NAŘÍZENÍ RADY (EU) č. 45/2014
ze dne 20. ledna 2014,
kterým se mění nařízení (EU) č. 204/2011 o omezujících opatřeních s ohledem na situaci v Libyi
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 215 této smlouvy,
s ohledem na rozhodnutí Rady 2011/137/SZBP ze dne 28. února 2011 o omezujících opatřeních s ohledem na situaci v Libyi (1),
s ohledem na společný návrh vysoké představitelky Unie pro zahraniční věci a bezpečnostní politiku a Evropské komise,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízením Rady (EU) č. 204/2011 (2) se uvádí v účinnost opatření stanovená v rozhodnutí 2011/137/SZBP.
(2)
Je nezbytné změnit ustanovení o vyloučení odpovědnosti a ustanovení o vyloučení nároků obsažená v nařízení (EU) č. 204/2011 v souladu se zněním Pokynů pro zavádění a hodnocení omezujících opatření (sankcí) v rámci společné zahraniční a bezpečnostní politiky EU přijatých Radou dne 15. června 2012.
(3)
Nařízení (EU) č. 204/2011 by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Nařízení (EU) č. 204/2011 se mění takto:
1)
Článek 11 se nahrazuje tímto:
„Článek 11
1. Zmrazení finančních prostředků a hospodářských zdrojů nebo odmítnutí dát je k dispozici, učiněné v dobré víře, že takový krok je v souladu s tímto nařízením, nezakládá jakoukoli odpovědnost fyzické nebo právnické osoby, subjektu nebo orgánu provádějících takové kroky nebo jejich vedoucích pracovníků nebo zaměstnanců, neprokáže-li se, že finanční prostředky a hospodářské zdroje byly zmrazeny nebo zadrženy v důsledku nedbalosti.
2. Jednání fyzických nebo právnických osob, subjektů nebo orgánů pro ně nezakládá žádnou odpovědnost, pokud nevěděly a neměly rozumný důvod se domnívat, že svým jednáním porušují opatření stanovená v tomto nařízení.“
2)
Článek 12 se nahrazuje tímto:
„Článek 12
1. Nebude uspokojen žádný nárok vyplývající ze smlouvy nebo operace, jejichž plnění nebo uskutečnění bylo přímo nebo nepřímo, zcela nebo částečně dotčeno opatřeními uloženými tímto nařízením, a to včetně náhrady škody nebo jiných nároků tohoto druhu, jako je nárok na náhradu škody nebo nárok vyplývající ze záruky, zejména nárok na prodloužení doby platnosti nebo vyplacení dluhopisů, záruk nebo příslibu odškodnění v jakékoli formě, zejména finančních záruk nebo příslibů finančního odškodnění, je-li vznesen:
a)
určenými osobami, subjekty nebo orgány uvedenými v příloze II nebo III;
b)
jakýmikoli jinými libyjskými osobami, subjekty či orgány, včetně libyjské vlády;
c)
jakýmikoli osobami, subjekty či orgány jednajícími prostřednictvím nebo jménem osob, subjektů nebo orgánů uvedených v písmenech a) nebo b).
2. Ve všech řízeních k uspokojení nároku nese důkazní břemeno ohledně toho, že uspokojení nároku není zakázáno odstavcem 1, osoba usilující o uspokojení tohoto nároku.
3. Tímto článkem není dotčeno právo osob, subjektů a orgánů uvedených v odstavci 1 na soudní přezkum legality neplnění smluvních závazků v souladu s tímto nařízením.“
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 20. ledna 2014.
ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) NR 45/2014
z dnia 20 stycznia 2014 r.
zmieniające rozporządzenie (UE) nr 204/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 215,
uwzględniając decyzję Rady 2011/137/WPZiB z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (1),
uwzględniając wspólny wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie Rady (UE) nr 204/2011 (2) nadaje skutek środkom przewidzianym w decyzji 2011/137/WPZiB.
(2)
Należy zmienić klauzulę wyłączenia odpowiedzialności oraz klauzulę o braku roszczeń przewidziane w rozporządzeniu (UE) nr 204/2011 zgodnie z brzmieniem Wytycznych w sprawie stosowania i oceniania środków restrykcyjnych (sankcji) w ramach Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa UE, przyjętych przez Radę dnia 15 czerwca 2012 r.
(3)
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 204/2011,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (UE) nr 204/2011 wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 11 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 11
1. Osoby fizyczne lub prawne, podmioty lub organy, lub ich dyrektorzy lub pracownicy, którzy dokonują zamrożenia środków finansowych i zasobów gospodarczych lub odmawiają ich udostępnienia, w dobrej wierze i w oparciu o przekonanie, że działanie takie jest zgodne z niniejszym rozporządzeniem, nie ponoszą z tego tytułu żadnego rodzaju odpowiedzialności, chyba że dowiedziono, że środki finansowe i zasoby gospodarcze zostały zamrożone lub zatrzymane na skutek niedbalstwa.
2. Działanie osób fizycznych lub prawnych, podmiotów lub organów nie stanowi podstawy do żadnej odpowiedzialności z ich strony, jeżeli nie wiedziały one i nie miały uzasadnionego powodu do przypuszczenia, że ich działania mogą naruszyć środki określone w niniejszym rozporządzeniu.”;
2)
art. 12 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 12
1. Nie są zaspokajane żadne roszczenia w związku z jakąkolwiek umową lub transakcją, których wykonanie zostało zakłócone, bezpośrednio lub pośrednio, w całości lub części, przez środki nałożone niniejszym rozporządzeniem, w tym roszczenia odszkodowawcze lub wszelkie inne roszczenia tego rodzaju, takie jak roszczenia o odszkodowanie lub roszczenia wynikające z gwarancji, w szczególności roszczenia o przedłużenie terminu płatności lub o zapłatę zobowiązań, gwarancji lub listów gwarancyjnych, w szczególności gwarancji finansowych lub finansowych listów gwarancyjnych w jakiejkolwiek formie - jeśli zostały one wniesione przez:
a)
wskazane osoby, podmioty lub organy wymienione w załączniku II lub III;
b)
wszelkie inne osoby, podmioty lub organy z Libii, w tym rząd libijski;
c)
wszelkie osoby, podmioty lub organy działające za pośrednictwem lub w imieniu osób, podmiotów lub organów, o których mowa w lit. a) lub b).
2. We wszelkich postępowaniach zmierzających do zaspokojenia roszczenia ciężar dowodu, że zaspokojenie roszczenia nie jest zakazane na mocy ust. 1, spoczywa na osobie dochodzącej zaspokojenia tego roszczenia.
3. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla prawa osób, podmiotów i organów, o których mowa w ust. 1, do wystąpienia o sądową kontrolę legalności niewypełnienia zobowiązań umownych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.”.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 20 stycznia 2014 r.