ROZHODNUTÍ KOMISE
ze dne 5. září 2013
o vnitrostátních prováděcích opatřeních pro přechodné bezplatné přidělování povolenek na emise skleníkových plynů v souladu s čl. 11 odst. 3 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2003/87/ES
(oznámeno pod číslem C(2013) 5666)
(Text s významem pro EHP)
(2013/448/EU)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 2003/87/ES ze dne 13. října 2003 o vytvoření systému pro obchodování s povolenkami na emise skleníkových plynů ve Společenství a o změně směrnice Rady 96/61/ES (1), a zejména na články 10a a 11 uvedené směrnice,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Pro provozovatele zařízení v rámci systému Unie pro obchodování s emisemi (EU ETS) platí počínaje rokem 2013 pravidlo přidělovat povolenky na emise dražením. Způsobilým provozovatelům se však budou v období let 2013-2020 nadále přidělovat bezplatné povolenky. Množství povolenek, které jednotliví provozovatelé obdrží, je určeno na základě harmonizovaných pravidel platných v celé Unii, která jsou dána směrnicí 2003/87/ES a rozhodnutím Komise 2011/278/EU (2).
(2)
Členské státy byly vyzvány, aby Komisi do 30. září 2011 předložily svá vnitrostátní prováděcí opatření, která obsahují kromě dalších povinných informací seznam zařízení na jejich území, která patří mezi zařízení v působnosti směrnice 2003/87/ES, a předběžné množství bezplatných povolenek, které budou přiděleny v období 2013-2020, vypočítané na základě harmonizovaných pravidel platných pro celou Unii.
(3)
Článek 18 Aktu o podmínkách přistoupení Chorvatské republiky a o úpravách Smlouvy o Evropské unii, Smlouvy o fungování Evropské unie a Smlouvy o založení Evropského společenství pro atomovou energii (3) stanoví přechodná opatření týkající se Chorvatska, která jsou uvedena v příloze V tohoto Aktu. Podle oddílu 10 přílohy V Chorvatsko zajistí, aby provozovatelé splňovali požadavky směrnice 2003/87/ES během celého roku 2013. Provozovatelé způsobilých zařízení rovněž obdrží bezplatné povolenky na celý rok 2013, což jim umožní plný soulad se systémem EU ETS a jeho principy ročního monitorování, podávání zpráv, ověřování emisí a vyřazování povolenek. V souladu s uvedeným Chorvatsko předložilo Komisi svá vnitrostátní prováděcí opatření podle čl. 11 odst. 1 směrnice 2003/87/ES a čl. 15 odst. 1 rozhodnutí 2011/278/EU.
(4)
Vnitrostátní prováděcí opatření se předkládají v elektronické šabloně, kterou poskytla Komise, aby zajistila kvalitu a porovnatelnost údajů. Všechny členské státy předložily v tomto nebo podobném formátu seznam zařízení, tabulku se všemi příslušnými údaji ke každému zařízení a zprávu o metodologii, ve které je popsán způsob, jakým příslušné orgány členského státu údaje shromáždily.
(5)
Vzhledem ke značnému záběru předložených informací a údajů Komise nejprve prověřila úplnost všech vnitrostátních prováděcích opatření. V případech, kdy Komise neshledala předložené informace kompletní, požádala dotčený členský stát o dodatečné informace. Příslušné orgány v odpovědi na tyto žádosti předložily dodatečné informace, aby vnitrostátní prováděcí opatření doplnily.
(6)
Vnitrostátní prováděcí opatření včetně předběžného celkového ročního množství povolenek na emise přidělených bezplatně na období 2013-2020 byla vyhodnocena podle kritérií směrnice 2003/87/ES, zejména článku 10a, a podle rozhodnutí 2011/278/EU a s ohledem na pokyny Komise pro členské státy schválené Výborem pro změnu klimatu dne 14. dubna 2011. V odpovídajících případech se bral ohled na pokyny k výkladu přílohy I směrnice 2003/87/ES.
(7)
Komise provedla podrobné posouzení shody vnitrostátních prováděcích opatření v každém členském státě. Komise provedla v rámci tohoto komplexního posouzení jak analýzu konzistence samotných údajů, tak analýzu konzistence údajů s harmonizovanými pravidly pro přidělování povolenek. Komise nejprve prověřila oprávněnost nároku zařízení na bezplatné přidělení povolenek, rozdělení zařízení na dílčí zařízení a jejich hranice. Poté Komise prověřila správnost použití referenčních úrovní v odpovídajících případech dílčích zařízení. Vzhledem k tomu, že pro referenční úrovně produktu dílčích zařízení stanoví rozhodnutí 2011/278/EU v podstatě pro každý produkt jednu referenční úroveň, zaměřila se Komise zejména na používání referenčních úrovní pro konečné produkty podle definice produktu a systémových hranic definovaných v příloze I rozhodnutí 2011/278/EU. Komise navíc podrobně analyzovala výpočty historických úrovní činnosti zařízení, případy významných změn kapacity během základního období a rovněž případy, kdy byla zařízení uvedena do provozu během základního období, výpočty předběžného počtu povolenek k bezplatnému přidělení se zřetelem na zaměnitelnost paliva a elektřiny, statut úniku uhlíku a teplo odváděné do domácností, neboť uvedené aspekty mají významný vliv na přidělování povolenek. Určování případných dodatečných nesrovnalostí v aplikaci harmonizovaných pravidel pro přidělování povolenek se provedlo pomocí dalších statistických analýz a kontrol věrohodnosti pomocí indikátorů, například srovnáním velikosti navrženého přídělu povolenek na historickou aktivitu s referenčními hodnotami nebo srovnáním úrovně historické aktivity s výrobní kapacitou.
(8)
Na základě výsledků uvedeného posouzení provedla Komise detailní posouzení zařízení, u kterých se zjistily nesrovnalosti v používání harmonizovaných pravidel pro přidělování povolenek, a vyžádala si další vysvětlení od příslušných orgánů dotčeného členského státu.
(9)
Na základě výsledků posouzení shody Komise shledává, že vnitrostátní prováděcí opatření Belgie, Bulharska, Dánska, Estonska, Irska, Řecka, Španělska, Francie, Chorvatska, Itálie, Kypru, Lotyšska, Litvy, Lucemburska, Maďarska, Malty, Nizozemska, Rakouska, Polska, Portugalska, Rumunska, Slovinska, Slovenska, Finska, Švédska a Spojeného království jsou v souladu se směrnicí 2003/87/ES a rozhodnutím 2011/278/EU. Zařízení, na která se vztahují vnitrostátní prováděcí opatření členských států, byla shledána způsobilými pro přidělení bezplatných povolenek a nebyly zjištěny žádné nesrovnalosti v předběžné celkové roční výši bezplatně přidělených povolenek navrhovaných jednotlivými členskými státy.
(10)
Výsledky posouzení však ukázaly, že některé aspekty vnitrostátních prováděcích opatření předložených Německem a Českou republikou nejsou v souladu s kritérii směrnice 2003/87/ES a rozhodnutí 2011/278/EU při zohlednění pokynů Komise členským státům schválených 14. dubna 2011 Výborem pro změnu klimatu.
(11)
Komise zjistila, že Německo navrhlo přidělit sedmi zařízením větší množství bezplatných povolenek na emise, aby se podle jeho názoru předešlo zbytečným nesnázím. V souladu s článkem 10a směrnice 2003/87/ES a rozhodnutím 2011/278/EU je předběžné množství bezplatně přidělených povolenek předkládané jako součást vnitrostátních prováděcích opatření vypočteno na základě harmonizovaných pravidel platných pro celou Unii. Rozhodnutí 2011/278/EU neumožňuje úpravu, kterou by Německo chtělo provést na základě § 9 odst. 5 německého zákona o obchodování s emisemi skleníkových plynů (TEHG) z 28. července 2011. Zatímco do roku 2012 bylo bezplatné přidělování povolenek organizováno na národním základě, na období počínající rokem 2013 zákonodárce záměrně zavedl plně harmonizovaná pravidla pro přidělování bezplatných povolenek zařízením, aby měla všechna zařízení stejné podmínky. Jakákoli jednostranná změna v předběžných množstvích bezplatných povolenek vypočítaných členskými státy na základě rozhodnutí 2011/278/EU by uvedený harmonizovaný přístup narušila. Německo neuvedlo, že by příděly vypočítané na základě rozhodnutí 2011/278/EU pro dotčená zařízení byly zjevně nepřiměřené vzhledem k cílům dosažení plné harmonizace přidělování povolenek. Přidělení většího množství bezplatných povolenek některým zařízením by mohlo narušit hospodářskou soutěž, nebo by mohlo vzniknout nebezpečí takového narušení, a vzhledem k tomu, že obchodování s povolenkami má ve všech odvětvích zahrnutých do směrnice 2003/87/ES celounijní charakter, důsledky by měly přeshraniční dosah. S ohledem na zásady jednotného zacházení se zařízeními zahrnutými do EU ETS a jednotného přístupu k členským státům proto Komise nemůže souhlasit s předběžným množstvím bezplatných povolenek pro některá zařízení obsažená v německých vnitrostátních prováděcích opatřeních a uvedená v bodě A přílohy I.
