SMĚRNICE EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY 2014/66/EU
ze dne 15. května 2014
o podmínkách vstupu a pobytu státních příslušníků třetích zemí na základě převedení v rámci společnosti
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 79 odst. 2 písm. a) a b) této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
s ohledem na stanovisko Výboru regionů (2),
v souladu s řádným legislativním postupem (3),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Za účelem postupného vytváření prostoru svobody, bezpečnosti a práva stanoví Smlouva o fungování Evropské unie (dále jen „Smlouva o fungování EU“) opatření, která mají být přijata v oblasti přistěhovalectví a která jsou spravedlivá vůči státním příslušníkům třetích zemí.
(2)
Smlouva o fungování EU stanoví, že Unie vyvíjí společnou přistěhovaleckou politiku, jejímž cílem je ve všech etapách zajistit účinné řízení migračních toků a spravedlivé zacházení se státními příslušníky třetích zemí oprávněně pobývajícími v členských státech. Za tímto účelem mají Evropský parlament a Rada přijmout opatření týkající se podmínek vstupu a pobytu a pravidel, podle nichž členské státy udělují dlouhodobá víza a vydávají dlouhodobá povolení k pobytu, jakož i vymezení práv státních příslušníků třetích zemí oprávněně pobývajících v členském státě, včetně podmínek upravujících svobodu pohybovat se a pobývat v jiných členských státech.
(3)
Sdělení Komise ze dne 3. března 2010 nazvané „Evropa 2020: Strategie pro inteligentní a udržitelný růst podporující začlenění“ stanoví cíl Unie stát se ekonomikou založenou na znalostech a inovacích, snižovat administrativní zátěž podniků a lépe spojovat nabídku pracovní síly s poptávkou. Opatření, která usnadní manažerům, specialistům nebo zaměstnaným stážistům z třetích zemí vstup na území Unie při převedení v rámci společnosti, musí být chápána v těchto širších souvislostech.
(4)
Stockholmský program, který byl přijat Evropskou radou dne 11. prosince 2009, uznává, že přistěhovalectví za účelem zaměstnání může přispět ke zvýšené konkurenceschopnosti a ekonomické vitalitě a že v kontextu značných problémů spojených s demografickým vývojem, které bude Unie v budoucnosti řešit, a tedy zvýšené poptávky po pracovní síle budou pružné politiky přistěhovalectví významným příspěvkem k hospodářskému rozvoji a výkonnosti Unie z dlouhodobého hlediska. Stockholmský program proto vyzývá Komisi a Radu, aby pokračovaly v provádění Plánu politiky v oblasti legální migrace stanoveném ve sdělení Komise ze dne 21. prosince 2005.
(5)
V důsledku globalizace podnikání, zvyšujícího se obchodu a růstu a rozšíření nadnárodních skupin v nedávných letech vzrostl pohyb manažerů, specialistů a zaměstnaných stážistů poboček a dceřiných společností nadnárodních společností, kteří se dočasně stěhují pro výkon krátkodobých úkolů do jiných jednotek společnosti.
(6)
Tato převedení klíčových zaměstnanců v rámci společnosti vedou k novým dovednostem a znalostem, inovacím a větším hospodářským příležitostem pro hostitelské subjekty, čímž posilují znalostní ekonomiku v Unii při podpoře investičních toků v rámci Unie. Převedení v rámci společnosti ze třetích zemí mají také potenciál usnadnit převedení v rámci společnosti z Unie do společností v třetích zemích a uvést Unii do silnějšího postavení v jejím vztahu s mezinárodními partnery. Jednodušší převedení v rámci společnosti umožňuje nadnárodním skupinám nejlépe využít jejich lidské zdroje.
(7)
Soubor pravidel vyplývající z této směrnice může být přínosný také pro země původu migrujících, protože tato dočasná migrace může za jasných podmínek, které jsou pro ni stanoveny, podporovat přenos dovedností, znalostí, technologií a know-how.
(8)
Touto směrnicí by neměla být dotčena zásada upřednostňování občanů Unie, pokud jde o přístup na trh práce členských států, jak vyplývá z příslušných ustanovení příslušných aktů o přistoupení.
(9)
Touto směrnicí by nemělo být dotčeno právo členských států vydávat jiná povolení než povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti pro účely zaměstnání, pokud státní příslušník třetí země nespadá do oblasti působnosti této směrnice.
(10)
Tato směrnice by měla zavést transparentní a zjednodušený postup pro přijímání osob převedených v rámci společnosti na základě společných definic a harmonizovaných kritérií.
(11)
Členské státy by měly zajistit, aby v zájmu zajištění řádného prosazování této směrnice byly prováděny odpovídající kontroly a účinné inspekce. Skutečností, že bylo vydáno povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, by nemělo být dotčeno ani znemožněno právo členských států uplatňovat v průběhu převedení v rámci společnosti své pracovněprávní předpisy, jejichž cílem je - v souladu s právem Unie - kontrola dodržování pracovních podmínek, jak je stanoveno v čl. 18 odst. 1.
(12)
Možnost členského státu uložit na základě vnitrostátního práva sankce vůči zaměstnavateli osoby převedené v rámci společnosti usazenému ve třetí zemi by měla zůstat nedotčena.
(13)
Pro účely této směrnice by mezi osoby převáděné v rámci společnosti měli patřit manažeři, specialisté a zaměstnaní stážisté. Jejich definice by měla vycházet ze specifických závazků Unie v rámci Všeobecné dohody o obchodu službami (GATS) a dvoustranných obchodních dohod. Jelikož tyto závazky přijaté v rámci GATS neupravují podmínky vstupu, pobytu a práce, měla by tato směrnice doplňovat a usnadňovat uplatňování těchto závazků. Oblast působnosti převedení v rámci společnosti, na něž se vztahuje tato směrnice, by však měla být ve srovnání s obchodními závazky širší, protože k převedení nemusí nutně docházet v odvětví služeb a může mít původ ve třetí zemi, která není smluvní stranou obchodní dohody.
(14)
Při posuzování kvalifikace osob převedených v rámci společnosti by členské státy měly přiměřeně využívat evropského rámce kvalifikací pro celoživotní učení, aby byly kvalifikace posuzovány srovnatelným a transparentním způsobem. Vnitrostátní koordinační body pro evropský rámec kvalifikací mohou poskytovat informace a pokyny ohledně vztahu mezi vnitrostátními systémy kvalifikací a tímto rámcem.
(15)
Osobám převedeným v rámci společnosti by měly být poskytnuty přinejmenším stejné podmínky zaměstnání jako vyslaným pracovníkům, jejichž zaměstnavatel je usazen na území Unie, jak vyplývá ze směrnice Evropského parlamentu a Rady 96/71/ES (4). Členské státy by měly požadovat, aby s osobami převedenými v rámci společnosti bylo zacházeno stejně jako s jejich vlastními státními příslušníky na srovnatelných pozicích, pokud jde o odměnu, která jim bude v průběhu celého převedení přiznána. Každý členský stát by měl být zodpovědný za kontrolu odměn přiznávaných osobám převedeným v rámci společnosti po dobu jejich pobytu na jeho území. Tento požadavek je určen k ochraně pracovníků a zaručuje spravedlivou soutěž mezi podniky usazenými v členském státě a podniky usazenými ve třetí zemi, protože předchází tomu, aby podnik usazený ve třetí zemi těžil z méně přísných pracovněprávních norem, a získával tak konkurenční výhodu.
(16)
Aby bylo zajištěno, že dovednosti osoby převedené v rámci společnosti jsou specifické pro hostitelský subjekt, měla by být převedená osoba zaměstnána v rámci stejné skupiny podniků bez přerušení po dobu nejméně tří až dvanácti měsíců před převedením v případě manažerů a specialistů a po dobu nejméně tří až šesti měsíců před převedením v případě zaměstnaných stážistů.
(17)
Jelikož převedení v rámci společnosti představuje dočasnou migraci, neměla by maximální doba jednoho převedení do Unie včetně mobility mezi členskými státy překročit tři roky pro manažery a specialisty a jeden rok pro zaměstnané stážisty, po jejímž uplynutí by měli odejít to třetí země, pokud nezískají povolení k pobytu z jiného důvodu v souladu s právními předpisy Unie či vnitrostátními právními předpisy. Maximální doba převedení by měla zahrnovat souhrn dob, na něž byla postupně vydávána povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti. K následnému převedení do Unie by mohlo dojít poté, co státní příslušník třetí země opustí území členských států.
(18)
Za účelem zajištění dočasné povahy převedení v rámci společnosti a prevence zneužívání by měly být členské státy schopny požadovat, aby v rámci téhož členského státu mezi skončením maximální doby jednoho převedení a další žádosti týkající se stejného státního příslušníka třetí země pro účely této směrnice uplynula určitá doba.
(19)
Vzhledem k tomu, že převedení v rámci společnosti představují dočasné vyslání, měl by žadatel v rámci pracovní smlouvy nebo dopisu o zařazení doložit, že státní příslušník třetí země bude moci být po skončení práce převeden zpět do subjektu patřícího stejné skupině a usazeného ve třetí zemi. Žadatel by měl rovněž doložit, že státní příslušník třetí země na pozici manažera nebo specialisty má profesní kvalifikaci a odpovídající profesní zkušenosti, které jsou zapotřebí v hostitelském subjektu, kam má být převeden.
(20)
Státní příslušníci třetích zemí, kteří žádají o přijetí jako zaměstnaní stážisté, by měli předložit doklady o vysokoškolském vzdělání. Měli by navíc, je-li to požadováno, předložit dohodu o odborné přípravě, včetně popisu programu odborné přípravy, jeho trvání a podmínek pro výkon dohledu nad zaměstnanými stážisty, z níž vyplývá, že se jim dostane skutečné odborné přípravy a že nebudou využiti jako běžní pracovníci.
(21)
Pokud to není v rozporu se zásadou upřednostňování občanů Unie, jak vyplývá z příslušných ustanovení příslušných aktů o přistoupení, nevyžaduje se test trhu práce.
(22)
Členský stát by měl uznat odbornou kvalifikaci státního příslušníka třetí země získanou v jiném členském státě stejným způsobem jako u občanů Unie a měl by zohlednit kvalifikaci získanou ve třetí zemi v souladu se směrnicí Evropského parlamentu a Rady 2005/36/ES (5). Tímto uznáním by neměla být dotčena případná omezení přístupu k regulovaným povoláním vyplývající z výhrad k existujícím závazkům ohledně regulovaných povolání, jež Unie nebo Unie a její členské státy přijaly v rámci obchodních dohod. V každém případě by touto směrnicí osobám převedeným v rámci společnosti nemělo být přiznáno příznivější zacházení než státním příslušníkům Unie nebo Evropského hospodářského prostoru, pokud jde o přístup k regulovaným povoláním ve členském státě.
(23)
Touto směrnicí by nemělo být dotčeno právo členských států určit objem vstupů v souladu s čl. 79 odst. 5 Smlouvy o fungování EU.
(24)
V zájmu boje proti případnému zneužívání této směrnice by členské státy měly mít možnost zamítnout, odejmout nebo neprodloužit platnost povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, pokud hlavním účelem zřízení hostitelského subjektu bylo usnadnění vstupu osob převedených v rámci společnosti nebo tento subjekt nevykonává skutečnou činnost.
(25)
Cílem této směrnice je usnadnění mobility osob převedených v rámci společnosti uvnitř Unie (dále jen „mobilita uvnitř EU“) a omezení administrativní zátěže spojené s pracovním zařazováním v některých členských státech. Za tímto účelem tato směrnice stanoví zvláštní režim mobility uvnitř EU, v němž je držitel platného povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydaného členským státem oprávněn vstupovat, pobývat a pracovat na území jednoho či více členských států v souladu s ustanoveními této směrnice upravujícími krátkodobou a dlouhodobou mobilitu. Krátkodobá mobilita by pro účely této směrnice měla zahrnovat pobyty v jiných členských státech než tom, který vydal povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, v délce nepřesahující 90 dnů na členský stát. Dlouhodobá mobilita by pro účely této směrnice měla zahrnovat pobyty v jiných členských státech než tom, který vydal povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, v délce přesahující 90 dnů na členský stát. Aby se předešlo obcházení rozlišení mezi krátkodobou a dlouhodobou mobilitou, měla by být krátkodobá mobilita ve vztahu k danému členskému státu omezena na nejvýše 90 dnů za každé období 180 dnů a nemělo by být možné předložit zároveň oznámení o krátkodobé mobilitě a žádost o dlouhodobou mobilitu. Pokud potřeba dlouhodobé mobility vyvstala po zahájení krátkodobé mobility osoby převedené v rámci společnosti, může druhý členský stát požádat, aby byla žádost předložena nejpozději 20 dnů před skončením doby trvání krátkodobé mobility.
(26)
Ačkoli by měl zvláštní režim mobility zavedený touto směrnicí stanovit autonomní pravidla pro vstup a pobyt za účelem práce osoby převedené v rámci společnosti v jiných členských státech, než je stát, který vydal povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, nadále se uplatňují všechna ostatní pravidla pro pohyb osob přes hranice stanovená v příslušných ustanoveních schengenského acquis.
(27)
Pokud převedení zahrnuje několik míst v různých členských státech, měly by být příslušným orgánům druhých členských států pro usnadnění kontrol případně poskytnuty příslušné informace.
(28)
Uplatnila-li osoba převedená v rámci společnosti právo na mobilitu, měl by mít druhý členský stát za určitých podmínek právo učinit opatření, aby činnosti osob převedených v rámci společnosti nebyly v rozporu s příslušnými ustanoveními této směrnice.
(29)
Členské státy by měly stanovit účinné, přiměřené a odrazující sankce, jako například finanční sankce, které budou uloženy v případě porušení této směrnice. Tyto sankce by mohly mimo jiné sestávat z opatření stanovených v článku 7 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/52/ES (6). Uvedené sankce by mohly být ukládány hostitelskému subjektu usazenému v dotyčném členském státě.
(30)
Stanovení jednotného postupu vedoucího k jednomu kombinovanému oprávnění zahrnujícímu povolení k pobytu i pracovní povolení (dále jen „jednotné povolení“) by mělo přispět ke zjednodušení v současnosti platných pravidel v členských státech.
(31)
Mělo by být možné zavést zjednodušený postup určený pro subjekty nebo skupiny podniků, které byly pro tento účel uznány. Uznávání by mělo být pravidelně posuzováno.
(32)
Jakmile členský stát rozhodne o přijetí státního příslušníka třetí země, jenž splňuje kritéria vyplývající z této směrnice, tento státní příslušník třetí země by měl obdržet povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, které by mu mělo za splnění určitých podmínek umožňovat výkon práce v jednotlivých subjektech patřících k téže nadnárodní korporaci, včetně subjektů nacházejících se v jiných členských státech.
(33)
Vyžaduje-li se vízum a státní příslušník třetí země splňuje kritéria pro vydání povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, měl by členský stát poskytnout státnímu příslušníku třetí země všechny prostředky pro získání požadovaného víza a zajistit účinnou spolupráci příslušných orgánů za tímto účelem.
(34)
Je-li povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydáno členským státem, který schengenské acquis neuplatňuje v plném rozsahu, a osoba převedená v rámci společnosti překročí v rámci mobility uvnitř EU vnější hranici ve smyslu nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 562/2006 (7), měl by být členský stát oprávněn požadovat doložení skutečnosti, že se osoba převedená v rámci společnosti stěhuje na jeho území pro účely převedení v rámci společnosti. Dále by v případě překročení vnější hranice ve smyslu nařízení (ES) č. 562/2006 měly členské státy, které schengenské acquis uplatňují v plném rozsahu, konzultovat Schengenský informační systém a odepřít vstup osobám, o nichž byl v tomto systému pořízen záznam pro účely odepření vstupu nebo pobytu podle nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1987/2006 (8), nebo vyslovit námitku proti mobilitě těchto osob.
(35)
Členské státy by měly mít možnost uvádět další informace v papírové podobě nebo uchovávat takové informace v elektronické podobě, jak je uvedeno v článku 4 nařízení Rady (ES) č. 1030/2002 (9) a v bodě 16 písm. a) přílohy uvedeného nařízení, aby mohly poskytovat přesnější informace o zaměstnání během převedení osob v rámci společnosti. Poskytování těchto dalších informací by pro členské státy mělo být nepovinné a nemělo by představovat další požadavek, jenž by ohrožoval koncept jednotného povolení a jednotného postupu vyřizování žádostí.
(36)
Tato směrnice by neměla osobám převedeným v rámci společnosti bránit vykonávat konkrétní činnosti v zařízeních klientů v rámci členského státu, v němž je usazen hostitelský subjekt, v souladu s ustanoveními platnými pro tyto činnosti v daném členském státě.
(37)
Touto směrnicí nejsou dotčeny podmínky pro poskytování služeb v rámci článku 56 Smlouvy o fungování EU. Zejména touto směrnicí nejsou dotčeny pracovní podmínky, jež se podle směrnice 96/71/ES uplatní na pracovníky, kteří jsou vysláni podnikem usazeným v jednom členském státě za účelem poskytování služeb na území jiného členského státu. Tato směrnice by se neměla vztahovat na státní příslušníky třetích zemí, kteří byli vysláni podnikem usazeným v členském státě v rámci poskytování služeb podle směrnice 96/71/ES. Státní příslušníci třetích zemí, jimž bylo uděleno povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, nemohou využívat směrnici 96/71/ES. Podle čl. 1 odst. 4 směrnice 96/71/ES by tato směrnice neměla poskytovat podnikům usazeným ve třetí zemi lepší zacházení, než podnikům usazeným v některém členském státě.
(38)
K zajištění důstojných pracovních a životních podmínek při pobytu v Unii je důležité, aby pro osoby převedené v rámci společnosti bylo zajištěno odpovídající sociální zabezpečení, včetně případných dávek pro jejich rodinné příslušníky. V rámci vnitrostátního práva by tedy mělo být zaručeno rovného zacházení, pokud jde o oblasti sociálního zabezpečení uvedené v článku 3 nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 883/2004 (10). Tato směrnice neharmonizuje právní předpisy členských států v oblasti sociálního zabezpečení. Omezuje se na použití zásady rovného zacházení v oblasti sociálního zabezpečení na osoby, které spadají do její oblasti působnosti. Právo na rovné zacházení v oblasti sociálního zabezpečení se vztahuje na státní příslušníky třetích zemí, kteří splňují objektivní a nediskriminační podmínky stanovené právními předpisy členského státu, v němž je práce vykonávána, pokud jde o jejich zapojení do systému sociálního zabezpečení a nárok na dávky sociálního zabezpečení.
