PROVÁDĚCÍ ROZHODNUTÍ KOMISE (EU) 2015/296
ze dne 24. února 2015,
kterým se stanoví procesní opatření pro spolupráci mezi členskými státy v oblasti elektronické identifikace podle čl. 12 odst. 7 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 910/2014 o elektronické identifikaci a službách vytvářejících důvěru pro elektronické transakce na vnitřním trhu
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 910/2014 ze dne 23. července 2014 o elektronické identifikaci a službách vytvářejících důvěru pro elektronické transakce na vnitřním trhu a o zrušení směrnice 1999/93/ES (1), a zejména na čl. 12 odst. 7 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Spolupráce mezi členskými státy, pokud jde o interoperabilitu a bezpečnost systémů elektronické identifikace, je nezbytná k podpoře vysoké úrovně důvěryhodnosti a bezpečnosti odpovídající míře rizika v těchto systémech.
(2)
Ustanovení čl. 7 písm. g) nařízení (EU) č. 910/2014 ukládá oznamujícímu členskému státu povinnost poskytnout ostatním členským státům popis dotčeného systému šest měsíců předem, aby členské státy mohly spolupracovat způsobem popsaným v čl. 12 odst. 5 nařízení (EU) č. 910/2014.
(3)
Spolupráce mezi členskými státy vyžaduje zjednodušené postupy. Interoperability a bezpečnosti systémů elektronické identifikace nelze dosáhnout pomocí postupů prováděných v různých jazycích. Používání angličtiny v rámci spolupráce by mělo usnadnit dosažení interoperability a bezpečnosti systémů elektronické identifikace, avšak překlady již existující dokumentace by neměly představovat nepřiměřenou zátěž.
(4)
V členských státech jsou různé prvky systémů elektronické identifikace spravovány různými orgány nebo subjekty. K umožnění účinné spolupráce a zjednodušení správních postupů je vhodné zajistit, aby v každém členském státě existovalo jednotné místo, jehož prostřednictvím lze kontaktovat příslušné orgány a subjekty tohoto členského státu.
(5)
Výměna informací, zkušeností a osvědčených postupů mezi členskými státy usnadňuje vývoj systémů elektronické identifikace a slouží jako nástroj k dosažení technické interoperability. Potřeba této spolupráce je zvláště opodstatněná, pokud jde o úpravy již oznámených systémů elektronické identifikace, změny systémů elektronické identifikace, o nichž byly členským státům poskytnuty informace před oznámením, a výskyt důležitých událostí nebo incidentů, které mohou ovlivnit interoperabilitu nebo bezpečnost systémů elektronické identifikace. Členské státy by rovněž měly mít k dispozici prostředky k vyžádání si tohoto druhu informací týkajících se interoperability a bezpečnosti systémů elektronické identifikace od jiných členských států.
(6)
Vzájemné hodnocení systémů elektronické identifikace by se mělo považovat za proces vzájemného učení, který pomáhá vybudovat důvěru mezi členskými státy a zajišťuje interoperabilitu a bezpečnost oznámených systémů elektronické identifikace. K tomu je třeba, aby oznamující členské státy poskytovaly dostatečné informace o svých systémech elektronické identifikace. Rovněž je však třeba zohlednit potřebu členských států zachovat důvěrnost některých informací, pokud je to nezbytně nutné kvůli bezpečnosti.
(7)
Aby bylo zajištěno, že proces vzájemného hodnocení bude nákladově efektivní a povede k jasným a přesvědčivým výsledkům, a aby se zamezilo zbytečnému zatěžování členských států, měly by členské státy společně provést jedno vzájemné hodnocení.
(8)
Při spolupráci ve věcech týkajících se systémů elektronické identifikace, včetně provádění vzájemných hodnocení, by členské státy měly zohlednit posudky nezávislých třetích stran, pokud jsou k dispozici.
