PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ RADY (EU) č. 157/2013
ze dne 18. února 2013
o uložení konečného antidumpingového cla na dovoz bioethanolu pocházejícího ze Spojených států amerických
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (1) (dále jen „základní nařízení“), a zejména na čl. 9 odst. 4 uvedeného nařízení,
s ohledem na návrh předložený Evropskou komisí po konzultaci s poradním výborem,
vzhledem k těmto důvodům:
1. POSTUP
1.1 Zahájení řízení
(1)
Dne 25. listopadu 2011 Evropská komise (dále jen „Komise“) prostřednictvím oznámení zveřejněného v Úředním věstníku Evropské unie (2) oznámila, že zahajuje antidumpingové řízení (dále též „řízení“), pokud jde o dovoz bioethanolu pocházejícího ze Spojených států amerických (dále též „USA“ nebo „dotčená země“) do Unie.
(2)
Téhož dne Komise prostřednictvím oznámení zveřejněného v Úředním věstníku Evropské unie (3) oznámila, že zahajuje antisubvenční řízení, pokud jde o dovoz bioethanolu pocházejícího z USA do Unie, a zahájila samostatné šetření (dále jen „antisubvenční řízení“). Toto řízení bylo ukončeno dne 21. prosince 2012 bez uložení vyrovnávacích opatření.
(3)
Antidumpingové řízení bylo zahájeno na základě podnětu podaného dne 12. října 2011 Sdružením evropských výrobců obnovitelného ethanolu (ePURE) (dále jen „žadatel“) jménem výrobců představujících více než 25 % celkové výroby bioethanolu v Unii. Podnět obsahoval důkazy prima facie o dumpingu uvedeného výrobku a o podstatné újmě z něj vyplývající, což bylo považováno za dostačující pro zahájení šetření.
1.2 Strany dotčené řízením
(4)
Komise o zahájení řízení oficiálně informovala žadatele, další známé výrobce v Unii, vývozce/výrobce v USA, dovozce a další strany, o nichž bylo známo, že se jich záležitost týká, jakož i orgány USA. Zúčastněné strany dostaly možnost, aby ve lhůtě stanovené v oznámení o zahájení řízení písemně sdělily svá stanoviska a požádaly o slyšení.
(5)
Všechny zúčastněné strany, které o to požádaly a prokázaly, že mají zvláštní důvody ke slyšení, byly vyslechnuty.
1.2.1 Výběr vzorku vývozců/výrobců v USA
(6)
Vzhledem k možnému vysokému počtu vývozců/výrobců v USA se v oznámení o zahájení řízení počítalo s výběrem vzorku podle článku 17 základního nařízení.
(7)
Aby Komise mohla rozhodnout, zda je výběr vzorku nezbytný, a pokud ano, vzorek vybrat, byli všichni vývozci/výrobci v USA požádáni, aby se do 15 dnů od zahájení šetření přihlásili a aby v souladu s oznámením o zahájení řízení vyplnili formulář pro výběr vzorku, v němž uvedou základní údaje o svých činnostech souvisejících s výrobou a prodejem bioethanolu v období od 1. října 2010 do 30. září 2011 (dále jen „období šetření“ nebo „OŠ“).
(8)
Výběr reprezentativního vzorku byl rovněž konzultován s příslušnými orgány USA.
(9)
V 15denní lhůtě se přihlásilo více než 60 vývozců/výrobců, kteří poskytli požadované informace.
(10)
V souladu s článkem 17 základního nařízení Komise vybrala vzorek na základě největšího reprezentativního množství vývozu bioethanolu do Unie, které může být ve stanovené lhůtě přiměřeně přezkoumáno. Vybraný vzorek tvořilo šest výrobců bioethanolu v USA (dále jen „vzorek za USA“).
(11)
Během šetření bylo zjištěno, že výroba jednoho výrobce zařazeného do vzorku za USA nebyla během období šetření vyvážena do Unie. Tato společnost byla tudíž ze vzorku vyloučena.
(12)
Navzdory skutečnosti, že další výrobci zařazení do vzorku uvedli ve formuláři pro výběr vzorku vývoz bioethanolu do Unie, šetření prokázalo, že žádný z nich bioethanol na trh Unie nevyvážel. Ve skutečnosti jej prodávali obchodníkům/výrobcům směsí na domácím trhu, kteří nejsou ve spojení, a ti jej poté smíchali s benzinem a znovu prodávali, a to jak na domácím trhu, tak na vývoz, zejména do Unie. V průběhu šetření na místě se ukázalo, a to navzdory dojmu vyplývajícímu z informací poskytnutých výrobci v USA zařazenými do vzorku prostřednictvím formulářů pro výběr vzorku, že si tito výrobci nebyli ve všech případech vědomi toho, zda je jejich výroba určena pro trh Unie či pro jinou destinaci, včetně trhu USA, a neměli představu o prodejních cenách účtovaných obchodníky/výrobci směsí. To tudíž znamená, že výrobci bioethanolu v USA nejsou vývozci dotčeného výrobku do Unie. Skutečnými vývozci jsou obchodníci/výrobci směsí. Na základě údajů shromážděných a ověřených na úrovni vzorku za USA v předběžné fázi tudíž nebylo možné stanovit, zda byl bioethanol pocházející z USA během období šetření vyvážen do Unie za dumpingové ceny.
(13)
Žádné antidumpingové opatření tedy v té době nemohlo být uloženo.
(14)
Pro účely zjištění vývozu bioethanolu do Unie se v rámci vzorku za USA vycházelo zejména z údajů, které poskytli výrobci směsí/obchodníci, kteří nejsou ve spojení, již nebyli v předběžné fázi zahrnuti do šetření. Přestože v předběžné fázi jeden obchodník při šetření spolupracoval a poskytl doplňující údaje, nebyly tyto údaje dostačující k tomu, aby bylo možné přesně a spolehlivě stanovit údaje potřebné k výpočtu dumpingových rozpětí.
(15)
V zájmu dokončení šetření dumpingu bylo tedy považováno za nutné vycházet spíše z údajů obchodníků a výrobců směsí, kteří dotčený výrobek do Unie ve skutečnosti vyváželi.
(16)
Dotazníky týkající se dumpingu byly tedy zaslány osmi největším obchodníkům/výrobcům směsí v USA, kteří byli identifikováni během šetření v rámci vzorku za USA. Tito obchodníci/výrobci směsí představují více než 90 % celkového vývozu bioethanolu do Unie. Dva z nich se spoluprací při šetření souhlasili a jejich vývoz představuje přibližně 51 % celkového vývozu bioethanolu do Unie během období šetření.
1.2.2 Výběr vzorku výrobců v Unii
(17)
Vzhledem k možnému vysokému počtu výrobců v Unii se v oznámení o zahájení řízení počítalo s výběrem vzorku podle článku 17 základního nařízení.
(18)
V oznámení o zahájení řízení Komise uvedla, že prozatímně vybrala vzorek výrobců v Unii (dále jen „vzorek za EU“). Tento vzorek tvořilo pět společností a skupin z 19 výrobců v Unii, kteří byli známí před zahájením šetření. Vzorek byl vybrán na základě objemu výroby bioethanolu během období šetření a polohy známých výrobců. Tento vzorek představoval 48 % celkové odhadované výroby v Unii během období šetření.
(19)
Během šetření se však ukázalo, že skupiny zařazené do vzorku za EU tvoří vysoký počet společností či jednotlivých subjektů vyrábějících a prodávajících obdobný výrobek. To by znamenalo provést šetření ve 13 společnostech, což nebylo vzhledem k času, který byl na šetření vyčleněn, možné. Bylo tedy rozhodnuto znovu přezkoumat údaje, které byly k dispozici pro výběr reprezentativního vzorku. Vycházelo se z toho, že vzorek by měl být založen na největších jednotlivých výrobních subjektech v Unii a v rámci skupin a při výběru by mělo být zohledněno také určité geografické rozložení výrobců v Unii.
(20)
Proto byl nakonec vybrán konečný vzorek za EU složený z šesti jednotlivých výrobců zvolených na základě reprezentativnosti z hlediska výroby a objemu prodeje bioethanolu v období šetření a geografické polohy výrobce. Tito výrobci, kteří se nacházejí v Belgii, Nizozemsku, Francii, Spojeném království, Švédsku a Německu, představují 36 % celkové odhadované výroby v Unii a 44 % celkové výroby uvedené společnostmi, které poskytly údaje pro účely výběru vzorku. Tento vzorek byl považován za reprezentativní pro účely posouzení možné újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie.
(21)
Zúčastněné strany dostaly možnost vyjádřit připomínky ke vhodnosti výběru vzorku.
(22)
Některé strany tvrdily, že vzorek za EU je méně reprezentativní než vzorek původní, který obsahoval celé skupiny společností. Podle jejich názoru by objektivní analýzu situace ve výrobním odvětví Unie bylo možné provést pouze začleněním všech společností, které jsou součástí skupin ve vzorku. Uvedly zejména, že náklady a příjmy mohou být přiděleny určitým společnostem ve skupině, v nichž se neuskuteční návštěva, a tudíž nemusí být zohledněny při analýze újmy.
(23)
V tomto ohledu je třeba podotknout, že Komise náležitě zvážila a přezkoumala údaje poskytnuté všemi společnostmi, a to těmi, které byly zařazeny do vzorku, i těmi, které zařazeny nebyly, a zejména společnostmi patřícími do skupin, aby se ujistila, že veškeré náklady a příjmy spojené s výrobou a prodejem u společností zařazených do vzorku byly při analýze újmy v plném rozsahu a správně zohledněny.
(24)
Některé strany napadly skutečnost, že do vzorku za EU byli zařazeni výrobci v Unii, kteří se nacházeli ve fázi rozběhu činnosti. Rovněž tvrdily, že by do vzorku neměla být zařazena jedna společnost, která měla v roce 2011 významnou volnou kapacitu, nacházející se v členském státě, který neprovedl směrnici o energii z obnovitelných zdrojů (4). Rovněž zaznělo, že pokud by tyto společnosti do vzorku nakonec zařazeny byly, měla by Komise údaje o nich upravit tak, aby byly tyto mimořádné okolnosti zohledněny.
(25)
Má se za to, že skutečnost, že společnosti v nedávné době rozběhly nebo obnovily provoz, není důvodem k tomu, aby byly vyloučeny ze vzorku. Zařazení takovýchto společností do vzorku není v rozporu s kritérii pro výběr vzorku, která jsou stanovena v článku 17 základního nařízení. Pokud jde o úpravu údajů, strany neposkytly žádný konkrétní materiál nebo podložené důkazy, kterými by své tvrzení podpořily, ani podklady pro to, jak by se měla požadovaná úprava provést.
(26)
Kromě toho nebyly při šetření zjištěny žádné náklady, například zrychlené odpisy, které by měly být upraveny, aby se napravilo zkreslení způsobené rozběhem činnosti. Tento požadavek se proto zamítá.
(27)
Některé strany rovněž vznesly námitky proti tomu, že součástí vzorku za EU již není společnost, která do něj byla prozatímně vybrána a nachází se v členském státě s vysokou spotřebou a výrobou bioethanolu. Tvrdily, že ekonomická situace této společnosti je dobrá, a naznačily, že právě to bylo důvodem k jejímu vyloučení ze vzorku. Dále tvrdily, že výběr vzorku byl zkreslen tak, aby byla zjištěna újma. Podle těchto stran měla Komise rozeslat tzv. minidotazníky všem výrobcům, aby shromáždila patřičné údaje pro výběr vzorku.
(28)
Pokud jde o rozesílání minidotazníků, je třeba poznamenat, že před výběrem vzorku si Komise vyžádala informace od všech výrobců v Unii, o nichž bylo známo, že jsou záležitostí dotčeni, aby shromáždila příslušné údaje pro výběr vzorku. Jak je uvedeno v bodě 5.2.1 oznámení o zahájení řízení, tyto informace byly k dispozici ode dne zahájení šetření v dokumentu „For inspection by interested parties“ a nebyly takové povahy, aby z nich byla zřejmá ekonomická situace respondentů. Komise tedy měla k dispozici dostatek informací k tomu, aby mohla vybrat reprezentativní vzorek v souladu s kritérii uvedenými v článku 17 základního nařízení, ale nemohla společnosti vybírat tak, aby bylo dosaženo určitého výsledku. Výše uvedená tvrzení byla proto zamítnuta.
(29)
Na závěr bylo vzneseno tvrzení, že vzorek měl obsahovat společnosti vyrábějící bioethanol z cukrové řepy, jelikož výroba z této suroviny může být mnohem ziskovější než výroba například z pšenice. Třebaže toto tvrzení nebylo podložené, z dostupných informací vyplývá, že bioethanol vyráběný z cukrové řepy představuje pouze malou část celkové výroby v Unii, v roce 2011 přibližně 12 %, a že dvě ze společností zařazených do vzorku cukrovou řepu jako vstupní surovinu k výrobě bioethanolu zčásti používají. Toto tvrzení se proto zamítá.
(30)
Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem se má za to, že vzorek vybraný výše popsaným způsobem pro účely analýzy újmy je pro výrobní odvětví Unie reprezentativní.
1.2.3 Výběr vzorku dovozců, kteří nejsou ve spojení
(31)
Vzhledem k možnému vysokému počtu dovozců zapojených do řízení se v oznámení o zahájení řízení počítalo s výběrem vzorku dovozců podle článku 17 základního nařízení.
(32)
Pouze tři dovozci poskytli ve lhůtě stanovené v oznámení o zahájení řízení požadované informace a souhlasili se zařazením do vzorku. Vzhledem k omezenému počtu spolupracujících dovozců nebyl výběr vzorku považován za nutný.
1.2.4 Odpovědi na dotazník a ověřování
(33)
Komise rozeslala dotazníky všem stranám, o nichž bylo známo, že se jich záležitost týká. Dotazníky byly tedy zaslány vývozcům/výrobcům v USA zařazeným do vzorku, výrobcům v Unii zařazeným do vzorku, třem spolupracujícím dovozcům v Unii, kteří nejsou ve spojení, a všem uživatelům, o nichž bylo známo, že se jich šetření týká.
(34)
Odpovědi zaslali vývozci/výrobci v USA zařazení do vzorku, výrobci v Unii zařazení do vzorku, dva dovozci, kteří nejsou ve spojení, a čtyři uživatelé.
(35)
Komise si vyžádala a ověřila veškeré informace, které poskytly zúčastněné strany a které považovala za nezbytné pro účely konečného stanovení dumpingu, výsledné újmy a zájmu Unie.
(36)
Inspekce na místě se uskutečnily v prostorách těchto společností:
Vývozci/výrobci v USA
-
Marquis Energy LLC, Hennepin, Illinois
-
Patriot Renewable Fuels LLC, Annawan, Illinois
-
Platinum Ethanol LLC, Arthur, Iowa
-
Plymouth Energy Company LLC, Merrill, Iowa
-
POET LLC, Wichita, Kansas a Sioux Falls, Jižní Dakota
Obchodník v USA, který není ve spojení
-
Bio Urja Trading LLC, Houston, Texas
Obchodník ve Švýcarsku, který je ve spojení
-
Cargill International SA, Ženeva
Výrobci v Unii
-
Abengoa Energy Netherlands B.V., Rotterdam, Nizozemsko
-
BioWanze S.A., Wanze, Belgie
-
Crop Energies Bioethanol GmbH, Mannheim, Německo
-
Ensus, Yarm, Spojené království
-
Lantmännen Energi/Agroetanol, Norrköping, Švédsko
-
Tereos BENP, Lillebonne, Francie
Dovozci v Unii, kteří nejsou ve spojení
-
Shell Trading Rotterdam B.V., Rotterdam, Nizozemsko
-
Greenergy Fuels Limited, Londýn, Spojené království
Uživatelé v Unii
-
Shell Nederland Verkoopmaatschappij B.V. Rotterdam, Nizozemsko
1.3 Období šetření a posuzované období
(37)
Šetření dumpingu a újmy se týkalo období od 1. října 2010 do 30. září 2011. Analýza tendencí významných pro posouzení újmy se týkala období od ledna 2008 do konce období šetření (dále jen „posuzované období“).
2. DOTČENÝ VÝROBEK A OBDOBNÝ VÝROBEK
2.1 Dotčený výrobek
(38)
Dotčeným výrobkem je bioethanol, někdy označovaný jako „palivo ethanol“, tj. ethylalkohol vyráběný ze zemědělských produktů (jak jsou uvedeny v seznamu v příloze I Smlouvy o fungování Evropské unie), denaturovaný či nedenaturovaný, s výjimkou produktů s obsahem vody převyšujícím 0,3 % (m/m) měřeno v souladu s normou EN 15376, avšak včetně ethylalkoholu vyráběného ze zemědělských produktů (jak jsou uvedeny v seznamu v příloze I Smlouvy o fungování Evropské unie) ve směsi s benzinem o obsahu ethylalkoholu převyšujícím 10 % (v/v), pocházející z USA, v současnosti kódů KN ex 2207 10 00, ex 2207 20 00, ex 2208 90 99, ex 2710 12 21, ex 2710 12 25, ex 2710 12 31, ex 2710 12 41, ex 2710 12 45, ex 2710 12 49, ex 2710 12 51, ex 2710 12 59, ex 2710 12 70, ex 2710 12 90, ex 3814 00 10, ex 3814 00 90, ex 3820 00 00 a ex 3824 90 97.
(39)
Bioethanol lze vyrábět z různých zemědělských vstupních surovin, např. cukrové třtiny, cukrové řepy, brambor, manioku a kukuřice. V USA se bioethanol rozlišuje podle různých vstupních surovin, jak je popsáno níže:
a)
Konvenční biopalivo (vyráběné především ze vstupní suroviny kukuřice a běžně nazývané kukuřicový ethanol), které je definováno jako obnovitelné palivo získávané z kukuřičného škrobu a vyráběno v zařízeních, jejichž výstavba byla zahájena po datu uzákonění zákona o energetické nezávislosti a bezpečnosti v prosinci 2007 (5), a které musí v budoucnosti dosáhnout 20 % snížení emisí skleníkových plynů ve srovnání se základními emisemi skleníkových plynů z benzinu a nafty v průběhu životního cyklu.
b)
Vyspělé biopalivo, definované jako obnovitelné palivo jiné než ethanol získaný z kukuřičného škrobu, které je získáváno z obnovitelné biomasy a jehož emise skleníkových plynů v průběhu životního cyklu, určené správcem podle zákona o energetické politice (Energy Policy Act, EPA), jsou alespoň o 50 % nižší než základní emise skleníkových plynů. Tento pojem zahrnuje „celulózová biopaliva“ jako bioethanol a „naftu z biomasy“. Soupis pro vyspělá biopaliva zahrnuje soupis pro celulózová biopaliva, naftu z biomasy a nerozlišená vyspělá biopaliva.
(40)
Konkrétněji je celulózové biopalivo (6) definováno jako obnovitelné palivo získané z jakékoli celulózy, hemicelulózy nebo ligninu získaných z obnovitelné biomasy, jehož emise skleníkových plynů v průběhu životního cyklu, určené správcem podle zákona o energetické politice, jsou alespoň o 60 % nižší než základní emise skleníkových plynů v průběhu životního cyklu. Celulózová biopaliva zahrnují celulózový bioethanol. Federální vláda Spojených států ve značné míře podporuje výzkum a pilotní projekty zabývající se výrobou vyspělých biopaliv, a zejména celulózového bioethanolu vyráběného především z odpadu ze zemědělství a lesnictví. Podle činitelů USA a veřejně dostupných údajů (7) dosáhne výroba tohoto typu bioethanolu v roce 2014 přibližně 4 miliard litrů a do roku 2021 přesáhne 50 miliard litrů. Výroba celulózového bioethanolu byla během období šetření zanedbatelná.
(41)
Během období šetření a až do současnosti byla hlavní vstupní surovinou používanou v USA kukuřice, zatímco hlavní vstupní surovinou používanou v Unii je pšenice.
(42)
Z šetření vyplynulo, že bioethanol se obecně prodává v čisté formě výrobcům směsí/obchodníkům, kteří jej smísí (8) s benzinem především s cílem vyrobit směsi s vysokým obsahem bioethanolu, které se vyvážejí nebo prodávají na domácím trhu k dalšímu mísení a používají jako palivo ke spotřebě. Mísení není příliš složité a lze je provést smísením výrobků ve zvláštních nádržích, do nichž se přidají požadované procentní podíly bioethanolu a benzinu.
(43)
Aby bylo možné určit různé druhy bioethanolu a směsi bioethanolu používané na celém světě, jsou směsi paliva ethanolu značeny tzv. čísly „E“, která popisují procentní podíl objemu paliva ethanolu ve směsi. Například E85 znamená, že směs obsahuje 85 % bezvodného ethanolu a 15 % benzinu. Směsi s nízkým obsahem ethanolu v rozmezí od E5 do E25 jsou rovněž známé jako gasohol, ačkoli mezinárodně pojem gasohol nejčastěji označuje směs E10. Směsi E10 nebo směsi slabší se do roku 2011 používaly ve více než dvaceti zemích světa a vedoucí příčku zaujímaly Spojené státy americké, kde byl téměř všechen maloobchodní benzin v roce 2010 smíšen s 10 % bioethanolu.
(44)
Z šetření vyšlo najevo, že podle stávajícího programu pro národní normu pro obnovitelná paliva (National Renewable Fuel Standard program, RFS1) zřízeného v rámci zákona o energetické politice z roku 2005, jímž se změnil zákon o ochraně ovzduší (Clean Air Act) a který stanovil první národní normu pro obnovitelná paliva, jsou všechny druhy bioethanolu považovány za biopaliva. Odpovědnost za koordinaci činností s ministerstvem energetiky Spojených států, ministerstvem zemědělství Spojených států a zúčastěnými subjekty za účelem koncipování a provádění tohoto programu přidělil Kongres Spojených států Úřadu pro ochranu životního prostředí Spojených států (US Environmental Protection Agency, EPA).
(45)
V důsledku své politiky v oblasti energetiky jsou Spojené státy od roku 2005 největším světovým výrobcem bioethanolu a připadá na ně 57,5 % světové produkce. Požadavky EPA zaručily, že v roce 2009 bylo vyrobeno nejméně 11 miliard amerických galonů obnovitelných paliv, a to zejména za účelem splnění cílů stanovených zákonem o energetické nezávislosti a bezpečnosti z roku 2007. Výroba v tak velkém měřítku rovněž umožnila výrobcům v USA vyvážet bioethanol i na jiné trhy, včetně Unie.
(46)
Podle úředních zdrojů, informací o trhu a veřejně dostupných informací (9) jsou všechny druhy bioethanolu a bioethanolu ve směsích, zejména směsích bioethanolu a minerálního benzinu, jak je vysvětleno ve 43. bodě odůvodnění výše, které se vyrábějí v USA a prodávají se buď v USA, nebo na vývoz, považovány za paliva z bioethanolu a jsou součástí legislativního balíčku týkajícího se energetické účinnosti a obnovitelné energie a náhradních paliv v USA.
