NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 1257/2013
ze dne 20. listopadu 2013
o recyklaci lodí a o změně nařízení (ES) č. 1013/2006 a směrnice 2009/16/ES
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 192 odst. 1 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise:
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
po konzultaci s Výborem regionů,
v souladu s řádným legislativním postupem (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Na lodě, které představují odpad a které jsou přepravovány přes hranice států za účelem recyklace, se vztahuje Basilejská úmluva ze dne 22. března 1989 o kontrole pohybu nebezpečných odpadů přes hranice států a jejich zneškodňování (dále jen „Basilejská úmluva“) a nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1013/2006 (3). Nařízení (ES) č. 1013/2006 provádí Basilejskou úmluvu, jakož i změnu (4) úmluvy přijatou v roce 1995, která dosud nevstoupila na mezinárodní úrovni v platnost a která stanoví zákaz vývozu nebezpečných odpadů do zemí, které nejsou členy Organizace pro hospodářskou spolupráci a rozvoj (OECD). Lodě jsou obecně klasifikovány jako nebezpečný odpad a je zakázáno vyvážet je za účelem recyklace do zařízení v zemích, které nejsou členy OECD.
(2)
Mechanismy pro kontrolu, uplatňování a prosazování stávajícího unijního a mezinárodního práva nejsou přizpůsobeny zvláštnostem lodí a mezinárodní lodní dopravy. Mezinárodní organizace práce (MOP), Mezinárodní námořní organizace (IMO) a sekretariát Basilejské úmluvy vzájemně spolupracovaly a úspěšně dosáhly dohody o zavedení povinných požadavků na celosvětové úrovni, jejichž cílem je účinné a účelné řešení nebezpečných a nešetrných postupů při recyklaci lodí, a to prostřednictvím Hongkongské mezinárodní úmluvy pro bezpečnou a environmentálně šetrnou recyklaci lodí (dále jen „Hongkongská úmluva“).
(3)
Stávající kapacita na recyklaci lodí v zemích OECD, která je zákonně dostupná pro lodě plující pod vlajkou členského státu, není dostatečná. Stávající bezpečná a environmentálně šetrná kapacita na recyklaci lodí v zemích, jež nejsou členy OECD, dostačuje pro všechny lodě plující pod vlajkami členských států a očekává se, že do roku 2015 se dále rozšíří v důsledku opatření přijatých zeměmi provádějícími recyklaci s cílem splnit požadavky Hongkongské úmluvy.
(4)
Hongkongská úmluva byla přijata dne 15. května 2009 pod záštitou Mezinárodní námořní organizace. Vstoupí v platnost až 24 měsíců po dni ratifikace alespoň patnácti státy, jejichž kombinované obchodní loďstvo představuje alespoň 40 % hrubé prostornosti světové obchodní flotily a jejichž kombinovaný maximální roční objem recyklace lodí v průběhu předchozích deseti let činí v souhrnu alespoň tři procenta hrubé prostornosti kombinované obchodní flotily těchto států. Zmíněná úmluva se vztahuje na projektování, stavbu, provoz a přípravu lodí za účelem usnadnění jejich bezpečné a environmentálně šetrné recyklace, aniž by byla ohrožena bezpečnost a provozní efektivita lodi. Vztahuje se rovněž na provozování zařízení na recyklaci lodí bezpečným a environmentálně šetrným způsobem a vytvoření vhodného mechanismu prosazování týkající se recyklace lodí.
(5)
Cílem tohoto nařízení je napomoci k brzké ratifikaci Hongkongské úmluvy v Unii i ve třetích zemích tím, že se na základě uvedené úmluvy uplatní přiměřené kontroly na lodě a zařízení na jejich recyklaci.
(6)
Hongkongská úmluva výslovně stanoví, že pokud jde o bezpečnou a environmentálně šetrnou recyklaci lodí, mají její smluvní strany přijmout přísnější opatření v souladu s mezinárodním právem s cílem předcházet veškerým nepříznivým účinkům na lidské zdraví a životní prostředí, zmírnit je nebo je minimalizovat. Vzhledem k těmto důvodům by toto nařízení mělo zajistit ochranu před možnými nepříznivými účinky nebezpečných materiálů na palubách všech lodí vplouvajících do přístavů a kotvišť členských států a zároveň zajistit i dodržování ustanovení mezinárodního práva, jež se na tyto materiály vztahují. Aby se zajistila kontrola plnění požadavků týkajících se nebezpečných materiálů podle tohoto nařízení, měly by členské státy použít vnitrostátní předpisy provádějící směrnici Evropského parlamentu a Rady 2009/16/ES (5). V současné době jsou podle Mezinárodní úmluvy o bezpečnosti lidského života na moři (SOLAS) inspektoři státní přístavní inspekce pověřeni kontrolou osvědčení a aktivním testováním nebezpečných materiálů, včetně azbestu. Pařížské memorandum o porozumění o státní přístavní kontrole harmonizuje přístup k těmto činnostem.
(7)
Účelem tohoto nařízení je rovněž zmenšit rozdíly mezi provozovateli v Unii, v zemích OECD a v příslušných třetích zemích, pokud jde o normy v oblasti zdraví, bezpečnosti na pracovišti a životního prostředí, a vést lodě plující pod vlajkami členských států k tomu, aby využívaly zařízení na recyklaci lodí, která při demontáži lodí používají bezpečné a environmentálně šetrné postupy, namísto toho, aby byly posílány do současných areálů s nízkými standardy, což je stávající praxe. Konkurenceschopnost bezpečné a environmentálně šetrné recyklace lodí a jejich zpracování v zařízeních na recyklaci lodí nacházejících se v členských státech by tedy měla být rovněž zvýšena. K dosažení těchto cílů, jakož i k lepšímu prosazování dodržování předpisů by přispělo vypracování evropského seznamu zařízení na recyklaci lodí, která splňují požadavky stanovené v tomto nařízení (dále jen „evropský seznam“), neboť státu vlajky usnadní kontrolu lodí určených k recyklaci. Tyto požadavky na zařízení na recyklaci lodí by měly vycházet z požadavků Hongkongské úmluvy. Zařízení na recyklaci lodí schválená v souladu s tímto nařízením by tedy měla splňovat nezbytné požadavky na zajištění ochrany životního prostředí, zdraví a bezpečnosti pracovníků a nakládání s odpadem získaným z recyklovaných lodí způsobem šetrným k životnímu prostředí. V případě zařízení na recyklaci lodí nacházejících se ve třetích zemích by tyto požadavky měly dosahovat vysoké úrovně ochrany lidského zdraví a životního prostředí, která obecně odpovídá úrovni v Unii. Zařízení na recyklaci lodí, která tyto minimální požadavky nesplňují, by tedy neměla být zařazena na evropský seznam.
(8)
Zásada rovnosti podle práva Unie by měla být uplatňována a její uplatňování sledováno, zejména při vypracovávání a aktualizaci evropského seznamu v případě zařízení na recyklaci lodí nacházejících se v členských státech a zařízení na recyklaci lodí nacházejících se ve třetích zemích, která splňují požadavky stanovené tímto nařízením.
(9)
Členské státy se vybízejí, aby přijaly vhodná opatření, která zajistí, aby lodě vyloučené z oblasti působnosti tohoto nařízení jednaly způsobem, který je v souladu s tímto nařízením, pokud to bude rozumné a možné.
(10)
S cílem zabránit duplicitě je nezbytné vyloučit lodě plující pod vlajkou členského státu, na něž se vztahuje toto nařízení, z působnosti nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1013/2006 a ze směrnice Evropského parlamentu a Rady 2008/98/ES (6). Nařízení (ES) č. 1013/2006 se vztahuje na přepravu odpadů z Unie, s výhradou vyloučení určitých druhů odpadů, v jejichž případě se uplatňuje alternativní režim. Toto nařízení podrobuje lodě, které spadají do oblasti jeho působnosti, kontrolám v průběhu celého jejich životního cyklu a jeho cílem je zajistit recyklaci těchto lodí způsobem šetrným k životnímu prostředí. Je proto vhodné upřesnit, že na loď podléhající v průběhu celého svého životního cyklu alternativnímu režimu kontroly podle tohoto nařízení by se nařízení (ES) č. 1013/2006 vztahovat nemělo. Lodě, které nespadají ani do oblasti působnosti Hongkongské úmluvy, ani tohoto nařízení, a jakýkoli odpad nacházející se na palubě lodi, který nepochází z provozu, by měly nadále podléhat nařízení (ES) č. 1013/2006, směrnici 2008/98/ES a směrnici Evropského parlamentu a Rady 2008/99/ES (7).
(11)
Rovněž se uznává, že lodě i nadále podléhají jiným mezinárodním úmluvám s cílem zajistit jejich bezpečný provoz na moři v průběhu jejich provozní životnosti, a ačkoliv tyto lodě mohou využívat určitých plavebních práv a svobod, jsou povinny předem oznámit své vplutí do přístavu. Členské státy by měly mít možnost se rozhodnout uplatňovat další kontroly v souladu s jinými mezinárodními smlouvami. Stanovení dodatečných tranzitních kontrol podle tohoto nařízení proto není považováno za nezbytné.
(12)
Při výkladu požadavků tohoto nařízení je třeba brát v úvahu pokyny, které na podporu Hongkongské úmluvy vypracovala IMO (dále jen „pokyny IMO“).
(13)
Pro účely tohoto nařízení by pojem „recyklace“ neměl mít význam vymezený ve směrnici 2008/98/ES. Toto nařízení by proto mělo zavést zvláštní definici pojmu „recyklace lodí“.
(14)
Nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1272/2008 (8) provádí na úrovni Unie Globálně harmonizovaný systém klasifikace a označování chemických látek. Uvedené nařízení je společně se směrnicí Rady 67/548/EHS (9) a směrnicí Evropského parlamentu a Rady 1999/45/ES (10) užitečným vodítkem pro určování toho, co je nebezpečný materiál.
(15)
Vedení soupisu nebezpečných materiálů nacházejících se na palubě lodi v průběhu celého jejího životního cyklu je klíčovým požadavkem stanoveným v Hongkongské úmluvě a tomto nařízení. V souladu s pravidlem 8 odst. 2 Hongkongské úmluvy by loď určená k recyklaci měla v období před vstupem do zařízení na recyklaci lodí minimalizovat množství odpadu pocházejícího z provozu. Pokud má být odpad pocházející z provozu dodán společně s lodí do zařízení na recyklaci lodí, mělo by se přibližné množství a umístění tohoto odpadu uvést v části II soupisu.
(16)
Členské státy by měly přijmout opatření, která zabrání obcházení pravidel pro recyklaci lodí a zvýší transparentnost recyklace lodí. Podle Hongkongské úmluvy by členské státy měly podávat informace o lodích, pro něž bylo vydáno osvědčení soupisu, a o lodích, pro něž obdržely prohlášení o dokončení recyklace, a informace o nedovolené recyklaci lodí a o následných opatřeních, která přijaly.
(17)
Členské státy by měly stanovit pravidla pro sankce použitelné v případě porušení tohoto nařízení a zajistit, aby tyto sankce byly uplatňovány tak, aby se zabránilo obcházení pravidel pro recyklaci lodí. Stanovené sankce, které mohou být občanskoprávní nebo správní povahy, by měly být účinné, přiměřené a odrazující.
(18)
V souladu s judikaturou Soudního dvora jsou soudy členských států povinny vykládat procesní pravidla upravující podmínky, které je nutno splnit pro účely podání správního opravného prostředku nebo žaloby, způsobem, který v co největším možném rozsahu zohlední cíle čl. 9 odst. 3 Aarhuské úmluvy.
(19)
V zájmu ochrany lidského zdraví a životního prostředí a s ohledem na zásadu „znečišťovatel platí“ by Komise měla posoudit možnost zavedení finančního mechanismu, jenž by se vztahoval na všechny lodě vplouvající do přístavů a kotvišť členských států, bez ohledu na to, pod jakou vlajkou plují, a jenž by vytvářel zdroje napomáhající environmentálně šetrné recyklaci lodí a jejich zpracování, aniž by to podněcovalo změnu vlajky.
(20)
Za účelem zohlednění vývoje v souvislosti s Hongkongskou úmluvou by měla být na Komisi přenesena pravomoc přijímat akty v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování Evropské unie, pokud jde o aktualizaci příloh I a IA tohoto nařízení. Je obzvláště důležité, aby Komise v rámci přípravné činnosti vedla odpovídající konzultace, a to i na odborné úrovni. Při přípravě a vypracování aktu v přenesené pravomoci by Komise měla zajistit, aby byly příslušné dokumenty předány současně, včas a vhodným způsobem Evropskému parlamentu a Radě.
(21)
Za účelem zajištění jednotných podmínek k provedení tohoto nařízení by měly být Komisi svěřeny prováděcí pravomoci. Tyto pravomoci by měly být vykonávány v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 182/2011 (11).
(22)
Jelikož cíle tohoto nařízení, totiž předcházet nepříznivým účinkům na lidské zdraví a životní prostředí způsobeným recyklací, provozem a údržbou lodí plujících pod vlajkou členského státu, zmírnit je nebo je vyloučit, nemůže být dosaženo uspokojivě členskými státy vzhledem k mezinárodní povaze námořní dopravy a recyklace lodí, ale spíše jej může být lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijímat opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje toto nařízení rámec toho, co je nezbytné pro dosažení tohoto cíle,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
HLAVA I
PŘEDMĚT, OBLAST PŮSOBNOSTI A DEFINICE
Článek 1
Předmět a účel
Účelem tohoto nařízení je předcházet nehodám, zraněním a jiným nepříznivým účinkům na lidské zdraví a životní prostředí způsobeným recyklací lodí, zmírnit je, minimalizovat a v co největší možné míře je vyloučit. Účelem tohoto nařízení je zvýšit bezpečnost, ochranu lidského zdraví a mořského prostředí Unie v průběhu celého životního cyklu lodi, zejména s cílem zajistit, aby se s nebezpečným odpadem vzniklým při recyklaci lodi nakládalo způsobem šetrným k životnímu prostředí.
Toto nařízení rovněž stanoví pravidla pro zajištění řádného nakládání s nebezpečnými materiály na palubě lodí.
Toto nařízení si rovněž klade za cíl usnadnit ratifikaci Hongkongské mezinárodní úmluvy pro bezpečnou a environmentálně šetrnou recyklaci lodí z roku 2009 (dále jen „Hongkongské úmluva“).
Článek 2
Oblast působnosti
1. Toto nařízení se s výjimkou článku 12 vztahuje na lodě plující pod vlajkami členských států.
Článek 12 se vztahuje na lodě plující pod vlajkami třetích zemí, které vplouvají do přístavu nebo kotviště členského státu.
2. Toto nařízení se nevztahuje na:
a)
jakékoli válečné lodě, pomocná plavidla námořnictva nebo jiné lodě vlastněné nebo provozované státem a v současnosti používané pouze pro státní neobchodní službu;
b)
lodě o hrubé prostornosti menší než 500 GT;
c)
lodě provozované v průběhu svého životního cyklu pouze ve vodách spadajících pod svrchovanost nebo jurisdikci členského státu, pod jehož vlajkou daná loď pluje.
Článek 3
Definice
1. Pro účely tohoto nařízení se rozumí:
1)
„lodí“ plavidlo jakéhokoli druhu, i odstrojené nebo tažené, které je nebo bylo provozováno v námořním prostředí, včetně ponorných plavidel, plovoucích zařízení, plovoucích plošin, samozdvižných plošin, plovoucích zásobovacích plošin (FSU) a výrobních, skladovacích a vykládacích plavidel (FPSO);
2)
„novou lodí“ loď:
a)
pro kterou je uzavřena stavební smlouva ke dni použitelnosti tohoto nařízení nebo později;
b)
pokud neexistuje stavební smlouva, jejíž kýl je položen nebo jejíž stavba se nachází v podobné konstrukční fázi šest měsíců po dni použitelnosti tohoto nařízení nebo později, nebo
c)
jejíž dodání se uskuteční třicet měsíců po dni použitelnosti tohoto nařízení nebo později;
3)
„tankerem“ ropný tanker, jak je definován v příloze I úmluvy o zabránění znečišťování z lodí (dále jen „úmluva MARPOL“), nebo tanker přepravující jedovaté kapalné látky (NLS) definovaný v příloze II uvedené úmluvy;
4)
„nebezpečným materiálem“ jakýkoli materiál nebo látka, který by mohl představovat nebezpečí pro lidské zdraví nebo životní prostředí;
5)
„odpadem pocházejícím z provozu“ odpadní voda a zbytky pocházející z běžného provozu lodí podléhající požadavkům úmluvy MARPOL;
6)
„recyklací lodí“ úplná nebo částečná demontáž lodi v zařízení na recyklaci lodí s cílem získat části a materiály k přepracování, přípravě k opětovnému použití a k opětovnému použití a zároveň se postarat o nebezpečné a jiné materiály, včetně souvisejících činností, jako je skladování a zpracování částí a materiálů na místě, nikoliv však jejich další zpracování nebo odstranění v samostatných zařízeních;
7)
„zařízením na recyklaci lodí“ vymezená plocha, která je loděnicí nebo zařízením, jež se nachází v členském státě nebo ve třetí zemi a používá se na recyklaci lodí;
8)
„společností provádějící recyklaci lodí“ vlastník zařízení na recyklaci lodí nebo jakákoliv jiná organizace nebo osoba, která převzala odpovědnost za recyklaci lodí od vlastníka zařízení na recyklaci lodí;
9)
„správním orgánem“ orgán státní správy určený členským státem jako odpovědný za povinnosti související s loděmi plujícími pod jeho vlajkou nebo s loděmi provozovanými v jeho pravomoci;
10)
„uznaným subjektem“ subjekt uznaný v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 391/2009 (12);
11)
„příslušným orgánem“ nebo „příslušnými orgány“ orgán nebo orgány státní správy určené členským státem nebo třetí zemí jako místně nebo věcně příslušné pro zařízení na recyklaci lodí v jurisdikci daného státu ve vztahu ke všem činnostem, které provádějí;
12)
„hrubou prostorností“ (GT) hrubá prostornost vypočtená v souladu s vyměřovacími předpisy obsaženými v příloze I Mezinárodní úmluvy o vyměřování lodí z roku 1969 nebo v jakékoli následné úmluvě;
13)
„příslušnou osobou“ osoba s odpovídající kvalifikací, školením a dostatečnými znalostmi, zkušenostmi a dovednostmi pro výkon konkrétní činnosti;
14)
„majitelem lodi“ fyzická nebo právnická osoba registrovaná jako vlastník lodi, včetně fyzické nebo právnické osoby vlastnící loď po omezenou dobu do jejího prodeje nebo jejího předání zařízení na recyklaci lodí, nebo neexistuje-li registrace, fyzická nebo právnická osoba vlastnící loď nebo jakákoliv jiná organizace nebo osoba, jako je správce nebo nájemce lodi bez posádky, která převzala odpovědnost za provoz lodi od vlastníka lodi, jakož i právnická osoba provozující loď ve vlastnictví státu;
15)
„novou instalací“ instalace systémů, vybavení, izolace nebo jiného materiálu na lodi po dni použitelnosti tohoto nařízení;
16)
„plánem recyklace lodi“ plán vypracovaný provozovatelem zařízení na recyklaci lodí pro každou konkrétní loď určenou k recyklaci na jeho odpovědnost, při zohlednění příslušných pokynů a usnesení IMO;
17)
„plánem zařízení na recyklaci lodí“ plán vypracovaný provozovatelem zařízení na recyklaci lodí a přijatý radou nebo příslušným řídícím orgánem společnosti provádějící recyklaci lodí, který popisuje procesy a postupy recyklace lodi v zařízení na recyklaci lodí a jehož součástí je zejména bezpečnost a školení pracovníků, ochrana lidského zdraví a životního prostředí, funkce a povinnosti zaměstnanců, plán připravenosti a reakce na mimořádné události a systémy sledování, předávání a zaznamenávání informací, při zohlednění příslušných pokynů a usnesení IMO;
18)
„bezpečným pro vstup“ prostor, který splňuje všechny tyto podmínky:
a)
obsah kyslíku v ovzduší a koncentrace hořlavých par nepřekračují hranice bezpečnosti;
b)
žádné toxické materiály v ovzduší nepřekračují přípustné koncentrace;
c)
žádné zbytky nebo materiály související s prací schválenou příslušnou osobou nezpůsobí nekontrolované uvolnění toxických materiálů ani nebezpečnou koncentraci hořlavých par ve stávajících atmosférických podmínkách, nakládá-li se s nimi podle pokynů;
19)
„bezpečným pro práci při vysokých teplotách“ prostor, ve kterém jsou splněny všechny tyto podmínky:
a)
pro používání zařízení na obloukové nebo plamenové svařování, zařízení na stříhání, řezání či pálení nebo jiných forem otevřeného plamene, jakož i pro tepelné zpracování, mletí nebo provádění činností, při nichž dochází ke vzniku jisker, jsou zajištěny bezpečné podmínky, které znemožňují explozi a vylučují rovněž výskyt plynu;
b)
jsou splněny podmínky pro bezpečný vstup stanovená v bodě 18;
c)
prací při vysokých teplotách nejsou změněny stávající atmosférické podmínky;
d)
všechny přilehlé prostory byly vyčištěny, inertizovány nebo dostatečně ošetřeny, aby nedošlo ke vzniku nebo šíření požáru;
20)
„prohlášením o dokončení recyklace“ potvrzení vydané provozovatelem zařízení na recyklaci lodí o tom, že recyklace lodi byla dokončena v souladu s tímto nařízením;
21)
„osvědčením soupisu“ osvědčení pro konkrétní loď vydávané lodím plujícím pod vlajkami členských států v souladu s článkem 9, ke kterému je připojen soupis nebezpečných materiálů v souladu s článkem 5;
22)
„osvědčením o připravenosti k recyklaci“ osvědčení pro konkrétní loď vydávané lodím plujícím pod vlajkami členských států, které je v souladu s čl. 9 odst. 9 a k němuž jsou připojeny soupis nebezpečných materiálů podle čl. 5 odst. 7 a schválený plán recyklace lodi podle článku 7;
23)
„prohlášením o souladu“ osvědčení pro konkrétní loď vydávané lodím plujícím pod vlajkami třetích zemí, ke kterému je připojen soupis nebezpečných materiálů, v souladu s článkem 12;
24)
„výtlakem prázdné lodi v tunách (LDT)“ hmotnost lodi v tunách bez nákladu, pohonných hmot, mazacích olejů ve skladovacích nádržích, zátěžové vody, pitné vody, napájecí vody, zásob určených ke spotřebě, bez cestujících a posádky a jejich majetku, a je souhrnem hmotnosti trupu, konstrukce, strojního zařízení, vybavení a instalací nacházejících se na lodi.
