SMĚRNICE EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY 2014/52/EU
ze dne 16. dubna 2014,
kterou se mění směrnice Rady 2011/92/EU o posuzování vlivů některých veřejných a soukromých záměrů na životní prostředí
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 192 odst. 1 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
s ohledem na stanovisko Výboru regionů (2),
v souladu s řádným legislativním postupem (3),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Směrnice Evropského parlamentu a Rady 2011/92/EU (4) harmonizovala zásady pro posuzování vlivů záměrů na životní prostředí zavedením minimálních požadavků (s ohledem na typ záměrů podléhajících posouzení, základní povinnosti oznamovatelů, obsah tohoto posouzení a účast příslušných orgánů a veřejnosti) a přispívá k vysoké úrovni ochrany životního prostředí a lidského zdraví. Členské státy mohou v souladu se Smlouvou o fungování Evropské unie stanovit přísnější ochranná opatření.
(2)
Sdělení Komise ze dne 30. dubna 2007 nazvané „Přezkum šestého akčního programu Společenství pro životní prostředí v polovině období“ a sdělení Komise ze dne 23. července 2009 o uplatňování a účinnosti směrnice Rady 85/337/EHS (5), která směrnici 2011/92/EU předcházela, zdůraznily nutnost zlepšení zásad posuzování vlivů záměrů na životní prostředí a přizpůsobení směrnice 85/337/EHS politickým, právním a technickým souvislostem, které prošly zásadním vývojem.
(3)
Je nezbytné změnit směrnici 2011/92/EU za účelem posílení kvality posuzování vlivů na životní prostředí, zajištění souladu postupů se zásadami inteligentní regulace a zvýšení soudržnosti a synergií s ostatními právními předpisy a politikami Unie, jakož i strategiemi a politikami vypracovanými členskými státy v oblastech spadajících do vnitrostátní pravomoci.
(4)
Dotčené členské státy mohou na základě rovného zastoupení zřídit společný orgán, který bude koordinovat a usnadňovat postupy posuzování přeshraničních záměrů a zejména vést konzultace v souladu s Úmluvou o posuzování vlivů na životní prostředí přesahujících hranice států ze dne 25. února 1991 (úmluva z Espoo).
(5)
Provádění požadavků uvedených ve směrnici 2011/92/EU mohou také usnadnit mechanismy stanovené nařízeními Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 347/2013 (6), (EU) č. 1315/2013 (7) a (EU) č. 1316/2013 (8), které souvisejí se záměry v oblasti infrastruktury spolufinancovanými Unií.
(6)
Směrnice 2011/92/EU by také měla být pozměněna takovým způsobem, aby zajišťovala lepší ochranu životního prostředí, účinnější využívání zdrojů a podporu udržitelného růstu v Unii. K tomuto účelu je nutné zjednodušit a harmonizovat postupy, které stanovuje.
(7)
V posledním desetiletí nabyly otázky životního prostředí, jako je účinné a udržitelné využívání zdrojů, ochrana biologické rozmanitosti, změna klimatu a riziko nehod a katastrof, v tvorbě politik na významu. Měly by se proto rovněž stát důležitou součástí postupů posuzování a rozhodování
(8)
Ve svém sdělení ze dne 20. září 2011 nazvaném „Plán pro Evropu účinněji využívající zdroje“ se Komise zavázala, že se v rámci revize směrnice 2011/92/EU bude zabývat i širšími otázkami účinného a udržitelného využívání zdrojů.
(9)
Ve sdělení Komise ze dne 22. září 2006 nazvaném „Tematická strategie pro ochranu půdy“ a v Plánu pro Evropu účinněji využívající zdroje je kladen důraz na udržitelné využívání půdy a potřebu řešit neustálé neudržitelné rozšiřování osídlených oblastí (zábor půdy). Rovněž závěrečný dokument konference OSN o udržitelném rozvoji, která se konala v Rio de Janeiru ve dnech 20.-22. června 2012, uznává hospodářský a společenský význam dobrého hospodaření s půdou a nutnost přijmout bezodkladná opatření, jimiž by bylo možno zvrátit degradaci půdy. Veřejné a soukromé záměry by proto měly zvažovat a omezit svůj vliv na půdu, zejména pokud jde o její zábor, ale i organickou hmotu, erozi, utužování a zakrývání; v tomto ohledu jsou rovněž významné celostátní, regionální a místní plány a politiky zaměřené na řádné využívání půdy.
(10)
Úmluva Organizace spojených národů o biologické rozmanitosti (dále jen „úmluva“), jíž je Unie smluvní stranou v souladu s rozhodnutím Rady 93/626/EHS (9), vyžaduje, pokud je to možné a vhodné, posouzení významných negativních vlivů záměrů na biologickou rozmanitost, která je definována v článku 2 úmluvy, s cílem tyto vlivy zamezit nebo minimalizovat. Toto předběžné posouzení těchto vlivů by mělo přispět k dosažení hlavního cíle, který přijala Evropská rada ve svých závěrech ze dne 25.-26. března 2010 a jímž je zastavení úbytku biologické rozmanitosti a degradace ekosystémových služeb do roku 2020 a jejich obnova všude tam, kde je to možné.
(11)
Opatření přijatá za účelem vyloučení, prevence, snížení a pokud možno vyrovnání významných negativních vlivů na životní prostředí, zejména na druhy a přírodní stanoviště, které jsou chráněny podle směrnice Rady 92/43/EHS (10) a směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/147/ES (11), by měla pomoci zabránit zhoršení kvality životního prostředí a čistému úbytku biologické rozmanitosti, a to v souladu se závazky Unie v souvislosti s úmluvou a cíli a opatřeními strategie v oblasti biologické rozmanitosti do roku 2020 stanovenými se sdělení Komise ze dne 3. května 2011 nazvaném „Naše životní pojistka, náš přírodní kapitál: strategie EU v oblasti biologické rozmanitosti do roku 2020“.
(12)
V zájmu zajištění vysoké úrovně ochrany mořského prostředí, zejména druhů a přírodních stanovišť, by postup posuzování vlivů na životní prostředí a zjišťovací řízení měly v případě záměrů v mořském prostředí zohledňovat vlastnosti těchto záměrů se zvláštním zřetelem na použité technologie, jako jsou například seismické průzkumy za použití aktivních sonarů. Za tímto účelem by plnění požadavků této směrnice mohly usnadnit rovněž požadavky směrnice Evropského parlamentu a Rady 2013/30/EU (12).
(13)
Změna klimatu bude i nadále poškozovat životní prostředí a ohrožovat hospodářský rozvoj. V tomto ohledu je vhodné posuzovat vliv záměrů na klima (například emise skleníkových plynů) a ohrožení záměrů v důsledku změny klimatu.
(14)
V návaznosti na sdělení Komise ze dne 23. února 2009 nazvané „Přístup Společenství v oblasti prevence přírodních katastrof a katastrof způsobených člověkem“ Rada ve svých závěrech ze dne 30. listopadu 2009 vyzvala Komisi, aby zajistila, že provádění, přezkum další rozvoj iniciativ Unie vezme v úvahu problematiku prevence rizika katastrof a jejich řešení, jakož i program akčního rámce OSN z Hyogo (2005-2015) přijatý dne 22. ledna 2005, který zdůrazňuje, že je třeba zavést postupy pro posuzování rizika katastrof vyplývajícího z velkých záměrů v oblasti infrastruktury.
(15)
Za účelem zajištění vysoké úrovně ochrany životního prostředí je třeba u určitých záměrů přijmout preventivní opatření, neboť vzhledem ke své povaze by v případě závažných nehod nebo přírodních katastrof, jako jsou například povodně, zvýšení hladiny moře nebo zemětřesení, mohly mít významný negativní vliv na životní prostředí. U těchto záměrů je důležité posoudit jejich zranitelnost (míru vystavení a odolnosti) vůči závažným nehodám nebo katastrofám a nebezpečí vzniku takových nehod a katastrof a vyvodit patřičné závěry, pokud jde o pravděpodobnost významných negativních vlivů na životní prostředí. Aby se předešlo duplikaci činností, mělo by být možné použít příslušné informace, které jsou již k dispozici a které byly získány v rámci posouzení rizik prováděných v souladu s právními předpisy Unie, jako je směrnice Evropského parlamentu a Rady 2012/18/EU (13) a směrnice Rady 2009/71/Euratom (14), nebo prostřednictvím příslušných posouzení, která jsou prováděna podle vnitrostátních právních předpisů, a to za předpokladu, že jsou splněny požadavky této směrnice.
(16)
Pro ochranu a podporu kulturního dědictví zahrnujícího městské historické památky a krajiny, které jsou nedílnou součástí kulturní rozmanitosti, již je Unie zavázána uznávat a podporovat v souladu s čl. 167 odst. 4 Smlouvy o fungování EU, mohou být užitečné definice a zásady stanovené příslušnými úmluvami Rady Evropy, zejména Evropskou úmluvou o ochraně archeologického dědictví ze dne 6. května 1969, Úmluvou o ochraně architektonického dědictví Evropy ze dne 3. října 1985, Evropskou úmluvou o krajině ze dne 20. října 2000 a Rámcovou úmluvou o hodnotě kulturního dědictví pro společnost ze dne 27. října 2005. V rámci posuzování vlivů na životní prostředí je v zájmu lepší ochrany historického a kulturního dědictví a krajiny důležité zabývat se vizuálním dopadem záměrů, zejména změnou vzhledu zastavěné či přírodní krajiny a městských oblastí.
(17)
Při uplatňování směrnice 2011/92/EU je nezbytné zajistit inteligentní a udržitelný růst podporující začlenění v souladu s cíli, které byly stanoveny ve sdělení Komise ze dne 3. března 2010 nazvaném „Evropa 2020-Strategie pro inteligentní a udržitelný růst podporující začlenění“.
(18)
V zájmu zlepšení přístupu veřejnosti k informacím a zvýšení transparentnosti by měly být včasné informace související s prováděním této směrnice dostupné rovněž v elektronické podobě. Členské státy by proto měly zřídit alespoň ústřední portál nebo přístupová místa na vhodné správní úrovni, které umožní snadný a účinný přístup veřejnosti k těmto informacím.
(19)
Zkušenosti ukázaly, že v případě záměrů nebo části záměrů určených pro účely obrany, včetně záměrů souvisejících s činností spojeneckých sil na území členských států v souladu s mezinárodními závazky, by na základě uplatňování směrnice 2011/92/EU mohlo dojít ke zveřejnění příslušných důvěrných informací, a tedy k nepříznivému ovlivnění účelů obrany. Proto je třeba členským státům umožnit, aby uvedenou směrnici v příslušných případech neuplatňovaly.
(20)
Zkušenosti ukázaly, že pokud jde o záměry, jejichž jediným účelem je zajistit reakci v případě mimořádných situací ohrožujících bezpečnost občanů, mohlo by mít dodržování směrnice 2011/92/EU negativní vliv, a to mimo jiné i na životní prostředí, a proto je třeba členským státům umožnit, aby uvedenou směrnici v příslušných případech neuplatňovaly.
(21)
Členské státy mají při provádění směrnice 2011/92/EU několik možností, jak začlenit posouzení vlivů na životní prostředí do vnitrostátních postupů. Jednotlivé prvky těchto vnitrostátních postupů se proto mohou lišit. Odůvodněný závěr, kterým příslušný orgán zakončí přezkoumání vlivů záměru na životní prostředí, tak může být součástí integrovaného povolovacího řízení nebo může být začleněn do jiného závazného rozhodnutí, které je vyžadováno pro dosažení souladu s cíli této směrnice.