(47)
Bylo zjištěno, že všechny druhy bioethanolu a bioethanolu ve směsích, kterých se týká toto šetření, mají navzdory možným rozdílům, pokud jde o vstupní suroviny použité pro jejich výrobu, nebo odlišnostem ve výrobním postupu tytéž nebo velmi podobné základní fyzikální, chemické a technické vlastnosti a používají se ke stejným účelům. Malé odlišnosti, které dotčený výrobek může vykazovat, nemění jeho základní definici, jeho vlastnosti ani to, jak ho různé strany vnímají.
(48)
Některé strany tvrdily, že definice dotčeného výrobku není jasná, zejména proto, že neumožňuje rozlišovat mezi bioethanolem pro použití v palivu a bioethanolem pro jiná použití. Z toho důvodu prohlásily, že by se šetření mělo vztahovat na ethanol určený pro všechna použití a ethanol ze všech zdrojů včetně syntetického ethanolu, který konkuruje bioethanolu pro průmyslové použití.
(49)
Další strana tvrdila opak, konkrétně že šetření by se mělo vztahovat pouze na bioethanol pro použití v palivu, a že bioethanol pro průmyslové použití by tím pádem měl být vyloučen.
(50)
V této souvislosti je třeba poznamenat, že dotčený výrobek by měl být definován především podle základních fyzikálních, technických a chemických vlastností, nikoli podle použití či uplatnění. Výrobek, který má různá uplatnění, může mít samozřejmě tytéž nebo obdobné základní vlastnosti bez ohledu na další použití a za určitých okolností může být nutné prohloubit analýzu definice výrobku s ohledem na specifické rysy výrobního odvětví a trhu.
(51)
V tomto případě bylo jasné, že oznámení o zahájení řízení neobsahovalo záměr zahrnout do definice výrobků také syntetický ethanol. Syntetický ethanol má jiné vlastnosti než bioethanol a neodpovídá výše popsaným kritériím týkajícím se definice dotčeného výrobku. Do šetření se nezapojil žádný výrobce, který se soustředí na výrobu uvedeného výrobku. Z toho důvodu nelze syntetický ethanol zařadit do definice dotčeného výrobku a spadá mimo rámec šetření. V rozporu s názorem některých stran toto upřesnění nevede ke změně rámce šetření ani definice dotčeného výrobku a nemělo dopad na kvalitu použitých údajů.
(52)
Bioethanol pro použití v palivu a bioethanol pro jiná použití mohou mít obdobné vlastnosti. Šetření se však věnovalo dumpingu na úrovni hospodářských subjektů v USA, které vyráběly nebo míchaly bioethanol pro použití v palivu, zejména bioethanol určený pro palivové směsi. I šetření výrobců v Unii se zaměřilo na bioethanol určený pro použití v palivu, a nikoli pro jiné účely. Na bioethanol pro jiná použití, než je použití v palivu, by se tudíž rámec tohoto šetření neměl vztahovat.
(53)
Dovozci, kteří nebudou využívat bioethanol pro použití v palivu dovážený z USA, mohou podat prohlášení, podle ustanovení týkajících se konečného použití stanovených prováděcími pravidly obsaženými v článcích 291 až 300 celního kodexu Unie (10).
2.2 Obdobný výrobek
(54)
Bylo zjištěno, že bioethanol vyráběný výrobním odvětvím Unie a prodávaný na trhu Unie má obdobné základní fyzikální, chemické a technické vlastnosti jako bioethanol vyvážený do Unie z USA.
(55)
Jak je popsáno ve 39. bodě odůvodnění výše, bioethanol lze vyrábět z různých vstupních surovin. Šetření však nepoukázalo na skutečnost, že by použitá vstupní surovina vedla k jakýmkoli rozdílům, pokud jde o vlastnosti konečného výrobku. Bylo zjištěno, že dotčený výrobek vyráběný v USA, zejména z kukuřice, a vyvážený na trh Unie je vzájemně zaměnitelný s dotčeným výrobkem, zejména ze pšenice, vyráběným a prodávaným v Unii tamními výrobci. Pokud jde o bioethanol, neexistují kromě toho žádné významné rozdíly, jsou-li vůbec nějaké, v používání a přístupu ze strany hospodářských subjektů a uživatelů na trhu.
(56)
Je tedy potvrzeno, že bioethanol vyráběný a prodávaný v Unii a dotčený výrobek vyvážený z USA by měly být považovány za obdobné výrobky ve smyslu čl. 1 odst. 4 základního nařízení.
(57)
Někteří výrobci v USA zařazení do vzorku tvrdili, že bioethanol vyráběný a prodávaný na trhu USA není jako dotčený výrobek, protože striktně neodpovídá znění popisu výrobku uvedenému v oznámení o zahájení řízení. Druhy bioethanolu prodávané na trhu USA skutečně odpovídají normě uplatňované ve Spojených státech (ASTM) spíše než EN 15376 a obsah vody u nich přesahuje hranici 0,3 %.
(58)
Šetření však ukázalo, že bioethanol vyráběný k prodeji na trhu USA má ve značné míře stejné základní fyzikální, chemické a technické vlastnosti jako dotčený výrobek. Čl. 1 odst. 4 základního nařízení stanoví, že obdobný výrobek nemusí být nezbytně podobný ve všech ohledech s dotčeným výrobkem, ale může se jednat o výrobek, který ačkoliv není podobný ve všech ohledech, má vlastnosti úzce se podobající vlastnostem dotčeného výrobku. To je případ bioethanolu prodávaného na trhu USA a bioethanolu vyváženého do Unie. Existují precedenty, kdy se výrobky považovaly za obdobné jako dotčený výrobek i navzdory určitým rozdílům (11).
(59)
Proto bylo rozhodnuto prozatímní zjištění zvrátit a považovat bioethanol odpovídající normě ASTM a prodávaný na trhu USA za výrobek obdobný dotčenému výrobku ve smyslu čl. 1 odst. 4 základního nařízení.
3. DUMPING
3.1 Úvod
(60)
Jak je vysvětleno v 6. až 16. bodě odůvodnění výše, šetření se za účelem prošetření možného dumpingu týkalo jak výrobců bioethanolu, tak obchodníků/výrobců směsí, kteří vyváželi dotčený výrobek na trh Unie.
(61)
Podle čl. 9 odst. 5 základního nařízení se v nařízení o uložení cla stanoví clo pro každého dodavatele, nebo není-li to proveditelné, pro danou dodavatelskou zemi.
(62)
Někteří výrobci tvrdili, že bylo možné identifikovat a sledovat jejich výrobky prodané hospodářským subjektům v USA za účelem vývozu, zejména do Unie. Odvolávali se na certifikační postup, který stanoví směrnice o energii z obnovitelných zdrojů, ale nedokázali najít konkrétní vazbu mezi jejich prodejem na trhu USA a vývozem uskutečňovaným jinými hospodářskými subjekty do EU. Jak je uvedeno ve 12. bodě odůvodnění výše a 63. bodě odůvodnění níže, tito výrobci rovněž neměli představu o úrovni vývozních cen do Unie.
(63)
V tomto případě bylo zjištěno, že vzhledem ke struktuře odvětví bioethanolu a způsobu výroby a prodeje dotčeného výrobku na trhu USA a způsobu jeho vývozu do Unie není proveditelné stanovit individuální dumpingová rozpětí pro výrobce v USA. Přesněji, výrobci zařazení do vzorku za USA dotčený výrobek do Unie nevyváželi a obchodníci/výrobci směsí, kteří byli zahrnuti do šetření, získávali bioethanol od různých výrobců, míchali jej a prodávali zejména na vývoz do Unie, tudíž navzdory tvrzením výše uvedených stran nebylo možné všechny jednotlivé nákupy vysledovat a srovnat běžné hodnoty s příslušnými vývozními cenami a nelze určit výrobce v okamžiku vývozu do Unie. Jinými slovy, každá dodávka odeslaná do EU obsahuje bioethanol vyrobený v USA různými výrobci v USA, ne pouze těmi, kteří jsou zařazeni do vzorku za USA. Šetření také ukázalo, že úroveň cen, které účtovali výrobci ve vzorku za USA svým odběratelům v USA, nebyla v souladu s cenou skutečně zaplacenou nebo splatnou za dotčený výrobek v případě vývozu do Unie.
(64)
Z toho důvodu se má za to, že by mělo být stanoveno celostátní dumpingové rozpětí.
3.2 Běžná hodnota
(65)
Pro stanovení běžné hodnoty v souladu s čl. 2 odst. 2 základního nařízení Komise nejprve zjišťovala, zda byl dotčený výrobek prodáván dvěma spolupracujícími obchodníky/výrobci směsí nezávislým odběratelům na domácím trhu v reprezentativním objemu, tj. zda celkový objem takového prodeje představoval během období šetření nejméně 5 % celkového objemu vývozu do Unie.
(66)
Jelikož byl obdobný výrobek prodáván na domácím trhu v dostatečném množství, byla běžná hodnota určena na základě ceny zaplacené nebo splatné dvěma výše uvedeným obchodníkům/výrobcům směsí v běžném obchodním styku nezávislými odběrateli v USA.
3.3 Vývozní cena
(67)
Spolupracující obchodníci/výrobci směsí poskytli údaje, které umožnily stanovit vývozní cenu na základě jejich cen, které jsou skutečně zaplacené nebo které je třeba zaplatit, podle čl. 2 odst. 8 základního nařízení. U transakcí, při nichž se dovoz do Unie uskutečnil prostřednictvím obchodní společnosti ve spojení, byla vývozní cena určena početně podle čl. 2 odst. 9 základního nařízení na základě ceny obchodníka ve spojení, za kterou byl výrobek poprvé znovu prodán nezávislým odběratelům v Unii.
(68)
Pokud jde o prodej uskutečněný prostřednictvím obchodníka ve spojení se sídlem ve Švýcarsku, nebyly od vývozní ceny odečteny prodejní, správní a režijní náklady a zisk, jelikož nebyly považovány za náklady v období mezi dovozem a novým prodejem do Unie. Šetření ukázalo, že hlavní činnost obchodníka ve spojení představovalo řízení peněžních prostředků jednotky pro obchod v oblasti „cukru“, do níž biopaliva patří, a zajišťování rizik spojených s obchodem v zemědělském odvětví uzavíráním derivátových smluv, a to jak v rámci mimoburzovního trhu, tak i organizovaného finančního trhu.
(69)
Někteří výrobci ve Spojených státech tvrdili, že běžnou praxí orgánů je považovat prodejní cenu účtovanou vývozcem prvnímu nezávislému odběrateli za vývozní cenu, která slouží k výpočtu dumpingu. V tomto případě by touto cenou byla prodejní cena účtovaná výrobci ve Spojených státech obchodníkům/výrobcům směsí ve Spojených státech, kteří nejsou ve spojení. Jak je však uvedeno v 62. a 63. bodě odůvodnění výše, žádný z výrobců bioethanolu ve Spojených státech dotčený výrobek do Unie nevyvážel a neměl představu o úrovni vývozních cen do EU. Jejich cenu účtovanou na domácím trhu tedy použít nelze, protože se nejedná o vývozní cenu zaplacenou nebo splatnou za dotčený výrobek v Unii. Jejich tvrzení tudíž nelze přijmout.
3.4 Srovnání
(70)
Srovnání mezi váženým průměrem běžné hodnoty a váženým průměrem vývozní ceny podle druhu výrobku stanovenými pro spolupracující obchodníky/výrobce směsí bylo provedeno na základě ceny ze závodu a v souladu s čl. 2 odst. 10 při něm byly zohledněny rozdíly u činitelů, které prokazatelně ovlivnily ceny a srovnatelnost cen. Jeden obchodník/výrobce směsí tvrdí, že údaje o prodeji na domácím trhu nebyly reprezentativní. Jelikož daný obchodník/výrobce směsí však nebyl schopen údaje o veškerém prodeji na domácím trhu poskytnout, vychází výpočet z údajů získaných z dotazníku a inspekce na místě.
(71)
Jeden obchodník/výrobce směsí uvádí, že výpočet prodejní ceny na domácím trhu by měl vycházet z údajů burzy NYMEX o spotovém trhu. Komise má za to, že spolehlivější jsou ověřené údaje od dvou obchodníků/výrobců směsí.
(72)
Za tímto účelem byly v příslušných a odůvodněných případech provedeny náležité úpravy o rozdíly u nákladů na dopravu, pojištění, manipulaci a nakládku a vedlejších nákladů.
(73)
Zvláštností u dotčeného výrobku a obdobného výrobku je skutečnost, že obchodníci/výrobci směsí získali během období šetření subvenci, zejména formou slev na spotřební dani u jejich prodeje směsí bioethanolu. K určení běžné hodnoty a vývozní ceny se použije metoda, při níž jsou plně zohledněny skutečné prodejní ceny uvedených obchodníků/výrobců směsí, a to jak pro prodej na domácím trhu, tak na vývoz. Srovnání prodeje uskutečněného obchodníky/výrobci směsí na trhu USA a vývozních cen obchodníků/výrobců směsí uplatňovaných pro EU tak za účelem vypočítání úrovně dumpingu u dotčeného výrobku eliminuje případný dopad subvence na ceny, neboť tato subvence během období šetření ovlivnila stejnou měrou jak prodej na domácím trhu, tak prodej na vývoz. Jeden obchodník/výrobce směsí uvedl, že subvenci na prodej na domácím trhu nedostal. Své tvrzení však není schopen prokázat; tvrzení je rovněž obtížně porovnatelné s informacemi, které o použití subvence poskytly orgány USA.
3.5 Dumping
(74)
V souladu s čl. 2 odst. 11 základního nařízení bylo provedeno srovnání váženého průměru běžné hodnoty podle druhu výrobku a váženého průměru vývozní ceny odpovídajícího druhu dotčeného výrobku. Na základě tohoto srovnání bylo zjištěno, že se spolupracující obchodníci/výrobci směsí, kteří nejsou ve spojení, podíleli na dumpingových praktikách.
(75)
Vážené průměrné dumpingové rozpětí bylo stanoveno ve výši 9,5 % na základě souhrnných údajů od spolupracujících obchodníků/výrobců směsí a představuje celostátní dumpingové rozpětí pro USA.
(76)
Někteří z výrobců ve Spojených státech zařazení do vzorku uvedli, že budou-li uložena konečná antidumpingová opatření, očekávají, že jim bude uděleno individuální celní rozpětí. Vzhledem k obsahu 6. až 16. bodu odůvodnění a argumentaci uvedené v 60. až 64. bodě odůvodnění nelze toto tvrzení přijmout, neboť šetření potvrdilo, že v případě těchto hospodářských subjektů, konkrétně proto, že během období šetření neuskutečnily žádný vývoz do Unie, nebylo možné jejich výrobky při vývozu do Unie sledovat a ony samy obecně neměly informace o časovém plánu vývozu ani o cenách zaplacených nebo splatných dovozci v Unii, a tudíž pro tyto výrobce nebylo možné vývozní cenu a dumpingové rozpětí spolehlivě stanovit.
(77)
Někteří výrobci požádali o více podrobností o výpočtu dumpingu stanoveného pro dva spolupracující obchodníky/výrobce směsí. Je však třeba mít na paměti, že požadované informace obsahují obchodní tajemství, a nelze je tedy zpřístupnit jiné straně, než je strana dotčená. Na druhou stranu je běžné, že orgány zpřístupní obecnou metodu použitou k určení dumpingu všem stranám, u nichž nebyly pro výpočty použity žádné jednotlivé údaje. Tato metoda byla popsána v obecném informačním dokumentu, který byl rozeslán všem stranám.
4. ÚJMA
4.1 Výroba v Unii a výrobní odvětví Unie
(78)
Výroba v Unii byla stanovena na základě zprávy o trhu, kterou během šetření poskytl žadatel. Celková výroba obdobného výrobku v Unii, uvedená v této zprávě, byla srovnána s údaji poskytnutými 17 spolupracujícími výrobci v Unii. Mezi těmito dvěma soubory údajů byl zjištěn drobný rozdíl o přibližně 5 %. Důvodem je skutečnost, že údaje o výrobě neposkytli někteří relativně malí nespolupracující výrobci v Unii. Podle těchto podkladů byla celková výroba v Unii v období šetření stanovena na 3,42 milionu tun. Výrobci v Unii, kteří představují celkovou výrobu v Unii, tvoří výrobní odvětví Unie ve smyslu čl. 4 odst. 1 a čl. 5 odst. 4 základního nařízení, a budou proto uváděni jako „výrobní odvětví Unie“.
4.2 Spotřeba v Unii
(79)
Spotřeba v Unii byla stanovena na základě celkové výroby v Unii uskutečněné výrobním odvětvím Unie po přičtení objemu dovozu z třetích zemí, který byl stanoven na základě nejlepších dostupných statistik, a odečtení změny zásob a vývozu uskutečněného výrobním odvětvím Unie podle údajů poskytnutých výrobním odvětvím Unie. Některé strany tvrdily, že statistiky použité ke stanovení spotřeby nebyly kompletní, neboť nezohledňovaly významný dovoz bioethanolu z dalších třetích zemí, a to zejména v období šetření. Dále se domnívaly, že Komise nadhodnotila objem dovozu ze Spojených států, a údaje o spotřebě a podílu na trhu tudíž nejsou spolehlivé.
(80)
Tato tvrzení byla analyzována a porovnána s dostupnými informacemi. Ve věci dovozu z dalších zemí strany neposkytly žádné důkazy o objemech dovozu dotčeného výrobku. Dovoz z dalších zemí byl nicméně v rámci odhadu dovozu zohledněn. Pokud jde o objem dovozu ze Spojených států, byla v odhadu dovozu z USA během období šetření zjištěna administrativní chyba. Objem dovozu byl tedy znovu posouzen a podle potřeby upraven. Tato skutečnost však nemá žádný dopad na závěry týkající se posouzení újmy a příčinné souvislosti.
(81)
V souvislosti s dovozem dotčeného výrobku je třeba zdůraznit, že pro dotčený výrobek neexistují žádné zvláštní celní kódy kombinované nomenklatury. Kódy kombinované nomenklatury, pod nimiž lze dotčený výrobek celním orgánům oznámit, zahrnují navíc vedle dotčeného výrobku i jiné výrobky.
(82)
Co se týče dovozu směsí bioethanolu, z ověřených odpovědí na dotazník poskytnutých dovozci, kteří nejsou ve spojení, se ukázalo, že se většina dovozu celním orgánům oznamuje pod kódem TARIC 3824909799. Objem dovozu však nelze získat přímo od Eurostatu, protože tento kód TARIC zahrnuje vedle dotčeného výrobku i různé další chemické výrobky.
(83)
Co se týče dovozu deklarovaného pod kódy 2207 10 00 a 2207 20 00 kombinované nomenklatury, nebylo možné rozlišovat mezi dotčeným výrobkem a jinými výrobky, které nebyly předmětem šetření, vzhledem k nedostatku informací o dováženém výrobku.
(84)
Jelikož údaje získané od Eurostatu neposkytovaly ucelený obrázek o dovozu, bylo za účelem stanovení dovozu dotčeného výrobku na trh Unie rozhodnuto, že se použijí také další zdroje informací.
(85)
V zájmu dosažení nejpřesnějšího odhadu dovozu dotčeného výrobku pocházejícího z USA se za nejspolehlivější podklady považovaly statistiky, které poskytla americká komise pro mezinárodní obchod (International Trade Commission, ITC). Uvedené objemy vývozu odpovídají kódům celního sazebníku Spojených států 22071060 a 22072000.
(86)
K odhadu tohoto dovozu se přistoupilo racionálně a při stanovení dovozu z USA na trh Unie byla zohledněna všechna množství, která uvedla americká komise pro mezinárodní obchod.
(87)
Podklady pro odhad dovozu pocházejícího z Brazílie do Unie představovaly tyto zdroje: zprávy o dovozu do Spojeného království vydané agenturou pro obnovitelná paliva Spojeného království, výpisy z podrobné celní databáze dovozu, které poskytlo Nizozemsko, Švédsko a Finsko, a Eurostat. V případě Nizozemska, Švédska a Finska byl objem dovozu odhadován podle názvů dovozců a vývozců a popisu výrobku, byl-li k dispozici. K odhadu tohoto dovozu se použil konzervativní přístup. Při výpočtu dovozu se zohlednila veškerá uvedená množství.
(88)
Pro odhad zbytkového dovozu do Unie za ostatní členské státy, vyjma členských států uvedených v 87. bodě odůvodnění výše, byly použity údaje Eurostatu. Objem dovozu byl upraven na základě procenta bioethanolu použitého v Unii jako palivo. Podklady pro tuto úpravu lze najít v podnětu. Uvedené procento bylo získáno z roční bilance pro ethanol zveřejňované Evropskou komisí (12). Procento bioethanolu pro použití v palivu činilo v Unii 54 % v roce 2008, 66 % v roce 2009 a 68 % v roce 2010. Pro účely odhadu příslušného dovozu, který byl uskutečněn během období šetření, bylo pro období šetření použito procento za rok 2010.
(89)
Pro odhad dovozu jiného původu se vycházelo z údajů Eurostatu a z výpisů z podrobné celní databáze dovozu poskytnutých Nizozemskem, Švédskem a Finskem. Použila se stejná metodika jako v případě stanovení dovozu pocházejícího z Brazílie.
(90)
Jako zdroj údajů pro výpočet průměrné jednotkové ceny CIF pro dovoz z USA a Brazílie sloužily výpisy z podrobné celní databáze dovozu poskytnuté Nizozemskem, Švédskem a Finskem. V případě USA byly použity i ověřené údaje uvedené v dotazníku dovozci, kteří nejsou ve spojení. Pro USA byly průměrné ceny CIF pro roky 2008 a 2009 odhadnuty na základě průměrné ceny, kterou pro tyto roky uvedla americká komise pro mezinárodní obchod, vyjádřené ve vztahu k průměrné jednotkové ceně CIF získané za rok 2010.
(91)
Změna zásob byla stanovena na základě údajů o výrobním odvětví Unie, které poskytl žadatel.