(12)
Komise rovněž zjistila, že vnitrostátní prováděcí opatření navržená Německem jsou v rozporu s rozhodnutím 2011/278/EU, protože použití produktových referenčních úrovní pro tekuté surové kovy v případech uvedených v bodě B přílohy I k tomuto rozhodnutí neodpovídá příslušným pravidlům. Komise v této souvislosti shledává, že v německých vnitrostátních prováděcích opatřeních se v případech výroby oceli v kyslíkových konvertorech a v případech, kdy se tekutý surový kov z vysokých pecí nezpracovává na ocel v témže zařízení, ale zasílá se k dalšímu zpracování, nepřidělují bezplatné povolenky na emise provozovateli vysoké pece na výrobu tekutého kovu. Místo toho se bezplatné povolenky poskytují zařízení na zpracování oceli.
(13)
Komise poukazuje na to, že rozhodnutím 2011/278/EU byly zavedeny referenční úrovně produktu, podle kterých se povolenky na emise přidělují a které zohledňují definice produktu a celý výrobní proces, díky čemuž je možné ověřit údaje o výrobě a jednotné používání referenčních úrovní produktu v celé Unii. Referenční úrovně produktu se používají pro zařízení, která se za tímto účelem rozdělí na dílčí zařízení, a referenční úrovně dílčího zařízení se definují jako vstupy, výstupy a odpovídající emise související s výrobou produktu, pro který je v příloze I rozhodnutí 2011/278/EU stanovena referenční úroveň. Referenční úroveň se tak stanoví pro produkty, nikoli pro procesy. V souladu s tím byla referenční úroveň vytvořena i pro tekutý kov, přičemž jako produkt bylo definováno tekuté železo nasycené uhlíkem za účelem dalšího zpracování. Skutečnost, že systémové hranice pro referenční úrovně tekutého kovu dané přílohou I rozhodnutí 2011/278/EU zahrnují výrobu oceli v kyslíkových konvertorech, neumožňuje členským státům opomenout, že se příděly povolenek mají vztahovat na výrobu daného produktu. Tento přístup se opírá i o skutečnost, že referenční hodnoty by měly pokrýt všechny přímé emise spojené s výrobou. Zdrojem emisí je právě výroba tekutého kovu ve vysoké peci, zatímco při zpracování surového železa na ocel v kyslíkových konvertorech vzniká emisí poměrně málo. V souladu s tím by měla být i referenční úroveň mnohem nižší, pokud pokrývá zařízení, která dovážejí a zpracovávají tekutý kov v kyslíkových konvertorech na ocel. Vzhledem k celkovému postupu přidělování povolenek stanovenému rozhodnutím 2011/278/EU, zejména s ohledem na pravidla pro rozsáhlé změny kapacity, nelze navíc považovat příděly povolenek navrhované Německem za konsistentní. Komise proto shledala, že vzhledem k nedostatku odpovídajících dílčích zařízení, která by umožnila stanovit příděly povolenek podle článku 10 rozhodnutí 2011/278/EU, nelze zařízení dovážející tekutý kov k dalšímu zpracování považovat za způsobilé k získání bezplatných povolenek na dovážený tekutý kov na základě referenčních úrovní pro tekutý kov. Komise proto nesouhlasí s předběžným celkovým ročním množstvím bezplatných povolenek, které je navrženo pro zařízení uvedená v bodě B přílohy I tohoto rozhodnutí.
(14)
Pokud jde o používání referenčních úrovní pro tekutý kov ve vnitrostátních prováděcích opatřeních navržených Českou republikou, Komise zjistila, že příděly povolenek zařízením s identifikátorem CZ-existing-CZ-73-CZ-0134-11/M uvedeným v bodě C neodpovídají hodnotám referenčních úrovní pro tekutý kov vynásobeným příslušnou historickou úrovní činnosti týkající se produktů, které byly předloženy ve vnitrostátních prováděcích opatřeních, a neodpovídají proto čl. 10 odst. 2 písm. a) rozhodnutí 2011/278/EU. Komise proto nesouhlasí s přídělem povolenek tomuto zařízení, dokud nebude chyba odstraněna. Komise navíc zjistila, že příděl pro zařízení uvedené v bodě C s identifikátorem CZ-existing-CZ-52-CZ-0102-05 započítává procesy zahrnuté do systémových hranic referenční úrovně tekutého kovu. Zařízení však tekutý kov nevyrábí, ale dováží. Vzhledem k tomu, že v zařízení s identifikátorem CZ-existing-CZ-52-CZ-0102-05 k výrobě tekutého kovu nedochází, a není v něm tedy ani odpovídající dílčí zařízení pro referenční úroveň, podle kterého by se dal určit příděl povolenek podle článku 10 rozhodnutí 2011/278/EU, navržené množství povolenek neodpovídá pravidlům pro přidělování a mohlo by dojít k dvojímu započítání. Komise proto nesouhlasí s příděly zařízením uvedeným v bodě C přílohy I tohoto rozhodnutí.
(15)
Komise zjistila, že zařízení uvedená v bodě D přílohy I tohoto rozhodnutí obdrží povolenky na základě dílčího zařízení pro emise z procesů výroby zinku ve vysoké peci a souvisejících procesech. Komise v této souvislosti zjistila, že emise pokryté dílčím zařízením z procesů jsou už zahrnuty do referenčních úrovní dílčích zařízení pro tekutý kov, na základě čehož jedno zařízení rovněž obdrželo povolenky, a jsou tedy započítány dvakrát. Dílčí zařízení pro referenční úroveň produktu pro tekutý kov jednoznačně pokrývá vstupy, výstupy a odpovídající emise z výroby tekutého kovu ve vysoké peci a související procesy dané v příloze I rozhodnutí 2011/278/EU, včetně zpracování strusky. Vnitrostátní prováděcí opatření navrhovaná Německem proto odporují čl. 10 odst. 8 rozhodnutí 2011/278/EU a povinnosti zabránit dvojímu započítávání emisí, neboť některé emise jsou v přídělu pro tato zařízení započítány dvakrát. Komise proto nesouhlasí s přídělem povolenek pro tato zařízení na základě dílčího zařízení pro emise z procesů pro výrobu zinku ve vysoké peci a souvisejících procesů.
(16)
Komise také zjistila, že seznam zařízení uvedený v německých vnitrostátních prováděcích opatřeních není úplný, a neodpovídá tedy čl. 11 odst. 1 směrnice 2003/87/ES. V seznamu nejsou uvedena zařízení na výrobu polymerů, zvláště S-PVC, E-PVC a monomerů vinylchloridu, a předpokládané množství povolenek, které by mělo být těmto zařízením nacházejícím se na území Německa přiděleno, ačkoli se na ně směrnice vztahuje a jsou uvedena v oddílu 5.1 pokynů Komise k výkladu přílohy I směrnice 2003/87/ES schválených 18. března 2010 Výborem pro změnu klimatu. Komise si je v této souvislosti vědoma, že podle názoru Německa výroba polymerů, zvláště S-PVC a E-PVC a monomerů vinylchloridu, do přílohy I směrnice 2003/87/ES nepatří. Komise shledává, že výroba polymerů, včetně S-PVC a E-PVC a monomerů vinylchloridu, splňuje definici příslušných činností v příloze I směrnice 2003/87/ES (množstevní výroba organických chemikálií). V souladu s tím a v úzké spolupráci s členskými státy a dotčenými průmyslovými odvětvími byly odvozeny a do přílohy I rozhodnutí 2011/278/EU zařazeny referenční úrovně produktu pro S-PVC, E-PVC a monomery vinylchloridu.
(17)
Komise zjistila, že neúplný seznam německých zařízení nepříznivě ovlivňuje příděly založené na dílčím zařízení pro referenční úroveň tepla pro zařízení vyjmenovaná v bodě E přílohy I tohoto rozhodnutí, která dodávají teplo zařízením s množstevní výrobou organických chemikálií. Zatímco bezplatné povolenky na základě dílčího zařízení pro referenční úroveň tepla lze přidělit pouze na dodávky tepla do zařízení nebo jednotek nespadajících do působnosti směrnice 2003/87/ES, v německých vnitrostátních prováděcích opatřeních jsou započítány příděly pro zařízení dodávající teplo do zařízení s aktivitami náležejícími do oblasti přílohy I směrnice 2003/87/ES vyjmenovanými v příloze I k tomuto rozhodnutí. Proto navržené příděly pro zařízení uvedená v bodě E přílohy I neodpovídají pravidlům pro přidělování povolenek. Komise proto nesouhlasí s přídělem zařízením uvedeným v bodě E přílohy I tohoto rozhodnutí.