2. Pro účely čl. 7 odst. 2 písm. d) a článků 13, 15 a 16 se rozumí:
a)
„odpadem“, „nebezpečným odpadem“, „zpracováním“, „nakládáním s odpady“ odpad, nebezpečný odpad, zpracování a nakládání s odpady ve smyslu článku 3 směrnice 2008/98/ES;
b)
„inspekcí na místě“ prohlídka zařízení na recyklaci lodí, která posoudí, zda jsou podmínky na místě v souladu s podmínkami popsanými v příslušné předložené dokumentaci;
c)
„pracovníkem“ každá osoba, která pravidelně nebo dočasně vykonává práci v pracovním poměru, včetně pracovníků pracujících pro dodavatele a subdodavatele;
d)
„nakládáním způsobem šetrným k životnímu prostředí“ provedení všech možných kroků k zajištění toho, že se s odpady a nebezpečnými materiály nakládá způsobem chránícím lidské zdraví a životní prostředí před nepříznivými účinky, které by tyto materiály a odpady mohly způsobit.
3. Pro účely odst. 1 bodu 13 může být příslušnou osobou školený pracovník nebo řídící pracovník schopný rozeznat a vyhodnotit rizika povolání, hrozící nebezpečí a vystavení zaměstnanců potenciálně nebezpečným materiálům nebo nebezpečným podmínkám v zařízení na recyklaci lodí a schopný určit nezbytná ochranná a preventivní opatření, která je třeba přijmout k vyloučení či snížení těchto nebezpečí, rizik nebo vystavení nebezpečí.
Aniž je dotčena směrnice Evropského parlamentu a Rady 2005/36/ES (13), může příslušný orgán stanovit vhodná kritéria pro určení těchto osob a může určit povinnosti, které jim mají být přiděleny.
HLAVA II
LODĚ
Článek 4
Kontrola nebezpečných materiálů
Instalace nebo používání nebezpečných materiálů uvedených v příloze I na lodích se zakazují nebo omezují, jak je uvedeno v příloze I, aniž jsou dotčeny jiné požadavky příslušných právních předpisů Unie, které mohou vyžadovat další opatření.
Článek 5
Soupis nebezpečných materiálů
1. Každá nová loď musí mít na palubě soupis nebezpečných materiálů, ve kterém jsou identifikovány alespoň nebezpečné materiály podle přílohy II obsažené v konstrukci nebo vybavení lodi, jejich umístění a přibližné množství.
2. S výhradou čl. 32 odst. 2 písm. b) musí stávající lodě pokud možno splňovat požadavky odstavce 1.
Lodě určené k recyklaci musí pokud možno splňovat požadavky odstavce 1 tohoto článku ode dne zveřejnění evropského seznamu zařízení na recyklaci lodí (dále jen „evropský seznam“) podle čl. 16 odst. 2.
S výhradou čl. 32 odst. 2 písm. b) musí být při vypracovávání soupisu nebezpečných materiálů identifikovány alespoň nebezpečné materiály uvedené v příloze I.
3. Soupis nebezpečných materiálů musí:
a)
být vyhotoven zvlášť pro každou loď;
b)
poskytovat důkazy o tom, že loď dodržuje zákazy a omezení pro instalaci nebo používání nebezpečných materiálů v souladu s článkem 4;
c)
být sestaven při zohlednění příslušných pokynů IMO;
d)
být ověřen správním orgánem nebo jím pověřeným uznaným subjektem.
4. Kromě požadavků odstavce 3 se u stávajících lodí vypracuje plán popisující vizuální kontrolu či kontrolu odběrem vzorků, podle níž se při zohlednění příslušných pokynů IMO vyhotovuje soupis nebezpečných materiálů.
5. Soupis nebezpečných materiálů se skládá ze tří částí:
a)
seznamu nebezpečných materiálů uvedených v přílohách I a II v souladu s odstavci 1 a 2 tohoto článku a obsažených v konstrukci nebo vybavení lodi, s určením jejich umístění a přibližného množství (část I);
b)
seznamu odpadu pocházejícího z provozu a nacházejícího se na lodi (část II);
c)
seznamu zásob nacházejících se na lodi (část III).
6. Část I soupisu nebezpečných materiálů musí být náležitě vedena a aktualizována během provozování lodi s ohledem na nové instalace obsahující jakýkoli nebezpečný materiál uvedený v příloze II a relevantní změny v konstrukci a vybavení lodi.
7. Před recyklací a při zohlednění příslušných pokynů IMO musí soupis nebezpečných materiálů vedle náležitě vedené a aktualizované části I obsahovat část II týkající se odpadů pocházejících z provozu a část III týkající se zásob a musí být ověřen správním orgánem nebo jím pověřeným uznaným subjektem.
8. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 24, pokud jde o aktualizaci seznamu položek na soupisu nebezpečných materiálů uvedených v přílohách I a II s cílem zajistit, aby byly v daných seznamech zahrnuty alespoň látky uvedené v dodatcích I a II Hongkongské úmluvy.
Komise přijme samostatný akt v přenesené pravomoci pro každou z látek, které mají být doplněny do přílohy I nebo II nebo z nich vypuštěny.
Článek 6
Obecné požadavky na majitele lodí
1. Při přípravě odeslání lodi na recyklaci majitelé lodí:
a)
poskytnou provozovateli zařízení na recyklaci lodí veškeré informace o lodi potřebné pro vypracování plánu recyklace lodi podle článku 7;
b)
písemně oznámí příslušnému správnímu orgánu záměr recyklovat loď v konkrétním zařízení či konkrétních zařízeních na recyklaci lodí, a to ve lhůtě, kterou dotčený správní orgán určí. Oznámení musí obsahovat alespoň:
i)
soupis nebezpečných materiálů a
ii)
veškeré informace o lodi podle písmene a).
2. Majitelé lodí zajistí, aby lodě určené k recyklaci:
a)
byly recyklovány pouze v zařízeních na recyklaci lodí, která jsou uvedena na evropském seznamu;
b)
před vstupem do zařízení na recyklaci lodí byly provozovány tak, aby bylo možné minimalizovat množství zbytků nákladu, zbývajícího ropného paliva a odpadu vzniklého na lodi, jenž zůstal na palubě;
c)
byly před zahájením recyklace po obdržení plánu recyklace lodi schváleného podle čl. 7 odst. 3 opatřeny osvědčením o připravenosti lodi k recyklaci vydaným správním orgánem nebo jím pověřeným uznaným subjektem.
3. Majitelé lodí zajistí, aby se tankery dostaly do zařízení na recyklaci lodí s nákladovými nádržemi a čerpacím zařízením ve stavu připravenosti pro vydání osvědčení o bezpečné práci při vysokých teplotách.
4. Majitelé lodí poskytnou provozovateli zařízení na recyklaci lodí kopii osvědčení o připravenosti k recyklaci vydaného v souladu s článkem 9.
5. Majitelé lodí odpovídají za loď a přijmou opatření s cílem zajistit, aby loď splňovala požadavky správního orgánu členského státu vlajky do doby, než za ni převezme odpovědnost provozovatel zařízení na recyklaci lodí. Provozovatel zařízení na recyklaci lodí může převzetí lodi k recyklaci odmítnout, pokud stav lodi zásadním způsobem neodpovídá údajům uvedeným v osvědčení soupisu, včetně případů, kdy část I soupisu nebezpečných materiálů není náležitě vedena a aktualizována tak, aby odrážela změny v konstrukci a vybavení lodi. Za této situace odpovídá za loď nadále její majitel, který o tom neodkladně informuje správní orgán.
Článek 7
Plán recyklace lodi
1. Před jakoukoli recyklací lodi musí být pro každou konkrétní loď vypracován plán recyklace lodi. Tento plán recyklace lodi musí pokrýt veškeré skutečnosti týkající se lodi, které nejsou uvedeny v plánu zařízení na recyklaci lodí nebo které vyžadují zvláštní postupy.
2. Plán recyklace lodi musí:
a)
být vypracován provozovatelem zařízení na recyklaci lodí v souladu s příslušnými ustanoveními Hongkongské úmluvy a při zohlednění příslušných pokynů IMO a informace o lodi poskytnuté jejím majitelem v souladu s čl. 6 odst. 1 písm. a) tak, aby jejich obsah náležitě odrážel informace obsažené v soupisu nebezpečných materiálů;
b)
upřesňovat, zda a v jakém rozsahu má jakákoli přípravná práce, jako jsou předběžné zpracování, určení možných rizik a odstranění zásob, proběhnout na jiném místě než v zařízení na recyklaci lodí uvedeném v plánu recyklace lodi. V plánu recyklace lodi by mělo být uvedeno i místo, kde se bude loď nacházet v průběhu recyklačních činností, a stručný plán příjezdu a bezpečného umístění konkrétní lodi, která má být recyklována;
c)
obsahovat informace týkající se vytvoření, udržování a sledování podmínek pro bezpečný vstup a bezpečnou práci při vysokých teplotách v případě konkrétní lodi, přičemž se zohlední takové skutečnosti, jako je její konstrukce, uspořádání a předchozí náklad, a další nezbytné informace o způsobu provedení plánu recyklace lodi;
d)
obsahovat informace o druhu a množství nebezpečných materiálů a odpadu vznikajících v průběhu recyklace konkrétní lodi, včetně materiálů a odpadu uvedených v soupisu nebezpečných materiálů, a o tom, jak s nimi bude naloženo v zařízení na recyklaci lodí a v následných zařízeních a jak v nich budou skladovány, a
e)
pokud se k recyklaci lodi využije více než jedno zařízení na recyklaci lodí, být v zásadě vypracován zvlášť pro každé dotčené zařízení a určovat pořadí využití a povolené činnosti, které budou v těchto zařízeních prováděny.
3. Plán recyklace lodi musí být schválen tichým nebo výslovným souhlasem příslušným orgánem v souladu s případnými požadavky státu, ve kterém se nachází zařízení na recyklaci lodí.
Výslovné schválení se udělí, pokud příslušný orgán zašle písemné oznámení o svém rozhodnutí o plánu recyklace lodi provozovateli zařízení na recyklaci lodí, majiteli lodi a správnímu orgánu.
Za schválení tichým souhlasem je považována situace, kdy příslušný orgán nezašle provozovateli zařízení na recyklaci lodí, majiteli lodi a správnímu orgánu žádnou písemnou námitku k plánu recyklace lodi ve lhůtě pro posouzení stanovené případně v souladu s požadavky státu, ve kterém se nachází zařízení na recyklaci lodí, a oznámené podle čl. 15 odst. 2 písm. b).
4. Členské státy mohou požádat správní orgán, aby zaslal příslušnému orgánu státu, v němž se nachází zařízení na recyklaci lodí, informace poskytnuté majitelem lodi podle čl. 6 odst. 1 písm. b) a tyto údaje:
i)
datum, kdy byla loď registrována ve státu vlajky,
ii)
identifikační číslo lodi (číslo IMO),
iii)
registrační číslo vyznačené na trupu lodi při dodání nově postavené lodi,
iv)
jméno a druh lodi,
v)
přístav, v němž je loď registrována,
vi)
jméno a adresu majitele lodi a identifikační číslo registrovaného majitele podle IMO,
vii)
název a adresu společnosti,
viii)
názvy všech klasifikačních společností, kterými byla loď klasifikována,
ix)
hlavní údaje o lodi (celková délka (LOA), šířka (na žebrech), hloubka (boční), LDT, hrubá prostornost a čistá prostornost a druh a výkon motoru).
Článek 8
Prohlídky
1. Prohlídky lodí provádějí úředníci správního orgánu nebo jím pověřeného uznaného subjektu při zohlednění příslušných pokynů IMO.
2. Jestliže správní orgán pověří provedením prohlídek uznaný subjekt, jak je uvedeno v odstavci 1, svěří mu alespoň tyto pravomoci:
-
požadovat, aby loď, kterou kontroluje, splňovala požadavky tohoto nařízení a
-
provádět prohlídky na vyžádání relevantních orgánů členského státu.
3. Lodě podléhají těmto prohlídkám:
a)
počáteční prohlídce;
b)
opakované prohlídce;
c)
dodatečné prohlídce;
d)
závěrečné prohlídce.
4. Počáteční prohlídka nové lodi se provádí před jejím uvedením do provozu nebo před vydáním osvědčení soupisu. Počáteční prohlídka stávajících lodí se provede do 31. prosince 2020. Prohlídkou se ověří, že část I soupisu nebezpečných materiálů je v souladu s požadavky tohoto nařízení.
5. Opakovaná prohlídka se provádí v časových odstupech stanovených správním orgánem, které nesmějí přesáhnout pět let. Prohlídkou se ověří, že část I soupisu nebezpečných materiálů je v souladu s požadavky tohoto nařízení.
6. Dodatečná prohlídka, celková nebo částečná, podle okolností, se provádí, pokud o ni požádá majitel lodi po změně, výměně nebo významné opravě konstrukce, vybavení, systémů, instalací, plánů a materiálu, která má vliv na soupis nebezpečných látek. Prohlídka musí být taková, aby zajistila, aby každá změna, výměna nebo významná oprava byla provedena způsobem, který zajistí, že loď i nadále splňuje požadavky tohoto nařízení a že část I soupisu nebezpečných materiálů je podle potřeby změněna.
7. Závěrečná prohlídka se provádí před vyřazením lodi z provozu a před zahájením recyklace lodi.
Touto prohlídkou se ověří, že:
a)
soupis nebezpečných materiálů splňuje požadavky článku 5;
b)
plán recyklace lodi náležitě zohledňuje informace obsažené v soupisu nebezpečných látek a splňuje požadavky článku 7;
c)
zařízení na recyklaci lodí, v němž má být loď recyklována, je uvedeno na evropském seznamu.
8. Počáteční a závěrečnou prohlídku stávajících lodí určených k recyklaci lze provést současně.
Článek 9
Vydání a potvrzení osvědčení
1. Po úspěšném dokončení počáteční nebo opakované prohlídky vydá správní orgán nebo jím pověřený uznaný subjekt osvědčení soupisu. Toto osvědčení je doplněno částí I soupisu nebezpečných materiálů uvedených v čl. 5 odst. 5 písm. a).
Pokud se počáteční prohlídka a závěrečná prohlídka provádějí současně, jak je uvedeno v čl. 8 odst. 8, vydává se pouze osvědčení o připravenosti k recyklaci podle odstavce 9 tohoto článku.
Komise přijme prováděcí akty, kterými stanoví formát osvědčení soupisu, aby se zajistil jeho soulad s dodatkem 3 Hongkongské úmluvy. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle článku 25 tohoto nařízení.
2. Po úspěšném dokončení dodatečné prohlídky provedené v souladu s čl. 8 odst. 6 potvrdí osvědčení soupisu na žádost majitele lodi správní orgán nebo jím pověřený uznaný subjekt.
3. S výhradou odstavce 4, je-li úspěšně dokončena opakovaná prohlídka, správní orgán nebo jím pověřený uznaný subjekt vydá nebo případně potvrdí osvědčení soupisu:
a)
v době tří měsíců před uplynutím doby platnosti stávajícího osvědčení soupisu; platnost nového osvědčení začíná ode dne úspěšného dokončení opakované prohlídky a nepřesáhne dobu pěti let ode dne uplynutí doby platnosti stávajícího;
b)
po uplynutí doby platnosti stávajícího osvědčení soupisu; platnost nového osvědčení začíná ode dne úspěšného dokončení opakované prohlídky a nepřesáhne dobu pěti let ode dne uplynutí doby platnosti stávajícího;
c)
více než tři měsíce před uplynutím doby platnosti stávajícího osvědčení soupisu; platnost nového osvědčení začíná ode dne úspěšného dokončení opakované prohlídky a nepřesáhne dobu pěti let ode dne dokončení opakované prohlídky.
4. Pokud byla úspěšně dokončena opakovaná prohlídka a nové osvědčení soupisu nemůže být vydáno nebo umístěno na loď před uplynutím doby platnosti stávajícího osvědčení, potvrdí správní orgán nebo jím uznaný subjekt stávající osvědčení, které bude považováno za platné po další dobu nepřesahující pět let ode dne uplynutí doby platnosti.
5. V případě osvědčení soupisu vydaného na období kratší než pět let může správní orgán nebo jím pověřený uznaný subjekt prodloužit platnost stávajícího osvědčení na další dobu nepřesahující pět let.