(92)
Podle těchto podkladů se spotřeba v Unii vyvíjela takto:
2008
2009
2010
OŠ
Celková výroba v Unii (v tunách) (A)
2 153 118
2 797 948
3 274 665
3 389 503
Celkový dovoz ze třetích zemí včetně dotčené země (v tunách) (B)
1 252 705
1 130 703
859 605
1 031 226
Celkový vývoz výrobního odvětví Unie do zemí, které nejsou členy EU (v tunách) (C)
26 263
41 023
53 085
59 633
Změna zásob (13) (v tunách) (C)
0
4 730
-8 415
-5 458
Spotřeba v Unii (v tunách)
3 379 559
3 882 897
4 089 600
4 366 554
Index: 2008 = 100
100
115
121
129
Zdroj:
(A) zpráva o trhu; (B) Eurostat, americká komise pro mezinárodní obchod, agentura pro obnovitelná paliva Spojeného království a celní databáze dovozu poskytnutá Nizozemskem, Švédskem a Finskem; (C) podnět, odpovědi na dotazník od výrobců v Unii zařazených do vzorku, údaje o výrobním odvětví Unie uvedené v podnětu.
(93)
Během posuzovaného období spotřeba v Unii výrazně vzrostla o 29 %. Tento nárůst podnítilo provádění směrnice o energii z obnovitelných zdrojů v členských státech, která stanovila cíle pro růst spotřeby energie z obnovitelných zdrojů.
4.3 Dovoz z dotčené země do Unie
4.3.1 Objem, podíl na trhu a cena dovozu z dotčené země
(94)
Z hlediska objemu, podílu na trhu a ceny se dovoz z USA do Unie během posuzovaného období vyvíjel takto:
2008
2009
2010
OŠ
Objem dovozu z USA (v tunách) (A)
63 406
53 332
348 868
686 185
Index: 2008 = 100
100
84
550
1 082
Podíl na trhu (v %)
1,9
1,4
8,5
15,7
Index: 2008 = 100
100
73
454
837
Průměrná cena v EUR/t (B)
590,6
552,5
542,5
626,7
Index: 2008 = 100
100
94
92
106
Zdroj:
(A) objem vývozu deklarovaný americkou komisí pro mezinárodní obchod; (B) celní databáze dovozu poskytnutá Nizozemskem, Švédskem a Finskem a ověřené odpovědi na dotazník od dovozců, kteří nejsou ve spojení.
(95)
Objem dovozu z USA během posuzovaného období významně vzrostl z 63 406 tun na 686 185 tun. Ve stejném období podobně vzrostl také podíl vývozců z USA na trhu Unie, a to z 1,9 % na 15,7 %.
(96)
Ačkoliv průměrné ceny dovozu z USA vzrostly během posuzovaného období o 6 %, byly ceny účtované vývozci z USA trvale nižší než průměrné ceny výrobců v Unii, jak se uvádí ve 117. bodě odůvodnění níže. Toto systematické cenové podbízení praktikované vývozci z USA vysvětluje významný nárůst podílu na trhu, jehož během posuzovaného období dosáhli.
4.3.2 Cenové podbízení dovozu z dotčené země
(97)
Pro účely posouzení případného cenového podbízení během období šetření byly vážené průměrné prodejní ceny jednotlivých druhů výrobku účtované výrobci v Unii zařazenými do vzorku odběratelům na trhu Unie, kteří nejsou ve spojení, upravené na úroveň cen ze závodu, porovnány s odpovídajícími váženými průměrnými cenami jednotlivých druhů výrobku účtovanými vývozci z USA prvnímu nezávislému odběrateli na trhu Unie, stanovenými na základě cen CIF. V zájmu spravedlivého srovnání cen byly u ceny týkající se USA provedeny příslušné úpravy o stávající celní poplatky a náklady po dovozu.
(98)
Výsledky tohoto srovnání, vyjádřené jako procentní podíl prodejních cen výrobců v Unii zařazených do vzorku během období šetření, prokázaly trvalé cenového podbízení dosahující v průměru 5,6 %. Toto cenové podbízení naznačuje cenový tlak, který dovoz z dotčené země vyvíjel na trh Unie, a to zejména během období šetření.
4.4 Hospodářská situace výrobního odvětví Unie
4.4.1 Předběžné poznámky
(99)
V souladu s čl. 3 odst. 5 základního nařízení zahrnovalo posouzení účinků dumpingového dovozu na výrobní odvětví Unie zhodnocení všech hospodářských ukazatelů pro posouzení stavu výrobního odvětví Unie během posuzovaného období.
(100)
Pokud jde o makroekonomické údaje, jako je výroba, výrobní kapacita, využití kapacity, objem prodeje, podíl na trhu, růst, stav zásob, zaměstnanost, produktivita a rozsah dumpingového rozpětí, vychází analýza újmy z údajů o výrobním odvětví Unie jako celku od sdružení ePURE.
(101)
Pokud jde o mikroekonomické údaje, jako jsou ceny, ziskovost, peněžní tok, investice, návratnost investic, schopnost získávat kapitál, mzdy a stav zásob, vychází analýza újmy z údajů, které poskytli výrobci v Unii zařazení do vzorku v ověřených odpovědích na dotazník.
(102)
Odvětví bioethanolu je v Unii stále v počáteční fázi. Společnosti v poslední době investovaly do nových výrobních zařízení nebo rozšiřovaly stávající kapacity, aby mohly uspokojit rostoucí poptávku v Unii. Skutečnost, že během posuzovaného období zahájili výrobu noví výrobci, kladně ovlivnila takové ukazatele, jako například výrobu, výrobní kapacitu, objem prodeje a zaměstnanost.
(103)
Šetření rovněž prokázalo, že tento typ výrobního odvětví potřebuje k tomu, aby dosáhl běžných úrovní výroby, určitou dobu, a to dva až tři roky od okamžiku zahájení činnosti.
4.4.2 Výroba, výrobní kapacita a využití kapacity
2008
2009
2010
OŠ
Objem výroby (v tunách)
2 153 118
2 797 948
3 274 665
3 389 503
Index: 2008 = 100
100
130
152
157
Výrobní kapacita (v tunách)
3 443 766
3 992 640
4 670 076
4 734 915
Index: 2008 = 100
100
116
136
137
Využití kapacity (v %)
63
70
70
72
Index: 2008 = 100
100
112
112
114
Zdroj:
založeno na údajích o výrobním odvětví Unie, které poskytl žadatel.
(104)
V důsledku směrnice o energii z obnovitelných zdrojů značně vzrostla v posuzovaném období výroba v Unii, a to o přibližně 57 %. V období 2008-2010 výroba v Unii vzrostla o 36 %, poté však míra růstu významně zpomalila a ve srovnání s rokem 2010 činila v období šetření pouze 3,5 %.
(105)
Výrobní kapacita vzrostla během posuzovaného období o 37 % a její vývoj sledoval podobný trend jako výroba.
(106)
Využití kapacity vzrostlo během posuzovaného období o 14 %, přičemž tohoto nárůstu bylo dosaženo na počátku posuzovaného období. Vzhledem k skutečnosti, že v roce 2009 se někteří výrobci v Unii nacházeli ve fázi rozběhu činnosti, předpokládalo se, že využití kapacity dále poroste, protože výrobci obvykle potřebují k dosažení běžných úrovní výroby po zahájení činnosti dva až tři roky, jak je vysvětleno ve 103. bodě odůvodnění výše. K tomu však nedošlo.
(107)
Šetření tak potvrdilo, že v souvislosti s očekávaným vyhlášením směrnice o energii z obnovitelných zdrojů několik společností v EU zahájilo na počátku posuzovaného období nebo v jeho průběhu svoji činnost. To vedlo ke kladnému vývoji, zejména pokud jde o výše uvedené činitele újmy, a to především v období do roku 2010. Situace na trhu Unie se však změnila souběžně s nárůstem dumpingového dovozu ze Spojených států v roce 2010 a předpokládaný růst se během období šetření nedostavil.
4.4.3 Objem prodeje a podíl na trhu
2008
2009
2010
OŠ
Objem prodeje (v tunách)
2 035 367
2 650 526
3 117 410
3 229 326
Index: 2008 = 100
100
130
152
159
Podíl na trhu (v %)
60,2
68,3
76,2
74,0
Index: 2008 = 100
100
113
126
122
Zdroj:
založeno na údajích o výrobním odvětví Unie, které poskytl žadatel.
(108)
Během posuzovaného období vzrostl objem prodeje výrobního odvětví Unie o 59 % a podíl na trhu si připsal 13,8 procentního bodu. V letech 2008 až 2010 rostl objem prodeje rovnoměrně, ale mezi rokem 2010 a obdobím šetření méně než spotřeba, která v uvedeném období vzrostla o 6,8 %.
(109)
Podobně se vedlo i podílu výrobního odvětví Unie na trhu, který do roku 2010 rostl, ale v období šetření pak klesal. Mezi rokem 2010 a obdobím šetření, kdy dovoz z USA svůj podíl na trhu téměř zdvojnásobil a připočítal si 7,2 procentního bodu, ztratilo výrobní odvětví Unie 2,2 procentního bodu.
4.4.4 Růst
(110)
V posuzovaném období spotřeba v Unii výrazně vzrostla o 29,2 %. Ačkoli objem prodeje a podíl na trhu v témže období rovněž vzrostly, výrobní odvětví Unie z tohoto růstu spotřeby plně neprofitovalo, zejména pak od roku 2010. Od roku 2010 do období šetření růst objemu prodeje výrobního odvětví Unie oproti předchozím letům zvolnil a podíl na trhu klesl.
(111)
Některé strany tvrdily, že trend růstu, který dokládaly určité ukazatele během posuzovaného období, neodráží situaci výrobního odvětví, jemuž byla působena újma. Jak je však vysvětleno výše, ze šetření je patrné, že zpomalení růstu výrobního odvětví Unie v roce 2010 a v období šetření koliduje s nárůstem levného dumpingového dovozu z USA.
4.4.5 Zaměstnanost a produktivita
2008
2009
2010
OŠ
Počet zaměstnanců
2 331
2 419
2 523
2 552
Index: 2008 = 100
100
104
108
109
Produktivita
(v jednotkách/zaměstnanec)
924
1 157
1 298
1 328
Index: 2008 = 100
100
125
141
144
Zdroj:
založeno na údajích o výrobním odvětví Unie, které poskytl žadatel.
(112)
Zaměstnanost vzrostla v posuzovaném období o 9 %. Přesněji, v letech 2008 až 2010 vzrostla o 8 %, ale během období šetření jen nepatrně - pouze o 1 %. Tento trend odráží tendence v oblasti kapacity a výroby v Unii.
(113)
Produktivita pracovní síly výrobního odvětví Unie se měřila jako výroba na jednoho zaměstnance za rok. V posuzovaném období prudce vzrostla o 44 %, což odráželo efekt učení a zvyšování efektivity během fáze rozběhu činnosti a po ní.
4.4.6 Rozsah skutečného dumpingového rozpětí
(114)
Vzhledem k objemu, podílu na trhu a cenám dumpingového dovozu z dotčené země nelze dopad dumpingových rozpětí stanovených během období šetření na výrobní odvětví Unie pokládat za zanedbatelný.
4.4.7 Překonávání účinků minulého dumpingu
(115)
V tomto případě není vzhledem k neexistenci účinků minulého dumpingu tento bod relevantní.
4.4.8 Průměrné jednotkové ceny výrobního odvětví Unie
2008
2009
2010
OŠ
Jednotkové ceny (v EUR/kg)
702,59
634,88
657,41
768,59
Index: 2008 = 100
100
90
94
109
Zdroj:
odpovědi výrobců v Unii zařazených do vzorku na dotazník.
(116)
Ceny výrobního odvětví Unie během posuzovaného období vzrostly celkově o 9 %. V roce 2009 oproti roku 2008 klesly, pak ale rovnoměrně do konce období šetření rostly. Ze šetření je patrné, že zvýšení cen však výrobnímu odvětví Unie nepostačovalo k pokrytí nákladů. Propast mezi prodejními cenami a náklady se dále prohlubovala, zejména během období šetření. Tato situace kolidovala se zvyšujícím se výskytem levného dumpingového dovozu z USA na trhu Unie.
(117)
Šetření ukázalo, že ceny výrobního odvětví Unie zůstaly v posuzovaném období vyšší (až o 23 %) než ceny dumpingového dovozu z USA.
4.4.9 Ziskovost, peněžní tok, investice, návratnost investic a schopnost získat kapitál
2008
2009
2010
OŠ
Čistý zisk před zdaněním (v EUR)
-33 305 225
1 343 823
-33 932 738
-82 070 168
Index: 2008 = -100
- 100
4
- 102
- 246
Ziskovost prodeje Unie (v % čistého prodeje)
-11,65
0,33
-5,72
-9,74
Index: 2008 = -100
- 100
3
-49
-84
Peněžní tok (v EUR)
-2 528 061
34 783 260
48 733 697
36 832 646
Index: 2008 = -100
- 100
1 376
1 928
1 457
Peněžní tok v % prodeje Unie stranám, které nejsou ve spojení
-0,9
8,7
8,2
4,4
Index: 2008 = -100
- 100
980
930
494
Investice (v EUR)
330 441 830
86 279 988
38 710 739
23 018 175
Index: 2008 = 100
100
26
12
7
Návratnost investic (v %)
-10
2
-88
- 357
Index: 2008 = -100
- 100
15
- 870
-3 538
Zdroj:
odpovědi výrobců v Unii zařazených do vzorku na dotazník.
(118)
Ziskovost výrobního odvětví Unie byla stanovena jak v absolutních hodnotách (čistý zisk před zdaněním), tak vyjádřením čistého zisku nebo ztráty před zdaněním procentem obratu prodeje obdobného výrobku. Ziskovost výrobního odvětví Unie byla během posuzovaného období negativní, s výjimkou roku 2009, kdy se společnostem ve vzorku podařilo dosáhnout nulové ztráty.
(119)
Návratnost investic sledovala podobný trend a zdaleka nedosahovala návratnosti, která by umožňovala výrobnímu odvětví Unie přežít.
(120)
Peněžní tok byl v roce 2008 negativní a v letech 2009 a 2010 došlo ke zlepšení. Během období šetření ale peněžní tok začal opět klesat, což odráželo zhoršující se schopnost výrobního odvětví Unie samofinancovat svoji činnost.
(121)
Vývoj ziskovosti, peněžního toku a návratnosti investic v posuzovaném období omezoval schopnost výrobního odvětví Unie investovat do své činnosti a podkopával jeho rozvoj, což jasně dokládá 93% pokles investic v tomto období.
4.4.10 Mzdy
2008
2009
2010
OŠ
Mzdy (v EUR)
45 066 253
57 253 228
68 711 959
76 030 008
Průměrné mzdové náklady na zaměstnance (v EUR)
75 691
81 233
88 638
99 646
Index: 2008 = 100
100
107
117
132
Zdroj:
odpovědi výrobců v Unii zařazených do vzorku na dotazník.
(122)
Mzdy v posuzovaném období vzrostly o 32 %, což odráželo zvýšení produktivity zaměstnanců.
4.4.11 Zásoby
2008
2009
2010
OŠ
Stav zásob na konci roku (v tunách)
34 585
24 022
38 649
31 408
Index: 2008 = 100
100
69
112
91
Stav zásob v poměru k výrobě (v %)
8,3
3,5
3,8
2,5
Zdroj:
odpovědi výrobců v Unii zařazených do vzorku na dotazník.
(123)
Stavy zásob během posuzovaného období mírně klesly.
4.5 Závěr ohledně újmy
(124)
Šetřením bylo prokázáno, že k nárůstu levného dumpingového dovozu do Unie došlo v roce 2010 a zejména během období šetření. V uvedeném období se některé ukazatele újmy pro hospodářskou situaci výrobního odvětví Unie zlepšily, růst však neodpovídal nárůstu spotřeby v posuzovaném období, a zlepšení tak výrobnímu odvětví Unie dostatečně neumožňovalo rozvíjet svoji činnost.
(125)
Jak tomu obvykle bývá u nové a rozvíjející se činnosti, určité ukazatele, jako například objem prodeje, výroba a využití kapacity, vykazovaly během posuzovaného období kladný trend. Důvodem je skutečnost, že na trh v daném období vstoupili noví výrobci v Unii. Šetření nicméně prokázalo, že situace na trhu Unie od roku 2010, kdy došlo k nárůstu levného dovozu, nedovolovala výrobcům v Unii dosáhnout takové úrovně činnosti a cen, která by byla dostatečná pro rozvoj a udržení významných investic, které byly uskutečněny v posuzovaném období.
(126)
Bylo zjištěno, že docházelo k neustálému cenovému podbízení levného dovozu ve vztahu k cenám výrobního odvětví Unie. Hladina cen uvedenému výrobnímu odvětví neumožňovala pokrýt své náklady a realizovat peněžní tok a zisk, které jsou nezbytné pro rozvoj činnosti.
(127)
Ukazatele újmy týkající se finanční výkonnosti výrobního odvětví Unie, jako je ziskovost, peněžní tok a návratnost investic, si pohoršily nebo zaostávaly daleko za běžnou úrovní. Tato skutečnost silně poškodila schopnost výrobního odvětví Unie získávat kapitál a dále investovat do činnosti.
(128)
Vzhledem k výše uvedenému se má za to, že výrobnímu odvětví Unie byla během období šetření způsobena podstatná újma ve smyslu čl. 3 odst. 5 základního nařízení.
5. PŘÍČINNÉ SOUVISLOSTI
5.1 Úvod
(129)
V souladu s čl. 3 odst. 5 a čl. 3 odst. 6 základního antidumpingového nařízení bylo posouzeno, zda dumpingový dovoz dotčeného výrobku pocházejícího z dotčené země působil újmu výrobnímu odvětví Unie; zkoumaly se rovněž jiné známé činitele než dumpingový dovoz, které mohly ve stejnou dobu působit újmu výrobnímu odvětví Unie, aby bylo zajištěno, že případná újma způsobená těmito jinými činiteli není přičítána dumpingovému dovozu.
5.2 Účinek dumpingového dovozu
(130)
Jak je uvedeno výše, spotřeba Unie během posuzovaného období významně vzrostla o 29,2 %. Objem dumpingového dovozu z dotčené země však významně vzrostl, tj. jeho podíl na trhu Unie činil na začátku posuzovaného období 1,9 % a během období šetření dosáhl 15,7 %. Tato situace jednoznačně vyvíjela tlak na výrobní odvětví Unie, a to především od roku 2010 do konce období šetření, kdy se tento dovoz více než zdvojnásobil. Od roku 2010, a zejména pak během období šetření, zaplavoval levný dovoz z USA trh Unie a ve vztahu k cenám výrobního odvětví Unie docházelo k cenovému podbízení. Tato situace výrobnímu odvětví neumožnila dosáhnout v období šetření předpokládaného rozvoje.
(131)
Některé strany tvrdí, že právě v období od roku 2010 do období šetření se situace výrobního odvětví Unie zlepšila, což koliduje se zdvojnásobením vývozu z USA. Jak je vysvětleno výše ve 102. a 107. bodě odůvodnění, vývoj určitých činitelů újmy, jako je například výroba a objem prodeje, kladně ovlivnila skutečnost, že během posuzovaného období začalo vstupovat na trh mnoho výrobců v Unii. Oproti roku 2010 však v období šetření přišlo výrobní odvětví Unie o podíl na trhu a ve stejné době trh Unie zaznamenal nejsilnější nárůst dumpingového dovozu z USA. Cenové podbízení a cenový tlak měly za následek zhoršení obecné finanční situace výrobního odvětví Unie, především pokud jde o ziskovost.
(132)
Levný dovoz se tudíž významně podílel na tom, že výrobní odvětví Unie během období šetření utrpělo podstatnou újmu.
5.3 Účinky jiných činitelů
(133)
Zkoumaly se tyto jiné známé činitele než dumpingový dovoz, které by mohly působit újmu výrobnímu odvětví Unie, aby bylo zajištěno, že případná újma způsobená těmito činiteli není přičítána dumpingovému dovozu: dovoz z jiných zemí, vývozní výkonnost výrobního odvětví Unie, dopad hospodářské krize a jiné činitele, například kolísání cen surovin, vývoj poptávky a údajné interní problémy společností v rámci výrobního odvětví Unie.
5.3.1 Dovoz z jiných zemí (Brazílie)
(134)
Podle dostupných informací do Unie v posuzovaném období nevyvážela významná množství dotčeného výrobku vedle Brazílie žádná další země. Pokud jde o ceny, pohybovaly se ceny brazilského dovozu hluboko pod úrovní cen výrobců v Unii. Dovoz z Brazílie však během posuzovaného období zaznamenal pokles objemu (-81 %) i podílu na trhu (-25,8 %). Jelikož objem dovozu klesl během období šetření na tak nízkou úroveň, nelze mít za to, že narušil příčinnou souvislost mezi levným dovozem z USA a újmou, která výrobnímu odvětví Unie během období šetření vznikla.
2008
2009
2010
OŠ
Objem dovozu pocházejícího z Brazílie (v tunách)
1 022 980
884 020
396 249
195 342
Index: 2008 = 100
100
86
39
19
Podíl dovozu z Brazílie na trhu (v %)
30,3
22,8
9,7
4,5
Průměrná jednotková cena CIF
(v EUR/t dovozu)
560,8
496,2
580,8
622,4
Index: 2008 = 100
100
88
104
111
Zdroj:
Eurostat, agentura pro obnovitelná paliva Spojeného království, celní databáze dovozu poskytnutá Nizozemskem, Švédskem a Finskem a podnět.
(135)
Strany uváděly, že dovoz z Brazílie přesahoval během celého posuzovaného období zanedbatelnou úroveň a docházelo k němu na trhu Unie za dumpingové ceny. Dále tvrdily, že dovoz z USA pouze zaplnil podíl na trhu, který uvolnil dovoz z Brazílie. Dovoz z USA tudíž údajně nelze považovat za příčinu podstatné újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie.
(136)
Jak bylo uvedeno výše, dovoz z Brazílie v posuzovaném období výrazně poklesl. Jeho podíl na trhu se v momentu, kdy spotřeba významně vzrostla, propadl z 30,3 % na 4,5 %. Vzhledem k cenám uplatňovaným brazilskými vývozci na trhu Unie nelze vyloučit, že přítomnost brazilského bioethanolu do určité míry přispěla k újmě způsobené výrobnímu odvětví Unie. Má se však za to, že tento dovoz klesl během období šetření natolik, že jej nelze vnímat jako významnou příčinu uvedené újmy. V době mezi rokem 2010 a obdobím šetření, kdy dovoz z Brazílie klesl o 200 000 tun, vzrostl dumpingový dovoz z USA o více než 330 000 tun. Proto se má za to, že přítomnost bioethanolu z Brazílie na trhu Unie, a to především během období šetření, není natolik významná, aby narušila příčinnou souvislost zjištěnou mezi dumpingovým dovozem z USA a újmou způsobenou v uvedeném období výrobnímu odvětví Unie.
5.3.2 Vývozní výkonnost výrobního odvětví Unie
2008
2009
2010
OŠ
Objem vývozu (v tunách)
26 263
41 023
53 085
59 633
Zdroj:
podnět a odpovědi výrobců v Unii zařazených do vzorku na dotazník.