(18)
V souladu s článkem 9 a 9a směrnice 2003/87/ES zveřejnila Komise rozhodnutím 2010/634/EU (4) absolutní množství povolenek na období 2013-2020 pro celou Unii. Množství uvažované podle článku 9 směrnice 2003/87/ES tak vychází z celkového množství povolenek vydaných členskými státy podle rozhodnutí Komise o jejich národních alokačních plánech pro přidělování povolenek na období let 2008-2012. Po skončení obchodovacího období 2008-2012 však Komise získala další informace a přesnější údaje, zejména co se týče množství povolenek vydaných novým členským státům z rezervy pro nové účastníky trhu z řad členských států a o použití rezervních povolenek členských států na projekty společného provádění podle článku 3 rozhodnutí Komise 2006/780/ES (5). S ohledem na upravené množství povolenek pro celou Unii podle článku 9a směrnice 2003/87/ES a zejména na odstavec 1 a 4 uvedeného článku, by se rovněž měly zohlednit nejnovější vědecké poznatky o potenciálu skleníkových plynů ovlivnit globální oteplování, rozhodnutí Komise C(2011) 3798 a C(2012) 497 o přijetí jednostranného rozhodnutí Itálie a Spojeného království o začlenění dalších skleníkových plynů a činností podle článku 24 směrnice 2003/87/ES a vynětí zařízení s nízkými emisemi z EU ETS podle článku 27 směrnice 2003/87/ES Německem, Spojeným královstvím, Francií, Nizozemskem, Španělskem, Slovinskem a Itálií.
(19)
Absolutní množství povolenek pro celou Unii musí navíc zohlednit přistoupení Chorvatska k Evropské unii a rozšíření EU ETS o státy EHP-ESVO. Podle oddílu 8 přílohy III Aktu o podmínkách přistoupení Chorvatské republiky a o úpravách Smlouvy o Evropské unii, Smlouvy o fungování Evropské unie a Smlouvy o založení Evropského společenství pro atomovou energii, bylo přistoupením Chorvatska navýšeno množství uvažované v článku 9 směrnice 2003/87/ES o množství povolenek, které Chorvatsko musí dražit podle čl. 10 odst. 1 směrnice 2003/87/ES. Začlenění směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/29/ES (6) a rozhodnutí 2011/278/EU ve znění rozhodnutí Komise 2011/745/EU (7) rozhodnutím Smíšeného výboru EHP č. 152/2012 (8) do Dohody o Evropském hospodářském prostoru v důsledku zvýší celkové množství povolenek v systému EU ETS jako celku podle článků 9 a 9a směrnice 2003/87/ES. Je proto nutné v Dohodě o EHP zohlednit příslušné hodnoty poskytnuté státy EHP- ESVO v části A přílohy této směrnice.
(20)
Rozhodnutí 2010/634/EU by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno.
(21)
Celkové množství povolenek určených na základě článků 9 a 9a směrnice 2003/87/ES pro rok 2013 se v roce 2014 a v každém následujícím roce snižuje za použití lineárního faktoru 1,74 % vycházejícího z roku 2010, čímž se dojde k počtu 38 264 246 povolenek.
(22)
Ustanovení čl. 10a odst. 5 směrnice 2003/87/ES omezuje maximální roční množství povolenek, které je základem pro výpočet bezplatných povolenek zařízením, na která se nevztahuje čl. 10a odst. 3 směrnice 2003/87/ES. Toto maximální množství je složeno ze dvou částí uvedených v čl. 10a odst. 5 písm. a) a b) směrnice 2003/87/ES, z nichž každou část stanoví Komise na základě množství určeného podle článků 9 a 9a směrnice 2003/87/ES, veřejně přístupných údajů v databázích Unie a informací poskytnutých členskými státy, zejména o podílu emisí z výroby elektřiny a dalších zařízení nezpůsobilých pro přidělení bezplatných povolenek uvedených v čl. 10a odst. 3 směrnice 2003/87/ES a také na základě ověřených emisí z období 2005-2007 ze zařízení náležejících do EU ETS až od roku 2013, pokud jsou k dispozici, se zohledněním nejnovějších vědeckých poznatků o potenciálu skleníkových plynů přispívat ke globálnímu oteplení.
(23)
Maximální počet povolenek stanovený v čl. 10a odst. 5 směrnice 2003/87/ES nemůže být překročen, což je zajištěno použitím ročního opravného koeficientu jednotného pro všechna odvětví, kterým se v případě nutnosti rovnoměrně sníží počet bezplatných povolenek všem způsobilým zařízením. Členské státy musí uvedený koeficient zohlednit při rozhodování vycházejícím z předběžného množství přidělených povolenek a při konečném ročním přidělení povolenek zařízením musí zohlednit toto rozhodnutí. Ustanovení čl. 15 odst. 3 rozhodnutí 2011/278/EU ukládá Komisi, aby stanovila opravný koeficient jednotný pro všechna odvětví, který se stanoví srovnáním souhrnu předběžného celkového ročního množství bezplatných povolenek předloženého členskými státy s maximálním množstvím daným v čl. 10a odst. 5 vypočítaným v souladu s čl. 15 odst. 3 rozhodnutí 2011/278/EU.
(24)
Po začlení směrnice 2009/29/ES do Dohody o EHP rozhodnutím Smíšeného výboru EHP č. 152/2012 musí země EHP-ESVO používat maximální počet povolenek daný v čl. 10a odst. 5 směrnice 2003//87/ES, harmonizovaná pravidla přidělování povolenek a opravný faktor jednotný pro všechna odvětví. Je proto nutné, aby se zohlednilo předběžné stanovení množství bezplatných povolenek na emise na období 2013-2020 dané rozhodnutím Kontrolního úřadu ESVO ze dne 10. července 2013 o vnitrostátních prováděcích opatřeních Islandu, Norska a Lichtenštejnska.
(25)
Maximální počet stanovený v čl. 10a odst. 5 směrnice 2003/87/ES je 809 315 756 povolenek pro rok 2013. Ke zjištění tohoto maximálního počtu povolenek Komise nejprve shromáždila informace členských států a zemí EHP-ESVO o tom, zda jsou zařízení klasifikována jako výrobci elektřiny nebo jiná zařízení uvedená v čl. 10a odst. 3 směrnice 2003/87/ES. Poté Komise stanovila za období 2005-2007 podíl emisí ze zařízení, na která se uvedené ustanovení nevztahuje, ale která jsou zahrnuta do EU ETS na období 2008-2012. Komise pak tímto 34,78289436 % podílem vynásobila množství (1 976 784 044 povolenek) vypočítané podle článku 9 směrnice 2003/87/ES. K výsledku tohoto výpočtu pak Komise připočítala 121 733 050 povolenek vycházejících z průměrného množství ověřených emisí z příslušných zařízení za období 2005-2007, při zohlednění revidovaného rozsahu EU ETS z roku 2013. K tomu účelu použila Komise informace poskytnuté členskými státy a zeměmi EHP-ESVO, aby upravila mezní hodnotu. Pokud nebyla k dispozici informace o množství ročních ověřených emisí za období 2005-2007, získala Komise příslušné hodnoty v možném rozsahu extrapolací z ověřených emisí v pozdějších letech za použití faktoru 1,74 % v opačném směru. Informace a údaje k tomu použité Komise konzultovala s členskými státy a ty jejich správnost potvrdily. Porovnáním maximálního počtu povolenek daného v čl. 10a odst. 5 směrnice 2003/87/ES s předběžným ročním množstvím bezplatných povolenek bez použití faktorů uvedených v příloze VI k rozhodnutí 2011/278/EU se obdrží roční opravný faktor jednotný pro všechna odvětví uvedený v příloze II tohoto rozhodnutí.
(26)
Podle doplněného přehledu počtu povolenek k bezplatnému přidělení, který vyplývá z tohoto rozhodnutí, může Komise lépe odhadnout množství povolenek, které jsou určeny k dražbě podle čl. 10 odst. 1 směrnice 2003/87/ES. Vzhledem k maximálnímu počtu povolenek stanovených čl. 10a odst. 5 směrnice 2003/87/ES, k přídělům na výrobu tepla podle čl. 10a odst. 4 uvedeným v tabulce níže a velikosti rezervy pro nové účastníky na trhu Komise odhaduje, že v období 2013-2020 bude dražit 8 176 193 157 povolenek.