(22)
Pro zajištění vysoké úrovně ochrany životního prostředí a lidského zdraví je nezbytné, aby se v rámci zjišťovacího řízení a posuzování vlivů na životní prostředí přihlíželo k vlivům dotyčného záměru jako celku, případně včetně jeho podpovrchové a podzemní části, během výstavby a provozu a případně demolice.
(23)
Příslušný orgán by v zájmu úplného posouzení přímých i nepřímých vlivů záměru na životní prostředí měl provést analýzu a přezkoumat podstatu informací poskytnutých oznamovatelem a získaných během projednávání, a případně by měl zvážit jakékoliv doplňující informace.
(24)
V případě záměrů přijatých zvláštními vnitrostátními právními předpisy by členské státy měly zajistit, aby cílů této směrnice týkajících se projednání s veřejností bylo dosaženo prostřednictvím legislativního procesu.
(25)
Je nezbytné zajistit objektivitu příslušných orgánů. Střetu zájmů by šlo předejít mimo jiné funkčním oddělením příslušného orgánu od oznamovatele. V případě, že příslušný orgán je současně oznamovatelem, by členské státy měly alespoň rozdělit pravomoci v rámci své správy tak, aby zajistily, že u orgánů vykonávajících povinnosti podle směrnice 2011/92/EU budou funkce, u nichž by mohlo dojít ke střetu zájmů, náležitě odděleny.
(26)
Měly by být upřesněny informace, které musí oznamovatel poskytnout, aby příslušný orgán mohl určit, zda záměry uvedené v příloze II směrnice 2011/92/EU, jejich změny nebo rozšíření mají podléhat posouzení vlivů na životní prostředí (zjišťovací řízení), přičemž důraz by měl být kladen na klíčové aspekty, které příslušnému orgánu umožní provést určení v této věci. Toto určení by mělo být zpřístupněno veřejnosti.
(27)
Zjišťovací řízení by mělo zajistit, aby posouzení vlivů na životní prostředí bylo vyžadováno pouze u záměrů, které by mohly mít významný vliv na životní prostředí.
(28)
Kritéria výběru stanovená v příloze III směrnice 2011/92/EU, jež mají členské státy brát v úvahu pro určení, které záměry by měly podléhat posouzení vlivů na životní prostředí na základě významnosti jejich vlivů na životní prostředí, je třeba upravit a vyjasnit. Zkušenosti například ukázaly, že na životní prostředí mohou mít často významný vliv záměry, které využívají či ovlivňují cenné zdroje, záměry navržené na environmentálně citlivých místech nebo záměry s potenciálně nebezpečnými nebo nezvratnými vlivy.
(29)
Při určování, zda by záměr mohl mít významný vliv na životní prostředí, by příslušné orgány měly stanovit nejdůležitější kritéria, která je třeba vzít v úvahu, a zohlednit informace, které mohou být případně k dispozici z jiných posuzování požadovaných právními předpisy Unie, aby bylo možné účinně a transparentně použít zjišťovací řízení. Z tohoto hlediska je vhodné upřesnit obsah určení, které je výsledkem zjišťovacího řízení, zejména pokud není požadováno posuzování vlivů na životní prostředí. Řádnou správní praxi mimoto představuje rovněž přihlížení k nevyžádaným vyjádřením, která mohou pocházet z různých zdrojů, např. od občanů nebo orgánů veřejné moci, přestože ve fázi zjišťovacího řízení nejsou vyžadovány formální konzultace.
(30)
Aby bylo možné zvýšit kvalitu posuzování vlivů na životní prostředí, zjednodušit postupy a racionalizovat rozhodovací proces, měl by příslušný orgán v případě, že o to požádá oznamovatel, vydat stanovisko, v němž určí rozsah a míru podrobnosti informací týkajících se životního prostředí, jež mají být předloženy ve formě dokumentace vlivů záměru na životní prostředí (určení rozsahu posuzování).
(31)
Dokumentace vlivů záměru na životní prostředí, kterou má oznamovatel záměru předložit, by měla obsahovat popis vhodných alternativních řešení týkajících se daného záměru, která oznamovatel zvažoval, případně včetně nástinu pravděpodobného vývoje současného stavu životního prostředí bez provedení záměru (nulová varianta), jako prostředek ke zlepšení kvality posuzování vlivů na životní prostředí a k začlenění environmentálních hledisek do podoby záměru již v rané fázi.
(32)
Údaje a informace, jež jsou oznamovatelem v souladu s přílohou IV směrnice 2011/92/EU uvedeny v dokumentaci vlivů záměru na životní prostředí, by měly být úplné a měly by mít dostatečně vysokou kvalitu. S cílem zamezit duplicitnímu posuzování by se měly zohledňovat případné dostupné výsledky jiných posouzení prováděných na základě právních předpisů Unie, jako je směrnice Evropského parlamentu a Rady 2001/42/ES (15) nebo směrnice 2009/71/Euratom, nebo vnitrostátních právních předpisů.
(33)
Odborníci zapojení do vypracovávání dokumentace vlivů záměru na životní prostředí by měli být kvalifikovaní a kompetentní. K tomu, aby mohly příslušné orgány dotčený záměr posoudit, jsou nezbytné dostatečné odborné znalosti v dané oblasti, které zajistí úplnost a vysokou kvalitu informací poskytovaných oznamovatelem.
(34)
S cílem zajistit transparentnost a odpovědnost je vhodné, aby příslušný orgán, který vydal povolení pro určitý záměr, své rozhodnutí zdůvodnil a uvedl, že vzal v úvahu výsledky jednání, která vedl, a příslušné shromážděné informace.
(35)
Členské státy by měly zajistit, aby byla zavedena zmírňující a kompenzační opatření a aby byly stanoveny vhodné postupy pro monitorování významných negativních vlivů na životní prostředí spojených s výstavbou a provozem záměru, čímž by se mimo jiné zjistily nepředvídané negativní vlivy, a bylo by tak možné přijmout vhodná nápravná opatření. Toto monitorování by nemělo duplikovat nebo rozšiřovat rozsah monitorování podle jiných právních předpisů Unie než této směrnice nebo podle právních předpisů členských států.
(36)
V zájmu účinnějšího rozhodování a zvýšení právní jistoty by členské státy měly zajistit, aby jednotlivé kroky posuzování vlivů záměrů na životní prostředí byly prováděny v přiměřené časové lhůtě v závislosti na povaze, složitosti, umístění a rozsahu záměru. Tyto lhůty by za žádných okolností neměly ohrozit dosažení vysoké úrovně ochrany životního prostředí, zejména pokud vyplývá z jiných právních předpisů Unie týkajících se životního prostředí, než je tato směrnice, ani účinnou účast veřejnosti a přístup k právní ochraně.
(37)
Aby se v případech, kdy povinnost provádět posouzení vyplývá současně z této směrnice a směrnice 92/43/EHS nebo směrnice 2009/147/ES, zvýšila účinnost posuzování, snížila se složitost správních postupů a zlepšila ekonomická účinnost, měly by členské státy zajistit, aby byly v případě potřeby stanoveny koordinované nebo společné postupy, které splňují požadavky uvedených směrnic, přičemž by se mělo přihlížet k jejich specifickým organizačním rysům. Jestliže povinnost provádět posouzení týkající se otázek životního prostředí vyplývá současně z této směrnice a z jiných právních předpisů Unie, jako je směrnice Evropského parlamentu a Rady 2000/60/ES (16), směrnice 2001/42/ES, směrnice Evropského parlamentu a Rady 2008/98/ES (17), směrnice Evropského parlamentu a Rady 2010/75/EU (18) a směrnice 2012/18/EU, členské státy by měly mít možnost stanovit koordinované nebo společné postupy, které splňují požadavky příslušných právních předpisů Unie. V případě stanovení koordinovaných nebo společných postupů by členské státy měly určit orgán odpovědný za vykonávání souvisejících povinností. Členské státy by měly mít možnost zohlednit institucionální strukturu a určit více než jeden orgán, považují-li to za nezbytné.
(38)
Členské státy by měly stanovit pravidla pro sankce za porušení vnitrostátních předpisů přijatých na základě této směrnice. Členské státy by měly samy určit druh nebo formu těchto sankcí. Takto stanovené sankce by měly být účinné, přiměřené a odrazující.
(39)
V souladu se zásadami právní jistoty a proporcionality a s cílem zajistit co nejplynulejší přechod ze stávajícího režimu stanoveného směrnicí 2011/92/EU na nový režim vyplývající ze změn zavedených touto směrnicí je vhodné stanovit přechodná opatření. Tato opatření by měla zajistit, že nedojde ke změně regulativního rámce pro posuzování vlivů na životní prostředí ve vztahu ke konkrétnímu oznamovateli, jestliže již byly zahájeny procesní úkony podle stávajícího režimu, avšak povolení nebo jiné závazné rozhodnutí, které je vyžadováno pro dosažení souladu s cíli této směrnice, nebylo v případě daného záměru dosud vydáno. Obdobně by se příslušná ustanovení směrnice 2011/92/EU ve znění před změnou provedenou touto směrnicí měla uplatňovat na záměry, u nichž bylo zahájeno zjišťovací řízení nebo určení rozsahu posuzování (v případě, že o jeho provedení požádal oznamovatel nebo si je vyžádal příslušný orgán) nebo u nichž byla dokumentace vlivů záměru na životní prostředí předložena před lhůtou pro provedení této směrnice.
(40)
V souladu se Společným politickým prohlášením členských států a Komise o informativních dokumentech (19), jež bylo přijato dne 28. září 2011, se členské státy zavázaly, že v odůvodněných případech oznámení o opatřeních přijatých za účelem provedení směrnice ve vnitrostátním právu doplní o jeden či více dokumentů s informacemi o vztahu mezi jednotlivými složkami směrnice a příslušnými částmi vnitrostátních nástrojů přijatých za účelem provedení směrnice ve vnitrostátním právu. Ve vztahu k této směrnici považuje normotvůrce předložení těchto dokumentů za odůvodněné.
(41)
Jelikož cíle této směrnice, totiž zajištění vysoké úrovně ochrany životního prostředí a lidského zdraví zavedením minimálních požadavků na posuzování vlivů záměrů na životní prostředí, nemůže být dosaženo uspokojivě členskými státy, ale spíše jej, z důvodu rozsahu, závažnosti a přeshraniční povahy otázek ochrany životního prostředí, které je třeba řešit, může být lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje tato směrnice rámec toho, co je nezbytné pro dosažení tohoto cíle.