(9)
Za účelem usnadnění procesních opatření k dosažení cílů uvedených v čl. 12 odst. 5 a 6 nařízení (EU) č. 910/2014 by měla být zřízena síť pro spolupráci. Zajistí se tím existence fóra, které bude moci obsáhnout všechny členské státy a formálním způsobem je zapojit do spolupráce v praktických věcech údržby rámce interoperability.
(10)
Síť pro spolupráci by měla posuzovat formuláře návrhů oznámení poskytované členskými státy podle čl. 7 písm. g) nařízení (EU) č. 910/2014 a vydávat stanoviska, v nichž se vyjádří k souladu systémů popsaných ve formulářích návrhů oznámení s požadavky článku 7, čl. 8 odst. 1 až 2 a čl. 12 odst. 1 uvedeného nařízení a s prováděcím aktem uvedeným v čl. 8 odst. 3 uvedeného nařízení. Ustanovení čl. 9 odst. 1 písm. e) nařízení (EU) č. 910/2014 ukládá oznamujícím členským státům povinnost popsat způsob, jakým oznámený systém elektronické identifikace plní požadavky na interoperabilitu podle čl. 12 odst. 1 nařízení (EU) č. 910/2014. Členské státy by při přípravě na splnění své povinnosti podle čl. 9 odst. 1 písm. e) nařízení (EU) č. 910/2014, totiž poskytnout Komisi popis, jak oznámený systém elektronické identifikace splňuje požadavky na interoperabilitu podle čl. 12 odst. 1 nařízení (EU) č. 910/2014, měly zejména zohlednit stanoviska sítě pro spolupráci.
(11)
Všechny strany zapojené do oznamování by měly stanovisko sítě pro spolupráci vzít na vědomí jako vodítko pro celý proces spolupráce, oznamování a interoperability.
(12)
K zajištění efektivity procesu vzájemného hodnocení prováděného podle tohoto rozhodnutí je vhodné, aby síť pro spolupráci poskytovala členským státům pokyny.
(13)
Opatření stanovená tímto rozhodnutím jsou v souladu se stanoviskem výboru zřízeného podle článku 48 nařízení (EU) č. 910/2014,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
KAPITOLA I
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Cíl
Toto rozhodnutí v souladu s čl. 12 odst. 7 nařízení stanoví procesní opatření pro usnadnění spolupráce mezi členskými státy v rozsahu nezbytném k zajištění interoperability a bezpečnosti systémů elektronické identifikace, jež členské státy hodlají oznámit nebo oznámily Komisi. Opatření se týkají zejména:
a)
výměny informací, zkušeností a osvědčených postupů v oblasti systémů elektronické identifikace a posouzení relevantního vývoje v odvětví elektronické identifikace, jak stanoví kapitola II;
b)
vzájemného hodnocení systémů elektronické identifikace, jak stanoví kapitola III; a
c)
spolupráce prostřednictvím sítě pro spolupráci, jak stanoví kapitola IV.
Článek 2
Jazyk spolupráce
1. Nedohodnou-li se dotčené členské státy jinak, jazykem spolupráce je angličtina.
2. Aniž je dotčen odstavec 1, členské státy nejsou povinny překládat podklady uvedené v čl. 10 odst. 2, pokud by to znamenalo nepřiměřenou zátěž.
Článek 3
Jednotná kontaktní místa
1. Každý členský stát pro účely spolupráce mezi členskými státy podle čl. 12 odst. 5 a 6 nařízení (EU) č. 910/2014 určí jednotné kontaktní místo.
2. Každý členský stát sdělí informace o jednotném kontaktním místě ostatním členským státům a Komisi. Komise zveřejní seznam jednotných kontaktních míst on-line.
KAPITOLA II
VÝMĚNA INFORMACÍ, ZKUŠENOSTÍ A OSVĚDČENÝCH POSTUPŮ
Článek 4
Výměna informací, zkušeností a osvědčených postupů
1. Členské státy sdílejí informace, zkušenosti nebo osvědčené postupy v oblasti systémů elektronické identifikace s ostatními členskými státy.