(27)
Níže uvedená tabulka udává roční příděl povolenek pro výrobu tepla podle čl. 10a odst. 4 směrnice 2003/87/ES.
Rok
Bezplatné povolenky podle čl. 10a odst. 4 směrnice 2003/87/ES
2013
104 326 872
2014
93 819 860
2015
84 216 053
2016
75 513 746
2017
67 735 206
2018
60 673 411
2019
54 076 655
2020
47 798 754
(28)
Členské státy by na základě vnitrostátních prováděcích opatření, opravného koeficientu jednotného pro všechna odvětví a lineárního faktoru měly určit výsledné roční množství bezplatných povolenek na každý rok období 2013-2020. Výsledné množství bezplatných povolenek by měl členský stát určit podle tohoto rozhodnutí, směrnice 2003/87/ES, rozhodnutí 2011/278/EU a dalších příslušných ustanovení právních předpisů Unie. Stejně tak by měly státy EHP-ESVO postupovat při určování konečného ročního počtu povolenek bezplatně přidělených zařízením na svém území na každý rok období 2013-2020 v souladu s čl. 10 odst. 9 rozhodnutí 2011/278/EU na základě vnitrostátních prováděcích opatření, opravného koeficientu jednotného pro všechna odvětvi a lineárního faktoru.
(29)
Komise shledala, že přidělení bezplatných povolenek zařízením náležejícím do EU ETS na základě harmonizovaných pravidel pro celou Unii nezakládá selektivní hospodářskou výhodu podnikům, která by mohla narušit hospodářskou soutěž a která by mohla ovlivnit vnitřní trh Unie. Členské státy jsou povinny podle právních předpisů Unie přidělovat bezplatné povolenky a nemohou místo toho dražit odpovídající množství. Rozhodnutí členských států o přidělení bezplatných povolenek proto nemůže být považováno za opatření státní podpory ve smyslu článku 107 a 108 SFEU,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
KAPITOLA I
VNITROSTÁTNÍ PROVÁDĚCÍ OPATŘENÍ
Článek 1
1. Začlenění zařízení uvedených v příloze I tohoto rozhodnutí do seznamů zařízení, na které se vztahuje směrnice 2003/87/ES, předložených Komisi podle čl. 11 odst. 1 směrnice 2003/87/ES a příslušné předběžné celkové množství bezplatných povolenek na emise k přidělení zařízením uvedeným v příloze I tohoto rozhodnutí se zamítá.
2. Není námitek proti tomu, aby členský stát změnil předběžné celkové roční množství povolenek na emise k přidělení zařízením na jeho území zařazeným do seznamu podle odstavce 1 a uvedeným v bodě A přílohy I tohoto rozhodnutí předtím, než stanoví konečné celkové roční množství na každý rok období 2013-2020 podle čl. 10 odst. 9 rozhodnutí 2011/278/EU, pokud rozsahem změny nedojde k navýšení přídělů, které toto rozhodnutí nestanoví.
Není námitek proti tomu, aby členský stát změnil předběžné celkové roční množství povolenek na emise k bezplatnému přidělení zařízením na jeho území zařazeným do seznamu podle odstavce 1 a uvedeným v bodě B přílohy I tohoto rozhodnutí předtím, než stanoví koneční celkové roční množství pro každý rok období 2013-2020 podle čl. 10 odst. 9 rozhodnutí 2011/278/EU, pokud v rámci změny nebudou přiděleny povolenky na základě referenčních úrovní tekutého kovu zařízením, které tekutý kov dovážejí k dalšímu zpracování, jak uvádí příloha I rozhodnutí 2011/278/EU. Pokud tím dojde k navýšení předběžného celkového ročního množství povolenek na emise zařízením, která vyrábějí tekuté kovy a vyvážejí je do zařízení uvedených v bodě B přílohy I tohoto rozhodnutí, není námitek proti tomu, aby dotčený členský stát odpovídajícím způsobem změnil předběžné celkové roční množství pro tato zařízení vyrábějící a vyvážející tekuté kovy.
Není námitek proti tomu, aby členský stát změnil předběžné celkové roční množství povolenek na emise k bezplatnému přidělení zařízením na jeho území zařazeným do seznamu podle odstavce 1 a uvedeným v bodě C přílohy I tohoto rozhodnutí předtím, než stanoví konečné celkové roční množství pro každý rok období 2013-2020 podle čl. 10 odst. 9 rozhodnutí 2011/278/EU, pokud bude přidělení povolenek v souladu s čl. 10 odst. 2 písm. a) rozhodnutí 2011/278/EU a vyloučí se jakékoli příděly procesům, na které se vztahují systémové hranice referenční úrovně produktu pro tekutý kov stanovené v příloze I rozhodnutí 2011/278/EU pro zařízení, která surové tekuté kovy nevyrábějí, ale dovážejí, které by jinak vedlo ke dvojímu započítání.
Není námitek proti tomu, aby členský stát změnil předběžné celkové roční množství povolenek na emise k bezplatnému přidělení zařízením na jeho území zařazeným do seznamu podle odstavce 1 a uvedeným v bodě D přílohy I tohoto rozhodnutí předtím, než stanoví konečné celkové roční množství pro každý rok období 2013-2020 podle čl. 10 odst. 9 rozhodnutí 2011/278/EU, pokud se v rámci změny nepřidělí povolenky na základě dílčího zařízení pro emise z procesů pro výrobu zinku ve vysokých pecích a souvisejících procesů. Pokud by tím došlo k navýšení předběžných přídělů dílčím zařízením pro referenční úroveň tepla v zařízeních s vysokou pecí a uvedeným v bodě D přílohy I tohoto rozhodnutí, není námitek proti tomu, aby dotčený členský stát odpovídajícím způsobem změnil předběžné celkové roční množství pro tato zařízení.
Není námitek proti tomu, aby členský stát změnil předběžné celkové roční množství povolenek na emise k bezplatnému přidělení zařízením na jeho území zařazeným do seznamu podle odstavce 1 a uvedeným v bodě E přílohy I tohoto rozhodnutí předtím, než stanoví konečné celkové roční množství pro každý rok období 2013-2020 podle čl. 10 odst. 9 rozhodnutí 2011/278/EU, pokud v rámci změny nedojde k přidělení na teplo dodávané zařízením vyrábějícím polymery, jako jsou S-PVC a E-PVC a VCM.
3. Všechny změny uvedené v odstavci 2 musí být v co nejkratší lhůtě oznámeny Komisi a členské státy nepřistoupí k určování konečného celkového ročního množství pro jednotlivé roky období 2013-2020 v souladu s čl. 10 odst. 9 rozhodnutí 2011/278/EU, dokud nebude provedena přijatelná změna.
Článek 2
Aniž je dotčen článek 1, není námitek k seznamu zařízení, na která se vztahuje směrnice 2003/87/ES, předloženému členskými státy podle čl. 11 odst. 1 směrnice 2003/87/ES a příslušným předběžným celkovým množstvím povolenek na emise bezplatně přidělených těmto zařízením.
KAPITOLA II
CELKOVÉ MNOŽSTVÍ POVOLENEK
Článek 3
Článek 1 rozhodnutí 2010/634/EU se nahrazuje tímto:
„Článek 1
Na základě článků 9 a 9a směrnice 2003/87/ES je celkové množství povolenek vydávaných počínaje rokem 2013 a každoročně lineárně snižovaných způsobem podle článku 9 směrnice 2003/87/ES stanoveno na 2 084 301 856 povolenek.“
KAPITOLA III
OPRAVNÝ KOEFICIENT JEDNOTNÝ PRO VŠECHNA ODVĚTVÍ
Článek 4
Opravný koeficient jednotný pro všechna odvětví uvedený v čl. 10a odst. 5 směrnice 2003/87/ES a stanovený podle čl. 15 odst. 3 rozhodnutí 2011/278/EU je uveden v příloze II tohoto rozhodnutí.
Článek 5
Toto rozhodnutí je určeno členským státům.
V Bruselu dne 5. září 2013.
DECYZJA KOMISJI
z dnia 5 września 2013 r.
dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
(notyfikowana jako dokument nr C(2013) 5666)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2013/448/UE)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (1), w szczególności jej art. 10a i 11,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W ramach unijnego systemu handlu uprawnieniami do emisji (EU ETS) od 2013 r. przydział uprawnień do emisji prowadzącym instalację odbywa się poprzez sprzedaż na aukcji. W latach 2013-2020 kwalifikujący się prowadzący instalacje będą jednak w dalszym ciągu otrzymywać bezpłatne uprawnienia. Liczba uprawnień otrzymywanych przez każdego prowadzącego instalacje jest określana na podstawie zharmonizowanych ogólnounijnych zasad ustanowionych w dyrektywie 2003/87/WE i decyzji Komisji 2011/278/UE (2).
