tej dyrektywy, w zakresie, w jakim uznawanie i wykonywanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w państwie trzecim nie jest regulowane tą umową.
2. Jednolita Rada ocenia i wydaje zalecenie skierowane do krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dotyczące uznania i wykonania procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji prowadzonej przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z państwa trzeciego wobec instytucji z państwa trzeciego lub jednostki dominującej z państwa trzeciego, która posiada:
a)
co najmniej jedną unijną jednostkę zależną mającą siedzibę w co najmniej jednym uczestniczącym państwie członkowskim; lub
b)
aktywa, prawa lub zobowiązania zlokalizowane w co najmniej jednym uczestniczącym państwie członkowskim lub podlegające prawu uczestniczących państw członkowskich.
Jednolita Rada dokonuje oceny, po konsultacji z krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz, jeżeli na mocy art. 89 dyrektywy 2014/59/UE ustanowiono europejskie kolegium ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - z organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nieuczestniczących państw członkowskich.
W ocenie w należyty sposób uwzględnia się interesy poszczególnych uczestniczących państw członkowskich, w których działa instytucja z państwa trzeciego lub jednostka dominująca z państwa trzeciego, a w szczególności potencjalne skutki uznania i wykonania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w państwie trzecim na pozostałe elementy składowe grupy i stabilność finansową w tych państwach członkowskich.
3. Jednolita Rada zaleca nieuznanie lub niewykonanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o której mowa w ust. 1, jeżeli uzna, że:
a)
restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja w państwie trzecim miałaby negatywny wpływ na stabilność finansową w uczestniczącym państwie członkowskim;
b)
wierzyciele, w tym w szczególności deponenci znajdujący się w uczestniczącym państwie członkowskim lub których należności są płatne w uczestniczącym państwie członkowskim, nie byliby traktowani tak samo, jak mający podobne prawa wierzyciele i deponenci z państwa trzeciego w ramach krajowej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w państwie trzecim;
c)
uznanie lub wykonanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w państwie trzecim miałoby istotne skutki fiskalne dla danego uczestniczącego państwa członkowskiego; lub
d)
skutki takiego uznania lub wykonania byłyby sprzeczne z prawem krajowym uczestniczącego państwa członkowskiego.
4. Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wdrażają zalecenie Jednolitej Rady i zwracają się o uznanie lub wykonanie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na swoich odpowiednich terytoriach, lub wyjaśniają w uzasadnionych oświadczeniach skierowanych do Jednolitej Rady, dlaczego nie mogą wdrożyć jej zalecenia.
5. Wykonując uprawnienia w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec podmiotów z państwa trzeciego, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykonują, w stosownych przypadkach, uprawnienia przyznane im na mocy przepisów, o których mowa w art. 94 ust. 4 dyrektywy 2014/59/UE.
ROZDZIAŁ 5
Uprawnienia dochodzeniowe
Artykuł 34
Wnioski o przekazanie informacji
1. Do celów wykonywania swoich zadań na mocy niniejszego rozporządzenia Jednolita Rada może, poprzez krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub bezpośrednio, po poinformowaniu ich, w pełni wykorzystując wszystkie informacje dostępne EBC lub właściwym organom krajowym, zażądać od następujących osób prawnych lub fizycznych przekazania wszystkich informacji niezbędnych do wykonywania zadań powierzonych jej na mocy niniejszego rozporządzenia:
a)
podmiotów, o których mowa w art. 2;
b)
pracowników podmiotów, o których mowa w art. 2;
c)
stron trzecich, którym podmioty, o których mowa w art. 2, zleciły wykonywanie określonych funkcji lub działań.
2. Podmioty oraz osoby, o których mowa w ust. 1, przekazują informacje wymagane na mocy tego ustępu. Wymogi dotyczące tajemnicy służbowej nie zwalniają tych podmiotów i osób z obowiązku przekazania tych informacji. Przekazania wymaganych informacji nie uznaje się za naruszenie wymogów dotyczących tajemnicy służbowej.
3. Jeśli Jednolita Rada otrzymuje informacje bezpośrednio od wspomnianych podmiotów i osób, udostępnia je odnośnemu krajowemu organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
4. Jednolita Rada może, także w sposób ciągły, uzyskiwać wszelkie informacje niezbędne do wykonywania jej funkcji na mocy niniejszego rozporządzenia, w szczególności informacje na temat kapitału, płynności, aktywów i zobowiązań, dotyczące dowolnej instytucji podlegającej jej uprawnieniom w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
5. Jednolita Rada, EBC, właściwe organy krajowe i krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą sporządzić protokoły ustaleń określające procedurę wymiany informacji. Wymiany informacji między Jednolitą Radą, EBC, właściwymi organami krajowymi i krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie uznaje się za naruszenie wymogów dotyczących tajemnicy służbowej.
6. Właściwe organy krajowe, w stosownych przypadkach EBC, i krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji współpracują z Jednolitą Radą w celu sprawdzenia, czy niektóre lub wszystkie wymagane informacje są już dostępne. Jeśli takie informacje są dostępne, właściwe organy krajowe, w stosownych przypadkach EBC, lub krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przekazują te informacje Jednolitej Radzie.
Artykuł 35
Dochodzenia ogólne
1. Do celów wykonywania swoich zadań na mocy niniejszego rozporządzenia oraz z zastrzeżeniem wszelkich innych warunków określonych w odpowiednich przepisach prawa Unii, Jednolita Rada może - poprzez krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub bezpośrednio, po poinformowaniu ich - prowadzić wszelkie niezbędne dochodzenia wobec dowolnych osób prawnych lub fizycznych, o których mowa w art. 34 ust. 1, mających siedzibę lub zlokalizowanych w uczestniczącym państwie członkowskim.
W tym celu Jednolita Rada może:
a)
żądać przedłożenia dokumentów;
b)
badać księgi i rejestry dowolnych osób prawnych lub fizycznych, o których mowa w art. 34 ust. 1, oraz pobierać kopie lub wyciągi z takich ksiąg i rejestrów;
c)
uzyskiwać wyjaśnienia w formie pisemnej lub ustnej od dowolnej z osób prawnych lub fizycznych, o których mowa w art. 34 ust. 1, lub od przedstawicieli bądź pracowników tych osób;
d)
przesłuchiwać każdą inną osobę fizyczną lub prawną, która wyrazi zgodę na przesłuchanie, w celu gromadzenia informacji dotyczących przedmiotu dochodzenia.
2. Osoby fizyczne lub prawne, o których mowa w art. 34 ust. 1, podlegają dochodzeniom wszczynanym na podstawie decyzji Jednolitej Rady.
W przypadku gdy dana osoba utrudnia prowadzenie dochodzenia, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uczestniczącego państwa członkowskiego, w którym zlokalizowane są odnośne lokale, udzielają, zgodnie z prawem krajowym, niezbędnej pomocy obejmującej ułatwienie Jednolitej Radzie dostępu do lokali przedsiębiorstwa osób fizycznych lub prawnych, o których mowa w art. 34 ust. 1, aby umożliwić wykonanie tych praw.
Artykuł 36
Kontrole na miejscu
1. Do celów wykonywania swoich zadań na mocy niniejszego rozporządzenia oraz z zastrzeżeniem innych warunków określonych w odpowiednich przepisach prawa Unii, Jednolita Rada może, zgodnie z art. 37 i pod warunkiem uprzedniego powiadomienia zainteresowanych krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zainteresowanych odpowiednich właściwych organów krajowych, a także w stosownych przypadkach we współpracy z nimi, prowadzić wszelkie niezbędne kontrole na miejscu w lokalach przedsiębiorstwa osób fizycznych lub prawnych, o których mowa w art. 34 ust. 1. W przypadku gdy wymaga tego właściwe prowadzenie i skuteczność kontroli, Jednolita Rada może przeprowadzać kontrole na miejscu bez uprzedniego poinformowania wspomnianych osób prawnych.
2. Urzędnicy Jednolitej Rady i inne osoby upoważnione przez nią do prowadzenia kontroli na miejscu mogą wkraczać do lokali przedsiębiorstwa i na teren osób prawnych, których dotyczy decyzja w sprawie dochodzenia przyjęta przez Jednolitą Radę na podstawie art. 35 ust. 2, i mają wszystkie uprawnienia określone w art. 35 ust. 1.
3. Osoby prawne, o których mowa w art. 34 ust. 1, podlegają kontrolom na miejscu na podstawie decyzji Jednolitej Rady.
4. Urzędnicy krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji państw członkowskich, w których ma być prowadzona kontrola, oraz inne osoby towarzyszące upoważnione lub mianowane przez te organy, pod nadzorem i koordynacją Jednolitej Rady, aktywnie pomagają urzędnikom Jednolitej Rady i innym upoważnionym przez nią osobom. W tym celu przysługują im uprawnienia określone w ust. 2. Urzędnicy krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zainteresowanych uczestniczących państw członkowskich oraz inne osoby towarzyszące upoważnione lub mianowane przez te organy również mają prawo uczestniczyć w kontrolach na miejscu.
5. W przypadku gdy urzędnicy Jednolitej Rady i inne osoby towarzyszące upoważnione lub mianowane przez nią stwierdzą, że dana osoba sprzeciwia się kontroli zarządzonej na podstawie ust. 1, krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zainteresowanych uczestniczących państw członkowskich udzielają im niezbędnej pomocy zgodnie z prawem krajowym. W zakresie niezbędnym do celów kontroli pomoc ta obejmuje opieczętowanie wszelkich lokali przedsiębiorstwa oraz ksiąg lub rejestrów. W przypadku gdy zainteresowane krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie dysponują takimi uprawnieniami, wykonują one swoje uprawnienia, aby zwrócić się o niezbędną pomoc do innych organów krajowych.
Artykuł 37
Zezwolenie ze strony organu sądowego
1. Jeżeli kontrola na miejscu przewidziana w art. 36 ust. 1 i 2 lub pomoc przewidziana w art. 36 ust. 5 wymagają zezwolenia ze strony organu sądowego zgodnie z przepisami krajowymi, występuje się o takie zezwolenie.
2. W przypadku gdy wystąpiono o zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, krajowy organ sądowy sprawdza, czy decyzja Jednolitej Rady jest autentyczna i czy - uwzględniając przedmiot kontroli - przewidziane środki przymusu nie są arbitralne ani nadmierne. Kontrolując proporcjonalność środków przymusu, krajowy organ sądowy może zwrócić się do Jednolitej Rady o szczegółowe wyjaśnienia, w szczególności dotyczące powodów, dla których Jednolita Rada podejrzewa, że nastąpiło naruszenie decyzji, o których mowa w art. 29, dotyczące powagi podejrzewanego naruszenia oraz sposobu, w jaki uczestniczy w nim osoba podlegająca środkom przymusu. Krajowy organ sądowy nie bada jednak konieczności kontroli ani nie żąda przekazania informacji zawartych w dokumentacji posiadanej przez Jednolitą Radę. Zgodność z prawem decyzji Jednolitej Rady podlega kontroli jedynie ze strony Trybunału Sprawiedliwości.
ROZDZIAŁ 6
Kary
Artykuł 38
Grzywny
1. W przypadku gdy Jednolita Rada stwierdzi, że podmiot, o którym mowa w art. 2, celowo lub przez zaniedbanie popełnił jedno z naruszeń wymienionych w ust. 2, Jednolita Rada podejmuje decyzję o nałożeniu grzywny zgodnie z ust. 3.
Naruszenie popełnione przez taki podmiot uznaje się za popełnione celowo, jeśli istnieją obiektywne czynniki świadczące o tym, że podmiot lub jego organ zarządzający lub kadra kierownicza wyższego szczebla działali umyślnie w celu popełnienia naruszenia.
2. Na podmioty, o których mowa w art. 2, nakłada się grzywny za następujące naruszenia:
a)
gdy nie przedstawiają one informacji, których zażądano zgodnie z art. 34;
b)
gdy nie poddają się one dochodzeniu ogólnemu zgodnie z art. 35 lub kontroli na miejscu zgodnie z art. 36;
c)
gdy nie stosują się one do decyzji skierowanej do nich przez Jednolitą Radę na podstawie art. 29.
3. Podstawową kwotę grzywny, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, stanowi odsetek całkowitych rocznych obrotów netto obejmujących dochód brutto składający się z należnych odsetek i podobnych dochodów, dochodu z akcji i innych papierów wartościowych o zmiennej lub stałej stopie zwrotu, a także prowizji lub opłat należnych podmiotowi zgodnie z art. 316 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w poprzedzającym roku obrotowym lub, w państwach członkowskich, w których walutą nie jest euro - odpowiednia wartość w walucie krajowej w dniu 19 sierpnia 2014 r., i jest ona zawarta w następujących granicach:
a)
w przypadku naruszeń, o których mowa w ust. 2 lit. a) i b), kwota podstawowa wynosi co najmniej 0,05 %, ale nie przekracza 0,15 %;
b)
w przypadku naruszeń, o których mowa w ust. 2 lit. c), kwota podstawowa wynosi co najmniej 0,25 %, ale nie przekracza 0,5 %.
Aby podjąć decyzję, czy podstawowa kwota grzywny powinna zostać ustalona na dolnej, środkowej czy górnej granicy, o której mowa w akapicie pierwszym, Jednolita Rada uwzględnia roczny obrót danego podmiotu w poprzedzającym roku obrotowym. Podstawowa kwota znajduje się w dolnej części przedziału dla podmiotów, których roczny obrót nie przekracza 1 000 000 000 EUR; w środkowej części przedziału dla podmiotów, których obrót wynosi od 1 000 000 000 EUR do 5 000 000 000 EUR; w górnej części przedziału dla podmiotów, których roczny obrót przekracza 5 000 000 000 EUR.
4. Podstawowe kwoty, o których mowa w ust. 3, są w razie potrzeby dostosowywane poprzez uwzględnienie czynników obciążających lub łagodzących, o których mowa w ust. 5 i 6, zgodnie z odpowiednimi współczynnikami, o których mowa w ust. 9.
