NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 1253/2014
ze dne 7. července 2014,
kterým se provádí směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/125/ES, pokud jde o požadavky na ekodesign větracích jednotek
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 2009/125/ES ze dne 21. října 2009 o stanovení rámce pro určení požadavků na ekodesign výrobků spojených se spotřebou energie (1), a zejména na čl. 15 odst. 1 uvedené směrnice,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Podle směrnice 2009/125/ES se má na výrobky spojené se spotřebou energie, které mají významný objem prodeje, významný dopad na životní prostředí v Unii a významný potenciál ke zlepšení dopadu na životní prostředí bez nepřiměřeně vysokých nákladů, vztahovat prováděcí opatření nebo samoregulační opatření týkající se požadavků na ekodesign.
(2)
Komise posoudila technické, environmentální a ekonomické aspekty větracích jednotek. Z tohoto posouzení vyplynulo, že větrací jednotky jsou uváděny na trh Unie ve velkém množství. Nejvýznamnějším environmentálním aspektem větracích jednotek je spotřeba energie ve fázi používání, která má významný potenciál k nákladově efektivním úsporám energie a snížení emisí skleníkových plynů.
(3)
Důležitou součástí větracích jednotek jsou ventilátory. Obecné požadavky na minimální energetickou účinnost ventilátorů jsou stanoveny v nařízení Komise (EU) č. 327/2011 (2). Minimální požadavky na energetickou náročnost uvedené ve zmíněném nařízení se vztahují na spotřebu energie u větracích funkcí ventilátorů, které jsou součástí větracích jednotek, avšak řada větracích jednotek užívá ventilátory, na něž se zmíněné nařízení nevztahuje. Je proto nutné zavést prováděcí opatření pro větrací jednotky.
(4)
Je třeba rozlišovat mezi opatřeními vztahujícími se na větrací jednotky pro obytné budovy a opatřeními vztahujícími se na větrací jednotky pro jiné než obytné budovy na základě jejich individuálního průtoku vzduchu, protože v praxi se užívají dva různé soubory norem měření.
(5)
Od požadavků tohoto nařízení, kromě požadavků na informace, by měly být osvobozeny malé větrací jednotky s elektrickým příkonem nižším než 30 W na jeden proud vzduchu. Uvedené jednotky jsou určeny pro řadu různých použití, fungují většinou přerušovaně a pouze s doplňkovými funkcemi, například v koupelně. Jejich zahrnutí by představovalo značnou administrativní zátěž z hlediska dozoru nad trhem, vzhledem k tomu, že objem jejich prodeje je velký, avšak podíl na potenciálu úspor energie je jen malý. Avšak vzhledem k tomu, že mají podobné funkce jako ostatní větrací jednotky, je třeba řešit jejich případné zahrnutí do působnosti tohoto nařízení v rámci jeho přezkumu. Vyňaty by měly být rovněž větrací jednotky speciálně určené k provozování výlučně pro nouzové účely nebo ve výjimečných nebo nebezpečných prostředích, protože jsou využívány jen výjimečně a po krátkou dobu. Výjimky rovněž objasňují, že jsou vyloučeny multifunkční jednotky, které převážně vytápějí nebo chladí, a kuchyňské sporákové odsavače par. Komise vypracovala přípravné studie, které analyzují technické, environmentální a ekonomické aspekty větracích jednotek pro obytné a pro jiné než obytné budovy. Studie byly zpracovány ve spolupráci se zúčastněnými a zainteresovanými stranami z Unie i třetích zemí a jejich výsledky byly zveřejněny.
(6)
Environmentálním parametrem zahrnutých výrobků, který je pro účely tohoto nařízení považován za nejvýznamnější, je spotřeba energie ve fázi jejich používání. Roční spotřeba elektrické energie v Unii byla v roce 2010 u výrobků, na něž se vztahuje toto nařízení, odhadnuta na 77,6 TWh. Tyto výrobky zároveň šetří 2 570 PJ energie na vytápění prostor. Celková energetická bilance při užití převodního koeficientu primární energie 2,5 pro elektřinu činila v roce 2010 1 872 PJ ročních úspor primární energie. Bez přijetí zvláštních opatření se nárůst celkové úspory v roce 2025 odhaduje na 2 829 PJ.