(42)
Směrnice 2011/92/EU by proto měla být odpovídajícím způsobem změněna,
PŘIJALY TUTO SMĚRNICI:
Článek 1
Směrnice 2011/92/EU se mění takto:
1)
Článek 1 se mění takto:
a)
v odstavci 2 se doplňuje nové písmeno, které zní:
„g)
‚posuzováním vlivů na životní prostředí‘ proces sestávající z:
i)
vypracování dokumentace vlivů záměru na životní prostředí oznamovatelem podle čl. 5 odst. 1 a 2,
ii)
projednávání podle článku 6 a případně článku 7,
iii)
přezkoumání informací uvedených v dokumentaci vlivů záměru na životní prostředí a jakýchkoli dalších doplňujících informací, které v případě potřeby poskytne oznamovatel v souladu s čl. 5 odst. 3, a jakýchkoli jiných významných informací získaných při projednávání podle článků 6 a 7, provedené příslušným orgánem,
iv)
odůvodněný závěr příslušného orgánu o významných vlivech záměru na životní prostředí, v němž přihlédne k výsledkům přezkoumání uvedeného v bodě iii) a případně svého vlastního doplňujícího přezkoumání,
v)
začlenění odůvodněného závěru příslušného orgánu do kteréhokoli rozhodnutí uvedeného v článku 8a.“;
b)
odstavec 3 se nahrazuje tímto:
„3. Členské státy se mohou případ od případu v souladu s vnitrostátními právem rozhodnout neuplatňovat tuto směrnici na záměry nebo části záměrů určené výhradně pro účely obrany nebo na záměry, jejichž jediným účelem je reakce na mimořádné civilní události, pokud se domnívají, že by takové uplatnění mohlo uvedené účely nepříznivě ovlivnit.“;
c)
odstavec 4 se zrušuje.
2)
Článek 2 se mění takto:
a)
odstavce 1 až 3 se nahrazují tímto:
„1. Členské státy přijmou všechna opatření nezbytná k zajištění, aby před vydáním povolení musely záměry, které mohou mít významný vliv na životní prostředí mimo jiné v důsledku své povahy, rozsahu nebo umístění, získat povolení a posouzení z hlediska jejich vlivů na životní prostředí. Tyto záměry jsou vymezeny v článku 4.
2. Posuzování vlivů na životní prostředí může být zahrnuto do povolovacích řízení již existujících v členských státech, nebo pokud taková řízení neexistují, do jiných řízení nebo do řízení, která mají být zavedena pro dosažení souladu s cíli této směrnice.
3. V případě záměrů, u nichž je povinnost provést posouzení vlivů na životní prostředí dána současně touto směrnicí a směrnicí Rady 92/43/EHS (20) nebo směrnicí Evropského parlamentu a Rady 2009/147/ES (21), členské státy případně zajistí koordinované nebo společné postupy, které splňují požadavky uvedených právních předpisů Unie.
V případě záměrů, u nichž je povinnost provést posouzení vlivů na životní prostředí dána současně touto směrnicí a jinými právními předpisy Unie, než jsou směrnice uvedené v prvním pododstavci, mohou členské státy stanovit koordinované nebo společné postupy.
V rámci koordinovaného postupu podle prvního a druhého pododstavce členské státy usilují o koordinaci různých individuálních posouzení vlivů konkrétního záměru na životní prostředí vyžadovaných příslušnými právními předpisy Unie tím, že určí orgán k tomuto účelu, aniž jsou dotčena ustanovení obsažená v jiných příslušných právních předpisech Unie.
V rámci společného postupu podle prvního a druhého pododstavce členské státy usilují o vypracování jednotného posouzení vlivů konkrétního záměru na životní prostředí vyžadovaného příslušnými právními předpisy Unie, aniž jsou dotčena ustanovení obsažená v jiných příslušných právních předpisech Unie.
Pro záměry, u nichž je povinnost provést posouzení vlivů na životní prostředí dána současně touto směrnicí a směrnicemi 92/43/EHS, 2000/60/ES, 2009/147/ES a 2010/75/EU, poskytne Komise pokyny ohledně stanovení koordinovaných nebo společných postupů.
(20) Směrnice Rady 92/43/EHS ze dne 21. května 1992 o ochraně přírodních stanovišť, volně žijících živočichů a planě rostoucích rostlin (Úř. věst. L 206, 22.7.1992, s. 7)." 						
(21) Směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/147/ES ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně volně žijících ptáků (Úř. věst. L 20, 26.1.2010, s. 7).“;" 						
b)
v odstavci 4 se první pododstavec nahrazuje tímto:
„4. Aniž je dotčen článek 7, mohou členské státy ve výjimečných případech vyjmout určitý záměr z působnosti ustanovení této směrnice, jestliže by uplatňování těchto ustanovení nepříznivě ovlivnilo účel záměru, pokud jsou splněny cíle této směrnice.“;
c)
doplňuje se nový odstavec, který zní:
„5. Aniž je dotčen článek 7, v případě záměru přijatého zvláštním vnitrostátním legislativním aktem jej mohou členské státy vyjmout z působnosti ustanovení této směrnice týkajících se projednání s veřejností, pokud jsou splněny cíle této směrnice.
Členské státy každé dva roky ode dne 16. května 2017 informují Komisi o všech případech, v nichž byla uplatněna výjimka uvedená v prvním pododstavci.“
3)
Článek 3 se nahrazuje tímto:
„Článek 3
1. Posuzování vlivů na životní prostředí vhodným způsobem určí, popíše a posoudí v každém jednotlivém případě přímé a nepřímé významné vlivy záměru na tyto faktory:
a)
obyvatelstvo a lidské zdraví;
b)
biologickou rozmanitost, se zvláštním zřetelem na druhy a přírodní stanoviště chráněné podle směrnice Rady 92/43/EHS a směrnice 2009/147/ES;
c)
půdu, vodu, ovzduší a klima;
d)
hmotný majetek, kulturní dědictví a krajinu;
e)
vzájemné působení mezi faktory uvedenými v písmenech a) až d).
2. Mezi vlivy podle odstavce 1 působící na faktory v něm uvedené patří vlivy předpokládané v důsledku zranitelnosti záměru vůči závažným nehodám nebo katastrofám, které jsou pro dotčený záměr relevantní.“
4)
Článek 4 se mění takto:
a)
odstavce 3 a 4 se nahrazují tímto:
„3. V případě přezkoumávání každého jednotlivého případu nebo při stanovení kritérií nebo prahových hodnot pro účely odstavce 2 jsou brána v úvahu odpovídající kritéria výběru uvedená v příloze III. Členské státy mohou stanovit prahové hodnoty nebo kritéria, na jejichž základě určí, kdy záměry nemusí podléhat určení podle odstavců 4 a 5 ani posouzení vlivů na životní prostředí, nebo prahové hodnoty a kritéria, na jejichž základě určí, kdy záměry musí v každém případě podléhat posouzení vlivů na životní prostředí, aniž by podléhaly určení podle odstavců 4 a 5.
4. Rozhodne-li se členský stát požadovat určení pro záměry uvedené v příloze II, oznamovatel poskytne informace o povaze záměru a o jeho možných významných vlivech na životní prostředí. Podrobný seznam informací, jež mají být poskytnuty, je upřesněn v příloze IIA. Oznamovatel případně zohlední dostupné výsledky jiných příslušných posouzení vlivů na životní prostředí, která byla provedena podle jiných právních předpisů Unie než této směrnice. Oznamovatel může rovněž poskytnout popis prvků záměru nebo zamýšlených opatření k vyloučení či prevenci významných negativních vlivů na životní prostředí.“;
b)
doplňují se nové odstavce, které znějí:
„5. Příslušný orgán provede určení na základě informací poskytnutých oznamovatelem v souladu s odstavcem 4 a případně s ohledem na výsledky předběžného ověření či posouzení vlivů na životní prostředí, která byla provedena podle jiných právních předpisů Unie než této směrnice. Toto určení se zpřístupní veřejnosti a:
a)
v případě, že bylo rozhodnuto o nutnosti provést posouzení vlivů na životní prostředí, uvede hlavní důvody, proč je toto posouzení vyžadováno, s ohledem na příslušná kritéria uvedená v příloze III, nebo
b)
v případě, že bylo rozhodnuto, že posouzení vlivů na životní prostředí není třeba provést, uvede hlavní důvody, proč toto posouzení není vyžadováno, s ohledem na příslušná kritéria uvedená v příloze III a uvede prvky záměru nebo zamýšlená opatření k vyloučení či prevenci významných negativních vlivů na životní prostředí, jestliže je oznamovatel navrhuje.
6. Členské státy zajistí, aby příslušný orgán provedl určení co nejdříve, nejpozději však do 90 dnů ode dne, kdy mu oznamovatel předložil všechny informace potřebné podle odstavce 4. Ve výjimečných případech, souvisejících například s povahou, složitostí, umístěním či rozsahem záměru, může příslušný orgán uvedenou lhůtu k určení prodloužit; v takovém případě musí příslušný orgán oznamovatele písemně informovat o důvodech prodloužení lhůty a dni, kdy lze jeho určení očekávat.“
5)
V článku 5 se odstavce 1 až 3 nahrazují tímto:
„1. Pokud je posouzení dopadu na životní prostředí vyžadováno, oznamovatel vypracuje a předloží dokumentaci vlivů záměru na životní prostředí. Oznamovatel v dokumentaci uvede alespoň tyto informace:
a)
popis záměru obsahující informace o jeho umístění, podobě, rozsahu a dalších relevantních prvcích záměru;
b)
popis možných významných vlivů záměru na životní prostředí;
c)
popis prvků záměru a zamýšlených opatření k vyloučení, prevenci, snížení a pokud možno vyrovnání možných významných negativních vlivů na životní prostředí;
d)
popis vhodných alternativ týkajících se záměru a jeho zvláštní povahy, které oznamovatel zvažoval, a uvedení hlavních důvodů, které vedly k volbě dané varianty při zohlednění vlivů záměru na životní prostředí;
e)
všeobecně srozumitelné shrnutí informací uvedených v písmenech a) až d) netechnické povahy a
f)
jakékoli dodatečné informace uvedené v příloze IV týkající se zvláštní povahy určitého záměru nebo typu záměru a environmentálních faktorů, které mohou být ovlivněny.
Pokud je vydáno stanovisko podle odstavce 2, musí být dokumentace vlivů záměru na životní prostředí založena na tomto stanovisku a musí obsahovat informace, které lze důvodně vyžadovat pro učinění odůvodněného závěru o významných vlivech záměru na životní prostředí s ohledem na současné poznatky a metody posuzování. Při vypracovávání dokumentace vlivů záměru na životní prostředí oznamovatel s cílem zabránit opakovanému posuzování zohlední dostupné výsledky příslušných posouzení vypracovaných na základě právních předpisů Unie nebo vnitrostátních právních předpisů.
2. Na žádost oznamovatele příslušný orgán s přihlédnutím k informacím poskytnutých oznamovatelem, jež se týkají zejména zvláštní povahy záměru, včetně jeho umístění a technické kapacity, a jeho možných vlivů na životní prostředí, vydá stanovisko, v němž určí rozsah a míru podrobnosti informací, které musí oznamovatel podle odstavce 1 uvést v dokumentaci vlivů záměru na životní prostředí. Příslušný orgán před vydáním svého stanoviska projedná záměr s orgány uvedenými v čl. 6 odst. 1.
Členské státy mohou rovněž požadovat, aby příslušné orgány vyjádřily své stanovisko uvedené v prvním pododstavci bez ohledu na to, zda o ně žádá oznamovatel.