(137)
Šetření ukázalo, že během období šetření výrobní odvětví Unie vyváželo bioethanol v malých objemech, a to za ceny znatelně převyšující ceny běžně účtované na trhu Unie. Z toho se usoudilo, že vývozní výkonnost není činitelem, který by narušil příčinnou souvislost mezi újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie a dumpingovým dovozem z dotčené země.
5.3.3 Dopad hospodářské krize
(138)
Bylo zjištěno, že hospodářská krize neměla na výrobní odvětví Unie negativní dopad. Růst spotřeby bioethanolu v Unii dosáhl maxima v roce 2009, tedy v roce, který je z pohledu hospodářské krize obecně považován za nejhorší. V téže době vzrostly i výroba a prodej výrobců v Unii.
(139)
Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem se má za to, že hospodářská krize nenarušila příčinnou souvislost mezi levným dovozem z dotčené země a podstatnou újmou, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie.
5.3.4 Jiné činitele
(140)
Strany uvedly i jiné činitele, které mohly narušit příčinnou souvislost, například kolísání cen surovin, vývoj poptávky, která byla nižší, než se očekávalo, právní rámec Unie, který údajně výrobce v Unii znevýhodňuje, a některé údajné interní problémy výrobců v Unii.
(141)
Pokud jde o kolísání cen surovin, bylo zjištěno, že během posuzovaného období kolísaly jak ceny kukuřice, tak pšenice. Šetření ukázalo, že většina výrobců toto riziko vyrovnává prostřednictvím zvláštního mechanismu stanovení cen, v němž jsou zapojeni jejich dodavatelé, nebo prostřednictvím finančních trhů. A tak ačkoli ceny vstupních surovin skutečně kolísaly, zejména v letech 2008-2010, kdy cena kukuřice byla nižší než cena pšenice, byly ceny vstupních surovin v druhé polovině období šetření prakticky stejné. Z toho je patrné, že případný cenový rozdíl je snížen na minimum a není trvalé povahy.
(142)
Některé strany tvrdily, že provádění směrnice o energii z obnovitelných zdrojů probíhalo v členských státech příliš pomalu a spotřeba pokulhávala za cíli, které uvedená směrnice stanovila. Přestože během posuzovaného období nebylo původních cílů zcela dosaženo, představoval významný nárůst spotřeby v daném období, konkrétně o 29,2 %, pozitivní vliv, který nelze při analýze ignorovat. V žádném případě nelze však údajným pomalým prováděním směrnice o energii z obnovitelných zdrojů odůvodnit výskyt vysokého objemu levného dovozu na trhu Unie, související cenové podbízení ve vztahu k cenám výrobního odvětví Unie a újmu, která byla tomuto výrobnímu odvětví způsobena. Toto tvrzení se proto zamítá.
(143)
Strany rovněž tvrdily, že vzhledem k právní nejistotě nebylo v silách samotného výrobního odvětví Unie uspokojit poptávku v Unii a že systém certifikace je velmi pomalý, čímž podkopává přínos pro certifikované výrobce v Unii. Některé strany rovněž tvrdily, že způsobenou újmu vysvětlují interní problémy, se kterými se mnoho výrobců v Unii během posuzovaného období potýkalo. Tato tvrzení však nebyla opodstatněná a šetření je nepotvrdilo. Je třeba nicméně zdůraznit, že šetření prokázalo, že hlavním důvodem pro případnou údajnou nízkou úroveň výroby v Unii byly nízké prodejní ceny na trhu Unie, na který dolehl příliv levného dumpingového dovozu z USA, který se vyznačoval cenovým podbízením ve vztahu k cenám výrobců v Unii, a to především během období šetření. Zdá se, že výrobci v EU neměli jinou možnost než výrobu zastavit, jelikož ceny jim ani neumožňovaly pokrýt náklady na suroviny, zejména pak během období šetření. Výše uvedená nepodložená tvrzení tedy nejsou takové povahy, aby narušila příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem a újmou, která byla během období šetření výrobnímu odvětví Unie způsobena.
(144)
Z toho tedy vyplývá závěr, že všechny výše uvedené činitele nemohly narušit příčinnou souvislost mezi újmou, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie, a dumpingovým dovozem z USA.
(145)
Strany zmiňují, že v průběhu období šetření bylo podstatné množství dovozu deklarováno pod číslem KN 3824, na které se vztahovalo nízké clo. Po konci období šetření bylo příslušné clo zvýšeno. Mají za to, že újmu způsobilo nízké clo, nikoli dumping. K této otázce stačí podotknout, že cla se mohou kdykoli měnit, a tento argument tudíž nemůže zpochybnit újmu, ke které během období šetření došlo.
5.4 Závěr týkající se příčinné souvislosti
(146)
Výše uvedená analýza prokázala, že se během posuzovaného období podstatně zvýšil objem levného dovozu pocházejícího z dotčené země i jeho podíl na trhu. Navíc bylo zjištěno, že ceny tohoto dovozu byly nižší než ceny účtované výrobním odvětvím Unie na trhu Unie.
(147)
Nárůst objemu levného dovozu z dotčené země a jeho podílu na trhu kolidoval s celkovým a průběžným nárůstem spotřeby v Unii a taktéž se zápornými výsledky výrobního odvětví Unie během posuzovaného období. Vývozcům z dotčené země se podařilo zvýšit podíl na trhu systematickým cenovým podbízením ve vztahu k cenám výrobního odvětví Unie. Výrobní odvětví Unie současně nebylo schopné dosáhnout stabilních kladných hodnot ziskovosti, a to navzdory zvýšení činnosti.
(148)
Při zkoumání jiných známých činitelů, které mohly výrobnímu odvětví Unie způsobit újmu, bylo zjištěno, že se nezdá, že by tyto činitele byly takové, aby narušily příčinnou souvislost, která byla zjištěna mezi dumpingovým dovozem z dotčené země a újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie.
(149)
Na základě výše provedené analýzy, v jejímž rámci byly účinky všech známých činitelů na situaci výrobního odvětví Unie náležitě odlišeny a odděleny od účinků dumpingového dovozu působících újmu, se vyvozuje závěr, že dumpingový dovoz z USA způsobil výrobnímu odvětví Unie podstatnou újmu ve smyslu čl. 3 odst. 5 základního nařízení.
6. ZÁJEM UNIE
6.1 Předběžná poznámka
(150)
V souladu s článkem 21 základního nařízení bylo zkoumáno, zda navzdory závěru o újmě způsobené dumpingovým dovozem z dotčené země neexistují přesvědčivé důvody pro závěr, že v tomto konkrétním případě není v zájmu Unie přijímat antidumpingová opatření. Analýza zájmu Unie vycházela z posouzení všech různých relevantních zájmů, včetně zájmů výrobního odvětví Unie, dovozců a uživatelů dotčeného výrobku.
6.2 Zájem výrobního odvětví Unie
(151)
Šetření ukázalo, že výrobnímu odvětví Unie byla dumpingovým dovozem z USA způsobena podstatná újma. Bez opatření, která by napravila nepříznivé účinky tohoto dovozu na obchod, je velmi pravděpodobné, že se bude hospodářská situace výrobního odvětví Unie dále zhoršovat.
(152)
Předpokládá se, že uložení antidumpingového cla obnoví účinné obchodní podmínky na trhu Unie a umožní, aby ceny výrobního odvětví Unie odrážely skutečné náklady na výrobu. Lze očekávat, že uložení opatření výrobnímu odvětví Unie rovněž umožní zvýšit objem prodeje, a tím i získat podíl na trhu, o který přišlo kvůli dumpingovému dovozu. To bude mít další pozitivní dopad na finanční situaci a ziskovost výrobního odvětví Unie.
(153)
Byl tudíž učiněn závěr, že uložení antidumpingových opatření na dovoz dotčeného výrobku pocházejícího z USA by nebylo v rozporu se zájmem výrobního odvětví Unie.
6.3 Zájem dovozců
(154)
Odpovědi na dotazník určený pro dovozce v Unii, kteří nejsou ve spojení, zaslaly dvě společnosti. V prostorách těchto spolupracujících dovozců se uskutečnily inspekce na místě. U obou navštívených společností představuje obchodování bioethanolem pouze malou část jejich celkového obratu (méně než 5 %). Obě rovněž uvedly, že by případné zvýšení cen mohly přenést na odběratele - uživatele.
(155)
Z dostupných informací bylo vyvozeno, že by uložení opatření nemělo na dovozce podstatný nepříznivý dopad.
6.4 Zájem uživatelů
(156)
Odpovědi na dotazník určený pro uživatele v Unii zaslaly čtyři společnosti. V prostorách jedné z nich se uskutečnily inspekce na místě.
(157)
U navštívené společnosti představuje obchodování bioethanolem malou část obratu - méně než 5 %. Společnost provedla posouzení dopadů, které se týkalo směsi E5, a výpočtem zjistila, že clo ve výši 100 EUR/m3 by vedlo ke zvýšení ceny na čerpací stanici o 0,005 EUR/litr.
(158)
Z údajů, které ve svých odpovědích na dotazník uvedli další tři uživatelé, je patrné, že i v jejich případě by byl dopad omezený. Jedna společnost nakupuje z dotčené země v poměrně omezeném objemu a uložení antidumpingového cla by mělo pouze minimální dopad na její ziskovost.
(159)
V dalších dvou případech se jedná o spolupracující uživatele, kteří jsou ve spojení, a oba uvedli, že případné uložení antidumpingového cla lze přenést na odběratele. Vysvětlili také, že mají dostatečný výběr, pokud jde o zdroje dodávek, a nejsou závislí na dovozu z USA.
(160)
Strany tvrdily, že Unie nedisponuje dostatečnou kapacitou, aby uspokojila celkovou poptávku, a že k tomu, aby zajistila své potřeby v oblasti bioethanolu, se Unie neobejde bez dovozu. Ověřené údaje o kapacitě ukazují, že v Unii byla volná kapacita, zejména vzhledem k nízké hladině prodejních cen. Z toho vyplývá, že výrobci v Unii by dokázali zvýšit výrobu, aby byla uspokojena rostoucí poptávka, a to zejména v případě, že z trhu zmizí narušení obchodu. V blízké budoucnosti se dále očekává výstavba a zahájení provozu nových zařízení, což snižuje případné údajné riziko nedostatku v Unii.
(161)
Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem byl učiněn závěr, že účinek antidumpingových opatření namířených proti dovozu bioethanolu z USA by na uživatele v Unii neměl významný nepříznivý dopad.
6.5 Závěr ohledně zájmu Unie
(162)
Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem bylo konstatováno, že na základě dostupných informací ohledně zájmu Unie celkově neexistují přesvědčivé důvody proti uložení antidumpingových opatření na dovoz bioethanolu pocházejícího z USA.
7. KONEČNÁ ANTIDUMPINGOVÁ OPATŘENÍ
7.1 Úroveň pro odstranění újmy
(163)
Vzhledem k dosaženým závěrům ohledně dumpingu, újmy, příčinných souvislostí a zájmu Unie by měla být uložena konečná antidumpingová opatření, aby se předešlo vzniku další újmy výrobnímu odvětví Unie způsobené dumpingovým dovozem.
(164)
Za účelem stanovení výše těchto opatření byla vzata v úvahu dumpingová rozpětí a výše cla nezbytná pro odstranění újmy, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie, aniž by přitom byla překročena zjištěná dumpingová rozpětí.
(165)
Při výpočtu výše cla nezbytného k odstranění účinků dumpingu působícího újmu se mělo za to, že by případná opatření měla výrobnímu odvětví Unie umožnit pokrýt výrobní náklady a dosáhnout zisku před zdaněním, kterého mohou přiměřeně dosáhnout výrobci ve výrobním odvětví tohoto typu za běžných podmínek hospodářské soutěže, tj. bez dumpingového dovozu, u prodeje obdobného výrobku v Unii.
(166)
V tomto případě se má vzhledem ke zjištěním uvedeným zejména ve 102. a 103. bodě odůvodnění výše za to, že cílový zisk výrobního odvětví Unie by měl vycházet ze zisku dosahovaného v době, kdy byl dovoz z USA zanedbatelný, tj. z průměrného ziskového rozpětí před zdaněním jednoho z výrobců v Unii zařazených do vzorku z let 2008 a 2009, přesněji výrobce, který v uvedené době nerozbíhal činnost. Má se tedy za to, že rozpětí 6,8 % z obratu je přiměřené a lze je chápat jako odpovídající minimum, kterého by mohlo výrobní odvětví Unie pravděpodobně dosáhnout za běžných obchodních podmínek, pokud by během období šetření neexistoval dumping působící újmu.
(167)
Na tomto základě byla vypočtena cena obdobného výrobku nepůsobící újmu výrobnímu odvětví Unie. K ceně nepůsobící újmu se dospělo úpravou prodejní ceny výrobců v Unii zařazených do vzorku o skutečné zisky/ztráty dosažené v průběhu období šetření a připočtením zmíněného ziskového rozpětí.
(168)
Nezbytné zvýšení ceny pak bylo určeno na základě porovnání vážené průměrné dovozní ceny spolupracujících vyvážejících výrobců v USA, jež byla stanovena pro účely výpočtů v souvislosti s cenovým podbízením, s cenou výrobků prodávaných výrobním odvětvím Unie na trhu Unie v období šetření nepůsobící újmu. Veškeré rozdíly, jež byly výsledkem tohoto srovnání, pak byly vyjádřeny jako procento průměrné celkové hodnoty CIF dovozu.
7.2 Forma a úroveň cel
(169)
Vzhledem k výše uvedenému se má za to, že by se v souladu s čl. 9 odst. 4 základního nařízení měla uložit konečná antidumpingová opatření na dovoz dotčeného výrobku, a to na úrovni nižší z hodnot odpovídajících dumpingovému rozpětí a rozpětí újmy podle pravidla nižšího cla. Je tudíž třeba stanovit všechny celní sazby na úrovni zjištěných dumpingových rozpětí.
(170)
Navrhované konečné antidumpingové clo je následující:
Dumpingové rozpětí
Rozpětí újmy
Konečné clo
Celostátní dumpingové rozpětí (v %)
9,5
31,1
9,5
(171)
Vzhledem ke skutečnosti, že se antidumpingové clo bude vztahovat i na směsi obsahující podle objemu více než 10 % (v/v) bioethanolu, a to úměrně jejich obsahu bioethanolu, pokládá se pro účely účinného provádění opatření celními orgány členských států za vhodné, aby bylo clo stanoveno jako paušální částka na základě obsahu čistého bioethanolu.
(172)
Sazba antidumpingového cla uvedená v tomto nařízení byla stanovena na základě nálezů tohoto šetření. Proto odráží situaci zjištěnou během uvedeného šetření. Toto celostátní clo platné pro všechny společnosti se použije na dovoz dotčeného výrobku pocházejícího z USA.
(173)
Ačkoliv původně měla být platnost opatření omezena na tři roky vzhledem k vývoji trhu s dotčeným výrobkem, který je vnímán jako dynamický, došlo na základě připomínek zúčastněných stran k přehodnocení tohoto pohledu. Žadatelé zejména uváděli, že v této fázi je příliš brzy na to předvídat významnou změnu struktury trhu, jelikož přechod na novou generaci bioethanolu s velkou pravděpodobností potrvá poměrně dlouho a nemělo by se k němu v rámci stávajícího návrhu přihlížet. Bylo by také předčasné předvídat, jaký výsledek a dopad budou mít některé návrhy právních předpisů, které jsou v současnosti předmětem jednání, pro všechny hospodářské subjekty na trhu. Po prošetření těchto argumentů bylo rozhodnuto, že není vhodné odklonit se od obvyklé doby platnosti opatření stanovené v čl. 11 odst. 2 základního nařízení. Tímto není dotčena možnost jakékoli ze zúčastněných stran požádat o přezkum podle čl. 11 odst. 3, budou-li to okolnosti vyžadovat.
8. CELNÍ EVIDENCE
(174)
Komise od žadatele obdržela žádost o celní evidenci dovozu bioethanolu pocházejícího z USA. Podle čl. 14 odst. 6 základního nařízení může Komise po konzultaci s poradním výborem vyzvat celní orgány, aby přijaly vhodná opatření k zavedení takové celní evidence dovozu, aby následně mohla být vůči takovému dovozu zavedena opatření ode dne celní evidence. Celní evidenci dovozu lze zavést na řádně odůvodněnou žádost výrobního odvětví Unie. Žadatel tvrdil, že jelikož byla celní evidence zavedena v rámci paralelního antisubvenčního řízení týkajícího se dovozu bioethanolu pocházejícího z USA (14), jsou tyto podmínky automaticky splněny.
(175)
Je však potřeba zdůraznit, že celní evidence byla v rámci paralelního antisubvenčního řízení zavedena za zcela jiných okolností. Jak se uvádí v 10. bodě odůvodnění nařízení (EU) č. 771/2012, navzdory kladným zjištěním, pokud jde o vyrovnávací subvencování a v důsledku toho podstatnou újmu způsobenou výrobnímu odvětví Unie během období šetření, se Komise rozhodla nepřijmout prozatímní vyrovnávací clo, protože bylo předběžně zjištěno, že hlavní program subvencování platný během období šetření byl ukončen a že v době, kdy by byla uložena předběžná opatření, by již neposkytoval zvýhodnění. Existovaly však důkazy, že USA mohou hlavní program subvencování, který byl shledán napadnutelným, v následujících měsících znovu zavést, a to se zpětným účinkem. V takovém případě se Komise domnívala, že by byla oprávněna přijmout (a případně vybírat) v rámci stávajícího šetření prozatímní vyrovnávací clo. V zájmu zachování práv Evropské unie se Komise za těchto zvláštních okolností tudíž rozhodla vyzvat celní orgány, aby zavedly celní evidenci dovozu. Tyto zvláštní okolnosti se na aktuální antidumpingové řízení nevztahují,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
1. Ukládá se konečné antidumpingové clo na dovoz bioethanolu, označovaného jako „palivo ethanol“, tj. ethylalkoholu vyráběného ze zemědělských produktů (jak jsou uvedeny v seznamu v příloze I Smlouvy o fungování Evropské unie), denaturovaného či nedenaturovaného, s výjimkou produktů s obsahem vody převyšujícím 0,3 % (m/m) měřeno v souladu s normou EN 15376, avšak včetně ethylalkoholu vyráběného ze zemědělských produktů (jak jsou uvedeny v seznamu v příloze I Smlouvy o fungování Evropské unie) ve směsi s benzinem o obsahu ethylalkoholu převyšujícím 10 % (v/v) určeného pro použití v palivu, v současnosti kódů KN ex 2207 10 00, ex 2207 20 00, ex 2208 90 99, ex 2710 12 21, ex 2710 12 25, ex 2710 12 31, ex 2710 12 41, ex 2710 12 45, ex 2710 12 49, ex 2710 12 51, ex 2710 12 59, ex 2710 12 70, ex 2710 12 90, ex 3814 00 10, ex 3814 00 90, ex 3820 00 00 a ex 3824 90 97 (kódů TARIC 2207100012, 2207200012, 2208909912, 2710122111, 2710122592, 2710123111, 2710124111, 2710124511, 2710124911, 2710125111, 2710125911, 2710127011, 2710129011, 3814001011, 3814009071, 3820000011 a 3824909767), a pocházejícího ze Spojených států amerických.
2. Sazba konečného antidumpingového cla použitelná na výrobek popsaný v odstavci 1 činí 62,3 EUR/t netto. Antidumpingové clo se uplatní na hmotnostní podíl celkového obsahu čistého ethylalkoholu vyrobeného ze zemědělských produktů (jak jsou uvedeny v seznamu v příloze I Smlouvy o fungování Evropské unie) (obsah bioethanolu) ve výrobku.
3. Výrobky popsané v odstavci 1 jsou osvobozeny od konečného antidumpingového cla, pakliže jsou určeny k jiným účelům než pro použití v palivu. Na osvobození se vztahují podmínky stanovené příslušnými předpisy Evropské unie, jež se týkají celní kontroly použití tohoto zboží (viz články 291 až 300 nařízení Komise (EHS) č. 2454/93).
4. V případech, kdy dojde k poškození zboží před propuštěním do volného oběhu, a kdy je proto cena, která skutečně byla nebo má být zaplacena, poměrně rozdělena za účelem určení celní hodnoty podle článku 145 nařízení (EHS) č. 2454/93, se výše antidumpingového cla, vypočtená na základě výše stanovených částek, sníží o procento, které odpovídá poměrnému rozdělení ceny, která skutečně byla nebo má být zaplacena.
5. Není-li stanoveno jinak, použijí se platné celní předpisy.
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 18. února 2013.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 157/2013
z dnia 18 lutego 2013 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bioetanolu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 ust. 4,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
1. PROCEDURA
1.1. Wszczęcie postępowania
(1)
W dniu 25 listopada 2011 r. Komisja Europejska („Komisja”) ogłosiła w zawiadomieniu („zawiadomienie o wszczęciu”) opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2) wszczęcie postępowania antydumpingowego („postępowanie AD” lub „postępowanie”) dotyczącego przywozu do Unii bioetanolu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki („USA” lub „państwo, którego dotyczy postępowanie”).
(2)
W tym samym dniu Komisja ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (3) wszczęcie postępowania antysubsydyjnego w odniesieniu do przywozu do Unii bioetanolu pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych i wszczęła odrębne dochodzenie („postępowanie AS”). Postępowanie to zostało zakończone w dniu 21 grudnia 2012 r. bez nałożenia środków wyrównawczych.
(3)
Postępowanie AD wszczęto w wyniku skargi złożonej w dniu 12 października 2011 r. przez Europejskie Stowarzyszenie Producentów Odnawialnego Etanolu (ePURE) („skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących ponad 25 % ogólnej unijnej produkcji bioetanolu. Skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na dumping wymienionego produktu i wynikającą z niego istotną szkodę, które uznano za wystarczające uzasadnienie wszczęcia dochodzenia.
1.2. Strony zainteresowane postępowaniem
(4)
Komisja oficjalnie zawiadomiła skarżącego, innych znanych producentów unijnych, eksporterów/producentów w USA, importerów i inne zainteresowane strony, a także władze USA o wszczęciu postępowania. Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia uwag na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu.
(5)
Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.
1.2.1. Kontrola wyrywkowa eksporterów/producentów w USA
(6)
Ze względu na potencjalnie dużą liczbę eksporterów/producentów w USA w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano kontrolę wyrywkową zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
(7)
Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji, czy potrzebna jest kontrola wyrywkowa, a w razie stwierdzenia takiej konieczności, aby umożliwić jej dobór próby eksporterów/producentów w USA, zwrócono się do nich o zgłoszenie się do Komisji w ciągu 15 dni od daty wszczęcia dochodzenia oraz dostarczenie w wypełnionym formularzu dotyczącym kontroli wyrywkowej, jak określono w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, podstawowych informacji o ich działalności związanej z produkcją i sprzedażą bioetanolu w okresie od dnia 1 października 2010 r. do dnia 30 września 2011 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”).