(7)
Z přípravných studií vyplývá, že spotřebu energie u výrobků podléhajících tomuto nařízení lze výrazně snížit. Předpokládaným výsledkem kombinovaného účinku požadavků na ekodesign stanovených v tomto nařízení a v nařízení Komise v přenesené pravomoci (EU) č. 1254/2014 (3) je celkové zvýšení úspor o 1 300 PJ (45 %) na 4 130 PJ v roce 2025.
(8)
Z přípravných studií vyplývá, že požadavky týkající se ostatních parametrů ekodesignu uvedených v příloze I části 1 směrnice 2009/125/ES nejsou pro větrací jednotky potřebné, vzhledem k tomu, že spotřeba energie ve fázi jejich používání je zdaleka nejdůležitějším environmentálním parametrem.
(9)
Požadavky na ekodesign by měly být zaváděny postupně, aby měli výrobci dostatek času na potřebné změny konstrukce výrobků, na něž se toto nařízení vztahuje. Časový rámec by měl zohlednit dopad na náklady pro konečné uživatele a výrobce, zejména malé a střední podniky, a zároveň bez zbytečného odkladu zajistit zlepšení vlivu větracích jednotek na životní prostředí.
(10)
Měření a výpočty parametrů výrobků by měly být prováděny za použití spolehlivých, přesných a opakovatelných metod, které zohledňují uznávané nejnovější metody měření a výpočtů, včetně harmonizovaných norem přijatých evropskými normalizačními orgány na žádost Komise v souladu s postupy stanovenými v nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1025/2012 (4), jsou-li k dispozici.
(11)
V prováděcím opatření by měly být na základě informací získaných během přípravy opatření určeny referenční hodnoty pro aktuálně dostupné typy větracích jednotek s vysokou energetickou účinností, aby výrobci mohli použít toto posouzení k vyhodnocení alternativních návrhových řešení a dosaženého vlivu výrobku na životní prostředí v porovnání s referenčními hodnotami. To přispěje k zajištění široké dostupnosti údajů a usnadní přístup k nim, zejména pro malé a střední podniky a velmi malé podniky, což dále usnadní integraci nejlepších konstrukčních technologií a vývoj účinnějších výrobků za účelem snižování spotřeby elektrické energie.
(12)
Bylo konzultováno konzultační fórum uvedené v článku 18 směrnice 2009/125/ES.
(13)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem výboru zřízeného podle čl. 19 odst. 1 směrnice 2009/125/ES.
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Předmět a oblast působnosti
1. Toto nařízení se vztahuje na větrací jednotky a stanoví požadavky na ekodesign pro jejich uvádění na trh nebo do provozu.
2. Toto nařízení se nevztahuje na větrací jednotky, které:
a)
jsou jednosměrné (odvádějí nebo přivádějí vzduch) s elektrickým příkonem menším než 30 W, s výjimkou požadavků na informace;
b)
jsou obousměrné s celkovým elektrickým příkonem ventilátorů menším než 30 W na jeden proud vzduchu, s výjimkou požadavků na informace;
c)
jsou pouze axiálními nebo radiálními ventilátory vybavenými krytem ve smyslu nařízení (EU) č. 327/2011;
d)
jsou výlučně specifikovány jako provozované v prostředí s nebezpečím výbuchu ve smyslu směrnice Evropského parlamentu a Rady 94/9/ES (5);
e)
jsou výlučně specifikovány jako provozované pro nouzové použití, pro krátkodobý provoz, a které jsou v souladu se základními požadavky na stavby s ohledem na požární bezpečnost podle nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 305/2011 (6);
f)
jsou výlučně specifikovány jako provozované:
i)
v prostředí, kde provozní teploty dopravovaného vzduchu přesahují 100 °C;
ii)
v prostředí, kde provozní teplota okolí motoru pohánějícího ventilátor přesahuje 65 °C v případě, že je umístěn mimo proudění vzduchu;
iii)
v prostředí, kde je teplota dopravovaného vzduchu nebo provozní teplota okolí motoru v případě, že je umístěn mimo proudění vzduchu, nižší než - 40 °C;
iv)
s napájecím střídavým napětím vyšším než 1 000 V nebo s napájecím stejnosměrným napětím vyšším než 1 500 V;
v)
v toxickém, vysoce korozním nebo hořlavém prostředí nebo v prostředí s abrazivními látkami;
g)
zahrnují výměník tepla a tepelné čerpadlo pro zpětné získávání tepla nebo umožňují, aby přenos nebo odvádění tepla doplňovaly systém zpětného získávání tepla, s výjimkou přenosu tepla pro ochranu před mrazem nebo odmrazování;
h)
jsou klasifikovány jako sporákové odsavače par, na něž se vztahuje nařízení Komise (EU) č. 66/2014 (7) o kuchyňských přístrojích.