2. Každý členský stát patřičně informuje ostatní členské státy, pokud zavádí kterékoli z následujících změn, vývojů nebo úprav, jež se týkají interoperability nebo úrovní záruky dotčeného systému:
a)
vývoj nebo úpravy již oznámeného systému elektronické identifikace, které nevyžadují oznámení podle čl. 9 odst. 1 nařízení (EU) č. 910/2014;
b)
změny, vývoj nebo úpravy popisu systému elektronické identifikace poskytnutého podle čl. 7 písm. g) nařízení (EU) č. 910/2014, pokud k nim došlo před oznámením.
3. Pokud se členský stát dozví o jakémkoli významném vývoji nebo incidentu, který nesouvisí s jeho oznámeným systémem elektronické identifikace, ale může ovlivnit bezpečnost jiných oznámených systémů elektronické identifikace, uvědomí o tom ostatní členské státy.
Článek 5
Žádost o informace týkající se interoperability a bezpečnosti
1. Pokud se členský stát domnívá, že k zajištění interoperability mezi systémy elektronické identifikace jsou zapotřebí další informace, které nebyly dosud poskytnuty členským státem oznamujícím systém elektronické identifikace, může si od tohoto druhého státu uvedené informace vyžádat. Oznamující členský stát uvedené informace poskytne, ledaže:
a)
uvedené informace nemá a jejich získání by znamenalo nepřiměřenou administrativní zátěž;
b)
uvedené informace se týkají veřejné bezpečnosti nebo národní bezpečnosti;
c)
uvedené informace se týkají obchodních, profesních nebo firemních tajemství.
2. Za účelem zlepšení bezpečnosti systémů elektronické identifikace si členský stát, který má bezpečnostní obavy týkající systému, jenž byl oznámen nebo jehož oznámení probíhá, může vyžádat informace týkající se těchto bezpečnostních obav. Dožádaný členský stát poté poskytne všem členským státům relevantní informace potřebné ke zjištění, zda došlo k narušení bezpečnosti uvedenému v článku 10 nařízení (EU) č. 910/2014, nebo ke zjištění, zda existuje reálné riziko, že k takovému narušení může dojít, ledaže:
a)
uvedené informace nemá a jejich získání by znamenalo nepřiměřenou administrativní zátěž;
b)
uvedené informace se týkají veřejné bezpečnosti nebo národní bezpečnosti;
c)
uvedené informace se týkají obchodních, profesních nebo firemních tajemství.
Článek 6
Výměna informací prostřednictvím jednotných kontaktních míst
Členské státy si vyměňují informace podle článků 4 a 5 prostřednictvím jednotných kontaktních míst a poskytují příslušné požadované informace bez zbytečného odkladu.
KAPITOLA III
VZÁJEMNÉ HODNOCENÍ
Článek 7
Zásady
1. Vzájemné hodnocení je mechanismus spolupráce mezi členskými státy, jehož účelem je zajistit interoperabilitu a bezpečnost oznámených systémů elektronické identifikace.
2. Účast hodnotících členských států je dobrovolná. Členský stát, jehož systém elektronické identifikace má být předmětem vzájemného hodnocení, nemůže odmítnout účast žádného hodnotícího členského státu na procesu vzájemného hodnocení.
3. Každý členský stát, který se účastní vzájemného hodnocení, nese všechny náklady, které mu účastí na tomto procesu vzniknou.
4. Veškeré informace získané v rámci procesu vzájemného hodnocení lze použít pouze pro tento účel. Zástupci členských států, kteří provádějí vzájemné hodnocení, nesmí vyzradit třetím stranám žádné citlivé nebo důvěrné informace získané v průběhu vzájemného hodnocení.
5. Hodnotící členský stát informuje o veškerých možných střetech zájmů, jimž by mohli být vystaveni jím jmenovaní zástupci, kteří se účastní činností v rámci vzájemného hodnocení.