(8)
Przy doborze reprezentatywnej próby skonsultowano się również z właściwymi organami w USA.
(9)
Zgłosiło się ponad 60 eksporterów/producentów, którzy dostarczyli wymagane informacje w terminie 15 dni.
(10)
Zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego Komisja dokonała doboru próby na podstawie największej reprezentatywnej wielkości wywozu bioetanolu do Unii, którą można było zbadać w dostępnym czasie. Na wybraną próbę składało się sześciu producentów bioetanolu z USA („próba z USA”).
(11)
Podczas dochodzenia stwierdzono, że produkcja jednego z producentów objętych próbą nie była przedmiotem wywozu do Unii w trakcie OD. Przedsiębiorstwo to zostało w związku z tym wyłączone z próby.
(12)
Pomimo faktu, że inni objęci próbą producenci zgłosili wywóz bioetanolu do Unii w swoich formularzach dotyczących kontroli wyrywkowej, dochodzenie wykazało, że żaden z nich nie wywoził bioetanolu na rynek unijny. W rzeczywistości sprzedawali go oni niepowiązanym przedsiębiorstwom handlowym/przedsiębiorstwom zajmującym się mieszaniem, które następnie mieszały go z benzyną i odsprzedawały na rynku krajowym oraz na wywóz, w szczególności do Unii. W trakcie dochodzenia na miejscu okazało się, że w rzeczywistości, w przeciwieństwie do konkluzji, które można było wysnuć z informacji podanych przez objętych próbą producentów w USA w kwestionariuszach, producenci ci nie byli zawsze świadomi, czy ich produkcja przeznaczona była na rynek unijny, czy jakikolwiek inny, w tym na rynek USA. Nie posiadali oni również wiedzy na temat cen sprzedaży przedsiębiorstw handlowych/przedsiębiorstw zajmujących się mieszaniem. W rzeczywistości oznacza to, że producenci bioetanolu z USA nie są eksporterami produktu objętego postępowaniem do Unii. Eksporterami są w rzeczywistości przedsiębiorstwa handlowe/przedsiębiorstwa zajmujące się mieszaniem. Dlatego też dane zebrane i zweryfikowane w związku z badaną próbą z USA na etapie tymczasowym nie umożliwiły ustalenia, czy bioetanol z USA był w OD wysyłany do Unii po cenach dumpingowych.
(13)
Nie można więc było w owym czasie nałożyć środków antydumpingowych.
(14)
W celu ustalenia wielkości wywozu bioetanolu do Unii, badanie wyrywkowe w USA oparte było głównie na danych otrzymanych od niepowiązanych przedsiębiorstw zajmujących się mieszaniem lub handlem, które na etapie tymczasowym nie były objęte dochodzeniem. Chociaż jedno z tych przedsiębiorstw handlowych współpracowało na etapie tymczasowym w dochodzeniu i dostarczyło dodatkowe dane, nie były one jednak wystarczające do dokładnego i wiarygodnego ustalenia danych niezbędnych do obliczenia marginesu dumpingu.
(15)
W związku z powyższym stwierdzono, że aby przeprowadzić dochodzenie, niezbędne jest raczej oparcie się na danych przedsiębiorstw zajmujących się handlem lub mieszaniem, które rzeczywiście wywoziły produkt do Unii.
(16)
Kwestionariusze dotyczące dumpingu zostały zatem wysłane do ośmiu zajmujących się handlem lub mieszaniem przedsiębiorstw w USA, które podczas badania dobranej próby zidentyfikowano jako największe. Przedsiębiorstwa te odpowiadają za ponad 90 % wywozu bioetanolu do Unii. Dwa spośród nich wyraziły zgodę na współpracę w dochodzeniu. Odpowiadają one za około 51 % wywozu do Unii w OD.
1.2.2. Kontrola wyrywkowa producentów unijnych
(17)
Ze względu na potencjalnie dużą liczbę producentów unijnych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przewidziano kontrolę wyrywkową zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
(18)
W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja ogłosiła, że dokonała tymczasowego doboru próby producentów unijnych („próba z UE”). Próba składała się z pięciu przedsiębiorstw i grup przedsiębiorstw wybranych spośród 19 producentów unijnych, którzy byli znani przed wszczęciem dochodzenia. Doboru próby dokonano na podstawie reprezentatywnej wielkości produkcji bioetanolu w okresie objętym dochodzeniem oraz na podstawie lokalizacji znanych producentów. Próba reprezentowała 48 % łącznej szacowanej produkcji unijnej w OD.
(19)
Dochodzenie wykazało jednak, że grupy włączone do próby w UE składały się z dużej liczby przedsiębiorstw lub pojedynczych podmiotów produkujących i sprzedających produkt podobny. Oznaczałoby to objęcie dochodzeniem wszystkich 13 przedsiębiorstw, co, biorąc pod uwagę czas dostępny na dochodzenie, nie było możliwe. Podjęto w związku z tym decyzję o ponownym zbadaniu dostępnych danych w celu dobrania reprezentatywnej próby. Stwierdzono, że w grupie powinni znaleźć się przede wszystkim najwięksi indywidualni producenci w Unii, a w przypadku doboru grup należy również uwzględnić określone rozmieszczenie geograficzne tych producentów.
(20)
Dlatego też dokonano wyboru ostatecznej próby z UE składającej się z sześciu indywidualnych producentów, na podstawie reprezentatywności pod względem wielkości produkcji i sprzedaży bioetanolu podczas OD oraz lokalizacji geograficznej. Producenci ci, zlokalizowani w Belgii, Niderlandach, Francji, Zjednoczonym Królestwie, Szwecji i Niemczech, reprezentują 36 % łącznej szacowanej produkcji unijnej i 44 % łącznej produkcji zgłoszonej przez przedsiębiorstwa, które dostarczyły dane do doboru próby. Próba ta została uznana za reprezentatywną do zbadania ewentualnej szkody dla przemysłu unijnego.
(21)
Zainteresowanym stronom umożliwiono zgłaszanie uwag w sprawie stosowności doboru próby.
(22)
Niektóre strony twierdziły, że próba z UE jest mniej reprezentatywna niż próba wybrana pierwotnie, obejmująca kompletne grupy przedsiębiorstw. Ich zdaniem obiektywną analizę sytuacji przemysłu unijnego można przeprowadzić jedynie poprzez włączenie do próby wszystkich przedsiębiorstw należących do grup. W szczególności stawiały one zarzut, że koszty i przychody mogły zostać przydzielone pewnym należącym do danej grupy przedsiębiorstwom, w których nie przeprowadza się wizyt i które w związku z tym mogą nie zostać uwzględnione w analizie szkody.
(23)
W tej kwestii należy zauważyć, że Komisja należycie uwzględniła i zbadała dane dostarczone przez wszystkie objęte i nieobjęte próbą przedsiębiorstwa, a w szczególności przedsiębiorstwa należące do grup przedsiębiorstw, aby mieć pewność, że wszelkie koszty i przychody związane z produkcją i sprzedażą wybranych do próby przedsiębiorstw zostały w pełni i prawidłowo odzwierciedlone w analizie szkody.
(24)
Niektóre strony kwestionowały włączenie do próby z UE producentów unijnych, którzy byli w fazie rozruchu. Strony te twierdziły również, że jedno przedsiębiorstwo o istotnej niewykorzystanej mocy produkcyjnej w 2011 r., znajdujące się w państwie członkowskim, które nie wdrożyło dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii (4), nie powinno zostać włączone do próby. Twierdzono również, że w przypadku gdyby te przedsiębiorstwa zostały ostatecznie włączone do próby, Komisja powinna skorygować dotyczące ich dane w celu uwzględnienia tych nadzwyczajnych okoliczności.
(25)
Uważa się, że fakt, że przedsiębiorstwa niedawno rozpoczęły lub wznowiły działalność, nie stanowi przeszkody dla włączenia ich do próby. Włączenie tych przedsiębiorstw do próby nie narusza kryteriów doboru próby w rozumieniu art. 17 rozporządzenia podstawowego. W odniesieniu do korekty danych tych przedsiębiorstw strony nie przedstawiły żadnych specyficznych kwestii ani uzasadnionych dowodów na poparcie swojego twierdzenia, ani też informacji, w jaki sposób należałoby tę korektę przeprowadzić.
(26)
Ponadto dochodzenie nie ujawniło żadnych kosztów, takich jak np. przyspieszona amortyzacja, które powinny zostać dostosowane, aby skorygować wszelkie zniekształcenia związane z rozpoczęciem działalności. Stąd też powyższe twierdzenie zostaje odrzucone.
(27)
Niektóre strony kwestionowały również wyłączenie z próby UE jednego przedsiębiorstwa, które zostało nią wstępnie objęte i było zlokalizowane w państwie członkowskim o wysokim zużyciu i produkcji bioetanolu. Twierdziły one, że przedsiębiorstwo to miało dobre wyniki, i sugerowały, że to właśnie było przyczyną wyłączenia go z próby. Twierdziły dalej, że dobór próby był ukierunkowany na wykrycie szkody. Zdaniem tych stron Komisja powinna była wysłać do wszystkich producentów tzw. minikwestionariusze w celu zebrania istotnych danych, aby dokonać doboru próby.
(28)
W odniesieniu do wysyłania minikwestionariuszy należy zauważyć, że przed dokonaniem doboru próby Komisja zwróciła się o przedstawienie informacji do wszystkich znanych zainteresowanych producentów unijnych w celu zebrania istotnych danych, aby móc dokonać doboru próby. Jak wspomniano w pkt 5.2.1 zawiadomienia o wszczęciu, informacja ta była dostępna od daty wszczęcia dochodzenia w dokumentacji do wglądu zainteresowanych stron i nie umożliwiała wglądu w sytuację ekonomiczną respondentów. W rezultacie Komisja miała do dyspozycji wystarczającą ilość istotnych informacji, aby dobrać reprezentatywną próbę zgodnie z kryteriami zawartymi w art. 17 rozporządzenia podstawowego, nie mogła jednak dokonać selekcji przedsiębiorstw w oparciu o ich wyniki. W związku z tym powyższe twierdzenia zostały odrzucone.
(29)
Twierdzono ponadto, że próba powinna obejmować przedsiębiorstwa produkujące bioetanol z buraka cukrowego, ponieważ produkcja z tego surowca może być znacznie bardziej opłacalna niż np. z pszenicy. Chociaż argumentu tego nie uzasadniono, dostępne informacje wykazują, że bioetanol produkowany z buraka cukrowego stanowi jedynie małą część ogólnej produkcji unijnej - ok. 12 % w 2011 r. - oraz że dwa z przedsiębiorstw włączonych do próby częściowo wykorzystują buraki cukrowe jako surowiec do produkcji bioetanolu. Argumentacja ta została zatem odrzucona.
(30)
W oparciu o powyższe fakty uważa się, że próba dobrana do celów zbadania szkody w taki sposób, jak to wyjaśniono powyżej, jest reprezentatywna dla przemysłu unijnego.
1.2.3. Kontrola wyrywkowa importerów niepowiązanych
(31)
Ze względu na potencjalnie dużą liczbę importerów uczestniczących w postępowaniu w zawiadomieniu o wszczęciu przewidziano możliwość zastosowania kontroli wyrywkowej odnośnie do importerów zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
(32)
W terminie wyznaczonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania tylko trzech importerów przedstawiło wymagane informacje i zgodziło się na włączenie ich do próby. Ze względu na ograniczoną liczbę współpracujących importerów nie uznano kontroli wyrywkowej za konieczną.
1.2.4. Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i weryfikacja
(33)
Komisja wysłała kwestionariusze do wszystkich znanych zainteresowanych stron. Kwestionariusze przesłano więc do objętych próbą eksporterów/producentów w USA, do producentów unijnych objętych próbą, do trzech współpracujących importerów niepowiązanych w Unii oraz do wszystkich znanych użytkowników zainteresowanych dochodzeniem.
(34)
Odpowiedzi otrzymano od objętych próbą eksporterów/producentów w USA, objętych próbą unijnych producentów, dwóch niepowiązanych importerów i czterech użytkowników.
(35)
Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje przedłożone przez zainteresowane strony i uznane za niezbędne do ostatecznego stwierdzenia dumpingu, ustalenia wynikającej z niego szkody i oceny interesu Unii.
(36)
Wizyty weryfikacyjne odbyły się na terenie następujących przedsiębiorstw:
Eksporterzy/producenci w USA
-
Marquis Energy LLC, Hennepin, Illinois
-
Patriot Renewable Fuels LLC, Annawan, Illinois
-
Platinum Ethanol LLC, Arthur, Iowa
-
Plymouth Energy Company LLC, Merrill, Iowa
-
POET LLC, Wichita, Kansas i Sioux Falls, Dakota Południowa
Niepowiązane przedsiębiorstwa handlowe w USA
-
Bio Urja Trading LLC, Houston, Teksas
Powiązane przedsiębiorstwo handlowe w Szwajcarii
-
Cargill International SA, Genewa
Producenci w Unii
-
Abengoa Energy Netherlands B.V., Rotterdam, Niderlandy
-
BioWanze SA, Wanze, Belgia
-
Crop Energies Bioethanol GmbH, Mannheim, Niemcy
-
Ensus, Yarm, Zjednoczone Królestwo
-
Lantmännen Energi/Agroetanol, Norrköping, Szwecja
-
Tereos BENP, Lillebonne, Francja
Niepowiązani importerzy w Unii
-
Shell Trading Rotterdam B.V., Rotterdam, Niderlandy
-
Greenergy Fuels Limited, Londyn, Zjednoczone Królestwo
Użytkownicy w Unii
-
Shell Nederland Verkoopmaatschappij B.V., Rotterdam, Niderlandy
1.3. Okres objęty dochodzeniem i okres badany
(37)
Dochodzenie dotyczące dumpingu i szkody objęło okres od dnia 1 października 2010 r. do dnia 30 września 2011 r. Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody objęła okres od stycznia 2008 r. do końca OD („okres badany”).
2. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
2.1. Produkt objęty postępowaniem
(38)
Produktem, którego dotyczy postępowanie, jest bioetanol, nazywany czasem „etanolem paliwowym”, tj. alkohol etylowy produkowany z produktów rolnych (wymienionych w załączniku I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), skażony lub nieskażony, z wyjątkiem produktów zawierających ponad 0,3 % (m/m) wody mierzonej zgodnie z normą EN 15376, jak również alkohol etylowy produkowany z produktów rolnych (wymienionych w załączniku I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) w mieszankach z benzyną o zawartości alkoholu etylowego ponad 10 % (v/v), pochodzący z USA, obecnie objęty kodami CN ex 2207 10 00, ex 2207 20 00, ex 2208 90 99, ex 2710 12 21, ex 2710 12 25, ex 2710 12 31, ex 2710 12 41, ex 2710 12 45, ex 2710 12 49, ex 2710 12 51, ex 2710 12 59, ex 2710 12 70, ex 2710 12 90, ex 3814 00 10, ex 3814 00 90, ex 3820 00 00 oraz ex 3824 90 97.
(39)
Bioetanol może być produkowany z różnych surowców rolnych, takich jak trzcina cukrowa, burak cukrowy, ziemniaki, maniok i kukurydza. W USA dokonuje się rozróżnienia na podstawie różnych surowców, zgodnie z poniższym opisem:
a)
biopaliwo konwencjonalne (produkowane głównie z kukurydzy i powszechnie nazywane etanolem kukurydzianym), które zdefiniowano jako odnawialne paliwo otrzymywane ze skrobi kukurydzianej, produkowane w zakładach, których budowę rozpoczęto po dacie uchwalenia w grudniu 2007 r. ustawy o niezależności i bezpieczeństwie energetycznym (Energy Independence and Security Act) (5) i które w przyszłości muszą doprowadzić do redukcji emisji gazów cieplarnianych o 20 % w stosunku do referencyjnej emisji gazów cieplarnianych w cyklu życia benzyny i diesla;
b)
biopaliwo zaawansowane, które zdefiniowano jako odnawialne paliwo inne niż etanol otrzymywany ze skrobi kukurydzianej i które otrzymuje się z odnawialnej biomasy, charakteryzujące się emisją gazów cieplarnianych w cyklu życia biopaliwa o co najmniej 50 % niższą niż referencyjna emisja gazów cieplarnianych, zgodnie z ustaleniami administratora ustawy o polityce energetycznej (Energy Policy Act, EPA). Termin ten obejmuje „biopaliwa celulozowe”, takie jak bioetanol i „diesel z biomasy”. Program dla zaawansowanych biopaliw obejmuje program dla biopaliw celulozowych, diesla z biomasy i niezróżnicowanych zaawansowanych biopaliw.
(40)
Biopaliwo celulozowe (6) definiowane jest bardziej szczegółowo jako odnawialne paliwo otrzymane z dowolnej celulozy, hemicelulozy lub ligniny otrzymywanej z odnawialnej biomasy, charakteryzujące się emisją gazów cieplarnianych w cyklu życia biopaliwa, ustaloną przez administratora EPA, o co najmniej 60 % niższą niż referencyjna emisja gazów cieplarnianych w cyklu życia. Do biopaliw celulozowych zalicza się bioetanol celulozowy. Prowadzone są badania i projekty pilotażowe w dużym stopniu wspierane przez rząd federalny USA, mające na celu produkcję zaawansowanych biopaliw, zwłaszcza bioetanolu celulozowego produkowanego w szczególności z odpadów rolnych i leśnych. Według urzędników USA i publicznie dostępnych danych (7) produkcja tego typu bioetanolu osiągnie około 4 mld litrów w 2014 r. i ponad 50 mld litrów do 2021 r. Produkcja bioetanolu celulozowego podczas OD była znikoma.
(41)
W trakcie okresu objętego dochodzeniem aż do chwili obecnej głównym surowcem wykorzystywanym w USA była kukurydza, natomiast głównym surowcem wykorzystywanym w Unii jest pszenica.
(42)
Dochodzenie wykazało, że bioetanol jest zasadniczo sprzedawany w czystej postaci przedsiębiorstwom zajmującym się mieszaniem/przedsiębiorstwom handlowym, które mieszają go (8) z benzyną w szczególności w celu uzyskania wysokoprocentowych mieszanek, które są eksportowane lub sprzedawane na rynku krajowym w celu dalszego mieszania i wykorzystania jako paliwo. Mieszanie nie jest bardzo złożonym procesem i może być prowadzone w drodze mieszania produktów w specjalnych zbiornikach z dodaniem pożądanej procentowej ilości bioetanolu i benzyny.
(43)
Aby zidentyfikować różne rodzaje bioetanolu, mieszanin lub mieszanek bioetanolu wykorzystywanych na świecie, mieszanki paliwowe zawierające etanol są oznaczane liczbą „E” opisującą procentową zawartość etanolu paliwowego w objętości mieszanki. Na przykład E85 zawiera 85 % bezwodnego etanolu i 15 % benzyny. Niskoprocentowe mieszanki etanolu, od E5 do E25, są znane także jako gazohol, chociaż w międzynarodowej terminologii zastosowanie terminu gazohol odnosi się najczęściej do mieszanki E10. Mieszanek E10 lub o niższej liczbie E do roku 2011 używano w ponad dwudziestu krajach na całym świecie, na czele z USA, gdzie prawie całość detalicznej benzyny sprzedanej w 2010 r. była zmieszana z 10 % bioetanolu.
(44)
Dochodzenie wykazało, że wszystkie rodzaje bioetanolu uznaje się za biopaliwa na podstawie obecnego programu National Renewable Fuel Standard (RFS1) ustanowionego na mocy ustawy Energy Policy Act z 2005 r., którą zmieniono ustawę Clean Air Act poprzez ustanowienie pierwszej krajowej normy paliw odnawialnych. Kongres Stanów Zjednoczonych nałożył na Agencję Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych (EPA) obowiązek koordynacji działań z Departamentem Energii Stanów Zjednoczonych, Departamentem Rolnictwa Stanów Zjednoczonych i zainteresowanymi stronami w celu opracowania oraz wdrożenia tego programu.
(45)
W wyniku prowadzonej polityki energetycznej USA jest od 2005 r. największym na świecie producentem bioetanolu, z udziałem w światowej produkcji wynoszącym 57,5 %. Ustalone przez EPA wymogi zapewniły w 2009 r. produkcję przynajmniej 11 mld galonów amerykańskich odnawialnych paliw, co miało w szczególności na celu dotrzymanie wartości docelowych ustanowionych przez ustawę o niezależności i bezpieczeństwie energetycznym z 2007 r. Produkcja na dużą skalę umożliwiła również producentom w USA wywóz bioetanolu na inne rynki, w tym do Unii.
(46)
W oparciu o oficjalne źródła, dane rynkowe i publicznie dostępne informacje (9) wszystkie rodzaje bioetanolu i bioetanolu w mieszankach, mianowicie mieszanki bioetanolu z benzyną mineralną, jak to objaśniono powyżej w motywie 43, produkowane w USA i sprzedawane tam na rynku krajowym lub wywożone, są uznawane za paliwa bioetanolowe i wchodzą w zakres pakietu prawodawczego dotyczącego efektywności energetycznej oraz energii odnawialnej i paliw alternatywnych w USA.
(47)
Stwierdzono, że wszystkie rodzaje bioetanolu i bioetanolu w mieszankach, objęte niniejszym dochodzeniem, pomimo możliwych różnic pod względem surowca wykorzystanego do produkcji lub różnic w procesie produkcji, mają takie same lub bardzo podobne podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne oraz są wykorzystywane do takich samych celów. Ewentualne różnice dotyczące produktu objętego postępowaniem nie mają wpływu na jego podstawową definicję, właściwości lub postrzeganie tego produktu przez różne podmioty.
(48)
Niektóre strony twierdziły, że definicja produktu objętego postępowaniem nie była jasna, w szczególności dlatego, że nie pozwalała odróżnić bioetanolu przeznaczonego do zastosowań jako paliwo od bioetanolu przeznaczonego do innych celów. Strony te twierdziły więc, że dochodzenie powinno obejmować etanol przeznaczony do wszystkich zastosowań i pochodzący ze wszystkich źródeł, włącznie z etanolem syntetycznym konkurującym z bioetanolem w wykorzystaniu do celów przemysłowych.
(49)
Inna strona twierdziła coś przeciwnego, a mianowicie, że dochodzenie powinno obejmować jedynie bioetanol przeznaczony do zastosowań jako paliwo, a więc bioetanol przeznaczony do celów przemysłowych powinien zostać wykluczony.