Článek 2
Definice
Pro účely tohoto nařízení se rozumí:
1)
„větrací jednotkou“ elektricky poháněný spotřebič vybavený alespoň jedním oběžným kolem, jedním motorem a skříní určený k nahrazování použitého vzduchu v budově nebo v její části venkovním vzduchem;
2)
„větrací jednotkou pro obytné budovy“ větrací jednotka, jejíž:
a)
maximální průtok nepřesahuje 250 m3/h;
b)
maximální průtok se pohybuje mezi 250 a 1 000 m3/h a výrobce deklaruje její zamýšlené použití výhradně pro potřeby větrání v obytných budovách;
3)
„větrací jednotkou pro jiné než obytné budovy“ větrací jednotka, jejíž maximální průtok přesahuje 250 m3/h, a v případě, že se maximální průtok pohybuje mezi 250 a 1 000 m3/h, výrobce nedeklaroval její zamýšlené použití výhradně pro potřeby větrání v obytných budovách;
4)
„maximálním průtokem“ deklarovaný maximální objemový průtok vzduchu větrací jednotky, kterého lze dosáhnout s integrovanými nebo samostatnými společně dodávanými ovládacími prvky za standardních vlastností vzduchu (20 °C) a 101 325 Pa, je-li jednotka instalována kompletně (např. včetně čistých filtrů) a v souladu s pokyny výrobce, přičemž u větracích jednotek pro obytné budovy připojených k potrubí se maximální průtok vztahuje k průtoku vzduchu při 100 Pa rozdílu vnějšího statického tlaku a u bezpotrubních větracích jednotek pro obytné budovy se vztahuje k průtoku vzduchu při nejnižším dosažitelném rozdílu celkového tlaku, který bude vybrán ze souboru hodnot 10 (minimum)-20-50-100-150-200-250 Pa podle toho, která se rovná hodnotě naměřeného rozdílu tlaku nebo je bezprostředně nižší;
5)
„jednosměrnou větrací jednotkou“ větrací jednotka, která vytváří proud vzduchu pouze v jednom směru, a to buď z vnitřního do vnějšího prostoru (odvádění) nebo z vnějšího do vnitřního prostoru (přivádění), kde je mechanicky vytvářený proud vzduchu vyrovnáván opatřeními pro přirozené přivádění nebo odvádění vzduchu;
6)
„obousměrnou větrací jednotkou“ větrací jednotka, která vytváří proud vzduchu mezi vnitřním a vnějším prostorem a je vybavena ventilátory odvádějícími i přivádějícími vzduch;
7)
„rovnocenným modelem větrací jednotky“ větrací jednotka, která má podle platných požadavků na informace o výrobku tytéž technické vlastnosti, ale je uváděna na trh jako jiný model větrací jednotky týmž výrobcem, zplnomocněným zástupcem nebo dovozcem.
Další definice pro účely příloh II až IX jsou uvedeny v příloze I.
Článek 3
Požadavky na ekodesign
1. Od 1. ledna 2016 musí větrací jednotky pro obytné budovy splňovat zvláštní požadavky na ekodesign stanovené v příloze II bodě 1.
2. Od 1. ledna 2016 musí větrací jednotky pro jiné než obytné budovy splňovat zvláštní požadavky na ekodesign stanovené v příloze III bodě 1.
3. Od 1. ledna 2018 musí větrací jednotky pro obytné budovy splňovat zvláštní požadavky na ekodesign stanovené v příloze II bodě 2.
4. Od 1. ledna 2018 musí větrací jednotky pro jiné než obytné budovy splňovat zvláštní požadavky na ekodesign stanovené v příloze III bodě 2.
Článek 4
Požadavky na informace
1. Od 1. ledna 2016 musí výrobci větracích jednotek pro obytné budovy, jejich zplnomocnění zástupci a dovozci splňovat požadavky na informace stanovené v příloze IV.
2. Od 1. ledna 2016 musí výrobci větracích jednotek pro jiné než obytné budovy, jejich zplnomocnění zástupci a dovozci splňovat požadavky na informace stanovené v příloze V.
Článek 5
Posuzování shody
1. Výrobci větracích jednotek provádějí posuzování shody uvedené v článku 8 směrnice 2009/125/ES pomocí systému interní kontroly návrhu stanoveného v příloze IV uvedené směrnice nebo systému řízení stanoveného v příloze V uvedené směrnice.