3. Za účelem zajištění úplnosti a kvality dokumentace vlivů záměru na životní prostředí:
a)
oznamovatel zajistí, aby dokumentaci vlivů záměru na životní prostředí vypracovali kvalifikovaní odborníci;
b)
příslušný orgán zajistí, že má k dispozici dostatečné odborné zázemí pro posouzení dokumentace vlivů záměru na životní prostředí, nebo že má k takovému odbornému zázemí potřebný přístup, a
c)
příslušný orgán si v případě potřeby od oznamovatele vyžádá další informace podle přílohy IV, které přímo souvisejí s učiněním odůvodněného závěru o významných vlivech na životní prostředí.“
6)
Článek 6 se mění takto:
a)
odstavec 1 se nahrazuje tímto:
„1. Členské státy přijmou nezbytná opatření k zajištění toho, aby orgány, kterých by se záměr mohl týkat, měly vzhledem ke své zvláštní působnosti v otázkách životního prostředí nebo na základě místní a regionální příslušnosti možnost vyjádřit své stanovisko k informacím poskytnutým oznamovatelem a k žádosti o povolení, přičemž v případě potřeby vezmou v potaz případy uvedené v čl. 8a odst. 3. Za tímto účelem členské státy určí orgány, s nimiž je třeba záměr projednat, buď obecně, nebo v jednotlivých případech. Těmto orgánům musí být předány informace shromážděné podle článku 5. Podrobné podmínky týkající se projednání stanoví členské státy.“;
b)
v odstavci 2 se návětí nahrazuje tímto:
„2. V zájmu zajištění účinné účasti dotčené veřejnosti na rozhodovacích procesech se následující informace sdělují veřejnosti prostřednictvím elektronických sdělovacích prostředků a veřejného oznámení nebo jiným vhodným způsobem v počáteční fázi rozhodovacích procesů týkajících se životního prostředí podle čl. 2 odst. 2, a nejpozději jakmile je možné tyto informace rozumně poskytnout:“;
c)
odstavec 5 se nahrazuje tímto:
„5. Podrobné podmínky informování veřejnosti (například formou vývěsek v určité oblasti nebo oznámeními v místním tisku) a projednání s dotčenou veřejností (například písemným vyjádřením nebo veřejnou anketou) stanoví členské státy. Členské státy přijmou na vhodné správní úrovni nezbytná opatření s cílem zajistit, aby příslušné informace byly veřejnosti přístupné v elektronické podobě, a to alespoň prostřednictvím ústředního portálu nebo snadno dostupných přístupových míst.“;
d)
odstavec 6 se nahrazuje tímto:
„6. Pro jednotlivé fáze se stanoví přiměřené lhůty poskytující dostatek času, aby
a)
bylo možné informovat orgány uvedené v odstavci 1 a veřejnost a
b)
orgány uvedené v odstavci 1 a dotčená veřejnost měly dost času na přípravu a účinnou účast na rozhodování ve věcech životního prostředí podle ustanovení tohoto článku.“;
e)
doplňuje se nový odstavec, který zní:
„7. Lhůty pro jednání s dotčenou veřejností o dokumentaci vlivů záměru na životní prostředí uvedené v čl. 5 odst. 1 nesmí být kratší než 30 dnů.“
7)
Článek 7 se mění takto:
a)
odstavec 4 se nahrazuje tímto:
„4. Dotčené členské státy zahájí projednávání mimo jiné o možných vlivech záměru překračujících hranice států a opatřeních zamýšlených ke snížení nebo vyloučení těchto vlivů a dohodnou přiměřený časový rámec pro dobu jednání.
Tato projednávání mohou být vedena prostřednictvím vhodného společného orgánu.“.
b)
odstavec 5 se nahrazuje tímto:
„5. Podrobné podmínky provádění odstavců 1 až 4, včetně lhůt pro projednávání, stanoví dotčené členské státy na základě ustanovení a lhůt uvedených v čl. 6 odst. 5 až 7, přičemž tyto podmínky musí umožňovat dotčené veřejnosti na území dotčeného členského státu účinně se účastnit rozhodovacích procesů ve věcech životního prostředí podle čl. 2 odst. 2, která se týkají daného záměru.“
8)
Článek 8 se nahrazuje tímto:
„Článek 8
Výsledky jednání a informace shromážděné podle článků 5 až 7 jsou patřičně zohledněny v povolovacím řízení.“
9)
Vkládá se nový článek, který zní:
„Článek 8a
1. Rozhodnutí, jímž se uděluje povolení, obsahuje alespoň tyto informace:
a)
odůvodněný závěr podle čl. 1 odst. 2 písm. g) bodu iv);
b)
veškeré environmentální podmínky připojené k rozhodnutí a popis prvků záměru nebo zamýšlených opatření k vyloučení, prevenci nebo snížení a pokud možno vyrovnání významných negativních vlivů na životní prostředí, jakož případně i popis opatření pro monitorování.
2. Rozhodnutí, jímž se udělení povolení zamítá, uvede hlavní důvody tohoto zamítnutí.
3. Pokud členské státy uplatňují řízení uvedená v čl. 2 odst. 2 jiná než povolovací řízení, má se za to, že požadavky odstavců 1 a 2 tohoto článku jsou splněny, jestliže jakékoli rozhodnutí vydané v rámci těchto řízení obsahuje informace uvedené v těchto odstavcích a jsou stanoveny mechanismy umožňující splnit požadavky odstavce 6 tohoto článku.
4. V souladu s požadavky uvedenými v odst. 1 písm. b) členské státy zajistí, aby oznamovatel provedl prvky záměru nebo opatření, které mají za cíl vyloučení, prevenci, snížení a pokud možno vyrovnání významných negativních vlivů na životní prostředí, a stanoví postupy pro monitorování významných negativních vlivů na životní prostředí.
Parametry, které mají být sledovány, a délka trvání monitorování musí být přiměřené povaze, umístění a rozsahu záměru a významnosti jeho vlivů na životní prostředí.
S cílem zabránit duplikaci monitorování mohou být, pokud je to vhodné, použita stávající opatření pro monitorování, která vyplývají z jiných právních předpisů Unie než z této směrnice a z vnitrostátních právních předpisů.
5. Členské státy zajistí, aby příslušný orgán přijal rozhodnutí podle odstavců 1 až 3 v přiměřené časové lhůtě.
6. Dříve než příslušný orgán rozhodne o vydání povolení, přesvědčí se, že odůvodněný závěr uvedený v čl. 1 odst. 2 písm. g) bodě iv) nebo kterékoli z rozhodnutí uvedených v odstavci 3 tohoto článku je stále aktuální. Členské státy mohou za tímto účelem stanovit dobu platnosti odůvodněného závěru uvedeného v čl. 1 odst. 2 písm. g) bodě iv) nebo kteréhokoli z rozhodnutí uvedených v odstavci 3 tohoto článku.“
10)
V článku 9 se odstavec 1 nahrazuje tímto:
„1. Jakmile bylo povolení uděleno nebo jeho udělení zamítnuto, příslušný orgán nebo orgány o tom bezodkladně uvědomí veřejnost a orgány uvedené v čl. 6 odst. 1 této směrnice v souladu s vnitrostátními postupy a zajistí, aby veřejnosti a orgánům uvedeným v čl. 6 odst. 1 byly při případném zohlednění postupů uvedených v čl. 8a odst. 3 zpřístupněny tyto informace:
a)
obsah rozhodnutí a všechny podmínky k němu připojené, jak je uvedeno v čl. 8a odst. 1 a 2;
b)
hlavní důvody a úvahy, na kterých je rozhodnutí založeno, včetně informací o účasti veřejnosti. Tyto informace zahrnují rovněž shrnutí výsledků projednávání a informací shromážděných podle článků 5 až 7 a způsob, jakým byly tyto výsledky začleněny nebo jiným způsobem vypořádány, zejména pokud jde o připomínky obdržené od dotčených členských států podle článku 7.“
11)
Za článek 9 se vkládá nový článek, který zní:
„Článek 9a
Členské státy zajistí, aby příslušný orgán či orgány plnily povinnosti vyplývající z této směrnice objektivně a nedostaly se do situace, při níž by mohlo dojít ke střetu zájmů.
V případě, že příslušný orgán je současně oznamovatelem, členské státy alespoň rozdělí pravomoci v rámci své správy tak, aby zajistily, že u orgánů vykonávajících povinnosti podle této směrnice jsou funkce, u nichž by mohlo dojít ke střetu zájmů, náležitě odděleny.“
12)
V článku 10 se první pododstavec nahrazuje tímto:
„Aniž je dotčena směrnice 2003/4/ES, ustanoveními této směrnice není dotčena povinnost příslušných orgánů dodržovat omezení uložená vnitrostátními právními a správními předpisy a uznávané právní zvyklosti v oblasti zachovávání obchodního a průmyslového tajemství, včetně duševního vlastnictví, a ochrany veřejného zájmu.“
13)
Vkládá se nový článek, který zní:
„Článek 10a
Členské státy stanoví sankce za porušení vnitrostátních předpisů přijatých na základě této směrnice. Takto stanovené sankce musí být účinné, přiměřené a odrazující.“
14)
V článku 12 se odstavec 2 nahrazuje tímto:
„2. Zejména členské státy každých šest let počínaje 16. květnem 2017 informují Komisi, mají-li k dispozici takové údaje, o:
a)
počtu záměrů uvedených v přílohách I a II, které byly předmětem posouzení vlivů na životní prostředí podle článků 5 až 10;
b)
rozčlenění posouzení vlivů na životní prostředí podle kategorií záměrů uvedených v přílohách I a II;
c)
počtu záměrů uvedených v příloze II, které byly předmětem posouzení podle čl. 4 odst. 2;
d)
průměrné době trvání posuzování vlivů na životní prostředí;
e)
celkových odhadech průměrné výše přímých nákladů na posouzení vlivů na životní prostředí, včetně dopadu uplatňování této směrnice na malé a střední podniky.“
15)
Přílohy směrnice 2011/92/EU se mění v souladu s přílohou této směrnice.
Článek 2
1. Aniž je dotčen článek 3, uvedou členské státy v účinnost právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí do 16. května 2017.
Tyto předpisy přijaté členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
2. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 3
1. Na záměry, u nichž bylo určování podle čl. 4 odst. 2 směrnice 2011/92/EU zahájeno před 16. květnem 2017, se vztahují povinnosti uvedené v článku 4 směrnice 2011/92/EU ve znění před změnou provedenou touto směrnicí.
2. Na záměry se vztahují povinnosti uvedené v článku 3 a článcích 5 až 11 směrnice 2011/92/EU ve znění před změnou provedenou touto směrnicí, pokud u nich před 16. květnem 2017.
a)
bylo zahájeno řízení pro vydání stanoviska podle čl. 5 odst. 2 směrnice 2011/92/EU, nebo
b)
byly poskytnuty informace uvedené v čl. 5 odst. 1 směrnice 2011/92/EU.
Článek 4
Tato směrnice vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 5
Tato směrnice je určena členským státům.
Ve Štrasburku dne 16. dubna 2014.
DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2014/52/UE
z dnia 16 kwietnia 2014 r.
zmieniająca dyrektywę 2011/52/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE (4) harmonizuje zasady oceny oddziaływania przedsięwzięć na środowisko, wprowadzając minimalne wymogi (dotyczące rodzaju przedsięwzięć poddawanych ocenie, podstawowych obowiązków wykonawców, zakresu oceny oraz uczestnictwa właściwych organów i społeczeństwa), a także przyczynia się do wysokiego poziomu ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego. Państwa członkowskie mogą wprowadzać surowsze środki ochronne zgodnie z Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).
(2)
W komunikacie Komisji z dnia 30 kwietnia zatytułowanym „Śródokresowy przegląd szóstego wspólnotowego programu działań w zakresie środowiska naturalnego” i w ostatnim sprawozdaniu Komisji z dnia 23 lipca 2009 r. w sprawie stosowania i skuteczności dyrektywy Rady 85/337/EWG (5), która poprzedziła dyrektywę 2011/92/UE, podkreślono potrzebę udoskonalenia zasad oceny oddziaływania przedsięwzięć na środowisko oraz dostosowania dyrektywy 85/337/EWG do kontekstu politycznego oraz sytuacji prawnej i stanu wiedzy technologicznej, które uległy istotnym zmianom.