(2)
Państwa członkowskie były zobowiązane przedłożyć Komisji do dnia 30 września 2011 r. krajowe środki wykonawcze obejmujące, wśród innych obowiązkowych informacji, wykaz instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE na ich terytorium oraz wstępną ilość bezpłatnych uprawnień, które mają zostać przydzielone między 2013 a 2020 r. obliczoną na podstawie ogólnounijnych zharmonizowanych zasad.
(3)
Art. 18 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (3) przewiduje środki przejściowe mające zastosowanie do Chorwacji, określone w załączniku V do tego aktu. Zgodnie z pkt 10 załącznika V Chorwacja ma obowiązek zapewnienia, aby prowadzący instalacje spełniali wymogi dyrektywy 2003/87/WE dla całego roku 2013. Jednocześnie prowadzący kwalifikujące się instalacje otrzymują bezpłatne uprawnienia dla całego roku 2013, co umożliwi im zapewnienie pełnej zgodności z EU ETS i jego zasadą rocznego monitorowania, raportowania i weryfikacji emisji oraz umarzania uprawnień do emisji. W związku z powyższym Chorwacja przedłożyła Komisji krajowe środki wykonawcze zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE i art. 15 ust. 1 decyzji 2011/278/UE.
(4)
Aby zapewnić jakość i porównywalność danych Komisja opracowała elektroniczny wzór służący do składania krajowych środków wykonawczych. Wszystkie państwa członkowskie przedłożyły, w takiej lub podobnej formie, wykaz instalacji, tabelę zawierającą wszystkie wymagane dane dla instalacji oraz raport dotyczący metodyki, określający proces zbierania danych przez organy państw członkowskich.
(5)
Biorąc pod uwagę szeroki zakres przedłożonych informacji i danych, pierwszym krokiem Komisji było sprawdzenie kompletności środków. W przypadkach gdy Komisja zauważyła, że przedłożone środki były niekompletne, zwracała się do zainteresowanych państw członkowskich o dodatkowe informacje. W odpowiedzi stosowne organy przedkładały odpowiednie dodatkowe informacje, aby zapewnić kompletność przedłożonych środków.
(6)
Krajowe środki wykonawcze, w tym wstępne całkowite roczne ilości bezpłatnych uprawnień do emisji, które mają zostać przyznane między 2013 a 2020 r., zostały ocenione na podstawie kryteriów określonych w dyrektywie 2003/87/WE, w szczególności jej art. 10a, oraz w decyzji 2011/278/UE, z uwzględnieniem wytycznych Komisji dla państw członkowskich zatwierdzonych przez Komitet ds. Zmian Klimatu w dniu 14 kwietnia 2011 r. W stosownych przypadkach uwzględniono wytyczne dotyczące interpretacji załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE.
(7)
Komisja przeprowadziła szczegółową ocenę zgodności krajowych środków wykonawczych dla każdego państwa członkowskiego. W ramach tej szczegółowej oceny Komisja przeprowadziła analizę spójności samych danych oraz spójności danych ze zharmonizowanymi zasadami przydziału. Przede wszystkim Komisja zbadała, czy instalacje kwalifikują się do bezpłatnego przydziału oraz podział instalacji na podinstalacje i ich granice. Następnie Komisja sprawdziła, czy zastosowano prawidłowe wskaźniki emisyjności dla stosownych podinstalacji. Biorąc pod uwagę, że w odniesieniu do podinstalacji objętych wskaźnikiem emisyjności dla produktów decyzja 2011/278/UE określa zasadniczo jeden wskaźnik emisyjności dla każdego produktu, Komisja zwróciła szczególną uwagę na zastosowanie wskaźnika emisyjności do produktu końcowego wyprodukowanego zgodnie z definicją produktu i granicami systemowymi określonymi w załączniku I do decyzji 2011/278/UE. Ponadto, uwzględniając znaczący wpływ na przydziały, Komisja dokonała szczegółowej analizy obliczenia historycznego poziomu działalności instalacji, przypadków znaczących zmian zdolności produkcyjnych w okresie odniesienia, obliczenia wstępnej liczby uprawnień do emisji przydzielanych bezpłatnie z uwzględnieniem zamienności paliw i energii elektrycznej, narażenia na ucieczkę emisji oraz eksportu ciepła do prywatnych gospodarstw. Przy identyfikacji ewentualnych dodatkowych nieprawidłowości w stosowaniu zharmonizowanych zasad przydziału pomogły dalsze statystyczne analizy i kontrole wiarygodności, w których zastosowano takie wskaźniki jak np. proponowany przydział dla historycznego poziomu działalności w porównaniu do wskaźników emisyjności lub historyczny poziom działalności w porównaniu do zdolności produkcyjnych.
(8)
Na podstawie wyników oceny Komisja przeprowadziła szczegółową ocenę instalacji, w których zidentyfikowano potencjalne nieprawidłowości w stosowaniu zharmonizowanych zasad przydziału, zwracając się do właściwych organów przedmiotowych państw członkowskich o dalsze wyjaśnienia.
(9)
W świetle wyników oceny zgodności Komisja uznała, że krajowe środki wykonawcze zgłoszone przez Austrię, Belgię, Bułgarię, Chorwację, Cypr, Danię, Estonię, Finlandię, Francję, Grecję, Hiszpanię, Irlandię, Litwę, Luksemburg, Łotwę, Maltę, Niderlandy, Polskę, Portugalię, Rumunię, Słowację, Słowenię, Szwecję, Węgry, Włochy i Zjednoczone Królestwo są zgodne z dyrektywą 2003/87/WE i decyzją 2011/278/UE. Instalacje włączone do krajowych środków wykonawczych przez te państwa członkowskie uznano za kwalifikujące się do bezpłatnych przydziałów i nie wykryto niezgodności w odniesieniu do wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji przydzielanych bezpłatnie w odniesieniu do tych państw członkowskich.
(10)
W świetle wyników oceny Komisja uważa jednak, że niektóre aspekty krajowych środków wykonawczych przedłożonych przez Niemcy i Republikę Czeską są niezgodne z kryteriami określonymi w dyrektywie 2003/87/WE i decyzji 2011/278/UE, przy uwzględnieniu wytycznych Komisji dla państw członkowskich zatwierdzonych przez Komitet ds. Zmian Klimatu w dniu 14 kwietnia 2011 r.
(11)
Komisja zauważa, że Niemcy zaproponowały, aby dla 7 instalacji zwiększono liczbę przydzielonych bezpłatnie uprawnień do emisji, ponieważ pozwoliłoby to na uniknięcie zbędnych utrudnień. Zgodnie z art. 10a dyrektywy 2003/87/WE i decyzją 2011/278/UE wstępną liczbę bezpłatnych uprawnień do emisji, przedkładaną w ramach krajowych środków wykonawczych, oblicza się na podstawie zharmonizowanych ogólnounijnych zasad. Decyzja 2011/278/UE nie przewiduje dostosowania, którego pragną dokonać Niemcy na podstawie art. 9 ust. 5 niemieckiej ustawy o handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - TEHG z dnia 28 lipca 2011 r. Do 2012 r. przydział bezpłatnych uprawnień do emisji był zorganizowany na poziomie krajowym, ale od 2013 r. prawodawca celowo ustanowił w pełni zharmonizowane zasady przydzielania instalacjom bezpłatnych uprawnień, tak aby wszystkie instalacje traktowane były w ten sam sposób. Każda jednostronna zmiana wstępnych ilości bezpłatnych uprawnień obliczonych przez państwa członkowskie na podstawie decyzji 2011/278/UE stanowiłaby naruszenie tego zharmonizowanego podejścia. Niemcy nie udowodniły, że przydziały dla przedmiotowych instalacji obliczone na podstawie decyzji 2011/278/UE były w wyraźny sposób nieodpowiednie, biorąc pod uwagę cel pełnej harmonizacji przydziałów. Przydzielenie większej liczby bezpłatnych uprawnień niektórym instalacjom zakłóciłoby konkurencję lub groziłoby jej zakłóceniem i miałoby skutki transgraniczne biorąc pod uwagę ogólnounijny handel we wszystkich sektorach objętych dyrektywą 2003/87/WE. W świetle zasady równego traktowania instalacji w ramach systemu EU ETS oraz równego traktowania państw członkowskich, Komisja uważa, że należy wyrazić sprzeciw wobec wstępnej ilości bezpłatnych uprawnień dla niektórych instalacji określonej w niemieckich krajowych środkach wykonawczych, którą określono w załączniku I lit. A.