6. Ve zvláštních případech stanovených správním orgánem nemusí nové osvědčení soupisu platit ode dne uplynutí doby platnosti stávajícího osvědčení, jak je vyžadováno v odst. 3 písm. a) a b) a v odstavcích 7 a 8. V těchto zvláštních případech nové osvědčení platí po dobu nepřesahující pět let ode dne dokončení opakované prohlídky.
7. Pokud se loď v okamžiku uplynutí doby platnosti osvědčení soupisu nenachází v přístavu či kotvišti, kde má být provedena její prohlídka, může správní orgán, je-li to vhodné, prodloužit dobu platnosti osvědčení soupisu o období nepřesahující tři měsíce, aby lodi umožnil dokončit plavbu do přístavu, kde má být provedena prohlídka. Jakékoli poskytnuté prodloužení je podmíněno tím, že v daném přístavu bude provedena prohlídka lodi předtím, než odpluje. Loď, které je prodloužena platnost osvědčení, není při příjezdu do přístavu, kde má být provedena její prohlídka, na základě tohoto prodloužení oprávněna opustit přístav bez nového osvědčení. Po provedení opakované prohlídky platí nové osvědčení soupisu po dobu, která nepřesáhne pět let ode dne uplynutí doby platnosti stávajícího osvědčení před prodloužením jeho platnosti.
8. Platnost osvědčení soupisu pro loď používanou na krátké plavby, jež nebyla prodloužena za podmínek uvedených v odstavci 7, může správní orgán prodloužit o dobu nejvýše jednoho měsíce od uplynutí doby jeho platnosti. Po dokončení opakované prohlídky platí nové osvědčení soupisu po dobu, která nepřesáhne pět let ode dne uplynutí doby platnosti stávajícího osvědčení před prodloužením doby jeho platnosti.
9. Po úspěšném dokončení závěrečné prohlídky podle čl. 8 odst. 7 vydá správní orgán nebo jím pověřený uznaný subjekt osvědčení o připravenosti k recyklaci. Toto osvědčení je doplněno soupisem nebezpečných materiálů a plánem recyklace lodi.
Komise přijme prováděcí akty, kterými stanoví formát osvědčení o připravenosti k recyklaci, aby se zajistil jeho soulad s dodatkem 4 Hongkongské úmluvy. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle článku 25 tohoto nařízení. Osvědčení o připravenosti k recyklaci vydané po závěrečné prohlídce v souladu s prvním pododstavcem tohoto odstavce je přijímáno ostatními členskými státy a pro účely tohoto nařízení je považováno za osvědčení mající stejnou platnost jako osvědčení o připravenosti k recyklaci, které samy vydaly.
Článek 10
Platnost osvědčení
1. S výhradou článku 9 se osvědčení soupisu vydává na dobu stanovenou správním orgánem, která nesmí přesáhnout pět let.
2. Osvědčení soupisu vydané nebo potvrzené podle článku 9 tohoto nařízení pozbývá platnosti v každém z těchto případů:
a)
pokud stav lodi zásadním způsobem neodpovídá údajům uvedeným v osvědčení soupisu, a to i tehdy, když část I soupisu nebezpečných materiálů není náležitě vedena a aktualizována tak, aby odrážela změny v konstrukci a vybavení lodi, při zohlednění příslušných pokynů IMO;
b)
pokud opakovaná prohlídka není dokončena v časových odstupech stanovených v čl. 8 odst. 5.
3. Osvědčení o připravenosti k recyklaci vydává správní orgán nebo jím pověřený uznaný subjekt na dobu nepřesahující tři měsíce.
4. Osvědčení o připravenosti k recyklaci vydané podle čl. 9 odst. 9 pozbývá platnosti, pokud stav lodi zásadním způsobem neodpovídá údajům uvedeným v osvědčení soupisu.
5. Odchylně od odstavce 3 může být doba platnosti osvědčení o připravenosti k recyklaci prodloužena správním orgánem nebo jím pověřeným uznaným subjektem na jednu plavbu z jednoho předem určeného místa do zařízení na recyklaci lodí.
Článek 11
Státní přístavní inspekce
1. Členské státy uplatňují ustanovení o inspekci lodí v souladu se svými vnitrostátním právem s ohledem na směrnici 2009/16/ES. Za podmínek odstavce 2 je jakákoli takováto inspekce omezena na ověření toho, že se na palubě nachází osvědčení soupisu nebo osvědčení o připravenosti k recyklaci, které je, je-li platné, považováno za dostatečné pro schválení inspekce.
2. Při zohlednění příslušných pokynů IMO může relevantní orgán státní přístavní inspekce provést důkladnou inspekci, pokud loď nemá platné osvědčení nebo pokud existuje důvodné podezření, že:
a)
stav lodi nebo jejího vybavení zásadním způsobem neodpovídá údajům uvedeným v osvědčení nebo v části I soupisu nebezpečných materiálů či obojího, nebo
b)
na palubě lodi nejsou zavedeny postupy pro vedení části I soupisu nebezpečných materiálů.
3. Loď může být varována, zadržena, vykázána nebo vyloučena z přístavů nebo terminálů na volném moři, které spadají do jurisdikce členského státu, pokud relevantním orgánům tohoto členského státu na jejich žádost nepředloží kopii osvědčení soupisu nebo případně osvědčení o připravenosti k recyklaci, aniž je dotčen článek 9. Členský stát, který podnikne takovéto kroky, bezodkladně uvědomí dotčený správní orgán. Neaktualizovaný soupis nebezpečných materiálů nepředstavuje nedostatek, který může vést k zadržení lodi, ale veškeré nesrovnalosti v soupisu nebezpečných materiálů musí být nahlášeny dotčenému správnímu orgánu a musí být do příští prohlídky odstraněny.
4. Relevantní orgán členského státu může povolit přístup do konkrétního přístavu či kotviště v případě působení vyšší moci nebo z nadřazených bezpečnostních důvodů nebo v zájmu snížení či minimalizace nebezpečí znečištění nebo v zájmu odstranění nedostatků za předpokladu, že majitel, provozovatel nebo velitel lodi učinil odpovídající opatření k zajištění bezpečného vstupu lodi a tato opatření shledá relevantní orgán daného členského státu uspokojivými.
Článek 12
Požadavky pro lodě plující pod vlajkou třetí země
1. S výhradou čl. 32 odst. 2 písm. b) musí mít loď plující pod vlajkou kterékoli třetí země, která vplouvá do přístavu či kotviště členského státu, na palubě soupis nebezpečných materiálů, který je v souladu s čl. 5 odst. 2.
Bez ohledu na první pododstavec může relevantní orgán členského státu povolit přístup do konkrétního přístavu či kotviště v případě působení vyšší moci nebo z nadřazených bezpečnostních důvodů nebo v zájmu snížení či minimalizace nebezpečí znečištění nebo v zájmu odstranění nedostatků za předpokladu, že majitel, provozovatel nebo velitel lodi učinil odpovídající opatření k zajištění bezpečného vstupu lodi a tato opatření shledá relevantní orgán uvedeného členského státu uspokojivými.
2. Instalace nebezpečných materiálů uvedených v příloze I na lodích plujících pod vlajkou třetí země, nachází-li se tato loď v přístavu či kotvišti členského státu, je zakázána nebo omezena podle přílohy I.
Používání nebezpečných materiálů uvedených v příloze I na lodích plujících pod vlajkou třetí země, nachází-li se tato loď v přístavu či kotvišti členského státu, je zakázáno nebo omezeno podle přílohy I, aniž jsou dotčeny výjimky a přechodná ujednání, které se na tyto materiály vztahují podle mezinárodního práva.
3. Soupis nebezpečných materiálů se vyhotoví zvlášť pro každou loď, při jeho vytváření se zohlední příslušné pokyny IMO a stanoví se v něm, že loď je v souladu s odstavcem 2 tohoto článku. Při vypracovávání soupisu nebezpečných materiálů musí být identifikovány alespoň nebezpečné materiály uvedené v příloze I. Loď plující pod vlajkou třetí země vypracuje plán popisující vizuální kontrolu či kontrolu odběrem vzorků, podle níž se při zohlednění příslušných pokynů IMO vyhotovuje soupis nebezpečných materiálů.
4. Soupis nebezpečných materiálů musí být náležitě veden a aktualizován během provozování lodi a uvádět nové instalace obsahující jakýkoli nebezpečný materiál uvedený v příloze II a relevantní změny v konstrukci a vybavení lodi, přičemž se zohlední výjimky a přechodná ujednání, které se na dané materiály vztahují podle mezinárodního práva.
5. Loď plující pod vlajkou třetí země může být varována, zadržena, vykázána nebo vyloučena z přístavů nebo terminálů na volném moři, které spadají do jurisdikce členského státu, pokud relevantním orgánům tohoto členského státu na jejich žádost nepředloží kopii prohlášení o souladu podle odstavců 6 a 7 případně spolu se soupisem nebezpečných materiálů. Členský stát, který podnikne takovéto kroky, bezodkladně uvědomí relevantní orgány třetí země, pod jejíž vlajkou loď pluje. Neaktualizovaný soupis nebezpečných materiálů nepředstavuje nedostatek, který může vést k zadržení lodi, ale veškeré nesrovnalosti v soupisu nebezpečných materiálů musí být nahlášeny relevantním orgánům třetí země, pod jejíž vlajkou loď pluje.
6. Relevantní orgány třetí země, pod jejíž vlajkou loď pluje, nebo subjekt jimi pověřený vydá prohlášení o souladu po ověření soupisu nebezpečných materiálů na základě vnitrostátních požadavků. Prohlášení o souladu může být vytvořeno podle vzoru v dodatku 3 Hongkongské úmluvy.
7. Prohlášení o souladu a soupis nebezpečných materiálů se vyhotovují v úředním jazyce vydávajících relevantních orgánů třetí země, pod jejíž vlajkou loď pluje, a pokud použitým jazykem není angličtina, francouzština ani španělština, je součástí jeho znění překlad do jednoho z těchto jazyků.
8. S výhradou čl. 32 odst. 2 písm. b) zajistí lodě plující pod vlajkami třetích zemí žádající o registraci pod vlajkou některého členského státu, aby byl soupis nebezpečných materiálů podle čl. 5 odst. 2 k dispozici na palubě, nebo aby byl vypracován do šesti měsíců od registrace pod vlajkou členského státu nebo během příští pravidelné prohlídky podle čl. 8 odst. 3, podle toho, co nastane dříve.
HLAVA III
ZAŘÍZENÍ NA RECYKLACI LODÍ
Článek 13
Požadavky nezbytné pro zařazení zařízení na recyklaci lodí na evropský seznam
1. Aby mohlo být zařízení na recyklaci lodí zařazeno na evropský seznam, musí v souladu s příslušnými ustanoveními Hongkongské úmluvy a při zohlednění příslušných pokynů IMO, Mezinárodní organizace práce (MOP), Basilejské úmluvy a Stockholmské úmluvy o perzistentních organických znečišťujících látkách a dalších mezinárodních pokynů splňovat tyto požadavky:
a)
je příslušnými orgány oprávněno k provádění recyklace lodí;
b)
je projektováno, postaveno a provozováno bezpečným a environmentálně šetrným způsobem;
c)
je provozováno v konstrukčně zabezpečeném areálu;
d)
zavede systémy řízení a monitorování, postupy a techniky, jejichž cílem je předejít, zmírnit, minimalizovat a v co nejvyšší míře vyloučit:
i)
zdravotní rizika pro dotčené zaměstnance a pro obyvatele žijící v blízkosti zařízení na recyklaci lodí a
ii)
nepříznivé účinky na životní prostředí způsobené recyklací lodí;
e)
vypracuje plán zařízení na recyklaci lodí;
f)
předchází nepříznivým účinkům na lidské zdraví a životní prostředí, včetně prokázání kontroly nad průsaky, zejména v přílivové zóně;
g)
zajišťuje bezpečné a k životnímu prostředí šetrné způsoby nakládání s nebezpečnými materiály a odpady a jejich skladování, včetně
i)
kontroly nad všemi nebezpečnými materiály nacházejícími se na lodi v průběhu celého procesu recyklace lodi, aby se zabránilo jakémukoli úniku těchto materiálů do životního prostředí; a dále manipulace s nebezpečnými materiály a odpady vzniklými při recyklaci lodi pouze na nepropustných podlahách s účinnými drenážními systémy,
ii)
zdokumentování veškerého odpadu vzniklého při recyklaci lodi a jeho množství a jeho předání do zařízení pro nakládání s odpady, včetně zařízení na recyklaci odpadů, oprávněných k jeho zpracování způsobem šetrným k životnímu prostředí, a aniž by bylo ohroženo lidské zdraví.
h)
vypracuje a vede plán připravenosti a reakce na mimořádné události; zajišťuje rychlý přístup na loď a do všech prostor zařízení na recyklaci lodí technice určené k reakci na mimořádnou událost, jako jsou protipožární vybavení a vozidla, vozidla lékařské záchranné služby a jeřáby;
i)
zajišťuje pracovníkům bezpečnost a školení, včetně zajištění toho, aby pracovníci používali osobní ochranné prostředky pro činnosti, které to vyžadují;
j)
vede záznamy o mimořádných událostech, nehodách, nemocech z povolání a chronických účincích, a pokud to požadují příslušné orgány, hlásí všechny mimořádné události, nehody, nemoci z povolání a chronické účinky, které představují nebo mohou představovat rizika pro bezpečnost pracovníků, lidské zdraví a životní prostředí;
k)
souhlasí s dodržováním požadavků odstavce 2.
2. Provozovatel zařízení na recyklaci lodí musí:
a)
zaslat plán recyklace lodi, jakmile je schválen podle čl. 7 odst. 3, majiteli lodi a správnímu orgánu nebo jím pověřenému uznanému subjektu;
b)
oznámit správnímu orgánu, že zařízení na recyklaci lodí je v každém ohledu připraveno zahájit recyklaci lodi;
c)
jakmile je dokončena úplná nebo částečná recyklace lodi podle tohoto nařízení, zaslat do 14 dnů ode dne úplné či částečné recyklace podle plánu recyklace lodi prohlášení o dokončení recyklace správnímu orgánu, který lodi vydal osvědčení o připravenosti k recyklaci. Prohlášení o dokončení recyklace musí obsahovat i zprávu o případných mimořádných událostech a nehodách poškozujících lidské zdraví nebo životní prostředí.
3. Komise přijme prováděcí akty, kterými stanoví formát:
a)
zprávy vyžadované podle odst. 2 písm. b) tohoto článku s cílem zajistit soulad s dodatkem 6 Hongkongské úmluvy a
b)
prohlášení vyžadovaného podle odst. 2 písm. b) tohoto článku s cílem zajistit soulad s dodatkem 7 Hongkongské úmluvy.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle článku 25 tohoto nařízení.
Článek 14
Udělení oprávnění zařízení na recyklaci lodí nacházejícímu se v členském státě
1. Aniž jsou dotčeny jiné příslušné právní předpisy Unie, příslušné orgány udělí oprávnění zařízením na recyklaci nacházejícím se na jejich území, která splňují požadavky na provádění recyklace lodí stanovené v článku 13. Toto oprávnění může být dotyčným zařízením na recyklaci lodí uděleno na dobu nejdéle pěti let a může být patřičně obnovováno.
Jsou-li splněny požadavky tohoto nařízení a požadavky tohoto článku, může být jakékoli povolení vydané v souladu s jinými příslušnými vnitrostátními právními předpisy nebo s jinými právními předpisy Unie sloučeno s oprávněním uděleným podle tohoto článku v povolení jediné, pokud se tím zamezí zbytečné duplicitě informací a duplicitě činností vykonávaných provozovatelem zařízení na recyklaci lodí či společností provádějící recyklaci lodí nebo příslušného orgánu. V takových případech lze platnost oprávnění prodloužit v souladu s režimem povolení uvedeným v prvním pododstavci, avšak nejvýše na dobu pěti let.
2. Členské státy vypracují a aktualizují seznam zařízení na recyklaci lodí, kterým udělily oprávnění v souladu s odstavcem 1.
3. Seznam uvedený v odstavci 2 se bez prodlení oznámí Komisi do 31. března 2015.
4. Jestliže zařízení na recyklaci lodí přestane požadavky stanovené v článku 13 splňovat, pozastaví nebo odebere členský stát, kde se nachází zařízení na recyklaci lodí, oprávnění, které danému zařízení na recyklaci lodí vydal, nebo požádá dotčenou společnost, aby provedla nápravná opatření, a neprodleně o tom uvědomí Komisi.
5. O každém oprávnění uděleném zařízení na recyklaci lodí v souladu s odstavcem 1 dotčený členský stát neprodleně uvědomí Komisi.
Článek 15
Zařízení na recyklaci lodí nacházející se ve třetí zemi
1. Společnost provádějící recyklaci lodí, která vlastní zařízení na recyklaci lodí nacházející se ve třetí zemi a která hodlá recyklovat lodě plující pod vlajkami členských států, podá Komisi žádost o zařazení tohoto zařízení na recyklaci lodí na evropský seznam.
2. K žádosti uvedené v odstavci 1 musí být přiložen doklad o tom, že dotčené zařízení na recyklaci lodí splňuje požadavky stanovené v článku 13, aby mohlo provádět recyklaci lodí a být zařazeno na evropský seznam v souladu s článkem 16.
Společnost provádějící recyklaci lodí zejména:
a)
uvede, jaká povolení, licence nebo oprávnění jí k provádění recyklace lodí udělily příslušné orgány, a případně jaká povolení, licence nebo oprávnění příslušné orgány udělily všem jejím dodavatelům a subdodavatelům, kteří se přímo podílejí na procesu recyklace lodi, a uvede všechny informace podle čl. 16 odst. 2;
b)
uvede, zda plán recyklace lodi schválí příslušný orgán tichým nebo výslovným souhlasem, a v případě tichého souhlasu uvede lhůtu pro posouzení stanovenou případně podle vnitrostátních požadavků;
c)
potvrdí, že loď plující pod vlajkou členského státu bude přijata k recyklaci pouze v souladu s tímto nařízením;
d)
doloží, že zařízení na recyklaci lodí je schopno v průběhu celého procesu recyklace lodi vytvořit, udržovat a sledovat podmínky pro bezpečnou práci při vysokých teplotách a pro bezpečný vstup;
e)
připojí mapu s ohraničením zařízení na recyklaci lodí a míst, na nichž v zařízení probíhají recyklační činnosti;
f)
u každého nebezpečného materiálu uvedeného v příloze I a dalších nebezpečných materiálů, které by mohly být součástí konstrukce lodi, uvede:
i)
zda je zařízení na recyklaci lodí oprávněno odstraňovat daný nebezpečný materiál. Pokud je k tomu oprávněno, musí být určeni příslušní pracovníci oprávnění provádět odstraňování a doložena jejich způsobilost k této činnosti,
ii)
jaký postup pro nakládání s odpadem, jako je spalování, skládkování nebo jiný způsob zpracování odpadu, bude v zařízení na recyklaci lodí či mimo ně použit, název a adresu zařízení na zpracování odpadu, pokud není totožné se zařízením na recyklaci lodí, a prokáže, že daný postup bude proveden bez ohrožení lidského zdraví a způsobem šetrným k životnímu prostředí;
g)
potvrdí, že přijala plán zařízení na recyklaci lodí se zohledněním příslušných pokynů IMO;
h)
poskytne informace nezbytné k identifikaci zařízení na recyklaci lodí.
3. Komisi je svěřena pravomoc přijímat prováděcí akty, kterými stanoví formát informací požadovaných k identifikaci zařízení na recyklaci lodí. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle článku 25.