(3)
Zmiana dyrektywy 2011/92/UE jest konieczna w celu poprawy jakości procedury oceny oddziaływania na środowisko, dostosowania tej procedury do zasad inteligentnych regulacji oraz zwiększenia spójności i synergii z innymi przepisami i politykami unijnymi, a także strategiami i politykami opracowywanymi przez państwa członkowskie w obszarach wchodzących w zakres kompetencji krajowych.
(4)
W celu skoordynowania i ułatwienia realizacji procedur oceny przedsięwzięć transgranicznych, w szczególności prowadzenia konsultacji zgodnie z Konwencją o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym z dnia 25 lutego 1991 r. (konwencja Espoo), zainteresowane państwa członkowskie mogą utworzyć wspólny organ w oparciu o zasadę równej reprezentacji.
(5)
Mechanizmy określone w rozporządzeniach Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr (UE) nr 347/2013 (6), (UE) nr 1315/2013 (7) oraz (UE) nr 1316/2013 (8), które mają znaczenie dla przedsięwzięć infrastrukturalnych współfinansowanych przez Unię, mogą również ułatwić realizację wymogów dyrektywy 2011/92/UE.
(6)
Dyrektywa 2011/92/UE powinna również zostać zmieniona, tak aby zapewnić lepszą ochronę środowiska, oszczędniejsze gospodarowanie zasobami oraz wspieranie zrównoważonego wzrostu w Unii. W tym celu konieczne jest uproszczenie i ujednolicenie procedur przewidzianych w tej dyrektywie.
(7)
W ostatnim dziesięcioleciu kwestie związane ze środowiskiem, takie jak oszczędne i zrównoważone gospodarowanie zasobami, ochrona różnorodności biologicznej, zmiana klimatu i zagrożenia związane z wypadkami i katastrofami, zyskały na znaczeniu w tworzeniu polityki. Dlatego powinny one również stanowić ważne elementy procesów oceny i podejmowania decyzji.
(8)
W komunikacie z dnia 20 września 2011 r. zatytułowanym „Plan działania na rzecz zasobooszczędnej Europy” Komisja zobowiązała się, że w przeglądzie dyrektywy 2011/92/UE uwzględni w szerszym zakresie aspekty oszczędnej i zrównoważonej gospodarki zasobami.
(9)
W komunikacie Komisji z dnia 22 września 2006 r. zatytułowanym „Strategia tematyczna w dziedzinie ochrony gleby” oraz w planie działania na rzecz zasobooszczędnej Europy podkreślono wagę zrównoważonego wykorzystania gleb i konieczność rozwiązania problemu niezrównoważonego wzrostu powierzchni obszarów zabudowanych z biegiem czasu („zajmowanie gruntów”). Ponadto w dokumencie końcowym Konferencji Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie zrównoważonego rozwoju, która odbyła się w Rio de Janeiro w dniach 20-22 czerwca 2012 r., uznano gospodarcze i społeczne znaczenie dobrego gospodarowania gruntami, w tym glebą, a także konieczność pilnego podjęcia działań na rzecz cofnięcia degradacji gleby. Przedsięwzięcia publiczne i prywatne powinny być zatem realizowane po uwzględnieniu i ograniczeniu ich oddziaływania na grunty - w szczególności zajmowania gruntów - oraz na glebę, w tym na jej materię organiczną, erozję, zagęszczanie i zasklepianie; właściwe plany zagospodarowania przestrzennego i strategie polityczne na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym są także istotne w tym względzie.
(10)
Konwencja Organizacji Narodów Zjednoczonych o różnorodności biologicznej („Konwencja”), której Unia jest stroną zgodnie z decyzją Rady 93/626/EWG (9), wymaga oceny - o ile jest to możliwe i wskazane - znaczącego niekorzystnego wpływu przedsięwzięć na różnorodność biologiczną, którą zdefiniowano w art. 2 Konwencji, w celu zapobieżenia takiemu wpływowi lub zminimalizowania go. Taka wstępna ocena tego wpływu powinna przyczynić się do osiągnięcia zasadniczego celu Unii przyjętego przez Radę Europejską w jej konkluzjach z dni 25-26 marca 2010 r. polegającego na zatrzymaniu utraty różnorodności biologicznej oraz degradacji usług ekosystemowych do 2020 r. i przywrócenia ich tam, gdzie jest to możliwe.
(11)
Środki podejmowane w celu uniknięcia, zapobieżenia, ograniczenia i, w miarę możliwości, zrównoważenia niekorzystnego wpływu na środowisko, w szczególności na gatunki i siedliska chronione na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG (10) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE (11), powinny przyczynić się do zapobiegania obniżaniu się jakości środowiska naturalnego i wszelkim stratom netto w zakresie różnorodności biologicznej, zgodnie z zobowiązaniami przyjętymi przez Unię w związku z Konwencją oraz celami i działaniami realizowanymi w ramach unijnej strategii ochrony różnorodności biologicznej do roku 2020, określonymi w komunikacie Komisji z dnia 3 maja 2011 r. zatytułowanym „Nasze ubezpieczenie na życie i nasz kapitał naturalny - unijna strategia ochrony różnorodności biologicznej na okres do 2020 r.”.
(12)
Z myślą o zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony środowiska morskiego, a w szczególności gatunków i siedlisk, oceny oddziaływania na środowisko naturalne i procedury preselekcji przedsięwzięć realizowanych w środowisku morskim powinny uwzględniać charakterystykę tych przedsięwzięć, ze zwróceniem szczególnej uwagi na stosowane technologie (na przykład badania sejsmologiczne z użyciem aktywnych sonarów). W tym celu wymogi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/30/UE (12) mogłyby również ułatwiać realizację wymogów niniejszej dyrektywy.
(13)
Zmiana klimatu będzie nadal przynosić szkody dla środowiska i zagrażać rozwojowi gospodarczemu. W związku z tym należy prowadzić oceny wpływu przedsięwzięć na klimat (np. emisje gazów cieplarnianych) oraz ich podatności na zmianę klimatu.
(14)
W związku z komunikatem Komisji z dnia 23 lutego 2009 r. zatytułowanym „Wspólnotowe podejście do zapobiegania klęskom żywiołowym oraz katastrofom spowodowanym przez człowieka” Rada w konkluzjach z dnia 30 listopada 2009 r. zwróciła się do Komisji o zapewnienie, aby podczas wdrażania zmian i dalszego rozwoju inicjatyw Unii wzięto pod uwagę zapobieganie zagrożeniom związanym z klęskami żywiołowymi oraz zarządzanie nimi, a także plan działania Organizacji Narodów Zjednoczonych z Hyogo na lata 2005-2015 przyjęty w dniu 22 stycznia 2005 r., w którym podkreślono potrzebę wprowadzenia procedur oceny skutków wynikających z zagrożenia klęskami żywiołowymi w przypadku dużych przedsięwzięć infrastrukturalnych.
(15)
W celu zagwarantowania wysokiego poziomu ochrony środowiska należy podjąć działania zapobiegawcze w odniesieniu do niektórych przedsięwzięć, które z uwagi na ich podatność na poważne wypadki lub katastrofy (takie jak powódź, podnoszenie się poziomu morza lub trzęsienia ziemi), mogą wywrzeć znaczny negatywny wpływ na środowisko. W przypadku takich przedsięwzięć należy rozważyć ich podatność (narażenie i odporność) na poważne wypadki lub katastrofy, ryzyko wystąpienia tych wypadków lub katastrof oraz skutki w postaci prawdopodobieństwa wystąpienia poważnego negatywnego wpływu na środowisko. W celu uniknięcia powielania działań powinna istnieć możliwość wykorzystywania odnośnych informacji dostępnych i uzyskiwanych w drodze oceny ryzyka przeprowadzanej zgodnie z ustawodawstwem unijnym, takim jak dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/18/UE (13) i dyrektywa Rady 2009/71/Euratom (14) lub w drodze odnośnych ocen przeprowadzanych zgodnie z ustawodawstwem krajowym, pod warunkiem spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy.
(16)
Do celów ochrony i promowania dziedzictwa kulturowego, obejmującego miejskie obiekty historyczne, i krajobrazowego, stanowiącego nieodłączny element różnorodności kulturowej, którą Unia zobowiązała się szanować i propagować zgodnie z art. 167 ust. 4 TFUE, przydatne mogą się okazać definicje i zasady określone w odpowiednich konwencjach Rady Europy, w szczególności Europejskiej konwencji o ochronie dziedzictwa archeologicznego z dnia 6 maja 1969 r., Konwencji o ochronie dziedzictwa architektonicznego Europy z dnia 3 października 1985 r., Europejskiej konwencji krajobrazowej z dnia 20 października 2000 r. i Konwencji ramowej Rady Europy w sprawie znaczenia dziedzictwa kulturowego dla społeczeństwa z dnia 27 października 2005 r. Dla lepszego zachowania dziedzictwa historycznego i kulturowego oraz krajobrazu istotne jest uwzględnianie oddziaływania wizualnego przedsięwzięć, a mianowicie zmiany wyglądu krajobrazu zabudowanego lub naturalnego oraz obszarów miejskich, w ocenach oddziaływania na środowisko.
(17)
Podczas stosowania przepisów dyrektywy 2011/92/UE konieczne jest zapewnienie inteligentnego i trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, zgodnie z celami określonymi w komunikacie Komisji z dnia 3 marca 2010 r. zatytułowanym „Europa 2020 - Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu”.
(18)
Z myślą o rozszerzeniu dostępu ogółu obywateli do informacji oraz poprawie przejrzystości, aktualne informacje środowiskowe dotyczące wdrażania niniejszej dyrektywy powinno się również udostępniać w formie elektronicznej. Państwa członkowskie powinny zatem utworzyć przynajmniej centralny portal lub punkty dostępu na odpowiednim poziomie administracyjnym, które pozwoliłyby ogółowi obywateli uzyskać dostęp do tych informacji w prosty i skuteczny sposób.
(19)
Doświadczenie pokazuje, że w przypadku przedsięwzięć lub części przedsięwzięć realizowanych w celach obronnych, w tym przedsięwzięć związanych z działaniami sił sojuszniczych prowadzonych na terytorium państw członkowskich zgodnie ze zobowiązaniami międzynarodowymi, stosowanie dyrektywy 2011/92/UE mogłoby pociągnąć za sobą ujawnienie ważnych informacji poufnych, co może podważyć cele obronne. Należy zatem wprowadzić przepis uprawniający państwa członkowskie do niestosowania niniejszej dyrektywy w takich odpowiednich przypadkach.
(20)
Doświadczenie pokazuje, że w przypadku przedsięwzięć, których jedynym celem jest reagowanie na sytuacje wyjątkowe wymagające działań obrony cywilnej, przestrzeganie dyrektywy 2011/92/UE mogłoby mieć negatywny wpływ między innymi na środowisko, a zatem należy wprowadzić przepis upoważniający państwa członkowskie do niestosowania tej dyrektywy w takich odpowiednich przypadkach.