(50)
W tym kontekście zauważa się, że produkt objęty postępowaniem należy definiować przede wszystkim na podstawie jego podstawowych właściwości fizycznych, technicznych i chemicznych, a nie na podstawie sposobów jego wykorzystania i zastosowań. Produkt posiadający różne zastosowania może mieć takie same lub podobne podstawowe właściwości bez względu na jego późniejsze wykorzystanie i w pewnych okolicznościach może być konieczne pogłębienie analizy definicji produktu i zakresu produktu w świetle specyficzności sektora przemysłu i rynku.
(51)
W omawianym przypadku było jasne, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania nie zamierzano uwzględniać etanolu syntetycznego w definicji produktu. Etanol syntetyczny ma inne właściwości niż bioetanol i nie odpowiada powyższym kryteriom związanym z definicją produktu objętego postępowaniem. Żaden producent koncentrujący się na wytwarzaniu tego produktu nie uczestniczył w niniejszym dochodzeniu. Dlatego etanolu syntetycznego nie można uwzględnić w definicji produktu objętego postępowaniem i nie jest on objęty zakresem dochodzenia. Wbrew poczynionym przez niektóre strony sugestiom, wyjaśnienie to nie doprowadziło do zmiany zakresu dochodzenia ani definicji produktu objętego postępowaniem, nie miało ono też żadnych konsekwencji dla jakości wykorzystywanych danych.
(52)
Bioetanol przeznaczony do zastosowania jako paliwo i bioetanol przeznaczony do innych celów mogą mieć podobne cechy. W trakcie dochodzenia badano jednak występowanie dumpingu na poziomie przedsiębiorstw w USA produkujących lub mieszających bioetanol do zastosowania jako paliwo, mianowicie bioetanol przeznaczony do mieszanek paliwowych. Podobnie dochodzenie prowadzone u producentów unijnych skupione było na bioetanolu przeznaczonym do zastosowania jako paliwo, a nie do innych celów. Dlatego też bioetanol przeznaczony do innych zastosowań niż jako paliwo nie powinien być objęty zakresem tego dochodzenia.
(53)
Importerzy, którzy nie będą stosować przywożonego z USA bioetanolu jako paliwa, mają możliwość złożenia oświadczenia zgodnie z przepisami dotyczącymi końcowego przeznaczenia określonymi w art. 291 do 300 unijnego kodeksu celnego (10).
2.2. Produkt podobny
(54)
Ustalono, że bioetanol produkowany przez przemysł unijny i sprzedawany na rynku unijnym ma podobne podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne jak bioetanol wywożony z USA do Unii.
(55)
Jak opisano powyżej w motywie 39, bioetanol można produkować z różnych surowców. Z dochodzenia nie wynika jednak, że rodzaj wykorzystanego surowca prowadzi do różnic w cechach produktu końcowego. Ustalono, że produkt objęty postępowaniem produkowany w USA głównie z kukurydzy i wywożony do Unii jest zamienny z produktem wytwarzanym głównie z pszenicy i sprzedawanym na terenie Unii przez unijnych producentów. Poza tym, nawet gdyby występowały jakiekolwiek różnice w zastosowaniu i postrzeganiu produktu przez operatorów i użytkowników na rynku bioetanolu, nie są one znaczące.
(56)
W związku z tym potwierdza się, że bioetanol produkowany i sprzedawany na terenie Unii oraz wywożony z USA produkt objęty postępowaniem należy traktować jako podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(57)
Niektórzy objęci próbą producenci z USA twierdzili, że bioetanol produkowany i sprzedawany na rynku USA nie jest podobny do produktu objętego postępowaniem, jako że nie odpowiada ściśle opisowi produktu zawartemu w zawiadomieniu o wszczęciu. Rzeczywiście, typy bioetanolu sprzedawane na rynku USA mają zawartość wody powyżej progu 0,3 % i odpowiadają raczej amerykańskiej normie ASTM, a nie EN 15376.
(58)
Dochodzenie wykazało jednak, że bioetanol produkowany do sprzedaży na rynku USA w dużej mierze posiada te same podstawowe fizyczne, chemiczne i techniczne cechy, co produkt objęty postępowaniem. Artykuł 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego stanowi, że produkt podobny niekoniecznie powinien przypominać pod wszystkimi względami produkt objęty postępowaniem, ale może to być produkt, który wprawdzie nie przypomina go pod każdym względem, ale którego właściwości ściśle odpowiadają właściwościom produktu objętego postępowaniem. Właśnie tak jest w przypadku bioetanolu sprzedawanego na rynku USA i bioetanolu wywożonego do Unii. Istnieją precedensy traktowania produktów jako podobne do produktu objętego postępowaniem, mimo występowania pewnych różnic (11).
(59)
Dlatego podjęto decyzję o zmianie tymczasowego ustalenia i uznaniu, że odpowiadający normie ASTM bioetanol sprzedawany na rynku USA jest produktem podobnym do produktu objętego postępowaniem w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
3. DUMPING
3.1. Wprowadzenie
(60)
Jak wyjaśniono w motywach 6-16 powyżej, w celu ustalenia ewentualnego występowania dumpingu dochodzeniem objęto z jednej strony producentów bioetanolu, a z drugiej przedsiębiorstwa handlowe/przedsiębiorstwa zajmujące się mieszaniem, które wywoziły produkt objęty postępowaniem na rynek unijny.
(61)
Zgodnie z art. 9 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, rozporządzenie nakładające cło określa cło dla każdego dostawcy lub, jeżeli jest to niewykonalne, dla danego państwa dostawcy.
(62)
Niektórzy producenci twierdzili, że możliwa była identyfikacja i śledzenie ich produktów sprzedawanych przedsiębiorstwom w USA na wywóz, w szczególności do Unii. Powoływali się oni na proces certyfikacji przewidziany w dyrektywie w sprawie odnawialnych źródeł energii, ale nie byli w stanie wskazać związku pomiędzy swoją sprzedażą na rynku USA i wywozem do UE dokonanym przez inne przedsiębiorstwa. Jak wspomniano w motywach 12 i 63, producenci ci nie znali również poziomu cen eksportowych do Unii.
(63)
W tym przypadku ustalono, że w związku ze strukturą sektora bioetanolu i sposobem, w jaki produkt objęty postępowaniem był produkowany, sprzedawany na rynku USA i wywożony do Unii, ustalenie indywidualnych marginesów dumpingu dla producentów w USA jest niewykonalne. Dokładniej rzecz ujmując, producenci ujęci w próbie z USA nie wywozili produktu objętego postępowaniem do Unii, a objęte dochodzeniem przedsiębiorstwa handlowe/przedsiębiorstwa zajmujące się mieszaniem zaopatrywały się w bioetanol u różnych producentów, mieszały go i sprzedawały w szczególności na wywóz do Unii, w związku z czym, wbrew temu, co twierdziły wspomniane wyżej strony, nie było możliwe indywidualne ustalenie wszystkich zakupów i porównanie normalnych wartości z odnośnymi cenami eksportowymi, nie było też możliwe ustalenie producenta w momencie wywozu do Unii. Ujmując to inaczej, każda wysyłka do Unii zawierała bioetanol wyprodukowany przez różnych producentów w USA, a nie tylko przez tych, którzy zostali ujęci w próbie. Ponadto dochodzenie wykazało też, że poziom cenowy stosowany przez producentów z USA ujętych w próbie w stosunku do ich klientów w USA nie był zgodny z ceną faktycznie płaconą lub należną za produkt objęty postępowaniem przy wywozie do Unii.
(64)
Dlatego uważa się, że należy ustalić margines dumpingu dla całego kraju.
3.2. Wartość normalna
(65)
Dla celów określenia wartości normalnej, zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, Komisja ustaliła najpierw, czy wielkość krajowej sprzedaży niezależnym klientom produktu objętego postępowaniem przez dwa współpracujące przedsiębiorstwa handlowe/przedsiębiorstwa zajmujące się mieszaniem była reprezentatywna, tj. czy całkowita wielkość takiej sprzedaży stanowiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej do Unii w OD.
(66)
Ponieważ sprzedaż produktu podobnego na rynku krajowym występowała w wystarczających ilościach, wartość normalna została ustalona na podstawie ceny płaconej lub należnej dwóm wspomnianym wcześniej przedsiębiorstwom handlowym/przedsiębiorstwom zajmującym się mieszaniem w zwykłym obrocie handlowym przez niezależnych odbiorców w USA.
3.3. Cena eksportowa
(67)
Współpracujące przedsiębiorstwa handlowe/przedsiębiorstwa zajmujące się mieszaniem dostarczyły dane, które umożliwiły ustalenie ceny eksportowej na podstawie ich cen, które obecnie są płacone lub należne, zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego. Dla transakcji, w przypadku których przywóz dokonywany był za pośrednictwem powiązanego przedsiębiorstwa handlowego, cena eksportowa została ustalona na podstawie ceny pierwszej odsprzedaży dokonanej przez powiązane przedsiębiorstwo handlowe niezależnym klientom w Unii, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego.
(68)
W odniesieniu do sprzedaży dokonywanej poprzez powiązane przedsiębiorstwo handlowe w Szwajcarii, koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne („koszty SG&A”) i zysk nie były odejmowane od ceny eksportowej, jako że nie były uważane za koszty pomiędzy przywozem a odsprzedażą w Unii. W dochodzeniu ustalono, że główna działalność powiązanego przedsiębiorstwa handlowego polegała na zarządzaniu płynnością działu handlu cukrem, do którego należą biopaliwa, i zabezpieczaniu przed nieodłącznym ryzykiem związanym z handlem produktami rolnymi poprzez stosowanie instrumentów pochodnych zarówno na rynku pozagiełdowym, jak i na regulowanych rynkach finansowych.
(69)
Niektórzy producenci z USA twierdzili, że stałą praktyką instytucji jest stosowanie ceny stosowanej przez eksportera w stosunku do pierwszego niezależnego klienta jako ceny eksportowej do celów obliczania dumpingu. W niniejszym przypadku ceną tą byłaby cena sprzedaży stosowana przez producentów z USA w odniesieniu do niepowiązanych przedsiębiorstw handlowych/przedsiębiorstw zajmujących się mieszaniem w USA. Jak wspomniano w motywach 62 i 63 powyżej, żaden z producentów bioetanolu w USA nie wywoził jednak produktu objętego postępowaniem do Unii. Nie byli oni również świadomi poziomu cen wywozu do UE. Dlatego nie można użyć ich ceny krajowej, ponieważ nie jest ceną eksportową płaconą lub należną za produkt objęty postępowaniem w Unii. W związku z tym przytoczone twierdzenia wspomnianych producentów nie mogą zostać uwzględnione.
3.4. Porównanie
(70)
Porównanie pomiędzy średnią ważoną wartością normalną a średnią ważoną ceną eksportową dla poszczególnych typów produktów, ustalonymi dla współpracujących przedsiębiorstw handlowych/przedsiębiorstw zajmujących się mieszaniem dokonane zostało na podstawie ceny ex-works, z uwzględnieniem, zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, różnic spowodowanych czynnikami, co do których wykazano, że wpływają one na ceny i porównywalność cen. Jedno przedsiębiorstwo handlowe/przedsiębiorstwo zajmujące się mieszaniem twierdzi, że dane dotyczące sprzedaży krajowej nie były reprezentatywne. Ponieważ przedsiębiorstwa handlowe/przedsiębiorstwa zajmujące się mieszaniem nie dostarczyły danych obejmujących całą sprzedaż krajową, wyliczenie opiera się na danych dostarczonych w kwestionariuszu i uzyskanych podczas wizyty na miejscu.
(71)
Jedno przedsiębiorstwo handlowe/przedsiębiorstwo zajmujące się mieszaniem twierdzi, że obliczenie ceny sprzedaży krajowej powinno opierać się na danych rynku kasowego z giełdy NYMEX. Zdaniem Komisji bardziej wiarygodne są sprawdzone dane uzyskane od dwóch przedsiębiorstw handlowych/przedsiębiorstw zajmujących się mieszaniem.
(72)
Poczyniono w tym celu odpowiednie korekty uwzględniające w uzasadnionych przypadkach różnice w kosztach transportu, ubezpieczenia, ładowania, przeładunku i w kosztach dodatkowych
(73)
Produkt objęty postępowaniem i produkt podobny mają ten szczególny charakter, że przedsiębiorstwa handlowe/przedsiębiorstwa zajmujące się mieszaniem otrzymały w OD dotację na sprzedaż swoich mieszanek zawierających bioetanol, głównie w formie obniżek podatku akcyzowego. Metoda stosowana do ustalenia wartości normalnej i ceny eksportowej jest metodą, w której rzeczywiste ceny sprzedaży na rynku krajowym i na wywóz, stosowane przez wspomniane przedsiębiorstwa, są w pełni uwzględniane. Dlatego porównanie sprzedaży dokonanej przez przedsiębiorstwa handlowe/przedsiębiorstwa zajmujące się mieszaniem na rynku USA i cen eksportowych w celu obliczenia poziomu dumpingu dla produktu objętego postępowaniem eliminuje wszelki ewentualny wpływ dotacji na cenę, jako że dotacja ta dotyczyła w OD zarówno sprzedaży krajowej, jak i eksportowej. Jedno przedsiębiorstwo handlowe/przedsiębiorstwo zajmujące się mieszaniem twierdziło, iż nie otrzymało dotacji na swoją sprzedaż krajową. Nie przedstawia ono jednak na to dowodów; twierdzenie to trudno również pogodzić z informacjami dotyczącymi stosowania subwencji dostarczonymi przez władze USA.
3.5. Dumping
(74)
Zgodnie z art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego średnią ważoną wartość normalną poszczególnych rodzajów produktu porównano ze średnią ważoną ceną eksportową odpowiadającego rodzaju produktu objętego postępowaniem. W oparciu o to porównanie stwierdzono, że współpracujące niepowiązane przedsiębiorstwa handlowe/przedsiębiorstwa zajmujące się mieszaniem praktykowały dumping.
(75)
W oparciu o zagregowane dane współpracujących niepowiązanych przedsiębiorstw handlowych/przedsiębiorstw zajmujących się mieszaniem ustalono średni ważony margines dumpingu w wysokości 9,5 %, który stanowi ogólnokrajowy margines dumpingu dla USA.
(76)
Niektórzy z objętych próbą producentów w USA oświadczyli, że w przypadku nałożenia środków antydumpingowych oczekują ustalenia dla nich indywidualnego marginesu stawki celnej. W świetle faktów opisanych w motywach 6-16 oraz argumentacji zawartej w motywach 60-64 powyżej twierdzenia tego nie można przyjąć, jako że dochodzenie potwierdziło, że dla przedsiębiorstw tych, szczególnie ponieważ nie dokonywały one w OD wywozu do Unii, nie było możliwe śledzenie ich produktów przy wywozie do Unii i nie miały one w zasadzie wiedzy na temat czasu wywozu ani ceny płaconej bądź należnej od importerów unijnych. Dlatego nie można było dla tych producentów wiarygodnie ustalić ceny eksportowej ani marginesu dumpingu.
(77)
Niektórzy producenci poprosili o więcej informacji na temat obliczania dumpingu dla dwóch przedsiębiorstw handlowych/przedsiębiorstw zajmujących się mieszaniem. Powinno się jednak wziąć pod uwagę, że z jednej strony dane, o które poproszono, zawierają tajemnice handlowe i z tego powodu nie mogą być ujawniane innym podmiotom niż zainteresowana strona. Z drugiej strony do stałych praktyk instytucji należy ujawnianie wszystkim stronom ogólnej metody stosowanej do ustalania dumpingu, bez wykorzystanych w obliczeniach indywidualnych danych. Metoda ta opisana została w informacji o ostatecznych ustaleniach rozesłanej do wszystkich stron.
4. SZKODA
4.1. Produkcja unijna i przemysł unijny
(78)
Poziom produkcji unijnej ustalony został na podstawie raportu rynkowego dostarczonego w trakcie dochodzenia przez skarżącego. Określoną w tym raporcie całkowitą produkcję unijną produktu podobnego porównano z informacjami dostarczonymi przez 17 współpracujących producentów unijnych. Pomiędzy danymi z obu źródeł stwierdzono niewielką różnicę, która wynosiła około 5 %. Różnicę tę uzasadnia się brakiem dostarczenia danych przez niektórych względnie niewielkich niewspółpracujących producentów unijnych. Na tej podstawie oszacowano całkowitą produkcję unijną w OD na 3,42 mln ton. Producenci unijni, reprezentujący łączną produkcję unijną, stanowią przemysł unijny w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego i będą oni zwani dalej „przemysłem unijnym”.
4.2. Zużycie w Unii
(79)
Poziom zużycia w Unii ustalony został na podstawie całkowitej produkcji przemysłu unijnego, z dodaniem wielkości przywozu z państw trzecich, ustalonej w oparciu o najlepsze dostępne statystyki i z pomniejszeniem o różnicę w poziomie zapasów i zgłoszoną przez przemysł unijny wielkość wywozu. Niektóre strony twierdziły, że statystyki użyte do ustalenia poziomu zużycia nie były kompletne, ponieważ znaczący przywóz bioetanolu z państw trzecich, szczególnie w OD, nie został uwzględniony. Strony te uważały również, że wielkość przywozu z USA została przez Komisję zawyżona i dane dotyczące wielkości zużycia i udziału w rynku były w związku z tym niewiarygodne.
(80)
Uwagi te zostały poddane analizie i porównane z dostępnymi danymi. Odnośnie do przywozu z innych państw, strony nie przedstawiły żadnych dowodów na wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem. Przywóz z innych państw został niemniej jednak uwzględniony przy ustalaniu wielkości przywozu. W odniesieniu do przywozu z USA stwierdzono błąd pisarski w obliczeniach dotyczących OD. Wielkość przywozu została w związku z tym ponownie zbadana i w razie potrzeby skorygowana. Nie miało to jednak wpływu na dokonane ustalenia co do wystąpienia szkody i oceny związku przyczynowo-skutkowego.
(81)
Odnośnie do przywozu produktu objętego postępowaniem należy podkreślić, że dla produktu objętego postępowaniem nie ma odrębnych kodów Nomenklatury scalonej. Ponadto w przypadkach, w których produkt objęty postępowaniem może być zgłaszany organom celnym, kody Nomenklatury scalonej obejmują dodatkowo inne produkty niż ten objęty postępowaniem.
(82)
W odniesieniu do przywozu mieszanek bioetanolu, ze zweryfikowanych odpowiedzi niepowiązanych importerów na pytania zawarte w kwestionariuszu wynika, że większość przywozu zgłoszona została z kodem TARIC 3824909799. Nie można jednak uzyskać z Eurostatu danych na temat wielkości przywozu, ponieważ ten kod TARIC obejmuje dodatkowo inne produkty chemiczne niż ten objęty postępowaniem.
(83)
Odnośnie do przywozu zgłoszonego z kodami Nomenklatury scalonej 2207 10 00 i 2207 20 00 nie było możliwe rozróżnienie pomiędzy produktem objętym postępowaniem a produktami nieobjętymi nim ze względu na brak wystarczających informacji o przywożonym produkcie.
(84)
Dlatego też, wobec braku dostępnych w Eurostacie pełnych danych na temat przywozu, podjęto decyzję o wykorzystaniu również innych źródeł informacji w celu ustalenia wielkości przywozu produktu objętego postępowaniem na rynek unijny.
(85)
Uznano, że do celów najlepszego oszacowania przywozu pochodzącego z USA produktu objętego postępowaniem najbardziej wiarygodną podstawą będą statystyki dostarczone przez Komisję Handlu Międzynarodowego USA. Zgłoszone wielkości wywozu odpowiadają amerykańskim kodom taryfowym 22071060 oraz 22072000.
(86)
Aby oszacować wielkość tego przywozu, przyjęto racjonalne podejście i do ustalenia wielkości przywozu na rynek unijny z USA uwzględniono wszystkie ilości zgłoszone przez Komisję Handlu Międzynarodowego USA.
(87)
Ustalenia dotyczące przywozu do Unii produktu pochodzącego z Brazylii oparte były na następujących źródłach informacji: raporty sporządzone przez Agencję Zjednoczonego Królestwa ds. Paliw Odnawialnych - w odniesieniu do przywozu do Zjednoczonego Królestwa; dane ze szczegółowych celnych baz danych dotyczących przywozu, otrzymane od Niderlandów, Szwecji, Finlandii i od Eurostatu. Dla Niderlandów, Szwecji i Finlandii wielkość przywozu ustalono na podstawie nazw importerów i eksporterów i, jeśli było to możliwe, na podstawie opisu produktu. Aby ustalić wielkość przywozu, przyjęto konserwatywne podejście. Przy przeprowadzaniu obliczeń uwzględniono wszystkie zgłoszone ilości.
(88)
Do oszacowania wielkości pozostałego przywozu do Unii, w odniesieniu do innych państw członkowskich niż wymienione w motywie 87, wykorzystano dane Eurostatu. Dokonano korekty wielkości przywozu na podstawie procentowego udziału bioetanolu wykorzystywanego w Unii jako paliwo. Źródło tej korekty podane zostało w skardze. Udział procentowy otrzymano z rocznego bilansu alkoholu etylowego, opublikowanego przez Komisję Europejską (12). Udział procentowy bioetanolu użytego w Unii jako paliwo wyniósł 54 % w 2008 r., 66 % w 2009 r. i 68 % w 2010 r. Udział procentowy w 2010 r. użyty został do celów ustalenia odnośnego przywozu w OD.
(89)
Do oszacowania przywozu z innych źródeł wykorzystano dane Eurostatu i dane ze szczegółowych celnych baz danych dotyczących przywozu, otrzymane od Niderlandów, Szwecji i Finlandii. Wykorzystano tę samą metodologię co przy ustalaniu wielkości przywozu z Brazylii.
(90)
Do obliczania średniej ceny jednostkowej CIF dla przywozu z USA i z Brazylii jako źródło informacji wykorzystano dane ze szczegółowych celnych baz danych dotyczących przywozu, otrzymane od Niderlandów, Szwecji i Finlandii. Dla USA wykorzystano także dane ze zweryfikowanego kwestionariusza niepowiązanego importera. Średnie ceny CIF dla USA w latach 2008 i 2009 ustalono na podstawie zgłoszonych dla tych lat przez Komisję Handlu Międzynarodowego USA średnich cen, wyrażonych w stosunku do średniej ceny jednostkowej CIF otrzymanej dla 2010 r..
(91)
Różnice w stanie zapasów ustalono na podstawie informacji przemysłu unijnego dostarczonych przez skarżącego.