4. Aby mohla být na evropský seznam zařazena zařízení na recyklaci lodí nacházející se ve třetích zemích, musí být splnění požadavků stanovených v článku 13 ověřeno inspekcí na místě provedenou nezávislým ověřovatelem s náležitou kvalifikací. Toto ověření předloží společnost provádějící recyklaci lodí Komisi při podání žádosti o zařazení na evropský seznam a při obnově zařazení na evropský seznam každých pět let poté. Prvotní zařazení na seznam a jeho obnova jsou doplněny o přezkum v polovině období, jehož účelem je potvrdit splnění požadavků stanovených v článku 13.
Podáním žádosti o zařazení na evropský seznam souhlasí společnosti provádějící recyklaci lodí s tím, že Komise nebo subjekty jednající jejím jménem mohou provést v dotčeném zařízení na recyklaci lodí před jeho zařazením na evropský seznam nebo po něm inspekci na místě s cílem ověřit, že splňuje požadavky stanovené v článku 13. Nezávislý ověřovatel, Komise nebo subjekty jednající jejím jménem spolupracují za účelem provedení uvedených inspekcí na místě s příslušnými orgány třetí země, v němž se zařízení na recyklaci lodí nachází.
Komise může vydat technické pokyny s cílem usnadnit toto ověřování.
5. Pro účely článku 13, pokud jde o konkrétní využití nebo odstranění odpadu, lze nakládání způsobem šetrným k životnímu prostředí předpokládat pouze tehdy, pokud společnost provádějící recyklaci lodí může prokázat, že zařízení pro nakládání s odpady, jež odpad obdrží, bude provozováno v souladu s normami pro ochranu lidského zdraví a životního prostředí, jež všeobecně odpovídají příslušným mezinárodním normám a normám Unie.
6. Společnost provádějící recyklaci lodí poskytne bez prodlení aktualizovaný doklad o jakékoli změně informací poskytovaných Komisi a v každém případě vydá tři měsíce před uplynutím každého pětiletého období zařazení na evropský seznam prohlášení, že:
a)
doklady, které poskytla, jsou úplné a aktuální;
b)
zařízení na recyklaci lodí nadále splňuje a bude splňovat požadavky stanovené v článku 13.
Článek 16
Vytvoření a aktualizace evropského seznamu
1. Komise přijme prováděcí akty, kterými vytvoří evropský seznam zařízení na recyklaci lodí, která:
a)
se nacházejí v Unii a byly oznámeny členskými státy podle čl. 14 odst. 3;
b)
se nacházejí ve třetí zemi a jejichž zařazení vychází z posouzení informací a podkladů poskytnutých či shromážděných v souladu s článkem 15.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle článku 25.
2. Evropský seznam se zveřejní v Úředním věstníku Evropské unie a na internetových stránkách Komise do 31. prosince 2016. Člení se na dva dílčí seznamy, z nichž jeden zahrnuje zařízení na recyklaci lodí nacházející se v členských státech a druhý zařízení na recyklaci lodí nacházející se ve třetích zemích.
Evropský seznam zahrnuje všechny tyto informace o zařízení na recyklaci lodí:
a)
metodu recyklace;
b)
druh a velikost lodí, které mohou být recyklovány;
c)
veškerá omezení a podmínky související s provozem tohoto zařízení, a to i pokud jde o nakládání s nebezpečným odpadem;
d)
podrobnosti o postupu schválení plánu recyklace lodi podle čl. 7 odst. 3 příslušným orgánem tichým nebo výslovným souhlasem;
e)
maximální roční objem recyklace lodí.
3. Evropský seznam uvádí datum, k němuž končí zařazení zařízení na recyklaci lodí na seznam. Zařazení platí nejvýše pět let a může být obnoveno.
4. Komise přijímá prováděcí akty, kterými pravidelně aktualizuje evropský seznam s cílem:
a)
zařadit na evropský seznam zařízení na recyklaci lodí, jestliže:
i)
mu bylo uděleno oprávnění podle článku 14, nebo
ii)
o jeho zařazení na evropský seznam bylo rozhodnuto podle odst. 1 písm. b) tohoto článku;
b)
vyřadit z evropského seznamu zařízení na recyklaci lodí, jestliže:
i)
zařízení na recyklaci lodí přestane splňovat požadavky stanovené v článku 13, nebo
ii)
nejsou alespoň tři měsíce před skončením pětiletého období stanoveného v odstavci 3 tohoto článku poskytnuty aktualizované podklady.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle článku 25.
5. Komise při vytváření a aktualizaci evropského seznamu jedná v souladu se zásadami zakotvenými ve Smlouvách a v souladu s mezinárodními závazky Unie.
6. Členské státy sdělí Komisi veškeré informace, které mohou být v souvislosti s aktualizací evropského seznamu podstatné. Komise předá všechny podstatné informace ostatním členským státům.
HLAVA IV
OBECNÁ SPRÁVNÍ USTANOVENÍ
Článek 17
Jazyk
1. Plán recyklace lodi podle článku 7 se vyhotovuje v jazyce přijatelném pro stát udělující oprávnění zařízení na recyklaci lodí. Pokud tímto jazykem není angličtina, francouzština ani španělština, přeloží se plán recyklace lodi do jednoho z uvedených jazyků, ledaže správní orgán dospěje k závěru, že to není nutné.
2. Osvědčení soupisu a osvědčení o připravenosti k recyklaci vydaná podle článku 9 se vyhotovují v úředním jazyce vydávajícího správního orgánu. Není-li použitým jazykem angličtina, francouzština ani španělština, musí být součástí daného znění překlad do jednoho z těchto jazyků.
Článek 18
Určení příslušných orgánů a správních orgánů
1. Členské státy určí příslušné orgány a správní orgány odpovědné za uplatňování tohoto nařízení a oznámí je Komisi. Členské státy neprodleně Komisi oznámí veškeré změny těchto údajů.
2. Komise zveřejní seznamy určených příslušných orgánů a správních orgánů na svých internetových stránkách a podle potřeby je aktualizuje.
Článek 19
Určení kontaktních osob
1. Členské státy i Komise určí jednu nebo více kontaktních osob zodpovídajících za poskytování informací a poradenství fyzickým či právnickým osobám požadujícím informace. Kontaktní osoba Komise předá kontaktním osobám členských států veškeré dotazy, které obdrží a které se týkají těchto států, a naopak.
2. Členské státy oznámí Komisi, které kontaktní osoby určily. Členské státy neprodleně Komisi oznámí veškeré změny těchto údajů.
3. Komise zveřejní seznamy určených kontaktních osob na svých internetových stránkách a podle potřeby je aktualizuje.
Článek 20
Zasedání kontaktních osob
Komise na žádost členských států, nebo pokud to považuje za vhodné, pravidelně pořádá zasedání kontaktních osob, aby se projednaly otázky vznesené v souvislosti s prováděním tohoto nařízení. Pokud se všechny členské státy a Komise shodnou na tom, že je to vhodné, budou na tato zasedání nebo jejich části pozvány příslušné zúčastněné strany.
HLAVA V
PODÁVÁNÍ ZPRÁV A PROSAZOVÁNÍ
Článek 21
Zprávy podávané členskými státy
1. Každý členský stát zašle Komisi zprávu obsahující:
a)
seznam lodí, které plují pod jeho vlajkou a pro které bylo vydáno osvědčení o připravenosti k recyklaci, název společnosti provádějící recyklaci lodí a místo, kde se nachází zřízení na recyklaci lodí, jak je uvedeno v osvědčení o připravenosti k recyklaci;
b)
seznam lodí plujících pod jeho vlajkou, pro něž obdržel prohlášení o dokončení recyklace;
c)
informace o nedovolené recyklaci lodí a o sankcích a následných opatřeních, která daný členský stát přijal.
2. Členské státy podávají zprávu Komisi elektronicky každé tři roky, a to do devíti měsíců po konci tříletého období, kterého se zpráva týká.
První elektronická zpráva se týká období ode dne použitelnosti tohoto nařízení do konce prvního pravidelného tříletého období pro podávání zpráv stanoveného v článku 5 směrnice Rady 91/692/EHS (14), který nastane po začátku prvního období pro podávání zpráv.
Komise zveřejní zprávu o uplatňování tohoto nařízení do devíti měsíců od obdržení zpráv členských států.
3. Komise tyto informace vloží do elektronické databáze, která je trvale přístupná veřejnosti.
Článek 22
Prosazování v členských státech
1. Členské státy stanoví sankce za porušení tohoto nařízení a přijmou veškerá opatření nezbytná pro zajištění jejich uplatňování. Stanovené sankce musí být účinné, přiměřené a odrazující.
2. Členské státy vzájemně spolupracují na dvoustranném nebo mnohostranném základě s cílem usnadnit zabraňování a odhalování možného obcházení a porušování tohoto nařízení.
3. Členské státy určí z řad svých stálých zaměstnanců osoby zodpovídající za spolupráci podle odstavce 2. Tyto informace zašlou Komisi, která určeným osobám zašle vytvořený seznam.
4. Členské státy sdělí Komisi své vnitrostátní právní předpisy týkající se prosazování tohoto nařízení a použitelných sankcí.
Článek 23
Žádost o přijetí opatření
1. Fyzické nebo právnické osoby, které jsou nebo mohou být dotčeny porušením článku 13 ve spojení s článkem 15 a čl. 16 odst. 1 písm. b) tohoto nařízení nebo mají dostatečný zájem na rozhodování v oblasti životního prostředí v souvislosti s porušením článku 13 ve spojení s článkem 15 a čl. 16 odst. 1 písm. b) tohoto nařízení, jsou oprávněny požádat Komisi, aby přijala opatření podle tohoto nařízení ve vztahu k tomuto porušení nebo bezprostřední hrozbě, že k takovému porušení dojde.
Za postačující pro účel prvního pododstavce se považuje zájem jakékoli nevládní organizace podporující ochranu životního prostředí a splňující požadavky stanovené v článku 11 nařízení (ES) č. 1367/2006 (15).
2. Žádost o přijetí opatření musí být doplněna příslušnými informacemi a údaji na svou podporu.
3. Pokud žádost o přijetí opatření a připojené informace a údaje hodnověrně prokazují, že došlo k porušení článku 13 ve spojení s článkem 15 a čl. 16 odst. 1 písm. b) nebo že takové porušení bezprostředně hrozí, Komise posoudí všechny takové žádosti o přijetí opatření a informace a údaje. Za těchto okolností poskytne Komise dotčené společnosti provádějící recyklaci lodí příležitost, aby se k dané žádosti o přijetí opatření a připojeným informacím a údajům vyjádřila.
4. Komise neprodleně a v souladu s příslušnými ustanoveními právních předpisů Unie informuje osoby, které podaly žádost podle odstavce 1, o svém rozhodnutí žádost o přijetí opatření přijmout nebo zamítnout a toto rozhodnutí zdůvodní.
HLAVA VI
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 24
Výkon přenesené pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci je svěřena Komisi za podmínek stanovených v tomto článku.
2. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedená v čl. 5 odst. 8 je svěřena Komisi na dobu pěti let ode dne 30. prosince 2013. Komise vypracuje zprávu o výkonu přenesené pravomoci nejpozději devět měsíců před koncem tohoto pětiletého období. Přenesení pravomoci se automaticky prodlužuje o stejně dlouhá období, pokud Evropský parlament nebo Rada nevysloví proti tomuto prodloužení námitku nejpozději tři měsíce před koncem každého z těchto období.
3. Evropský parlament nebo Rada mohou přenesení pravomoci uvedené v čl. 5 odst. 8 kdykoliv zrušit. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomoci v něm blíže určené. Rozhodnutí nabývá účinku prvním dnem po zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie nebo k pozdějšímu dni, který je v něm upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci.
4. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
5. Akt v přenesené pravomoci přijatý podle čl. 5 odst. 8 vstoupí v platnost, pouze pokud proti němu Evropský parlament nebo Rada nevysloví námitky ve lhůtě dvou měsíců ode dne, kdy jim byl tento akt oznámen, nebo pokud Evropský parlament i Rada před uplynutím této lhůty informují Komisi o tom, že námitky nevysloví. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o dva měsíce.
Článek 25
Postup projednávání ve výboru
1. Komisi je nápomocen výbor. Tento výbor je výborem ve smyslu nařízení (EU) č. 182/2011.
2. Odkazuje-li se na tento odstavec, použije se článek 5 nařízení (EU) č. 182/2011.
Pokud výbor nevydá žádné stanovisko, Komise návrh prováděcího aktu nepřijme a použije se čl. 5 odst. 4 třetí pododstavec nařízení (EU) č. 182/2011.
Článek 26
Přechodné ustanovení
Členské státy mohou ode dne zveřejnění evropského seznamu a přede dnem použitelnosti tohoto nařízení povolit recyklaci lodí v zařízeních na recyklaci lodí zařazených na evropský seznam. V těchto případech se nařízení (ES) č. 1013/2006 nepoužije.
Článek 27
Změna nařízení (ES) č. 1013/2006
V čl. 1 odst. 3 nařízení (ES) č. 1013/2006 se doplňuje nové písmeno, které zní:
„i)
lodě plující pod vlajkami členských států spadající do oblasti působnosti nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1257/2013 (16).
Článek 28
Změna směrnice 2009/16/ES
V příloze IV směrnice 2009/16/ES se doplňuje nový bod, který zní:
„49.
Osvědčení soupisu nebezpečných materiálů nebo případně prohlášení o souladu podle nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1257/2013 (17).
Článek 29
Finanční pobídka
Komise do 31. prosince 2016 předloží Evropskému parlamentu a Radě zprávu o možnosti zavedení finančního nástroje, který by napomáhal bezpečné a environmentálně šetrné recyklaci lodí, a případně ji doplní legislativním návrhem.
Článek 30
Přezkum
1. Komise posoudí, která porušení tohoto nařízení by měla být začleněna do oblasti působnosti směrnice 2008/99/ES, aby byla zajištěna rovnocennost mezi tímto nařízením a nařízením (ES) č. 1013/2006, pokud jde o ustanovení týkající se jejich porušení. O svých závěrech podá Komise do 31. prosince 2014 zprávu Evropskému parlamentu a Radě a případně ji doplní legislativním návrhem.
2. Nejpozději osmnáct měsíců přede dnem vstupu Hongkongské úmluvy v platnost přezkoumá Komise toto nařízení a případně zároveň předloží příslušné legislativní návrhy za tímto účelem. Tento přezkum zváží zařazení zařízení na recyklaci lodí oprávněných podle Hongkongské úmluvy na evropský seznam s cílem zabránit duplicitě činností a administrativní zátěži.
3. Komise provádí přezkum tohoto nařízení, a pokud je to potřeba, předkládá včas návrhy zohledňující vývoj v souvislosti s mezinárodními úmluvami, včetně Basilejské úmluvy, ukáže-li se to jako nezbytné.
4. Bez ohledu na odstavec 2 předloží Komise do pěti let ode dne použitelnosti tohoto nařízení Evropskému parlamentu a Radě zprávu o uplatňování tohoto nařízení, která bude případně doplněna legislativními návrhy s cílem zajistit, aby byly plněny jeho cíle a jeho dopad byl zajištěn a opodstatněný.
Článek 31
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 32
Použitelnost
1. Toto nařízení se použije od dřívějšího ze dvou následujících dat, ale ne dříve než 31. prosince 2015
a)
šest měsíců ode dne, kdy kombinovaný maximální roční objem recyklace lodí v zařízeních na recyklaci lodí zařazených na evropský seznam dosáhne v souhrnu alespoň 2,5 milionu LDT (výtlak prázdné lodi v tunách). Roční objem recyklace lodí v zařízení na recyklaci lodí se vypočte jako součet hmotností lodí (vyjádřené v LDT), které byly v daném roce v uvedeném zařízení recyklovány. Maximální roční objem recyklace lodí se určí u každého zařízení na recyklaci lodí zvolením nejvyšší hodnoty za předcházející desetileté období nebo, v případě nově povoleného zařízení na recyklaci lodí, nejvyšší roční hodnoty dosažené v tomto zařízení, nebo
b)
k 31. prosinci 2018.
2. Následující ustanovení se však použijí takto:
a)
článek 2, čl. 5 odst. 2 druhý pododstavec a články 13, 14, 15, 16, 25 a 26 se použijí ode dne 31. prosince 2014 a
b)
čl. 5 odst. 2 první a třetí pododstavec a čl. 12 odst. 1 a 8 se použijí ode dne 31. prosince 2020.
3. Po splnění podmínek uvedených v odst. 1 písm. a) zveřejnění Komise v Úředním věstníku Evropské unie oznámení o datu použitelnosti tohoto nařízení.
4. Pokud členský stát uzavřel svůj námořní rejstřík nebo během tří let nebyla pod jeho vlajkou registrována žádná loď a pokud pod jeho vlajkou není registrována žádná loď, může se tento stát odchýlit od tohoto nařízení, s výjimkou článků 4, 5, 11, 12, 13, 14, čl. 16 odst. 6 a článků 18, 19, 20, 21 a 22. Hodlá-li členský stát využít této odchylky, uvědomí o tom Komisi nejpozději ke dni použitelnosti tohoto nařízení. Jakékoliv následné změny se rovněž neprodleně oznámí Komisi.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
Ve Štrasburku dne 20. listopadu 2013.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 1257/2013
z dnia 20 listopada 2013 r.
w sprawie recyklingu statków oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 i dyrektywę 2009/16/WE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Statki, które stanowią odpady i które podlegają transgranicznemu przemieszczaniu dla celów recyklingu, podlegają postanowieniom Konwencji bazylejskiej z dnia 22 marca 1989 r. o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych (zwanej dalej „konwencją bazylejską”) oraz przepisom rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (3). Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 wdraża postanowienia konwencji bazylejskiej, a także jedną zmianę do tej konwencji (4), przyjętą w 1995 r., która nie weszła jeszcze w życie na szczeblu międzynarodowym, a która wprowadza zakaz wywozu odpadów niebezpiecznych do państw niebędących członkami Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD). Takie statki są zazwyczaj zaliczane do odpadów niebezpiecznych i ich wywóz z Unii w celach recyklingu do zakładów mieszczących się w państwach niebędących członkami OECD jest zabroniony.
(2)
Mechanizmy monitorowania stosowania obowiązującego prawa Unii i prawa międzynarodowego, a także egzekwowania tego prawa, nie są dostosowane do specyfiki statków i żeglugi międzynarodowej. Dzięki staraniom obejmującym współpracę międzyagencyjną między Międzynarodową Organizacją Pracy (MOP), Międzynarodową Organizacją Morską (IMO) a Sekretariatem Konwencji Bazylejskiej udało się osiągnąć porozumienie w sprawie wprowadzenia obowiązkowych wymogów na poziomie światowym, mających na celu zapewnienie efektywnego i skutecznego rozwiązania problemu niebezpiecznego i nierzetelnego recyklingu statków w postaci Międzynarodowej konwencji z Hongkongu w sprawie bezpiecznego i racjonalnego ekologicznie recyklingu statków (zwanej dalej „konwencją z Hongkongu”).
(3)
Obecne możliwości przerobowe w zakresie recyklingu statków w państwach OECD legalnie dostępne dla statków podnoszących banderę państwa członkowskiego są niewystarczające. Obecne możliwości przerobowe bezpiecznego i racjonalnego ekologicznie recyklingu w państwach, które nie są członkami OECD, są wystarczające do przetworzenia wszystkich statków podnoszących banderę państwa członkowskiego i oczekuje się, że do 2015 r. nastąpi ich dalszy rozwój na skutek działań podjętych przez państwa prowadzące recykling w celu spełnienia wymogów konwencji z Hongkongu.