Článek 8
Zahájení procesu vzájemného hodnocení
1. Proces vzájemného hodnocení může být zahájen jedním ze dvou způsobů:
a)
členský stát požádá o vzájemné hodnocení svého systému elektronické identifikace;
b)
členský stát nebo členské státy vyjádří zájem provést vzájemné hodnocení systému elektronické identifikace jiného členského státu. V žádosti uvedou důvody, proč chtějí provést vzájemné hodnocení, a vysvětlí, jak vzájemné hodnocení přispěje k interoperabilitě nebo bezpečnosti systémů elektronické identifikace členských států.
2. Žádost podle odstavce 1 se oznámí síti pro spolupráci podle odstavce 3. Všechny členské státy, které se hodlají účastnit vzájemného hodnocení, do jednoho měsíce uvědomí síť pro spolupráci.
3. Členský stát, jehož systém elektronické identifikace má být předmětem vzájemného hodnocení, poskytne síti pro spolupráci tyto informace:
a)
systém elektronické identifikace, který má být předmětem vzájemného hodnocení;
b)
hodnotící členský stát (členské státy);
c)
časový harmonogram pro předložení očekávaného výsledku síti pro spolupráci a
d)
ujednání o způsobu provádění vzájemného hodnocení podle čl. 9 odst. 2.
4. Systém elektronické identifikace nemůže být předmětem dalšího vzájemného hodnocení po dobu dvou let od uzavření vzájemného hodnocení, nedá-li k tomu souhlas síť pro spolupráci.
Článek 9
Příprava vzájemného hodnocení
1. Hodnotící členské státy poskytnou členskému státu, jehož systém elektronické identifikace je předmětem vzájemného hodnocení, jména a kontaktní údaje svých zástupců provádějících vzájemné hodnocení, a to do dvou týdnů poté, co hodnotící členské státy podle čl. 8 odst. 2 informovaly o svém záměru účastnit se vzájemného hodnocení. Členský stát, jehož systém elektronické identifikace je předmětem vzájemného hodnocení, smí odmítnout účast kteréhokoli zástupce v případě střetu zájmů.
2. S ohledem na pokyny poskytnuté sítí pro spolupráci se členský stát, jehož systém elektronické identifikace je předmětem vzájemného hodnocení, a hodnotící členské státy dohodnou na:
a)
rozsahu a opatřeních vzájemného hodnocení na základě oblasti působnosti čl. 7 písm. g) nebo čl. 9 odst. 1 nařízení (EU) č. 910/2014 a zájmu vyjádřeného hodnotícími členskými státy ve fázi zahájení;
b)
časovém harmonogramu činností v rámci vzájemného hodnocení, a to určením konečného termínu, který nemůže být určen později než 3 měsíce poté, co hodnotící členské státy poskytly jména a kontaktní údaje svých zástupců podle odstavce 1;
c)
jiných organizačních opatřeních týkajících se procesu vzájemného hodnocení.
Členský stát, jehož systém elektronické identifikace je předmětem vzájemného hodnocení, informuje o dohodě síť pro spolupráci.
Článek 10
Průběh vzájemného hodnocení
1. Zúčastněné členské provádějí vzájemné hodnocení společně. Zástupci členských států vyberou ze svého středu jednoho zástupce, který vzájemné hodnocení koordinuje.
2. Členský stát, jehož systém elektronické identifikace je předmětem vzájemného hodnocení, poskytne hodnotícím členským státům formulář oznámení předloženého Komisi, nebo popis systému podle čl. 7 písm. g) nařízení (EU) č. 910/2014, pokud dotčený systém elektronické identifikace dosud nebyl oznámen. Rovněž musí být poskytnuty veškeré podklady a další důležité informace.
3. Vzájemné hodnocení může mimo jiné zahrnovat jedno nebo více z těchto opatření:
a)
posouzení příslušné dokumentace;
b)
přezkum procesů;
c)
technické semináře a
d)
zohlednění posudku nezávislé třetí strany.
4. Hodnotící členské státy si mohou vyžádat další dokumentaci související s oznámením. Členský stát, jehož systém elektronické identifikace je předmětem vzájemného hodnocení, uvedené informace poskytne, ledaže:
a)
uvedené informace nemá a jejich získání by znamenalo nepřiměřenou administrativní zátěž;
b)
uvedené informace se týkají veřejné bezpečnosti nebo národní bezpečnosti;
c)
uvedené informace se týkají obchodních, profesních nebo firemních tajemství.