(92)
Na tej podstawie stwierdzono, że konsumpcja w Unii kształtowała się następująco:
2008
2009
2010
OD
Produkcja unijna ogółem (w tonach) (A)
2 153 118
2 797 948
3 274 665
3 389 503
Całkowity przywóz z państw trzecich, w tym z państwa, którego dotyczy postępowanie (w tonach) (B)
1 252 705
1 130 703
859 605
1 031 226
Całkowity wywóz przemysłu unijnego do państw spoza UE (w tonach) (C)
26 263
41 023
53 085
59 633
Różnice stanu zapasów (13) (w tonach) (C)
0
4 730
-8 415
-5 458
Zużycie w Unii (w tonach)
3 379 559
3 882 897
4 089 600
4 366 554
Indeks: 2008 = 100
100
115
121
129
Źródło:
(A) raport rynkowy, (B) Eurostat, Komisja Handlu Międzynarodowego USA, Agencja Zjednoczonego Królestwa ds. Paliw Odnawialnych oraz celne bazy danych dotyczących przywozu otrzymane od Niderlandów, Szwecji i Finlandii; (C) skarga, odpowiedzi na kwestionariusz objętych próbą producentów unijnych, dostarczone w skardze informacje przemysłu unijnego.
(93)
W okresie badanym zużycie unijne wzrosło znacząco - o 29 %. Do wzrostu tego przyczyniło się wdrożenie w państwach członkowskich dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii, w której ustanowiono cele wzrostu dla wykorzystania energii odnawialnych.
4.3. Przywóz do Unii z państw, których dotyczy postępowanie
4.3.1. Wielkość, udział w rynku i cena przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie
(94)
Pod względem ilości, udziału w rynku i ceny, przywóz do Unii z USA kształtował się w okresie badanym w następujący sposób:
2008
2009
2010
OD
Wielkość przywozu z USA (w tonach) (A)
63 406
53 332
348 868
686 185
Indeks: 2008 = 100
100
84
550
1 082
Udział w rynku (%)
1,9
1,4
8,5
15,7
Indeks: 2008 = 100
100
73
454
837
Średnia cena w EUR/tonę (B)
590,6
552,5
542,5
626,7
Indeks: 2008 = 100
100
94
92
106
Źródło:
(A) wielkość wywozu zgłoszona przez Komisję Handlu Międzynarodowego USA; (B) celne bazy danych dotyczących przywozu otrzymane od Niderlandów, Szwecji i Finlandii oraz zweryfikowane odpowiedzi na kwestionariusz niepowiązanego importera.
(95)
Przywóz z USA znacząco wzrósł w okresie badanym pod względem wielkości, z 63 406 ton do 686 185 ton. Podobnie znacząco wzrósł w tym okresie udział eksporterów z USA w rynku unijnym, z 1,9 % do 15,7 %.
(96)
Chociaż średnie ceny przywozu z USA wzrosły w okresie badanym o 6 %, jak to wyjaśniono w motywie 117 poniżej, ceny eksporterów z USA były stale niższe od średnich cen producentów unijnych. To systematyczne podcięcie cenowe praktykowane przez eksporterów z USA tłumaczy znaczący wzrost udziału w rynku, jaki osiągnęli oni w okresie badanym.
4.3.2. Podcięcie cenowe przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie
(97)
W celu oceny podcięcia cenowego w OD porównano średnie ważone ceny sprzedaży dla poszczególnych rodzajów produktów objętych próbą producentów unijnych na rzecz niepowiązanych klientów na rynku unijnym, dostosowane do poziomu cen ex-works, z odpowiadającymi im średnimi ważonymi cenami poszczególnych typów danego produktu eksporterów z USA dla pierwszego niezależnego nabywcy na rynku unijnym, ustalonymi na bazie CIF. Aby umożliwić uczciwe porównanie cen, na amerykańskie ceny naniesiono odpowiednie korekty odpowiadające aktualnym opłatom celnym i kosztom ponoszonym po przywozie.
(98)
Wyniki tego porównania, wyrażone jako odsetek cen sprzedaży objętych próbą producentów unijnych w okresie objętym dochodzeniem, wykazały istnienie trwałego podcięcia cenowego średnio o 5,6 %. To podcięcie cenowe pokazuje presję cenową, jaka spowodowana była przywozem z państwa objętego postępowaniem na rynek unijny, w szczególności w OD.
4.4. Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego
4.4.1. Uwagi wstępne
(99)
Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego badanie wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na przemysł unijny zawierało ocenę wszystkich wskaźników gospodarczych użytych do oceny stanu przemysłu unijnego w okresie badanym.
(100)
Analiza szkody w odniesieniu do danych makroekonomicznych, takich jak produkcja, zdolność produkcyjna, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost, zapasy, zatrudnienie, wydajność i wielkość marginesu dumpingu, oparta jest na danych dla całego przemysłu unijnego ze stowarzyszenia ePURE.
(101)
Analiza szkody w odniesieniu do danych mikroekonomicznych, takich jak ceny, rentowność, przepływ środków pieniężnych, inwestycje, zwrot z inwestycji, zdolność pozyskiwania kapitału, płace oraz zapasy, dokonana została w oparciu o dane dostarczone przez objętych próbą producentów unijnych w sprawdzonych odpowiedziach na kwestionariusz.
(102)
Produkcja bioetanolu jest w Unii nadal w fazie rozruchu. Aby odpowiedzieć na wzrastający w Unii popyt, przedsiębiorstwa dokonały ostatnio inwestycji w nowe instalacje produkcyjne lub zwiększyły dostępne moce produkcyjne. Fakt, że w okresie badanym produkcję podjęły nowe przedsiębiorstwa, doprowadził do pozytywnej ewolucji takich wskaźników, jak produkcja, zdolność produkcyjna, wielkość sprzedaży i zatrudnienie.
(103)
Dochodzenie wykazało również, że aby osiągnąć normalny poziom produkcji, ten typ działalności przemysłowej wymaga pewnego czasu, od dwóch do trzech lat od momentu rozpoczęcia.
4.4.2. Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
2008
2009
2010
OD
Wielkość produkcji (w tonach)
2 153 118
2 797 948
3 274 665
3 389 503
Indeks: 2008 = 100
100
130
152
157
Moce produkcyjne (w tonach)
3 443 766
3 992 640
4 670 076
4 734 915
Indeks: 2008 = 100
100
116
136
137
Wykorzystanie mocy produkcyjnych (%)
63
70
70
72
Indeks: 2008 = 100
100
112
112
114
Źródło:
Na podstawie danych od przemysłu unijnego dostarczonych przez skarżącego.
(104)
W rezultacie dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii produkcja unijna wzrosła znaczne w okresie badanym o około 57 %. W latach 2008-2010 produkcja unijna wzrosła o 36 %, ale później wskaźnik wzrostu znacznie się obniżył i w OD wynosił jedynie 3,5 % w porównaniu z rokiem 2010.
(105)
Moce produkcyjne wzrosły w okresie badanym o 37 % i podlegały tym samym trendom co produkcja.
(106)
Wykorzystanie mocy produkcyjnych wzrosło w okresie badanym o 14 %, a wzrost ten osiągnięty został na początku okresu badanego. Ze względu na fazę rozruchu niektórych producentów unijnych w 2009 r. oczekiwano, że wykorzystanie mocy produkcyjnych powinno jeszcze bardziej wzrosnąć, jako że producenci potrzebują normalnie od dwóch do trzech lat od fazy rozruchu, aby osiągnąć normalny poziom produkcji, tak jak to wyjaśniono w motywie 103 powyżej. Tak się jednak nie stało.
(107)
Dochodzenie potwierdziło zatem, że kilka przedsiębiorstw w UE podjęło produkcję na początku lub w trakcie okresu badanego ze względu na oczekiwaną publikację dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii. Spowodowało to pozytywne zmiany, szczególnie w odniesieniu do wyżej wspomnianych czynników szkody, zwłaszcza w okresie do 2010 r. Sytuacja na rynku unijnym uległa jednak zmianie, która zbiegła się w czasie z nagłym pojawieniem się przywozu po cenach dumpingowych z USA w 2010 r. i spodziewany w OD wzrost działalności nie nastąpił.
4.4.3. Wielkość sprzedaży i udział w rynku
2008
2009
2010
OD
Wielkość sprzedaży (w tonach)
2 035 367
2 650 526
3 117 410
3 229 326
Indeks: 2008 = 100
100
130
152
159
Udział w rynku (%)
60,2
68,3
76,2
74,0
Indeks: 2008 = 100
100
113
126
122
Źródło:
Na podstawie danych od przemysłu unijnego dostarczonych przez skarżącego.
(108)
Wielkość sprzedaży przemysłu unijnego wzrosła o 59 % i w okresie badanym zyskano 13,8 punktu procentowego udziału w rynku. Wielkość sprzedaży stale rosła między 2008 r. i 2010 r., ale między 2010 r. i OD rosła ona mniej niż zużycie, które w tym okresie wzrosło o 6,8 %.
(109)
Podobnie udział w rynku przemysłu unijnego wzrastał do 2010 r., lecz później zmniejszył się w OD. W okresie między 2010 r. a OD, podczas gdy prawie podwoił się udział w rynku przywozu z USA, zyskując 7,2 punktu procentowego, przemysł unijny stracił 2,2 punktu procentowego.
4.4.4. Wzrost
(110)
W okresie badanym zużycie unijne wzrosło znacząco - o 29,2 %. Pomimo iż wielkość sprzedaży i udział w rynku również wzrosły w tym okresie, przemysł unijny nie skorzystał w pełni z tego wzrostu zużycia, zwłaszcza od 2010 r. Od 2010 r. do OD przemysł unijny dotknęło spowolnienie tempa wzrostu wielkości sprzedaży i udział w rynku zmniejszył się w porównaniu z poprzednimi latami.
(111)
Niektóre strony twierdziły, że tendencja wzrostowa pokazywana przez niektóre wskaźniki w okresie badanym nie odzwierciedla sytuacji przemysłu, który poniósł szkodę. Jak to wyjaśniono powyżej, dochodzenie wykazało jednak, że spowolnienie wzrostu przemysłu unijnego w 2010 r. i w OD zbiegło się w czasie z nagłym wzrostem taniego dumpingowego przywozu z USA.
4.4.5. Zatrudnienie i wydajność
2008
2009
2010
OD
Liczba pracowników
2 331
2 419
2 523
2 552
Indeks: 2008 = 100
100
104
108
109
Wydajność
(jednostka/pracownik)
924
1 157
1 298
1 328
Indeks: 2008 = 100
100
125
141
144
Źródło:
Na podstawie danych od przemysłu unijnego dostarczonych przez skarżącego.
(112)
Zatrudnienie wzrosło w okresie badanym o 9 %. Dokładniej rzecz ujmując, wzrosło ono o 8 % od 2008 r. do 2010 r., lecz w OD zwiększyło się jedynie marginalnie o 1 %. Odzwierciedla to tendencję wzrostu zdolności produkcyjnej i produkcji w Unii.
(113)
Wydajność siły roboczej przemysłu unijnego mierzona była jako wielkość produkcji na osobę zatrudnioną w ciągu jednego roku. Zwiększyła się ona znacznie w okresie badanym o 44 %, co odzwierciedla zdobyte doświadczenie i wzrost efektywności w fazie rozruchu i po niej.
4.4.6. Wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu
(114)
Jeżeli uwzględni się wielkość, udział w rynku oraz ceny przywozu po cenach dumpingowych z państwa, którego dotyczy postępowanie, wpływu ustalonych w OD marginesów dumpingu na przemysł unijny nie można uznać za nieistotny.
4.4.7. Poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu
(115)
Zagadnienie to nie jest w tym przypadku istotne ze względu na brak skutków wcześniejszego dumpingu.
4.4.8. Średnie ceny jednostkowe przemysłu unijnego
2008
2009
2010
OD
Ceny jednostkowe (EUR/kg)
702,59
634,88
657,41
768,59
Indeks: 2008 = 100
100
90
94
109
Źródło:
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez producentów unijnych objętych próbą.
(116)
W okresie badanym ceny przemysłu unijnego wzrosły ogólnie o 9 %. Obniżyły się one w 2009 r. w porównaniu z 2008 r., lecz następnie stale wzrastały do końca OD. Dochodzenie wykazało jednak, że podwyżki cen nie były wystarczające, aby przemysł unijny mógł pokryć swoje koszty. Różnica pomiędzy cenami sprzedaży i kosztami dalej wzrastała, szczególnie w OD. Sytuacja ta zbiegła się w czasie ze zwiększonym tanim, dumpingowym przywozem z USA na rynek unijny.
(117)
Dochodzenie wykazało, że ceny przemysłu unijnego pozostawały w okresie badanym wyższe (nawet o 23 %) niż ceny dumpingowego przywozu z USA.
4.4.9. Rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskania kapitału
2008
2009
2010
OD
Zysk netto przed opodatkowaniem (EUR)
-33 305 225
1 343 823
-33 932 738
-82 070 168
Indeks: 2008 = - 100
- 100
4
- 102
- 246
Rentowność sprzedaży unijnej (% sprzedaży netto)
-11,65
0,33
-5,72
-9,74
Indeks: 2008 = - 100
- 100
3
-49
-84
Przepływy środków pieniężnych (EUR)
-2 528 061
34 783 260
48 733 697
36 832 646
Indeks: 2008 = - 100
- 100
1 376
1 928
1 457
Przepływ środków pieniężnych w % sprzedaży unijnej niepowiązanym stronom
-0,9
8,7
8,2
4,4
Indeks: 2008 = - 100
- 100
980
930
494
Inwestycje (w EUR)
330 441 830
86 279 988
38 710 739
23 018 175
Indeks: 2008 = 100
100
26
12
7
Zwrot z inwestycji (%)
-10
2
-88
- 357
Indeks: 2008 = - 100
- 100
15
- 870
-3 538
Źródło:
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez producentów unijnych objętych próbą.
(118)
Rentowność przemysłu unijnego ustalono zarówno w kwotach bezwzględnych (zysk netto przed opodatkowaniem), jak i przedstawiając zysk lub stratę netto jako odsetek obrotów ze sprzedaży produktu podobnego. Rentowność przemysłu unijnego była w okresie badanym ujemna, z wyjątkiem 2009 r., kiedy to przedsiębiorstwom objętym próbą udało się osiągnąć równowagę.
(119)
Zwrot z inwestycji podlegał tym samym trendom, wyraźnie nie osiągając poziomu, który umożliwiłby przemysłowi unijnemu przetrwanie.
(120)
Przepływ środków pieniężnych był ujemny w 2008 r. i poprawił się w latach 2009 i 2010. Podczas OD przepływ środków pieniężnych zaczął jednak ponownie maleć, co odzwierciedlało zmniejszającą się zdolność samofinansowania przez przemysł unijny swojej działalności.
(121)
Zmiany rentowności, przepływu środków pieniężnych i stopy zwrotu z inwestycji w okresie badanym ograniczyły zdolność przemysłu unijnego do inwestycji w swoją działalność i jej rozwój, co wyraźnie wykazane zostało przez wynoszący 93 % spadek inwestycji w tym okresie.
4.4.10. Płace
2008
2009
2010
OD
Płace (w EUR)
45 066 253
57 253 228
68 711 959
76 030 008
Średnie koszty pracy na pracownika (EUR)
75 691
81 233
88 638
99 646
Indeks: 2008 = 100
100
107
117
132
Źródło:
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez producentów unijnych objętych próbą.
(122)
Płace wzrosły w okresie badanym o 32 %, co odzwierciedla wzrost wydajności pracowników.
4.4.11. Zapasy
2008
2009
2010
OD
Zapasy na koniec okresu sprawozdawczego (w tonach)
34 585
24 022
38 649
31 408
Indeks: 2008 = 100
100
69
112
91
Zapasy w stosunku do produkcji (%)
8,3
3,5
3,8
2,5
Źródło:
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez producentów unijnych objętych próbą.
(123)
W okresie badanym poziom zapasów zmniejszył się nieznacznie.
4.5. Wnioski dotyczące szkody
(124)
W toku dochodzenia wykazano, że gwałtowny wzrost przywozu po niskich, dumpingowych cenach na rynek unijny nastąpił w 2010 r., a szczególnie w OD. W okresie tym niektóre wskaźniki szkody dotyczące sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego poprawiły się, lecz wzrost nie odpowiadał zwiększonemu zużyciu w badanym okresie i poprawa nie była w związku z tym wystarczająca, by pozwolić przemysłowi unijnemu na rozwijanie działalności.
(125)
Tak jak to zazwyczaj ma miejsce w przypadku nowej i rozwijanej działalności, niektóre wskaźniki, takie jak wielkość sprzedaży, produkcja i wykorzystanie mocy produkcyjnych, wykazały w okresie badanym tendencję wzrostową. Tłumaczy się to wejściem w tym okresie nowych producentów unijnych na rynek. Niemniej jednak dochodzenie wykazało, że od 2010 r., kiedy nastąpił nagły tani przywóz, sytuacja na rynku unijnym nie umożliwiła producentom unijnym osiągnięcia wystarczającego poziomu produkcji oraz poziomu cen, aby rozwinąć i utrzymać ważne inwestycje poczynione w okresie badanym.
(126)
Stwierdzono, że tani przywóz spowodował dla przemysłu unijnego trwałe podcięcie cenowe. Poziom cen nie umożliwił przemysłowi unijnemu pokrycia kosztów i osiągnięcia niezbędnego przepływu środków pieniężnych i zysków, koniecznych do rozwijania działalności.
(127)
W istocie wskaźniki szkody związane z wynikami finansowymi przemysłu unijnego, takie jak rentowność, przepływ środków pieniężnych i zwrot z inwestycji, pogorszyły się lub pozostały znacznie poniżej normalnego poziomu. Pogorszyło to znacznie zdolność przemysłu unijnego do pozyskania kapitału i dalszego inwestowania w działalność.
(128)
W związku z powyższym uznano, że przemysł unijny poniósł w OD znaczącą szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
5. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
5.1. Wprowadzenie
(129)
Zgodnie z art. 3 ust. 5 i 6 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy przywóz po cenach dumpingowych produktu objętego postępowaniem pochodzącego z państwa, którego dotyczy postępowanie, spowodował szkodę dla przemysłu unijnego. Zbadano znane czynniki, inne niż przywóz towarów po cenach dumpingowych, które mogły w tym samym czasie powodować szkodę dla przemysłu unijnego, aby sprawdzić, czy nie przypisano temu przywozowi ewentualnej szkody spowodowanej innymi czynnikami.
5.2. Wpływ przywozu towarów po cenach dumpingowych
(130)
Jak wspomniano wyżej, w badanym okresie zużycie unijne wzrosło znacząco o 29,2 %. Przywóz po cenach dumpingowych z państwa objętego postępowaniem wzrósł jednak znacząco pod względem wielkości, tj. z 1,9 % udziału w rynku unijnym na początku okresu badanego do 15,7 % w OD. Spowodowało to wyraźną presję na przemysł unijny, szczególnie od 2010 r. do końca OD, kiedy przywóz ten zwiększył się ponaddwukrotnie. Od 2010 r., a w szczególności w OD, występował na rynku unijnym tani przywóz w wielkich ilościach z USA, który podcinał ceny stosowane przez przemysł unijny. Sytuacja ta uniemożliwiła w OD przemysłowi unijnemu planowany rozwój.
(131)
Niektóre strony twierdziły, że sytuacja przemysłu unijnego właśnie od 2010 r. poprawiła się, co zbiegło się w czasie z podwojeniem przywozu z USA. Jak to wyjaśniono powyżej w motywach 102 i 107, fakt, że wielu producentów unijnych rozpoczęło wchodzenie na rynek w okresie badanym, spowodował wystąpienie pozytywnych tendencji w odniesieniu do niektórych czynników szkody, takich jak produkcja i wielkość sprzedaży. Przemysł unijny stracił jednak w OD udziały w rynku w porównaniu z 2010 r., a w tym samym czasie na rynku unijnym nastąpił największy przyrost przywozu z USA po cenach dumpingowych. Występowanie podcięcia cenowego i presja cenowa spowodowały pogorszenie ogólnej sytuacji finansowej przemysłu unijnego, a szczególnie rentowności.
(132)
Tani przywóz odegrał więc znaczącą rolę w istotnej szkodzie, jaką poniósł przemysł unijny w OD.
5.3. Wpływ innych czynników
(133)
Zbadano następujące znane czynniki, inne niż przywóz po cenach dumpingowych, które mogły działać na szkodę przemysłu unijnego, aby upewnić się, że żadna szkoda wynikająca z tych innych czynników nie została przypisana przywozowi po cenach dumpingowych: przywóz z innych państw, wyniki eksportowe przemysłu unijnego, wpływ kryzysu gospodarczego oraz inne czynniki, takie jak wahania cen surowców, kształtowanie się popytu i domniemane wewnętrzne problemy unijnych przedsiębiorstw.
5.3.1. Przywóz z innych państw (Brazylia)
(134)
Według dostępnych informacji, poza Brazylią nie było innych państw wywożących do Unii w okresie badanym produkt objęty postępowaniem w znaczących ilościach. Ceny przywozu z Brazylii utrzymały się na wyraźnie niższym poziomie niż ceny producentów unijnych. Przywóz z Brazylii wykazywał jednak w okresie badanym wyraźną tendencję spadkową pod względem wielkości (-81 %) i udziału w rynku (-25,8 %). W rezultacie, jako że wielkość przywozu zmalała w OD do tak niskiego poziomu, nie można uważać, że zerwał on związek przyczynowy między tanim przywozem z USA i szkodą poniesioną w OD przez przemysł unijny.
2008
2009
2010
OD
Wielkość przywozu z Brazylii (w tonach)
1 022 980
884 020
396 249
195 342
Indeks: 2008 = 100
100
86
39
19
Udział w rynku przywozu z Brazylii (%)
30,3
22,8
9,7
4,5
Średnia cena jednostkowa CIF przywozu
(EUR/tona)
560,8
496,2
580,8
622,4
Indeks: 2008 = 100
100
88
104
111
Źródło:
Eurostat, Agencja Zjednoczonego Królestwa ds. Paliw Odnawialnych, dane z celnych baz danych dotyczących przywozu, otrzymane od Niderlandów, Szwecji, Finlandii i od skarżącego.
(135)
Strony twierdziły, że przywóz z Brazylii utrzymywał się w całym OD powyżej poziomu de minimis i że był on dokonywany na rynek unijny po cenach dumpingowych. Strony twierdziły również, że przywóz z USA przejął jedynie udział w rynku przywozu z Brazylii. Z powyższego powodu, zdaniem tych stron, nie można uważać przywozu z USA za przyczynę istotnej szkody poniesionej przez przemysł unijny.