(21)
Państwa członkowskie mają szereg możliwości wdrażania dyrektywy 2011/92/UE, jeżeli chodzi o włączanie ocen oddziaływania na środowisko do procedur krajowych. Zatem elementy tych procedur krajowych mogą się od siebie różnić. W związku z tym uzasadniona konkluzja, którą właściwy organ zakończy badanie aspektów środowiskowych przedsięwzięcia, może być częścią zintegrowanej procedury udzielania zezwolenia na inwestycję lub może zostać włączona do innej wiążącej decyzji wymaganej, aby zrealizować cele niniejszej dyrektywy.
(22)
Aby zapewnić wysoki poziom ochrony środowiska naturalnego i zdrowia ludzkiego, procedury preselekcji oraz oceny oddziaływania na środowisko powinny uwzględniać wpływ całości danego przedsięwzięcia, w tym - w stosownych przypadkach - jego ingerencję w struktury podpowierzchniowe i w podziemie na etapie budowy, eksploatacji oraz - w stosownych przypadkach - rozbiórki.
(23)
Z myślą o uzyskaniu pełnej oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na środowisko właściwy organ powinien dokonać analizy obejmującej zbadanie informacji dostarczonych przez wykonawcę oraz otrzymanych w drodze konsultacji, a także - w stosownych przypadkach - zapoznać się z dodatkowymi informacjami.
(24)
W przypadku przedsięwzięć przyjętych w drodze konkretnego aktu ustawodawstwa krajowego państwa członkowskie powinny zapewnić osiągnięcie w procesie ustawodawczym celów niniejszej dyrektywy dotyczących konsultacji społecznych.
(25)
Należy zagwarantować obiektywność właściwych organów. Konfliktów interesów można byłoby unikać, dokonując między innymi funkcjonalnego rozdziału właściwego organu od wykonawcy. W przypadku gdy właściwy organ jest również wykonawcą, państwa członkowskie powinny przynajmniej wprowadzić - w obrębie organizacji uprawnień administracyjnych - właściwy rozdział pozostających w konflikcie funkcji organów wykonujących obowiązki wynikające z dyrektywy 2011/92/UE.
(26)
Aby właściwy organ mógł ustalić, czy przedsięwzięcia wymienione w załączniku II do dyrektywy 2011/92/UE, wprowadzone w nich zmiany lub rozszerzenie ich zakresu mają zostać poddane ocenie oddziaływania na środowisko (procedura preselekcji), należy określić informacje, które wykonawca musi dostarczyć, przy czym należy się skupić na głównych aspektach pozwalających właściwemu organowi dokonać rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcia te powinny być podawane do wiadomości publicznej.
(27)
W procedurze preselekcji powinno się zapewnić, by oceny oddziaływania na środowisko wymagano jedynie w przypadku przedsięwzięć, które prawdopodobnie wywrą znaczący wpływ na środowisko.
(28)
Kryteria wyboru podane w załączniku III do dyrektywy 2011/92/UE, które państwa członkowskie mają stosować przy ustalaniu, jakie przedsięwzięcia mają być poddane ocenie na podstawie ich znaczącego wpływu na środowisko, powinno się adaptować i sprecyzować. Przykładowo doświadczenie pokazuje, że przedsięwzięcia wykorzystujące lub wpływające na wartościowe zasoby, przedsięwzięcia realizowane w lokalizacjach wrażliwych pod względem ekologicznym lub przedsięwzięcia o skutkach potencjalnie niebezpiecznych lub nieodwracalnych prawdopodobnie wywrą znaczący wpływ na środowisko.
(29)
Aby ustalić, czy przedsięwzięcia mogą mieć znaczący wpływ na środowisko, właściwe organy powinny wybierać najodpowiedniejsze kryteria i uwzględniać informacje, które mogą być dostępne dzięki innym ocenom wymaganym na podstawie przepisów Unii, co pozwoli skutecznie i w sposób przejrzysty przeprowadzić procedurę preselekcji. W związku z tym wskazane jest zamieszczanie odpowiednio precyzyjnej treści w rozstrzygnięciach wynikających z preselekcji, w szczególności w przypadkach, gdy ocena oddziaływania na środowisko nie jest wymagana. Ponadto uwzględnianie uwag zgłaszanych spontanicznie przez inne strony, np. przedstawicieli ogółu społeczeństwa lub ograny publiczne, pomimo że na etapie preselekcji nie są wymagane formalne konsultacje, stanowi przykład dobrych praktyk administracyjnych.
(30)
W celu poprawy jakości oceny wpływu na środowisko, uproszczenia procedur oraz zoptymalizowania procesu decyzyjnego właściwe organy powinny - na wniosek wykonawcy - wydać opinię na temat zakresu i poziomu szczegółowości informacji dotyczących środowiska, które należy składać w formie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko („ustalanie zakresu”).
(31)
Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który musi składać wykonawca, powinien zawierać opis rozsądnych, przeanalizowanych przez wykonawcę rozwiązań alternatywnych dotyczących przedsięwzięcia, w tym w stosownych przypadkach zarys prawdopodobnych zmian aktualnego stanu środowiska naturalnego w przypadku, gdyby projekt nie został zrealizowany (scenariusz odniesienia), co pozwoli podnieść jakość procedury oddziaływania na środowisko i umożliwi uwzględnianie kwestii dotyczących środowiska na wczesnym etapie opracowania projektu.
(32)
Dane i informacje zawarte przez wykonawcę w raportach o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z załącznikiem IV do dyrektywy 2011/92/UE, powinny być kompletne i mieć odpowiednio wysoką jakość. Aby uniknąć powielania oceny, należy w stosownych wypadkach uwzględnić wyniki innych ocen przeprowadzanych na mocy ustawodawstwa unijnego, np. dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (15) lub dyrektywy 2009/71/Euratom, lub ustawodawstwa krajowego, o ile wyniki takie są dostępne.
(33)
Eksperci, z których pomocy skorzystano w przygotowaniu raportów o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinni posiadać właściwe kwalifikacje i kompetencje. Do celów analizy danego przedsięwzięcia przez właściwe organy wymaga się odpowiedniego poziomu wiedzy fachowej w danej dziedzinie w celu zagwarantowania, że informacje przedstawiane przez wykonawcę są kompletne i mają odpowiednio wysoką jakość.
(34)
Celem zapewnienia przejrzystości i odpowiedzialności właściwy organ powinien mieć obowiązek uzasadnienia decyzji o udzieleniu zezwolenia na inwestycję i potwierdzenia, że uwzględnił w niej wyniki przeprowadzonych konsultacji i zebrane istotne informacje.
(35)
Państwa członkowskie powinny zapewniać wdrażanie środków łagodzących i kompensacyjnych oraz określanie właściwych procedur dotyczących monitorowania znacznego negatywnego wpływu na środowisko wynikającego z realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, między innymi w celu określenia nieprzewidzianego znaczącego niekorzystnego wpływu, aby móc podjąć właściwe działania naprawcze. Takie monitorowanie nie powinno powielać ani uzupełniać działań w zakresie monitorowania wymaganych na podstawie przepisów unijnych innych niż niniejsza dyrektywa i przepisów krajowych.
(36)
W celu podniesienia skuteczności podejmowania decyzji i pewności prawnej państwa członkowskie powinny zapewnić realizację poszczególnych etapów oceny oddziaływania przedsięwzięć na środowisko w rozsądnym czasie, w zależności od charakteru przedsięwzięcia, jego stopnia złożoności, lokalizacji oraz rozmiaru. Takie ramy czasowe nie powinny w żadnym wypadku powodować naruszenia wysokich standardów ochrony środowiska, w szczególności tych, które wynikają z przepisów unijnych innych niż niniejsza dyrektywa, a także utrudniać skutecznego udziału społeczeństwa ani dostępu do wymiaru sprawiedliwości.
(37)
Aby poprawić skuteczność oceny, uprościć procedury administracyjne i zwiększyć oszczędności, w przypadkach gdy obowiązek przeprowadzenia ocen dotyczących kwestii środowiskowych wynika jednocześnie z niniejszej dyrektywy i dyrektywy 92/43/EWG lub dyrektywy 2009/147/WE, państwa członkowskie powinny zapewnić skoordynowane lub wspólne procedury spełniające wymogi tych dyrektyw, w stosownych przypadkach i przy uwzględnieniu ich szczególnych cech organizacyjnych. W przypadku gdy obowiązek przeprowadzenia oceny dotyczącej kwestii środowiskowych wynika jednocześnie z niniejszej dyrektywy oraz z innych przepisów unijnych, takich jak dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (16), dyrektywa 2001/42/WE, dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE (17), dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (18) i dyrektywa 2012/18/UE, państwa członkowskie powinny mieć możliwość zapewnienia skoordynowanych lub wspólnych procedur spełniających wymogi odpowiednich przepisów unijnych. W przypadku wprowadzania skoordynowanych lub wspólnych procedur państwa członkowskie powinny wyznaczyć organ odpowiedzialny za dopełnienie odnośnych obowiązków. Biorąc pod uwagę struktury instytucjonalne, państwa członkowskie powinny mieć możliwość wyznaczenia więcej niż jednego organu, jeżeli uznają to za niezbędne.
(38)
Państwa członkowskie powinny określić zasady nakładania kar za naruszenia krajowych przepisów przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie powinny mieć swobodę podejmowania decyzji o rodzaju lub formie kar. Przewidziane kary powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(39)
Zgodnie z zasadami pewności prawnej i proporcjonalności oraz w celu zapewnienia możliwie najsprawniejszego przejścia z aktualnego systemu określonego dyrektywą 2011/92/UE do nowego systemu wynikającego ze zmian zawartych w niniejszej dyrektywie, należy określić przepisy przejściowe. Przepisy te powinny gwarantować, że środowisko regulacyjne dotyczące ocen oddziaływania środowiskowego nie ulegnie zmianie w stosunku do danego wykonawcy, gdy podjęto już kroki proceduralne w oparciu o obowiązujące aktualnie przepisy, ale nie wydano jeszcze dla danego przedsięwzięcia zezwolenia na inwestycję lub innych wiążących decyzji wymaganych do spełnienia celów niniejszej dyrektywy. Zatem odnośne przepisy dyrektywy 2011/92/UE przed ich zmianą w drodze niniejszej dyrektywy powinny mieć zastosowanie do przedsięwzięć, w odniesieniu do których rozpoczęto procedurę preselekcji, procedurę ustalania zakresu raportu (w przypadkach gdy o tę ostatnią wniósł wykonawca lub gdy wymaga jej właściwy organ) lub złożono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przed terminem transpozycji.
(40)
Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających (19) państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o środkach transpozycji, jednego lub więcej dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione.