Článek 11
Výsledek vzájemného hodnocení
Hodnotící členské státy ve lhůtě jednoho měsíce od ukončení procesu vzájemného hodnocení vyhotoví zprávu a předloží ji síti pro spolupráci. Členové sítě pro spolupráci si mohou od členského státu, jehož systém elektronické identifikace byl předmětem vzájemného hodnocení, nebo od hodnotících členských států vyžádat další informace nebo objasnění.
KAPITOLA IV
SÍŤ PRO SPOLUPRÁCI
Článek 12
Zřízení a metody práce
Zřizuje se síť na podporu spolupráce podle čl. 12 odst. 5 až 6 nařízení (EU) č. 910/2014 (dále jen „síť pro spolupráci“). Síť pro spolupráci vykonává svou činnost formou zasedání a písemného postupu.
Článek 13
Formulář návrhu oznámení
Poskytuje-li oznamující členský stát popis svého systému elektronické identifikace podle čl. 7 písm. g) nařízení (EU) č. 910/2014, poskytne síti pro spolupráci řádně vyplněný formulář návrhu oznámení a veškerou potřebnou průvodní dokumentaci, jak stanoví čl. 9 odst. 1 nařízení (EU) č. 910/2014 a prováděcí akt uvedený v čl. 9 odst. 5 nařízení (EU) č. 910/2014.
Článek 14
Úkoly
Síť pro spolupráci je pověřena:
a)
usnadněním spolupráce mezi členskými státy, pokud jde o vytvoření a fungování rámce interoperability podle čl. 12 odst. 5 až 6 nařízení (EU) č. 910/2014, a to prostřednictvím výměny informací;
b)
zavedením metod pro účinnou výměnu informací o všech otázkách v oblasti elektronické identifikace;
c)
posuzováním relevantního vývoje v odvětví elektronické identifikace a projednáváním a rozvojem osvědčených postupů v oblasti interoperability a bezpečnosti pro systémy elektronické identifikace;
d)
přijímáním stanovisek k vývoji souvisejícímu s rámcem interoperability podle čl. 12 odst. 2 až 4 nařízení (EU) č. 910/2014;
e)
přijímáním stanovisek k vývoji v oblasti minimálních technických specifikací, norem a postupů týkajících se úrovní záruky, jež jsou stanoveny v prováděcím aktu přijatém podle čl. 8 odst. 3 nařízení (EU) č. 910/2014 a v pokynech doprovázejících uvedený prováděcí akt;
f)
přijímáním pokynů týkajících se rozsahu a opatření vzájemného hodnocení;
g)
přezkumem výsledků vzájemných hodnocení podle článku 11;
h)
přezkumem vyplněného formuláře návrhu oznámení;
i)
přijímáním stanovisek, jak systém elektronické identifikace, jenž má být oznámen a jehož popis byl poskytnut v souladu s čl. 7 písm. g) nařízení (EU) č. 910/2014, splňuje požadavky článku 7, čl. 8 odst. 1 až 2 a čl. 12 odst. 1 uvedeného nařízení a prováděcího aktu uvedeného v čl. 8 odst. 3 uvedeného nařízení.
Článek 15
Členství
1. Členy sítě pro spolupráci jsou členské státy a země Evropského hospodářského prostoru.
2. Předseda přizve zástupce přistupujících zemí k účasti na zasedáních sítě pro spolupráci jako pozorovatele ode dne podpisu smlouvy o přistoupení.
3. Předseda může po konzultaci se sítí pro spolupráci přizvat odborníky, kteří v síti pro spolupráci běžně nepracují a kteří mají zvláštní odbornost v souvislosti s určitým tématem na programu jednání, aby se ad hoc účastnili práce v síti pro spolupráci nebo podskupině. Kromě toho může předseda po konzultaci se sítí pro spolupráci udělit jednotlivcům a organizacím status pozorovatele.