V mnoha členských státech je nárok na rodinné dávky podmíněn určitým vztahem s tímto členským státem, neboť dávky jsou určeny na podporu příznivého demografického vývoje s cílem zajistit v daném členském státě budoucí pracovní síly. Touto směrnicí by proto nemělo být dotčeno právo členského státu omezit za určitých podmínek rovné zacházení, pokud jde o rodinné dávky, neboť osoba převedená v rámci společnosti a doprovázející rodinní příslušníci pobývají v tomto členském státě dočasně. Práva v oblasti sociálního zabezpečení by měla být přiznána, aniž jsou dotčena ustanovení vnitrostátních právních předpisů nebo dvoustranných dohod, která stanovují uplatnění právních předpisů země původu v oblasti sociálního zabezpečení. Dvoustranné dohody nebo vnitrostátní právní předpisy o právech sociálního zabezpečení osob převedených v rámci společnosti přijaté po vstupu této směrnice v platnost by neměly stanovit méně příznivé zacházení, než je přiznáno státním příslušníkům členského státu, v němž je práce vykonávána. V důsledku vnitrostátních právních předpisů nebo těchto dohod by například mohlo být v zájmu osob převedených v rámci společnosti zůstat pojištěny v systému sociálního zabezpečení země svého původu, pokud by přerušení jejich pojištění mělo nepříznivý dopad na jejich práva nebo by v důsledku svého pojištění musely nést náklady dvojího krytí. Členským státům by vždy měla být zachována možnost přiznat osobám převedeným v rámci společnosti příznivější podmínky v oblasti práv sociálního zabezpečení. Žádným ustanovením této směrnice by nemělo být dotčeno právo pozůstalých, kteří odvozují svá práva od osoby převedené v rámci společnosti, na obdržení pozůstalostních důchodů v případě, že pobývají ve třetí zemi.
(39)
V případě mobility mezi členskými státy by se mělo v přiměřeném rozsahu uplatnit nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1231/2010 (11). Tato směrnice by neměla přiznávat více práv, než jsou ta, která jsou již stanovena ve stávajících právních předpisech Unie v oblasti sociálního zabezpečení státních příslušníků třetích zemí, v jejichž případě existují mezi členskými stát přeshraniční zájmy.
(40)
S cílem učinit konkrétní soubor pravidel zavedený touto směrnicí přitažlivější a umožnit realizaci veškerých očekávaných výhod pro konkurenceschopnost podniků v Unii by se na státní příslušníky třetích zemí převáděné v rámci společnosti měly uplatnit příznivé podmínky pro sloučení rodiny v členském státě, který vydal povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, a ve členských státech, jež umožňují osobě převedené v rámci společnosti pobývat a pracovat na jejich území v souladu s ustanoveními této směrnice o dlouhodobé mobilitě. Toto právo by určitě odstranilo významnou překážku, jež by mohla osobě, která má být v rámci společnosti převedena, zabránit v přijetí dané práce. Za účelem zachování jednoty rodin by rodinní příslušníci měli mít možnost připojit se k osobě převedené v rámci společnosti v jiném členském státě a měl se usnadnit jejich přístup na trh práce.
(41)
S cílem usnadnit rychlé zpracování žádostí by měly členské státy upřednostnit elektronickou výměnu informací a elektronické předávání příslušných dokumentů, ledaže nastanou technické obtíže nebo to zásadní zájmy vyžadují jinak.
(42)
Shromažďování a předávání souborů a údajů by mělo být prováděno v souladu s příslušnou ochranou údajů a bezpečnostními pravidly.
(43)
Tato směrnice by se neměla vztahovat na státní příslušníky třetích zemí, kteří žádají o pobyt v členském státě jako výzkumní pracovníci za účelem provedení výzkumného projektu, neboť spadají do oblasti působnosti směrnice Rady 2005/71/ES (12).
(44)
Jelikož cílů této směrnice, totiž zvláštního postupu přijímání a přijetí podmínek pro vstup a pobyt státního příslušníka třetí země pro účely převedení v rámci společnosti, nemůže být uspokojivě dosaženo členskými státy, ale spíše jich může být z důvodu rozsahu a účinků činnosti lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii (dále jen „Smlouva o EU“). V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje tato směrnice rámec toho, co je nezbytné pro dosažení těchto cílů.
(45)
Tato směrnice dodržuje základní práva a ctí zásady uznané v Listině základních práv Evropské unie, jež vychází z práv plynoucích ze sociálních chart přijatých Unií a Radou Evropy.
(46)
Členské státy se v souladu se Společným politickým prohlášením členských států a Komise o informativních dokumentech ze dne 28. září 2011 (13) zavázaly, že v odůvodněných případech doplní oznámení o opatřeních přijatých za účelem provedení směrnice ve vnitrostátním právu o jeden či více dokumentů s informacemi o vztahu mezi jednotlivými složkami směrnice a příslušnými částmi nástrojů přijatých členskými státy za účelem provedení směrnice ve vnitrostátním právu. V případě této směrnice považuje normotvůrce předložení těchto dokumentů za odůvodněné.
(47)
V souladu s články 1 a 2 Protokolu č. 21 o postavení Spojeného království a Irska s ohledem na prostor svobody, bezpečnosti a práva, připojeného ke Smlouvě o EU a ke Smlouvě o fungování EU, a aniž je dotčen článek 4 uvedeného protokolu, se tyto členské státy neúčastní přijímání této směrnice a tato směrnice pro ně není závazná ani použitelná.
(48)
V souladu s články 1 a 2 Protokolu č. 22 o postavení Dánska připojeného ke Smlouvě o EU a ke Smlouvě o fungování EU se Dánsko neúčastní přijímání této směrnice a tato směrnice pro ně není závazná ani použitelná,
PŘIJALY TUTO SMĚRNICI:
KAPITOLA I
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Předmět
Tato směrnice stanoví:
a)
podmínky vstupu a pobytu státních příslušníků třetích zemí a jejich rodinných příslušníků na území členských států po dobu delší než 90 dní za účelem převedení v rámci společnosti a jejich práva;
b)
podmínky vstupu a pobytu a práva státních příslušníků třetích zemí uvedených v písmenu a) v jiných členských státech, než je stát, který jako první udělil státnímu příslušníkovi třetí země povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti podle této směrnice.
Článek 2
Oblast působnosti
1. Tato směrnice se vztahuje na státní příslušníky třetích zemí, kteří v době podání žádosti pobývají mimo území členských států a žádají o přijetí nebo byli přijati na území členského státu za podmínek stanovených touto směrnicí, na základě převedení v rámci společnosti jakožto manažeři, specialisté nebo zaměstnaní stážisté.
2. Tato směrnice se nevztahuje na státní příslušníky třetích zemí, kteří:
a)
žádají o pobyt v členském státě jako výzkumní pracovníci ve smyslu směrnice 2005/71/ES za účelem provedení výzkumného projektu;
b)
podle dohod mezi Unií a jejími členskými státy a třetími zeměmi mají práva volného pohybu rovnocenná právům občanů Unie nebo jsou zaměstnáni podnikem usazeným v těchto třetích zemích;
c)
jsou vysláni v rámci směrnice 96/71/ES;
d)
vykonávají samostatnou výdělečnou činnost;
e)
jsou přiděleni zprostředkovatelskými agenturami, agenturami na zprostředkování dočasné práce nebo jakýmikoli jinými podniky zabývajícími se poskytováním pracovníků k provedení práce pod dohledem a vedením jiného podniku;
f)
byli přijati jako studenti denního studia nebo kteří se v rámci studia účastní krátkodobé praktické odborné přípravy pod dohledem.
3. Touto směrnicí není dotčeno právo členských států vydávat státním příslušníkům třetích zemí, kteří nespadají do oblasti působnosti této směrnice, pro jakékoli účely spojené se zaměstnáváním jiná povolení k pobytu než povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti upravená touto směrnicí.
Článek 3
Definice
Pro účely této směrnice se rozumí:
a)
„státním příslušníkem třetí země“ osoba, která není občanem Unie ve smyslu čl. 20 odst. 1 Smlouvy o fungování EU;
b)
„převedením v rámci společnosti“ dočasné převedení státního příslušníka třetí země, který pobývá v době podání žádosti o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti mimo území členských států, za účelem zaměstnání nebo odborné přípravy z podniku usazeného mimo území členského státu, k němuž je státní příslušník třetí země již před převedením a v jeho průběhu vázán pracovní smlouvou, do subjektu usazeného v tomto členském státě a patřícího k příslušnému podniku nebo do stejné skupiny podniků, a popřípadě mobilita mezi hostitelskými subjekty usazenými v jednom nebo několika druhých členských státech;
c)
„osobou převedenou v rámci společnosti“ každý státní příslušník třetí země, který pobývá v době podání žádosti o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti mimo území členských států a který byl převeden v rámci společnosti;
d)
„hostitelským subjektem“ subjekt, do kterého je osoba převedená v rámci společnosti převedena, bez ohledu na jeho právní formu, usazený v souladu s vnitrostátním právem na území členského státu;
e)
„manažerem“ osoba ve vedoucí pozici, která především řídí vedení hostitelského subjektu a na jejíž činnost obecně dohlíží nebo jíž vydává pokyny především správní rada nebo akcionáři podniku nebo rovnocenný orgán; tato pozice zahrnuje: řízení hostitelského subjektu nebo odboru či oddělení hostitelského subjektu, dohled nad činností ostatních zaměstnanců vykonávajících dohledové, profesní nebo řídící činnosti a jejich kontrola, včetně pravomoci doporučit přijetí či propuštění zaměstnanců nebo jiná personální opatření;
f)
„specialistou“ osoba pracující v rámci skupiny podniků, jež má specializované znalosti, které jsou zásadní pro oblast činnosti, postupy nebo řízení hostitelského subjektu. Při hodnocení takových znalostí se přihlíží nejen ke znalostem specifickým pro hostitelský subjekt, ale také k tomu, zda má tato osoba vysokou úroveň kvalifikace včetně odpovídajících profesních zkušeností pro práci nebo činnost, které vyžadují specifické technické znalosti, včetně případné příslušnosti k akreditované profesi;
g)
„zaměstnaným stážistou“ osoba s vysokoškolským vzděláním, která je převedena do hostitelského subjektu za účelem rozvoje kariéry nebo zaškolení v oblasti obchodních technik nebo metod a je po dobu převedení placena;
h)
„rodinnými příslušníky“ státní příslušníci třetí země podle čl. 4 odst. 1 směrnice Rady 2003/86/ES (14);
i)
„povolením pro osobu převedenou v rámci společnosti“ povolení obsahující zkratku „ICT“ („intra-corporate transferee“ - osoba převedená v rámci společnosti), které opravňuje držitele k pobytu a práci na území prvního a případně druhého členského státu v souladu s touto směrnicí;
j)
„povolením pro dlouhodobou mobilitu“ povolení obsahující pojem „mobile ICT“ („mobile intra-corporate transferee“ - mobilní osoba převedená v rámci společnosti), které opravňuje držitele povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti k pobytu a práci na území druhého členského státu v souladu s touto směrnicí;
k)
„jednotným postupem vyřizování žádostí“ postup, který na základě jedné žádosti o povolení pro státního příslušníka třetí země k pobytu a práci na území členského státu vede k rozhodnutí o této žádosti;
l)
„skupinou podniků“ dva nebo více podniků, které jsou podle vnitrostátního práva považovány za propojené jedním z těchto způsobů: jeden podnik ve vztahu k druhému podniku přímo či nepřímo drží většinu upsaného základního kapitálu podniku; disponuje většinou hlasovacích práv spojených s podíly vydanými podnikem; je oprávněn jmenovat více než polovinu členů správních, řídících nebo dozorčích orgánů podniku; nebo podniky jsou řízeny jednotně mateřským podnikem;
m)
„prvním členským státem“ členský stát, který jako první vydá státnímu příslušníku třetí země povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti;
n)
„druhým členským státem“ jiný členský stát, než je první členský stát, v němž osoba převedená v rámci společnosti zamýšlí vykonávat nebo již vykonává právo na mobilitu ve smyslu této směrnice;
o)
„regulovaným povoláním“ regulované povolání, jak je vymezeno v čl. 3 odst. 1 písm. a) směrnice 2005/36/ES.
Článek 4
Příznivější ustanovení
1. Tato směrnice se použije, aniž jsou dotčena příznivější ustanovení:
a)
práva Unie, včetně dvoustranných a mnohostranných dohod uzavřených mezi Unií a jejími členskými státy na jedné straně a jednou nebo více třetími zeměmi na straně druhé;
b)
dvoustranných nebo mnohostranných dohod uzavřených mezi jedním nebo několika členskými státy a jednou nebo několika třetími zeměmi.
2. Touto směrnicí není dotčeno právo členských států přijmout nebo ponechat v platnosti příznivější ustanovení pro státní příslušníky třetích zemí, na něž se tato směrnice vztahuje, pokud jde o čl. 3 písm. h) a články 15, 18 a 19.
KAPITOLA II
PODMÍNKY PŘIJÍMÁNÍ
Článek 5
Kritéria pro přijetí
1. Aniž je dotčen čl. 11 odst. 1, státní příslušník třetí země, který žádá o přijetí podle podmínek této směrnice, nebo hostitelský subjekt:
a)
předloží doklad o tom, že hostitelský subjekt a podnik usazený ve třetí zemi patří do téhož podniku nebo do téže skupiny podniků;
b)
předloží doklad o zaměstnání v rámci stejného podniku či skupiny podniků po dobu nejméně tří až dvanácti měsíců bez přerušení bezprostředně předcházející dni převedení v rámci společnosti v případě manažerů a odborníků a po dobu nejméně tří až šesti měsíců bez přerušení v případě zaměstnaných stážistů;
c)
předloží pracovní smlouvu a v nezbytných případech vysílací dopis od zaměstnavatele obsahující:
i)
údaje o době trvání převedení a místo, kde se nachází hostitelský subjekt nebo subjektů,
ii)
doklady, že státní příslušník třetí země v hostitelském subjektu nebo subjektech v příslušném členském státě přijímá pozici manažera, specialisty nebo zaměstnaného stážisty,
iii)
odměnu, jakož i další podmínky zaměstnání platné pro dobu převedení v rámci společnosti,
iv)
doklady, že státní příslušník třetí země bude po skončení převedení v rámci společnosti moci být převeden zpět do subjektu patřícího do tohoto podniku či do této skupiny podniků a usazených ve třetí zemi;
d)
předloží doklady, že státní příslušník třetí země má profesní kvalifikaci a zkušenosti, které jsou zapotřebí v hostitelském subjektu, kam má být převeden na pozici manažera nebo specialisty, nebo v případě zaměstnaného stážisty požadované vysokoškolské vzdělání;
e)
ve stanovených případech předloží dokumenty osvědčující, že státní příslušník třetí země splňuje podmínky, které pro občany Unie vyplývají z vnitrostátních právních předpisů dotčeného členského státu a upravují regulované povolání, k němuž se daná žádost vztahuje;
f)
předloží platný cestovní doklad státního příslušníka třetí země, jak stanoví vnitrostátní právo, a v případě potřeby i žádost o vízum nebo vízum; členské státy mohou požadovat, aby doba platnosti cestovního dokladu zahrnovala přinejmenším dobu platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti;
g)
aniž jsou dotčeny platné dvoustranné dohody, předloží doklad o tom, že má zdravotní pojištění na všechna rizika, proti nimž jsou běžně pojištěni státní příslušníci dotyčného členského státu, nebo o něj požádal, je-li tak stanoveno vnitrostátními právními předpisy, na období, během nichž nebudou v souvislosti s prací vykonávanou v uvedeném členském státě nebo v jejím důsledku taková pojistná krytí ani odpovídající nároky na dávky přiznány.
2. Členské státy mohou požadovat, aby žadatel předložil dokumenty uvedené v odst. 1 písm. a), c), d), e) a g) v úředním jazyce dotyčného členského státu.
3. Členské státy mohou požadovat, aby žadatel nejpozději v době vydání povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti sdělil adresu dotčeného státního příslušníka třetí země na území daného členského státu.
4. Členské státy vyžadují, aby:
a)
byly v průběhu převedení v rámci společnosti splněny všechny podmínky stanovené v právních nebo správních předpisech anebo všeobecně použitelných kolektivních smlouvách, jež se uplatňují na vyslané pracovníky v podobné situaci a v příslušných profesních odvětvích, pokud jde o pracovní podmínky mimo výši odměny.
Neexistuje-li systém, na jehož základě by bylo možné prohlásit kolektivní smlouvy za všeobecně použitelné, mohou členské státy považovat za základ kolektivní smlouvy, jež jsou obecně použitelné na všechny obdobné podniky v dané zeměpisné oblasti a v rámci daného povolání či odvětví, nebo z kolektivních smluv, které uzavřely nejreprezentativnější organizace zaměstnavatelů a organizace zaměstnanců na vnitrostátní úrovni a které se uplatňují na celém území daného státu;
b)
odměna vyplácená státnímu příslušníku třetí země po celou dobu převedení v rámci společnosti nebyla méně příznivá než odměna vyplácená státním příslušníkům členského státu, v němž je práce vykonávána, na srovnatelných pozicích podle příslušných právních předpisů, kolektivních smluv nebo postupů členského státu, v němž je hostitelský subjekt usazen.
5. Na základě dokumentů poskytnutých podle odstavce 1 mohou členské státy požadovat, aby měla osoba převedená v rámci společnosti v průběhu pobytu dostatečné prostředky na pokrytí svých potřeb a potřeb svých rodinných příslušníků, aniž by využívala systémy sociální pomoci členských států.
6. Vedle dokladů požadovaných podle odstavce 1 může být od státního příslušníka třetí země, který žádá o přijetí jako zaměstnaný stážista, požadováno předložení dohody o odborné přípravě související s přípravou na jeho budoucí pozici v podniku či ve skupině podniků, včetně popisu programu odborné přípravy, z nějž bude zřejmé, že účelem pobytu je účast stážisty na odborné přípravě pro účely profesního rozvoje nebo na odborné přípravě v oblasti obchodních technik či metod, jeho doba trvání a podmínky, za kterých bude zaměstnaný stážista během programu pod dohledem.
7. Každou změnu v průběhu vyřizování žádosti, která má dopad na kritéria pro přijetí podle tohoto článku, oznámí žadatel příslušným orgánům dotyčného členského státu.
8. Státní příslušníci třetích zemí, kteří jsou považováni za hrozbu pro veřejný pořádek, veřejnou bezpečnost nebo veřejné zdraví, nesmí být pro účely této směrnice přijímáni.
Článek 6
Objem vstupů
Touto směrnicí není dotčeno právo členského státu stanovit objem vstupů státních příslušníků třetích zemí v souladu s čl. 79 odst. 5 Smlouvy o fungování EU. Na tomto základě může být žádost o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti posouzena jako nepřijatelná nebo být zamítnuta.