Odpowiednie współczynniki łagodzące stosowane są pojedynczo do kwoty podstawowej. Jeżeli zastosowanie ma więcej niż jeden współczynnik łagodzący, różnica między podstawową kwotą a kwotą wynikającą z zastosowania każdego poszczególnego współczynnika łagodzącego jest odliczana od kwoty podstawowej.
Odpowiednie współczynniki obciążające stosowane są pojedynczo do kwoty podstawowej. Jeżeli zastosowanie ma więcej niż jeden współczynnik obciążający, różnica między podstawową kwotą a kwotą wynikającą z zastosowania każdego poszczególnego współczynnika obciążającego jest doliczana do kwoty podstawowej.
5. Do grzywien, o których mowa w ust. 1, mają zastosowanie następujące czynniki obciążające:
a)
naruszenie zostało popełnione umyślnie;
b)
naruszenie zostało popełnione wielokrotnie;
c)
naruszenie było popełniane przez okres dłuższy niż trzy miesiące;
d)
naruszenie ujawniło systemowe słabości w organizacji podmiotu, w szczególności w zakresie jego procedur, systemów zarządzania lub środków kontroli wewnętrznej;
e)
od momentu stwierdzenia naruszenia nie podjęto żadnych działań naprawczych;
f)
kadra kierownicza wyższego szczebla danego podmiotu nie współpracowała z Jednolitą Radą podczas prowadzenia przez nią dochodzenia.
6. Do grzywien, o których mowa w ust. 1, mają zastosowanie następujące czynniki łagodzące:
a)
naruszenie było popełniane przez okres krótszy niż 10 dni roboczych;
b)
kadra kierownicza wyższego szczebla danego podmiotu może wykazać, że podjęła wszystkie środki konieczne, aby zapobiec naruszeniu;
c)
podmiot w sposób szybki, skuteczny i pełny powiadomił Jednolitą Radę o naruszeniu;
d)
podmiot dobrowolnie podjął działania zapewniające, by w przyszłości nie dochodziło do podobnych naruszeń.
7. Niezależnie od ust. 2-6 zastosowane grzywny nie mogą przekroczyć 1 % rocznego obrotu danego podmiotu, o którym mowa w ust. 1, w poprzedzającym roku obrotowym.
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, w przypadku gdy podmiot w sposób bezpośredni lub pośredni skorzystał finansowo z takiego naruszenia i możliwe jest określenie wysokości osiągniętych zysków lub strat unikniętych wskutek naruszenia, grzywna jest co najmniej równa uzyskanym korzyściom finansowym.
Jeżeli działanie lub zaniechanie ze strony podmiotu, o którym mowa w ust. 1, stanowi więcej niż jedno naruszenie wymienione w ust. 2, zastosowanie ma jedynie wyższa z tych grzywien, obliczana zgodnie z niniejszym artykułem i dotycząca jednego z tych naruszeń.
8. W przypadkach nieobjętych ust. 2 Jednolita Rada może zalecić krajowym organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podjęcie działań w celu zapewnienia nałożenia odpowiednich kar zgodnie z art. 110-114 dyrektywy 2014/59/UE oraz zgodnie z wszelkimi odnośnymi krajowymi przepisami prawnymi.
9. Obliczając wysokość grzywien, Jednolita Rada stosuje następujące współczynniki korygujące związane z czynnikami obciążającymi:
a)
jeżeli naruszenie popełniono wielokrotnie, w odniesieniu do każdego powtórzenia naruszenia stosuje się dodatkowy współczynnik równy 1,1;
b)
jeżeli naruszenie popełniano przez okres dłuższy niż trzy miesiące, stosuje się współczynnik równy 1,5;
c)
jeżeli naruszenie ujawniło systemowe słabości w organizacji podmiotu, w szczególności w zakresie jego procedur, systemów zarządzania lub środków kontroli wewnętrznej, stosuje się współczynnik równy 2,2;
d)
jeżeli naruszenia dopuszczono się umyślnie, stosuje się współczynnik równy 2;
e)
jeżeli od momentu stwierdzenia naruszenia nie podjęto żadnych działań naprawczych, stosuje się współczynnik równy 1,7;
f)
jeżeli kadra kierownicza wyższego szczebla danego podmiotu nie współpracowała z Jednolitą Radą podczas prowadzenia przez Jednolitą Radę dochodzeń, stosuje się współczynnik równy 1,5.
Obliczając wysokość grzywien, Jednolita Rada stosuje następujące współczynniki korygujące związane z czynnikami łagodzącymi:
a)
jeżeli naruszenie popełniano przez okres krótszy niż 10 dni roboczych, stosuje się współczynnik równy 0,9;
b)
jeżeli kadra kierownicza wyższego szczebla danego podmiotu może wykazać, że podjęła wszystkie środki konieczne, aby zapobiec naruszeniu, stosuje się współczynnik równy 0,7;
c)
jeżeli podmiot w sposób szybki, skuteczny i pełny powiadomił Jednolitą Radę o naruszeniu, stosuje się współczynnik równy 0,4;
d)
jeżeli podmiot dobrowolnie podjął działania zapewniające, by w przyszłości nie doszło do podobnego naruszenia, stosuje się współczynnik równy 0,6.
Artykuł 39
Okresowe kary pieniężne
1. Jednolita Rada, w drodze decyzji, nakłada okresową karę pieniężną na podmiot, o którym mowa w art. 2, aby skłonić:
a)
ten podmiot do zastosowania się do decyzji przyjętej zgodnie z art. 34;
b)
osobę, o której mowa w art. 34 ust. 1, do przedstawienia pełnych informacji, których zażądano decyzją przyjętą na podstawie tego artykułu;
c)
osobę, o której mowa w art. 35 ust. 1, do poddania się dochodzeniu, w szczególności do okazania pełnych rejestrów, danych, procedur lub wszelkich innych żądanych materiałów oraz do uzupełnienia i sprostowania innych informacji przekazanych w ramach dochodzenia wszczętego decyzją przyjętą na podstawie tego artykułu;
d)
osobę, o której mowa w art. 36 ust. 1, do poddania się kontroli na miejscu zarządzonej decyzją przyjętą na podstawie tego artykułu.
2. Okresowa kara pieniężna musi być skuteczna i proporcjonalna. Okresową karę pieniężną wymierza się w stawkach dziennych, dopóki podmiot, o którym mowa w art. 2, lub zainteresowana osoba nie zastosują się do odpowiednich decyzji, o których mowa w ust. 1 lit. a)-d) niniejszego artykułu.
3. Niezależnie od przepisów ust. 2 wysokość okresowej kary pieniężnej wynosi 0,1 % średniego dziennego obrotu w poprzedzającym roku obrotowym. Okresowa kara pieniężna jest obliczana od daty określonej w decyzji nakładającej okresową karę pieniężną.
4. Okresową karę pieniężną można nałożyć na okres nie dłuższy niż sześć miesięcy od powiadomienia o decyzji Jednolitej Rady.
Artykuł 40
Wysłuchanie osób, których dotyczy postępowanie
1. Przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji w sprawie nałożenia grzywny lub okresowej kary pieniężnej na mocy art. 38 lub 39 Jednolita Rada zapewnia osobom fizycznym lub prawnym, których dotyczy postępowanie, możliwość przedstawienia ich stanowiska odnośnie do ustaleń Jednolitej Rady. Podstawę decyzji Jednolitej Rady mogą stanowić wyłącznie ustalenia, co do których osoby fizyczne lub prawne, których dotyczy postępowanie, mogły przedstawić uwagi.
2. W toku postępowania w pełni przestrzega się prawa osób fizycznych lub prawnych, których dotyczy postępowanie, do obrony. Podmioty te mają prawo dostępu do gromadzonych przez Jednolitą Radę akt sprawy, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do dokumentacji nie obejmuje informacji poufnych ani wewnętrznych dokumentów przygotowawczych Jednolitej Rady.
Artykuł 41
Powiadamianie o grzywnach i okresowych karach pieniężnych oraz ich charakter, egzekucja i przydzielanie
1. Jednolita Rada publikuje decyzje o nałożeniu kar, o których mowa w art. 38 ust. 1 i art. 39 ust. 1, chyba że ujawnienie takich informacji mogłoby stanowić zagrożenie dla restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji danego podmiotu. Publikacja odbywa się przy zachowaniu anonimowości w dowolnej z poniższych okoliczności:
a)
gdy publikowane informacje zawierają dane osobowe, a w wyniku wcześniejszej obowiązkowej oceny zostanie uznane, że opublikowanie tych danych osobowych jest środkiem nieproporcjonalnym;
b)
gdy opublikowanie tych informacji stanowiłoby zagrożenie dla stabilności rynków finansowych lub zagroziłoby prowadzonemu dochodzeniu;
c)
gdy opublikowanie tych informacji wyrządziłoby, o ile można to ustalić, niewspółmierną szkodę zaangażowanym osobom fizycznym lub prawnym.
Ewentualnie, w takich przypadkach publikację odnośnych danych można odroczyć o rozsądny okres, jeżeli można przewidzieć, że przyczyny publikacji z zachowaniem anonimowości ustaną w tym okresie.
Jednolita Rada informuje EUNB o wszelkich grzywnach i okresowych karach pieniężnych, które nałożyła na mocy art. 38 i 39, oraz o statusie postępowania odwoławczego i o jego wyniku.
2. Grzywny i okresowe kary pieniężne nałożone zgodnie z art. 38 i 39 mają charakter administracyjny.
3. Grzywny i okresowe kary pieniężne nałożone zgodnie z art. 38 i 39 podlegają egzekucji.
Postępowanie egzekucyjne jest regulowane mającymi zastosowanie przepisami proceduralnymi obowiązującymi w uczestniczącym państwie członkowskim, na terytorium którego ma ono miejsce. Decyzji nadawana jest klauzula wykonalności bez żadnych formalności innych niż weryfikacja jej autentyczności przez organ wyznaczony w tym celu przez rząd każdego uczestniczącego państwa członkowskiego, który o wyznaczonym organie powiadamia Jednolitą Radę i Trybunał Sprawiedliwości.
Po dopełnieniu tych formalności na wniosek zainteresowanej strony może ona przystąpić do egzekucji zgodnie z prawem krajowym, wnosząc sprawę bezpośrednio do organu właściwego w tym zakresie.
Postępowanie egzekucyjne może być zawieszone wyłącznie na mocy orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości. Jednakże do sprawdzania prawidłowości czynności egzekucyjnych właściwe są sądy zainteresowanego uczestniczącego państwa członkowskiego.
4. Kwoty uzyskane z grzywien i okresowych kar pieniężnych przydziela się na rzecz funduszu.
CZĘŚĆ III
RAMY INSTYTUCJONALNE
TYTUŁ I
JEDNOLITA RADA DS. RESTRUKTURYZACJI I UPORZĄDKOWANEJ LIKWIDACJI
Artykuł 42
Status prawny
1. Niniejszym ustanawia się Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji („Jednolita Rada”). Jednolita Rada jest agencją Unii o określonej strukturze odpowiadającej jej zadaniom. Posiada ona osobowość prawną.
2. W każdym z państw członkowskich Jednolita Rada posiada zdolność prawną o najszerszym zakresie przyznawanym na mocy prawa krajowego osobom prawnym. Jednolita Rada może w szczególności nabywać lub zbywać ruchomości i nieruchomości oraz być stroną w postępowaniach sądowych.
3. Jednolitą Radę reprezentuje jej przewodniczący.
Artykuł 43
Skład
1. W skład Jednolitej Rady wchodzi:
a)
przewodniczący powoływany zgodnie z art. 56;
b)
czterech dodatkowych członków zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy i powoływanych zgodnie z art. 56;
c)
członek mianowany przez każde uczestniczące państwo członkowskie, reprezentujący swoje krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
2. Każdy członek, w tym przewodniczący, ma jeden głos.
3. Komisja i EBC wyznaczają po jednym przedstawicielu z prawem uczestnictwa w sesjach wykonawczych i sesjach plenarnych w charakterze stałego obserwatora.
Przedstawiciele Komisji i EBC mają prawo uczestniczyć w debatach i prawo dostępu do wszystkich dokumentów.
4. Jeżeli w danym uczestniczącym państwie członkowskim jest więcej niż jeden krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, prawo uczestnictwa w charakterze obserwatora bez prawa głosu przysługuje drugiemu przedstawicielowi.
5. Struktura administracyjna i struktura zarządzania Jednolitej Rady obejmują:
a)
sesję plenarną Jednolitej Rady, która wykonuje zadania określone w art. 50;
b)
sesję wykonawczą Jednolitej Rady, która wykonuje zadania określone w art. 54;
c)
przewodniczącego, który wykonuje zadania określone w art. 56;
d)
sekretariat, który zapewnia wsparcie administracyjne i techniczne niezbędne do wykonywania wszystkich zadań powierzonych Jednolitej Radzie.
Artykuł 44
Zgodność z prawem Unii
Jednolita Rada działa zgodnie z prawem Unii, w szczególności z decyzjami Rady i Komisji na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 45
Odpowiedzialność
1. Jednolita Rada odpowiada przed Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją za wykonanie niniejszego rozporządzenia, zgodnie z ust. 2-8.
2. Jednolita Rada przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, parlamentom narodowym uczestniczących państw członkowskich zgodnie z art. 46, Radzie, Komisji i Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu roczne sprawozdanie z wykonania zadań powierzonych jej niniejszym rozporządzeniem. Z zastrzeżeniem wymogów dotyczących tajemnicy służbowej sprawozdanie to publikowane jest na stronie internetowej Jednolitej Rady.
3. Przewodniczący przedstawia to sprawozdanie publicznie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
4. Na wniosek Parlamentu Europejskiego przewodniczący uczestniczy w wysłuchaniu w sprawie wykonania przez Jednolitą Radę zadań w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przed właściwą komisją Parlamentu Europejskiego. Wysłuchanie odbywa się co najmniej raz w roku.
5. Na wniosek Rady przewodniczący może zostać przez nią wysłuchany w sprawie wykonania przez Jednolitą Radę zadań w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
6. Jednolita Rada odpowiada w formie ustnej lub pisemnej na pytania skierowane do niej przez Parlament Europejski lub Radę, zgodnie z własnymi procedurami, a w każdym razie w ciągu pięciu tygodni od otrzymania danego pytania.