(4)
Konwencję z Hongkongu przyjęto w dniu 15 maja 2009 r. pod auspicjami Międzynarodowej Organizacji Morskiej. Konwencja z Hongkongu wejdzie w życie 24 miesiące po dacie ratyfikacji przez co najmniej 15 państw, których flota handlowa łącznie reprezentuje co najmniej 40 % pojemności brutto światowej floty handlowej, a łączna maksymalna roczna wielkość recyklingu statków w trakcie poprzednich 10 lat stanowi nie mniej niż 3 % pojemności brutto łącznej floty handlowej tych samych państw. Konwencja ta reguluje projektowanie, budowę, eksploatację i przygotowanie statków w celu ułatwienia bezpiecznego i racjonalnego ekologicznie recyklingu statków bez szkody dla bezpieczeństwa i efektywności operacyjnej statku. Reguluje ona również bezpieczną i racjonalną ekologicznie działalność zakładów recyklingu statków oraz ustanowienie odpowiedniego mechanizmu egzekwowania prawa w zakresie recyklingu statków.
(5)
Celem niniejszego rozporządzenia jest ułatwienie wczesnej ratyfikacji Konwencji z Hongkongu zarówno w Unii, jak i w państwach trzecich przez stosowanie proporcjonalnych kontroli w odniesieniu do statków i zakładów recyklingu statków w oparciu o tę konwencję.
(6)
Konwencja z Hongkongu jednoznacznie zezwala jej stronom na przyjęcie bardziej surowych środków zgodnych z prawem międzynarodowym w zakresie bezpiecznego i racjonalnego ekologicznie recyklingu statków w celu zapobieżenia powstawaniu negatywnych skutków dla zdrowia ludzkiego i środowiska, ich zmniejszenia lub zminimalizowania. Biorąc to pod uwagę, niniejsze rozporządzenie powinno zapewnić ochronę przed możliwymi negatywnymi skutkami materiałów niebezpiecznych na statkach wpływających do portu lub na kotwicowisko państwa członkowskiego, przy jednoczesnym zapewnieniu przestrzegania przepisów mających zastosowanie do tych materiałów na mocy prawa międzynarodowego. Aby zapewnić monitorowanie przestrzegania wymogów odnoszących się do materiałów niebezpiecznych w ramach niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie powinny stosować przepisy krajowe w celu wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/16/WE (5). Obecnie inspektorzy państwa portu powołani są do dokonywania inspekcji certyfikacji oraz aktywnego przeprowadzania badań pod kątem występowania materiałów niebezpiecznych, w tym azbestu, zgodnie z Międzynarodową konwencją o bezpieczeństwie życia na morzu („SOLAS”). Memorandum paryskie w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu przewiduje zharmonizowane podejście do tych działań.
(7)
Celem niniejszego rozporządzenia jest także zmniejszenie różnic między podmiotami z Unii, państw OECD i odnośnych państw trzecich w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy w miejscu pracy oraz standardów środowiskowych oraz kierowanie statków podnoszących banderę państwa członkowskiego do zakładów recyklingu statków, które demontują statki w bezpieczny i racjonalny ekologicznie sposób, zamiast do miejsc niespełniających norm, zgodnie z obecną praktyką. Zostałaby również przez to zwiększona konkurencyjność bezpiecznego i racjonalnego ekologicznie recyklingu i przetwarzania statków w zakładach recyklingu statków znajdujących się w państwach członkowskich. Opracowanie europejskiego wykazu zakładów recyklingu statków (zwanego dalej „europejskim wykazem”) spełniających wymogi ustanowione w niniejszym rozporządzeniu mogłoby przyczynić się do osiągnięcia tych celów, jak również do lepszego egzekwowania prawa poprzez ułatwianie kontroli statków przeznaczonych do recyklingu przez państwo członkowskie, którego banderę podnoszą te statki. Wymogi dotyczące zakładów recyklingu statków powinny opierać się na wymogach konwencji z Hongkongu. W związku z tym zakłady recyklingu statków zatwierdzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem powinny spełniać konieczne wymogi w celu zapewnienia ochrony środowiska, zdrowia i bezpieczeństwa pracowników oraz racjonalnego ekologicznie gospodarowania odpadami odzyskanymi z poddanych recyklingowi statków. Dla zakładów recyklingu statków znajdujących się w państwach trzecich wymogi powinny zapewniać wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska zasadniczo odpowiadający poziomowi w Unii. Zakłady recyklingu statków, które nie spełniają tych minimalnych wymogów, nie powinny zatem być umieszczone w europejskim wykazie.
(8)
Należy stosować zasadę równości wobec prawa Unii, a jej stosowanie powinno być monitorowane, w szczególności podczas opracowywania i uaktualniania europejskiego wykazu w odniesieniu do zakładów recyklingu statków znajdujących się w państwach członkowskich i zakładów recyklingu statków znajdujących się w państwach trzecich, spełniających wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu.
(9)
Państwa członkowskie zachęca się do przyjęcia właściwych środków w celu zapewnienia, by w odniesieniu do statków wyłączonych z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia postępowano w sposób zgodny z niniejszym rozporządzeniem, w zakresie, w jakim będzie to zasadne i wykonalne.
(10)
Aby unikać powielania, konieczne jest wyłączenie statków podnoszących banderę państwa członkowskiego objętych zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia odpowiednio z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE (6). Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 ma zastosowanie do przemieszczania odpadów z Unii, z zastrzeżeniem wyłączeń w odniesieniu do pewnych kategorii odpadów, gdy ma zastosowanie system alternatywny. W ramach zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia poddaje ono statki kontrolom na każdym etapie ich cyklu życia i ma na celu zapewnienie racjonalnego ekologicznie recyklingu tych statków. W związku z tym należy zaznaczyć, że statek, który podlega alternatywnemu systemowi kontroli na każdym etapie swojego cyklu życia na mocy niniejszego rozporządzenia, nie powinien podlegać rozporządzeniu (WE) nr 1013/2006. Statki nieobjęte zakresem stosowania konwencji z Hongkongu i niniejszym rozporządzeniem oraz wszelkie odpady znajdujące się na statku inne niż odpady wytworzone w trakcie eksploatacji powinny nadal podlegać rozporządzeniu (WE) nr 1013/2006 oraz, odpowiednio, dyrektywie 2008/98/WE i dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/99/WE (7).
(11)
Uznaje się także, że statki nadal podlegają innym międzynarodowym konwencjom w celu zapewnienia ích bezpiecznej żeglugi podczas okresu użytkowania stanowiącego część ich cyklu życia oraz że chociaż mogą korzystać z pewnych praw i swobód żeglugowych - statki muszą uprzednio powiadomić o swoim wejściu do portu. Państwa członkowskie powinny móc zdecydować o stosowaniu dalszych kontroli zgodnie z innymi umowami międzynarodowymi. Dodatkowe kontrole tranzytowe nie są zatem uznane za konieczne na podstawie niniejszego rozporządzenia.
(12)
Przy interpretacji wymogów niniejszego rozporządzenia należy wziąć pod uwagę wytyczne opracowane przez IMO (zwane dalej „wytycznymi IMO”) na użytek konwencji z Hongkongu.
(13)
Do celów niniejszego rozporządzenia termin „recykling” nie powinien mieć tego samego znaczenia co w dyrektywie 2008/98/WE. W niniejszym rozporządzeniu należy zatem wprowadzić szczególną definicję terminu „recykling statków”.
(14)
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 (8) wdraża na poziomie Unii globalnie zharmonizowany system klasyfikacji i oznakowania chemikaliów. Rozporządzenie to, wraz z dyrektywą Rady 67/548/EWG (9) i z dyrektywą 1999/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (10), dostarcza pożytecznych wskazówek w kwestii określenia, co stanowi materiał niebezpieczny.
(15)
Utrzymywanie na statku wykazu materiałów niebezpiecznych na każdym etapie jego cyklu życia jest podstawowym wymogiem przyjętym w konwencji z Hongkongu i w niniejszym rozporządzeniu. Zgodnie z przepisem 8 ust. 2 konwencji z Hongkongu statek, który ma zostać poddany recyklingowi, powinien ograniczyć do minimum ilości odpadów wytworzonych w trakcie eksploatacji w okresie przed wejściem do zakładu recyklingu statków. Jeżeli odpady wytworzone w trakcie eksploatacji mają zostać przekazane wraz ze statkiem do zakładu recyklingu statków, przybliżone ilości i umiejscowienie tych odpadów powinny zostać wymienione w części II wykazu.
(16)
Państwa członkowskie powinny przyjąć środki zapobiegające obchodzeniu zasad recyklingu statków oraz podnoszące przejrzystość w zakresie recyklingu statków. Zgodnie z postanowieniami konwencji z Hongkongu państwa członkowskie powinny przekazywać informacje dotyczące statków, którym wydano świadectwo inwentaryzacji, statków, w odniesieniu do których wpłynęło oświadczenie o zakończeniu recyklingu, oraz informacje dotyczące nielegalnego recyklingu statków i działań następczych przez nie podjętych.
(17)
Państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić stosowanie tych sankcji, aby zapobiec obchodzeniu przepisów dotyczących recyklingu statków. Sankcje, które mogą mieć charakter cywilny lub administracyjny, powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
(18)
Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości sądy państw członkowskich są zobowiązane do dokonywania - w możliwie najpełniejszym zakresie - wykładni przepisów proceduralnych dotyczących warunków, które należy spełnić w celu dostosowania postępowań administracyjnych lub sądowych do celów art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus.
(19)
Mając na uwadze ochronę zdrowia ludzkiego i środowiska oraz uwzględniając zasadę „zanieczyszczający płaci”, Komisja powinna ocenić wykonalność ustanowienia mechanizmu finansowego mającego zastosowanie do wszystkich statków wpływających do portów lub na kotwicowisko państwa członkowskiego, bez względu na to, jaką banderę podnoszą, w celu wytworzenia zasobów, które ułatwiałyby racjonalny ekologicznie recykling i przetwarzanie statków, bez stwarzania zachęty do ich wyrejestrowywania.
(20)
W celu uwzględnienia zmian w odniesieniu do konwencji z Hongkongu należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do aktualizacji załączników I i II do niniejszego rozporządzenia. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(21)
W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (11).
(22)
Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, jakim jest zapobieganie szkodliwemu wpływowi na zdrowie ludzkie i środowisko powstającemu na skutek recyklingu, eksploatacji i konserwacji statków podnoszących banderę państwa członkowskiego, a także ograniczenie lub wyeliminowanie tego szkodliwego wpływu, nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie z uwagi na międzynarodowy charakter żeglugi i recyklingu statków, natomiast ze względu na jego zakres i skutki możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot i cel
Celem niniejszego rozporządzenia jest zapobieganie wypadkom, urazom i innemu szkodliwemu wpływowi na zdrowie ludzkie i środowisko powstającemu na skutek recyklingu statków oraz ich ograniczenie, minimalizacja i - w stopniu, w jakim jest to wykonalne - wyeliminowanie. Celem niniejszego rozporządzenia jest zwiększenie bezpieczeństwa, ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska morskiego Unii na każdym etapie cyklu życia statku, w szczególności dla zapewnienia, aby niebezpieczne odpady z takiego recyklingu statków podlegały racjonalnemu ekologicznie gospodarowaniu.
Niniejsze rozporządzenie określa również zasady mające zapewnić właściwe gospodarowanie materiałami niebezpiecznymi na statkach.
Niniejsze rozporządzenie ma również na celu ułatwienie ratyfikacji Międzynarodowej konwencji z Hongkongu w sprawie bezpiecznego i racjonalnego ekologicznie recyklingu statków (zwanej dalej „konwencją z Hongkongu”).
Artykuł 2
Zakres stosowania
1. Niniejsze rozporządzenie, z wyjątkiem art. 12, stosuje się do statków podnoszących banderę państwa członkowskiego.
Art. 12 stosuje się do statków podnoszących banderę państwa trzeciego, wpływających do portu lub na kotwicowisko państwa członkowskiego.
2. Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się do:
a)
jakichkolwiek okrętów wojennych, okrętów wojennych floty pomocniczej lub innych statków stanowiących własność państwa lub eksploatowanych przez nie i wykorzystywanych w danym momencie wyłącznie w rządowej służbie niehandlowej;
b)
statków o pojemności brutto (GT) mniejszej niż 500;
c)
statków działających w całym okresie ich użytkowania jedynie na wodach podlegających suwerenności lub jurysdykcji państwa członkowskiego, którego banderę podnosi dany statek.
Artykuł 3
Definicje
1. Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1)
„statek” oznacza jednostkę pływającą jakiegokolwiek typu, która jest lub była używana w środowisku morskim, i obejmuje statki podwodne, urządzenia pływające, platformy pływające, platformy samopodnośne, pływające jednostki magazynowe (FSU) i pływające jednostki produkcyjno-magazynowo-przeładunkowe (FPSO), jak również statek pozbawiony wyposażenia lub holowany;
2)
„nowy statek” oznacza:
a)
statek, dla którego umowę o budowę zawiera się w dniu rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia lub po tej dacie;
b)
w przypadku braku umowy o budowę, statek, którego stępka została położona lub który znajduje się na podobnym etapie budowy sześć miesięcy od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia lub po tej dacie; lub
c)
statek, którego dostawa ma miejsce trzydzieści miesięcy od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia lub po tej dacie;
3)
„zbiornikowiec” oznacza zbiornikowiec do przewozu ropy zgodnie z definicją w załączniku I do Konwencji o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki (zwanej dalej „konwencją MARPOL”) lub zbiornikowiec przewożący szkodliwe substancje ciekłe (zbiornikowiec NLS) zgodnie z definicją zawartą w załączniku II do tej konwencji;
4)
„materiał niebezpieczny” oznacza wszelkie materiały lub substancje, które mogłyby stanowić zagrożenie dla zdrowia ludzkiego lub dla środowiska;
5)
„odpady wytworzone w trakcie eksploatacji” oznacza ścieki i pozostałości wytworzone w trakcie normalnej eksploatacji statków podlegające wymogom konwencji MARPOL;
6)
„recykling statków” oznacza działalność polegającą na całkowitym lub częściowym demontażu statków przeprowadzaną w zakładzie recyklingu statków w celu odzyskania elementów i materiałów dla ponownego przetworzenia, dla przygotowania do ponownego użycia lub dla ponownego użycia, z zapewnieniem zagospodarowania niebezpiecznych i innych materiałów, oraz obejmującą powiązane działania, takie jak magazynowanie i przetwarzanie elementów i materiałów na miejscu, nie uwzględniając jednak dalszego ich przetwarzania lub unieszkodliwiania przeprowadzanego w innych zakładach;
7)
„zakład recyklingu statków” oznacza określony obszar będący stocznią lub zakładem znajdującym się w państwie członkowskim lub w państwie trzecim i wykorzystywany do recyklingu statków;
8)
„przedsiębiorstwo recyklingu statków” oznacza właściciela zakładu recyklingu statków lub jakąkolwiek inną organizację lub osobę, która przejęła odpowiedzialność za prowadzenie działalności w zakresie recyklingu statku od właściciela zakładu recyklingu statków;
9)
„organ administracji” oznacza organ rządowy wyznaczony przez państwo członkowskie jako odpowiedzialny w odniesieniu do obowiązków dotyczących statków podnoszących banderę tego państwa członkowskiego lub statków działających pod nadzorem tego państwa członkowskiego;
10)
„uznana organizacja” oznacza organizację uznaną zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 391/2009 (12);
11)
„właściwy organ” oznacza organ rządowy lub organy rządowe wyznaczone przez państwo członkowskie lub państwo trzecie jako odpowiedzialne za zakłady recyklingu statków na określonym obszarze geograficznym lub w obszarze wiedzy specjalistycznej, w odniesieniu do wszystkich operacji w ramach jurysdykcji tego państwa;
12)
„pojemność brutto” oznacza pojemność brutto (GT) obliczoną zgodnie z regułami pomiaru pojemności zawartymi w załączniku I do Międzynarodowej konwencji o pomierzaniu pojemności statków z 1969 r. lub jakiejkolwiek zastępującej ją w przyszłości konwencji;
13)
„właściwa osoba” oznacza osobę z odpowiednimi kwalifikacjami, przeszkoleniem i dostateczną wiedzą, doświadczeniem i umiejętnościami do wykonywania danego rodzaju prac;
14)
„właściciel statku” oznacza osobę fizyczną lub prawną zarejestrowaną jako właściciel statku, w tym osobę fizyczną lub prawną, która posiada statek przez ograniczony okres do momentu jego sprzedaży lub przekazania do zakładu recyklingu statków lub, w przypadku braku rejestracji, osobę fizyczną lub prawną, która jest właścicielem statku, lub jakąkolwiek inną organizację lub osobę, taką jak zarządzający lub czarterujący statek bez załogi, która przejęła odpowiedzialność za eksploatację statku od właściciela statku, oraz osobę prawną eksploatującą statek będący własnością państwa;
15)
„nowa instalacja” oznacza instalację systemów, wyposażenia, materiałów izolacyjnych lub innych materiałów na statku po dacie rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia;
16)
„plan recyklingu statku” oznacza plan opracowany przez prowadzącego zakład recyklingu statków w odniesieniu do każdego konkretnego statku, który ma w tym zakładzie zostać poddany recyklingowi, z uwzględnieniem odpowiednich wytycznych i rezolucji IMO;
17)
„plan zakładu recyklingu statków ” oznacza plan przygotowany przez prowadzącego zakład recyklingu statków i przyjęty przez zarząd lub właściwy organ zarządzający przedsiębiorstwa recyklingu statków, w którym to planie opisane są procesy i procedury operacyjne związane z recyklingiem statków w zakładzie recyklingu statków i który dotyczy w szczególności bezpieczeństwa i szkolenia pracowników, ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska, ról i odpowiedzialności personelu, gotowości i reagowania w nagłych przypadkach oraz systemów monitorowania, sprawozdawczości i prowadzenia dokumentacji, z uwzględnieniem odpowiednich wytycznych i rezolucji IMO;
18)
„strefa wolna od zagrożeń” oznacza przestrzeń spełniającą wszystkie następujące kryteria:
a)
zawartość tlenu w powietrzu oraz stężenie oparów łatwopalnych mieszczą się w bezpiecznych limitach;
b)
wszelkie substancje toksyczne w atmosferze mieszczą się w limitach dopuszczalnych stężeń;
c)
wszelkie pozostałości lub materiały związane z pracami, na które właściwa osoba wydała zezwolenie, nie będą powodować niekontrolowanego uwolnienia toksycznych substancji lub niebezpiecznego stężenia łatwopalnych oparów w ramach panujących na miejscu warunków atmosferycznych, jeśli przestrzegane będą stosowne wskazówki;
19)
„strefa bezpieczna dla prowadzenia tzw. prac gorących” oznacza przestrzeń spełniającą wszystkie następujące kryteria:
a)
panują tam bezpieczne warunki, w których nie ma zagrożenia wybuchem ani nie występuje gaz, co pozwala na wykorzystywanie sprzętu do spawania łukiem elektrycznym lub spawania gazowego, urządzeń do cięcia lub palenia i innych wykorzystujących otwarty płomień, a także na podejmowanie czynności w zakresie ogrzewania, szlifowania, lub czynności powodujących iskrzenie;
b)
spełnione zostały kryteria określone dla strefy wolnej od zagrożeń w pkt 15;
c)
istniejące warunki atmosferyczne nie zmieniają się w wyniku prowadzenia prac gorących;
d)
wszystkie przyległe pomieszczenia zostały oczyszczone, użyto w nich gazu obojętnego lub przygotowano w takim stopniu, aby zapobiec powstaniu lub rozprzestrzenieniu się pożaru;
20)
„oświadczenie o zakończeniu recyklingu” oznacza oświadczenie wydawane przez prowadzącego zakład recyklingu statków w celu potwierdzenia, że recykling statku przeprowadzono zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
21)
„świadectwo inwentaryzacji” oznacza właściwe dla danego statku świadectwo wydane w odniesieniu do statków podnoszących banderę danego państwa członkowskiego zgodne z art. 9 i uzupełnione przez wykaz materiałów niebezpiecznych zgodnie z art. 5;
22)
„świadectwo gotowości do recyklingu” oznacza właściwe dla danego statku świadectwo wydane w odniesieniu do statków podnoszących banderę danego państwa członkowskiego zgodnie z art. 9 ust. 9 oraz uzupełnione o wykaz materiałów niebezpiecznych zgodnie z art. 5 ust. 7 i o zatwierdzony plan recyklingu statku zgodnie z art. 7;
23)
„zaświadczenie o zgodności” oznacza właściwe dla danego statku świadectwo wydane w odniesieniu do statków podnoszących banderę państwa trzeciego i uzupełnione o wykaz materiałów niebezpiecznych zgodnie z art. 12;
24)
„tony masy statku pustego (LDT)” oznaczają masę statku wyrażoną w tonach bez ładunku, paliwa, oleju smarnego w zbiornikach magazynowych, wody balastowej, wody słodkiej i wody zasilającej, zużywalnych zapasów, jak również pasażerów i załogi wraz z ich bagażem i jest sumą masy kadłuba, konstrukcji, maszyn, wyposażenia oraz urządzeń statku.