Pro účely posuzování shody větracích jednotek pro obytné budovy se výpočet požadavku na specifickou spotřebu energie provede v souladu s přílohou VIII tohoto nařízení.
Pro účely posuzování shody větracích jednotek pro jiné než obytné budovy se měření a výpočty zvláštních požadavků na ekodesign provedou v souladu s přílohou IX tohoto nařízení.
2. Technická dokumentace sestavená v souladu s přílohou IV směrnice 2009/125/ES obsahuje kopii informací o výrobku uvedených v přílohách IV a V tohoto nařízení.
Jestliže byly informace uvedené v technické dokumentaci ke konkrétnímu modelu větrací jednotky získány výpočtem na základě konstrukčního návrhu nebo extrapolací údajů od jiných větracích jednotek, případně oběma těmito metodami, obsahuje technická dokumentace následující informace:
a)
podrobnosti o těchto výpočtech nebo extrapolacích či obou těchto metodách;
b)
podrobnosti o zkouškách provedených výrobci za účelem ověření přesnosti těchto výpočtů a extrapolací;
c)
seznam všech ostatních modelů větracích jednotek, u kterých byly informace uvedené v technické dokumentaci získány stejným způsobem;
d)
seznam rovnocenných modelů větracích jednotek.
Článek 6
Postup ověřování pro účely dohledu nad trhem
Orgány členských států použijí při provádění dohledu nad trhem podle čl. 3 odst. 2 směrnice 2009/125/ES postup ověřování popsaný v příloze VI tohoto nařízení za účelem splnění požadavků stanovených pro větrací jednotky pro obytné budovy v příloze II tohoto nařízení a pro větrací jednotky pro jiné než obytné budovy v příloze III tohoto nařízení.
Článek 7
Referenční hodnoty
Referenční hodnoty uvedené v části 3 bodě 2 přílohy I směrnice 2009/125/ES, které mají být použity pro větrací jednotky, jsou uvedeny v příloze VII tohoto nařízení.
Článek 8
Přezkum
Komise přezkoumá s ohledem na technologický pokrok potřebu stanovit požadavky na velikost průtoku vzduchu netěsnostmi a výsledky tohoto posouzení předloží konzultačnímu fóru do 1. ledna 2017.
Komise přezkoumá toto nařízení s ohledem na technologický pokrok a výsledky tohoto přezkumu předloží konzultačnímu fóru do 1. ledna 2020.
V rámci přezkumu se posoudí:
a)
možné rozšíření oblasti působnosti tohoto nařízení na jednosměrné jednotky s elektrickým příkonem menším než 30 W a obousměrné jednotky s celkovým elektrickým příkonem ventilátorů menším než 30 W na jeden proud vzduchu;
b)
odchylky při ověřování uvedené v příloze VI;
c)
vhodnost zohlednění účinků filtrů s nízkou spotřebou energie na energetickou účinnost;
d)
potřeba stanovit další fázi se zpřísněnými požadavky na ekodesign.
Článek 9
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 7. července 2014.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 1253/2014
z dnia 7 lipca 2014 r.
w sprawie wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla systemów wentylacyjnych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającą ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią (1), w szczególności jej art. 15 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Zgodnie z dyrektywą 2009/125/WE wymogi dotyczące ekoprojektu w odniesieniu do produktów związanych z energią, których wielkość sprzedaży jest znacząca, które mają istotny wpływ na środowisko naturalne w Unii i wykazują znaczny potencjał w zakresie poprawy ich wpływu na środowisko, bez konieczności przeznaczania na ten cel nadmiernych nakładów, należy objąć środkiem wykonawczym lub środkiem samoregulacji.
(2)
Komisja dokonała oceny technicznych, środowiskowych i gospodarczych aspektów systemów wentylacyjnych. Ocena ta wykazała, że systemy wentylacyjne wprowadzane są do obrotu w Unii w dużych ilościach. Zużycie energii w fazie użytkowania jest najistotniejszym aspektem środowiskowym systemów wentylacyjnych, wykazujących znaczny potencjał w zakresie uzyskania w sposób opłacalny oszczędności energii i redukcji emisji gazów cieplarnianych.