7. Na wniosek przewodniczący prowadzi poufne dyskusje przy drzwiach zamkniętych z przewodniczącym i wiceprzewodniczącymi właściwej komisji Parlamentu Europejskiego, jeżeli takie dyskusje są wymagane w ramach wykonywania uprawnień Parlamentu Europejskiego na mocy TFUE. Parlament Europejski i Jednolita Rada zawierają porozumienie dotyczące szczegółowych warunków organizacji takich dyskusji, mając na celu zapewnienie pełnej poufności zgodnie z wymogami dotyczącymi tajemnicy służbowej nałożonymi na Jednolitą Radę na mocy niniejszego rozporządzenia, oraz kiedy Jednolita Rada prowadzi czynności jako krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na mocy stosownego prawa Unii.
8. Podczas wszelkich dochodzeń prowadzonych przez Parlament Europejski Jednolita Rada współpracuje z Parlamentem Europejskim, z zastrzeżeniem TFUE i rozporządzeń, o których mowa w jego art. 226. W ciągu sześciu miesięcy od mianowania przewodniczącego Jednolita Rada i Parlament Europejski zawierają odpowiednie ustalenia dotyczące praktycznych warunków egzekwowania demokratycznej odpowiedzialności i sprawowania nadzoru nad wykonywaniem zadań powierzonych Jednolitej Radzie niniejszym rozporządzeniem. Z zastrzeżeniem uprawnień Parlamentu Europejskiego na mocy art. 226 TFUE, ustalenia te obejmują między innymi dostęp do informacji, w tym również zasady przetwarzania i ochrony informacji niejawnych lub poufnych, współpracę podczas wysłuchań, zgodnie z art. 45 ust. 4 niniejszego rozporządzenia, poufne dyskusje, sprawozdania, udzielanie odpowiedzi na pytania, dochodzenia oraz informacje o procedurze wyboru przewodniczącego, wiceprzewodniczącego oraz czterech członków, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 46
Parlamenty narodowe
1. Ze względu na szczególne zadania powierzone Jednolitej Radzie niniejszym rozporządzeniem parlamenty narodowe uczestniczących państw członkowskich za pomocą swych własnych procedur mogą zwrócić się do Jednolitej Rady o odpowiedź, a Jednolita Rada jest zobowiązana odpowiedzieć na piśmie na wszelkie uwagi lub pytania przedkładane jej przez parlamenty narodowe w odniesieniu do funkcji pełnionych przez nią na mocy niniejszego rozporządzenia.
2. Przedkładając sprawozdanie przewidziane w art. 45 ust. 2, Jednolita Rada przedkłada je jednocześnie bezpośrednio parlamentom narodowym uczestniczących państw członkowskich. Parlamenty narodowe mogą kierować do Jednolitej Rady uzasadnione uwagi na temat tego sprawozdania. Jednolita Rada odpowiada w formie ustnej lub pisemnej na wszelkie uwagi lub pytania skierowane do niej przez parlamenty narodowe uczestniczących państw członkowskich, zgodnie z własnymi procedurami.
3. Parlament narodowy uczestniczącego państwa członkowskiego może zaprosić przewodniczącego do udziału w wymianie poglądów w związku z restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją podmiotów, o których mowa w art. 2, w tym państwie członkowskim, wraz z przedstawicielem krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Przewodniczący ma obowiązek ustosunkować się do takiego zaproszenia.
4. Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla odpowiedzialności krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec parlamentów narodowych, zgodnie z prawem krajowym, za wykonywanie zadań niepowierzonych Jednolitej Radzie, Radzie ani Komisji niniejszym rozporządzeniem oraz za wykonywanie czynności realizowanych przez nie zgodnie z art. 7 ust. 3.
Artykuł 47
Niezależność
1. Wykonując zadania powierzone im na mocy niniejszego rozporządzenia, Jednolita Rada i krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji działają niezależnie i w interesie ogólnym.
2. Przewodniczący, wiceprzewodniczący i członkowie, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b), wykonują swoje zadania zgodnie z decyzjami Jednolitej Rady, Rady i Komisji. Działają oni niezależnie i obiektywnie w interesie Unii jako całości oraz nie zwracają się o instrukcje do instytucji lub organów unijnych, rządu żadnego z państw członkowskich lub do innego podmiotu publicznego lub prywatnego ani nie przyjmują takich instrukcji.
Podczas obrad i w ramach procesu podejmowania decyzji na forum Jednolitej Rady wyrażają oni swoje własne poglądy i głosują niezależnie.
3. Państwa członkowskie, instytucje lub organy Unii ani żadne inne podmioty publiczne lub prywatne nie podejmują prób wywierania wpływu na przewodniczącego, wiceprzewodniczącego lub członków Jednolitej Rady.
4. Zgodnie z regulaminem pracowniczym urzędników, określonym rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 (19) („regulamin pracowniczy”), o którym mowa w art. 87 ust. 6 niniejszego rozporządzenia, po zakończeniu pełnienia swych funkcji przewodniczący, wiceprzewodniczący oraz członkowie, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia, są nadal zobowiązani do zachowania uczciwości i rozwagi w odniesieniu do przyjmowania pewnych stanowisk lub korzyści.
Artykuł 48
Siedziba
Siedzibą Jednolitej Rady jest Bruksela w Belgii.
TYTUŁ II
SESJA PLENARNA JEDNOLITEJ RADY
Artykuł 49
Uczestnictwo w sesjach plenarnych
Wszyscy członkowie Jednolitej Rady, o których mowa w art. 43 ust. 1, uczestniczą w jej sesjach plenarnych.
Artykuł 50
Zadania
1. Jednolita Rada na sesji plenarnej:
a)
przyjmuje, do dnia 30 listopada każdego roku, roczny program prac Jednolitej Rady na kolejny rok, w oparciu o projekt przedstawiony przez przewodniczącego, i przekazuje ten program do wiadomości Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i EBC;
b)
przyjmuje i monitoruje roczny budżet Jednolitej Rady zgodnie z art. 61 ust. 2, zatwierdza ostateczne sprawozdanie finansowe Jednolitej Rady oraz udziela przewodniczącemu absolutorium zgodnie z art. 63 ust. 4 i 8;
c)
z zastrzeżeniem procedury, o której mowa w ust. 2 - decyduje o wykorzystaniu funduszu, jeżeli w związku z tym konkretnym działaniem w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wymagane jest wsparcie z funduszu przekraczające próg 5 000 000 000 EUR, dla którego wskaźnik wsparcia płynnościowego wynosi 0,5;
d)
jeżeli zakumulowane środki netto wykorzystane w ramach funduszu w ciągu ostatnich 12 miesięcy osiągną próg 5 000 000 000 EUR - ocenia zastosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zwłaszcza wykorzystanie funduszu, oraz opracowuje wytyczne, do których będzie się stosować sesja wykonawcza w kolejnych decyzjach w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w szczególności, w stosownych przypadkach z rozróżnieniem między płynnością i innymi formami wsparcia;
e)
podejmuje decyzje w sprawie konieczności pobrania nadzwyczajnych składek ex post zgodnie z art. 71, w sprawie dobrowolnych wzajemnych pożyczek między mechanizmami finansowania zgodnie z art. 72, w sprawie alternatywnych sposobów finansowania zgodnie z art. 73 i 74 oraz w sprawie uwspólnienia krajowych mechanizmów finansowania zgodnie z art. 78, w związku ze wsparciem z funduszu ponad próg, o którym mowa w lit. c) niniejszego ustępu;
f)
podejmuje decyzje w sprawie inwestycji zgodnie z art. 75;
g)
przyjmuje roczne sprawozdanie z działalności dotyczące działań Jednolitej Rady, o którym mowa w art. 45 i w którym przedstawia się szczegółowe wyjaśnienia na temat wykonania budżetu;
h)
przyjmuje zasady finansowe mające zastosowanie do Jednolitej Rady zgodnie z art. 64;
i)
przyjmuje strategię zwalczania nadużyć finansowych, odpowiednią w stosunku do ryzyka takich nadużyć, uwzględniając koszty i korzyści związane ze środkami, które mają być zastosowane;
j)
przyjmuje zasady dotyczące zapobiegania konfliktom interesów w odniesieniu do swych członków oraz zarządzania takimi konfliktami;
k)
przyjmuje swój regulamin wewnętrzny oraz regulamin wewnętrzny Jednolitej Rady na sesji wykonawczej;
l)
zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu wykonuje - w odniesieniu do pracowników Jednolitej Rady - uprawnienia powierzone na mocy regulaminu pracowniczego organowi powołującemu oraz uprawnienia, które organowi uprawnionemu do zawierania umów o pracę („uprawnienia organu powołującego”) powierzono na mocy warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, określonych rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 („warunki zatrudnienia”);
m)
przyjmuje odpowiednie przepisy wykonawcze w celu nadania skuteczności regulaminowi pracowniczemu i warunkom zatrudnienia zgodnie z art. 110 regulaminu pracowniczego;
n)
mianuje księgowego, z zastrzeżeniem regulaminu pracowniczego i warunków zatrudnienia, który jest funkcjonalnie niezależny w pełnieniu swych obowiązków;
o)
zapewnia odpowiednie działania następcze w stosunku do ustaleń i zaleceń wynikających ze sprawozdań i ocen z kontroli wewnętrznych lub zewnętrznych, jak również z dochodzeń Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF);
p)
podejmuje wszystkie decyzje w sprawie utworzenia struktur wewnętrznych Jednolitej Rady oraz, w razie potrzeby, ich modyfikacji;
q)
zatwierdza ramy, o których mowa w art. 31 ust. 1, aby poczynić praktyczne ustalenia dotyczące współpracy z krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
2. Podejmując decyzje, w trakcie sesji plenarnej, Jednolita Rada działa zgodnie z celami określonymi w art. 6 i 14.
Do celów określonych w ust. 1 lit. c) program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przygotowany przez sesję wykonawczą uznaje się za przyjęty, chyba że w ciągu trzech godzin od przedłożenia projektu przez sesję wykonawczą na sesji plenarnej co najmniej jeden członek sesji plenarnej zwoła posiedzenie sesji plenarnej. W tym ostatnim przypadku decyzję w sprawie programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmuje sesja plenarna.
3. Jednolita Rada na sesji plenarnej przyjmuje, zgodnie z art. 110 regulaminu pracowniczego, decyzję na podstawie art. 2 ust. 1 regulaminu pracowniczego i art. 6 warunków zatrudnienia, dotyczącą przekazania odpowiednich uprawnień organu powołującego przewodniczącemu oraz ustanowienia warunków, na jakich to przekazanie uprawnień można zawiesić. Przewodniczący jest upoważniony do dalszego przekazania tych uprawnień.
W wyjątkowych okolicznościach, Jednolita Rada na sesji plenarnej może w drodze decyzji tymczasowo zawiesić przekazanie uprawnień organu powołującego przewodniczącemu oraz wszelkich uprawnień dalej przez niego przekazanych i wykonywać je sama lub przekazać je jednemu ze swych członków lub pracownikowi innemu niż przewodniczący.
Artykuł 51
Posiedzenie sesji plenarnej Jednolitej Rady
1. Przewodniczący zwołuje posiedzenia sesji plenarnej Jednolitej Rady i przewodniczy im, zgodnie z art. 56 ust. 2 lit. a).
2. Jednolita Rada na sesji plenarnej odbywa co najmniej dwa posiedzenia zwykłe w roku. Ponadto zbiera się ona z inicjatywy przewodniczącego lub na wniosek co najmniej jednej trzeciej swych członków. Przedstawiciel Komisji może zwrócić się do przewodniczącego o zwołanie posiedzenia Jednolitej Rady w trybie sesji plenarnej. Przewodniczący przedstawia pisemne uzasadnienie, jeżeli nie zwoła posiedzenia w odpowiednim czasie.
3. W stosownych przypadkach Jednolita Rada może zapraszać obserwatorów, poza obserwatorami, o których mowa w art. 43 ust. 3, do doraźnego uczestnictwa w posiedzeniach sesji plenarnej, w tym również przedstawiciela EUNB.
4. Jednolita Rada zapewnia sekretariat sesji plenarnej Jednolitej Rady.
Artykuł 52
Przepisy ogólne dotyczące procesu podejmowania decyzji
1. Jednolita Rada na sesji plenarnej podejmuje decyzje zwykłą większością głosów swych członków, chyba że w niniejszym rozporządzeniu przewidziano inaczej. Każdy członek posiadający prawo głosu ma jeden głos. W przypadku gdy wynik jest nierozstrzygnięty, decydujący głos ma przewodniczący.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1 decyzje, o których mowa w art. 50 ust. 1 lit. c) i d), oraz decyzje dotyczące uwspólnienia krajowych mechanizmów finansowania zgodnie z art. 78, ograniczone do wykorzystania środków finansowych dostępnych w ramach funduszu, podejmuje się zwykłą większością głosów członków Jednolitej Rady reprezentujących co najmniej 30 % wysokości składek. Każdy członek posiadający prawo głosu ma jeden głos. W przypadku gdy wynik jest nierozstrzygnięty, decydujący głos ma przewodniczący.
3. W drodze odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu decyzje, o których mowa w art. 50 ust. 1 i które wiążą się z pobieraniem składek ex post zgodnie z art. 71, w sprawie dobrowolnych wzajemnych pożyczek między mechanizmami finansowania zgodnie z art. 72, alternatywnych sposobów finansowania zgodnie z art. 73 i 74, a także w sprawie uwspólnienia krajowych mechanizmów finansowania zgodnie z art. 78, przewyższające wykorzystanie środków finansowych dostępnych w ramach funduszu, podejmuje się większością dwóch trzecich głosów członków Jednolitej Rady reprezentujących co najmniej 50 % wysokości składek w ciągu ośmioletniego okresu przejściowego do czasu, kiedy fundusz zostanie całkowicie uwspólniony, a po tym okresie - większością dwóch trzecich głosów członków Jednolitej Rady reprezentujących co najmniej 30 % wysokości składek. Każdy członek posiadający prawo głosu ma jeden głos. W przypadku gdy wynik jest nierozstrzygnięty, decydujący głos ma przewodniczący.