Článek 7
Důvody pro zamítnutí
1. Členské státy zamítnou žádost o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, pokud:
a)
není splněn článek 5;
b)
předložené dokumenty byly získány podvodným způsobem nebo byly padělány či pozměněny;
c)
hlavním účelem založení hostitelského subjektu bylo usnadnění vstupu osob převedených v rámci společnosti;
d)
bylo dosaženo maximální doby pobytu, jak je stanovena v čl. 12 odst. 1.
2. Je-li to vhodné, členské státy žádost zamítnou, pokud byly vůči zaměstnavateli nebo hostitelskému subjektu uplatněny sankce podle vnitrostátního práva za nehlášenou práci nebo neoprávněné zaměstnávání.
3. Členské státy mohou žádost o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti zamítnout, pokud:
a)
zaměstnavatel nebo hostitelský subjekt nesplnil své zákonné povinnosti týkající se ohledně sociálního zabezpečení, daní, pracovních práv nebo pracovních podmínek;
b)
zaměstnavatel nebo podnik hostitelského subjektu je či byl v likvidaci v souladu s vnitrostátními právními předpisy upravujícími úpadková řízení nebo nevyvíjí žádnou hospodářskou činnost;
c)
záměrem či účinkem dočasné přítomnosti osoby převedené v rámci společnosti je zasáhnout do pracovního sporu či vyjednávání mezi zaměstnanci a vedením nebo jinak ovlivnit výsledek takového sporu či vyjednávání.
4. Členské státy mohou zamítnout žádost o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti z důvodu uvedeného v čl. 12 odst. 2.
5. Aniž je dotčen odstavec 1, rozhodnutí o zamítnutí žádosti zohlední konkrétní okolnosti daného případu a dodrží zásadu proporcionality.
Článek 8
Odnětí povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti či neprodloužení jeho platnosti
1. Členské státy odejmou povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, pokud:
a)
povolení bylo získáno podvodným způsobem nebo bylo paděláno či pozměněno;
b)
osoba převedená v rámci společnosti v dotyčném členském státě pobývá za jiným účelem, než pro který jí byl povolen pobyt;
c)
hlavním účelem založení hostitelského subjektu bylo usnadnění vstupu osob převedených v rámci společnosti.
2. Je-li to vhodné, členské státy odejmou povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, pokud byly vůči zaměstnavateli nebo hostitelskému subjektu uplatněny sankce podle vnitrostátního práva za nehlášenou práci nebo neoprávněné zaměstnávání.
3. Členské státy odmítnou prodloužit platnost povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, pokud:
a)
povolení bylo získáno podvodným způsobem nebo bylo paděláno či pozměněno;
b)
osoba převedená v rámci společnosti v dotyčném členském státě pobývá za jiným účelem, než pro který jí byl povolen pobyt;
c)
hlavním účelem zřízení hostitelského subjektu bylo usnadnění vstupu osob převedených v rámci společnosti;
d)
bylo dosaženo maximální doby pobytu, jak je stanovena v čl. 12 odst. 1.
4. Je-li to vhodné, členské státy odmítnou prodloužit platnost povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, pokud byly vůči zaměstnavateli nebo hostitelskému subjektu uplatněny sankce podle vnitrostátního práva za nehlášenou práci nebo neoprávněné zaměstnávání.
5. Členské státy mohou odejmout povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti nebo odmítnout prodloužení jeho platnosti, pokud:
a)
není splněn článek 5 nebo již nadále nemůže být plněn;
b)
zaměstnavatel nebo hostitelský subjekt nesplnil své zákonné povinnosti týkající se sociálního zabezpečení, daní, pracovních práv nebo pracovních podmínek;
c)
podnik zaměstnavatele nebo hostitelského subjektu je či byl v likvidaci v souladu s vnitrostátními právními předpisy upravujícími úpadková řízení nebo pokud nevyvíjí žádnou hospodářskou činnost;
d)
osoba převedená v rámci společnosti nesplňuje pravidla pro mobilitu stanovená v článcích 21 a 22.
6. Aniž jsou dotčeny odstavce 1 a 3, rozhodnutí o odejmutí či odmítnutí prodloužení platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti zohlední konkrétní okolnosti daného případu a dodrží zásadu proporcionality.
Článek 9
Sankce
1. Členské státy mohou vyvodit odpovědnost hostitelského subjektu za nedodržování podmínek přijetí, pobytu a mobility stanovených v této směrnici.
2. Pokud je hostitelský subjekt považován za odpovědný v souladu s odstavcem 1, stanoví dotyčný členský stát sankce. Tyto sankce musí být účinné, přiměřené a odrazující.
3. Členské státy přijmou opatření zaměřená na zabránění možnému zneužívání a udělování sankcí za porušování této směrnice. Tato opatření zahrnují sledování, hodnocení a případně kontrolní opatření v souladu s vnitrostátním právem a správními postupy.
KAPITOLA III
POSTUP A POVOLENÍ
Článek 10
Přístup k informacím
1. Členské státy zajistí snadný přístup žadatelů k informacím o veškerých dokladech potřebných pro žádost a informacím o vstupu a pobytu, včetně informací o právech, povinnostech a procesních zárukách osoby převedené v rámci společnosti a jejích rodinných příslušníků. Členské státy rovněž zajistí snadný přístup k informacím o postupech uplatňovaných pro krátkodobou mobilitu uvedenou v čl. 21 odst. 2 a dlouhodobou mobilitu uvedenou v čl. 22 odst. 1.
2. Dotčené členské státy zpřístupní hostitelskému subjektu informace o právu členského státu uložit sankce v souladu s článkem 9 a článkem 23.
Článek 11
Žádosti o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti nebo povolení pro dlouhodobou mobilitu
1. Členské státy určí, zda má být žádost podána státním příslušníkem třetí země nebo hostitelským subjektem. Členské státy se rovněž mohou rozhodnout přijímat žádosti od obou z nich.
2. Žádost o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti se podává v době, kdy státní příslušník třetí země pobývá mimo území členského státu, kterého se přijetí týká.
3. Žádost o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti se podává orgánům členského státu, na jehož území se má uskutečnit první pobyt. Pokud první pobyt není nejdelším pobytem, podává se žádost orgánům členského státu, v němž se má uskutečnit nejdelší celkový pobyt během převedení.
4. Členské státy určí orgány příslušné přijímat žádosti a vydávat povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti a povolení pro dlouhodobou mobilitu.
5. Žadatel je oprávněn podat svou žádost v rámci jednotného postupu vyřizování žádostí.
6. Subjekty nebo podniky či skupiny podniků, které byly pro tyto účely v souladu s vnitrostátním právem nebo správními postupy členskými státy uznány, mohou využívat zjednodušených postupů spojených s udělením povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, povolení pro dlouhodobou mobilitu, s vydáváním povolení pro rodinné příslušníky osob převedených v rámci společnosti a s udělováním víz.
Uznání podléhá pravidelnému přezkumu.
7. Zjednodušený postup podle odstavce 6 zahrnuje alespoň:
a)
osvobození žadatele od povinnosti předložit některé z dokladů uvedených v článku 5 nebo v čl. 22 odst. 2 písm. a);
b)
zrychlené správní řízení, které umožňuje vydávat povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti a povolení pro dlouhodobou mobilitu v kratší lhůtě, než je lhůta uvedená v čl. 15 odst. 1 nebo v čl. 22 odst. 2 písm. b), nebo
c)
zjednodušená nebo zrychlená řízení ve vztahu k vydávání požadovaných víz.
8. Subjekty nebo podniky či skupiny podniků, jež byly uznány podle odstavce 6, oznámí příslušnému orgánu neprodleně jakoukoli změnu, která má dopad na podmínky tohoto uznání, a v každém případě do třiceti dnů ode dne, kdy nastane.
9. Členské státy stanoví odpovídající sankce, včetně odvolání uznání, pro případ, že nejsou příslušnému orgánu změny oznámeny.
Článek 12
Doba převedení v rámci společnosti
1. Maximální doba převedení osob v rámci společnosti, po které by měly opustit území členských států, ledaže získají povolení k pobytu za jiným účelem v souladu s právními předpisy Unie či vnitrostátními právními předpisy, činí u manažerů a specialistů tři roky a u zaměstnaných stážistů jeden rok.
2. Aniž jsou dotčeny jejich závazky podle mezinárodních dohod, mohou členské státy požadovat, aby mezi skončením maximální doby převedení uvedené v odstavci 1 a další žádostí týkající se stejného státního příslušníka třetí země pro účely této směrnice ve stejném členském státě uplynula doba až šesti měsíců.
Článek 13
Povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti
1. Osobám převedeným v rámci společnosti, které splňují kritéria pro přijetí stanovená v článku 5 a o kterých příslušný orgán rozhodl kladně, se vydává povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti.
2. Doba platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti je alespoň jeden rok nebo je jí doba trvání převedení na území dotyčného členského státu, pokud je tato doba kratší, a může být prodloužena maximálně na tři roky u manažerů a specialistů a na jeden rok u zaměstnaných stážistů.
3. Povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydávají příslušné orgány členského státu, přičemž používají jednotný vzor stanovený v nařízení (ES) č. 1030/2002.
4. V rubrice „druh povolení“ podle písm. a) bodu 6.4 přílohy nařízení (ES) č. 1030/2002 členské státy uvedou „ICT“.
Členské státy mohou rovněž doplnit označení ve svém úředním jazyce nebo jazycích.
5. Členské státy nevydají žádná další povolení, zejména pracovní povolení jakéhokoliv druhu.
6. Členské státy mohou uvést další informace týkající se pracovní činnosti během převedení státního příslušníka třetí země v rámci společnosti v papírové podobě nebo uchovat tyto údaje v elektronickém formátu podle článku 4 nařízení (ES) č. 1030/2002 a bodu a) 16 přílohy uvedeného nařízení.
7. Dotyčný členský stát poskytuje státním příslušníkům třetí země, jejichž žádost o přijetí byla přijata, veškerou pomoc k získání potřebného víza.
Článek 14
Změny během pobytu, které mají dopad na podmínky přijímání
Každou změnu během pobytu, která má dopad na podmínky přijímání uvedené v článku 5, oznámí žadatel příslušným orgánům dotyčného členského státu.
Článek 15
Procesní záruky
1. Příslušné orgány dotyčného členského státu rozhodnou o žádosti o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti nebo o prodloužení jeho platnosti a rozhodnutí písemně oznámí žadateli v souladu s postupy pro oznamování stanovenými vnitrostátním právem co nejdříve, nejpozději však do 90 dnů ode dne podání úplné žádosti.
2. Jestliže informace nebo dokumenty dodané jako podklad žádosti nejsou úplné, příslušné orgány žadatele v přiměřené lhůtě informují o dodatečně požadovaných informacích a stanoví přiměřenou lhůtu pro jejich poskytnutí. Běh lhůty uvedené v odstavci 1 se staví do doby, než příslušné orgány obdrží požadované dodatečné informace.
3. Důvody pro rozhodnutí, kterým se žádost prohlašuje za nepřípustnou nebo zamítá, nebo kterým se zamítá žádost o prodloužení tohoto povolení, se písemně sdělí žadateli. Důvody pro rozhodnutí, kterým se odnímá povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, jsou písemně sděleny jak osobě převedené v rámci společnosti, tak hostitelskému subjektu.
4. Proti jakémukoli rozhodnutí, kterým se prohlašuje za nepřípustnou nebo zamítá žádost o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti či prodloužení tohoto povolení, nebo se toto povolení odnímá, je možné podat opravný prostředek v dotčeném členském státě v souladu s vnitrostátním právem. V písemném oznámení se uvede, ke kterému soudnímu nebo správnímu orgánu lze podat opravný prostředek a lhůta pro podání tohoto opravného prostředku.
5. Ve lhůtě uvedené v čl. 12 odst. 1 je žadateli umožněno podat před uplynutím doby platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti žádost o prodloužení. Členské státy mohou stanovit maximální lhůtu 90 dnů před uplynutím doby platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti pro předložení žádosti o prodloužení.
6. Pokud platnost povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti uplyne během řízení o prodloužení, umožní členské státy osobě převedené v rámci společnosti nadále pobývat na jejich území do doby, než příslušné orgány o žádosti rozhodnou. Vyžaduje-li to vnitrostátní právo, mohou v takovém případě vydat vnitrostátní povolení k dočasnému pobytu nebo rovnocenné povolení.
Článek 16
Poplatky
Členské státy mohou požadovat zaplacení poplatků za vyřízení žádosti v souladu s touto směrnicí. Výše takových poplatků nesmí být nepřiměřená ani nadměrná.
KAPITOLA IV
PRÁVA
Článek 17
Práva plynoucí z povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti
Po dobu platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti požívá držitel tohoto povolení alespoň následujících práv:
a)
práva na vstup a pobyt na území prvního členského státu;
b)
práva na volný přístup na celé území prvního členského státu v souladu s jeho vnitrostátním právem;
c)
práva na výkon konkrétního zaměstnání, k němuž jej dané povolení opravňuje, v jakémkoli hostitelském subjektu patřícím k podniku nebo ke skupině podniků v prvním členském státě, a to v souladu s vnitrostátním právem.
Práva uvedená v prvním pododstavci písm. a) až c) tohoto článku lze požívat ve druhém členském státu v souladu s článkem 20.
Článek 18
Právo na rovné zacházení
1. Bez ohledu na právo rozhodné pro pracovněprávní vztah, a aniž je dotčen čl. 5 odst. 4 písm. b), mají osoby převedené v rámci společnosti přijaté podle této směrnice právo, aby s nimi bylo zacházeno přinejmenším stejně jako s osobami, na které se vztahuje směrnice 96/71/ES, pokud jde o pracovní podmínky v souladu s článkem 3 směrnice 96/71/ES v členském státě, ve kterém je práce vykonávána.
2. Osoby převedené v rámci společnosti mají právo na stejné zacházení jako se státními příslušníky členského státu, ve kterém je práce vykonávána, pokud jde o:
a)
svobodu sdružování a spolčování a členství v odborových organizacích nebo svazech zaměstnavatelů nebo v organizaci, jejíž členové patří k určité profesní skupině, včetně práv a výhod poskytovaných uvedenými organizacemi, aniž jsou dotčeny vnitrostátní předpisy o veřejném pořádku a veřejné bezpečnosti;
b)
uznávání diplomů, osvědčení a jiných odborných kvalifikací v souladu s příslušnými vnitrostátními postupy;
c)
ustanovení vnitrostátního práva týkající se oblastí sociálního zabezpečení vymezených v článku 3 nařízení (ES) č. 883/2004, ledaže se z důvodu dvoustranných dohod nebo vnitrostátních právních předpisů členského státu, v němž je práce vykonávána, uplatní právo země původu zajišťující, že na osobu převedenou v rámci společnosti se vztahují právní předpisy v oblasti sociálního zabezpečení jedné z těchto zemí. Aniž jsou dotčeny dvoustranné dohody zajišťující, že se na osobu převedenou v rámci společnosti vztahují právní předpisy země původu, uplatní se v případě mobility uvnitř EU v příslušném rozsahu nařízení (EU) č. 1231/2010;
d)
aniž je dotčeno nařízení (EU) č. 1231/2010 a dvoustranné dohody, vyplácení zákonem stanoveného starobního, invalidního a pozůstalostního důchodu vyplývajícího z předcházejícího zaměstnání osoby převedené v rámci společnosti a nabytého osobou převedenou v rámci společnosti, která se stěhuje do třetí země, nebo pozůstalými po této osobě pobývajícími ve třetí zemi, jejichž práva jsou od dané osoby odvozena, v souladu s právními předpisy stanovenými v článku 3 nařízení (ES) č. 883/2004, a to za stejných podmínek a podle stejné výměry jako státním příslušníkům dotčených členských států, kteří se odstěhují do třetí země;
e)
přístup ke zboží a službám a k poskytování zboží a služeb určených veřejnosti, s výjimkou postupů pro získání bydlení stanovených ve vnitrostátním právu, aniž je dotčena smluvní svoboda v souladu s právem Unie a vnitrostátním právem, a ke službám poskytovaným veřejnými úřady práce.
Dvoustranné dohody nebo vnitrostátní právní předpisy uvedené v tomto odstavci jsou mezinárodními dohodami nebo ustanoveními členských států ve smyslu článku 4.
3. Aniž je dotčeno nařízení Rady (EU) č. 1231/2010, mohou členské státy rozhodnout, že ustanovení odst. 2 písm. c) se s ohledem na rodinné dávky nevztahuje na osoby převedené v rámci společnosti, jimž bylo povoleno pobývat a pracovat na území členského státu po dobu nepřesahující devět měsíců.
4. Tímto článkem není dotčeno právo členského státu odejmout nebo zamítnout prodloužení povolení v souladu s článkem 8.
Článek 19
Rodinní příslušníci
1. V prvním a druhém členském státě, jež umožňují osobě převedené v rámci společnosti pobývat a pracovat na jejich území v souladu s článkem 22 této směrnice, se použije směrnice 2003/86/ES s odchylkami stanovenými v tomto článku.
2. Odchylně od čl. 3 odst. 1 a článku 8 směrnice 2003/86/ES sloučení rodiny v členských státech není závislé na požadavku, aby držitel povolení vydaného uvedenými členskými státy na základě této směrnice měl přiměřený výhled na získání práva na trvalý pobyt a pobývat na území po stanovenou minimální dobu.
3. Odchylně od čl. 4 odst. 1 třetího pododstavce a čl. 7 odst. 2 směrnice 2003/86/ES mohou integrační opatření zmíněná v těchto ustanoveních členské státy použít pouze poté, co bylo dotyčným osobám přiznáno právo na sloučení rodiny.
4. Odchylně od čl. 5 odst. 4 prvního pododstavce směrnice 2003/86/ES udělí členský stát povolení pro rodinné příslušníky, jestliže jsou splněny podmínky pro sloučení rodiny, a to do 90 dnů ode dne podání úplné žádosti. Příslušný orgán členského státu vyřizuje žádost o povolení pro rodinné příslušníky osoby převedené v rámci společnosti zároveň se žádostí o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti nebo o povolení pro dlouhodobou mobilitu, je-li žádost o povolení pro rodinné příslušníky osoby převedené v rámci společnosti předložena současně. Procesní záruky stanovené v článku 15 se použijí obdobně.
5. Odchylně od čl. 13 odst. 2 směrnice 2003/86/ES končí v zásadě doba platnosti povolení k pobytu pro rodinné příslušníky v členském státě ke dni uplynutí doby platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti nebo povolení pro dlouhodobou mobilitu vydaných uvedeným členským státem.