(3)
Ważną częścią systemów wentylacyjnych są wentylatory. Ogólne wymagania dotyczące minimalnej efektywności energetycznej wentylatorów zostały określone w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 327/2011 (2). Wymagania te obejmują zużycie energii podczas pełnienia funkcji wentylacji przez wentylatory stanowiące część systemów wentylacyjnych, jednak w wielu systemach wentylacyjnych stosuje się wentylatory, które nie wchodzą w zakres wspomnianego rozporządzenia. Konieczne jest zatem wprowadzenie środków wykonawczych mających zastosowanie do systemów wentylacyjnych.
(4)
Do pomiarów parametrów takich systemów stosowane są w praktyce dwa różne zestawy norm, dlatego też niezbędne jest rozróżnienie systemów wentylacyjnych przeznaczonych do budynków mieszkalnych oraz systemów wentylacyjnych przeznaczonych do budynków niemieszkalnych, w oparciu o natężenie przepływu powietrza w poszczególnych systemach, a co za tym idzie rozróżnienie środków mających do nich zastosowanie.
(5)
Małe systemy wentylacyjne, których pobór mocy jest mniejszy niż 30 W na strumień powietrza, należy wyłączyć z zakresu wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu, z wyjątkiem wymogów dotyczących informacji. Systemy te zaprojektowane zostały do wielu różnych zastosowań, w większości przypadków włączane są tylko na krótko i pełnią wyłącznie funkcje pomocnicze, na przykład w łazienkach. Objęcie ich zakresem przedmiotowego rozporządzenia zwiększyłoby znacznie obciążenie administracyjne w zakresie nadzoru rynku ze względu na duże wielkości sprzedaży, nie przyczyniłoby się natomiast w sposób znaczący do poprawy potencjału w zakresie oszczędności energii. Biorąc jednak pod uwagę, że pełnią one funkcje podobne do funkcji innych systemów wentylacyjnych, w przeglądzie niniejszego rozporządzenia należy uwzględnić możliwość włączenia ich w jego zakres. Wyłączeniem takim powinny zostać objęte także systemy wentylacyjne zaprojektowane do pracy wyłącznie w sytuacjach awaryjnych lub wyjątkowych, lub też w warunkach zagrożenia, ponieważ użytkuje się je sporadycznie i przez krótki czas. Urządzenia wielofunkcyjne, których głównym zadaniem jest ogrzewanie lub chłodzenie, oraz okapy nadkuchenne również nie wchodzą w zakres rozporządzenia. W ramach badań przygotowawczych Komisja przeprowadziła analizę technicznych, środowiskowych i ekonomicznych aspektów systemów wentylacyjnych przeznaczonych do budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. W pracach nad tą analizą udział wzięły zainteresowane strony z Unii i państw trzecich, a jej wyniki są ogólnie dostępne.
(6)
Do celów niniejszego rozporządzenia za najważniejszy parametr związany z wpływem na środowisko odnośnych systemów wentylacyjnych uznano zużycie energii elektrycznej w fazie użytkowania. Roczne zużycie energii elektrycznej na terenie Unii przez produkty będące przedmiotem niniejszego rozporządzenia osiągnęło w 2010 r. szacunkową wartość 77,6 TWh. Jednocześnie stosowanie tych produktów przynosi oszczędność energii w wymiarze 2 570 PJ w zakresie ogrzewania pomieszczeń. W rozliczeniu końcowym, przyjmując 2,5 jako wartość współczynnika konwersji energii pierwotnej na energię elektryczną, bilans energetyczny wykazuje oszczędność energii pierwotnej w 2010 r. wynoszącą 1 872 PJ. Bez wprowadzania szczególnych środków łączna wielkość oszczędności wzrośnie w 2025 r. zgodnie z przewidywaniami do poziomu 2 829 PJ.
(7)
Ze wspomnianych badań przygotowawczych wynika, że zużycie energii przez produkty, których dotyczy niniejsze rozporządzenie, można znacznie zmniejszyć. Oczekuje się, iż wprowadzenie w życie zarówno wymogów dotyczących ekoprojektu określonych w niniejszym rozporządzeniu, jak i odpowiednich wymogów zawartych w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 1254/2014 (3) przyniesie łączny wzrost oszczędności energii o 1 300 PJ (45 %), co oznacza, że w 2025 r. oszczędności energii osiągnęłyby poziom 4 130 PJ.
(8)
Wyniki badań przygotowawczych wskazują również, iż w odniesieniu do systemów wentylacyjnych nie ma potrzeby określania wymogów dotyczących innych parametrów ekoprojektu, o których mowa w części 1 załącznika I do dyrektywy 2009/125/WE, ponieważ zużycie energii elektrycznej w fazie użytkowania jest zdecydowanie najważniejszym aspektem związanym z wpływem tych urządzeń na środowisko.