4. Jednolita Rada przyjmuje i podaje do publicznej wiadomości swój regulamin wewnętrzny. W regulaminie tym wprowadza się bardziej szczegółowe ustalenia dotyczące głosowania, w szczególności odnoszące się do okoliczności, w których członek może działać w imieniu innego członka, oraz obejmujące, w stosownych przypadkach, zasady regulujące kworum.
TYTUŁ III
SESJA WYKONAWCZA JEDNOLITEJ RADY
Artykuł 53
Uczestnictwo w sesjach wykonawczych
1. Podczas sesji wykonawczej w skład Jednolitej Rady wchodzi przewodniczący i czterech członków, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b). Jednolita Rada zbiera się na sesji wykonawczej tak często, jak to konieczne.
Posiedzenia Jednolitej Rady na sesji wykonawczej zwołuje przewodniczący z własnej inicjatywy lub na wniosek któregokolwiek z jej członków i on również przewodniczy tym posiedzeniom.
W stosownych przypadkach Jednolita Rada może zaprosić na sesję wykonawczą obserwatorów innych niż obserwatorzy, o których mowa w art. 43 ust. 3, w tym również przedstawiciela EUNB, a także zaprasza do udziału w swoich posiedzeniach krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nieuczestniczących państw członkowskich, jeżeli obrady dotyczą grupy posiadającej jednostki zależne lub istotne oddziały w tych nieuczestniczących państwach członkowskich. Takie uczestnictwo w posiedzeniach ma charakter doraźny.
2. Zgodnie z ust. 3 i 4 członkowie Jednolitej Rady, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. c), uczestniczą w sesjach wykonawczych Jednolitej Rady.
3. W przypadku gdy obrady dotyczą podmiotu, o którym mowa w art. 2, lub grupy podmiotów mających siedzibę wyłącznie w jednym uczestniczącym państwie członkowskim, członek mianowany przez to państwo członkowskie również uczestniczy w obradach i w procesie podejmowania decyzji, a zastosowanie mają przepisy określone w art. 55 ust. 1.
4. W przypadku gdy obrady dotyczą grupy transgranicznej, członek mianowany przez państwo członkowskie, w którym znajduje się grupowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także członkowie mianowani przez państwa członkowskie, w których mają siedziby jednostka zależna lub podmiot objęte nadzorem skonsolidowanym, również uczestniczą w procesie podejmowania decyzji, a zastosowanie mają przepisy określone w art. 55 ust. 2.
5. Członkowie Jednolitej Rady, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. a) i b), zapewniają, by decyzje w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w szczególności w odniesieniu do wykorzystania funduszu, były - na sesjach wykonawczych Jednolitej Rady w różnym składzie - spójne, odpowiednie i proporcjonalne.
Artykuł 54
Zadania
1. Jednolita Rada na sesji wykonawczej:
a)
przygotowuje wszystkie decyzje, które Jednolita Rada ma przyjąć na sesji plenarnej;
b)
podejmuje wszystkie decyzje dotyczące wykonania niniejszego rozporządzenia, chyba że w niniejszym rozporządzeniu przewidziano inaczej.
2. Wykonując swoje obowiązki na mocy ust. 1 niniejszego artykułu, Jednolita Rada:
a)
przygotowuje, ocenia i zatwierdza plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 2, oraz dla podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 4 lit. b) i ust. 5, jeżeli spełnione są warunki dotyczące stosowania tych ustępów, zgodnie z art. 8, 10 i 11;
b)
stosuje uproszczone obowiązki do niektórych podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 2, oraz do podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 4 lit. b) i ust. 5, jeżeli spełnione są warunki dotyczące stosowania tych ustępów, zgodnie z art. 11;
c)
określa minimalne wymogi w zakresie funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych, których zgodnie z art. 12 muszą przez cały czas przestrzegać podmioty i grupy, o których mowa w art. 7 ust. 2, oraz podmioty i grupy, o których mowa w art. 7 ust. 4 lit. b) i ust. 5, jeżeli spełnione są warunki dotyczące stosowania tych ustępów;
d)
przedstawia Komisji, możliwie jak najwcześniej, program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 18 wraz z wszystkimi istotnymi informacjami umożliwiającymi Komisji w odpowiednim czasie ocenę i podjęcie decyzji lub - w stosownych przypadkach - zaproponowanie decyzji Radzie, na podstawie art. 18 ust. 7;
e)
podejmuje decyzje w sprawie części II budżetu Jednolitej Rady dotyczącej funduszu, zgodnie z art. 60.
3. W razie potrzeby, w pilnych przypadkach, Jednolita Rada na sesji wykonawczej może podejmować niektóre decyzje tymczasowe w imieniu Jednolitej Rady na sesji plenarnej, w szczególności w sprawach administracji i zarządzania, w tym w sprawach budżetowych.
4. Jednolita Rada na swej sesji wykonawczej informuje Jednolitą Radę na sesji plenarnej o decyzjach, jakie podejmuje w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Artykuł 55
Podejmowanie decyzji
1. W przypadku gdy obrady dotyczą indywidualnego podmiotu lub grupy mających siedzibę wyłącznie w jednym uczestniczącym państwie członkowskim, jeżeli wszyscy członkowie, o których mowa w art. 53 ust. 1 i 3, nie są w stanie dojść do wspólnego porozumienia w drodze konsensusu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego, przewodniczący i członkowie, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b), podejmują decyzję zwykłą większością głosów.
2. W przypadku gdy obrady dotyczą grupy transgranicznej, jeżeli wszyscy członkowie, o których mowa w art. 53 ust. 1 i 4, nie są w stanie dojść do wspólnego porozumienia w drodze konsensusu w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego, przewodniczący i członkowie, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b), podejmują decyzję zwykłą większością głosów.
3. W przypadku gdy wynik jest nierozstrzygnięty, decydujący głos ma przewodniczący.
TYTUŁ IV
PRZEWODNICZĄCY
Artykuł 56
Mianowanie i zadania
1. Jednolitej Radzie przewodniczy zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy przewodniczący.
2. Przewodniczący jest odpowiedzialny za:
a)
przygotowanie prac Jednolitej Rady na sesjach plenarnych i wykonawczych oraz zwoływanie posiedzeń Jednolitej Rady i przewodniczenie im;
b)
wszystkie sprawy pracownicze;
c)
kwestie codziennej administracji;
d)
sporządzenie projektu budżetu Jednolitej Rady zgodnie z art. 61 ust. 1 oraz za wykonanie budżetu Jednolitej Rady zgodnie z art. 63;
e)
zarządzanie Jednolitą Radą;
f)
realizację rocznego programu prac Jednolitej Rady;
g)
przygotowanie każdego roku projektu sprawozdania rocznego, o którym mowa w art. 45, zawierającego część dotyczącą działań Jednolitej Rady w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz część dotyczącą spraw finansowych i administracyjnych.
W wykonywaniu zadań określonych w niniejszym artykule przewodniczącemu pomaga jego własny personel.
3. Przewodniczącego wspomaga wiceprzewodniczący.
Wiceprzewodniczący pełni funkcje przewodniczącego pod jego nieobecność lub w przypadku racjonalnego utrudnienia, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
4. Przewodniczący, wiceprzewodniczący i członkowie, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b), mianowani są w oparciu o osiągnięcia, umiejętności, znajomość spraw bankowych i finansowych oraz doświadczenie w dziedzinie nadzoru finansowego, regulacji finansowych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków. Przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i członków, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b), wybiera się na podstawie otwartego postępowania rekrutacyjnego, w ramach którego przestrzega się zasad równowagi płci oraz uwzględnia doświadczenie i kwalifikacje. Parlament Europejski i Radę należycie informuje się na wszystkich etapach postępowania i w odpowiednim terminie.
5. Kadencja przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i członków, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b), trwa pięć lat. Z zastrzeżeniem ust. 7 niniejszego artykułu kadencja ta nie jest odnawialna.
Przewodniczący, wiceprzewodniczący i członkowie, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b), nie piastują urzędów na szczeblu krajowym, unijnym ani międzynarodowym.
6. Po wysłuchaniu Jednolitej Rady na sesji plenarnej Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu listę najlepszych kandydatów na stanowisko przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i członków, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b), oraz informuje o tej liście Radę.
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, w przypadku mianowania pierwszych członków Jednolitej Rady po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia Komisja przedstawia listę najlepszych kandydatów bez wysłuchania Jednolitej Rady.
Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu do zatwierdzenia wniosek dotyczący mianowania przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i członków, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b). Po zatwierdzeniu tego wniosku Rada przyjmuje decyzję wykonawczą w celu mianowania przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i członków, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b). Rada stanowi większością kwalifikowaną.
7. W drodze odstępstwa od ust. 5 kadencja pierwszego przewodniczącego mianowanego po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia trwa trzy lata. Kadencja ta jest odnawialna jednokrotnie na okres pięciu lat. Przewodniczący, wiceprzewodniczący i członkowie, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b), sprawują swój urząd do czasu mianowania ich następców.
8. Przewodniczący, którego kadencję przedłużono, nie może pod koniec całego okresu urzędowania brać udziału w kolejnej procedurze wyboru na to samo stanowisko.
9. Jeżeli przewodniczący, wiceprzewodniczący lub członek, o którym mowa w art. 43 ust. 1 lit. b), przestają spełniać warunki wymagane do wykonywania ich obowiązków lub dopuścili się poważnego uchybienia, Rada może, na wniosek Komisji zatwierdzony przez Parlament Europejski, przyjąć decyzję wykonawczą o odwołaniu ich z urzędu. Rada stanowi większością kwalifikowaną.
W tym celu Parlament Europejski lub Rada mogą poinformować Komisję, że uważają, iż warunki odwołania przewodniczącego, wiceprzewodniczącego lub członków, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b), ze stanowiska są spełnione, do czego Komisja musi się ustosunkować.
TYTUŁ V
PRZEPISY FINANSOWE
ROZDZIAŁ 1
Przepisy ogólne
Artykuł 57
Zasoby
1. Jednolita Rada odpowiada za przeznaczenie niezbędnych zasobów finansowych i ludzkich na wykonanie zadań powierzonych jej niniejszym rozporządzeniem.
2. Finansowanie budżetu Jednolitej Rady lub jej działalności w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na mocy niniejszego rozporządzenia w żadnym razie nie może pociągać za sobą zobowiązań budżetowych dla państw członkowskich.
Artykuł 58
Budżet
1. Jednolita Rada dysponuje własnym budżetem, który nie stanowi części budżetu Unii. Na każdy rok budżetowy, odpowiadający rokowi kalendarzowemu, opracowuje się preliminarz wszystkich dochodów i wydatków Jednolitej Rady i wykazuje się go w budżecie Jednolitej Rady.
2. Budżet Jednolitej Rady jest zrównoważony w odniesieniu do dochodów i wydatków.
3. Budżet składa się z dwóch części: części I dotyczącej administrowania Jednolitą Radą i części II dotyczącej funduszu.
Artykuł 59
Część I budżetu dotycząca administrowania Jednolitą Radą
1. Na dochody części I budżetu składają się składki roczne niezbędne do pokrycia szacunkowych rocznych wydatków administracyjnych.
2. Wydatki z części I budżetu obejmują co najmniej koszty pracownicze, koszty wynagrodzeń, koszty administracyjne, koszty infrastruktury, szkoleń zawodowych i koszty operacyjne.
3. Niniejszy artykuł nie narusza prawa krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do pobierania opłat zgodnie z prawem krajowym w związku z ich wydatkami administracyjnymi, takimi jak wydatki, o których mowa w ust. 1 i 2, w tym wydatkami na współpracę z Jednolitą Radą i udzielanie jej pomocy.
Artykuł 60
Część II budżetu dotycząca funduszu
1. Na dochody części II budżetu składają się w szczególności:
a)
składki płacone przez instytucje mające siedzibę w uczestniczących państwach członkowskich zgodnie z art. 67 ust. 4 i art. 69, 70 i 71;
b)
pożyczki otrzymane od innych mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w nieuczestniczących państwach członkowskich zgodnie z art. 72 ust. 1;
c)
pożyczki otrzymane od instytucji finansowych lub innych stron trzecich zgodnie z art. 73 i 74;
d)
dochody z inwestycji kapitałowych w odniesieniu do kwot będących w dyspozycji funduszu zgodnie z art. 75;
e)
dowolna część wydatków poniesionych na cele wskazane w art. 76, które to wydatki odzyskano w ramach procedury restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
2. Na wydatki części II budżetu składają się:
a)
wydatki na cele wskazane w art. 76;
b)
inwestycje zgodnie z art. 75;
c)
odsetki zapłacone od pożyczek otrzymanych od innych mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w nieuczestniczących państwach członkowskich zgodnie z art. 72 ust. 1;
d)
odsetki zapłacone od pożyczek otrzymanych od instytucji finansowych lub innych stron trzecich zgodnie z art. 73 i 74.
Artykuł 61
Ustanowienie i wykonanie budżetu
1. Do dnia 15 lutego każdego roku przewodniczący sporządza projekt budżetu Jednolitej Rady, w tym również preliminarz dochodów i wydatków Jednolitej Rady na kolejny rok, wraz z planem zatrudnienia, i przedkłada go Jednolitej Radzie do przyjęcia.
2. Do dnia 31 marca każdego roku Jednolita Rada na sesji plenarnej w razie potrzeby dostosowuje projekt przedłożony przez przewodniczącego i przyjmuje ostateczny budżet Jednolitej Rady wraz z planem zatrudnienia.
Artykuł 62
Wewnętrzny audyt i kontrola
1. W ramach Jednolitej Rady tworzy się komórkę audytu wewnętrznego, który należy przeprowadzać zgodnie z odpowiednimi standardami międzynarodowymi. Audytor wewnętrzny, mianowany przez Jednolitą Radę, odpowiada przed nią za weryfikację właściwego działania systemów wykonywania budżetu i procedur budżetowych Jednolitej Rady.