6. Odchylně od čl. 14 odst. 2 směrnice 2003/86/ES a aniž je dotčena zásada upřednostňování občanů Unie, jak vyplývá z příslušných ustanovení příslušných aktů o přistoupení, mají rodinní příslušníci osoby převedené v rámci společnosti, kterým bylo povoleno sloučení rodiny, právo na přístup k zaměstnání a samostatné výdělečné činnosti na území členského státu, který vydal povolení k pobytu pro rodinného příslušníka.
KAPITOLA V
MOBILITA UVNITŘ EU
Článek 20
Mobilita
Státní příslušníci třetích zemí, kteří jsou držiteli platného povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydaného prvním členským státem, mohou na základě uvedeného povolení a platného cestovního dokladu a za podmínek stanovených v článcích 21 a 22 a s výhradou článku 23 vstoupit, pobývat a pracovat na území jednoho nebo více druhých členských států.
Článek 21
Krátkodobá mobilita
1. Státní příslušníci třetích zemí, kteří jsou držiteli platného povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydaného prvním členským státem, jsou oprávněni pobývat v druhém členském státě a pracovat v jakémkoli jiném subjektu, který je v tomto druhém členském státě usazen a patří do stejného podniku či skupiny podniků, po dobu až 90 dnů v kterémkoli období 180 dnů na členský stát za podmínek stanovených v tomto článku.
2. Druhý členský stát může po hostitelském subjektu v prvním členském státě požadovat, aby oznámil prvnímu členskému státu i druhému členskému státu úmysl osoby převedené v rámci společnosti pracovat v subjektu usazeném ve druhém členském státě.
V takových případech druhý členský stát umožní, aby oznámení bylo provedeno buď:
a)
v době podání žádosti v prvním členském státě, je-li mobilita do druhého členského státu již v této fázi plánována, nebo
b)
poté, co byla osoba převedená v rámci společnosti přijata v prvním členském státě, jakmile je plánovaná mobilita do druhého členského státu známa.
3. Druhý členský stát může požadovat, aby oznámení zahrnovalo předání těchto dokumentů a informací:
a)
dokladů o tom, že hostitelský subjekt ve druhém členském státě a podnik usazený ve třetí zemi patří do téhož podniku nebo do téže skupiny podniků;
b)
pracovní smlouvy a, je-li to třeba, dopisu o zařazení, jež byly předány prvnímu členskému státu podle čl. 5 odst. 1 písm. c);
c)
případně dokumentů osvědčujících, že osoba převedená v rámci společnosti splňuje podmínky, které pro občany Unie vyplývají z vnitrostátních právních předpisů dotčeného členského státu a upravují regulované povolání, k němuž se daná žádost vztahuje;
d)
platného cestovního dokladu, jak je uvedeno v čl. 5 odst. 1 písm. f), a
e)
plánované doby a dat mobility, nebyly-li specifikovány v některém z výše uvedených dokumentů.
Druhý členský stát může požadovat, aby byly tyto dokumenty a informace předloženy v jeho úředním jazyce.
4. Pokud došlo k oznámení v souladu s odst. 2 písm. a) a pokud druhý členský stát nevznesl námitku u prvního členského státu podle odstavce 6, může k mobilitě osoby převedené v rámci společnosti do druhého členského státu dojít kdykoli po dobu platnosti povolení pro osobu převedené v rámci společnosti.
5. Pokud k oznámení došlo v souladu s odst. 2 písm. b), může být mobilita zahájena ihned po oznámení druhému členskému státu nebo kdykoli poté po dobu platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti.
6. Druhý členský stát může na základě oznámení uvedeného v odstavci 2 do 20 dnů od jeho obdržení vznést námitku proti mobilitě osoby převedené v rámci společnosti na jeho území, pokud:
a)
nejsou splněny podmínky stanovené v čl. 5 odst. 4 písm. b) nebo v odst. 3 písm. a), c) nebo d) tohoto článku;
b)
předložené dokumenty byly získány podvodným způsobem nebo byly padělány či pozměněny;
c)
bylo dosaženo maximální doby pobytu, jak je vymezena v čl. 12 odst. 1 nebo v odstavci 1 tohoto článku.
Příslušné orgány druhého členského státu neprodleně informují příslušné orgány prvního členského státu a hostitelský subjekt v prvním členském státě o své námitce vůči mobilitě.
7. Pokud má druhý členský stát námitky vůči mobilitě v souladu s odstavcem 6 tohoto článku a k mobilitě dosud nedošlo, nebude osobě převedené v rámci společnosti umožněno pracovat ve druhém členském státě jako součást převodu v rámci společnosti. Pokud se již mobilita uskutečnila, použijí se čl. 23 odst. 4 a 5.
8. Pokud je platnost povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti prodloužena prvním členským státem v rámci maximální doby stanovené čl. 12 odst. 1, nadále svého držitele opravňuje k práci ve druhém členském státě, s výhradou maximální doby stanovené v odstavci 1 tohoto článku.
9. Osobám převedeným v rámci společnosti, které jsou považovány za hrozbu pro veřejný pořádek, veřejnou bezpečnost nebo veřejné zdraví, není umožněno vstupovat na území druhého členského státu nebo pobývat na něm.
Článek 22
Dlouhodobá mobilita
1. Ve vztahu ke státním příslušníkům třetích zemí, kteří jsou držiteli platného povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydaného prvním členským státem a kteří zamýšlí pobývat v druhém členském státě a pracovat v jakémkoli jiném subjektu, který je v tomto druhém členském státě usazen a patří do stejného podniku či do stejné skupiny podniků, po dobu více než 90 dnů na členský stát, může se druhý členský stát rozhodnout:
a)
použít článek 21 a umožnit osobě převedené v rámci společnosti pobývat a pracovat na jeho území na základě a po dobu platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydaného prvním členským státem; nebo
b)
uplatnit postup stanovený v odstavcích 2 až 7.
2. Je-li podána žádost o dlouhodobou mobilitu:
a)
druhý členský stát může požadovat, aby žadatel předložil všechny níže uvedené dokumenty, nebo některé z nich, jsou-li vyžadovány druhým členským státem pro původní žádost:
i)
doklady o tom, že hostitelský subjekt ve druhém členském státě a podnik usazený ve třetí zemi patří do téhož podniku nebo do téže skupiny podniků,
ii)
pracovní smlouvu a, je-li to třeba, dopis o zařazení, jak je stanoveno v čl. 5 odst. 1 písm. c),
iii)
ve stanovených případech dokumenty osvědčující, že státní příslušník třetí země splňuje podmínky, které pro občany Unie vyplývají z vnitrostátních právních předpisů dotčeného členského státu a upravují regulované povolání, k němuž se daná žádost vztahuje,
iv)
platný cestovní doklad, jak je uvedeno v čl. 5 odst. 1 písm. f),
v)
doklad o nemocenském pojištění, nebo stanoví-li tak vnitrostátní právní předpisy, doklad o tom, že o něj požádal, jak je stanoveno v čl. 5 odst. 1 písm. g).
Druhý členský stát může požadovat, aby žadatel nejpozději v době vydání povolení pro dlouhodobou mobilitu sdělil adresu osoby převedené v rámci společnosti na území druhého členského státu.
Druhý členský stát může požadovat, aby byly tyto dokumenty a informace předloženy v jeho úředním jazyce;
b)
druhý členský stát přijme rozhodnutí o žádosti o dlouhodobou mobilitu a oznámí jej písemně žadateli, a to co nejdříve, avšak nejpozději do 90 dnů od podání žádosti a dokumentů uvedených v písmenu a) příslušným orgánům druhého členského státu;
c)
po osobě převedené v rámci společnosti se nevyžaduje, aby opustila území členských států za účelem předložení žádosti, a nepodléhá požadavku na vízum;
d)
osoba převedená v rámci společnosti je oprávněna pracovat ve druhém členském státě do přijetí rozhodnutí o žádosti o dlouhodobou mobilitu příslušnými orgány, pokud:
i)
neuplynula doba uvedená v čl. 21 odst. 1 a doba platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydaného prvním členským státem a
ii)
vyžaduje to druhý členský stát, byla-li v něm nejpozději 20 dnů před začátkem dlouhodobé mobility osoby převedené v rámci společnosti podána úplná žádost;
e)
žádost o dlouhodobou mobilitu nelze podat současně s oznámením o krátkodobé mobilitě. Pokud potřeba dlouhodobé mobility vyvstala po zahájení krátkodobé mobility osoby převedené v rámci společnosti, může druhý členský stát požádat, aby byla žádost o dlouhodobou mobilitu podána nejpozději 20 dnů před skončením krátkodobé mobility.
3. Členské státy mohou žádost o dlouhodobou mobilitu zamítnout, pokud:
a)
nejsou splněny podmínky uvedené v odst. 2 písm. a) tohoto článku nebo kritéria uvedená v čl. 5 odst. 4, 5 a 8;
b)
se uplatní jeden z důvodů uvedených v čl. 7 odst. 1 písm. b) či d) nebo čl. 7 odst. 2, 3 či 4; nebo
c)
v průběhu řízení skončí doba platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti.
4. Pokud druhý členský stát přijme kladné rozhodnutí ohledně žádosti o dlouhodobou mobilitu, jak je uvedena v odstavci 2, vydá se osobě převedené v rámci společnosti povolení pro dlouhodobou mobilitu, jež jí umožní pobývat a pracovat na jeho území. Toto povolení se vydává za použití jednotného vzoru stanoveného v nařízení (ES) č. 1030/2002. V rubrice „druh povolení“ podle písm. a) bodu 6.4 přílohy nařízení (ES) č. 1030/2002 členské státy uvedou: „mobile ICT“. Členské státy mohou rovněž doplnit označení ve svém úředním jazyce nebo jazycích.
Členské státy mohou uvést další informace týkající se pracovní činnosti v průběhu dlouhodobé mobility osoby převedené v rámci společnosti v papírové podobě nebo uchovat tyto údaje v elektronickém formátu podle článku 4 nařízení (ES) č. 1030/2002 a bodu a) 16 přílohy uvedeného nařízení.
5. Prodloužením platnosti povolení pro dlouhodobou mobilitu není dotčen čl. 11 odst. 3.
6. Druhý členský stát informuje o vydání povolení pro dlouhodobou mobilitu příslušné orgány prvního členského státu.
7. Pokud členský stát přijímá rozhodnutí o žádosti o dlouhodobou mobilitu, použijí se v přiměřeném rozsahu článek 8, čl. 15 odst. 2 až 6 a článek 16.
Článek 23
Záruky a sankce
1. Je-li povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydáno členským státem, který neuplatňuje v plném rozsahu schengenské acquis, a osoba převedená v rámci společnosti překročí vnější hranici, je druhý členský stát oprávněn požadovat k doložení skutečnosti, že se do něj osoba převedená v rámci společnosti stěhuje pro účely převedení v rámci společnosti:
a)
kopii oznámení zaslaného hostitelským subjektem v prvním členském státě podle čl. 21 odst. 2; nebo
b)
dopis hostitelského subjektu ve druhém členském státě, v němž jsou uvedeny přinejmenším údaje o době trvání mobility uvnitř EU a místě, kde je usazen hostitelský subjekt nebo subjekty ve druhém členském státě.
2. Odejme-li první členský stát povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti, ihned o tom informuje orgány druhého členského státu.
3. Hostitelský subjekt ve druhém členském státě informuje příslušné orgány druhého členského státu o jakékoli změně, která má dopad na podmínky, na jejichž základě byla mobilita umožněna.
4. Druhý členský stát může požádat, aby osoba převedená v rámci společnosti okamžitě zanechala veškeré zaměstnanecké činnosti a opustila jeho území, pokud:
a)
neobdržel oznámení v souladu s čl. 21 odst. 2 a 3 a takové oznámení vyžaduje;
b)
vznesl námitku proti mobilitě v souladu s čl. 21 odst. 6;
c)
zamítl žádost o dlouhodobou mobilitu v souladu s čl. 22 odst. 3;
d)
povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti nebo povolení pro dlouhodobou mobilitu je využíváno pro jiné účely, než pro které bylo vydáno;
e)
podmínky, za nichž byla mobilita povolena, již nejsou splněny.
5. V případech uvedených v odstavci 4 první členský stát na žádost druhého členského státu neprodleně a bez dalších formalit umožní opětovný vstup osoby převedené v rámci společnosti a případně jejích rodinných příslušníků. To platí i v případě, že doba platnosti povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vydaného v prvním členském státě uplynula v době mobility v rámci druhého členského státu, nebo bylo povolení v uvedené době odňato.
6. Překročí-li držitel povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti vnější hranici členského státu, který uplatňuje v plném rozsahu schengenské acquis, konzultuje tento členský stát Schengenský informační systém. Uvedený členský stát odepře vstup osobám, o nichž byl v Schengenském informačním systému pořízen záznam, nebo vysloví námitku proti mobilitě těchto osob.
7. Členské státy mohou uložit sankce vůči hostitelskému subjektu usazenému na jejich území v souladu s článkem 9, pokud:
a)
hostitelský subjekt neoznámil mobilitu osoby převedené v rámci společnosti v souladu s čl. 21 odst. 2 a 3;
b)
povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti nebo povolení pro dlouhodobou mobilitu je využíváno pro jiné účely, než pro které bylo vydáno;
c)
žádost o povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti byla podána jinému členskému státu, než je členský stát nejdelšího celkového pobytu;
d)
osoba převedená v rámci společnosti již nesplňuje kritéria a podmínky, na jejichž základě byla mobilita umožněna, a hostitelský subjekt neoznámil tuto změnu příslušným orgánům druhého členského státu;
e)
osoba převedená v rámci společnosti začala pracovat ve druhém členském státě, přestože nebyly splněny podmínky pro mobilitu v případě, že se použije čl. 21 odst. 5 nebo čl. 22 odst. 2 písm. d).
KAPITOLA VI
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 24
Statistika
1. Členské státy Komisi sdělí statistiky týkající se počtu poprvé vydaných povolení pro osobu převedenou v rámci společnosti a povolení pro dlouhodobou mobilitu, jakož i případných oznámení obdržených podle čl. 21 odst. 2, a pokud možno počtu osob převedených v rámci společnosti, jejichž povolení bylo prodlouženo nebo odňato. Tyto statistiky jsou členěny podle občanství a podle doby platnosti povolení a, pokud možno, podle hospodářského odvětví a pozice osoby převedené v rámci společnosti.
2. Statistiky se týkají referenčního období jednoho kalendářního roku a jsou sděleny Komisi do šesti měsíců od konce referenčního roku. Prvním referenčním rokem je rok 2017.
3. Statistiky se předkládají v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 862/2007 (15).
Článek 25
Podávání zpráv
Poprvé do 29. listopadu 2019 a poté každé tři roky předloží Komise Evropskému parlamentu a Radě zprávu o uplatňování této směrnice v členských státech a navrhne nezbytné změny. Zpráva se zaměří zejména na posouzení řádného fungování režimu mobility uvnitř EU a případné zneužívání tohoto režimu, jakož i na vzájemné působení tohoto režimu a schengenského acquis. Komise zejména posoudí praktické uplatňování článků 20, 21, 22, 23 a 26.
Článek 26
Spolupráce mezi kontaktními místy
1. Členské státy určí kontaktní místa, která budou účinně spolupracovat a budou odpovídat za přijímání a předávání informací, jež jsou zapotřebí k provádění článků 21, 22 a 23. Členské státy upřednostní výměnu informací elektronickými prostředky.
2. Každý členský stát informuje prostřednictvím národních kontaktních míst, uvedených v odstavci 1, ostatní členské státy o určených orgánech, na které je odkazováno v čl. 11 odst. 4, a o postupech použitých na mobilitu uvedenou v článcích 21 a 22.
Článek 27
Provedení
1. Členské státy uvedou v účinnost právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí do 29. listopadu 2016. Neprodleně o nich uvědomí Komisi.
Tyto předpisy přijaté členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
2. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 28
Vstup v platnost
Tato směrnice vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 29
Určení
Tato směrnice je určena členským státům v souladu se Smlouvami.
V Bruselu dne 15. května 2014.
DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2014/66/UE
z dnia 15 maja 2014 r.
w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 79 ust. 2 lit. a) i b),
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W związku ze stopniowym ustanawianiem przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje przyjęcie środków w dziedzinie imigracji, sprawiedliwych wobec obywateli państw trzecich.
(2)
TFUE przewiduje, że Unia ma rozwijać wspólną politykę imigracyjną mającą na celu zapewnienie, na każdym etapie, skutecznego zarządzania przepływami migracyjnymi i sprawiedliwego traktowania obywateli państw trzecich, którzy przebywają legalnie w państwach członkowskich. W tym celu Parlament Europejski i Rada mają przyjąć środki w zakresie warunków wjazdu i pobytu oraz standardy w zakresie wydawania przez państwa członkowskie wiz długoterminowych i zezwoleń na pobyt, a także określić prawa obywateli państw trzecich, którzy przebywają legalnie w państwie członkowskim, w tym warunki dotyczące swobody przemieszczania się i pobytu w innych państwach członkowskich.
(3)
Komunikat Komisji z dnia 3 marca 2010 r. zatytułowany „Europa 2020: strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” stawia przed Unią cel przekształcenia gospodarki w gospodarkę opartą na wiedzy i innowacji, zmniejszenia obciążeń administracyjnych dla przedsiębiorstw oraz lepszego dopasowania popytu i podaży na rynku pracy. W tym szerszym kontekście należy postrzegać środki, które mają ułatwić pochodzącym z państw trzecich pracownikom kadry kierowniczej, specjalistom i pracownikom odbywającym staż wjazd do Unii w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa.
(4)
W programie sztokholmskim, przyjętym przez Radę Europejską w dniu 11 grudnia 2009 r., uznano, że imigracja zarobkowa może przyczynić się do większej konkurencyjności i aktywności gospodarczej oraz że w kontekście istotnych wyzwań demograficznych, przed którymi Unia stanie w przyszłości, prowadzących do zwiększonego popytu na pracę, elastyczne polityki imigracyjne w znacznym stopniu wpłyną na rozwój gospodarczy Unii i jej wyniki gospodarcze w dłuższej perspektywie. W związku z tym w programie sztokholmskim wezwano Komisję i Radę do dalszej realizacji planu polityki w dziedzinie legalnej migracji, ustanowionego w komunikacie Komisji z dnia 21 grudnia 2005 r.
(5)
W związku z globalizacją działalności gospodarczej, rozwojem handlu oraz rozrostem i rozprzestrzenianiem się grup wielonarodowych, w ostatnich latach coraz częściej mamy do czynienia z tymczasowym przenoszeniem pracowników kadry kierowniczej, specjalistów i pracowników odbywających staż z oddziałów i spółek zależnych takich przedsiębiorstw wielonarodowych do innych jednostek tych przedsiębiorstw na czas wykonania krótkoterminowych zadań.