(9)
Wymogi dotyczące ekoprojektu należy wprowadzać stopniowo, aby zapewnić producentom wystarczająco dużo czasu na odpowiednie zmodyfikowanie konstrukcji produktów, których dotyczy niniejsze rozporządzenie. Ustalając odnośne ramy czasowe, należy mieć na uwadze skutki w postaci dodatkowych kosztów, jakie ponieść będą musieli użytkownicy i producenci, w szczególności małe i średnie przedsiębiorstwa, zapewniając jednocześnie osiągnięcie bez zbędnych opóźnień poprawy ekologiczności systemów wentylacyjnych.
(10)
Do pomiarów parametrów produktu i odnośnych obliczeń należy stosować niezawodne, dokładne i odtwarzalne procedury uwzględniające najnowsze uznane metody pomiarów i obliczeń, w tym - o ile są dostępne - ujednolicone normy przyjęte przez europejskie organy normalizacyjne na wniosek Komisji zgodnie z procedurą określoną w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 (4).
(11)
W środku wykonawczym należy określić wartości odniesienia mające zastosowanie do obecnie dostępnych typów systemów wentylacyjnych o wysokiej efektywności energetycznej, wyznaczone na podstawie informacji zebranych podczas opracowywania tego środka, aby producenci mogli wykorzystać te wartości odniesienia do oceny alternatywnych rozwiązań projektowych oraz stopnia ekologiczności produktu. Przyczyni się to również do zapewnienia powszechnego i łatwego dostępu do informacji, szczególnie średnim, małym i bardzo małym przedsiębiorstwom, ułatwiając tym samym przejmowanie najlepszych rozwiązań technologicznych oraz opracowywanie bardziej energooszczędnych produktów, prowadzące do zmniejszenia zużycia energii.
(12)
Uzyskano opinię forum konsultacyjnego, o którym mowa w art. 18 dyrektywy 2009/125/WE.
(13)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu powołanego na podstawie art. 19 ust. 1 dyrektywy 2009/125/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
1. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do systemów wentylacyjnych i ustanawia wymogi dotyczące ekoprojektu warunkujące wprowadzenia tych systemów do obrotu lub dopuszczenie ich do użytku.
2. Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do następujących systemów wentylacyjnych:
a)
jednokierunkowych (wywiewnych lub nawiewnych) o poborze mocy mniejszym niż 30 W; systemy te podlegają jednak wymogom dotyczącym zakresu podawanych informacji;
b)
dwukierunkowych o łącznym poborze mocy na użytek wentylatorów mniejszym niż 30 W na strumień powietrza; systemy te podlegają jednak wymogom dotyczącym zakresu podawanych informacji;
c)
wentylatorów osiowych lub promieniowych wyposażonych jedynie w obudowę, w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 327/2011;
d)
przeznaczonych wyłącznie do użytku w przestrzeniach zagrożonych wybuchem, określonych w dyrektywie 94/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5);
e)
przeznaczonych wyłącznie do stosowania w sytuacjach awaryjnych, przez krótki czas, spełniających podstawowe wymagania dotyczące obiektów budowlanych w odniesieniu do bezpieczeństwa pożarowego określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 (6);
f)
przeznaczonych wyłącznie do stosowania w następujących warunkach:
(i)
gdy temperatura robocza przemieszczanego powietrza przekracza 100 °C;
(ii)
gdy temperatura otoczenia podczas pracy silnika napędzającego wentylator, znajdującego się poza strumieniem powietrza, przekracza 65 °C;
(iii)
gdy temperatura przemieszczanego powietrza lub temperatura otoczenia podczas pracy silnika znajdującego się poza strumieniem powietrza są niższe niż - 40 °C;
(iv)
gdy napięcie zasilania przekracza 1 000 V w przypadku zasilania prądem przemiennym lub 1 500 V w przypadku zasilania prądem stałym;
(v)
w warunkach narażenia na czynniki toksyczne, łatwopalne lub o silnym działaniu korozyjnym lub w warunkach narażenia na substancje ścierne;
g)