(41)
Ponieważ cel niniejszej dyrektywy, czyli zapewnienie wysokiego poziomu ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego dzięki wprowadzeniu minimalnych wymogów w zakresie oceny oddziaływania przedsięwzięć na środowisko, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie i w związku z tym może - ze względu na zakres, znaczenie i transgraniczny charakter problemów związanych ze środowiskiem - zostać skuteczniej zrealizowany na poziomie unijnym, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(42)
Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2011/92/UE,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W dyrektywie 2011/92/UE wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 2 dodaje się definicję w brzmieniu:
„g)
»ocena oddziaływania na środowisko« oznacza procedurę obejmującą:
(i)
przygotowanie przez wykonawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2;
(ii)
przeprowadzenie konsultacji, o których mowa w art. 6 oraz w stosownych przypadkach w art. 7;
(iii)
przeanalizowanie przez właściwy organ informacji przedstawionych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz, w razie konieczności, wszelkich dodatkowych informacji przedstawionych przez wykonawcę zgodnie z art. 5 ust. 3, a także wszelkich istotnych informacji uzyskanych w drodze konsultacji na podstawie art. 6 i 7;
(iv)
uzasadnioną konkluzję właściwego organu na temat znaczącego wpływu przedsięwzięcia na środowisko, uwzględniającą wyniki analizy, o której mowa w ppkt (iii) oraz - w stosownych przypadkach - dodatkową analizę przeprowadzoną przez ten organ; oraz
(v)
włączenie uzasadnionej konkluzji właściwego organu do decyzji, o których mowa w art. 8a.”;
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Państwa członkowskie mogą zdecydować w konkretnych przypadkach, jeżeli przewiduje to prawo krajowe, o niezastosowaniu niniejszej dyrektywy do przedsięwzięć lub ich części mających jako jedyny cel obronność lub do przedsięwzięć mających jako jedyny cel reakcję na zagrożenia dla ludności, jeżeli uważają, że jej zastosowanie miałoby niekorzystny wpływ na te cele.”;
c)
skreśla się ust. 4;
2)
w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1-3 otrzymują brzmienie:
„1. Państwa członkowskie przyjmują wszystkie niezbędne środki, aby zapewnić podleganie przedsięwzięć mogących powodować znaczące skutki w środowisku, między innymi z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji, wymogowi uzyskania zezwolenia na inwestycję i oceny w odniesieniu do ich skutków na środowisko, przed udzieleniem zezwolenia. Przedsięwzięcia te określa art. 4.
2. Ocena oddziaływania na środowisko może być zintegrowana z istniejącymi procedurami udzielania zezwolenia na inwestycję w państwach członkowskich lub, jeżeli takie nie istnieją, z innymi procedurami albo z procedurami, które będą ustanowione do realizacji celów niniejszej dyrektywy.
3. Dla przedsięwzięć, w przypadku których obowiązek przeprowadzenia ocen oddziaływania na środowisko wynika jednocześnie z niniejszej dyrektywy i dyrektywy Rady 92/43/EWG (20) lub dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE (21), państwa członkowskie gwarantują - w stosownych przypadkach - zastosowanie skoordynowanych lub wspólnych procedur spełniających wymogi określonych odpowiednich przepisów unijnych.
Dla przedsięwzięć, w przypadku których obowiązek przeprowadzenia ocen oddziaływania na środowisko wynika jednocześnie z niniejszej dyrektywy oraz przepisów unijnych innych niż dyrektywy wymienione w akapicie pierwszym, państwa członkowskie mogą zastosować skoordynowane lub wspólne procedury.
W ramach skoordynowanej procedury państwa członkowskie dążą do skoordynowania różnych poszczególnych ocen oddziaływań danego przedsięwzięcia na środowisko wymaganych odpowiednimi przepisami unijnymi, wyznaczając w tym celu organ, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów zawartych w innych stosownych aktach prawodawstwa unijnego.
W ramach wspólnej procedury, o której mowa w akapicie pierwszym i drugim, państwa członkowskie dążą do przeprowadzenia jednej oceny oddziaływania na środowisko odnoszącej się do danego przedsięwzięcia wymaganej odnośnymi przepisami unijnymi, z zastrzeżeniem odmiennych przepisów zawartych w innych stosownych aktach prawodawstwa unijnego.
Komisja zapewnia wytyczne dotyczące wprowadzania skoordynowanych lub wspólnych procedur w odniesieniu do przedsięwzięć podlegających jednocześnie ocenie na mocy niniejszej dyrektywy oraz dyrektyw 92/43/EWG, 2000/60/WE, 2009/147/WE oraz 2010/75/UE.
(20) Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7)." 						
(21) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7).”;" 						
b)
ust. 4 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„4. Bez uszczerbku dla art. 7 państwa członkowskie mogą w wyjątkowych przypadkach zwolnić dane przedsięwzięcie ze stosowania przepisów niniejszej dyrektywy w przypadkach, gdy stosowanie tych przepisów miałoby niekorzystny wpływ na cele przedsięwzięcia, pod warunkiem spełnienia celów niniejszej dyrektywy.”;
c)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„5. Bez uszczerbku dla art. 7, w przypadkach gdy dane przedsięwzięcie realizowane jest w oparciu o konkretny akt ustawodawstwa krajowego, państwa członkowskie mogą zwolnić to przedsięwzięcie z przepisów dotyczących konsultacji społecznych określonych w niniejszej dyrektywie, pod warunkiem spełnienia celów niniejszej dyrektywy.
Państwa członkowskie informują Komisję o każdym stosowaniu zwolnienia, o którym mowa w akapicie pierwszym, co dwa lata od dnia 16 maja 2017 r.”;
3)
art. 3 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 3
1. Ocena oddziaływania na środowisko polega na właściwym określeniu, opisaniu i ocenie, dla każdego indywidualnego przypadku, bezpośredniego i pośredniego znaczącego wpływu przedsięwzięcia na:
a)
ludność i zdrowie ludzkie;
b)
różnorodność biologiczną ze szczególnym uwzględnieniem gatunków i siedlisk chronionych na podstawie dyrektywy 92/43/EWG oraz dyrektywy 2009/147/WE;
c)
grunty, gleby, wody, powietrze i klimat;
d)
dobra materialne, dziedzictwo kulturowe i krajobraz;
e)
oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a)-d).
2. Wpływ, o którym mowa w ust. 1, na elementy w nim określone obejmuje spodziewany wpływ wynikający z podatności przedsięwzięcia na prawdopodobieństwo wystąpienia wypadków lub katastrof istotnych dla danego przedsięwzięcia.”;
4)
w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:
„3. Podczas przeprowadzania badania indywidualnego lub ustalania progów lub kryteriów do celów ust. 2 uwzględnia się odpowiednie kryteria selekcji wymienione w załączniku III. Państwa członkowskie mogą ustalić progi lub kryteria określające, kiedy przedsięwzięcia nie muszą być poddawane rozstrzygnięciu na mocy ust. 4 i 5 ani ocenie oddziaływania na środowisko, bądź progi lub kryteria określające, kiedy przedsięwzięcia są w każdym wypadku poddawane ocenie oddziaływania na środowisko, bez poddawania ich rozstrzygnięciu na mocy ust. 4 i 5.
4. W przypadku gdy państwa członkowskie postanowią o wprowadzeniu wymogu podjęcia rozstrzygnięcia dla przedsięwzięć wymienionych w załączniku II, wykonawca podaje informacje o cechach przedsięwzięcia oraz jego znaczącym potencjalnym wpływie na środowisko. Szczegółowy wykaz informacji, które należy podać, znajduje się w załączniku II.A. W stosownych przypadkach wykonawca bierze pod uwagę dostępne wyniki innych odnośnych ocen wpływu na środowisko przeprowadzanych na podstawie przepisów prawa unijnego innych niż niniejsza dyrektywa. Wykonawca może również przedstawić opis wszelkich cech przedsięwzięcia lub środków przewidzianych w celu uniknięcia lub zapobieżenia ewentualnemu znaczącemu negatywnemu wpływowi na środowisko.”;
b)
dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu:
„5. Właściwy organ podejmuje rozstrzygnięcie na podstawie informacji podanych przez wykonawcę zgodnie z ust. 4, z uwzględnieniem, w stosownych przypadkach, wyników wstępnych weryfikacji lub ocen wpływu na środowisko wynikających z przepisów prawa unijnego innych niż niniejsza dyrektywa. Rozstrzygnięcie to podawane jest do publicznej wiadomości, oraz:
a)
w przypadkach, w których postanowiono, że ocena oddziaływania na środowisko jest konieczna, zawiera główne powody, dla których wymaga się przeprowadzania takiej oceny, ze wskazaniem na odpowiednie kryteria podane w załączniku III; lub
b)
w przypadkach, w których postanowiono, że ocena oddziaływania na środowisko nie jest konieczna, zawiera główne powody, dla których nie wymaga się przeprowadzenia takiej oceny, ze wskazaniem na odpowiednie kryteria podane w załączniku III, a w przypadkach, gdy proponuje to wykonawca, zawiera informacje o wszelkich cechach przedsięwzięcia lub środkach, jakie przewidziano w celu uniknięcia lub zapobieżenia ewentualnemu znaczącemu negatywnemu wpływowi na środowisko.
6. Państwa członkowskie zapewniają, by właściwy organ podjął rozstrzygnięcie możliwie jak najszybciej, w terminie nieprzekraczającym 90 dni od dnia, w którym wykonawca przedstawił wszystkie informacje wymagane zgodnie z ust. 4. W wyjątkowych przypadkach, przykładowo w zależności od charakteru, stopnia złożoności, lokalizacji lub wielkości przedsięwzięcia, właściwy organ może przedłużyć termin dla wydania rozstrzygnięcia; w takim przypadku właściwy organ pisemnie informuje wykonawcę o powodach przedłużenia i o przewidywanym terminie podjęcia decyzji.”;
5)
art. 5 ust. 1-3 otrzymują brzmienie:
„1. W przypadku gdy wymagana jest ocena oddziaływania na środowisko, wykonawca przygotowuje i składa raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wykonawca dostarcza przynajmniej następujące informacje:
a)
opis przedsięwzięcia zawierający informacje o miejscu, projekcie, wielkości i innych ważnych cechach przedsięwzięcia;
b)
opis ewentualnego znaczącego wpływu przedsięwzięcia na środowisko;
c)
opis cech przedsięwzięcia lub środków przewidzianych w celu uniknięcia ewentualnego znaczącego negatywnego wpływu na środowisko, zapobieżenia mu lub ograniczenia go, a także w miarę możliwości zrównoważenia tego wpływu;
d)
opis rozsądnych rozwiązań alternatywnych rozważanych przez wykonawcę, które są odpowiednie dla przedsięwzięcia i jego specyfiki, a także wskazanie głównych powodów wyboru danej opcji, z uwzględnieniem wpływu przedsięwzięcia na środowisko;
e)
podsumowanie w języku nietechnicznym informacji, o których mowa w lit. a)-d); oraz
f)
wszelkie dodatkowe informacje, o których mowa w załączniku IV, odnoszące się do konkretnych cech danego przedsięwzięcia lub typu przedsięwzięcia, a także elementów środowiska, które mogą zostać objęte oddziaływaniem.
Jeżeli wydano opinię na podstawie ust. 2, raport o oddziaływaniu na środowisko opiera się na tej opinii i zawiera informacje, których można w sposób uzasadniony wymagać do celów dojścia do uzasadnionej konkluzji dotyczącej znaczącego wpływu przedsięwzięcia na środowisko z uwzględnieniem obecnego stanu wiedzy oraz metod oceny. W celu uniknięcia powielania ocen wykonawca, przygotowując sprawozdanie z oceny oddziaływania na środowisko, uwzględnia dostępne wyniki innych odpowiednich ocen, których dokonano w oparciu o ustawodawstwo unijne lub krajowe.
2. W przypadkach gdy jest to wymagane przez wykonawcę, właściwy organ, biorąc pod uwagę informacje przekazane przez wykonawcę, zwłaszcza informacje dotyczące szczególnych cech przedsięwzięcia (w tym jego lokalizację i charakterystykę techniczną), a także jego prawdopodobny wpływ na środowisko, wydaje opinię na temat zakresu i poziomu szczegółowości informacji, które wykonawca musi podać w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu. Przed wydaniem opinii właściwy organ konsultuje się z organami, o których mowa w art. 6 ust. 1.