(6)
Wynikiem przenoszenia kluczowych pracowników wewnątrz przedsiębiorstwa są nowe umiejętności i nowa wiedza, innowacje oraz zwiększone możliwości ekonomiczne jednostek przyjmujących, co przyczynia się do rozwoju w Unii gospodarki opartej na wiedzy przy jednoczesnym wspieraniu przepływu inwestycji w całej Unii. Przeniesienia z państw trzecich będące przeniesieniami wewnątrz przedsiębiorstwa mogą również skutkować łatwiejszym przenoszeniem wewnątrz przedsiębiorstwa z przedsiębiorstw unijnych do przedsiębiorstw z państw trzecich i mogą zapewnić Unii silniejszą pozycję w stosunkach z partnerami międzynarodowymi. Ułatwienie przeniesień wewnątrz przedsiębiorstwa pozwala grupom wielonarodowym lepiej wykorzystywać zasoby ludzkie.
(7)
Zasady ustanowione w niniejszej dyrektywie mogą być korzystne również dla państw pochodzenia migrantów, ponieważ taka migracja czasowa na dobrze określonych zasadach może wspierać przenoszenie umiejętności, wiedzy, technologii i know-how.
(8)
Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla zasady preferencji dla obywateli Unii w odniesieniu do dostępu do rynku pracy państw członkowskich, wyrażonej w odpowiednich postanowieniach stosownych aktów przystąpienia.
(9)
Niniejsza dyrektywa powinna pozostawać bez uszczerbku dla prawa państwa członkowskiego do wydawania zezwoleń do celu zatrudnienia innych niż zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, jeżeli obywatel państwa trzeciego nie jest objęty zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.
(10)
Niniejsza dyrektywa powinna ustanowić przejrzystą i uproszczoną procedurę przyjmowania pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa, opierającą się na wspólnych definicjach i zharmonizowanych kryteriach.
(11)
W celu zagwarantowania właściwego wykonania niniejszej dyrektywy państwa członkowskie powinny zapewnić przeprowadzanie odpowiednich kontroli i skutecznych inspekcji. Fakt wydania zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa nie powinien wpływać na stosowanie przez państwa członkowskie w czasie przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa ich przepisów prawa pracy, które służą - zgodnie z prawem Unii - sprawdzaniu przestrzegania warunków pracy określonych w art. 18 ust. 1, ani nie powinien uniemożliwiać stosowania tych przepisów.
(12)
Bez zmiany powinna pozostać możliwość nałożenia przez państwo członkowskie - na podstawie prawa krajowego - sankcji na pracodawcę pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa, który ma siedzibę w państwie trzecim.
(13)
Do celów niniejszej dyrektywy za pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa należy uznać pracowników kadry kierowniczej, specjalistów oraz pracowników odbywających staż. Ta definicja powinna opierać się na konkretnych zobowiązaniach Unii w ramach Układu ogólnego w sprawie handlu usługami (GATS) oraz na dwustronnych umowach handlowych. W związku z tym, że zobowiązania podjęte w ramach GATS nie obejmują warunków wjazdu, pobytu i pracy, niniejsza dyrektywa powinna uzupełnić te zobowiązania i ułatwić ich stosowanie. Niniejsza dyrektywa powinna jednak obejmować szerszy zakres przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa niż zakres wynikający z zobowiązań handlowych, ponieważ przeniesienie nie musi dotyczyć jedynie sektora usług i może mieć początek w państwie trzecim, które nie jest stroną umowy handlowej.
(14)
Do oceny kwalifikacji pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa państwa członkowskie powinny wykorzystywać w stosownych przypadkach - tak aby ocena kwalifikacji była przeprowadzana w sposób porównywalny i przejrzysty - europejskie ramy kwalifikacji (EQF) dla uczenia się przez całe życie. Krajowe ośrodki koordynacji EQF mogą zapewniać informacje i wskazówki na temat tego, w jaki sposób krajowe poziomy kwalifikacji są powiązane z EQF.
(15)
Pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa powinny przysługiwać co najmniej te same warunki zatrudnienia co pracownikom delegowanym, których pracodawca ma siedzibę na terytorium Unii, zdefiniowane w dyrektywie 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4). Państwa członkowskie powinny wymagać, by, jeśli chodzi o wynagrodzenie przyznane na cały okres przeniesienia, pracownicy przenoszeni wewnątrz przedsiębiorstwa byli traktowani na równi z obywatelami danego państwa członkowskiego zajmującymi porównywalne stanowiska. Każde państwo członkowskie powinno odpowiadać za sprawdzenie wynagrodzenia przyznanego pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa na okres ich pobytu na jego terytorium. Ma to na celu ochronę pracowników oraz zapewnienie uczciwej konkurencji między przedsiębiorstwami mającymi siedzibę w państwach członkowskich i przedsiębiorstwami mającymi siedzibę w państwach trzecich, ponieważ gwarantuje to, że przedsiębiorstwa mające siedzibę w państwach trzecich nie będą mogły stosować niższych standardów pracy do uzyskania przewagi konkurencyjnej.
(16)
Aby umiejętności pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa były właściwe dla jednostki przyjmującej, pracownik przenoszony powinien bezpośrednio przed przeniesieniem być zatrudniony w ramach tej samej grupy przedsiębiorstw przez nieprzerwany okres wynoszący od co najmniej trzech miesięcy do dwunastu miesięcy - w przypadku pracowników kadry kierowniczej i specjalistów, oraz przez nieprzerwany okres wynoszący od co najmniej trzech miesięcy do sześciu miesięcy - w przypadku pracowników odbywających staż.
(17)
Ponieważ przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa stanowi migrację czasową, maksymalny okres jednego przeniesienia do Unii, uwzględniający mobilność między państwami członkowskimi, nie powinien przekraczać trzech lat - w przypadku pracowników kadry kierowniczej i specjalistów, i jednego roku - w przypadku pracowników odbywających staż; po upływie tego okresu osoby te powinny wyjechać do państwa trzeciego, chyba że otrzymają zezwolenie na pobyt na innej podstawie zgodnie z przepisami unijnymi lub krajowymi. Maksymalny okres przeniesienia powinien obejmować skumulowane okresy obowiązywania wydanych kolejno zezwoleń na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa. Kolejne przeniesienie do Unii są możliwe po opuszczeniu przez obywatela państwa trzeciego terytorium państw członkowskich.
(18)
W celu zapewnienia czasowego charakteru przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa oraz zapobieżenia nadużyciom państwa członkowskie powinny móc wymagać, by pomiędzy zakończeniem maksymalnego okresu jednego przeniesienia a kolejnym wnioskiem dotyczącym tego samego obywatela państwa trzeciego do celów niniejszej dyrektywy w tym samym państwie członkowskim upłynął pewien czas.
(19)
Ponieważ przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa stanowi czasowe oddelegowanie, wnioskodawca powinien przedstawić - w ramach umowy o pracę lub pisma wyznaczającego zakres obowiązków - dowody na to, że obywatel państwa trzeciego po zakończeniu przydzielonego mu zadania będzie mógł przenieść się z powrotem do jednostki należącej do tej samej grupy i mającej siedzibę w państwie trzecim. Wnioskodawca powinien również przedstawić dowody na to, że będący obywatelem państwa trzeciego pracownik kadry kierowniczej lub specjalista posiada kwalifikacje zawodowe i odpowiednie doświadczenie zawodowe niezbędne w jednostce przyjmującej, do której ma zostać przeniesiony.
(20)
Obywatele państw trzecich, którzy wnioskują o przyjęcie jako pracownicy odbywający staż, powinni przedstawić dowód posiadania dyplomu ukończenia studiów wyższych. Ponadto powinni oni - jeśli jest to wymagane - przedstawić umowę dotyczącą stażu, łącznie z opisem programu stażu, czasem jego trwania oraz warunkami nadzoru nad pracownikami odbywającymi staż, dowodzącą, że pracownicy ci będą faktycznie odbywać staż, a nie wykonywać zwykłą pracę.
(21)
Jeśli pozostaje to w zgodzie z zasadą preferencji wobec obywateli Unii wyrażoną w odpowiednich postanowieniach stosownych aktów przystąpienia, nie powinien być wymagany test rynku pracy.
(22)
Państwo członkowskie powinno uznawać kwalifikacje zawodowe obywatela państwa trzeciego nabyte w innym państwie członkowskim, tak samo jak uznaje kwalifikacje obywateli Unii, a kwalifikacje nabyte w państwie trzecim powinno brać pod uwagę zgodnie z dyrektywą 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5). Uznanie to powinno pozostawać bez uszczerbku dla wszelkich ograniczeń w dostępie do zawodów regulowanych wynikających z zastrzeżeń do istniejących zobowiązań odnośnie do zawodów regulowanych podjętych przez Unię lub Unię i jej państwa członkowskie w ramach umów handlowych. W każdym razie niniejsza dyrektywa nie powinna przewidywać korzystniejszego traktowania pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa w porównaniu z obywatelami Unii lub państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego w odniesieniu do dostępu do zawodów regulowanych w państwie członkowskim.
(23)
Niniejsza dyrektywa nie powinna wpływać na prawo państw członkowskich do określenia wielkości napływu zgodnie z art. 79 ust. 5 TFUE.
(24)
Z uwagi na konieczność zwalczania ewentualnych nadużyć w stosowaniu niniejszej dyrektywy państwa członkowskie powinny mieć możliwość odmówienia, cofnięcia lub nieodnowienia zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, w sytuacji gdy jednostka przyjmująca została ustanowiona głównie w celu ułatwiania wjazdu pracownikom przenoszonym w ramach przedsiębiorstwa lub nie prowadzi rzeczywistej działalności.
(25)
Niniejsza dyrektywa ma na celu ułatwienie mobilności pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa w obrębie Unii („mobilność wewnątrzunijna”) oraz zmniejszenie obciążeń administracyjnych związanych z przydzielaniem zadań pracowniczych w kilku państwach członkowskich. W tym celu niniejsza dyrektywa ustanawia specjalny system mobilności wewnątrzunijnej, zgodnie z którym posiadacz ważnego zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydanego przez jedno państwo członkowskie ma prawo wjazdu, pobytu i pracy w jednym państwie członkowskim lub większej ich liczbie zgodnie z przepisami regulującymi mobilność krótko- i długoterminową na mocy niniejszej dyrektywy. Mobilność krótkoterminowa do celów niniejszej dyrektywy powinna obejmować pobyty w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie, które wydało zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, przez okres do 90 dni na każde państwo członkowskie. Mobilność długoterminowa do celów niniejszej dyrektywy powinna obejmować pobyty w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie, które wydało zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, przez okres dłuższy niż 90 dni na każde państwo członkowskie. W celu zapobieżenia obchodzeniu przepisów różnicujących mobilność krótko- i długoterminową mobilność krótkoterminowa w odniesieniu do danego państwa członkowskiego powinna być ograniczona do maksymalnie 90 dni w dowolnym okresie liczącym 180 dni; nie powinno być także możliwości złożenia w tym samym czasie powiadomienia do celów mobilności krótkoterminowej i wniosku o mobilność długoterminową. Jeżeli po podjęciu przez pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa mobilności krótkoterminowej pojawia się potrzeba mobilności długoterminowej, drugie państwo członkowskie może zażądać, by wniosek został złożony co najmniej 20 dni przed końcem okresu mobilności krótkoterminowej.
(26)
Choć specjalny system mobilności ustanowiony niniejszą dyrektywą powinien przewidywać autonomiczne zasady dotyczące wjazdu i pobytu do celów wykonywania pracy jako pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie, które wydało zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, nadal zastosowanie mają wszystkie pozostałe zasady regulujące przepływ osób przez granice określone w stosownych przepisach dorobku Schengen.
(27)
W celu ułatwienia kontroli, jeżeli przeniesienie dotyczy kilku miejsc w różnych państwach członkowskich, właściwe organy drugich państw członkowskich powinny otrzymać w stosownych przypadkach odpowiednie informacje.
(28)
W sytuacji gdy pracownicy przenoszeni wewnątrz przedsiębiorstwa skorzystali z prawa do mobilności, drugie państwo członkowskie powinno mieć możliwość - pod pewnymi warunkami - podjęcia kroków służących zapewnieniu, by działalność pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa nie naruszała przepisów niniejszej dyrektywy.
(29)
Państwa członkowskie powinny przewidzieć skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary, takie jak kary finansowe, nakładane w przypadku niezastosowania się do przepisów niniejszej dyrektywy. Karami tymi mogą być między innymi środki przewidziane w art. 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/52/WE (6). Kary te mogłyby być nakładane na jednostkę przyjmującą mającą siedzibę w danym państwie członkowskim.
(30)
Stworzenie procedury jednego wniosku prowadzącej do uzyskania jednego dokumentu, łączącego zezwolenie na pobyt i zezwolenie na pracę („pojedyncze zezwolenie”), powinno przyczynić się do uproszczenia przepisów stosowanych obecnie w państwach członkowskich.
(31)
W odniesieniu do przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw, które zostały w tym celu uznane, powinno być możliwe wprowadzenie procedury uproszczonej. Uznanie powinno być regularnie poddawane ocenie.
(32)
Jeśli państwo członkowskie podejmie decyzję o przyjęciu obywatela państwa trzeciego, który spełnia kryteria określone w niniejszej dyrektywie, osoba ta powinna otrzymać zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa umożliwiające jej wykonywanie, pod pewnymi warunkami, otrzymanych zadań w różnych jednostkach należących do tego samego przedsiębiorstwa transnarodowego, w tym w jednostkach znajdujących się w innych państwach członkowskich.
(33)
Jeżeli wymagana jest wiza, a obywatel państwa trzeciego spełnia kryteria niezbędne do wydania mu zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, państwo członkowskie powinno przyznać temu obywatelowi państwa trzeciego wszelkie ułatwienia w uzyskaniu wymaganej wizy i powinno zapewnić, by właściwe organy skutecznie w tym celu współdziałały.
(34)
Jeżeli zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa jest wydawane przez państwo członkowskie niestosujące w pełni dorobku Schengen, a pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przekracza w ramach mobilności wewnątrzunijnej granicę zewnętrzną w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (7), państwo członkowskie powinno być uprawnione do tego, by wymagać przedstawienia dowodów, że pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przenosi się na jego terytorium do celów przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa. Poza tym w przypadku przekraczania granicy zewnętrznej w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 562/2006 państwa członkowskie stosujące w pełni dorobek Schengen powinny sprawdzić dane w systemie informacyjnym Schengen i powinny odmówić prawa do wjazdu osobom lub zgłosić sprzeciw wobec mobilności osób, odnośnie do których w systemie tym dokonano wpisu do celów odmowy pozwolenia na wjazd lub pobyt, o czym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (8).
(35)
Państwa członkowskie powinny móc zamieszczać dodatkowe informacje w formie zapisu na papierze lub przechowywać takie informacje w formie elektronicznej, o czym mowa w art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1030/2002 (9) i w lit. a) ppkt 16 załącznika do tego rozporządzenia, w celu podania precyzyjniejszych informacji dotyczących działalności zawodowej w czasie przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa. Podawanie takich dodatkowych informacji powinno być dla państw członkowskich nieobowiązkowe i nie powinno stanowić dodatkowego wymogu, który narażałby na szwank pojedyncze zezwolenie i procedurę jednego wniosku.
(36)
Niniejsza dyrektywa nie powinna uniemożliwiać pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa wykonywania konkretnej działalności w siedzibie klienta w ramach państwa członkowskiego, w którym jednostka przyjmująca ma siedzibę, zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie w tym państwie członkowskim w odniesieniu do takiej działalności.
(37)
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na warunki świadczenia usług w ramach art. 56 TFUE. W szczególności niniejsza dyrektywa nie wpływa na warunki zatrudnienia, które na mocy dyrektywy 96/71/WE mają zastosowanie do pracowników oddelegowanych przez przedsiębiorstwo z siedzibą w państwie członkowskim w celu świadczenia usług na terytorium innego państwa członkowskiego. Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do obywateli państw trzecich, którzy są oddelegowani przez przedsiębiorstwa z siedzibą w państwie członkowskim w ramach świadczenia usług zgodnie z dyrektywą 96/71/WE. Obywatele państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, nie mogą korzystać z przepisów dyrektywy 96/71/WE. Niniejsza dyrektywa nie powinna skutkować preferencyjnym traktowaniem przedsiębiorstw z siedzibą w państwie trzecim w stosunku do przedsiębiorstw z siedzibą w państwie członkowskim, zgodnie z art. 1 ust. 4 dyrektywy 96/71/WE.
(38)
Odpowiednie objęcie pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa zabezpieczeniem społecznym, co odnosi się również w stosownym przypadku do świadczeń dla członków ich rodzin, ma ogromne znaczenie dla zapewnienia im podczas pobytu w Unii godnych warunków pracy i życia. Na mocy prawa krajowego należy zapewnić zatem równe traktowanie w odniesieniu do tych działów zabezpieczenia społecznego, które są wymienione w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (10). Niniejsza dyrektywa nie harmonizuje przepisów państw członkowskich o zabezpieczeniu społecznym. Mówi ona wyłącznie o stosowaniu zasady równego traktowania w dziedzinie zabezpieczenia społecznego do osób objętych jej zakresem stosowania. Prawo do równego traktowania w dziedzinie zabezpieczenia społecznego ma zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy spełniają obiektywne i niedyskryminujące warunki określone w przepisach państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, w odniesieniu do przynależności do systemu zabezpieczenia społecznego oraz nabywania prawa do świadczeń z tego systemu.
W wielu państwach członkowskich prawo do otrzymywania świadczeń rodzinnych zależy od pewnych więzi z tym państwem członkowskim, gdyż świadczenia te służą wspieraniu pozytywnych zmian demograficznych mających na celu zapewnienie w przyszłości siły roboczej w tym państwie członkowskim. A zatem niniejsza dyrektywa nie powinna wpływać na prawo państwa członkowskiego do ograniczenia, pod pewnymi warunkami, zasady równego traktowania w odniesieniu do świadczeń rodzinnych, gdyż pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa i towarzyszący mu członkowie rodziny przebywają w tym państwie członkowskim jedynie przez określony czas. Prawa w zakresie zabezpieczenia społecznego należy zapewnić bez uszczerbku dla przepisów krajowych lub postanowień umów dwustronnych przewidujących stosowanie w dziedzinie zabezpieczenia społecznego przepisów państwa pochodzenia. Umowy dwustronne lub przepisy krajowe dotyczące praw w zakresie zabezpieczenia społecznego pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa przyjmowane po wejściu w życie niniejszej dyrektywy nie powinny jednak przewidywać mniej korzystnego traktowania niż traktowanie pracowników państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca. Przepisy krajowe lub takie umowy mogą skutkować na przykład tym, że w interesie pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa będzie pozostanie w systemie zabezpieczenia społecznego swojego państwa pochodzenia, w sytuacji gdy przerwa w przynależności do systemu zabezpieczenia społecznego wpłynęłaby negatywnie na jego prawa lub gdy ich przynależność do systemu zabezpieczenia społecznego powodowałaby ponoszenie przez niego kosztów podwójnego ubezpieczenia. Państwa członkowskie powinny mieć zawsze możliwość przyznania pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa korzystniejszych praw w zakresie zabezpieczenia społecznego. Żaden przepis niniejszej dyrektywy nie powinien wpływać na prawa osób pozostających przy życiu po pracowniku przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa, które swoje prawa do otrzymania renty rodzinnej, w czasie gdy przebywają w państwie trzecim, wywodzą od takiego pracownika.