2. Do celów art. 7 ust. 2 lit. d) i art. 13, 15 i 16:
a)
„odpady”, „odpady niebezpieczne”, „przetwarzanie” i „gospodarowanie odpadami” mają takie samo znaczenie, jak w art. 3 dyrektywy 2008/98/WE;
b)
„inspekcja na miejscu” oznacza inspekcję w zakładzie recyklingu statków oceniającą, czy warunki panujące na miejscu są zgodne z warunkami opisanymi we wszelkiej przedstawionej odpowiedniej dokumentacji;
c)
„pracownik” oznacza każdą osobę, która wykonuje pracę, regularnie albo tymczasowo, w ramach stosunku pracy, w tym personel pracujący dla wykonawców i podwykonawców;
d)
„racjonalne ekologicznie gospodarowanie” oznacza podejmowanie wszystkich wykonalnych działań w celu zapewnienia, aby gospodarowanie odpadami i materiałami niebezpiecznymi odbywało się w sposób, który chroni zdrowie ludzkie i środowisko przed możliwym niekorzystnym oddziaływaniem takich materiałów i odpadów.
3. Do celów ust. 1 pkt 13 właściwą osobą może być przeszkolony pracownik lub pracownik kadr kierowniczych, który jest w stanie dokonać rozpoznania i oceny ryzyka zawodowego, zagrożeń i stopnia narażenia pracowników na potencjalnie niebezpieczne materiały lub niebezpieczne warunki w zakładzie recyklingu statków oraz który jest zdolny do określenia niezbędnych środków ochrony i ostrożności, jakie należy podjąć w celu wyeliminowania lub zmniejszenia tego ryzyka, zagrożeń i stopnia narażenia.
Bez uszczerbku dla dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/36/WE (13), właściwy organ może określić odpowiednie kryteria wyznaczania takich osób oraz obowiązków, które zostaną im powierzone.
TYTUŁ II
STATKI
Artykuł 4
Kontrola materiałów niebezpiecznych
Instalacja lub stosowanie na statkach materiałów niebezpiecznych, o których mowa w załączniku I, są zakazane lub objęte ograniczeniami zgodnie z załącznikiem I, bez uszczerbku dla innych wymogów właściwego prawa Unii, które mogą wymagać dalszych środków.
Artykuł 5
Wykaz materiałów niebezpiecznych
1. Każdy nowy statek ma na pokładzie wykaz materiałów niebezpiecznych, w którym określa się co najmniej materiały niebezpieczne, o których mowa w załączniku II, i wchodzące w skład konstrukcji lub wyposażenia statku, ich umiejscowienie oraz przybliżoną ilość.
2. Z zastrzeżeniem art. 32 ust. 2 lit. b), istniejące statki muszą spełnić w praktycznie wykonalnym zakresie przepisy ust. 1.
W przypadku statków kierowanych do recyklingu, muszą one spełnić w praktycznie wykonalnym zakresie przepisy ust. 1 niniejszego artykułu od dnia opublikowania europejskiego wykazu zakładów recyklingu statków (zwanego dalej „europejskim wykazem”), określonym w art. 16 ust. 2.
Z zastrzeżeniem art. 32 ust. 2 lit. b), przy opracowywaniu wykazu materiałów niebezpiecznych określa się co najmniej materiały niebezpieczne wymienione w załączniku I.
3. Wykaz materiałów niebezpiecznych:
a)
jest odrębny dla każdego statku;
b)
przedstawia dowody na to, że konstrukcja statku jest zgodna z zakazem lub ograniczeniami dotyczącymi instalacji lub stosowania materiałów niebezpiecznych, zgodnie z art. 4;
c)
jest opracowany z uwzględnieniem odpowiednich wytycznych IMO;
d)
jest weryfikowany przez organ administracji lub przez upoważnioną przez niego uznaną organizację.
4. W uzupełnieniu do ust. 3, dla istniejących statków przygotowuje się plan opisujący kontrolę wizualną lub z pobraniem próbek, przy pomocy której opracowuje się wykaz materiałów niebezpiecznych, z uwzględnieniem odpowiednich wytycznych IMO.
5. Wykaz materiałów niebezpiecznych składa się z trzech części:
a)
wykaz materiałów niebezpiecznych, o których mowa w załącznikach I i II, zgodnie z przepisami ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, i wchodzących w skład konstrukcji lub wyposażenia statku, ze wskazaniem ich umiejscowienia i przybliżonej ilości (część I);
b)
wykaz znajdujących się na statku odpadów wytworzonych w trakcie eksploatacji (część II);
c)
wykaz zapasów znajdujących się na statku (część III).
6. Część I wykazu materiałów niebezpiecznych musi być właściwie prowadzona i aktualizowana przez cały okres użytkowania statku, uzupełniana o informacje o nowych instalacjach zawierających materiały niebezpieczne wymienione w załączniku II i o istotnych zmianach w konstrukcji i wyposażeniu statku.
7. Przed recyklingiem statku oraz z uwzględnieniem odpowiednich wytycznych IMO wykaz materiałów niebezpiecznych musi, oprócz właściwie prowadzonej i aktualizowanej części I, posiadać część II dotyczącą odpadów wytworzonych w trakcie eksploatacji oraz część III dotyczącą zapasów, i zostać zweryfikowany przez organ administracji lub przez upoważnioną przez niego uznaną organizację.
8. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 24 w sprawie aktualizowania wykazu pozycji na potrzeby wykazu materiałów niebezpiecznych w załącznikach I i II celem zapewnienia, aby te wykazy pozycji obejmowały przynajmniej substancje zawarte w dodatkach I i II do konwencji z Hongkongu.
Komisja przyjmuje oddzielny akt delegowany w odniesieniu do każdej substancji, która ma zostać dodana do załącznika I lub II lub z nich usunięta.
Artykuł 6
Wymogi ogólne wobec właścicieli statków
1. W trakcie przygotowań do wysłania statku w celu poddania go recyklingowi właściciele statków:
a)
dostarczają prowadzącemu zakład recyklingu statków wszelkich informacji dotyczących statku koniecznych do opracowania planu recyklingu statku zgodnie z art. 7;
b)
powiadamiają na piśmie odpowiedni organ administracji w terminie, który określi ten organ, o zamiarze przeprowadzenia recyklingu statku w konkretnym zakładzie recyklingu statków lub w konkretnych zakładach recyklingu statków. Powiadomienie musi zawierać przynajmniej:
(i)
wykaz materiałów niebezpiecznych; oraz
(ii)
wszelkie informacje dotyczące statku dostarczone w ramach lit. a).
2. Właściciele statków zapewniają również, aby statki przeznaczone do recyklingu:
a)
były poddawane recyklingowi jedynie w zakładach recyklingu statków wymienionych w europejskim wykazie;
b)
prowadziły działania w okresie przed wejściem do zakładu recyklingu statków w taki sposób, aby ograniczyć do minimum ilość pozostałości ładunku, resztek paliwa i odpadów eksploatacyjnych na statku;
c)
posiadały świadectwo gotowości do recyklingu wydane przez organ administracji lub przez upoważnioną przez niego uznaną organizację, zanim zostaną poddane jakimkolwiek czynnościom z zakresu recyklingu i po otrzymaniu planu recyklingu statku zatwierdzonego zgodnie z art. 7 ust. 3.
3. Właściciele statków zapewniają, aby zbiornikowce docierały do zakładów recyklingu statków z ładowniami i pompowniami w stanie, który umożliwia wydanie poświadczenia, że stanowią strefę bezpieczną dla prowadzenia tzw. prac gorących.
4. Właściciele statków dostarczają prowadzącemu zakład recyklingu statków kopię świadectwa gotowości do recyklingu, wydanego zgodnie z art. 9.
5. Właściciele statków ponoszą odpowiedzialność za statek i podejmują działania w celu utrzymania tego statku w zgodności z wymogami organu administracji państwa, którego banderę podnosi, do czasu, gdy prowadzący zakład recyklingu statków przejmie odpowiedzialność za ten statek. Prowadzący zakład recyklingu statków może odmówić przyjęcia statku do recyklingu, jeżeli stan statku nie odpowiada w istotny sposób danym zawartym w świadectwie inwentaryzacji, łącznie z przypadkiem, gdy część I wykazu materiałów niebezpiecznych nie była właściwie prowadzona i aktualizowana i nie odzwierciedla zmian w konstrukcji i wyposażeniu statku. W takich okolicznościach właściciel statku pozostaje odpowiedzialny za ten statek i informuje o tym bezzwłocznie organ administracji.
Artykuł 7
Plan recyklingu statku
1. Właściwy dla danego statku plan recyklingu opracowuje się przed przystąpieniem do recyklingu statku. Plan recyklingu statku odnosi się do wszelkich aspektów właściwych dla danego statku, które nie są objęte planem zakładu recyklingu statków lub które wymagają specjalnych procedur.
2. Plan recyklingu statku:
a)
opracowuje prowadzący zakład recyklingu statków zgodnie z odpowiednimi postanowieniami konwencji z Hongkongu i z uwzględnieniem odpowiednich wytycznych IMO oraz biorąc pod uwagę informacje dotyczące statku dostarczone przez właściciela statku zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. a), tak by jego treść była zgodna z informacjami zawartymi w wykazie materiałów niebezpiecznych;
b)
wyjaśnia, czy i w jakim zakresie prace przygotowawcze - takie jak wstępne przetwarzanie, identyfikacja potencjalnych zagrożeń i usunięcie zapasów - mają odbyć się w innym miejscu niż zakład recyklingu statków określony w planie recyklingu statku; plan recyklingu statku powinien określać miejsce, w którym zostanie umieszczony dany statek podczas procesu recyklingu, oraz zwięzły plan przybycia oraz bezpiecznego umieszczenia konkretnego statku, który ma być poddany recyklingowi;
c)
zawiera informacje na temat określenia, utrzymywania i monitorowania warunków pracy w strefie wolnej od zagrożeń oraz strefie bezpiecznej dla prowadzenia tzw. prac gorących - w odniesieniu do konkretnego statku, z uwzględnieniem cech takich, jak jego konstrukcja, konfiguracja i poprzedni ładunek - i inne niezbędne informacje na temat sposobu realizacji planu recyklingu statku;
d)
zawiera informacje na temat rodzaju i ilości materiałów niebezpiecznych i odpadów, które będą wytworzone na skutek recyklingu konkretnego statku, w tym tych materiałów i odpadów określonych w wykazie materiałów niebezpiecznych, oraz informacje na temat sposobu, w jaki zostaną one zagospodarowane i będą magazynowane w zakładzie recyklingu statków, jak również w kolejnych zakładach; oraz
e)
jest zasadniczo przygotowany oddzielnie dla każdego z zaangażowanych zakładów recyklingu statków, w przypadku gdy ma być wykorzystany więcej niż jeden zakład recyklingu statków, oraz musi określać kolejność ich wykorzystania oraz dozwolone działania, które wystąpią w tych zakładach.
3. Plan recyklingu statku jest zatwierdzony - wyraźnie lub w sposób dorozumiany - przez właściwy organ zgodnie z wymogami państwa, w którym znajduje się zakład recyklingu statków, w stosownych przypadkach.
Wyraźne zatwierdzenie ma miejsce, gdy właściwy organ przysyła pisemne powiadomienie o swojej decyzji dotyczącej planu recyklingu statku prowadzącemu zakład recyklingu statków, właścicielowi statku oraz organowi administracji.
Przyjmuje się, że miało miejsce zatwierdzenie w sposób dorozumiany, jeżeli właściwy organ nie zgłosił prowadzącemu zakład recyklingu statków, właścicielowi statku ani organowi administracji pisemnego sprzeciwu wobec planu recyklingu statku w trakcie okresu przeglądu ustalonego zgodnie z wymogami państwa, w którym znajduje się zakład recyklingu statków, w stosownych przypadkach, a powiadomienie nastąpiło zgodnie z art. 15 ust. 2 lit. b).
4. Państwa członkowskie mogą wymagać, by organ administracji przesłał właściwemu organowi państwa, w którym znajduje się zakład recyklingu statków, informacje dostarczone przez właściciela statku zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) oraz następujące szczegóły:
(i)
datę rejestracji statku w państwie, którego banderę podnosi;
(ii)
numer identyfikacyjny statku (numer IMO);
(iii)
numer kadłuba nowo wybudowanego statku;
(iv)
nazwę i rodzaj statku;
(v)
port, w którym zarejestrowano statek;
(vi)
nazwisko i adres właściciela statku oraz numer identyfikacyjny właściciela statku nadany przez IMO;
(vii)
nazwę i adres przedsiębiorstwa;
(viii)
nazwy wszelkich towarzystw klasyfikacyjnych, przez które statek został sklasyfikowany;
(ix)
główne dane statku (całkowita długość, szerokość (konstrukcyjna), wysokość (konstrukcyjna), masa statku pustego, pojemność brutto i netto, typ silnika i jego parametry).
Artykuł 8
Przeglądy
1. Przeglądów statków dokonują funkcjonariusze organu administracji lub upoważnionej przez niego uznanej organizacji, z uwzględnieniem odpowiednich wytycznych IMO.
2. W przypadku gdy organ administracji wykorzystuje uznane organizacje do prowadzenia przeglądów, jak opisano w ust. 1, upoważnia takie uznane organizacje przynajmniej do tego, by:
-
wymagały, aby statek, który poddają przeglądowi, spełniał przepisy niniejszego rozporządzenia, oraz
-
dokonywały przeglądów na wniosek właściwych organów państwa członkowskiego.
3. Statki poddawane są następującym przeglądom:
a)
przeglądowi zasadniczemu;
b)
przeglądowi odnowieniowemu;
c)
przeglądowi dodatkowemu;
d)
przeglądowi końcowemu.
4. Przeglądu zasadniczego nowego statku dokonuje się przed oddaniem statku do eksploatacji lub zanim wydane zostanie świadectwo inwentaryzacji. W przypadku istniejących statków przeglądu zasadniczego dokonuje się do dnia 31 grudnia 2020 r. Podczas przeglądu sprawdza się, czy część I wykazu materiałów niebezpiecznych jest zgodna z wymogami niniejszego rozporządzenia.
5. Przeglądu odnowieniowego dokonuje się w odstępach czasu określonych przez organ administracji, jednak nie dłuższych niż pięć lat. Podczas przeglądu odnowieniowego sprawdza się, czy część I wykazu materiałów niebezpiecznych jest zgodna z wymogami niniejszego rozporządzenia.
6. Przeglądu dodatkowego - zależnie od okoliczności - ogólnego lub częściowego, dokonuje się na wniosek właściciela statku po zmianie, wymianie lub istotnej naprawie konstrukcji, wyposażenia, systemów, urządzeń, układów i materiałów, mających wpływ na wykaz materiałów niebezpiecznych. Podczas przeglądu zapewnia się, aby wszelkie tego rodzaju zmiany, wymiany lub istotne naprawy zostały przeprowadzone w sposób, który zapewnia zachowanie zgodności statku z wymogami niniejszego rozporządzenia, a także aby część I wykazu materiałów niebezpiecznych została w razie potrzeby zmieniona.
7. Przeglądu końcowego dokonuje się, zanim statek zostanie wycofany z eksploatacji oraz przed rozpoczęciem recyklingu statku.
Podczas tego przeglądu sprawdza się, czy:
a)
wykaz materiałów niebezpiecznych jest zgodny z wymogami art. 5;
b)
plan recyklingu statku właściwie odzwierciedla informacje zawarte w wykazie materiałów niebezpiecznych i spełnia wymogi art. 7;
c)
zakład recyklingu statków, w którym statek ma zostać poddany recyklingowi, jest wymieniony w europejskim wykazie.
8. Przegląd zasadniczy i końcowy istniejących statków przeznaczonych do recyklingu można przeprowadzać w tym samym czasie.
Artykuł 9
Wydawanie i potwierdzanie świadectw
1. Po pomyślnym zakończeniu przeglądu zasadniczego lub przeglądu odnowieniowego organ administracji lub upoważniona przez niego uznana organizacja wydaje świadectwo inwentaryzacji. Do tego świadectwa dołącza się część I wykazu materiałów niebezpiecznych, o którym mowa w art. 5 ust. 5 lit. a).
W przypadku gdy przegląd zasadniczy i końcowy przeprowadzane są w tym samym czasie, jak przewidziano w art. 8 ust. 8, wydaje się jedynie świadectwo gotowości do recyklingu, o którym mowa w ust. 9 niniejszego artykułu.
Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu określenia formatu świadectwa inwentaryzacji, aby zapewnić jego zgodność z dodatkiem 3 do konwencji z Hongkongu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 25 niniejszego rozporządzenia.
2. Świadectwo inwentaryzacji zatwierdzane jest na wniosek właściciela statku przez organ administracji albo upoważnioną przez niego uznaną organizację po pomyślnym zakończeniu przeglądu dodatkowego przeprowadzonego zgodnie z art. 8 ust. 6.
3. Z zastrzeżeniem ust. 4, organ administracji lub upoważniona przez niego uznana organizacja wydaje lub zatwierdza, w stosownych przypadkach, świadectwo inwentaryzacji, jeżeli przegląd odnowieniowy zakończył się pomyślnie:
a)
w terminie trzech miesięcy przed datą wygaśnięcia bieżącego świadectwa inwentaryzacji, a nowe świadectwo jest ważne od daty zakończenia przeglądu odnowieniowego do daty nieprzekraczającej pięciu lat od daty wygaśnięcia bieżącego świadectwa;
b)
po dacie wygaśnięcia bieżącego świadectwa inwentaryzacji, a nowe świadectwo jest ważne od daty zakończenia przeglądu odnowieniowego do daty nieprzekraczającej pięciu lat od daty wygaśnięcia bieżącego świadectwa;
c)
wcześniej niż trzy miesiące przed datą wygaśnięcia bieżącego świadectwa inwentaryzacji, a nowe świadectwo jest ważne od daty zakończenia przeglądu odnowieniowego do daty nieprzekraczającej pięciu lat od daty zakończenia przeglądu w celu odnowienia dokumentów.