(12)
Komisja uważa, że zaproponowane przez Niemcy krajowe środki wykonawcze są również sprzeczne z decyzją 2011/278/UE, ponieważ zastosowanie wskaźnika emisyjności dla produktów dla ciekłego metalu w przypadkach wymienionych w lit. B załącznika I do niniejszej decyzji jest niezgodne z przedmiotowymi zasadami. W związku z powyższym Komisja zauważa, że w niemieckich krajowych środkach wykonawczych, w przypadkach produkcji stali w konwertorach tlenowych oraz gdy ciekły metal z wielkich pieców nie jest rafinowany w stal w tej samej instalacji, ale jest eksportowany w celu dalszego przetworzenia, prowadzącemu instalację zawierającą wielkie piece do produkcji ciekłego metalu nie przydziela się bezpłatnych uprawnień. Bezpłatne uprawnienia przydziela się za to instalacji, w której prowadzona jest rafinacja stali.
(13)
Komisja zauważa, że do celów przydziału uprawnień do emisji wskaźniki emisyjności dla produktów zostały określone w decyzji 2011/278/UE z uwzględnieniem definicji produktów i złożoności procesu produkcyjnego, co pozwala na weryfikację danych produkcyjnych i jednolite zastosowanie wskaźników emisyjności dla produktów w całej Unii. Do celów zastosowania wskaźników emisyjności dla produktów, instalacje dzieli się na podinstalacje, zaś podinstalacje objęte wskaźnikiem emisyjności dla produktów definiuje się jako czynniki produkcji, produkty i odpowiadające im emisje, które dotyczą wytwarzania produktu, dla którego w załączniku I do decyzji 2011/278/UE ustanowiono wskaźnik emisyjności. W związku z tym wskaźniki emisyjności są ustanawiane dla produktów, a nie dla procesów. Dlatego też opracowano wskaźnik dla ciekłego metalu, przy czym produkt został zdefiniowany jako płynna surówka żelaza do dalszego przerobu. Fakt, że granice systemowe dla wskaźnika emisyjności dla ciekłego metalu określone w załączniku I do decyzji 2011/278/UE obejmują konwertory tlenowe nie zezwala państwu członkowskiemu na zignorowanie faktu, że przydział powinien odbywać się dla produkcji danego produktu. Potwierdza to fakt, że wartości wskaźników powinny obejmować wszystkie emisje bezpośrednie związane z produkcją. Głównym źródłem emisji jest jednak produkcja ciekłego metalu w wielkim piecu, zaś proces rafinacji ciekłego metalu w stal w konwertorze tlenowym powoduje stosunkowo niewiele emisji. W związku z tym wartość wskaźnika emisyjności byłaby o wiele niższa, gdyby obejmował on również instalacje importujące ciekły metal i rafinujące go w stal w konwertorze tlenowym. Ponadto w świetle ogólnego systemu przydziałów ustanowionego w decyzji 2011/278/UE, w szczególności w odniesieniu do przepisów dotyczących znacznych zmian zdolności produkcyjnych, przydziału zaproponowanego przez Niemcy nie można uznać za spójny. Dlatego Komisja uznaje, że ze względu na brak odpowiedniej podinstalacji, która umożliwiałaby ustalenie przydziału zgodnie z art. 10 decyzji 2011/278/UE, instalacje importujące ciekły metal w celu dalszego przetworzenia nie mogą zostać uznane za kwalifikujące się do uzyskania bezpłatnych uprawnień na podstawie wskaźnika emisyjności dla metalu ciekłego w odniesieniu do importowanej ilości ciekłego metalu. W związku z tym Komisja wyraża sprzeciw wobec wstępnej całkowitej rocznej liczby uprawnień do emisji przydzielanych bezpłatnie zaproponowanej dla instalacji wymienionych w lit. B załącznika I do niniejszej decyzji.
(14)
W odniesieniu do stosowania wskaźnika emisyjności dla ciekłego metalu w krajowych środkach wykonawczych zaproponowanych przez Republikę Czeską Komisja zauważa, że przydział dla instalacji wymienionej w lit. C o numerze identyfikacyjnym CZ-existing-CZ-73-CZ-0134-11/M nie odpowiada wartości wskaźnika emisyjności dla ciekłego metalu pomnożonej przez stosowny historyczny poziom działalności związanej z produktem wymieniony w krajowych środkach wykonawczych, w związku z czym jest on niezgodny z art. 10 ust. 2 lit. a) decyzji 2011/278/UE. Komisja wyraża zatem sprzeciw wobec przydziału dla tej instalacji, o ile błąd ten nie zostanie naprawiony. Ponadto Komisja zauważa, że przydział dla instalacji wymienionej w lit. C o numerze identyfikacyjnym CZ-existing-CZ-52-CZ-0102-05 uwzględnia procesy, które są objęte granicami systemowymi dla wskaźnika emisyjności dla ciekłego metalu. Instalacja nie produkuje jednak ciekłego metalu, tylko go importuje. Ze względu na brak produkcji ciekłego metalu w instalacji o numerze identyfikacyjnym CZ-existing-CZ-52-CZ-0102-05, a w związku z tym brak odpowiedniej podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla produktu, która umożliwiłaby określenie przydziału zgodnie z art. 10 decyzji 2011/278/UE, proponowany przydział jest niezgodny z zasadami dotyczącymi przydziału, co może prowadzić do podwójnego liczenia. W związku z tym Komisja wyraża sprzeciw wobec przydziału dla instalacji wymienionych w lit. C załącznika I do niniejszej decyzji.
(15)
Komisja zauważa, że instalacje, o których mowa w lit. D załącznika I do niniejszej decyzji, otrzymują przydział na podstawie podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe dla produkcji cynku w wielkich piecach i procesów powiązanych. W związku z tym Komisja zauważa, że emisje przypisane podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe są już objęte zakresem podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności dla produktów dla metalu ciekłego, na podstawie którego jedna z instalacji również otrzymuje przydział, w związku z czym są one liczone podwójnie. Podinstalacja objęta wskaźnikiem emisyjności dla produktów dla metalu ciekłego w wyraźny sposób obejmuje czynniki produkcji, produkty i odpowiadające im emisje odnoszące się do produkcji ciekłego metalu w wielkich piecach oraz wszystkie powiązane procesy określone w załączniku I do decyzji 2011/278/UE, w tym przerób żużlu. Zaproponowane przez Niemcy krajowe środki wykonawcze są zatem niezgodne z art. 10 ust. 8 decyzji 2011/278/UE oraz obowiązkiem unikania podwójnego liczenia emisji, ponieważ niektóre emisje są uwzględnione dwukrotnie w przydziale dla tych instalacji. Dlatego Komisja wyraża sprzeciw wobec przydziału dla tych instalacji na podstawie podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe dla produkcji cynku w wielkich piecach i procesów powiązanych.
(16)
Komisja zauważa również, że wykaz instalacji zawarty w niemieckich krajowych środkach wykonawczych jest niepełny, w związku z czym jest niezgodny z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE. Wykaz ten nie obejmuje instalacji produkujących polimery, w szczególności S-PVC i E-PVC, oraz monomer chlorku winylu (VCM), wraz z ilością uprawnień, które mają być przydzielone każdej z tych instalacji znajdujących się na terytorium Niemiec, do których ma zastosowanie wspomniana dyrektywa i o których mowa w sekcji 5.1 wytycznych Komisji dotyczących interpretacji załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE, zatwierdzonych przez Komitet ds. Zmian Klimatu w dniu 18 marca 2010 r. Komisja jest świadoma opinii Niemiec, że produkcja polimerów, w szczególności S-PVC i E-PVC, oraz VCM, nie jest objęta załącznikiem I do dyrektywy 2003/87/WE. Komisja uważa, że polimery, w tym S-PVC i E-PVC, oraz VCM spełniają kryteria definicji dla przedmiotowej działalności (produkcja chemikaliów organicznych luzem) określonej w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE. W związku z tym, w bliskiej współpracy z państwami członkowskimi i zainteresowanymi gałęziami przemysłu, opracowano odpowiednie wskaźniki emisyjności dla produktów dla S-PVC, E-PVC i VCM, określone w załączniku I do decyzji 2011/278/UE.