(136)
Jak to wyjaśniono powyżej, przywóz z Brazylii w okresie badanym znacząco spadł. Jego udział w rynku zmalał z 30,3 % do 4,5 % w czasie, gdy znacząco wzrosło zużycie. Z uwagi na poziom cenowy stosowany przez brazylijskich eksporterów na rynku unijnym nie można wykluczyć, że obecność bioetanolu z Brazylii przyczyniła się w pewnym stopniu do szkody poniesionej przez przemysł unijny. Uważa się jednak, iż przywóz ten zredukowany został w OD do takiego poziomu, że nie można go traktować jako głównej przyczyny tej szkody. W istocie bowiem, w okresie między 2010 r. a OD, podczas gdy przywóz z Brazylii spadł o 200 000 ton, przywóz po cenach dumpingowych z USA wzrósł o ponad 330 000 ton. Uznaje się w związku z tym, iż obecność na rynku unijnym bioetanolu z Brazylii, szczególnie w OD, nie może być wystarczająca, aby zerwać związek przyczynowy ustalony między przywozem po cenach dumpingowych z USA i szkodliwą sytuacją dla przemysłu unijnego w tym okresie.
5.3.2. Wyniki eksportowe przemysłu unijnego
2008
2009
2010
OD
Wielkość sprzedaży eksportowej (w tonach)
26 263
41 023
53 085
59 633
Źródło:
Skarga oraz odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielone przez producentów unijnych objętych próbą.
(137)
Dochodzenie wykazało, iż w OD wywożone były przez przemysł unijny małe ilości bioetanolu po cenach znacznie wyższych niż praktykowane na rynku unijnym. W związku z tym stwierdzono, że wyniki eksportowe nie są czynnikiem, który mógłby zanegować związek przyczynowy między szkodą poniesioną przez przemysł unijny i przywozem po cenach dumpingowych z państwa, którego dotyczy postępowanie.
5.3.3. Wpływ kryzysu gospodarczego
(138)
Nie stwierdzono, że kryzys gospodarczy miał negatywny wpływ na przemysł unijny. Największy wzrost zużycia bioetanolu w Unii nastąpił w 2009 r., który ogólnie uważa się za najgorszy rok kryzysu gospodarczego. W tym samym okresie producenci unijni odnotowali również wzrost produkcji i sprzedaży.
(139)
Ze względu na przytoczone powyżej fakty uważa się, iż kryzys gospodarczy nie zerwał związku przyczynowego między tanim przywozem z państwa objętego postępowaniem i istotną szkodą poniesioną przez przemysł unijny.
5.3.4. Pozostałe czynniki
(140)
Strony przedstawiły również inne czynniki, które mogły zerwać ten związek przyczynowy, takie jak wahania cen surowców, kształtowanie się popytu, który był niższy niż oczekiwano, unijne ramy prawne, rzekomo niekorzystne dla producentów unijnych, oraz pewne domniemane wewnętrzne problemy producentów unijnych.
(141)
Odnośnie do wahań cen surowców stwierdzono, że zarówno ceny kukurydzy, jak i pszenicy były w okresie badanym niestabilne. Dochodzenie wykazało, iż większość producentów zabezpiecza się jednak przed takim ryzykiem poprzez szczególne mechanizmy ustalania cen u dostawców lub za pośrednictwem rynków finansowych. W związku z powyższym, nawet jeśli ceny surowców wahały się, szczególnie od 2008 r. do 2010 r., kiedy to cena kukurydzy była niższa od ceny pszenicy, ceny surowców były w drugiej połowie OD mniej więcej te same. Oznacza to, że wszelkie różnice cenowe zredukowane są do minimum i nie mają trwałego charakteru.
(142)
Niektóre strony twierdziły, że wdrożenie dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii w państwach członkowskich było zbyt powolne i że zużycie nie dorównywało wyznaczonym w tej dyrektywie celom. Nawet jednak jeśli początkowe cele nie zostały w okresie badanym w pełni osiągnięte, fakt, że zużycie znacząco wzrosło o 29,2 %, stanowi pozytywny czynnik, którego nie można pominąć w analizie. Domniemane powolne wdrożenie dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii nie może w każdym razie być uzasadnieniem obecności na rynku unijnym dużych ilości taniego przywozu po cenach dumpingowych, podcinającego ceny przemysłu unijnego i będącego przyczyną poniesionej przez ten przemysł szkody. Dlatego też powyższe twierdzenie zostaje odrzucone.
(143)
Strony twierdziły również, że sam przemysł unijny, ze względu na niepewność prawną, nie mógł zaspokoić unijnego popytu, a system certyfikacji jest bardzo powolny i osłabia korzyści posiadających certyfikat producentów unijnych. Na koniec niektóre strony twierdziły, że fakt, iż wielu producentów unijnych borykało się z okresie badanym z wewnętrznymi problemami, stanowi wyjaśnienie wszelkich poniesionych przez nich szkód. Twierdzenia te nie zostały jednak poparte argumentami, a dochodzenie nie potwierdziło ich zasadności. Należy niemniej jednak zaznaczyć, że dochodzenie wykazało, iż domniemany obniżony poziom produkcji unijnej był głównie uzasadniony niskim poziomem cen sprzedaży na rynku unijnym, który to poziom był spowodowany głównie gwałtownym wzrostem taniego przywozu z USA podcinającego ceny producentów unijnych, szczególnie w OD. Wydaje się, że producenci unijni nie mieli innego wyboru niż zatrzymanie produkcji, jako że ceny nie pozwalały im nawet na pokrycie kosztów surowca, szczególnie w OD. Dlatego też wspomniane wyżej nieuzasadnione twierdzenia nie mogą zanegować związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych i szkodliwą sytuacją dla przemysłu unijnego w OD.
(144)
Stwierdzono w związku z tym, że wspomniane wyżej czynniki nie mogły zerwać związku przyczynowego między szkodą poniesioną przez przemysł unijny i przywozem po cenach dumpingowych z USA.
(145)
Strony zwracają poza tym uwagę na fakt, iż znaczna ilość przywozu w OD zgłaszana była pod pozycją CN 3824, która objęta jest niską stawką celną. Po zakończeniu OD poziom odpowiednich stawek celnych został podniesiony. Strony te uważają, że szkoda spowodowana była nie przez dumping, lecz przez niską stawkę celną. W tym względzie wystarczy stwierdzić, że stawki celne mogą zawsze ulec zmianie, dlatego argumentu tego nie można użyć do zakwestionowania zaistnienia szkody w okresie objętym dochodzeniem.
5.4. Wnioski w sprawie związku przyczynowego
(146)
Z powyższej analizy wynika, że w okresie badanym wystąpił znaczny wzrost wielkości i udziału w rynku taniego przywozu po cenach dumpingowych z państwa, którego dotyczy postępowanie. Ponadto ustalono, że ceny tego przywozu były niższe niż ceny stosowane przez przemysł unijny na rynku unijnym.
(147)
Ten wzrost pod względem wielkości i udziału w rynku taniego przywozu z państwa objętego postępowaniem zbiegł się w czasie z ogólnym ciągłym wzrostem zużycia w Unii, a także z negatywnymi wynikami przemysłu unijnego w okresie badanym. Eksporterom z państwa objętego postępowaniem udało się zwiększyć swój udział w rynku poprzez systematyczne podcinanie cen przemysłu unijnego. Jednocześnie przemysł unijny, pomimo zwiększenia swojej produkcji, nie był w stanie osiągnąć dodatniego poziomu rentowności.
(148)
Analiza pozostałych znanych czynników, które mogły spowodować szkodę poniesioną przez przemysł unijny, wykazała, że czynniki te najprawdopodobniej nie mogły zerwać ustalonego związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych z państwa, którego dotyczy postępowanie, a szkodą poniesioną przez przemysł unijny.
(149)
W oparciu o powyższą analizę, w której we właściwy sposób wyodrębniono i oddzielono skutki wszystkich znanych czynników mających wpływ na sytuację przemysłu unijnego od szkodliwych skutków przywozu po cenach dumpingowych, uznano, że przywóz po cenach dumpingowych z USA spowodował istotną szkodę poniesioną przez przemysł unijny w rozumieniu art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego.
6. INTERES UNII
6.1. Uwaga wstępna
(150)
Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego sprawdzono, czy pomimo stwierdzenia zaistnienia szkody spowodowanej przywozem po cenach dumpingowych z państwa objętego postępowaniem istnieją przekonujące powody dla stwierdzenia, że wprowadzenie środków antydumpingowych w tym szczególnym przypadku nie leży w interesie Unii. Analiza interesu Unii oparta została na ocenie wszystkich wchodzących w grę interesów, w tym interesu przemysłu unijnego, importerów i użytkowników produktu objętego postępowaniem.
6.2. Interes przemysłu unijnego
(151)
Dochodzenie wykazało, że przemysł unijny poniósł istotną szkodę spowodowaną przez przywóz z USA towarów po cenach dumpingowych. Jeżeli nie zostaną wprowadzone żadne środki korygujące zakłócający wpływ tego przywozu na handel, dalsze pogarszanie się sytuacji ekonomicznej przemysłu unijnego wydaje się bardzo prawdopodobne.
(152)
Oczekuje się, że nałożenie ceł antydumpingowych przywróci efektywne warunki handlu na rynku unijnym, dzięki czemu ceny przemysłu unijnego będą mogły odzwierciedlać koszty produkcji. Można się również spodziewać, że nałożenie środków umożliwi przemysłowi unijnemu zwiększenie wielkości sprzedaży i odzyskanie w ten sposób udziału w rynku utraconego na skutek przywozu po cenach dumpingowych. Będzie to z kolei miało dalszy pozytywny wpływ na jego sytuację finansową i rentowność.
(153)
Stwierdzono zatem, że wprowadzenie tymczasowych środków antydumpingowych na przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z USA nie będzie niezgodne z interesem przemysłu unijnego.
6.3. Interes importerów
(154)
Dwa przedsiębiorstwa nadesłały odpowiedzi na kwestionariusz przeznaczony dla niepowiązanych importerów w Unii. Na terenie tych współpracujących importerów odbyły się wizyty weryfikacyjne. Dla obu przedsiębiorstw, w których przeprowadzono wizyty, handel etanolem stanowi jedynie małą część całkowitego obrotu (poniżej 5 %). Dodatkowo oba przedsiębiorstwa oświadczyły, że będą w stanie przenieść ciężar każdej ewentualnej podwyżki cen na swoich klientów - użytkowników.
(155)
W oparciu o dostępne informacje stwierdzono, że nałożenie środków nie spowoduje negatywnych skutków dla importerów.
6.4. Interes użytkowników
(156)
Cztery przedsiębiorstwa nadesłały odpowiedzi na kwestionariusz przeznaczony dla użytkowników w Unii. Na terenie jednego z nich odbyły się wizyty weryfikacyjne.
(157)
Dla przedsiębiorstwa, w którym przeprowadzono wizytę, działalność związana z etanolem stanowi małą część obrotu (poniżej 5 %). Przedsiębiorstwo sporządziło ocenę skutków w odniesieniu do mieszanki E5 i obliczyło, że cło w wysokości 100 EUR/m3 spowoduje podwyżkę ceny o 0,005 EUR/litr na stacji benzynowej.
(158)
Odnośnie do trzech pozostałych użytkowników, z danych zawartych w ich odpowiedziach na kwestionariusz jasno wynika, że również dla nich skutki będą ograniczone. W przypadku jednego przedsiębiorstwa ilość kupowana w państwie objętym postępowaniem jest bardzo ograniczona i nałożenie środków będzie miało jedynie minimalne skutki dla jego rentowności.
(159)
Dwaj pozostali współpracujący użytkownicy są powiązani i oświadczyli, że mogą obciążyć ewentualnym nałożonym cłem swoich klientów. Wyjaśnili oni również, że mają wystarczający wybór źródeł zaopatrzenia i nie są zależni od przywozu z USA.
(160)
Strony twierdziły, że w Unii nie ma wystarczających mocy produkcyjnych do zaspokojenia całkowitego popytu i że aby zabezpieczyć swoje zapotrzebowanie na bioetanol, Unia potrzebować będzie przywozu. Sprawdzone dane liczbowe dotyczące mocy produkcyjnych pokazują, że w Unii są niewykorzystane moce produkcyjne, szczególnie jeśli wziąć pod uwagę niski poziom cen sprzedaży. W związku z tym producenci unijni powinni być w stanie zwiększyć swoją produkcję, aby zaspokoić rosnący popyt, szczególnie gdy na rynku usunięte zostaną zakłócenia w handlu. Ponadto oczekuje się, że wybudowane zostaną i rozpoczną w bliskiej przyszłości działalność nowe zakłady, zmniejszając ewentualne ryzyko wystąpienia w Unii braków.
(161)
W świetle powyższych faktów stwierdzono, że nałożenie środków antydumpingowych na przywóz bioetanolu z USA nie będzie miało dla użytkowników Unii negatywnych skutków.
6.5. Wnioski dotyczące interesu Unii
(162)
Uwzględniając powyższe ustalenia, stwierdzono, że w ujęciu ogólnym, na podstawie dostępnych informacji dotyczących interesu Unii, nie ma decydujących przesłanek przemawiających przeciwko wprowadzeniu środków antydumpingowych wobec przywozu bioetanolu pochodzącego z USA.
7. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
7.1. Poziom usuwający szkodę
(163)
Biorąc pod uwagę wnioski dotyczące dumpingu, wynikającej z niego szkody, związku przyczynowego i interesu Unii, należy wprowadzić ostateczne środki antydumpingowe, aby zapobiec dalszemu wyrządzaniu szkody przemysłowi unijnemu przez przywóz towarów po cenach dumpingowych.
(164)
W celu ustalenia poziomu takich środków wzięto pod uwagę marginesy dumpingu, a także kwotę cła niezbędną do likwidacji szkody ponoszonej przez przemysł unijny, jednak bez przekroczenia ustalonych marginesów dumpingu.
(165)
Przy obliczaniu poziomu cła niezbędnego do usunięcia skutków dumpingu wyrządzającego szkodę uznano, że środki powinny umożliwić przemysłowi unijnemu pokrycie kosztów produkcji oraz osiągnięcie ze sprzedaży produktu podobnego w Unii takiego zysku przed opodatkowaniem, jaki byłby możliwy dla tego rodzaju przemysłu w takim sektorze w normalnych warunkach konkurencji, czyli gdyby nie istniał przywóz towarów po cenach dumpingowych.
(166)
W tym przypadku, w związku z uwagami zawartymi w szczególności w motywach 102 i 103 powyżej, uważa się, że docelowy zysk przemysłu unijnego powinien być ustalony w oparciu o zysk uzyskiwany w okresie, gdy przywóz z USA był znikomy, tj. o średnią marżę zysku przed opodatkowaniem w latach 2008 i 2009 jednego z ujętych w próbie producentów unijnych, którego produkcja nie znajdowała się w tym czasie w fazie rozruchu. Uważa się wobec tego, że marżę w wysokości 6,8 % obrotów uznać można za rozsądną i dającą właściwe minimum zysku, którego przemysł unijny mógłby się spodziewać w normalnych warunkach handlu, przy braku dumpingu wyrządzającego w OD szkodę.
(167)
Na tej podstawie obliczono cenę produktu podobnego niewyrządzającą szkody przemysłowi unijnemu. Cenę niewyrządzającą szkody ustalono przez dostosowanie cen sprzedaży objętych próbą producentów unijnych, uwzględniając rzeczywistą stratę poniesioną lub rzeczywisty zysk odnotowany w OD oraz poprzez dodanie wspomnianej wyżej marży zysku.
(168)
Niezbędną podwyżkę cen ustalono następnie na podstawie porównania średniej ważonej ceny importowej współpracujących producentów eksportujących w USA, ustalonej dla obliczenia podcięcia cenowego, z niewyrządzającą szkody ceną produktów sprzedawanych w OD przez przemysł unijny na rynku unijnym. Wszelkie różnice wynikające z tego porównania zostały wyrażone w formie wartości procentowej średniej całkowitej wartości importowej CIF.
7.2. Forma i poziom ceł
(169)
W związku z powyższym uznaje się, że zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego ostateczne środki antydumpingowe powinny zostać nałożone na przywóz produktu objętego postępowaniem na poziomie niższego z marginesów dumpingu i szkody, zgodnie z zasadą niższego cła. W związku z tym wszystkie stawki celne powinny być ustalane na poziomie stwierdzonych marginesów dumpingu.
(170)
Proponuje się następujące ostateczne cła antydumpingowe:
Margines dumpingu
Margines szkody
Cło ostateczne
Ogólnokrajowy margines dumpingu (%)
9,5
31,1
9,5
(171)
Zważywszy na to, że cło antydumpingowe będzie miało zastosowanie również do mieszanek zawierających objętościowo ponad 10 % (v/v) bioetanolu, w stosunku do ich zawartości bioetanolu, uznano za właściwe, w celu skutecznego wdrożenia środka przez organy celne państw członkowskich, by określić cło jako stałą kwotę na podstawie zawartości czystego bioetanolu.
(172)
Określona w niniejszym rozporządzeniu stawka cła antydumpingowego została ustalona na podstawie ustaleń niniejszego dochodzenia. Dlatego odzwierciedla ona sytuację istniejącą podczas tego dochodzenia. To ogólnokrajowe cło dotyczące wszystkich przedsiębiorstw stosuje się do przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z USA.
(173)
Chociaż początkowo przewidywano ograniczenie trwania środków do 3 lat ze względu na dynamiczną sytuację na rynku w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem, kwestię tę rozważono ponownie po komentarzach otrzymanych od zainteresowanych stron. W szczególności skarżący twierdzili, że za wcześnie byłoby zakładać na tym etapie poważne zmiany tendencji rynkowych, jako że przejście na nową generację bioetanolu może zająć znaczny okres czasu i nie powinno być uwzględniane w obecnym wniosku. Podobnie byłoby przedwczesne zakładać, jakie będą dla wszystkich działających na rynku podmiotów skutki niektórych omawianych obecnie wniosków legislacyjnych. Po zbadaniu tych argumentów uznano, że nie było właściwe odejście od normalnego okresu trwania środków określonego w art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Nie narusza to możliwości żadnej z zainteresowanych stron złożenia zgodnie z art. 11 ust. 3 wniosku o dokonanie przeglądu, jeżli będą to uzasadniać okoliczności.
8. REJESTRACJA
(174)
Komisja otrzymała od skarżącego wnioski o rejestrowanie przywozu bioetanolu pochodzącego z USA. Zgodnie z art. 14 ust. 6 rozporządzenia podstawowego Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może zlecić organom celnym podjęcie właściwych kroków w celu rejestracji przywozu, tak by można było następnie zastosować środki wobec tego przywozu od daty takiej rejestracji. Przywóz może podlegać rejestracji w wyniku wniosku przedstawionego przez przemysł unijny, zawierającego dostateczne dowody uzasadniające takie działanie. Skarżący twierdził, że ponieważ rejestracja została zlecona w równoległym postępowaniu antysubsydyjnym dotyczącym przywozu bioetanolu pochodzącego z USA (14), warunki takie były automatycznie spełnione.
(175)
Należy jednak zwrócić uwagę, że rejestracja w równoległym postępowaniu antysubsydyjnym wprowadzona została w zupełnie innych warunkach. Jak to opisano w motywie 10 rozporządzenia (UE) nr 771/2012, pomimo ustaleń potwierdzających subsydiowanie stanowiące podstawę środków wyrównawczych, które wyrządziło istotną szkodę przemysłowi unijnemu w okresie objętym dochodzeniem, Komisja postanowiła nie wprowadzać tymczasowych ceł wyrównawczych, ponieważ tymczasowo ustalono, że główny mechanizm subsydiowania obowiązujący w OD wygasł w tym sensie, że nie przynosiłby już korzyści w momencie, w którym zostałyby wprowadzone środki tymczasowe. Były natomiast dowody na to, że w nadchodzących miesiącach Stany Zjednoczone mogą przywrócić z mocą wsteczną główny mechanizm subsydiowania stanowiący podstawę dla środków wyrównawczych. Komisja uznała, że w takim przypadku byłaby uprawniona, w toku obecnego dochodzenia, do wprowadzenia (a ostatecznie pobrania) tymczasowych ceł wyrównawczych. W związku z tym, w celu zachowania praw Unii Europejskiej w tych szczególnych okolicznościach, Komisja zdecydowała zlecić organom celnym rejestrowanie przywozu. Te specyficzne okoliczności nie dotyczą obecnego postępowania antydumpingowego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejszym nakłada się cło antydumpingowe na przywóz bioetanolu nazywanego „etanolem paliwowym”, tj. alkoholu etylowego produkowanego z produktów rolnych (wymienionych w załączniku I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), skażonego lub nieskażonego, z wyjątkiem produktów zawierających ponad 0,3 % (m/m) wody mierzonej zgodnie z normą EN 15376, lecz włącznie z alkoholem etylowym produkowanym z produktów rolnych (wymienionych w załączniku I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) w mieszankach z benzyną, z zawartością alkoholu etylowego ponad 10 % (v/v), przeznaczonego do użycia jako paliwo, obecnie objętego kodami CN ex 2207 10 00, ex 2207 20 00, ex 2208 90 99, ex 2710 12 21, ex 2710 12 25, ex 2710 12 31, ex 2710 12 41, ex 2710 12 45, ex 2710 12 49, ex 2710 12 51, ex 2710 12 59, ex 2710 12 70, ex 2710 12 90, ex 3814 00 10, ex 3814 00 90, ex 3820 00 00 i ex 3824 90 97 (kody TARIC 2207100012, 2207200012, 2208909912, 2710122111, 2710122592, 2710123111, 2710124111, 2710124511, 2710124911, 2710125111, 2710125911, 2710127011, 2710129011, 3814001011, 3814009071, 3820000011 i 3824909767), pochodzącego ze Stanów Zjednoczonych Ameryki.
2. Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego mającą zastosowanie do produktu opisanego w ust. 1 ustala się na 62,3 EUR za tonę netto. Cło antydumpingowe stosowane jest proporcjonalnie według udziału wagowego w mieszance całkowitej zawartości czystego alkoholu etylowego produkowanego z produktów rolnych (wymienionych w załączniku I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) (zawartość bioetanolu).
3. Produkty opisane w ust. 1 zwolnione są z cła antydumpingowego, jeśli mają inne przeznaczenie niż użycie jako paliwo. Zwolnienie to podlega warunkom określonym w odpowiednich przepisach Unii Europejskiej w celu prowadzenia kontroli celnej użycia takich towarów (zob. art. 291 do 300 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93).
4. W przypadkach gdy towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu i z tego powodu cena rzeczywiście zapłacona lub należna jest przeliczana proporcjonalnie w celu określenia wartości celnej, zgodnie z art. 145 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93, kwota cła antydumpingowego wyliczona na podstawie kwot określonych powyżej jest pomniejszona o odsetek, który odpowiada proporcjonalnemu przeliczeniu ceny rzeczywiście zapłaconej lub należnej.
5. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 18 lutego 2013 r.