4. Jeżeli przegląd odnowieniowy zakończył się pomyślnie, a nowe świadectwo inwentaryzacji nie może zostać wydane lub umieszczone na statku przed datą wygaśnięcia bieżącego świadectwa, organ administracji lub upoważniona przez niego uznana organizacja zatwierdza bieżące świadectwo i jest ono uważane za ważne przez dalszy okres, który nie może przekroczyć pięciu miesięcy od daty wygaśnięcia.
5. W przypadku świadectwa inwentaryzacji wydanego na okres krótszy niż pięć lat organ administracji lub upoważniona przez niego uznana organizacja może przedłużyć ważność bieżącego świadectwa na dalszy okres, który nie może przekroczyć pięciu lat.
6. W szczególnych okolicznościach określonych przez organ administracji nowe świadectwo inwentaryzacji nie musi być datowane od daty wygaśnięcia bieżącego świadectwa, jak jest to wymagane w ust. 3 lit. a i b) i w ust. 7 oraz 8. W tych okolicznościach nowe świadectwo jest ważne na okres nie dłuższy niż pięć lat od daty zakończenia przeglądu odnowieniowego.
7. W przypadku gdy statek nie znajduje się w porcie ani na kotwicowisku, w którym ma zostać poddany przeglądowi, gdy wygasa świadectwo inwentaryzacji, organ administracji może, jeżeli jest to właściwe, przedłużyć okres ważności świadectwa inwentaryzacji na okres nieprzekraczający trzech miesięcy w celu umożliwienia danemu statkowi zakończenia rejsu do portu, w którym ma on zostać poddany przeglądowi. Udzielenie takiego przedłużenia uzależnione jest od zakończenia przeglądu w tym porcie przed opuszczeniem go przez dany statek. Statek, któremu udzielone zostało przedłużenie, nie może - przy przybyciu do portu, w którym ma zostać poddany przeglądowi - być na mocy takiego przedłużenia uprawniony do opuszczenia tego portu bez posiadania nowego świadectwa. Po zakończeniu przeglądu odnowieniowego nowe świadectwo inwentaryzacji jest ważne na okres nie dłuższy niż pięć lat od daty wygaśnięcia bieżącego świadectwa przed udzieleniem przedłużenia.
8. Świadectwo inwentaryzacji dla statku wykorzystywanego w krótkich rejsach, które nie zostało przedłużone zgodnie z warunkami, o których mowa w ust. 7, może być przedłużone przez organ administracji na okres do jednego miesiąca od daty upływu jego ważności. Po zakończeniu przeglądu odnowieniowego nowe świadectwo inwentaryzacji jest ważne przez okres nieprzekraczający pięciu lat od daty upływu ważności bieżącego świadectwa przed udzieleniem przedłużenia.
9. Po pomyślnym zakończeniu przeglądu końcowego zgodnie z art. 8 ust. 7 organ administracji lub upoważniona przez niego uznana organizacja wydaje świadectwo gotowości do recyklingu. Do tego świadectwa dołącza się wykaz materiałów niebezpiecznych oraz plan recyklingu statku.
Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu określenia formatu świadectwa gotowości do recyklingu, aby zapewnić jego zgodność z dodatkiem 4 do konwencji z Hongkongu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 25 niniejszego rozporządzenia. Świadectwo gotowości do recyklingu wydane po przeglądzie końcowym zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu jest uznawane przez inne państwa członkowskie, a dla celów niniejszego rozporządzenia uznawane za równoważne wydawanemu przez nie świadectwu gotowości do recyklingu.
Artykuł 10
Okres ważności i ważność świadectw
1. Z zastrzeżeniem art. 9, świadectwo inwentaryzacji wydaje się na czas określony przez organ administracji, jednak nie dłuższy niż pięć lat.
2. Świadectwo inwentaryzacji wydane lub zatwierdzone na podstawie art. 9 traci ważność w następujących przypadkach:
a)
jeżeli stan statku nie odpowiada w istotny sposób danym zawartym w świadectwie inwentaryzacji, łącznie z przypadkiem, gdy część I wykazu materiałów niebezpiecznych nie była właściwie prowadzona i aktualizowana i nie odzwierciedla zmian w konstrukcji i wyposażeniu statku, z uwzględnieniem odpowiednich wytycznych IMO;
b)
w przypadku gdy przegląd w celu odnowy dokumentów nie został zakończony w odstępach czasu określonych w art. 8 ust. 5.
3. Organ administracji lub upoważniona przez niego uznana organizacja wydaje świadectwo gotowości do recyklingu na okres nieprzekraczający trzech miesięcy.
4. Świadectwo gotowości do recyklingu wydane na mocy art. 9 ust. 9 traci ważność wówczas, gdy stan statku nie odpowiada w istotny sposób danym ze świadectwa inwentaryzacji.
5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 3 świadectwo gotowości do recyklingu może zostać przedłużone przez organ administracji lub przez upoważnioną przez niego uznaną organizację na potrzeby jednorazowego rejsu do zakładu recyklingu statków.
Artykuł 11
Kontrola przeprowadzana przez państwo portu
1. Państwa członkowskie stosują przepisy dotyczące kontroli statków zgodnie ze swoim prawem krajowym z uwzględnieniem dyrektywy 2009/16/WE. Z zastrzeżeniem ust. 2, każda taka inspekcja ogranicza się do sprawdzenia, czy na statku znajduje się świadectwo inwentaryzacji lub świadectwo gotowości do recyklingu, które - jeśli jest ważne - jest uznawane za wystarczające do zatwierdzenia inspekcji.
2. Odpowiedni organ biorący udział w działalności kontrolnej prowadzonej przez państwo portu może przeprowadzić szczegółową inspekcję, uwzględniając odpowiednie wytyczne IMO, w przypadku gdy statek nie ma ważnego świadectwa lub jeśli istnieją wyraźne podstawy do stwierdzenia, że:
a)
stan statku lub jego wyposażenia nie odpowiada w istotny sposób danym zawartym w tym świadectwie, części I wykazu materiałów niebezpiecznych lub obydwu; albo
b)
na statku nie wdrożono procedury aktualizowania części I wykazu materiałów niebezpiecznych.
3. Statek może zostać ostrzeżony, zatrzymany, wydalony lub wykluczony z portów lub terminali przybrzeżnych podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego, jeśli nie przedstawi odpowiednim organom tego państwa członkowskiego kopii świadectwa inwentaryzacji lub, w stosownych przypadkach i na wniosek tych organów, świadectwa gotowości do recyklingu, nie naruszając art. 9. Państwo członkowskie podejmujące takie działanie bezzwłocznie informuje o nim dany organ administracji. Nieprzeprowadzenie aktualizacji wykazu materiałów niebezpiecznych nie stanowi zaniedbania mogącego prowadzić do zatrzymania statku, ale wszelkie niespójności w wykazie materiałów niebezpiecznych należy zgłosić danemu organowi administracji i należy im zaradzić przy kolejnym przeglądzie.
4. Odpowiedni organ państwa członkowskiego może zezwolić na wstęp do danego portu lub na dane kotwicowisko wobec konieczności spowodowanej siłą wyższą lub nadrzędnymi względami bezpieczeństwa, lub też w celu ograniczenia lub zminimalizowania zagrożenia zanieczyszczeniem, lub w celu naprawienia braków, pod warunkiem że właściciel, armator lub kapitan statku przeprowadzi odpowiednie - zadowalające odpowiedni organ tego państwa członkowskiego - działania zapewniające bezpieczne wejście do portu lub na kotwicowisko.
Artykuł 12
Wymogi wobec statków podnoszących banderę państwa trzeciego
1. Z zastrzeżeniem art. 32 ust. 2 lit. b), statek podnoszący banderę państwa trzeciego, zawijając do portu lub na kotwicowisko państwa członkowskiego, musi mieć na pokładzie wykaz materiałów niebezpiecznych spełniający przepisy art. 5 ust. 2.
Niezależnie od akapitu pierwszego odpowiedni organ państwa członkowskiego może zezwolić na wstęp do danego portu lub na dane kotwicowisko wobec konieczności spowodowanej siłą wyższą lub nadrzędnymi względami bezpieczeństwa, lub też w celu ograniczenia lub zminimalizowania zagrożenia zanieczyszczeniem, lub w celu naprawienia braków, pod warunkiem że właściciel, armator lub kapitan statku przeprowadzi odpowiednie - zadowalające odpowiedni organ tego państwa członkowskiego - działania zapewniające bezpieczne wejście do portu lub na kotwicowisko.
2. Instalacja materiałów niebezpiecznych, o których mowa w załączniku I, na statkach podnoszących banderę państwa trzeciego, podczas gdy znajdują się one w porcie lub na kotwicowisku państwa członkowskiego, jest zakazana lub objęta ograniczeniami zgodnie z załącznikiem I.
Stosowanie materiałów niebezpiecznych, o których mowa w załączniku I, na statkach podnoszących banderę państwa trzeciego, podczas gdy znajdują się one w porcie lub na kotwicowisku państwa członkowskiego, jest zakazane lub objęte ograniczeniami zgodnie z załącznikiem I, bez uszczerbku dla wyłączeń i przepisów przejściowych mających zastosowanie do tych materiałów na mocy prawa międzynarodowego.
3. Wykaz materiałów niebezpiecznych jest odrębny dla każdego statku, jest opracowany z uwzględnieniem odpowiednich wytycznych IMO i służy poświadczeniu, że dany statek jest zgodny z ust. 2 niniejszego artykułu. Przy opracowywaniu wykazu materiałów niebezpiecznych określa się co najmniej materiały niebezpieczne wymienione w załączniku I. Statek podnoszący banderę państwa trzeciego przygotowuje plan opisujący kontrolę wizualną/z pobraniem próbek, przy pomocy której opracowuje się wykaz materiałów niebezpiecznych z uwzględnieniem odpowiednich wytycznych IMO.
4. Wykaz materiałów niebezpiecznych jest właściwie prowadzony i aktualizowany przez cały okres użytkowania statku, uzupełniany o informacje o nowych instalacjach zawierających wszelkie materiały niebezpieczne, o których mowa w załączniku II, oraz o istotnych zmianach w konstrukcji i wyposażeniu statku, z uwzględnieniem wyłączeń i przepisów przejściowych mających zastosowanie do tych materiałów na mocy prawa międzynarodowego.
5. Statek podnoszący banderę państwa trzeciego może zostać ostrzeżony, zatrzymany, wydalony lub wykluczony z portów lub terminali przybrzeżnych podlegających jurysdykcji państwa członkowskiego, jeśli nie przedstawi odpowiednim organom tego państwa członkowskiego kopii zaświadczenia o zgodności zgodnie z ust. 6 i 7, wraz z wykazem materiałów niebezpiecznych, w stosownych przypadkach i na wniosek tych organów. Państwo członkowskie podejmujące takie działanie bezzwłocznie informuje o nim odpowiednie organy państwa trzeciego, którego banderę podnosi dany statek. Nieprzeprowadzenie aktualizacji wykazu materiałów niebezpiecznych nie stanowi zaniedbania mogącego prowadzić do zatrzymania statku, ale wszelkie niespójności w wykazie materiałów niebezpiecznych należy zgłosić odpowiednim organom państwa trzeciego, którego banderę podnosi ten statek.
6. Zaświadczenie o zgodności wydawane jest po sprawdzeniu wykazu materiałów niebezpiecznych przez odpowiednie organy państwa trzeciego, którego banderę podnosi statek, lub organizację upoważnioną przez nie, zgodnie z wymogami krajowymi. Zaświadczenie o zgodności można sformułować na podstawie dodatku 3 do konwencji z Hongkongu.
7. Zaświadczenie o zgodności i wykaz materiałów niebezpiecznych sporządza się w języku urzędowym wydających je odpowiednich organów państwa trzeciego, którego banderę podnosi ten statek, a w przypadku gdy nie zostało ono sporządzone w języku angielskim, francuskim lub hiszpańskim, tekst ten musi zawierać tłumaczenie na jeden z tych języków.
8. Z zastrzeżeniem art. 32 ust. 2 lit. b), statki podnoszące banderę państwa trzeciego i ubiegające się o zarejestrowanie pod banderą państwa członkowskiego zapewniają, aby wykaz materiałów niebezpiecznych przewidziany w art. 5 ust. 2 znajdował się na statku lub został sporządzony w terminie sześciu miesięcy od rejestracji pod banderą tego państwa członkowskiego lub podczas kolejnego przeglądu na podstawie art. 8 ust. 3, jeśli ma on miejsce wcześniej.
TYTUŁ III
ZAKŁADY RECYKLINGU STATKÓW
Artykuł 13
Wymogi w odniesieniu do zakładów recyklingu statków konieczne do wpisania ich do europejskiego wykazu
1. Aby znaleźć się w europejskim wykazie, zakład recyklingu statków musi spełnić następujące wymogi, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami konwencji z Hongkongu i z uwzględnieniem odpowiednich wytycznych IMO, Międzynarodowej Organizacji Pracy (ILO), konwencji bazylejskiej i Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych oraz innych wytycznych międzynarodowych:
a)
otrzymać zezwolenie od właściwych organów na prowadzenie działalności w zakresie recyklingu statków;
b)
być zaprojektowany, zbudowany i eksploatowany w sposób bezpieczny i racjonalny ekologicznie;
c)
prowadzić prace z wybudowanych struktur;
d)
ustanowić systemy zarządzania i monitorowania oraz procedury i techniki, których celem jest zapobieganie, ograniczanie, minimalizacja i - w stopniu, w jakim jest to możliwe - wyeliminowanie:
(i)
ryzyka dla zdrowia pracowników i ludności w pobliżu zakładu recyklingu statków; oraz
(ii)
szkodliwego wpływu na środowisko powstałego na skutek recyklingu statków;
e)
przygotować plan zakładu recyklingu statków;
f)
zapobiegać szkodliwym skutkom dla zdrowia ludzkiego i dla środowiska, w tym kontrolować wszelkiego rodzaju wycieki, w szczególności w strefach międzypływowych;
g)
zapewnić bezpieczne i racjonalne ekologicznie gospodarowanie materiałami niebezpiecznymi i odpadami oraz ich magazynowanie, w tym:
(i)
ograniczenie rozprzestrzeniania się wszystkich materiałów niebezpiecznych na statku w trakcie całego procesu recyklingu statku, tak aby zapobiec przedostaniu się tych materiałów do środowiska; a oprócz tego prowadzenie prac z materiałami niebezpiecznymi i odpadami wytwarzanymi podczas procesu recyklingu statku jedynie na nieprzepuszczalnych podłożach ze skutecznymi systemami odprowadzającymi;
(ii)
aby wszystkie odpady wytwarzane podczas recyklingu statku i ich ilości były udokumentowane i były kierowane wyłącznie do zakładów gospodarujących odpadami, w tym do zakładów recyklingu odpadów, posiadających zezwolenie na ich przetwarzanie bez narażania zdrowia ludzkiego oraz w sposób racjonalny ekologicznie;
h)
sporządzić i utrzymywać plan gotowości i reagowania w nagłych przypadkach; zapewnić szybki dostęp sprzętu służącego do reagowania w nagłych przypadkach, takiego jak sprzęt i pojazdy gaśnicze, karetki pogotowia i żurawie do danego statku oraz do wszystkich obszarów zakładu recyklingu statków;
i)
zapewnić pracownikom bezpieczeństwo i przeszkolenie, w tym zapewnić możliwość korzystania ze środków ochrony indywidualnej w trakcie przeprowadzania działań wymagających korzystania z takich środków;
j)
prowadzić rejestr zdarzeń, wypadków, chorób zawodowych i schorzeń przewlekłych oraz, na żądanie właściwych organów, zgłaszać zdarzenia, wypadki, choroby zawodowe lub schorzenia przewlekłe stanowiące lub potencjalnie stanowiące zagrożenie dla bezpieczeństwa pracowników, zdrowia ludzkiego i dla środowiska;
k)
zgodzić się na spełnienie wymogów określonych w ust. 2.
2. Prowadzący zakład recyklingu statków:
a)
przesyła plan recyklingu statku, po zatwierdzeniu zgodnie z art. 7 ust. 3, właścicielowi statku i organowi administracji lub upoważnionej przez niego uznanej organizacji;
b)
informuje organ administracji, że zakład recyklingu statków jest gotowy pod każdym względem do rozpoczęcia recyklingu statku;
c)
po zakończeniu całkowitego lub częściowego recyklingu statku zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w terminie 14 dniu od zakończenia całkowitego lub częściowego recyklingu zgodnie z planem recyklingu statku, przesyła organowi administracji, który wydał świadectwo gotowości statku do recyklingu, oświadczenie o zakończeniu recyklingu. Oświadczenie o zakończeniu recyklingu zawiera sprawozdanie dotyczące ewentualnych zdarzeń i wypadków szkodzących zdrowiu ludzkiemu lub środowisku.
3. Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu sporządzenia standardowych formatów:
a)
sprawozdania wymaganego na mocy ust. 2 lit. b) niniejszego artykułu, aby zapewnić jego spójność z dodatkiem 6 do konwencji z Hongkongu; oraz
b)
oświadczenia wymaganego na mocy ust. 2 lit. c) niniejszego artykułu, aby zapewnić jego spójność z dodatkiem 7 do konwencji z Hongkongu.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 25 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 14
Zezwolenie dla zakładu recyklingu statków znajdującego się w państwie członkowskim
1. Bez uszczerbku dla innych odpowiednich przepisów prawa Unii właściwe organy wydają zezwolenie na przeprowadzanie recyklingu statków tym zakładom recyklingu statków znajdującym się na ich terytorium, które spełniają wymogi określone w art. 13. Zezwolenie może być przyznawane poszczególnym zakładom recyklingu statków maksymalnie na okres pięciu lat oraz odpowiednio przedłużane.
Pod warunkiem spełnienia wymogów niniejszego rozporządzenia, wszelkie zezwolenia wydawane na podstawie innych odpowiednich przepisów prawa krajowego lub prawa Unii mogą być połączone z zezwoleniem, o którym mowa w niniejszym artykule, w jedno zezwolenie w przypadku, gdy taki format zapobiega niepotrzebnemu powielaniu informacji i duplikowaniu pracy prowadzącego zakład recyklingu statków lub przedsiębiorstwa recyklingu statków, lub właściwego organu. W tych przypadkach zezwolenie to może zostać przedłużone zgodnie z systemem zezwoleń, o którym mowa w akapicie pierwszym, lecz nie może przekraczać maksymalnego okresu pięciu lat.
2. Państwa członkowskie tworzą i aktualizują wykaz zakładów recyklingu statków, którym wydały zezwolenie zgodnie z ust. 1.
3. Wykaz, o którym mowa w ust. 2, przekazuje się Komisji, bezzwłocznie i nie później niż do dnia 31 marca 2015 r.
4. Jeżeli zakład recyklingu statków przestaje spełniać wymogi określone w art. 13, państwo członkowskie, w którym znajduje się zakład recyklingu statków, zawiesza lub cofa wydane mu zezwolenie lub wymaga działań naprawczych ze strony danego przedsiębiorstwa recyklingu statków i powiadamia o tym fakcie bezzwłocznie Komisję.
5. W przypadku gdy zakład recyklingu statków uzyskał zezwolenie zgodnie z ust. 1, dane państwo członkowskie bezzwłocznie informuje o tym fakcie Komisję.
Artykuł 15
Zakłady recyklingu statków znajdujące się w państwach trzecich
1. Przedsiębiorstwo recyklingu statków będące właścicielem zakładu recyklingu statków znajdującego się w państwie trzecim, i które zamierza poddawać recyklingowi statki podnoszące banderę państwa członkowskiego, składa do Komisji wniosek w sprawie włączenia tego zakładu recyklingu statków do europejskiego wykazu.