2. Audytor wewnętrzny doradza Jednolitej Radzie w kwestii sposobów postępowania z ryzykami, poprzez wydawanie niezależnych opinii na temat jakości systemów zarządzania i kontroli oraz poprzez wydawanie zaleceń mających na celu poprawę warunków wykonywania operacji oraz wspieranie należytego zarządzania finansami.
3. Odpowiedzialność za wprowadzenie systemów i procedur kontroli wewnętrznej odpowiednich dla wykonywania zadań audytora wewnętrznego spoczywa na Jednolitej Radzie.
Artykuł 63
Wykonanie budżetu, przedstawienie sprawozdania finansowego i absolutorium
1. Przewodniczący działa w charakterze urzędnika zatwierdzającego i wykonuje budżet Jednolitej Rady.
2. Do dnia 1 marca kolejnego roku budżetowego księgowy Jednolitej Rady przesyła Trybunałowi Obrachunkowemu wstępne sprawozdanie finansowe wraz ze sprawozdaniem z zarządzania budżetem i finansami w danym roku budżetowym, tak by Trybunał mógł przedstawić swoje uwagi.
Do dnia 31 marca kolejnego roku budżetowego księgowy Jednolitej Rady przedkłada sprawozdanie z zarządzania budżetem i finansami członkom Jednolitej Rady, a także Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji.
3. Do dnia 31 marca każdego roku przewodniczący przekazuje Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji wstępne sprawozdanie finansowe Jednolitej Rady za poprzedni rok budżetowy.
4. Po otrzymaniu uwag Trybunału Obrachunkowego do wstępnego sprawozdania finansowego Jednolitej Rady przewodniczący, działając na własną odpowiedzialność, sporządza ostateczne sprawozdanie finansowe Jednolitej Rady i przesyła je Jednolitej Radzie na sesji plenarnej do zatwierdzenia.
5. Po zatwierdzeniu przez Jednolitą Radę, do dnia 1 lipca każdego roku przewodniczący przesyła Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Komisji i Trybunałowi Obrachunkowemu ostateczne sprawozdanie finansowe za poprzedni rok budżetowy.
6. W przypadku otrzymania uwag od Trybunału Obrachunkowego przewodniczący przesyła odpowiedź do dnia 30 września.
7. Do dnia 15 listopada każdego roku ostateczne sprawozdanie finansowe za poprzedni rok budżetowy publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
8. Jednolita Rada na sesji plenarnej udziela przewodniczącemu absolutorium w odniesieniu do wykonania budżetu.
9. Na wniosek Parlamentu Europejskiego lub Rady przewodniczący przedkłada danej unijnej instytucji, która zwróciła się z wnioskiem, wszelkie informacje, o których mowa w sprawozdaniu finansowym Jednolitej Rady, z zastrzeżeniem wymogów dotyczących tajemnicy służbowej określonych w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 64
Zasady finansowe
Jednolita Rada, po konsultacji z Trybunałem Obrachunkowym i Komisją, przyjmuje wewnętrzne przepisy finansowe określające zwłaszcza szczegółową procedurę ustanawiania i wykonywania budżetu, zgodnie z art. 61 i 63.
W zakresie, w jakim jest to zgodne ze szczególnym charakterem Jednolitej Rady, przepisy finansowe są oparte na ramowym rozporządzeniu finansowym przyjętym dla organów ustanowionych na podstawie TFUE zgodnie z art. 208 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (20).
Artykuł 65
Składki na rzecz wydatków administracyjnych Jednolitej Rady
1. Podmioty, o których mowa w art. 2, wpłacają składki do części I budżetu Jednolitej Rady zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz aktami delegowanymi w sprawie składek przyjętymi na podstawie ust. 5 niniejszego artykułu.
2. Kwoty składek ustala się na takim poziomie, aby pochodzące z nich dochody były co do zasady wystarczające dla corocznego zrównoważenia części I budżetu Jednolitej Rady.
3. Jednolita Rada ustala i pobiera, zgodnie z aktami delegowanymi, o których mowa w ust. 5 niniejszego artykułu, składki należne ze strony każdego podmiotu, o którym mowa w art. 2, w decyzji skierowanej do danego podmiotu. Jednolita Rada stosuje zasady proceduralne, sprawozdawcze i inne, zapewniające pełne i terminowe opłacanie składek.
4. Kwoty zgromadzone zgodnie z ust. 1, 2 i 3 wykorzystuje się wyłącznie na cele niniejszego rozporządzenia.
5. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w sprawie składek zgodnie z art. 93 w celu:
a)
ustalenia rodzajów składek oraz celów, na które zbiera się składki, sposobu obliczania kwot składek oraz sposobu opłacania składek;
b)
określenia zasad rejestracji, rachunkowości i sprawozdawczości oraz innych zasad, o których mowa w ust. 3, niezbędnych dla zapewnienia pełnego i terminowego opłacania składek;
c)
ustalenia składek rocznych niezbędnych do pokrycia wydatków administracyjnych Jednolitej Rady przed osiągnięciem przez nią pełnej zdolności do działania.
Artykuł 66
Środki zwalczania nadużyć finansowych
1. W celu walki z nadużyciami finansowymi, korupcją i wszelkimi innymi działaniami niezgodnymi z prawem w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (21) w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym Jednolita Rada osiągnie zdolność do działania, przystąpi ona do porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącego dochodzeń wewnętrznych prowadzonych przez OLAF i bezzwłocznie przyjmie odpowiednie przepisy mające zastosowanie do wszystkich pracowników Jednolitej Rady, korzystając z wzoru przedstawionego w załączniku do tego porozumienia międzyinstytucjonalnego.
2. Trybunał Obrachunkowy sprawuje kontrolę, na podstawie dokumentów i na miejscu, nad beneficjentami, wykonawcami i podwykonawcami, którzy otrzymali środki finansowe od Jednolitej Rady.
3. OLAF może przeprowadzać dochodzenia, w tym kontrole na miejscu i inspekcje, w celu ustalenia, czy miało miejsce nadużycie finansowe, korupcja lub inne działanie niezgodne z prawem, wpływające na interesy finansowe Unii w związku z zamówieniem finansowanym przez Jednolitą Radę, zgodnie z przepisami i procedurami określonymi w rozporządzeniu Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 (22) i rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 883/2013.
ROZDZIAŁ 2
Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
Sekcja 1
Ustrój funduszu
Artykuł 67
Przepisy ogólne
1. Niniejszym ustanawia się jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji („fundusz”). Jest on zasilany zgodnie z zasadami przekazywania środków finansowych pobieranych na szczeblu krajowym do funduszu, zgodnie z postanowieniami Umowy.
2. Jednolita Rada korzysta z funduszu wyłącznie w celu zapewnienia skutecznego stosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz wykonywania uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w części II, tytuł I, oraz zgodnie z celami restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zasadami regulującymi ten proces, określonymi w art. 14 i 15. W żadnych okolicznościach budżet Unii ani budżety krajowe nie odpowiadają za wydatki lub straty funduszu.
3. Właścicielem funduszu jest Jednolita Rada.
4. Krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pobierają od podmiotów, o których mowa w art. 2, składki, o których mowa w art. 69, 70 i 71, i przekazują je do funduszu zgodnie z Umową.
Artykuł 68
Wymóg ustanowienia mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
Uczestniczące państwa członkowskie ustanawiają mechanizmy finansowania zgodnie z art. 100 dyrektywy 2014/59/UE i z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 69
Poziom docelowy
1. Przed końcem początkowego ośmioletniego okresu od dnia 1 stycznia 2016 r. lub ewentualnie od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego ustępu na mocy art. 99 ust. 6 dostępne środki finansowe funduszu muszą osiągnąć co najmniej 1 % kwoty depozytów gwarantowanych wszystkich instytucji kredytowych, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności we wszystkich uczestniczących państwach członkowskich.
2. W okresie początkowym, o którym mowa w ust. 1, składki na rzecz funduszu obliczane zgodnie z art. 70 i pobierane zgodnie z art. 67 ust. 4 rozkłada się w czasie możliwie równomiernie aż do osiągnięcia poziomu docelowego, jednak przy należytym uwzględnieniu fazy cyklu koniunkturalnego oraz wpływu, jaki procykliczne składki mogą mieć na sytuację finansową instytucji wpłacających składki.
3. Jednolita Rada przedłuża okres początkowy, o którym mowa w ust. 1, o maksymalnie cztery lata, w przypadku gdy z funduszu dokonano łącznych wypłat większych niż 0,5 % całkowitej kwoty depozytów gwarantowanych, o których mowa w ust. 1, oraz gdy spełniono kryteria aktu delegowanego, o których mowa w ust. 5 lit. b).
4. Jeżeli po upływie okresu początkowego, o którym mowa w ust. 1, poziom dostępnych środków finansowych spadnie poniżej poziomu docelowego określonego w tym ustępie, regularne składki obliczane zgodnie z art. 70 pobiera się aż do chwili osiągnięcia poziomu docelowego. Po osiągnięciu poziomu docelowego po raz pierwszy oraz gdy wysokość dostępnych środków finansowych spadła następnie do poziomu niższego niż dwie trzecie poziomu docelowego, wysokość tych składek ustala się na poziomie pozwalającym na osiągnięcie poziomu docelowego w ciągu sześciu lat.
W ramach regularnych składek należycie uwzględniana jest faza cyklu koniunkturalnego oraz wpływ, jaki procykliczne składki mogą mieć przy ustalaniu wysokości rocznych składek w kontekście niniejszego ustępu.
5. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 93 w celu określenia:
a)
kryteriów rozłożenia w czasie składek na rzecz funduszu obliczanych na podstawie ust. 2;
b)
kryteriów ustalenia liczby lat, o jaką na podstawie ust. 3 można przedłużyć okres początkowy, o którym mowa w ust. 1;
c)
kryteriów ustalenia składek rocznych przewidzianych w ust. 4.
Artykuł 70
Składki ex ante
1. Indywidualną składkę od każdej instytucji pobiera się co najmniej raz w roku i oblicza się ją proporcjonalnie do kwoty jej zobowiązań, z wyłączeniem funduszy własnych i depozytów gwarantowanych, w odniesieniu do łącznych zobowiązań - z wyłączeniem funduszy własnych i depozytów gwarantowanych - wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich.
2. Każdego roku po konsultacji z EBC lub właściwym organem krajowym oraz w ścisłej współpracy z krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Jednolita Rada oblicza wysokość indywidualnych składek w celu zapewnienia, aby składki należne od wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich, nie przekraczały 12,5 % poziomu docelowego.
Każdego roku podstawą obliczania wysokości składek od poszczególnych instytucji jest:
a)
składka ryczałtowa, czyli proporcjonalna w oparciu o kwotę zobowiązań instytucji, z wyłączeniem funduszy własnych i depozytów gwarantowanych, w odniesieniu do całkowitych zobowiązań, z wyłączeniem funduszy własnych i depozytów gwarantowanych, wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium uczestniczących państw członkowskich; oraz
b)
składka skorygowana o ryzyko, której podstawą są kryteria określone w art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE, przy uwzględnieniu zasady proporcjonalności i bez powodowania zakłóceń między strukturami sektora bankowego państw członkowskich.
Stosunek składki ryczałtowej do składek skorygowanych o ryzyko uwzględnia zrównoważoną dystrybucję składek w różnych rodzajach banków.
W każdym przypadku łączna kwota indywidualnych składek od wszystkich instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium wszystkich uczestniczących państw członkowskich, obliczona zgodnie z lit. a) i b), nie przekracza w ciągu roku 12,5 % poziomu docelowego.
3. Dostępne środki finansowe uwzględniane na potrzeby osiągnięcia poziomu docelowego określonego w art. 69 mogą obejmować nieodwołalne zobowiązania płatnicze, które są w pełni zabezpieczone zabezpieczeniem złożonym z aktywów o niskim ryzyku, nieobciążonych żadnymi prawami osób trzecich, do swobodnej dyspozycji i przeznaczone do wyłącznego wykorzystania przez Jednolitą Radę do celów określonych w art. 76 ust. 1. Udział tych nieodwołalnych zobowiązań płatniczych nie może przekraczać 30 % łącznej kwoty składek pobieranych zgodnie z niniejszym artykułem.
4. Składki należycie otrzymane od każdego z podmiotów, o których mowa w art. 2, nie są zwracane tym podmiotom.
5. Jeżeli uczestniczące państwa członkowskie ustanowiły już odpowiednie krajowe mechanizmy finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, mogą one postanowić, że mechanizmy te wykorzystają dostępne im środki finansowe, pobrane od instytucji między dniem 17 czerwca 2010 r. a datą wejścia w życie dyrektywy 2014/59/UE, do tego by zrekompensować instytucjom składki ex ante, które instytucje te mogą mieć obowiązek wpłacić na rzecz funduszu. Zwrot ten pozostaje bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich określonych w dyrektywie 2014/49/UE.
6. Zastosowanie mają akty delegowane precyzujące pojęcie korygowania składek odpowiednio do profilu ryzyka instytucji, przyjęte przez Komisję na mocy art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE.
7. Rada, stanowiąc na wniosek Komisji, przyjmuje w ramach aktów delegowanych, o których mowa w ust. 6, akty wykonawcze w celu określenia warunków wykonania przepisów ust. 1, 2 i 3, w szczególności w odniesieniu do:
a)
stosowania metodyki obliczania składek indywidualnych;
b)
praktycznych warunków dotyczących przypisywania instytucjom czynników ryzyka określonych w akcie delegowanym.
Artykuł 71
Nadzwyczajne składki ex post
1. W przypadku gdy dostępne środki finansowe nie wystarczają na pokrycie strat, kosztów lub innych wydatków poniesionych w wyniku wykorzystania funduszu do działań w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, pobiera się nadzwyczajne składki ex post od instytucji, które uzyskały zezwolenie na prowadzenie działalności na terytorium uczestniczących państw członkowskich, w celu pokrycia dodatkowych kwot. Wysokość tych nadzwyczajnych składek ex post przypadających na poszczególne instytucje oblicza się zgodnie z zasadami określonymi w art. 69 i 70.