wyposażonych w wymiennik ciepła i pompę cieplną służące odzyskiwaniu ciepła lub umożliwiające przenoszenie lub odzyskiwanie ciepła dodatkowo do działania układu odzysku ciepła, z wyjątkiem przenoszenia ciepła w celu ochrony przez zamarzaniem lub odmrażania;
h)
sklasyfikowanych jako okapy nadkuchenne wchodzące w zakres rozporządzenia Komisji (UE) nr 66/2014 (7) dotyczącego urządzeń kuchennych.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1)
„system wentylacyjny (SW)” oznacza urządzenie o napędzie elektrycznym, wyposażone w przynajmniej jeden wirnik, jeden silnik i obudowę, przeznaczone do wymiany, w budynku lub w części budynku, powietrza zużytego na świeże powietrze z zewnątrz;
2)
„system wentylacyjny przeznaczony do budynków mieszkalnych (SWM)” oznacza system wentylacyjny o następujących cechach:
a)
maksymalna wartość natężenia przepływu nie przekracza 250 m3/h;
b)
maksymalna wartość natężenia przepływu mieści się w przedziale od 250 do 1 000 m3/h, a zgodnie z informacjami podanymi przez producenta urządzenie to przeznaczone jest do pełnienia funkcji wentylacji wyłącznie w budynkach mieszkalnych;
3)
„system wentylacyjny przeznaczony do budynków niemieszkalnych (SWNM)” oznacza system wentylacyjny, którego maksymalna wartość natężenia przepływu przekracza 250 m3/h, a w przypadku, gdy wartość ta mieści się w przedziale od 250 do 1 000 m3/h, informacje podane przez producenta nie zawierają stwierdzenia, że urządzenie to przeznaczone jest do pełnienia funkcji wentylacji wyłącznie w budynkach mieszkalnych;
4)
„maksymalna wartość natężenia przepływu” oznacza deklarowaną maksymalną wartość objętościowego natężenia przepływu powietrza w danym systemie wentylacyjnym, jaką można osiągnąć przy użyciu zintegrowanych albo oddzielnych, lecz dostarczanych wraz z systemem, sterowników, w standardowych warunkach powietrza (temperaturze 20 °C i ciśnieniu 101 325 Pa), jeśli system został zainstalowany w całości (na przykład wraz z czystymi filtrami) i zgodnie z instrukcjami producenta; w przypadku kanałowych SWM maksymalne natężenie przepływu mierzone jest w odniesieniu do przepływu powietrza przy różnicy ciśnienia statycznego na zewnątrz wynoszącej 100 Pa, a w przypadku bezkanałowych SWM w odniesieniu do przepływu powietrza przy najniższej osiągalnej całkowitej różnicy ciśnienia o jednej z następujących wartości: 10 (wartość minimalna), 20, 50, 100, 150, 200, 250 Pa, w zależności od tego, która wartość jest równa zmierzonej wartości różnicy ciśnienia lub tuż poniżej tej wartości;
5)
„jednokierunkowy system wentylacyjny (JSW)” oznacza system wentylacyjny wymuszający przepływ powietrza tylko w jednym kierunku, albo na zewnątrz (wywiew), albo do wnętrza pomieszczenia (nawiew); w systemie tym wymuszany mechanicznie przepływ powietrza jest równoważony jego naturalnym dopływem lub odpływem;
6)
„dwukierunkowy (nawiewno-wyciągowy) system wentylacyjny (DSW)” oznacza system wentylacyjny wymuszający przepływ powietrza między wnętrzem budynku a obszarem na zewnątrz, wyposażony zarówno w wentylatory wywiewne, jak i nawiewne;
7)
„równoważny model systemu wentylacyjnego” oznacza system wentylacyjny o takich samych parametrach technicznych, określonych w stosownych wymogach dotyczących informacji o produkcie, wprowadzony do obrotu przez tego samego producenta, upoważnionego przedstawiciela lub importera, ale jako inny model systemu wentylacyjnego.
Dodatkowe definicje na potrzeby załączników II-IX zamieszczono w załączniku I.
Artykuł 3
Wymogi dotyczące ekoprojektu
1. Od dnia 1 stycznia 2016 r. SWM muszą być zgodne ze szczególnymi wymogami dotyczącymi ekoprojektu określonymi w załączniku II pkt 1.
2. Od dnia 1 stycznia 2016 r. SWNM muszą być zgodne ze szczególnymi wymogami dotyczącymi ekoprojektu określonymi w załączniku III pkt 1.
3. Od dnia 1 stycznia 2018 r. SWM muszą być zgodne ze szczególnymi wymogami dotyczącymi ekoprojektu określonymi w załączniku II pkt 2.