(39)
W przypadku mobilności między państwami członkowskimi zastosowanie powinno mieć odpowiednio rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1231/2010 (11). Niniejsza dyrektywa nie powinna przyznawać praw szerszych niż prawa już przyznane w obowiązujących przepisach unijnych w dziedzinie zabezpieczenia społecznego obywatelom państw trzecich, którzy mają interesy transgraniczne związane z różnymi państwami członkowskimi.
(40)
Aby szczególne zasady ustanowione w niniejszej dyrektywie były atrakcyjniejsze i przyniosły wszystkie oczekiwane pozytywne skutki dla konkurencyjności przedsiębiorstw w Unii, pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa pochodzącym z państw trzecich powinny przysługiwać korzystne warunki łączenia rodzin w państwie członkowskim, które wydało zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, oraz w państwach członkowskich, które zezwalają pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa na pobyt i pracę na swoim terytorium zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy dotyczącymi mobilności długoterminowej. Prawo do łączenia rodzin faktycznie zlikwiduje poważną przeszkodę w wyrażaniu przez pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa zgody na przeniesienie. Aby chronić jedność rodziny, członkowie rodziny powinni mieć możliwość dołączenia do pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa w innym państwie członkowskim; należy też ułatwić im dostęp do rynku pracy.
(41)
W celu umożliwienia szybkiego przetwarzania wniosków państwa członkowskie powinny przyznać pierwszeństwo wymianie informacji i przekazywaniu odpowiednich dokumentów w formie elektronicznej, chyba że pojawią się problemy techniczne lub żywotne interesy będą wymagały innego postępowania.
(42)
Gromadzenie i przekazywanie plików i danych powinno się odbywać zgodnie ze stosownymi przepisami dotyczącymi ochrony danych i bezpieczeństwa.
(43)
Niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do obywateli państw trzecich, którzy ubiegają się o prawo pobytu w państwie członkowskim jako naukowcy w celu prowadzenia projektu badawczego, ponieważ podlegają oni dyrektywie Rady 2005/71/WE (12).
(44)
Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, którymi są specjalna procedura przyjmowania oraz przyjęcie warunków wjazdu i pobytu mających zastosowanie wobec przeniesień obywateli państw trzecich wewnątrz przedsiębiorstwa, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na rozmiary i skutki działań możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(45)
Niniejsza dyrektywa respektuje prawa podstawowe i jest zgodna z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, która z kolei opiera się na prawach wynikających z kart społecznych przyjętych przez Unię i Radę Europy.
(46)
Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających (13) państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o transpozycji jednego lub więcej dokumentów wyjaśniających związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że złożenie takich dokumentów jest uzasadnione.
(47)
Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do TUE i do TFUE, oraz bez uszczerbku dla art. 4 tego protokołu wymienione państwa członkowskie nie uczestniczą w przyjęciu niniejszej dyrektywy, nie są nią związane ani jej nie stosują.
(48)
Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do TUE i do TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszej dyrektywy, nie jest nią związana ani jej nie stosuje,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsza dyrektywa określa:
a)
warunki wjazdu i pobytu, przez okres dłuższy niż 90 dni, obywateli państw trzecich i członków ich rodzin na terytorium państw członkowskich w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, a także prawa tych osób;
b)
warunki wjazdu i pobytu oraz prawa obywateli państw trzecich, o których mowa w lit. a), w państwach członkowskich innych niż państwo członkowskie, które pierwsze przyznaje danemu obywatelowi państwa trzeciego zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa na mocy niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Zakres stosowania
1. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy w momencie składania wniosku mają miejsce pobytu poza terytorium państw członkowskich i ubiegają się o przyjęcie lub którzy zostali przyjęci na terytorium państwa członkowskiego, na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa jako pracownicy kadry kierowniczej, specjaliści lub pracownicy odbywający staż.
2. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do obywateli państw trzecich, którzy:
a)
ubiegają się o prawo pobytu w jednym z państw członkowskich jako naukowcy w rozumieniu dyrektywy 2005/71/WE w celu prowadzenia projektu badawczego;
b)
na mocy umów między Unią i jej państwami członkowskimi a państwami trzecimi korzystają z prawa do swobodnego przemieszczania się równoważnego z prawem obywateli Unii lub są zatrudnieni przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w tych państwach trzecich;
c)
są delegowani w ramach dyrektywy 96/71/WE;
d)
prowadzą działalność w charakterze pracowników samozatrudnionych;
e)
są przydzielani przez agencje pośrednictwa pracy, agencje pracy tymczasowej lub inne przedsiębiorstwa zajmujące się udostępnianiem pracowników do pracy pod nadzorem i kierownictwem innego przedsiębiorstwa;
f)
są przyjmowani jako studenci w pełnym wymiarze godzin lub którzy w ramach swoich studiów przechodzą krótkotrwałe nadzorowane szkolenie praktyczne.
3. Niniejsza dyrektywa pozostaje bez uszczerbku dla prawa państw członkowskich do wydawania obywatelom państw trzecich, którzy nie są objęci zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, zezwoleń na pobyt do celu zatrudnienia innych niż zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa objęte zakresem stosowania niniejszej dyrektywy.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszej dyrektywy mają zastosowanie następujące definicje:
a)
„obywatel państwa trzeciego” oznacza osobę niebędącą obywatelem Unii w rozumieniu art. 20 ust. 1 TFUE;
b)
„przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa” oznacza czasowe oddelegowanie, w celach zawodowych lub szkoleniowych, obywatela państwa trzeciego, którego miejsce pobytu w momencie składania wniosku o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa znajduje się poza terytorium państw członkowskich, z przedsiębiorstwa, które ma siedzibę poza terytorium państwa członkowskiego i z którym obywatel państwa trzeciego jest związany, przed przeniesieniem i w trakcie przeniesienia, umową o pracę, do jednostki należącej do tego przedsiębiorstwa lub tej samej grupy przedsiębiorstw z siedzibą w tym państwie członkowskim, oraz w stosownym przypadku mobilność między jednostkami przyjmującymi mającymi siedzibę w jednym lub kilku drugich państwach członkowskich;
c)
„pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa” oznacza obywatela państwa trzeciego, którego miejsce pobytu w momencie składania wniosku o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa znajduje się poza terytorium państw członkowskich i który podlega przeniesieniu wewnątrz przedsiębiorstwa;
d)
„jednostka przyjmująca” oznacza jednostkę, do której przenoszony jest pracownik wewnątrz przedsiębiorstwa - niezależnie od jej formy prawnej - i która ma siedzibę, zgodnie z prawem krajowym, na terytorium państwa członkowskiego;
e)
„pracownik kadry kierowniczej” oznacza osobę zajmującą wyższe stanowisko, która przede wszystkim kieruje jednostką przyjmującą, podlegając ogólnemu nadzorowi sprawowanemu głównie przez zarząd, udziałowców przedsiębiorstwa lub ich odpowiednik lub działając zgodnie z udzielonymi przez nich wskazówkami; stanowisko to obejmuje: kierowanie jednostką przyjmującą lub departamentem, lub oddziałem jednostki przyjmującej, nadzór i kontrolę nad pracą innych pracowników nadzoru, kierownictwa lub fachowców, posiadanie uprawnień do wydawania zaleceń w sprawie zatrudniania, zwalniania lub innych decyzji personalnych;
f)
„specjalista” oznacza osobę pracującą w ramach grupy przedsiębiorstw, która posiada specjalistyczną wiedzę, kluczową dla obszarów działania jednostki przyjmującej, jej technik lub zarządzania. Przy dokonywaniu oceny takiej wiedzy bierze się pod uwagę nie tylko wiedzę specyficzną dla jednostki przyjmującej, lecz również to, czy dana osoba posiada wysokie kwalifikacje, w tym odpowiednie doświadczenie zawodowe, odnoszące się do pracy lub działalności, które wymagają szczególnej wiedzy technicznej, w tym czy jest ona ewentualnie przedstawicielem zawodu wymagającego uprawnień;
g)
„pracownik odbywający staż” oznacza osobę posiadającą dyplom ukończenia studiów wyższych, która zostaje przeniesiona do jednostki przyjmującej do celów rozwoju zawodowego lub odbycia szkolenia w zakresie technik lub metod prowadzenia działalności gospodarczej i która w czasie trwania przeniesienia otrzymuje wynagrodzenie;
h)
„członkowie rodziny” oznaczają obywateli państw trzecich, o których mowa w art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/86/WE (14);
i)
„zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa” oznacza zezwolenie zawierające akronim „ICT”, uprawniające jego posiadacza do pobytu i pracy na terytorium pierwszego państwa członkowskiego i, w stosownych przypadkach, drugiego państwa członkowskiego, na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie;
j)
„zezwolenie na mobilność długoterminową” oznacza zezwolenie zawierające oznaczenie „mobile ICT”, uprawniające posiadacza zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa do pobytu i pracy na terytorium drugiego państwa członkowskiego na warunkach określonych w niniejszej dyrektywie;
k)
„procedura jednego wniosku” oznacza procedurę prowadzącą - na podstawie jednego wniosku o zezwolenie na pobyt i pracę obywatela państwa trzeciego na terytorium państwa członkowskiego - do podjęcia decyzji w sprawie tego wniosku;
l)
„grupa przedsiębiorstw” oznacza dwa przedsiębiorstwa lub większą ich liczbę, które to przedsiębiorstwa na mocy prawa krajowego uważa się za powiązane ze sobą w następujący sposób: przedsiębiorstwo bezpośrednio lub pośrednio posiada większość kapitału subskrybowanego innego przedsiębiorstwa; posiada większość głosów związanych z wyemitowanym kapitałem podstawowym innego przedsiębiorstwa; jest uprawnione do mianowania ponad połowy członków organu administracyjnego, kierowniczego lub nadzorczego innego przedsiębiorstwa; lub przedsiębiorstwami zarządza w sposób ujednolicony jednostka dominująca;
m)
„pierwsze państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, które jako pierwsze wydaje obywatelowi państwa trzeciego zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa;
n)
„drugie państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie - inne niż pierwsze państwo członkowskie - w którym pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa zamierza skorzystać lub korzysta z prawa do mobilności w rozumieniu niniejszej dyrektywy;
o)
„zawód regulowany” oznacza zawód regulowany zdefiniowany w art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2005/36/WE.
Artykuł 4
Korzystniejsze przepisy
1. Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla korzystniejszych przepisów zawartych w:
a)
prawie unijnym, w tym w umowach dwustronnych i wielostronnych zawartych między Unią i jej państwami członkowskimi a jednym państwem trzecim lub większą liczbą państw trzecich;
b)
umowach dwustronnych lub wielostronnych zawartych między jednym państwem członkowskim lub większą liczbą państw członkowskich a jednym państwem trzecim lub większą liczbą państw trzecich.
2. Niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawo państw członkowskich do przyjęcia lub utrzymania korzystniejszych przepisów w stosunku do obywateli państw trzecich, do których ma ona zastosowanie, w odniesieniu do art. 3 lit. h) oraz art. 15, 18 i 19.
ROZDZIAŁ II
WARUNKI PRZYJMOWANIA
Artykuł 5
Kryteria przyjmowania
1. Bez uszczerbku dla art. 11 ust. 1 obywatel państwa trzeciego ubiegający się o przyjęcie zgodnie z warunkami określonymi w niniejszej dyrektywie lub jednostka przyjmująca:
a)
przedstawia dowód, że jednostka przyjmująca oraz przedsiębiorstwo mające siedzibę w państwie trzecim należą do tego samego przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw;
b)
przedstawia dowód zatrudnienia w ramach tego samego przedsiębiorstwa lub tej samej grupy przedsiębiorstw przez nieprzerwany okres wynoszący od co najmniej trzech miesięcy do dwunastu miesięcy bezpośrednio przed dniem przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa - w przypadku pracowników kadry kierowniczej i specjalistów, oraz przez nieprzerwany okres wynoszący od co najmniej trzech miesięcy do sześciu miesięcy - w przypadku pracowników odbywających staż;
c)
przedstawia umowę o pracę i, w razie potrzeby, pismo od pracodawcy wyznaczające zakres obowiązków, zawierające co następuje:
(i)
szczegółowe informacje na temat okresu przeniesienia oraz umiejscowienia jednostki(-tek) przyjmującej(-cych);
(ii)
dowód, że w jednostce(-tkach) przyjmującej(-cych) w danym państwie członkowskim obywatel państwa trzeciego obejmuje stanowisko pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż;
(iii)
wynagrodzenie oraz inne warunki zatrudnienia przyznane na okres przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa;
(iv)
dowód, że obywatel państwa trzeciego po zakończeniu okresu przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa będzie mógł się przenieść z powrotem do jednostki, która należy do tego przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw i ma siedzibę w państwie trzecim;
d)
przedstawia dowód, że obywatel państwa trzeciego posiada kwalifikacje zawodowe i doświadczenie niezbędne w jednostce przyjmującej, do której ma zostać przeniesiony jako pracownik kadry kierowniczej lub specjalista, lub, w przypadku pracownika odbywającego staż - wymagany dyplom ukończenia studiów wyższych;
e)
w stosownych przypadkach przedstawia dokumenty poświadczające, że obywatel państwa trzeciego spełnia warunki - określone w przepisach krajowych danego państwa członkowskiego - dotyczące wykonywania przez obywateli Unii zawodu regulowanego, do którego odnosi się wniosek;
f)
przedstawia ważny dokument podróży obywatela państwa trzeciego, zgodnie z prawem krajowym, oraz, jeśli jest to wymagane, wniosek o wydanie wizy lub wizę; państwa członkowskie mogą wymagać, by okres ważności dokumentu podróży obejmował co najmniej okres ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa;
g)
bez uszczerbku dla obowiązujących umów dwustronnych przedstawia dowód posiadania ubezpieczenia zdrowotnego od wszelkich rodzajów ryzyka, od których zazwyczaj ubezpieczeni są obywatele danego państwa członkowskiego, w okresach, w których takie ubezpieczenie i związane z nim świadczenia nie przysługują w związku z pracą wykonywaną w tym państwie członkowskim ani nie wynikają z takiej pracy lub, jeśli tak przewiduje prawo krajowe, dowód złożenia wniosku o takie ubezpieczenie.
2. Państwa członkowskie mogą wymagać, by wnioskodawca przedstawił dokumenty wymienione w ust. 1 lit. a), c), d), e) i g) w języku urzędowym danego państwa członkowskiego.
3. Państwa członkowskie mogą wymagać, by wnioskodawca przedstawił, najpóźniej w momencie wydawania zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, adres danego obywatela państwa trzeciego na terytorium państwa członkowskiego.
4. Państwa członkowskie wymagają, by:
a)
w okresie przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa spełnione były wszystkie warunki odnoszące się do warunków zatrudnienia innych niż wynagrodzenie, które określone są w przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych lub powszechnie obowiązujących układach zbiorowych stosowanych do pracowników delegowanych w podobnej sytuacji w odpowiednich sektorach zawodowych.
W przypadku braku systemu uznawania układów zbiorowych za powszechnie obowiązujące, państwa członkowskie mogą oprzeć się na układach zbiorowych, które są powszechnie stosowane w odniesieniu do wszystkich podobnych przedsiębiorstw na danym obszarze geograficznym oraz o danym profilu lub w danym sektorze, lub układów zbiorowych, które zostały zawarte przez najbardziej reprezentatywnych pracodawców i organizacje pracowników na poziomie krajowym i które obowiązują na całym terytorium kraju;
b)
wynagrodzenie obywatela państwa trzeciego na cały okres przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa nie było mniej korzystne niż wynagrodzenie obywateli danego państwa, w którym wykonywana jest praca, zajmujących porównywalne stanowiska, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami, układami zbiorowymi lub praktykami w państwie członkowskim, w którym jednostka przyjmująca ma siedzibę.
5. Na podstawie dokumentów przedstawionych zgodnie z ust. 1 państwa członkowskie mogą wymagać, by pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa posiadał środki, które wystarczą mu podczas pobytu na utrzymanie siebie i członków swojej rodziny, bez konieczności korzystania z systemów pomocy społecznej państw członkowskich.
6. Oprócz dowodów wymaganych na mocy ust. 1 od każdego obywatela państwa trzeciego, który ubiega się o przyjęcie jako pracownik odbywający staż, można wymagać przedstawienia umowy dotyczącej stażu - związanej z przygotowaniem do objęcia przez tę osobę w przyszłości stanowiska w ramach przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw - w tym opisu programu stażu, który pokazuje, że celem pobytu jest szkolenie pracownika odbywającego staż do celów rozwoju zawodowego lub zapoznania go z technikami lub metodami prowadzenia działalności gospodarczej, jego czasu trwania oraz warunków, na jakich pracownik odbywający staż będzie nadzorowany w czasie trwania programu.
7. Wszelkie zmiany wprowadzane w czasie trwania procedury ubiegania się o zezwolenie, które wpływają na kryteria przyjęcia określone w niniejszym artykule, są zgłaszane przez wnioskodawcę właściwym organom danego państwa członkowskiego.
8. Obywatele państw trzecich, którzy zostali uznani za osoby stanowiące zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, nie są przyjmowani do celów niniejszej dyrektywy.
Artykuł 6
Wielkość napływu
Niniejsza dyrektywa nie wpływa na prawo państwa członkowskiego do określenia wielkości napływu obywateli państw trzecich zgodnie z art. 79 ust. 5 TFUE. Na tej podstawie wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa może zostać uznany za niedopuszczalny albo odrzucony.
Artykuł 7
Powody odrzucenia wniosków
1. Państwa członkowskie odrzucają wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa w każdym z następujących przypadków:
a)
gdy nie jest przestrzegany art. 5;
b)
gdy przedstawione dokumenty zostały uzyskane w wyniku oszustwa, zostały podrobione lub przerobione;
c)
gdy jednostka przyjmująca została ustanowiona głównie w celu ułatwiania wjazdu pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa;
d)
gdy dobiegł końca maksymalny okres pobytu określony w art. 12 ust. 1.
2. Państwa członkowskie w stosownych przypadkach odrzucają wniosek, jeżeli na pracodawcę lub jednostkę przyjmującą nałożono zgodnie z prawem krajowym sankcje za pracę nierejestrowaną lub nielegalne zatrudnienie.