Całkowita roczna kwota nadzwyczajnych składek ex post nie może przekroczyć trzykrotności rocznej kwoty składek określonej zgodnie z art. 70.
2. Z własnej inicjatywy i po konsultacji z krajowym organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub na wniosek krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Jednolita Rada całkowicie lub częściowo odracza- zgodnie z aktami delegowanymi, o których mowa w ust. 3 - zapłatę przez daną instytucję nadzwyczajnych składek ex post zgodnie z ust. 1, jeżeli jest to konieczne do ochrony sytuacji finansowej tej instytucji. Odroczenia takiego nie przyznaje się na okres dłuższy niż sześć miesięcy, lecz można je przedłużyć na wniosek instytucji. Składkę odroczoną na mocy niniejszego ustępu opłaca się w momencie, kiedy płatność ta nie zagraża już sytuacji finansowej instytucji.
3. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 93 w celu określenia okoliczności i warunków, na jakich zapłata składek ex post przez podmiot, o którym mowa w art. 2, może zostać częściowo lub całkowicie odroczona na podstawie ust. 2 niniejszego artykułu.
Artykuł 72
Dobrowolne wzajemne pożyczki między mechanizmami finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
1. Jednolita Rada podejmuje decyzję o wystąpieniu z wnioskiem o dobrowolną pożyczkę dla funduszu od mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w nieuczestniczących państwach członkowskich, w przypadku gdy:
a)
kwoty pobrane na podstawie art. 70 nie wystarczają do pokrycia strat, kosztów lub innych wydatków poniesionych w wyniku wykorzystania funduszu w związku z działaniami w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
b)
nadzwyczajne składki ex post przewidziane w art. 71 nie są bezzwłocznie dostępne; oraz
c)
alternatywne sposoby finansowania przewidziane w art. 73 nie są bezzwłocznie dostępne na rozsądnych warunkach.
2. Wspomniane mechanizmy finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podejmują decyzję w sprawie takiego wniosku zgodnie z art. 106 dyrektywy 2014/59/UE. Warunki zaciągania pożyczek podlegają art. 106 ust. 4, 5 i 6 dyrektywy 2014/59/UE.
3. Jednolita Rada może podjąć decyzję o udzieleniu pożyczki innym mechanizmom finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w nieuczestniczących państwach członkowskich, jeżeli złożony zostanie wniosek zgodnie z art. 106 dyrektywy 2014/59/UE. Warunki udzielania pożyczek podlegają art. 106 ust. 4, 5 i 6 dyrektywy 2014/59/UE.
Artykuł 73
Alternatywne sposoby finansowania
1. Jednolita Rada może zaciągać na rzecz funduszu pożyczki lub inne formy wsparcia ze strony tych instytucji, instytucji finansowych lub innych osób trzecich, które oferują lepsze warunki finansowe w najodpowiedniejszym terminie, aby zoptymalizować koszty finansowania i chronić swoją reputację, w przypadku gdy kwoty pobrane zgodnie z art. 70 i 71 nie są bezzwłocznie dostępne lub nie pokrywają wydatków poniesionych w wyniku wykorzystania funduszu w związku z działaniami w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
2. Pożyczki lub inne formy wsparcia, o których mowa w ust. 1, odzyskuje się w pełni zgodnie z art. 69, 70 i 71 w okresie zapadalności pożyczki.
3. Wszelkie wydatki poniesione w wyniku korzystania z pożyczek, o których mowa w ust. 1, są pokrywane z części II budżetu Jednolitej Rady, a nie z budżetu Unii ani przez uczestniczące państwa członkowskie.
Artykuł 74
Dostęp do instrumentu finansowego
Jednolita Rada zawiera na rzecz funduszu umowy finansowe, w miarę możliwości również publiczne umowy finansowe, dotyczące natychmiastowej dostępności dodatkowych środków finansowych do wykorzystania zgodnie z art. 76, jeżeli kwoty pobrane lub dostępne zgodnie z art. 70 i 71 nie wystarczają do pokrycia zobowiązań funduszu.
Sekcja 2
Administrowanie funduszem
Artykuł 75
Inwestycje
1. Jednolita Rada administruje funduszem zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i aktami delegowanymi przyjętymi na mocy ust. 4.
2. Kwoty otrzymane od instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub od instytucji pomostowej, odsetki i inne przychody z tytułu inwestycji oraz wszelkie pozostałe przychody zasilają wyłącznie fundusz.
3. Jednolita Rada stosuje ostrożną i bezpieczną strategię inwestycyjną przewidzianą w aktach delegowanych przyjętych na mocy ust. 4 niniejszego artykułu oraz inwestuje kwoty będące w dyspozycji funduszu w obligacje państw członkowskich lub organizacji międzyrządowych, bądź w wysoce płynne aktywa o wysokiej wiarygodności kredytowej, z uwzględnieniem aktu delegowanego, o którym mowa w art. 460 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, oraz innych odpowiednich przepisów tego rozporządzenia. Inwestycje są wystarczająco zróżnicowane pod względem sektorowym, geograficznym i proporcjonalnym. Zwrot z tych inwestycji zasila fundusz.
4. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w sprawie szczegółowych zasad administrowania funduszem oraz ogólnych zasad i kryteriów dotyczących strategii inwestycyjnej, zgodnie z procedurą określoną w art. 93.
Sekcja 3
Wykorzystanie funduszu
Artykuł 76
Misja funduszu
1. W ramach programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, stosując instrumenty restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wobec podmiotów, o których mowa w art. 2, Jednolita Rada może wykorzystywać fundusz jedynie w zakresie niezbędnym do zapewnienia skutecznego stosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w następujących celach:
a)
gwarantowania aktywów lub zobowiązań instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, jej jednostek zależnych, instytucji pomostowej lub podmiotu zarządzającego aktywami;
b)
udzielania pożyczek instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, jej jednostkom zależnym, instytucji pomostowej lub podmiotowi zarządzającemu aktywami;
c)
nabywania aktywów instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją;
d)
wniesienia wkładów do instytucji pomostowej i podmiotu zarządzającego aktywami;
e)
wypłaty rekompensat akcjonariuszom lub wierzycielom, jeżeli, według oceny na podstawie art. 20 ust. 5, ponieśli oni większe straty niż by to miało miejsce, według wyceny na podstawie art. 20 ust. 16, w wyniku likwidacji w ramach standardowego postępowania upadłościowego;
f)
wniesienia wkładu na rzecz instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją w miejsce umorzenia lub konwersji zobowiązań niektórych wierzycieli, gdy stosuje się instrument umorzenia lub konwersji długu oraz podejmowana jest decyzja o wyłączeniu niektórych wierzycieli z zakresu umorzenia lub konwersji długu zgodnie z art. 27 ust. 5;
g)
podejmowania dowolnej kombinacji działań, o których mowa w lit. a)-f).
2. Fundusz może być wykorzystywany do podejmowania działań, o których mowa w ust. 1, również w odniesieniu do nabywcy w kontekście instrumentu zbycia działalności.
3. Funduszu nie wykorzystuje się bezpośrednio do pokrycia strat podmiotu, o którym mowa w art. 2, ani do dokapitalizowania takiego podmiotu. W przypadku gdy wykorzystanie funduszu do celów ust. 1 niniejszego artykułu pośrednio powoduje przeniesienie części strat podmiotu, o którym mowa w art. 2, do funduszu, zastosowanie mają zasady regulujące wykorzystanie funduszu określone w art. 27.
4. Jednolita Rada nie może utrzymywać kapitału wniesionego zgodnie z ust. 1 lit. f) przez okres dłuższy niż pięć lat.
Artykuł 77
Wykorzystanie funduszu
Wykorzystanie funduszu zależy od Umowy, na mocy której uczestniczące państwa członkowskie uzgadniają przekazywanie do funduszu składek pobieranych na szczeblu krajowym zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywą 2014/59/UE, oraz odbywa się zgodnie z zasadami określonymi w tej Umowie.
W związku z tym do czasu osiągnięcia przez fundusz poziomu docelowego, o którym mowa w art. 69, jednak nie dłużej niż przez osiem lat po dacie rozpoczęcia stosowania niniejszego artykułu, Jednolita Rada wykorzystuje fundusz zgodnie z zasadami opartymi na podziale funduszu na krajowe pule przyporządkowane każdemu z uczestniczących państw członkowskich oraz na stopniowym łączeniu poszczególnych środków pobieranych na szczeblu krajowym i przydzielanych na krajowe pule funduszu, zgodnie z Umową.
Artykuł 78
Uwspólnienie krajowych mechanizmów finansowania w przypadku grupowej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmującej instytucje w nieuczestniczących państwach członkowskich
W przypadku grupowej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obejmującej z jednej strony instytucje mające siedzibę w co najmniej jednym z uczestniczących państw członkowskich, a z drugiej strony instytucje mające siedzibę w co najmniej jednym z nieuczestniczących państw członkowskich, fundusz wnosi wkład na rzecz finansowania grupowej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z przepisami ustanowionymi w art. 107 ust. 2-5 dyrektywy 2014/59/UE.
Artykuł 79
Wykorzystanie systemów gwarancji depozytów w kontekście restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
1. W przypadku gdy Jednolita Rada podejmuje działanie w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, pod warunkiem że działanie to zapewnia deponentom ciągły dostęp do ich depozytów, uczestniczące państwa członkowskie zapewniają, by system gwarancji depozytów, którego członkiem jest dana instytucja, odpowiadał za kwoty określone w art. 109 ust. 1 i 4 dyrektywy 2014/59/UE.
Odpowiedni system gwarancji depozytów wchodzi w prawa i obowiązki właścicieli depozytów gwarantowanych w postępowaniu likwidacyjnym na kwotę równą kwocie potrzebnej do jego wypłaty.
2. Określenie kwoty, do wysokości której system gwarancji depozytów odpowiada zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, spełnia warunki, o których mowa w art. 20.
3. Przed podjęciem decyzji, zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu, w sprawie kwoty, do wysokości której system gwarancji depozytów odpowiada, Jednolita Rada konsultuje się z zainteresowanym wyznaczonym organem w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 18 dyrektywy 2014/49/UE, w pełni uwzględniając pilny charakter sprawy.
4. Jeżeli kwalifikujące się depozyty w instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją zostają przeniesione do innego podmiotu w wyniku zastosowania instrumentu zbycia działalności lub instrumentu instytucji pomostowej, deponenci nie posiadają żadnych roszczeń na mocy dyrektywy 2014/49/UE wobec systemu gwarancji depozytów w odniesieniu do tej części ich depozytów w instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, która nie została przeniesiona, pod warunkiem że kwota przeniesionych środków finansowych jest równa łącznemu poziomowi gwarancji przewidzianemu w art. 6 tej dyrektywy lub jest większa od tego poziomu.
5. Niezależnie od ust. 1-4, jeżeli dostępne środki finansowe systemu gwarancji depozytów wykorzystuje się zgodnie z tymi przepisami, a ich wysokość obniża się następnie do kwoty niższej niż dwie trzecie poziomu docelowego systemu gwarancji depozytów, wysokość regularnej składki na rzecz systemu gwarancji depozytów ustala się na poziomie pozwalającym na osiągnięcie poziomu docelowego w ciągu sześciu lat.
Odpowiedzialność systemu gwarancji depozytów nie przekracza kwoty równej 50 % poziomu docelowego ustalonego dla systemu gwarancji depozytów na mocy art. 10 ust. 2 dyrektywy 2014/49/UE.
Udział systemu gwarancji depozytów na mocy niniejszego rozporządzenia nie przekracza w żadnym przypadku wysokości strat, które poniósłby on w wyniku likwidacji instytucji w ramach standardowego postępowania upadłościowego.
TYTUŁ VI
INNE PRZEPISY
Artykuł 80
Przywileje i immunitety
Do Jednolitej Rady i jej pracowników stosuje się Protokół (nr 7) w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej dołączony do TUE i TFUE.
Artykuł 81
Ustalenia językowe
1. Do Jednolitej Rady stosuje się rozporządzenie Rady nr 1 (23).
2. Decyzję w sprawie wewnętrznych ustaleń językowych dotyczących Jednolitej Rady podejmuje Jednolita Rada.
3. Jednolita Rada może postanowić, których języków urzędowych używać w przypadku wysyłania dokumentów do instytucji lub organów Unii.
4. Jednolita Rada może uzgodnić z każdym krajowym organem ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji język lub języki, w których sporządza się dokumenty wysyłane do krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub przez te organy.
5. Usługi tłumaczeniowe niezbędne dla funkcjonowania Jednolitej Rady świadczy Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej.
Artykuł 82
Personel
1. Do pracowników Jednolitej Rady stosuje się regulamin pracowniczy i warunki zatrudnienia oraz przepisy przyjęte wspólnie przez instytucje Unii w celu ich stosowania.
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego przewodniczącego, wiceprzewodniczącego i czterech członków, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b), traktuje się, odpowiednio, na równi z wiceprezesem, sędzią i sekretarzem Trybunału Sprawiedliwości w odniesieniu do uposażenia i wieku emerytalnego, zgodnie z rozporządzeniem Rady nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom (24). Nie obowiązuje ich maksymalny wiek emerytalny. W kwestiach nieuregulowanych w niniejszym rozporządzeniu ani w rozporządzeniu nr 422/67/EWG, nr 5/67/Euratom analogiczne zastosowanie ma regulamin pracowniczy oraz warunki zatrudnienia.
2. Jednolita Rada, w porozumieniu z Komisją, przyjmuje niezbędne środki wykonawcze, zgodnie z ustaleniami przewidzianymi w art. 110 regulaminu pracowniczego.
3. W odniesieniu do swoich pracowników Jednolita Rada wykonuje uprawnienia przyznane organowi powołującemu na mocy regulaminu pracowniczego oraz organowi uprawnionemu do zawierania umów na mocy warunków zatrudnienia.
Artykuł 83
Wymiana pracowników
1. Jednolita Rada może korzystać z oddelegowanych ekspertów krajowych lub innych pracowników niezatrudnionych przez Jednolitą Radę.