Państwa członkowskie mogą również żądać od właściwych organów wydania takiej opinii, niezależnie od tego, czy wystąpił o nią wykonawca.
3. Aby zagwarantować kompletność i jakość raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko:
a)
wykonawca zapewnia, aby raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko był przygotowany przez posiadających odpowiednie kompetencje ekspertów;
b)
właściwy organ zapewnia dysponowanie odpowiednią wiedzą fachową lub w razie konieczności dostęp do niej, aby dokonać analizy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;
c)
w stosownych przypadkach właściwy organ zwraca się do wykonawcy o dodatkowe informacje, zgodnie z załącznikiem IV, które mają bezpośredni związek z dojściem do uzasadnionej konkluzji na temat znaczącego wpływu przedsięwzięcia na środowisko.”;
6)
w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zapewnić organom, których przedsięwzięcie może dotyczyć z powodu ich szczególnej odpowiedzialności w odniesieniu do środowiska lub z powodu ich właściwości terytorialnej na szczeblu lokalnym lub regionalnym, możliwość wyrażenia opinii na temat informacji dostarczonych przez wykonawcę i na temat wniosku o zezwolenie na inwestycję, uwzględniając w razie konieczności przypadki, o których mowa w art. 8a ust. 3. W tym celu państwa członkowskie wyznaczają organy, z którymi prowadzone są konsultacje, albo w sposób ogólny, albo w odniesieniu do poszczególnych przypadków. Informacje zebrane na podstawie art. 5 są przekazywane tym organom. Państwa członkowskie ustalają szczegółowe warunki konsultacji.”;
b)
w ust. 2 część wprowadzająca otrzymuje brzmienie:
„2. Aby zapewnić rzeczywisty udział zainteresowanych grup społeczeństwa w procesie decyzyjnym, ogół społeczeństwa jest informowany elektronicznie, przez ogłoszenia publiczne lub za pomocą innych właściwych środków o poniżej określonych kwestiach, we wstępnej fazie procedur podejmowania decyzji w dziedzinie ochrony środowiska, o których mowa w art. 2 ust. 2, a najpóźniej, gdy można zasadnie oczekiwać przedłożenia tego rodzaju informacji:”;
c)
ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„5. Państwa członkowskie dokonują szczegółowych ustaleń dotyczących informowania społeczeństwa na przykład poprzez rozlepianie plakatów w określonym promieniu lub publikację w lokalnych gazetach oraz konsultowania się z zainteresowaną społecznością na przykład poprzez uwagi na piśmie lub w drodze publicznego wysłuchania. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by odnośne informacje były dostępne dla społeczeństwa w formie elektronicznej, przynajmniej za pośrednictwem centralnego portalu lub łatwo dostępnych punktów dostępu na odpowiednim szczeblu administracyjnym.”;
d)
ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„6. Zapewnia się odpowiednie ramy czasowe realizacji poszczególnych etapów, przy czym należy przewidzieć wystarczającą ilość czasu:
a)
na przekazanie informacji organom, o których mowa w ust. 1, oraz społeczeństwu; oraz
b)
aby organy, o których mowa w ust. 1, oraz zainteresowana społeczność przygotowały się do procedury podejmowania decyzji w zakresie ochrony środowiska i rzeczywiście w niej uczestniczyły z zastrzeżeniem przepisów niniejszego artykułu.”;
e)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„7. Ramy czasowe konsultacji z zainteresowaną społecznością, dotyczących raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, o którym mowa w art. 5 ust. 1, nie są krótsze niż 30 dni.”;
7)
w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Zainteresowane państwa członkowskie rozpoczynają konsultacje dotyczące między innymi potencjalnych transgranicznych skutków przedsięwzięcia oraz środków przewidzianych do zmniejszenia lub wyeliminowania takich skutków, a także ustalają odpowiednie ramy czasowe dla trwania konsultacji.
Takie konsultacje mogą być prowadzone za pośrednictwem właściwego wspólnego organu.”;
b)
ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„5. Szczegółowe zasady wdrażania ust. 1-4 niniejszego artykułu, w tym ustalanie ram czasowych dla konsultacji, określają zainteresowane państwa członkowskie na podstawie zasad i ram czasowych, o których mowa w art. 6 ust. 5-7; zasady te umożliwiają zainteresowanej społeczności na terytorium narażonego państwa członkowskiego skuteczne uczestnictwo w procedurach podejmowania decyzji w zakresie ochrony środowiska, o których mowa w art. 2 ust. 2, w odniesieniu do danego przedsięwzięcia.”;
8)
art. 8 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 8
Wyniki konsultacji oraz informacje zebrane na podstawie art. 5-7 są należycie brane pod uwagę w procedurze zezwolenia na inwestycję.”;
9)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 8a
1. Decyzja o udzieleniu zezwolenia na inwestycję zawiera co najmniej następujące informacje:
a)
uzasadnioną konkluzję, o której mowa w art. 1 ust. 2 lit. g) ppkt (iv);
b)
wszelkie warunki dotyczące środowiska przedstawione wraz z decyzją, opis wszelkich cech przedsięwzięcia lub środków przewidzianych w celu uniknięcia, zapobieżenia lub ograniczenia i, w miarę możliwości, zrównoważenia znaczących niekorzystnych skutków dla środowiska oraz, w stosownych przypadkach, środki w zakresie monitorowania.
2. W decyzji o odmowie wydania zezwolenia na inwestycję podaje się główne przyczyny odmowy.
3. W przypadku gdy państwa członkowskie stosują procedury, o których mowa w art. 2 ust. 2, inne niż te dotyczące zezwolenia na przedsięwzięcia, uznaje się, że odpowiednio wymogi ust. 1 i 2 niniejszego artykułu zostały spełnione, gdy którekolwiek decyzje wydane w kontekście tych procedur zawierają informacje, o których mowa w tych ustępach, oraz wprowadzono mechanizmy umożliwiające spełnienie wymogów ust. 6 niniejszego artykułu.
4. Zgodnie z wymogami, o których mowa w ust. 1 lit. b), państwa członkowskie zapewniają wprowadzenie przez wykonawcę cech przedsięwzięcia lub środków przewidzianych w celu uniknięcia, zapobieżenia lub ograniczenia i, w miarę możliwości, zrównoważenia znaczącego niekorzystnego wpływu na środowisko oraz ustalają procedury dotyczące monitorowania znaczącego negatywnego wpływu na środowisko.
Rodzaj parametrów, które mają być monitorowane, oraz okres monitorowania są proporcjonalne do charakteru, lokalizacji i wielkości przedsięwzięcia, a także do znaczenia ich oddziaływania na środowisko.
W stosownych przypadkach w celu uniknięcia powielania monitorowania można wykorzystać ustalenia w zakresie monitorowania określone na podstawie przepisów prawa unijnego innych niż niniejsza dyrektywa i przepisów krajowych.
5. Państwa członkowskie dokładają starań, by właściwy organ w rozsądnym czasie podjął wszelkie decyzje, o których mowa w ust. 1-3.
6. Właściwy organ, podejmując decyzję o udzieleniu lub nieudzieleniu zezwolenia na inwestycję, upewnia się, że uzasadniona konkluzja, o której mowa w art. 1 ust. 2 lit. g) ppkt (iv), lub wszelkie decyzje, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, są nadal aktualne. W tym celu państwa członkowskie mogą ustalić terminy ważności uzasadnionej konkluzji, o której mowa w art. 1 ust. 2 lit. g) ppkt (iv), oraz wszelkich decyzji, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu.”;
10)
art. 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Kiedy podjęta zostaje decyzja o udzieleniu lub nieudzieleniu zezwolenia na inwestycję, właściwy organ lub organy niezwłocznie informują o niej społeczeństwo oraz organy, o których mowa w art. 6 ust. 1, zgodnie z procedurami krajowymi, i zapewniają podanie następujących informacji do wiadomości społeczeństwa i do wiadomości organów, o których mowa w art. 6 ust. 1, w stosownych wypadkach uwzględniając przypadki wymienione w art. 8a ust. 3:
a)
treść decyzji i przedstawione wraz z nią warunki, o których mowa w art. 8a ust. 1 i 2;
b)
główne przyczyny i okoliczności, na których oparta jest decyzja, w tym informacje dotyczące udziału społeczeństwa; obejmuje to również streszczenie wyników konsultacji oraz informacji zgromadzonych na mocy art. 5-7 oraz sposobu ich uwzględnienia lub wykorzystania, w szczególności uwag od narażonego państwa członkowskiego, o którym mowa w art. 7.”;
11)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 9a
Państwa członkowskie zapewniają, by właściwy organ lub organy w sposób obiektywny wykonywały obowiązki wynikające z niniejszej dyrektywy i nie znajdowały się w sytuacji, której konsekwencją może być konflikt interesów.
W przypadku gdy właściwy organ jest również wykonawcą, państwa członkowskie wprowadzają przynajmniej - w obrębie organizacji uprawnień administracyjnych - właściwy rozdział funkcji pozostających w konflikcie przy wykonywaniu obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy.”;
12)
art. 10 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„Bez uszczerbku dla dyrektywy 2003/4/WE przepisy niniejszej dyrektywy nie mają wpływu na zobowiązanie właściwych organów do przestrzegania ograniczeń nałożonych krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi oraz obowiązującymi praktykami prawnymi w odniesieniu do tajemnicy handlowej i przemysłowej, w tym własności intelektualnej, a także gwarancji ochrony interesu publicznego.”;
13)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 10a
Państwa członkowskie określają zasady dotyczące kar za naruszenie krajowych przepisów przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą. Przewidziane kary są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.”;
14)
art. 12 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. W szczególności co sześć lat od dnia 16 maja 2017 r. państwa członkowskie informują Komisję - w przypadkach, gdy dane takie są dostępne - o:
a)
liczbie przedsięwzięć, o których mowa w załącznikach I i II, poddanych ocenie oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 5-10;
b)
podziale ocen oddziaływania na środowisko pod względem kategorii przedsięwzięć określonych w załącznikach I i II;
c)
liczbie przedsięwzięć, o których mowa w załączniku II, objętych oceną zgodnie z art. 4 ust. 2;
d)
średnim czasie trwania procedury oceny oddziaływania na środowisko;
e)
ogólnych szacunkach średniego bezpośredniego kosztu ocen oddziaływania na środowisko, w tym o wpływie stosowania niniejszej dyrektywy na MŚP.”;
15)
w załącznikach do dyrektywy 2011/92/UE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
1. Bez uszczerbku dla art. 3 państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej do dnia 16 maja 2017 r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Państwa członkowskie określają metody dokonywania takiego odesłania.
2. Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
1. Przedsięwzięcia, w odniesieniu do których procedurę ustalenia, o której mowa w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2011/92/UE, rozpoczęto przed dniem 16 maja 2017 r., podlegają wymogom określonym w art. 4 dyrektywy 2011/92/UE przed jej zmianą niniejszą dyrektywą.
2. Przedsięwzięcia podlegają obowiązkom, o których mowa w art. 3 i art. 5-11 dyrektywy 2011/92/UE przed jej zmianą niniejszą dyrektywą, jeśli, przed dniem 16 maja 2017 r.:
a)
rozpoczęto procedurę dotyczącą opinii, o której mowa w art. 5 ust. 2 dyrektywy 2011/92/UE; lub
b)
dostarczono informacje, o których mowa w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2011/92/UE.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 16 kwietnia 2014 r.