3. Państwa członkowskie mogą odrzucić wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa w każdym z następujących przypadków:
a)
gdy pracodawca lub jednostka przyjmująca nie wypełnili swoich obowiązków prawnych dotyczących zabezpieczenia społecznego, podatków, praw pracowniczych lub warunków pracy;
b)
gdy pracodawca lub jednostka przyjmująca są likwidowane lub zostały zlikwidowane na mocy krajowych przepisów o niewypłacalności lub nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza;
c)
gdy celem lub skutkiem czasowej obecności pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa jest ingerencja w spór lub negocjacje między stronami stosunku pracy lub wpływanie w inny sposób na wynik takiego sporu lub takich negocjacji.
4. Państwa członkowskie mogą odrzucić wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa w oparciu o podstawę określoną w art. 12 ust. 2.
5. Bez uszczerbku dla ust. 1 w każdej decyzji o odrzuceniu wniosku uwzględnia się konkretne okoliczności danej sprawy i respektuje zasadę proporcjonalności.
Artykuł 8
Cofnięcie lub nieodnowienie zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa
1. Państwa członkowskie cofają zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa w każdym z następujących przypadków:
a)
gdy zezwolenie zostało uzyskane w wyniku oszustwa, zostało podrobione lub przerobione;
b)
gdy pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przebywa w danym państwie członkowskim w celu innym niż ten, na który wydano zezwolenie;
c)
gdy jednostka przyjmująca została ustanowiona głównie w celu ułatwiania wjazdu pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa.
2. Państwa członkowskie w stosownych przypadkach cofają zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, jeżeli na pracodawcę lub jednostkę przyjmującą nałożono zgodnie z prawem krajowym sankcje za pracę nierejestrowaną lub nielegalne zatrudnienie.
3. Państwa członkowskie odmawiają odnowienia zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa w każdym z następujących przypadków:
a)
gdy zezwolenie zostało uzyskane w wyniku oszustwa, zostało podrobione lub przerobione;
b)
gdy pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przebywa w danym państwie członkowskim w celu innym niż ten, na który wydano zezwolenie;
c)
gdy jednostka przyjmująca została ustanowiona głównie w celu ułatwiania wjazdu pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa;
d)
gdy dobiegł końca maksymalny okres pobytu określony w art. 12 ust. 1.
4. Państwa członkowskie w stosownych przypadkach odmawiają odnowienia zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, jeżeli na pracodawcę lub jednostkę przyjmującą nałożono zgodnie z prawem krajowym sankcje za pracę nierejestrowaną lub nielegalne zatrudnienie.
5. Państwa członkowskie mogą cofnąć zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub odmówić jego odnowienia w każdym z następujących przypadków:
a)
gdy art. 5 nie jest przestrzegany lub przestał być przestrzegany;
b)
gdy pracodawca lub jednostka przyjmująca nie wypełnili swoich obowiązków prawnych dotyczących zabezpieczenia społecznego, podatków, praw pracowniczych lub warunków pracy;
c)
gdy pracodawca lub jednostka przyjmująca są likwidowane lub zostały zlikwidowane na mocy krajowych przepisów o niewypłacalności lub nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza;
d)
gdy pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa nie przestrzegał przepisów o mobilności określonych w art. 21 i 22.
6. Bez uszczerbku dla ust. 1 i 3 w każdej decyzji o cofnięciu lub odmowie odnowienia zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa uwzględnia się konkretne okoliczności danej sprawy i respektuje zasadę proporcjonalności.
Artykuł 9
Kary
1. Państwa członkowskie mogą pociągnąć jednostkę przyjmującą do odpowiedzialności za niezastosowanie się do warunków przyjęcia, pobytu i mobilności określonych w niniejszej dyrektywie.
2. W przypadku gdy jednostka przyjmująca jest pociągana do odpowiedzialności zgodnie z ust. 1, dane państwo członkowskie przewiduje kary. Kary te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
3. Państwa członkowskie przyjmują środki służące zapobieganiu ewentualnym nadużyciom oraz nakładaniu kar w przypadku naruszeń niniejszej dyrektywy. Środki te obejmują monitorowanie, ocenę i, w stosownych przypadkach, kontrole zgodnie z prawem krajowym lub praktyką administracyjną.
ROZDZIAŁ III
PROCEDURA I ZEZWOLENIE
Artykuł 10
Dostęp do informacji
1. Państwa członkowskie zapewniają wnioskodawcom łatwy dostęp do informacji dotyczących wszelkiej dokumentacji wymaganej przy składaniu wniosku oraz do informacji dotyczących wjazdu i pobytu, w tym praw i obowiązków pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa i członków jego rodziny oraz przysługujących im gwarancji proceduralnych. Państwa członkowskie zapewniają również łatwy dostęp do informacji dotyczących procedur mających zastosowanie do mobilności krótkoterminowej, o których mowa w art. 21 ust. 2, i mobilności długoterminowej, o których mowa w art. 22 ust. 1.
2. Dane państwa członkowskie zapewniają jednostce przyjmującej dostęp do informacji dotyczących prawa państw członkowskich do nakładania kar zgodnie z art. 9 i 23.
Artykuł 11
Wnioski o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub zezwolenie na mobilność długoterminową
1. Państwa członkowskie określają, czy wniosek ma składać obywatel państwa trzeciego czy jednostka przyjmująca. Państwa członkowskie mogą również postanowić o dopuszczeniu wniosku dowolnej z tych stron.
2. Wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa jest składany wtedy, gdy miejsce pobytu danego obywatela państwa trzeciego znajduje się poza terytorium państwa członkowskiego, do którego chce on zostać przyjęty.
3. Wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa jest składany organom państwa członkowskiego, w którym ma miejsce pierwszy pobyt. W przypadku gdy pierwszy pobyt nie jest najdłuższy, wniosek jest składany organom państwa członkowskiego, w którym ma mieć miejsce najdłuższy całkowity pobyt w czasie przeniesienia.
4. Państwa członkowskie wyznaczają organy właściwe do przyjmowania wniosków oraz wydawania zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub zezwolenia na mobilność długoterminową.
5. Wnioskodawca jest uprawniony do złożenia wniosku w ramach procedury jednego wniosku.
6. W odniesieniu do jednostek, przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw, które zostały do tego celu uznane przez państwa członkowskie zgodnie z ich przepisami krajowymi lub praktykami administracyjnymi, można przewidzieć uproszczone procedury wydawania zezwoleń na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, zezwoleń na mobilność długoterminową, zezwoleń udzielanych członkom rodziny pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa oraz wiz.
Uznanie jest regularnie poddawane ocenie.
7. Uproszczone procedury przewidziane w ust. 6 obejmują co najmniej:
a)
zwolnienie wnioskodawcy z przedstawienia niektórych dowodów, o których mowa w art. 5 lub art. 22 ust. 2 lit. a);
b)
przyspieszoną procedurę przyjęcia, która umożliwia wydanie zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa i zezwolenia na mobilność długoterminową w terminie krótszym od przewidzianego w art. 15 ust. 1 lub w art. 22 ust. 2 lit. b); lub
c)
ułatwione lub przyspieszone procedury wydawania wymaganych wiz.
8. Jednostki lub grupy przedsiębiorstw, które zostały uznane zgodnie z ust. 6, powiadamiają odpowiedni organ - niezwłocznie, a w każdym razie w terminie 30 dni - o wszelkich zmianach mających wpływ na warunki uznania.
9. Państwa członkowskie przewidują odpowiednie kary, w tym cofnięcie uznania, w przypadku niepowiadomienia odpowiedniego organu.
Artykuł 12
Okres przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa
1. Maksymalny okres przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa wynosi trzy lata w przypadku pracowników kadry kierowniczej i specjalistów oraz jeden rok w przypadku pracowników odbywających staż; po upływie tego okresu osoby te opuszczają terytorium państw członkowskich, chyba że otrzymały zezwolenie na pobyt na innej podstawie zgodnie z przepisami unijnymi lub krajowymi.
2. Bez uszczerbku dla swoich zobowiązań wynikających z umów międzynarodowych państwa członkowskie mogą wymagać, by pomiędzy zakończeniem maksymalnego okresu przeniesienia, o którym mowa w ust. 1, a kolejnym wnioskiem dotyczącym tego samego obywatela państwa trzeciego do celów niniejszej dyrektywy w tym samym państwie członkowskim upłynął okres wynoszący do sześciu miesięcy.
Artykuł 13
Zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa
1. Zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydaje się pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa, którzy spełniają kryteria przyjęcia określone w art. 5 i w odniesieniu do których właściwe organy wydały decyzję pozytywną.
2. Okres ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wynosi co najmniej jeden rok lub jest równy okresowi przeniesienia na terytorium danego państwa członkowskiego - w zależności od tego, który okres jest krótszy - i może zostać przedłużony do maksymalnego okresu wynoszącego trzy lata w przypadku pracowników kadry kierowniczej i specjalistów oraz do maksymalnego okresu wynoszącego jeden rok w przypadku pracowników odbywających staż.
3. Właściwe organy państwa członkowskiego wydają zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa z użyciem jednolitego wzoru ustanowionego w rozporządzeniu (WE) nr 1030/2002.
4. W rubryce „rodzaj zezwolenia”, zgodnie z lit. a) ppkt 6.4 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1030/2002, państwa członkowskie wpisują „ICT”.
Państwa członkowskie mogą również dodać oznaczenie w swoim własnym języku urzędowym lub językach urzędowych.
5. Państwa członkowskie nie wydają żadnych dodatkowych zezwoleń, a w szczególności żadnego rodzaju zezwoleń na pracę.
6. Państwa członkowskie mogą zamieszczać dodatkowe informacje dotyczące działalności zawodowej obywatela państwa trzeciego w czasie przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa w formie zapisu na papierze lub przechowywać takie dane w formie elektronicznej, zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1030/2002 oraz lit. a) ppkt 16 załącznika do tego rozporządzenia.
7. Dane państwo członkowskie przyznaje obywatelom państw trzecich, których wnioski o przyjęcie zostały zaakceptowane, wszelkie ułatwienia w uzyskaniu wymaganej wizy.
Artykuł 14
Zmiany wpływające na warunki przyjęcia zachodzące w trakcie pobytu
Wszelkie zmiany zachodzące w trakcie pobytu, które wpływają na warunki przyjęcia określone w art. 5, są zgłaszane przez wnioskodawcę właściwym organom danego państwa członkowskiego.
Artykuł 15
Gwarancje proceduralne
1. Właściwe organy danego państwa członkowskiego podejmują decyzję w sprawie wniosku o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub o odnowienie takiego zezwolenia oraz powiadamiają wnioskodawcę o tej decyzji na piśmie niezwłocznie, ale nie później niż w terminie 90 dni od daty złożenia kompletnego wniosku, zgodnie z procedurami powiadamiania ustanowionymi w prawie krajowym.
2. Jeżeli informacje lub dokumenty przedstawione na poparcie wniosku są niekompletne, właściwe organy powiadamiają wnioskodawcę w rozsądnym terminie o wymaganych dodatkowych informacjach oraz wyznaczają rozsądny termin ich przedstawienia. Bieg terminu, o którym mowa w ust. 1, ulega zawieszeniu do czasu otrzymania przez właściwe organy wymaganych dodatkowych informacji.
3. Uzasadnienie decyzji o uznaniu wniosku za niedopuszczalny lub o odrzuceniu takiego wniosku, lub o odmowie odnowienia takiego zezwolenia jest wydawane wnioskodawcy na piśmie. Uzasadnienie decyzji o cofnięciu zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa jest wydawane na piśmie pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa i jednostce przyjmującej.
4. Wszelkie decyzje o uznaniu wniosku o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa za niedopuszczalny lub o odrzuceniu takiego wniosku, lub o odmowie odnowienia takiego zezwolenia, lub o jego cofnięciu podlegają zaskarżeniu w danym państwie członkowskim zgodnie z jego prawem krajowym. W pisemnym pouczeniu podaje się informację, do którego sądu lub organu administracyjnego można wnieść odwołanie, a także podaje się termin wniesienia takiego odwołania.
5. W okresie, o którym mowa w art. 12 ust. 1, przed upływem terminu ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wnioskodawca może złożyć wniosek o jego odnowienie. Państwa członkowskie mogą ustanowić maksymalny termin na złożenie wniosku o odnowienie wynoszący 90 dni przed upływem terminu ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa.
6. Jeżeli w trakcie procedury odnawiania upłynie termin ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, państwo członkowskie zezwala pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa na pobyt na swoim terytorium do czasu podjęcia przez właściwe organy decyzji w sprawie wniosku. W takim przypadku mogą one wydać - jeśli jest to wymagane prawem krajowym - krajowe tymczasowe zezwolenie na pobyt lub zezwolenie mu równoważne.
Artykuł 16
Opłaty
Państwa członkowskie mogą wymagać uiszczania opłat za rozpatrzenie wniosków zgodnie z niniejszą dyrektywą. Opłaty te nie mogą być nieproporcjonalne ani wygórowane.
ROZDZIAŁ IV
PRAWA
Artykuł 17
Prawa wynikające z zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa
W okresie ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa jego posiadaczowi przysługują co najmniej następujące prawa:
a)
prawo do wjazdu i pobytu na terytorium pierwszego państwa członkowskiego;
b)
prawo do swobodnego dostępu do całego terytorium pierwszego państwa członkowskiego zgodnie z jego prawem krajowym;
c)
prawo do wykonywania określonej działalności zawodowej, na którą wydano zgodę w ramach zezwolenia, zgodnie z prawem krajowym, w jakiejkolwiek jednostce przyjmującej należącej do przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw w pierwszym państwie członkowskim.
Prawa, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a)-c) niniejszego artykułu, przysługują w drugim państwie członkowskim zgodnie z art. 20.
Artykuł 18
Prawo do równego traktowania
1. Niezależnie od prawa właściwego dla stosunku pracy i bez uszczerbku dla art. 5 ust. 4 lit. b) pracownicy przenoszeni wewnątrz przedsiębiorstwa, przyjęci na mocy niniejszej dyrektywy, są traktowani co najmniej na równi z osobami objętymi dyrektywą 96/71/WE w odniesieniu do warunków zatrudnienia zgodnie z art. 3 dyrektywy 96/71/WE w państwie członkowskim, w którym wykonywana jest praca.
2. Pracownicy przenoszeni wewnątrz przedsiębiorstwa są traktowani na równi z obywatelami państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, w odniesieniu do:
a)
wolności stowarzyszania się i zrzeszania się oraz członkostwa w organizacjach reprezentujących pracowników lub pracodawców lub we wszelkich organizacjach zrzeszających pracowników określonych zawodów, w tym praw i świadczeń przyznawanych przez takie organizacje, bez uszczerbku dla krajowych przepisów dotyczących porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego;
b)
uznawania dyplomów, świadectw i innych kwalifikacji zawodowych zgodnie z odpowiednimi procedurami krajowymi;
c)
przepisów prawa krajowego dotyczących działów zabezpieczenia społecznego określonych w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 - chyba że na mocy umów dwustronnych lub prawa krajowego państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, zastosowanie ma prawo państwa pochodzenia - zapewniających pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa objęcie prawem w zakresie zabezpieczenia społecznego w jednym z tych państw. W przypadku mobilności wewnątrzunijnej oraz bez uszczerbku dla umów dwustronnych zapewniających objęcie pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa prawem krajowym państwa pochodzenia stosuje się odpowiednio rozporządzenie (UE) nr 1231/2010;
d)
bez uszczerbku dla rozporządzenia (UE) nr 1231/2010 oraz umów dwustronnych - wypłaty ustawowych świadczeń z tytułu wieku, inwalidztwa lub śmierci, opartych na poprzednim zatrudnieniu pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa i nabytych przez pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa przeprowadzającego się do państwa trzeciego lub osoby pozostające przy życiu po takim pracowniku przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa, które przebywają w państwie trzecim i wywodzą swoje prawa od takiego pracownika, zgodnie z przepisami, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 883/2004, na tych samych warunkach i w tych samych stawkach co w przypadku obywateli danego państwa członkowskiego, gdy obywatele ci przeprowadzają się do państwa trzeciego;
e)
dostępu do towarów i usług oraz zaopatrzenia w powszechnie dostępne towary i usługi, z wyłączeniem procedur otrzymywania lokali mieszkalnych, które są przewidziane w prawie krajowym, bez uszczerbku dla swobody zawierania umów zgodnie z prawem unijnym i krajowym, oraz z wyłączeniem usług zapewnianych przez publiczne urzędy zatrudnienia.
Umowy dwustronne lub prawo krajowe, o których mowa w niniejszym ustępie, stanowią umowy międzynarodowe lub przepisy państw członkowskich w rozumieniu art. 4.
3. Bez uszczerbku dla rozporządzenia (UE) nr 1231/2010 państwa członkowskie mogą postanowić, że ust. 2 lit. c) w odniesieniu do świadczeń rodzinnych nie ma zastosowania do pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa, którym zezwolono na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego przez okres nieprzekraczający dziewięciu miesięcy.
4. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla prawa państwa członkowskiego do cofnięcia zezwolenia lub odmowy odnowienia zezwolenia zgodnie z art. 8.
Artykuł 19
Członkowie rodziny
1. W pierwszym państwie członkowskim oraz w drugich państwach członkowskich, które zezwalają pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa na pobyt i pracę na swoim terytorium zgodnie z art. 22 niniejszej dyrektywy, zastosowanie ma dyrektywa 2003/86/WE, z zastrzeżeniem odstępstw określonych w niniejszym artykule.
2. W drodze odstępstwa od art. 3 ust. 1 i art. 8 dyrektywy 2003/86/WE połączenie rodziny w państwach członkowskich nie jest uzależnione od spełnienia wymogu, by posiadacz zezwolenia wydanego przez te państwa członkowskie na podstawie niniejszej dyrektywy miał uzasadnione perspektywy uzyskania prawa stałego pobytu oraz minimalny okres pobytu.
3. W drodze odstępstwa od art. 4 ust. 1 akapit trzeci oraz art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/86/WE środki integracji, o których mowa w tych przepisach, mogą być stosowane przez państwa członkowskie dopiero po udzieleniu danym osobom zgody na połączenie rodziny.
4. W drodze odstępstwa od art. 5 ust. 4 akapit pierwszy dyrektywy 2003/86/WE, jeżeli spełnione są warunki łączenia rodzin, zezwolenia na pobyt dla członków rodziny przyznawane są przez państwo członkowskie w terminie 90 dni od daty złożenia kompletnego wniosku. Właściwy organ państwa członkowskiego rozpatruje wniosek o zezwolenie na pobyt dla członków rodziny pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa w tym samym czasie co wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub zezwolenie na mobilność długoterminową, w przypadku gdy taki wniosek o zezwolenie na pobyt dla członków rodziny pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa jest złożony w tym samym czasie. Stosuje się odpowiednio gwarancje proceduralne określone w art. 15.