4. Od dnia 1 stycznia 2018 r. SWNM muszą być zgodne ze szczególnymi wymogami dotyczącymi ekoprojektu określonymi w załączniku III pkt 2.
Artykuł 4
Wymogi dotyczące zakresu podawanych informacji
1. Od dnia 1 stycznia 2016 r. producenci SWM i ich upoważnieni przedstawiciele oraz importerzy SWM obowiązani są do podawania informacji określonych w załączniku IV.
2. Od dnia 1 stycznia 2016 r. producenci SWNM i ich upoważnieni przedstawiciele oraz importerzy SWNM obowiązani są do podawania informacji określonych w załączniku V.
Artykuł 5
Ocena zgodności
1. Producenci systemów wentylacyjnych przeprowadzają ocenę zgodności ustanowioną w art. 8 dyrektywy 2009/125/WE, wykorzystując w tym celu wewnętrzną kontrolę projektu określoną w załączniku IV do tej dyrektywy lub system zarządzania określony w załączniku V do tej dyrektywy.
Do celów oceny zgodności SWM wymagany poziom jednostkowego zużycia energii oblicza się zgodnie z przepisami załącznika VIII do niniejszego rozporządzenia.
Do celów oceny zgodności SWNM pomiarów i obliczeń w odniesieniu do szczególnych wymogów dotyczących ekoprojektu dokonuje się zgodnie z przepisami załącznika IX do niniejszego rozporządzenia.
2. Dokumentacja techniczna sporządzona zgodnie z załącznikiem IV do dyrektywy 2009/125/WE musi zawierać kopię informacji o produkcie określonych w załącznikach IV i V do niniejszego rozporządzenia.
W przypadku gdy informacje zawarte w dokumentacji technicznej konkretnego modelu systemu wentylacyjnego zostały uzyskane w drodze obliczeń na podstawie projektu lub ekstrapolacji danych innych systemów wentylacyjnych, lub przy użyciu obu tych sposobów, w dokumentacji technicznej umieszcza się następujące informacje:
a)
szczegóły odnośnych obliczeń lub ekstrapolacji lub obu tych sposobów;
b)
szczegóły badań przeprowadzonych przez producentów w celu sprawdzenia dokładności obliczeń i ekstrapolacji;
c)
wykaz wszelkich innych modeli systemu wentylacyjnego, w przypadku których informacje zawarte w dokumentacji technicznej zostały uzyskane na tej samej podstawie;
d)
wykaz równoważnych modeli systemu wentylacyjnego.
Artykuł 6
Procedura weryfikacji na potrzeby nadzoru rynku
W ramach nadzoru rynku, o którym mowa w art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/125/WE, organy państw członkowskich stosują procedurę weryfikacji określoną w załączniku VI w celu zapewnienia zgodności z wymogami ustalonymi w odniesieniu do SWM w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, jak również z wymogami ustalonymi w odniesieniu do SWNM w załączniku III do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 7
Wartości odniesienia
W załączniku VII do niniejszego rozporządzenia określono wartości odniesienia, o których mowa w pkt 2 części 3 załącznika I do dyrektywy 2009/125/WE, mające zastosowanie do systemów wentylacyjnych.
Artykuł 8
Przegląd
W terminie do dnia 1 stycznia 2017 r. Komisja dokonuje oceny, czy w świetle postępu technicznego konieczne jest ustanowienie wymogów dotyczących stopni przecieków powietrza, i przedstawia wyniki tej oceny forum konsultacyjnemu.
W terminie do dnia 1 stycznia 2020 r. Komisja dokonuje przeglądu rozporządzenia w celu uwzględnienia postępu technicznego i przedstawia wyniki tego przeglądu forum konsultacyjnemu.
W przeglądzie tym należy uwzględnić ocenę:
a)
ewentualnego rozszerzenia zakresu niniejszego rozporządzenia, tak aby objęło ono systemy jednokierunkowe o poborze mocy mniejszym niż 30 W oraz systemy dwukierunkowe o łącznym poborze mocy na użytek wentylatorów mniejszym niż 30 W na strumień powietrza;
b)
dopuszczalnych w procedurze weryfikacyjnej odchyleń od wymaganych wartości, określonych w załączniku VI;
c)
stosowności uwzględnienia wpływu energooszczędnych filtrów na efektywność energetyczną;
d)
potrzeby ustanowienia na dalszym etapie surowszych wymogów dotyczących ekoprojektu.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 7 lipca 2014 r.