2. Jednolita Rada na sesji plenarnej przyjmuje odpowiednie decyzje określające zasady wymiany i oddelegowania pracowników z krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do Jednolitej Rady i pomiędzy tymi organami.
3. Jednolita Rada może utworzyć wewnętrzne zespoły ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji składające się z jej własnych pracowników oraz z pracowników krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a także - w stosownych przypadkach - z obserwatorów z organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nieuczestniczących państw członkowskich.
4. W przypadku utworzenia przez Jednolitą Radę wewnętrznych zespołów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu Jednolita Rada mianuje koordynatorów tych zespołów spośród własnych pracowników. Zgodnie z art. 51 ust. 3 koordynatorzy mogą być zapraszani w roli obserwatorów na sesje wykonawcze Jednolitej Rady, w których członkowie mianowani przez odnośne państwa członkowskie uczestniczą zgodnie z art. 53 ust. 3 i 4.
Artykuł 84
Komisje wewnętrzne
Jednolita Rada może utworzyć komisje wewnętrzne, które będą udzielały jej porad i wskazówek przy wykonywaniu jej funkcji na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 85
Komisja odwoławcza
1. Jednolita Rada powołuje komisję odwoławczą, która będzie podejmować decyzje w sprawie odwołań złożonych zgodnie z ust. 3.
2. W skład komisji odwoławczej wchodzi pięć wysoko cenionych osób pochodzących z państw członkowskich i mających udokumentowaną odpowiednią wiedzę i doświadczenie zawodowe, również w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, na wystarczająco wysokim poziomie w dziedzinie bankowości lub innych usług finansowych, z wyłączeniem obecnego personelu Jednolitej Rady, obecnego personelu organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub innych krajowych lub unijnych instytucji, organów, urzędów i agencji zaangażowanych w wykonywanie zadań powierzonych Jednolitej Radzie na mocy niniejszego rozporządzenia. Komisja odwoławcza dysponuje wystarczającymi zasobami i wiedzą fachową, aby wydawać specjalistyczne opinie prawne dotyczące legalności wykonywania uprawnień przez Jednolitą Radę. Jednolita Rada mianuje członków komisji odwoławczej i dwóch zastępców na pięcioletnią kadencję, którą można jednokrotnie odnowić, po opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej publicznego zaproszenia do wyrażenia zainteresowania. Nie są oni związani żadnymi instrukcjami.
3. Dowolna osoba fizyczna lub prawna, w tym organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, mogą odwołać się od decyzji Jednolitej Rady, o której mowa w art. 10 ust. 10, art. 11, art. 12 ust. 1, art. 38-41, art. 65 ust. 3, art. 71 i art. 90 ust. 3 i która jest do tej osoby skierowana lub która dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie.
Odwołanie wraz z uzasadnieniem składa się w komisji odwoławczej w formie pisemnej w terminie sześciu tygodni od daty powiadomienia zainteresowanej osoby o decyzji lub - w razie braku takiego powiadomienia - od dnia, w którym osoba ta dowiedziała się o decyzji.
4. Komisja odwoławcza podejmuje decyzję w sprawie odwołania w terminie miesiąca od jego złożenia.
Komisja odwoławcza podejmuje decyzję większością co najmniej trzech z pięciu swoich członków.
5. Członkowie komisji odwoławczej działają niezależnie i w interesie publicznym. W tym celu składają jawną deklarację dotyczącą zobowiązań oraz jawną deklarację wskazującą wszelkie bezpośrednie lub pośrednie interesy, które mogłyby zostać uznane za szkodzące ich niezależności, lub brak takich interesów.
6. Odwołanie wniesione zgodnie z ust. 3 nie ma skutku zawieszającego.
Komisja odwoławcza może jednak zawiesić wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli uzna, że wymagają tego okoliczności.
7. Jeżeli odwołanie jest dopuszczalne, komisja odwoławcza bada, czy jest ono uzasadnione. Wzywa ona strony postępowania odwoławczego do wniesienia w określonym terminie uwag do skierowanych przez nią powiadomień lub do uwag przedstawionych przez pozostałe strony postępowania odwoławczego. Strony postępowania odwoławczego są uprawnione do ustnego przedstawienia swojego stanowiska.
8. Komisja odwoławcza może potwierdzić decyzję podjętą przez Jednolitą Radę lub przekazać jej sprawę do ponownego rozstrzygnięcia. Decyzja komisji odwoławczej jest wiążąca dla Jednolitej Rady, która przyjmuje zmienioną decyzję dotyczącą odnośnej sprawy.
9. Komisja odwoławcza uzasadnia swoje decyzje i powiadamia o nich strony.
10. Komisja odwoławcza przyjmuje i podaje do publicznej wiadomości swój regulamin wewnętrzny.
Artykuł 86
Postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości
1. Od decyzji podjętej przez komisję odwoławczą lub - w przypadku gdy nie przysługuje odwołanie do komisji odwoławczej - przez Jednolitą Radę, może zostać wniesiona skarga do Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z art. 263 TFUE.
2. Państwa członkowskie i instytucje unijne, a także dowolna osoba fizyczna lub prawna mogą zaskarżyć decyzje podejmowane przez Jednolitą Radę do Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z art. 263 TFUE.
3. W przypadku gdy Jednolita Rada jest zobowiązana do działania, ale zaniechała wydania decyzji, przed Trybunałem Sprawiedliwości może zostać wszczęte postępowanie o zaniechanie działania zgodnie z art. 265 TFUE.
4. Jednolita Rada podejmuje niezbędne środki w celu zastosowania się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości.
Artykuł 87
Odpowiedzialność Jednolitej Rady
1. Odpowiedzialność umowną Jednolitej Rady reguluje prawo mające zastosowanie do danej umowy.
2. Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do wydawania wyroków na podstawie wszelkich klauzul arbitrażowych stanowiących część umów zawartych przez Jednolitą Radę.
3. W przypadku odpowiedzialności pozaumownej Jednolita Rada, zgodnie z ogólnymi zasadami wspólnymi dla przepisów ustawowych dotyczących odpowiedzialności organów publicznych państw członkowskich, naprawia wszelkie szkody wyrządzone przez nią lub przez jej pracowników w trakcie pełnienia ich obowiązków - w szczególności przy wykonywaniu funkcji z zakresu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - obejmujących działania i zaniechania w ramach wspierania zagranicznych procedur restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
4. Jednolita Rada rekompensuje krajowemu organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odszkodowanie, które zasądził od niego sąd krajowy, lub które, w porozumieniu z Jednolitą Radą, organ ten zobowiązał się wypłacić zgodnie z ugodą, będące skutkiem działania lub zaniechania popełnionego przez ten krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w trakcie jakiejkolwiek restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji prowadzonej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w odniesieniu do podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 2, oraz w odniesieniu do podmiotów i grup, o których mowa w art. 7 ust. 4 lit. b) i ust. 5, jeżeli spełnione są warunki dotyczące stosowania tych ustępów, lub na mocy art. 7 ust. 3 akapit drugi. Obowiązek ten nie ma zastosowania, jeżeli takie działanie lub zaniechanie stanowiło naruszenie niniejszego rozporządzenia, innych przepisów prawa Unii, decyzji Jednolitej Rady, Rady lub Komisji, zostało popełnione umyślnie bądź stanowi oczywisty i poważny błąd w ocenie.
5. Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy we wszelkich sporach dotyczących ust. 3 i 4. Postępowania w sprawach wynikających z odpowiedzialności pozaumownej ulegają przedawnieniu z upływem pięciu lat od zdarzenia stanowiącego podstawę tej odpowiedzialności.
6. Osobistą odpowiedzialność pracowników Jednolitej Rady wobec Jednolitej Rady regulują przepisy ustanowione w mającym do nich zastosowanie regulaminie pracowniczym lub warunkach zatrudnienia.
Artykuł 88
Tajemnica służbowa i wymiana informacji
1. Członkowie Jednolitej Rady, wiceprzewodniczący, członkowie Jednolitej Rady, o których mowa w art. 43 ust. 1 lit. b), pracownicy Jednolitej Rady i pracownicy zatrudnieni w drodze wymiany z uczestniczącymi państwami członkowskimi lub oddelegowani przez te państwa, wykonujący obowiązki z zakresu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, podlegają wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej na podstawie art. 339 TFUE oraz odpowiednich przepisów prawodawstwa Unii, również po zaprzestaniu pełnienia swoich funkcji. W szczególności zabrania im się ujawniania informacji poufnych otrzymanych w trakcie wykonywania obowiązków zawodowych lub otrzymanych od właściwego organu lub organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w związku z ich funkcjami na mocy niniejszego rozporządzenia jakimkolwiek osobom lub organom, chyba że następuje to w ramach wykonywania przez nich funkcji przewidzianych na mocy niniejszego rozporządzenia w formie skrótowej lub zbiorczej, która uniemożliwia zidentyfikowanie poszczególnych podmiotów, o których mowa w art. 2, bądź za wyraźną i uprzednią zgodą organu lub podmiotu, które dostarczyły informacje.
Informacje objęte wymogami dotyczącymi tajemnicy służbowej nie mogą być ujawniane innym podmiotom publicznym ani prywatnym, z wyjątkiem sytuacji, gdy takie ujawnienie jest niezbędne w celu prowadzenia postępowania sądowego.
Wymogi te mają również zastosowanie do potencjalnych nabywców, z którymi nawiązano kontakt w ramach przygotowań do restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotu na mocy art. 13 ust. 3.
2. Jednolita Rada zapewnia, by osoby, które bezpośrednio lub pośrednio, stale lub okazjonalnie, świadczą jakiekolwiek usługi związane z wykonywaniem jej obowiązków, w tym urzędnicy oraz inne osoby upoważnione przez Jednolitą Radę lub mianowane przez krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do przeprowadzania kontroli na miejscu, podlegały wymogom dotyczącym tajemnicy służbowej równoważnym z wymogami, o których mowa w ust. 1.
3. Wymogi dotyczące tajemnicy służbowej, o których mowa w ust. 1, mają zastosowanie również do obserwatorów uczestniczących w posiedzeniach Jednolitej Rady oraz obserwatorów z nieuczestniczących państw członkowskich, którzy uczestniczą w wewnętrznych zespołach ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 83 ust. 3.
4. Jednolita Rada podejmuje niezbędne środki zapewniające bezpieczne postępowanie z informacjami poufnymi i takież ich przetwarzanie.
5. Przed ujawnieniem jakichkolwiek informacji Jednolita Rada zapewnia, aby nie zawierały one treści poufnych, w szczególności poprzez ocenę skutków, jakie to ujawnienie mogłoby mieć dla interesu publicznego w odniesieniu do polityki finansowej, monetarnej lub gospodarczej, a także dla interesów handlowych osób fizycznych i prawnych, jak również dla celu inspekcji, dochodzeń i kontroli. Procedura oceny skutków ujawnienia informacji obejmuje przeprowadzenie szczegółowej oceny skutków ujawnienia treści i szczegółów planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 8 i 9, wyniku ewentualnej oceny przeprowadzonej na podstawie art. 10 lub programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o którym mowa w art. 18.
6. Niniejszy artykuł nie stanowi dla Jednolitej Rady, Rady, Komisji, EBC, krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ani właściwych organów krajowych, w tym ich pracowników i ekspertów, przeszkody we wzajemnej wymianie informacji oraz wymianie informacji z właściwymi ministerstwami, bankami centralnymi, systemami gwarancji depozytów, systemami rekompensat dla inwestorów, organami odpowiedzialnymi za standardowe postępowanie upadłościowe, organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz właściwymi organami nieuczestniczących państw członkowskich, EUNB lub, z zastrzeżeniem art. 33, organami państw trzecich, które pełnią funkcje równoważne funkcjom organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji lub, z zastrzeżeniem bezwzględnego przestrzegania wymogów dotyczących poufności, potencjalnym nabywcą do celów planowania lub przeprowadzenia działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
Artykuł 89
Ochrona danych
Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla obowiązków państw członkowskich dotyczących przetwarzania przez nie danych osobowych na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (25) lub dla obowiązków Jednolitej Rady, Rady i Komisji dotyczących przetwarzania przez nie danych osobowych na mocy rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (26) podczas wypełniania powierzonych im obowiązków.
Artykuł 90
Dostęp do dokumentów
1. Do dokumentów posiadanych przez Jednolitą Radę stosuje się rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1049/2001 (27).
2. Jednolita Rada, w ciągu sześciu miesięcy od dnia jej pierwszego posiedzenia, przyjmuje praktyczne środki dotyczące stosowania rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.
3. Decyzje podjęte przez Jednolitą Radę na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 mogą być przedmiotem skargi do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich lub postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości, po odwołaniu do komisji odwoławczej, o której mowa w art. 85 niniejszego rozporządzenia, stosownie do przypadku, zgodnie z warunkami określonymi, odpowiednio, w art. 228 i 263 TFUE.
4. Osoby, które są przedmiotem decyzji Jednolitej Rady, mają prawo dostępu do dokumentacji Jednolitej Rady, z zastrzeżeniem uzasadnionego interesu innych osób w zakresie ochrony ich tajemnicy handlowej. Prawo dostępu do dokumentacji nie obejmuje informacji poufnych ani wewnętrznych dokumentów przygotowawczych Jednolitej Rady.
Artykuł 91
Przepisy bezpieczeństwa dotyczące ochrony informacji niejawnych oraz informacji szczególnie chronionych niebędących informacjami niejawnymi
Jednolita Rada stosuje zasady bezpieczeństwa zawarte w przepisach bezpieczeństwa Komisji dotyczących ochrony informacji niejawnych Unii Europejskiej (EUCI) oraz informacji szczególnie chronionych niebędących informacjami niejawnymi, określone w załączniku do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom (28). Stosowanie zasad bezpieczeństwa obejmuje stosowanie przepisów dotyczących wymiany, przetwarzania i przechowywania takich informacji.
Artykuł 92
Trybunał Obrachunkowy
1. Trybunał Obrachunkowy sporządza sprawozdanie specjalne dotyczące każdego dwunastomiesięcznego okresu rozpoczynającego się w dniu 1 kwietnia każdego roku.