5. W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 2 dyrektywy 2003/86/WE okres ważności zezwoleń na pobyt dla członków rodziny w państwie członkowskim upływa, co do zasady, w dniu upływu terminu ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub zezwolenia na mobilność długoterminową, wydanych przez to państwo członkowskie.
6. W drodze odstępstwa od art. 14 ust. 2 dyrektywy 2003/86/WE oraz bez uszczerbku dla zasady preferencji dla obywateli Unii wyrażonej w odpowiednich postanowieniach stosownych aktów przystąpienia członkowie rodziny pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa, którym udzielono zgody na połączenie rodziny, są uprawnieni do dostępu do pracy najemnej i pracy na własny rachunek na terytorium państwa członkowskiego, które wydało zezwolenie na pobyt dla członków rodziny.
ROZDZIAŁ V
MOBILNOŚĆ WEWNĄTRZUNIJNA
Artykuł 20
Mobilność
Obywatele państwa trzeciego, którzy posiadają ważne zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydane przez pierwsze państwo członkowskie, mogą na podstawie tego zezwolenia i ważnego dokumentu podróży, na warunkach określonych w art. 21 i 22, z zastrzeżeniem art. 23, wjeżdżać na terytorium jednego lub większej liczby drugich państw członkowskich, przebywać tam i pracować.
Artykuł 21
Mobilność krótkoterminowa
1. Obywatele państwa trzeciego, którzy posiadają ważne zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydane przez pierwsze państwo członkowskie, są uprawnieni do pobytu w którymkolwiek drugim państwie członkowskim i pracy w jakiejkolwiek innej jednostce, która ma siedzibę w tym drugim państwie członkowskim i należy do tego samego przedsiębiorstwa lub do tej samej grupy przedsiębiorstw, przez okres wynoszący do 90 dni w dowolnym okresie liczącym 180 dni na każde państwo członkowskie, z zastrzeżeniem warunków określonych w niniejszym artykule.
2. Drugie państwo członkowskie może wymagać, by jednostka przyjmująca w pierwszym państwie członkowskim powiadamiała pierwsze państwo członkowskie i drugie państwo członkowskie o tym, że pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa zamierza pracować w jednostce mającej siedzibę w drugim państwie członkowskim.
W takim przypadku drugie państwo członkowskie zezwala, by powiadomienia dokonywano:
a)
w momencie składania wniosku w pierwszym państwie członkowskim - jeżeli mobilność do drugiego państwa członkowskiego przewidziana jest już na tym etapie; albo
b)
po przyjęciu pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa do pierwszego państwa członkowskiego, jak tylko znany stanie się zamiar odnoszący się do mobilności do drugiego państwa członkowskiego.
3. Drugie państwo członkowskie może wymagać, by wraz z powiadomieniem przekazano następujące dokumenty i informacje:
a)
dowód, że jednostka przyjmująca w drugim państwie członkowskim i przedsiębiorstwo mające siedzibę w państwie trzecim należą do tego samego przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw;
b)
umowę o pracę i, w razie potrzeby, pismo wyznaczające zakres obowiązków, które zostały przekazane pierwszemu państwu członkowskiemu zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c);
c)
w stosownych przypadkach dokumenty poświadczające, że pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa spełnia warunki - określone w przepisach krajowych danego państwa członkowskiego - dotyczące wykonywania przez obywateli Unii zawodu regulowanego, do którego odnosi się wniosek;
d)
ważny dokument podróży, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. f); oraz
e)
planowany okres i daty mobilności - w przypadku, gdy takie dane nie zostały podane w dokumentach wymienionych powyżej.
Drugie państwo członkowskie może wymagać, by te dokumenty i informacje zostały przedstawione w języku urzędowym tego państwa członkowskiego.
4. Jeżeli powiadomienia dokonano zgodnie z ust. 2 lit. a) i jeżeli drugie państwo członkowskie nie zgłosiło sprzeciwu pierwszemu państwu członkowskiemu zgodnie z ust. 6, mobilność pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa do drugiego państwa członkowskiego może mieć miejsce w dowolnym momencie w ramach okresu ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa.
5. Jeżeli powiadomienia dokonano zgodnie z ust. 2 lit. b), mobilność można podjąć natychmiast po powiadomieniu drugiego państwa członkowskiego lub w dowolnym innym momencie po takim powiadomieniu w ramach okresu ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa.
6. W oparciu o powiadomienie, o którym mowa w ust. 2, drugie państwo członkowskie może zgłosić sprzeciw wobec mobilności pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa na jego terytorium w terminie 20 dni od otrzymania powiadomienia, jeżeli:
a)
nie są spełnione warunki określone w art. 5 ust. 4 lit. b) lub ust. 3 lit. a), c) lub d) niniejszego artykułu;
b)
przedstawione dokumenty zostały uzyskane w wyniku oszustwa, zostały podrobione lub przerobione;
c)
dobiegł końca maksymalny okres pobytu określony w art. 12 ust. 1 lub w ust. 1 niniejszego artykułu.
Właściwe organy drugiego państwa członkowskiego niezwłocznie informują o swoim sprzeciwie wobec mobilności właściwe organy pierwszego państwa członkowskiego i jednostkę przyjmującą w pierwszym państwie członkowskim.
7. Jeżeli drugie państwo członkowskie zgłosi sprzeciw wobec mobilności zgodnie z ust. 6 niniejszego artykułu, a mobilność nie została jeszcze podjęta, pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa nie może podjąć pracy w drugim państwie członkowskim w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa. W przypadku gdy podjęto już mobilność, zastosowanie ma art. 23 ust. 4 i 5.
8. W przypadku gdy zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa zostaje odnowione przez pierwsze państwo członkowskie w ramach maksymalnego okresu, o którym mowa w art. 12 ust. 1, odnowione zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa nadal upoważnia jego posiadacza do pracy w drugim państwie członkowskim, z zastrzeżeniem maksymalnego okresu przewidzianego w ust. 1 niniejszego artykułu.
9. Pracownicy przenoszeni wewnątrz przedsiębiorstwa, którzy zostali uznani za osoby stanowiące zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego, nie mają prawa wjazdu lub pobytu na terytorium drugiego państwa członkowskiego.
Artykuł 22
Mobilność długoterminowa
1. W stosunku do obywateli państw trzecich, którzy posiadają ważne zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydane przez pierwsze państwo członkowskie i którzy zamierzają przebywać w którymkolwiek drugim państwie członkowskim i pracować w jakiejkolwiek innej jednostce, która ma siedzibę w tym drugim państwie członkowskim i należy do tego samego przedsiębiorstwa lub do tej samej grupy przedsiębiorstw - przez okres wynoszący ponad 90 dni na każde państwo członkowskie, drugie państwo członkowskie może podjąć decyzję o:
a)
zastosowaniu art. 21 i zezwoleniu pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa na pobyt i pracę na swoim terytorium w oparciu o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydane przez pierwsze państwo członkowskie i w okresie ważności takiego zezwolenia; lub
b)
zastosowaniu procedury przewidzianej w ust. 2-7.
2. W przypadku gdy składany jest wniosek o mobilność długoterminową:
a)
drugie państwo członkowskie może wymagać, by wnioskodawca przekazał niektóre lub wszystkie z wymienionych poniżej dokumentów, jeżeli są one wymagane przez drugie państwo członkowskie przy pierwotnym wniosku:
(i)
dowód, że jednostka przyjmująca w drugim państwie członkowskim i przedsiębiorstwo mające siedzibę w państwie trzecim należą do tego samego przedsiębiorstwa lub grupy przedsiębiorstw;
(ii)
umowa o pracę i, w razie potrzeby, pismo wyznaczające zakres obowiązków, przewidziane art. 5 ust. 1 lit. c);
(iii)
w stosownych przypadkach dokumenty poświadczające, że obywatel państwa trzeciego spełnia warunki - określone w przepisach krajowych danego państwa członkowskiego - dotyczące wykonywania przez obywateli Unii zawodu regulowanego, do którego odnosi się wniosek;
(iv)
ważny dokument podróży, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. f);
(v)
dowód posiadania ubezpieczenia zdrowotnego przewidzianego w art. 5 ust. 1 lit. g) lub, jeśli tak przewiduje prawo krajowe, dowód złożenia wniosku o takie ubezpieczenie.
Drugie państwo członkowskie może wymagać, by wnioskodawca przedstawił, najpóźniej w momencie gdy wydawane jest zezwolenie na mobilność długoterminową, adres pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa na terytorium drugiego państwa członkowskiego.
Drugie państwo członkowskie może wymagać, by te dokumenty i informacje zostały przedstawione w języku urzędowym tego państwa członkowskiego;
b)
drugie państwo członkowskie podejmuje decyzję w sprawie wniosku o mobilność długoterminową i powiadamia o niej wnioskodawcę na piśmie - jak najszybciej, ale nie później niż 90 dni po dacie złożenia właściwym organom drugiego państwa członkowskiego wniosku i dokumentów przewidzianych w lit. a);
c)
pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa nie ma obowiązku opuszczenia terytorium państw członkowskich w celu złożenia wniosku i nie podlega obowiązkowi wizowemu;
d)
pracownikom przenoszonym wewnątrz przedsiębiorstwa zezwala się na pracę w drugim państwie członkowskim do czasu podjęcia przez właściwe organy decyzji w sprawie wniosku o mobilność długoterminową, pod warunkiem że:
(i)
nie upłynął okres, o którym mowa w art. 21 ust. 1, ani termin ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydanego przez pierwsze państwo członkowskie; oraz
(ii)
jeśli wymaga tego drugie państwo członkowskie - kompletny wniosek został złożony w drugim państwie członkowskim co najmniej 20 dni przed rozpoczęciem mobilności długoterminowej;
e)
wniosek o mobilność długoterminową nie może zostać złożony w tym samym czasie co powiadomienie do celów mobilności krótkoterminowej. W przypadku gdy potrzeba mobilności długoterminowej pojawia się po podjęciu przez pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa mobilności krótkoterminowej, drugie państwo członkowskie może zażądać, by wniosek o mobilność długoterminową został złożony co najmniej 20 dni przed końcem okresu mobilności krótkoterminowej.
3. Państwa członkowskie mogą odrzucić wniosek o mobilność długoterminową, jeśli:
a)
nie są spełnione warunki określone w ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu lub kryteria określone w art. 5 ust. 4, art. 5 ust. 5 lub art. 5 ust. 8;
b)
zastosowanie ma jeden z powodów wskazanych w art. 7 ust. 1 lit. b) lub d) lub w art. 7 ust. 2, 3 lub 4; lub
c)
w trakcie przeprowadzania procedury upłynie termin ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa.
4. W przypadku gdy drugie państwo członkowskie podejmuje pozytywną decyzję w sprawie wniosku o mobilność długoterminową, o którym mowa w ust. 2, pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa wydaje się zezwolenie na mobilność długoterminową umożliwiające mu pobyt i pracę na jego terytorium. Zezwolenie to wydaje się z użyciem jednolitego wzoru określonego w rozporządzeniu (WE) nr 1030/2002. W rubryce „rodzaj zezwolenia”, zgodnie z lit. a) ppkt 6.4 załącznika do rozporządzenia (WE) nr 1030/2002, państwa członkowskie wpisują „mobile ICT”. Państwa członkowskie mogą również dodać oznaczenie w swoim własnym języku urzędowym lub językach urzędowych.
Państwa członkowskie mogą zamieszczać dodatkowe informacje dotyczące działalności zawodowej pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa w okresie mobilności długoterminowej w formie zapisu na papierze lub przechowywać takie dane w formie elektronicznej, zgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1030/2002 oraz lit. a) ppkt 16 załącznika do tego rozporządzenia.
5. Odnowienie zezwolenia na mobilność długoterminową pozostaje bez uszczerbku dla art. 11 ust. 3.
6. Drugie państwo członkowskie informuje właściwe organy pierwszego państwa członkowskiego o wydaniu zezwolenia na mobilność długoterminową.
7. W przypadku gdy państwo członkowskie podejmuje decyzję w sprawie wniosku o mobilność długoterminową, zastosowanie mają odpowiednio przepisy art. 8, art. 15 ust. 2-6 i art. 16.
Artykuł 23
Gwarancje i kary
1. W przypadku gdy zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa jest wydawane przez państwo członkowskie niestosujące w pełni dorobku Schengen, a pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przekracza granicę zewnętrzną, drugie państwo członkowskie jest uprawnione do tego, by wymagać przedstawienia jako dowodu, że pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa przenosi się do drugiego państwa członkowskiego do celów przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa:
a)
kopii powiadomienia wysłanego przez jednostkę przyjmującą w pierwszym państwie członkowskim zgodnie z art. 21 ust. 2; lub
b)
pisma jednostki przyjmującej w drugim państwie członkowskim, w którym podaje się co najmniej szczegółowe informacje na temat okresu mobilności wewnątrzunijnej oraz umiejscowienia jednostki(-tek) przyjmującej(-cych) w drugim państwie członkowskim.
2. W przypadku gdy pierwsze państwo członkowskie cofa zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa, informuje o tym natychmiast organy drugiego państwa członkowskiego.
3. Jednostka przyjmująca drugiego państwa członkowskiego informuje właściwe organy drugiego państwa członkowskiego o wszelkich zmianach wpływających na warunki, na których podstawie zezwolono na podjęcie mobilności.
4. Drugie państwo członkowskie może zażądać, by pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa natychmiast zaprzestał wykonywania wszelkiej działalności zawodowej i opuścił jego terytorium, jeżeli:
a)
nie zostało powiadomione zgodnie z art. 21 ust. 2 i 3, a wymaga takiego powiadomienia;
b)
zgłosiło sprzeciw wobec mobilności zgodnie z art. 21 ust. 6;
c)
odrzuciło wniosek o mobilność długoterminową zgodnie z art. 22 ust. 3;
d)
zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub zezwolenie na mobilność długoterminową jest wykorzystywane do celów innych niż cele, dla których zostało wydane;
e)
warunki, na których podstawie zezwolono na podjęcie mobilności, nie są już spełnione.
5. W przypadkach, o których mowa w ust. 4, pierwsze państwo członkowskie zezwala - na wniosek drugiego państwa członkowskiego - pracownikowi przenoszonemu wewnątrz przedsiębiorstwa oraz, w stosownych przypadkach, członkom jego rodziny, na ponowy bezzwłoczny wjazd bez formalności. Ma to również zastosowanie, jeżeli upłynął termin ważności zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa wydanego przez pierwsze państwo członkowskie lub zezwolenie takie zostało cofnięte w okresie mobilności w drugim państwie członkowskim.
6. W przypadku gdy posiadacz zezwolenia na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa przekracza granicę zewnętrzną państwa członkowskiego stosującego w pełni dorobek Schengen, to państwo członkowskie sprawdza dane w systemie informacyjnym Schengen. To państwo członkowskie odmawia prawa do wjazdu osobom lub zgłasza sprzeciw wobec mobilności osób, odnośnie do których w systemie informacyjnym Schengen dokonano wpisu do celów odmowy pozwolenia na wjazd i pobyt.
7. Państwa członkowskie mogą zgodnie z art. 9 nakładać kary na jednostki przyjmujące mające siedzibę na ich terytorium, jeżeli:
a)
jednostka przyjmująca nie powiadomiła zgodnie z art. 21 ust. 2 i 3 o mobilności pracownika przenoszonego wewnątrz przedsiębiorstwa;
b)
zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa lub zezwolenie na mobilność długoterminową jest wykorzystywane do celów innych niż cele, dla których zostało wydane;
c)
wniosek o zezwolenie na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa został złożony w państwie członkowskim innym niż państwo najdłuższego całkowitego pobytu;
d)
pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa nie spełnia już kryteriów i warunków, na podstawie których zezwolono mu na podjęcie mobilności, a jednostka przyjmująca nie powiadomiła właściwych organów drugiego państwa członkowskiego o takiej zmianie;
e)
pracownik przenoszony wewnątrz przedsiębiorstwa rozpoczął pracę w drugim państwie członkowskim, mimo że nie zostały spełnione warunki mobilności, w przypadku gdy zastosowanie ma art. 21 ust. 5 lub art. 22 ust. 2 lit. d).
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 24
Dane statystyczne
1. Państwa członkowskie przekazują Komisji dane statystyczne dotyczące liczby zezwoleń na przeniesienie wewnątrz przedsiębiorstwa oraz liczby zezwoleń na mobilność długoterminową wydanych po raz pierwszy oraz, w stosownych przypadkach, powiadomień otrzymanych zgodnie z art. 21 ust. 2, a także, w miarę możliwości, dotyczące liczby pracowników przenoszonych wewnątrz przedsiębiorstwa, którym odnowiono lub cofnięto zezwolenie. Te dane statystyczne są zdezagregowane według obywatelstwa i okresu ważności zezwolenia oraz, w miarę możliwości, sektora gospodarki i stanowiska przenoszonego pracownika.
2. Dane statystyczne dotyczą okresów odniesienia o długości jednego roku kalendarzowego i są przekazywane Komisji w ciągu sześciu miesięcy od końca roku odniesienia. Pierwszym rokiem odniesienia jest 2017.
3. Dane statystyczne są przekazywane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 862/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady (15).
Artykuł 25
Sprawozdania
Co trzy lata, a po raz pierwszy do dnia 29 listopada 2019 r. Komisja składa Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze stosowania niniejszej dyrektywy w państwach członkowskich oraz przedstawia wnioski dotyczące wszelkich niezbędnych zmian. Sprawozdanie to skupia się przede wszystkim na ocenie prawidłowości funkcjonowania systemu mobilności wewnątrzunijnej oraz na ewentualnych nadużyciach w tym systemie, a także na jego interakcji z dorobkiem Schengen. Komisja ocenia w szczególności stosowanie art. 20, 21, 22, 23 i 26 w praktyce.
Artykuł 26
Współpraca punktów kontaktowych
1. Państwa członkowskie wyznaczają punkty kontaktowe, które skutecznie ze sobą współpracują i odpowiadają za odbieranie i przekazywanie informacji niezbędnych do wykonania art. 21, 22 i 23. Państwa członkowskie przyznają pierwszeństwo wymianie informacji w drodze elektronicznej.
2. Każde państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie, z wykorzystaniem krajowych punktów kontaktowych, o których mowa w ust. 1, o wyznaczonych organach, o których mowa w art. 11 ust. 4, i o procedurze mającej zastosowanie do mobilności, o której mowa w art. 21 i 22.
Artykuł 27
Transpozycja
1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 29 listpada 2016 r. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych środków.
Środki przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2. Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjmowanych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 28
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 29
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Brukseli dnia 15 maja 2014 r.