(17)
Komisja zauważa, że fakt, iż niemiecki wykaz instalacji jest niepełny, ma niepożądane skutki dla przydziału na podstawie podinstalacji objętych wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple w odniesieniu do instalacji wymienionych w lit. E załącznika I do niniejszej decyzji, które eksportują ciepło do instalacji produkujących chemikalia organiczne luzem. Podczas gdy podstawę dla przydziału bezpłatnych uprawnień na podstawie podinstalacji objętych wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple stanowi wyłącznie eksport ciepła do instalacji lub innego obiektu nieobjętego dyrektywą 2003/87/WE, w niemieckich krajowych środkach wykonawczych eksport ciepła do instalacji prowadzących działalność objętą zakresem załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE jest uwzględniany przy ustalaniu przydziałów dla instalacji wymienionych w lit. E załącznika I do niniejszej decyzji. W związku z powyższym proponowane przydziały dla instalacji wymienionych w lit. E załącznika I są niezgodne z zasadami przydziału. Dlatego Komisja wyraża sprzeciw wobec przydziału dla instalacji wymienionych w lit. E załącznika I do niniejszej decyzji.
(18)
Zgodnie z art. 9 i 9a dyrektywy 2003/87/WE Komisja opublikowała w decyzji 2010/634/UE (4) bezwzględną liczbę uprawnień w całej Unii na okres 2013-2020. W tym kontekście ilość brana pod uwagę zgodnie z art. 9 dyrektywy 2003/87/WE jest oparta na całkowitej ilości uprawnień wydanych przez państwa członkowskie zgodnie z decyzjami Komisji dotyczącymi ich krajowych planów rozdziału uprawnień na okres 2008-2012. Pod koniec okresu rozliczeniowego 2008-2012 Komisja uzyskała jednak dodatkowe informacje i bardziej szczegółowe dane, dotyczące w szczególności ilości uprawnień wydanych nowym instalacjom z rezerw państw członkowskich dla nowych instalacji oraz wykorzystania uprawnień z rezerw państw członkowskich dla projektów wspólnych wdrożeń ustanowionych zgodnie z art. 3 decyzji Komisji 2006/780/WE (5). Ponadto w odniesieniu do dostosowania ogólnounijnej ilości uprawnień zgodnie z art. 9a dyrektywy 2003/87/WE, w szczególności jego ust. 1 i 4, należy uwzględnić najnowsze dane naukowe dotyczące współczynnika ocieplenia globalnego gazów cieplarnianych, decyzje Komisji C(2011) 3798 i C(2012) 497 dotyczące zatwierdzenia jednostronnego włączenia dodatkowych gazów cieplarnianych przez Włochy i Zjednoczone Królestwo zgodnie z art. 24 dyrektywy 2003/87/WE oraz wyłączenie instalacji niskoemisyjnych z EU ETS przez Niemcy, Zjednoczone Królestwo, Francję, Niderlandy, Hiszpanię, Słowenię i Włochy zgodnie z art. 27 dyrektywy 2003/87/WE.
(19)
Dodatkowo bezwzględna liczba uprawnień w całej Unii powinna uwzględniać przystąpienie Chorwacji do Unii Europejskiej oraz rozszerzenie EU ETS na państwa EFTA-EOG. Zgodnie z pkt 8 załącznika III do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej ilość brana pod uwagę zgodnie z art. 9 dyrektywy 2003/87/WE zostaje zwiększona w wyniku przystąpienia Chorwacji o ilość uprawnień, jakie Chorwacja sprzeda na aukcji zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE. Włączenie do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/29/WE (6) i decyzji 2011/278/UE zmienionej decyzją Komisji 2011/745/UE (7) na mocy decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 152/2012 (8) powoduje zwiększenie ogólnej ilości uprawnień w całym EU ETS na podstawie art. 9 i 9a dyrektywy 2003/87/WE. Dlatego niezbędne jest uwzględnienie stosownych danych liczbowych dostarczonych przez państwa EFTA-EOG w części A dodatku do tej dyrektywy w Porozumieniu EOG.
(20)
Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2010/634/UE.
(21)
W 2014 r. i każdym kolejnym roku całkowitą ilość uprawnień ustaloną dla 2013 r. na podstawie art. 9 i 9a dyrektywy 2003/87/WE pomniejsza się o współczynnik liniowy 1,74 % od 2010 r., co daje ilość 38 264 246 uprawnień.
(22)
Art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE ogranicza maksymalną roczną ilość uprawnień stanowiącą podstawę do obliczania bezpłatnych uprawnień dla instalacji nieobjętych art. 10a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE. Limit ten składa się z dwóch elementów, o których mowa w art. 10a ust. 5 lit. a) i b) dyrektywy 2003/87/WE, które zostały określone przez Komisję na podstawie ilości ustalonych zgodnie z art. 9 i 9a dyrektywy 2003/87/WE, danych dostępnych publicznie w rejestrze Unii oraz informacji dostarczonych przez państwa członkowskie, w szczególności w odniesieniu do udziału emisji produkowanych przez wytwórców energii elektrycznej i inne instalacje nie kwalifikujące się do przydziału bezpłatnych uprawnień, o których mowa w art. 10a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE oraz zweryfikowanych emisji w okresie 2005-2007 z instalacji, które zostały objęte systemem EU ETS dopiero od 2013 r., biorąc pod uwagę najnowsze dane naukowe dotyczące współczynnika ocieplenia globalnego gazów cieplarnianych, jeśli są one dostępne.
(23)
Limit określony w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE nie może zostać przekroczony, zaś spełnienie tego wymogu zapewnia się poprzez zastosowanie rocznego międzysektorowego współczynnika korygującego, który w stosownych przypadkach ogranicza ilość bezpłatnych uprawnień dla wszystkich instalacji kwalifikujących się do ich przydziału w sposób jednolity. Państwa członkowskie muszą uwzględnić ten fakt przy podejmowaniu decyzji na temat ostatecznych rocznych ilości przydziałów dla instalacji na podstawie wstępnych przydziałów i niniejszej decyzji. Art. 15 ust. 3 decyzji 2011/278/UE zobowiązuje Komisję do określenia międzysektorowego współczynnika korygującego poprzez porównanie sumy wstępnej całkowitej rocznej liczby bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielanych przez państwa członkowskie z limitem określonym w art. 10a ust. 5 w sposób określony w art. 15 ust. 3 decyzji 2011/278/UE.
(24)
W wyniku włączenia dyrektywy 2009/29/WE do Porozumienia EOG decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 152/2012, limit określony w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, zharmonizowane zasady przydziału i międzysektorowy współczynnik korygujący mają być stosowane w państwach EFTA-EOG. Niezbędne jest zatem uwzględnienie wstępnych rocznych ilości bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielanych w okresie 2013-2020 ustalonych decyzjami Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 10 lipca 2013 r. dotyczącymi krajowych środków wykonawczych Islandii, Norwegii i Liechtensteinu.
(25)
Limit określony w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE wynosi w 2013 r. 809 315 756 uprawnień. Aby ustalić ten limit, Komisja najpierw zebrała od państw członkowskich i państw EFTA-EOG informacje, czy instalacje kwalifikują się jako wytwórcy energii elektrycznej lub inne instalacje objęte art. 10a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE. Następnie Komisja określiła udział emisji w okresie 2005-2007 z instalacji nieobjętych tym przepisem, ale objętych systemem EU ETS w okresie od 2008 do 2012 r. Następnie Komisja zastosowała ten udział wynoszący 34,78289436 % do ilości określonej na podstawie art. 9 dyrektywy 2003/87/WE (1 976 784 044 uprawnień). Do wyniku tego obliczenia Komisja dodała 121 733 050 uprawnień, w oparciu o średnie roczne zweryfikowane emisje w okresie 2005-2007 z przedmiotowych instalacji biorąc pod uwagę zmieniony zakres EU ETS od 2013 r. W tym kontekście Komisja zastosowała informacje dostarczone przez państwa członkowskie i państwa EFTA-EOG w celu dostosowania limitu. W przypadkach gdy roczne zweryfikowane emisje dla okresu 2005-2007 nie były dostępne, Komisja dokonała w możliwym zakresie ekstrapolacji stosownych danych dotyczących emisji ze zweryfikowanych emisji w latach późniejszych poprzez odwrotne zastosowanie współczynnika 1,74 %. Komisja przeprowadziła konsultacje z organami państw członkowskich i otrzymała z ich strony potwierdzenie informacji i danych zastosowanych w tym celu. Porównanie limitu określonego w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE z sumą wstępnej rocznej ilości bezpłatnych uprawnień bez zastosowania współczynników, o których mowa w załączniku VI do decyzji 2011/278/UE, stanowi roczny międzysektorowy współczynnik korygujący określony w załączniku II do niniejszej decyzji.
(26)
Biorąc pod uwagę lepszy pogląd na ilość bezpłatnych uprawnień, które mają zostać przydzielone, wynikający z niniejszej decyzji, Komisja może lepiej oszacować ilość uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE. Biorąc pod uwagę limit określony w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, przydział dla produkcji ciepła zgodnie z art. 10a ust. 4 określony w tabeli poniżej oraz wielkość rezerwy dla nowych instalacji, Komisja szacuje, że ilość uprawnień, które mają zostać sprzedane na aukcji w okresie od 2013 do 2020 r. wynosi 8 176 193 157.