2. W każdym sprawozdaniu bada się, czy:
a)
w wystarczającym stopniu zwrócono uwagę na oszczędność, wydajność i skuteczność wykorzystania funduszu, zwłaszcza na potrzebę ograniczenia do minimum korzystania z funduszu;
b)
ocena pomocy z funduszu była skuteczna i rygorystyczna.
3. Każde sprawozdanie, o którym mowa w ust. 1, sporządza się w ciągu sześciu miesięcy od upływu okresu, którego sprawozdanie dotyczy.
4. Po rozpatrzeniu ostatecznego sprawozdania finansowego przygotowanego przez Jednolitą Radę zgodnie z art. 63 Trybunał Obrachunkowy przygotowuje sprawozdanie ze swoich ustaleń do dnia 1 grudnia po zakończeniu każdego roku budżetowego. W sprawozdaniu Trybunał Obrachunkowy przedstawia w szczególności wszelkie zobowiązania warunkowe (dotyczące Jednolitej Rady, Rady Komisji lub inne) wynikające z wykonania przez Jednolitą Radę, Radę i Komisję ich zadań na mocy niniejszego rozporządzenia.
5. Parlament Europejski i Rada mogą zwrócić się do Trybunału Obrachunkowego o zbadanie wszelkich innych odpowiednich spraw wchodzących w zakres ich kompetencji określonych w art. 287 ust. 4 TFUE.
6. Sprawozdania, o których mowa w ust. 1 i 4, przesyła się Jednolitej Radzie, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji oraz niezwłocznie publikuje.
7. W ciągu dwóch miesięcy od dnia opublikowania każdego sprawozdania, o którym mowa w ust. 1, Komisja przedstawia szczegółową pisemną odpowiedź, którą również się publikuje.
W ciągu dwóch miesięcy od dnia opublikowania każdego sprawozdania, o którym mowa w ust. 4, Jednolita Rada, Rada i Komisja przedstawiają każde z osobna szczegółowe pisemne odpowiedzi, które również się publikuje.
8. Trybunał Obrachunkowy ma prawo uzyskania od Jednolitej Rady, Rady i Komisji wszelkich informacji istotnych dla wykonania zadań powierzonych mu na mocy niniejszego artykułu. Jednolita Rada, Rada i Komisja udzielają wszelkich istotnych informacji, o które wystąpiono, w terminie określanym przez Trybunał Obrachunkowy.
CZĘŚĆ IV
UPRAWNIENIA WYKONAWCZE I PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 93
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 19 ust. 8, art. 65 ust. 5, art. 69 ust. 5, art. 71 ust. 3 i art. 75 ust. 4, powierza się na czas nieokreślony począwszy od odnośnych dat, o których mowa w art. 99.
3. Komisja zapewnia spójność między aktami delegowanymi przyjętymi na mocy niniejszego rozporządzenia a aktami delegowanymi przyjętymi na mocy dyrektywy 2014/59/UE.
4. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 19 ust. 8, art. 65 ust. 5, art. 69 ust. 5, art. 71 ust. 3 i art. 75 ust. 4, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 19 ust. 8, art. 65 ust. 5, art. 69 ust. 5, art. 71 ust. 3 i art. 75 ust. 4 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
7. Komisja nie przyjmuje aktów delegowanych, jeżeli okres kontroli przez Parlament Europejski, wraz z przedłużeniem, jest skrócony na skutek przerwy w jego działalności do mniej niż pięciu miesięcy.
Artykuł 94
Przegląd
1. Do dnia 31 grudnia 2018 r., a następnie co trzy lata, Komisja będzie publikować sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia, ze szczególnym uwzględnieniem monitorowania potencjalnego wpływu na sprawne funkcjonowanie rynku wewnętrznego. W sprawozdaniu tym ocenia się:
a)
funkcjonowanie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jego oszczędność kosztową oraz wpływ prowadzonych w jego ramach działań w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na interesy Unii jako całości oraz na spójność i integralność wewnętrznego rynku usług finansowych, w tym ewentualny wpływ na struktury krajowych systemów bankowych w obrębie Unii, w porównaniu z innymi systemami bankowymi, a także w odniesieniu do skuteczności ustaleń dotyczących współpracy i wymiany informacji w obrębie jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, pomiędzy jednolitym mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a jednolitym mechanizmem nadzorczym oraz pomiędzy jednolitym mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, właściwymi organami a organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nieuczestniczących państw członkowskich, oceniając w szczególności, czy:
(i)
istnieje potrzeba, aby funkcje przypisane na mocy niniejszego rozporządzenia Jednolitej Radzie, Radzie i Komisji były sprawowane wyłącznie przez niezależną instytucję Unii, a jeżeli tak - czy konieczne są jakiekolwiek zmiany w odpowiednich przepisach, w tym również na poziomie prawa pierwotnego;
(ii)
współpraca między jednolitym mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jednolitym mechanizmem nadzorczym, ERRS, EUNB, EUNGiPW, EUNUiPPE oraz pozostałymi organami wchodzącymi w skład ESNF jest odpowiednia;
(iii)
portfel inwestycyjny zgodnie z art. 75 składa się z prawidłowych i zróżnicowanych aktywów;
(iv)
zerwano powiązanie między długiem publicznym a ryzykiem bankowym;
(v)
ustalenia dotyczące zarządzania, w tym podział zadań w ramach Jednolitej Rady, oraz ustalenia dotyczące głosowania zarówno na sesji wykonawczej, jak i plenarnej Jednolitej Rady, a także jej stosunki z Komisją i Radą są odpowiednie;
(vi)
punkt odniesienia do celów ustalenia poziomu docelowego dla funduszu jest odpowiedni, a zwłaszcza czy właściwszą podstawą są depozyty gwarantowane czy całkowita kwota zobowiązań oraz czy należałoby ustalić dla funduszu minimalną kwotę bezwzględną, aby uniknąć zmienności w przepływie środków finansowych do funduszu oraz zapewnić stabilność i adekwatność finansowania funduszu w dłuższej perspektywie;
(vii)
konieczne jest modyfikowanie poziomu docelowego ustalonego dla funduszu oraz poziomu składek, aby zapewnić równe warunki działania w całej Unii;
b)
skuteczność ustaleń dotyczących niezależności i odpowiedzialności;
c)
wzajemne relacje między Jednolitą Radą a EUNB;
d)
wzajemne relacje między Jednolitą Radą a krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nieuczestniczących państw członkowskich oraz wpływ jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na te państwa członkowskie, a także wzajemne relacje między Jednolitą Radą a organami państw trzecich zgodnie z definicją w art. 2 ust. 1 pkt 90 dyrektywy 2014/59/UE;
e)
istnieje konieczność podjęcia kroków w celu harmonizacji postępowania upadłościowego dotyczącego instytucji, które upadły.
2. Sprawozdanie przedkłada się Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. W stosownych przypadkach Komisja sporządza towarzyszące wnioski.
3. W ramach przeglądu dyrektywy 2014/59/UE Komisja jest również proszona o dokonanie przeglądu niniejszego rozporządzenia, stosownie do sytuacji.
Artykuł 95
Zmiana w rozporządzeniu (UE) nr 1093/2010
W rozporządzeniu (UE) nr 1093/2010 wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 4 pkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2)
»właściwe organy« oznaczają:
(i)
właściwe organy określone w art. 4 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w tym również Europejski Bank Centralny w odniesieniu do spraw dotyczących zadań powierzonych mu na mocy rozporządzenia (UE) nr 1024/2013, i w dyrektywie 2007/64/WE oraz właściwe organy, o których mowa w dyrektywie 2009/110/WE;
(ii)
w odniesieniu do dyrektyw 2002/65/WE i 2005/60/WE - organy właściwe w sprawie zapewnienia przestrzegania przez instytucje kredytowe i finansowe wymogów tych dyrektyw;
(iii)
w odniesieniu do systemów gwarancji depozytów - organy, które zarządzają systemami gwarancji depozytów zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE (29), lub w przypadku gdy funkcjonowaniem systemu gwarancji depozytów zarządza spółka prywatna - organ publiczny nadzorujący takie systemy na mocy tej dyrektywy; oraz
(iv)
w odniesieniu do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE (30) i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 (31) - organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zdefiniowane w art. 3 dyrektywy 2014/59/UE, Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji ustanowioną na mocy rozporządzenia (UE) nr 806/2014, a także Radę i Komisję, kiedy podejmują one działania na podstawie art. 18 rozporządzenia (UE) nr 806/2014, z wyjątkiem sytuacji, gdy korzystają one ze swobody decyzyjnej lub dokonują wyborów politycznych.
(29) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 149)." 						
(30) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE, oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 190)." 						
(31) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. L 225 z 30.7.2014, s. 1).”;" 						
2)
w art. 25 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„1a. Urząd może - dla zwiększenia skuteczności i spójności wyników - organizować i przeprowadzać wzajemne oceny wymiany informacji oraz wspólnych działań Jednolitej Rady, o której mowa w rozporządzeniu (UE) nr 806/2014, i krajowych organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji państw członkowskich nieuczestniczących w jednolitym mechanizmie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, prowadzonych w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji grup transgranicznych. W tym celu Urząd opracowuje metody umożliwiające obiektywną ocenę i porównanie.”;
3)
w art. 40 ust. 6 dodaje się akapit w brzmieniu:
„W celu podejmowania działań wchodzących w zakres dyrektywy 2014/59/UE przewodniczący Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji jest obserwatorem przy Radzie Organów Nadzoru.”.
Artykuł 96
Zastąpienie krajowych mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
Począwszy od daty rozpoczęcia stosowania, o której mowa w art. 99 ust. 2 i 6 niniejszego rozporządzenia, fundusz uznaje się za mechanizm finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uczestniczących państw członkowskich na mocy art. 99-109 dyrektywy 2014/59/UE.
Artykuł 97
Umowa w sprawie siedziby i warunki działania
1. Niezbędne ustalenia dotyczące lokali, jakie należy zapewnić Jednolitej Radzie w państwie członkowskim, w którym znajduje się jej siedziba, i obiektów, które ma udostępnić to państwo członkowskie, oraz szczegółowe zasady mające zastosowanie w tym państwie członkowskim do przewodniczącego, członków Jednolitej Rady na sesji plenarnej, pracowników Jednolitej Rady i członków ich rodzin określa się w umowie w sprawie siedziby pomiędzy Jednolitą Radą a tym państwem członkowskim, zawartej po uzyskaniu zatwierdzenia przez Jednolitą Radę na sesji plenarnej i nie później niż dnia 20 sierpnia 2016 r.
2. Państwo członkowskie, w którym znajduje się siedziba Jednolitej Rady, stwarza możliwie najlepsze warunki dla zapewnienia właściwego funkcjonowania Jednolitej Rady, w tym wielojęzyczny system kształcenia o orientacji europejskiej oraz odpowiednie połączenia transportowe.
Artykuł 98
Rozpoczęcie działalności Jednolitej Rady
1. Jednolita Rada osiąga pełną zdolność do działania do dnia 1 stycznia 2015 r.
2. Komisja odpowiada za utworzenie i początkowe działanie Jednolitej Rady do chwili osiągnięcia przez Jednolitą Radę zdolności operacyjnej do wykonywania własnego budżetu. W tym celu:
a)
do chwili objęcia obowiązków przez przewodniczącego po jego mianowaniu przez Radę zgodnie z art. 56 Komisja może wyznaczyć urzędnika Komisji do działania w charakterze tymczasowego przewodniczącego i wykonywania obowiązków wyznaczonych przewodniczącemu;
b)
w drodze odstępstwa od art. 50 ust. 1 lit. l) i do chwili przyjęcia decyzji, o której mowa w art. 50 ust. 3, tymczasowy przewodniczący wykonuje uprawnienia organu powołującego;
c)
Komisja może udzielić Jednolitej Radzie pomocy, w szczególności poprzez oddelegowanie urzędników Komisji do prowadzenia działań tej agencji pod kierownictwem tymczasowego przewodniczącego lub przewodniczącego.
3. Tymczasowy przewodniczący może zatwierdzać wszystkie płatności pokrywane ze środków zapisanych w budżecie Jednolitej Rady i może zawierać umowy, w tym umowy o pracę.
Artykuł 99
Wejście w życie
1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2. Z zastrzeżeniem wyjątków określonych w ust. 3-5 niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie od dnia 1 stycznia 2016 r.
3. W drodze odstępstwa od ust. 2 niniejszego artykułu przepisy dotyczące uprawnień Jednolitej Rady w zakresie gromadzenia informacji i współpracy z krajowymi organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu opracowania planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na podstawie art. 8 i 9 oraz wszystkich pozostałych powiązanych przepisów mają zastosowanie od dnia 1 stycznia 2015 r.
4. W drodze odstępstwa od ust. 2 niniejszego artykułu art. 1-4, art. 6, 30, 42-48, 49, art. 50 ust. 1 lit. a), b) i g)-p), art. 50 ust. 3, art. 51, art. 52 ust. 1 i 4, art. 53 ust. 1 i 2, art. 56-59, 61-66, 80-84, 87-95 oraz 97 i 98 mają zastosowanie od dnia 19 sierpnia 2014 r.
5. W drodze odstępstwa od ust. 2 niniejszego artykułu art. 69 ust. 5, art. 70 ust. 6 i 7 oraz art. 71 ust. 3, na mocy których Rada ma prawo przyjmowania aktów wykonawczych, a Komisja - aktów delegowanych, mają zastosowanie od dnia 1 listopada 2014 r.
6. Od dnia 1 stycznia 2015 r. Jednolita Rada będzie przedkładać Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji comiesięczne sprawozdanie zatwierdzone na sesji plenarnej i dotyczące kwestii spełnienia warunków dotyczących przekazywania składek do funduszu.
Od dnia 1 grudnia 2015 r., jeżeli ze sprawozdań będzie wynikać, że warunki dotyczące przekazywania składek do funduszu nie zostały spełnione, stosowanie przepisów, o których mowa w ust. 2, za każdym razem odracza się o jeden miesiąc. Na koniec takiego miesiąca Jednolita Rada przedkłada za każdym razem kolejne sprawozdanie.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 15 lipca 2014 r.