2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się dowody na to, że dany zakład recyklingu statków spełnia wymogi określone w art. 13 w celu prowadzenia recyklingu statków i włączenia do europejskiego wykazu zgodnie z art. 16.
W szczególności przedsiębiorstwo recyklingu statków:
a)
przedstawia zezwolenie, licencję lub upoważnienie udzielone przez właściwe organy do celów przeprowadzania recyklingu statków oraz, w stosownych przypadkach, zezwolenie, licencję lub upoważnienie udzielone przez właściwe organy wszystkim jego wykonawcom i podwykonawcom bezpośrednio zaangażowanym w proces recyklingu statków oraz podaje wszystkie informacje, o których mowa w art. 16 ust. 2;
b)
wskazuje, czy plan recyklingu statku zostanie zatwierdzony przez właściwy organ w sposób wyraźny czy dorozumiany, określając okres przeglądu odnoszący się do dorozumianego zatwierdzenia, zgodnie z wymogami krajowymi, w stosownych przypadkach;
c)
potwierdza, że statki podnoszące banderę państw członkowskich będzie przyjmować do recyklingu tylko zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
d)
przedstawia dowody na to, że dany zakład recyklingu statków jest w stanie zapewnić, utrzymać i monitorować kryteria dotyczące strefy bezpiecznej dla prowadzenia tzw. prac gorących i strefy wolnej od zagrożeń w trakcie całego procesu recyklingu statku;
e)
załącza mapę z widoczną granicą terenu zakładu recyklingu statków i umiejscowieniem działalności w zakresie recyklingu statku na tym terenie;
f)
w odniesieniu do każdego materiału niebezpiecznego, o którym mowa w załączniku I, oraz do dodatkowych materiałów niebezpiecznych mogących wchodzić w skład konstrukcji statku określa:
(i)
czy zakład recyklingu statków jest upoważniony do dokonania usunięcia danego materiału niebezpiecznego. Jeśli jest on do tego upoważniony, to określa on właściwy personel odpowiedzialny za dokonanie usunięcia i przedstawia dowody jego kompetencji;
(ii)
jaki proces gospodarowania odpadami będzie stosowany na terenie zakładu recyklingu statków lub poza nim (np. spalanie, składowanie lub inna metoda przetwarzania odpadów), nazwę i adres zakładu przetwarzania odpadów, jeżeli różni się od adresu zakładu recyklingu statków, oraz przedstawia dowód na to, że stosowany proces jest przeprowadzany bez narażania zdrowia ludzkiego i w sposób racjonalny ekologicznie;
g)
potwierdza, że przedsiębiorstwo przyjęło plan zakładu recyklingu statków, uwzględniając odpowiednie wytyczne IMO;
h)
dostarcza informacje konieczne do zidentyfikowania zakładu recyklingu statków.
3. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów wykonawczych w celu sprecyzowania formatu informacji wymaganych do zidentyfikowania zakładu recyklingu statków. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 25.
4. Aby zakłady recyklingu statków znajdujące się w państwach trzecich zostały włączone do europejskiego wykazu, musi być poświadczona ich zgodność z wymogami określonymi w art. 13 w następstwie inspekcji na miejscu przeprowadzonej przez niezależnego weryfikatora o odpowiednich kwalifikacjach. Poświadczenie przedkładane jest Komisji przez przedsiębiorstwo recyklingu statków podczas składania wniosku o włączenie do europejskiego wykazu, a następnie co pięć lat, po przedłużeniu włączenia do europejskiego wykazu. Wstępne włączenie do wykazu i jego przedłużenie uzupełniane jest przeglądem śródokresowym w celu potwierdzenia zgodności z wymogami określonymi w art. 13.
Składając wniosek o włączenie do europejskiego wykazu, przedsiębiorstwa recyklingu statków zgadzają się, by dany zakład recyklingu statków został poddany inspekcjom na miejscu przeprowadzanym przez Komisję lub osoby działające w jej imieniu przed włączeniem lub po włączeniu do europejskiego wykazu, w celu sprawdzenia jego zgodności z wymogami określonymi w art. 13. Niezależny weryfikator, Komisja lub osoby działające w jej imieniu współpracują z właściwymi organami państwa trzeciego, w którym znajduje się zakład recyklingu statków, w celu przeprowadzenia tych inspekcji na miejscu.
Komisja może wydawać wskazówki techniczne, aby ułatwić takie poświadczanie.
5. Do celów art. 13, w odniesieniu do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów można mówić o racjonalnym ekologicznie gospodarowaniu, wyłącznie gdy przedsiębiorstwo recyklingu statków może wykazać, że zakład gospodarujący odpadami odbierający odpady będzie działał zgodnie z normami ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska, które są zasadniczo równoważne z odpowiednimi normami międzynarodowymi i unijnymi.
6. Przedsiębiorstwo recyklingu statków bezzwłocznie przedstawia zaktualizowane dowody w przypadku jakichkolwiek zmian w informacjach przekazanych Komisji, a na trzy miesiące przed wygaśnięciem każdego pięcioletniego okresu włączenia do europejskiego wykazu oświadcza, że:
a)
dostarczone przez nie dowody są kompletne i aktualne;
b)
zakład recyklingu statków nadal spełnia i będzie spełniać wymogi określone w art. 13.
Artykuł 16
Sporządzenie i aktualizowanie europejskiego wykazu
1. Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu sporządzenia europejskiego wykazu zakładów recyklingu statków, które:
a)
znajdują się w Unii i zostały zgłoszone przez państwa członkowskie zgodnie z art. 14 ust. 3;
b)
znajdują się w państwie trzecim i których włączenie nastąpiło na podstawie oceny informacji i potwierdzających je dowodów przekazanych lub zebranych zgodnie z art. 15.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 25.
2. Europejski wykaz publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz na stronie internetowej Komisji najpóźniej dnia 31 grudnia 2016 r. Podzielony jest on na dwie podlisty, zawierające zakłady recyklingu statków znajdujące się w państwach członkowskich oraz zakłady recyklingu statków znajdujące się w państwach trzecich.
Europejski wykaz obejmuje wszystkie następujące informacje dotyczące zakładu recyklingu statków:
a)
metoda recyklingu;
b)
rodzaj i wielkość statków, które można poddać recyklingowi;
c)
wszelkie ograniczenia i uwarunkowania w funkcjonowaniu zakładu recyklingu statków, w tym dotyczące gospodarowania odpadami niebezpiecznymi;
d)
szczegóły dotyczące wyraźnej lub dorozumianej procedury, o której mowa w art. 7 ust. 3, dotyczącej zatwierdzenia planu recyklingu statku przez właściwy organ;
e)
maksymalna roczna wielkość recyklingu statków.
3. W europejskim wykazie wskazuje się datę wygaśnięcia włączenia do niego danego zakładu recyklingu statków. Każde włączenie jest ważne przez maksymalny okres pięciu lat i podlega przedłużeniu.
4. Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu regularnego aktualizowania europejskiego wykazu, aby:
a)
włączyć zakład recyklingu statków do europejskiego wykazu, jeśli:
(i)
wydano mu zezwolenie zgodnie z art. 14; lub
(ii)
o jego włączeniu do europejskiego wykazu zadecydowano zgodnie z ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu;
b)
usunąć zakład recyklingu statków z europejskiego wykazu, jeśli:
(i)
zakład recyklingu statków przestaje spełniać wymogi określone w art. 13; lub
(ii)
nie dostarczono zaktualizowanego dowodu co najmniej na trzy miesiące przed upływem pięcioletniego okresu określonego w ust. 3 niniejszego artykułu.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 25.
5. Podczas sporządzania i aktualizowania europejskiego wykazu Komisja działa zgodnie z zasadami zawartymi w Traktatach i z międzynarodowymi zobowiązaniami Unii.
6. Państwa członkowskie przekazują Komisji wszelkie informacje, które mogą być istotne w kontekście aktualizowania europejskiego wykazu. Komisja przekazuje wszelkie istotne informacje pozostałym państwom członkowskim.
TYTUŁ IV
OGÓLNE PRZEPISY ADMINISTRACYJNE
Artykuł 17
Język
1. Plan recyklingu statku, o którym mowa w art. 7, opracowuje się w języku akceptowanym przez państwo udzielające zezwolenia zakładowi recyklingu statków. Jeśli nie został on sporządzony w języku angielskim, francuskim lub hiszpańskim, plan recyklingu statku musi być przetłumaczony na jeden z tych języków, chyba że organ administracji uzna, że nie jest to konieczne.
2. Świadectwo inwentaryzacji oraz świadectwo gotowości do recyklingu wydane na podstawie art. 9 sporządza się w języku urzędowym wydającego je organu administracji. Jeśli nie zostało ono sporządzone w języku angielskim, francuskim lub hiszpańskim, tekst ten musi zawierać tłumaczenie na jeden z tych języków.
Artykuł 18
Wyznaczenie właściwych organów i organów administracji
1. Państwa członkowskie wyznaczają właściwe organy i organy administracji odpowiedzialne za stosowanie niniejszego rozporządzenia oraz powiadamiają o tym Komisję. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach w takich informacjach.
2. Komisja publikuje na swojej stronie internetowej wykazy wyznaczonych właściwych organów i organów administracji oraz aktualizuje te wykazy w stosownych przypadkach.
Artykuł 19
Wyznaczenie osób kontaktowych
1. Każde z państw członkowskich i Komisja wyznaczają jedną lub więcej osób kontaktowych odpowiedzialnych za udzielanie informacji i wskazówek osobom fizycznym lub prawnym zwracającym się z zapytaniami. Osoba kontaktowa Komisji przekazuje osobom kontaktowym w państwach członkowskich wszelkie zapytania, które dotyczą tych ostatnich, i odwrotnie.
2. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wyznaczeniu osób kontaktowych. Państwa członkowskie niezwłocznie powiadamiają Komisję o wszelkich zmianach w tych informacjach.
3. Komisja publikuje na swojej stronie internetowej wykazy wyznaczonych osób kontaktowych oraz aktualizuje te wykazy w stosownych przypadkach.
Artykuł 20
Spotkania osób kontaktowych
Komisja, na wniosek państw członkowskich lub w przypadku gdy uzna to za stosowne, okresowo organizuje spotkania osób kontaktowych w celu omówienia kwestii wynikłych w związku z wdrażaniem niniejszego rozporządzenia. Zainteresowane strony zapraszane są na te spotkania lub ich części, jeżeli wszystkie państwa członkowskie i Komisja uznają to za wskazane.
TYTUŁ V
SPRAWOZDAWCZOŚĆ I EGZEKWOWANIE PRZEPISÓW
Artykuł 21
Sprawozdania państw członkowskich
1. Każde państwo członkowskie przekazuje Komisji sprawozdanie zawierające:
a)
wykaz statków podnoszących jego banderę, którym wydano świadectwo gotowości do recyklingu, oraz nazwę przedsiębiorstwa recyklingu statków i umiejscowienie zakładu recyklingu statków zgodnie z zapisem w świadectwie gotowości do recyklingu;
b)
wykaz statków podnoszących jego banderę, dla których otrzymano oświadczenie o zakończeniu recyklingu;
c)
informacje dotyczące każdego przypadku nielegalnego recyklingu statku, sankcji i działań następczych podjętych przez dane państwo członkowskie.
2. Co trzy lata państwa członkowskie przekazują Komisji drogą elektroniczną sprawozdanie, nie później niż dziewięć miesięcy od zakończenia objętego nim trzyletniego okresu.
Pierwsze sprawozdanie w formie elektronicznej obejmuje okres od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia do końca pierwszego regularnego trzyletniego okresu sprawozdawczego, określonego w art. 5 dyrektywy Rady 91/692/EWG (14), przypadającego po dacie początkowej pierwszego okresu sprawozdawczego.
Komisja publikuje sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia nie później niż dziewięć miesięcy od otrzymania sprawozdań od państw członkowskich.
3. Komisja wprowadza te informacje do elektronicznej bazy danych stale dostępnej dla społeczeństwa.
Artykuł 22
Egzekwowanie przepisów w państwach członkowskich
1. Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
2. Państwa członkowskie współpracują ze sobą na poziomie dwustronnym lub wielostronnym w celu ułatwienia zapobiegania przypadkom potencjalnego obchodzenia i łamania przepisów niniejszego rozporządzenia oraz wykrywania takich przypadków.
3. Państwa członkowskie wyznaczają osoby spośród pracowników etatowych odpowiedzialne za współpracę, o której mowa w ust. 2. Stosowne informacje przekazywane są Komisji, która przesyła tym osobom skompilowaną listę.
4. Państwa członkowskie przekazują Komisji swoje krajowe przepisy dotyczące egzekwowania niniejszego rozporządzenia i mających zastosowanie sankcji.
Artykuł 23
Żądanie podjęcia działań
1. Osoby fizyczne lub prawne, które odczuły lub prawdopodobnie odczują skutki naruszenia art. 13 w związku z art. 15 i art. 16 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia lub posiadające wystarczający interes w przedmiocie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych związanych z naruszeniem art. 13 w związku z art. 15 i art. 16 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia, są uprawnione do wystąpienia do Komisji z żądaniem podjęcia działań na mocy niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do takiego naruszenia lub bezpośredniego zagrożenia takim naruszeniem.
Interes wszelkich organizacji pozarządowych promujących ochronę środowiska i spełniających wymogi określone w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 uważa się za wystarczający na użytek akapitu pierwszego.
2. Żądanie podjęcia działań jest przedkładane wraz z istotnymi informacjami i danymi potwierdzającymi to żądanie.
3. W przypadku gdy żądanie podjęcia działań i towarzyszące mu informacje i dane wskazują w sposób wiarygodny na naruszenie art. 13 w związku z art. 15 i art. 16 ust. 1 lit. b) lub bezpośrednie zagrożenie takim naruszeniem, Komisja rozpatruje wszelkie takie żądania podjęcia działań oraz informacje i dane. W takich okolicznościach Komisja umożliwia odnośnemu przedsiębiorstwu recyklingu przedstawienie swojej opinii w związku z żądaniem podjęcia działań i towarzyszącymi mu informacjami i danymi.
4. Komisja, bezzwłocznie i zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa Unii, informuje osoby, które przedłożyły żądanie na podstawie ust. 1, o swojej decyzji o przyjęciu lub odrzuceniu żądania podjęcia działań wraz z podaniem przyczyn.
TYTUŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 24
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 5 ust. 8, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 30 grudnia 2013 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 5 ust. 8, może w dowolnym momencie zostać odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja informuje o nim jednocześnie Parlament Europejski i Radę.
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 5 ust. 8 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 25
Procedura komitetowa
1. Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
W przypadku gdy komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i stosuje się art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Artykuł 26
Przepis przejściowy
Od daty opublikowania europejskiego wykazu państwa członkowskie mogą, przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, wydawać zezwolenia na prowadzenie recyklingu statków w zakładach recyklingu statków znajdujących się w europejskim wykazie. W takich okolicznościach nie ma zastosowania rozporządzenie (WE) nr 1013/2006.
Artykuł 27
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1013/2006
W art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 dodaje się literę w brzmieniu:
„i)
statki podnoszące banderę państwa członkowskiego objęte zakresem stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1257/2013 (15).
Artykuł 28
Zmiana w dyrektywie 2009/16/WE
W załączniku IV dodaje się punkt w brzmieniu:
„49.
Świadectwo inwentaryzacji materiałów niebezpiecznych lub zaświadczenie o zgodności mające zastosowanie zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1257/2013 (16).
Artykuł 29
Zachęta finansowa
Komisja do dnia 31 grudnia 2016 r. przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat wykonalności instrumentu finansowego, który ułatwiłby bezpieczny i racjonalny ekologicznie recykling statków, a w stosownym przypadku dołączy do niego wniosek ustawodawczy.
Artykuł 30
Przegląd
1. Komisja oceni, które naruszenia niniejszego rozporządzenia powinny zostać objęte zakresem stosowania dyrektywy 2008/99/WE, aby osiągnąć równoważność przepisów dotyczących naruszeń między niniejszym rozporządzeniem a rozporządzeniem (WE) nr 1013/2006. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące swoich ustaleń do dnia 31 grudnia 2014 r., a w stosownym przypadku dołączy do niego wniosek ustawodawczy.
2. Komisja dokona przeglądu niniejszego rozporządzenia nie później niż 18 miesięcy przed datą wejścia w życie konwencji z Hongkongu i przedłoży równocześnie w tym celu, w stosownych przypadkach, wszelkie odpowiednie wnioski ustawodawcze. W przeglądzie takim rozważone zostanie włączenie zakładów recyklingu statków zatwierdzonych na podstawie konwencji z Hongkongu do europejskiego wykazu w celu uniknięcia powielania pracy i obciążenia administracyjnego.
3. Komisja będzie poddawać niniejsze rozporządzenie ciągłemu przeglądowi i w stosownych przypadkach przedstawi, w razie potrzeby, w odpowiednim czasie wnioski w celu uwzględnienia rozwoju sytuacji w odniesieniu do konwencji międzynarodowych, w tym konwencji bazylejskiej.
4. Bez uszczerbku dla ust. 2, Komisja w terminie do pięciu lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania niniejszego rozporządzenia, któremu będą towarzyszyć, w stosownych przypadkach, wnioski ustawodawcze, w celu zapewnienia, by zostały spełnione jego cele oraz by należycie zapewniono jego wpływ.
Artykuł 31
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 32
Stosowanie
1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od wcześniejszej z następujących dwóch dat, lecz nie wcześniej niż dnia 31 grudnia 2015 r.:
a)
6 miesięcy od dnia, w którym łączna maksymalna roczna wielkość recyklingu statków w zakładach recyklingu statków umieszczonych w europejskim wykazie stanowi nie mniej niż 2,5 mln ton masy statku pustego (LDT). Roczną wielkość recyklingu statków w zakładzie recyklingu statków oblicza się jako sumę wyrażonej w LDT masy statków, które zostały poddane recyklingowi w danym roku w tym zakładzie recyklingu statków. Maksymalną roczną wielkość recyklingu statków określa się, wybierając najwyższą wartość, która wystąpiła w poprzednim okresie dziesięciu lat dla każdego zakładu recyklingu statków lub - w przypadku nowo dopuszczonego zakładu recyklingu statków - najwyższą roczną wartość osiągniętą w tym zakładzie; lub
b)
dnia 31 grudnia 2018 r.
2. Jednakże w odniesieniu do następujących przepisów stosuje się następujące daty rozpoczęcia stosowania:
a)
art. 2, art. 5 ust. 2 akapit drugi, art. 13, 14, 15, 16, 25 i 26 - od dnia 31 grudnia 2014 r.;
b)
art. 5 ust. 2 akapit pierwszy i trzeci oraz art. 12 ust. 1 i 8 od dnia 31 grudnia2020 r.
3. Komisja opublikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszenie dotyczące daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia, kiedy spełnione zostaną warunki, o których mowa w ust. 1 lit. a).
4. Jeżeli państwo członkowskie zamknęło swój krajowy rejestr statków lub podczas trzyletniego okresu nie ma żadnych statków zarejestrowanych pod swoją banderą i dopóki nie ma żadnego statku zarejestrowanego pod swoją banderą, to państwo członkowskie może odstąpić od przepisów niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem art. 4, 5, 11, 12, 13, 14, art. 16 ust. 6, art. 18, 19, 20, 21 i 22. W przypadku gdy państwo członkowskie zamierza skorzystać z tego odstępstwa, powiadamia Komisję najpóźniej w dniu rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. Komisji przekazuje się również każdą kolejną zmianę.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 20 listopada 2013 r.