(27)
W poniższej tabeli określono roczne przydziały dla produkcji ciepła zgodnie z art. 10a ust. 4 dyrektywy 2003/87/WE:
Rok
Przydział bezpłatnych uprawnień na mocy art. 10a ust. 4 dyrektywy 2003/87/WE
2013
104 326 872
2014
93 819 860
2015
84 216 053
2016
75 513 746
2017
67 735 206
2018
60 673 411
2019
54 076 655
2020
47 798 754
(28)
Na podstawie krajowych środków wykonawczych, międzysektorowego współczynnika korygującego i współczynnika liniowego państwa członkowskie powinny określić ostateczne roczne ilości bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych na każdy rok w okresie 2013-2020. Ostateczne roczne ilości bezpłatnych uprawnień do emisji powinny zostać określone przez państwa członkowskie zgodnie z niniejszą decyzją, dyrektywą 2003/87/WE, decyzją 2011/278/UE i innymi stosownymi przepisami prawodawstwa Unii. Państwa EFTA-EOG również powinny określić ostateczne roczne ilości bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych w każdym roku w okresie 2013-2020 zgodnie z art. 10 ust. 9 decyzji 2011/278/UE instalacjom na ich terytorium na podstawie swoich krajowych środków wykonawczych, międzysektorowego współczynnika korygującego i współczynnika liniowego.
(29)
Komisja uważa, że przydział bezpłatnych uprawnień instalacjom objętym systemem EU ETS na podstawie ogólnounijnych zharmonizowanych zasad nie przynosi przedsiębiorstwom selektywnej korzyści gospodarczej, która mogłaby prowadzić do zakłócenia konkurencji i wpłynąć na handel wewnątrzunijny. Na mocy prawa Unii państwa członkowskie mają obowiązek przydzielania bezpłatnych uprawnień i nie mogą w zamian za to sprzedawać przedmiotowych ilości na aukcji. Decyzji państw członkowskich dotyczących przydziału bezpłatnych uprawnień nie można zatem uznać za obejmujące pomoc państwa w rozumieniu art. 107 i 108 TFUE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
KRAJOWE ŚRODKI WYKONAWCZE
Artykuł 1
1. Odrzuca się wpis instalacji wymienionych w załączniku I do niniejszej decyzji do wykazów instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE przedłożonych Komisji zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE oraz odpowiadające mu wstępne całkowite roczne ilości bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych tym instalacjom.
2. Nie wnosi się sprzeciwu, jeśli państwo członkowskie zmieni wstępną całkowitą roczną ilość bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych instalacjom na jego terytorium wymienionym w wykazach, o których mowa w ust. 1 i wymienionym w lit. A załącznika I do niniejszej decyzji przed ustaleniem ostatecznej całkowitej rocznej ilości dla każdego roku od 2013 do 2020 r. zgodnie z art. 10 ust. 9 decyzji 2011/278/UE, o ile zmiana ta polega na wyłączeniu wszelkiego zwiększenia przydziału, które nie jest przewidziane w tej decyzji.
Nie wnosi się sprzeciwu, jeśli państwo członkowskie zmieni wstępną całkowitą roczną ilość bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych instalacjom na jego terytorium wymienionym w wykazach, o których mowa w ust. 1, i wymienionym w lit. B załącznika I do niniejszej decyzji przed ustaleniem ostatecznej całkowitej rocznej ilości dla każdego roku od 2013 do 2020 r. zgodnie z art. 10 ust. 9 decyzji 2011/278/UE, o ile zmiana ta polega na wyłączeniu wszelkiego przydziału na podstawie wskaźnika emisyjności dla ciekłego metalu dla instalacji importujących ciekły metal, zdefiniowany w załączniku I do decyzji 2011/278/UE w celu dalszego przetworzenia. Jeżeli prowadzi to do zwiększenia wstępnej całkowitej rocznej ilości uprawnień do emisji dla instalacji produkującej i eksportującej ciekły metal do instalacji wymienionej w lit. B załącznika I do niniejszej decyzji, nie wnosi się sprzeciwu, jeżeli przedmiotowe państwo członkowskie odpowiednio zmieni wstępną całkowitą roczną ilość uprawnień dla tej instalacji produkującej i eksportującej ciekły metal.
Nie wnosi się sprzeciwu, jeśli państwo członkowskie zmieni wstępną całkowitą roczną ilość bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych instalacjom na jego terytorium wymienionym w wykazach, o których mowa w ust. 1, i wymienionym w lit. C załącznika I do niniejszej decyzji przed ustaleniem ostatecznej całkowitej rocznej ilości dla każdego roku od 2013 do 2020 r. zgodnie z art. 10 ust. 9 decyzji 2011/278/UE, o ile zmiana ta polega na dostosowaniu przydziału do art. 10 ust. 2 lit. a) decyzji 2011/278/UE i wyłączeniu wszelkiego przydziału dla procesów, które są objęte granicami systemowymi wskaźnika emisyjności dla produktów dla ciekłego metalu, zdefiniowanego w załączniku I do decyzji 2011/278/UE dla instalacji nieprodukującej ciekłego metalu, ale go importującej, gdzie w przeciwnym wypadku doszłoby do podwójnego liczenia.
Nie wnosi się sprzeciwu, jeśli państwo członkowskie zmieni wstępną całkowitą roczną ilość bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych instalacjom na jego terytorium wymienionym w wykazach, o których mowa w ust. 1, i wymienionym w lit. D załącznika I do niniejszej decyzji przed ustaleniem ostatecznej całkowitej rocznej ilości dla każdego roku od 2013 do 2020 r. zgodnie z art. 10 ust. 9 decyzji 2011/278/UE, o ile zmiana ta polega na wyłączeniu wszelkiego przydziału na podstawie podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe dla produkcji cynku w wielkich piecach i powiązanych procesów. Jeżeli prowadzi to do zwiększenia wstępnej całkowitej rocznej ilości uprawnień do emisji na podstawie podinstalacji objętej wskaźnikiem emisyjności opartym na cieple lub paliwie w instalacji wyposażonej w wielki piec i wymienionej w lit. D załącznika I do niniejszej decyzji, nie wnosi się sprzeciwu, jeżeli przedmiotowe państwo członkowskie odpowiednio zmieni wstępną całkowitą roczną ilość uprawnień dla tej instalacji.
Nie wnosi się sprzeciwu, jeśli państwo członkowskie zmieni wstępną całkowitą roczną ilość bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych instalacjom na jego terytorium wymienionym w wykazach, o których mowa w ust. 1 i wymienionym w lit. E załącznika I do niniejszej decyzji przed ustaleniem ostatecznej całkowitej rocznej ilości dla każdego roku od 2013 do 2020 r. zgodnie z art. 10 ust. 9 decyzji 2011/278/UE, o ile zmiana ta polega na wyłączeniu wszelkiego przydziału dla ciepła eksportowanego do instalacji produkujących polimery, takie jak S-PVC i E-PVC, oraz VCM.
3. O wszelkich zmianach, o których mowa w ust. 2, informuje się Komisję jak najszybciej, a państwo członkowskie nie może ustalić ostatecznej całkowitej rocznej ilości uprawnień dla każdego roku od 2013 do 2020 r. zgodnie z art. 10 ust. 9 decyzji 2011/278/UE do czasu dokonania możliwych do przyjęcia zmian.
Artykuł 2
Nie naruszając art. 1, nie wnosi się sprzeciwu w odniesieniu do wykazów instalacji objętych dyrektywą 2003/87/WE przedłożonych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE oraz odpowiadających im wstępnych całkowitych rocznych ilości bezpłatnych uprawnień do emisji przydzielonych tym instalacjom.
ROZDZIAŁ II
CAŁKOWITA ILOŚĆ UPRAWNIEŃ
Artykuł 3
Art. 1 decyzji 2010/634/UE otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 1
Na podstawie art. 9 i 9a dyrektywy 2003/87/WE całkowita ilość uprawnień, które mają być wydane od 2013 r. i corocznie zmniejszanych w sposób liniowy zgodnie z art. 9 dyrektywy 2003/87/WE wynosi 2 084 301 856 uprawnień”.
ROZDZIAŁ III
MIĘDZYSEKTOROWY WSPÓŁCZYNNIK KORYGUJĄCY
Artykuł 4
Jednolity międzysektorowy współczynnik korygujący, o którym mowa w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE i określony zgodnie z art. 15 ust. 3 decyzji 2011/278/UE zostaje określony w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 5 września 2013 r.