Článek 16
Činnost
1. Zasedáním sítě pro spolupráci předsedá Komise.
2. Síť pro spolupráci může po dohodě s Komisí zřizovat podskupiny pro přezkoumání konkrétních otázek na základě mandátu definovaného sítí pro spolupráci. Tyto podskupiny zaniknou, jakmile splní svůj mandát.
3. Členové sítě pro spolupráci i přizvaní odborníci a pozorovatelé jsou povinni zachovávat profesní tajemství stanovené Smlouvami a jejich prováděcími pravidly, jakož i dodržovat bezpečnostní pravidla Komise o ochraně utajovaných skutečností EU stanovená v příloze rozhodnutí Komise 2001/844/ES, ESUO, Euratom (2). Pokud tyto povinnosti nedodrží, může Komise přijmout veškerá vhodná opatření.
4. Síť pro spolupráci zasedá v prostorách Komise. Komise zajišťuje sekretářské služby.
5. Síť pro spolupráci zveřejní svá stanoviska přijatá podle čl. 14 písm. i) na internetových stránkách vyhrazených pro tento účel. Pokud stanovisko obsahuje důvěrné informace, síť pro spolupráci přijme pro účely takového zveřejnění nedůvěrnou verzi dotčeného stanoviska.
6. Síť pro spolupráci přijme prostou většinou svých členů svůj jednací řád.
Článek 17
Výdaje na zasedání
1. Komise neodměňuje ty, kdo se podílejí na činnostech sítě pro spolupráci, za jejich služby.
2. Komise může účastníkům zasedání sítě pro spolupráci poskytnout náhradu vynaložených cestovních výdajů. Náhrada se poskytuje v souladu s předpisy platnými v rámci Komise a v mezích disponibilních prostředků, které jsou útvarům Komise přiděleny v rámci ročního postupu pro přidělování zdrojů.
Článek 18
Vstup v platnost
Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dvacátým dnem po zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie.
V Bruselu dne 24. února 2015.
DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI (UE) 2015/296
z dnia 24 lutego 2015 r.
ustanawiająca proceduralne warunki współpracy między państwami członkowskimi w zakresie identyfikacji elektronicznej na podstawie art. 12 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE (1), w szczególności jego art. 12 ust. 7,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Współpraca między państwami członkowskimi w zakresie interoperacyjności i bezpieczeństwa systemów identyfikacji elektronicznej ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia wysokiego poziomu zaufania i bezpieczeństwa, stosownie do poziomu ryzyka występującego w tych systemach.
(2)
W art. 7 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 910/2014 nakłada się na notyfikujące państwo członkowskie wymóg przekazania pozostałym państwom członkowskim opisu danego systemu z sześciomiesięcznym wyprzedzeniem, tak aby państwa członkowskie mogły współpracować w sposób opisany w art. 12 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 910/2014.
(3)
Współpraca między państwami członkowskimi wymaga uproszczonych procedur. Interoperacyjności i bezpieczeństwa systemów identyfikacji elektronicznej nie da się zapewnić dzięki procedurom prowadzonym w różnych językach. Używanie języka angielskiego w trakcie współpracy powinno ułatwić osiągnięcie interoperacyjności i bezpieczeństwa systemów identyfikacji elektronicznej, jednakże tłumaczenie istniejącej już dokumentacji nie powinno powodować nieuzasadnionych obciążeń.
(4)
Poszczególnymi elementami systemów identyfikacji elektronicznej zarządzają różne organy i podmioty w państwach członkowskich. Aby umożliwić skuteczną współpracę i uprościć procedury administracyjne, należy zapewnić istnienie w każdym państwie członkowskim jednego punktu, poprzez który możliwy będzie kontakt z odpowiednimi organami i podmiotami.
(5)
Wymiana informacji, doświadczeń i dobrych praktyk między państwami członkowskimi ułatwia rozwój systemów identyfikacji elektronicznej i jest sposobem osiągnięcia interoperacyjności technicznej. Potrzeba takiej współpracy jest szczególnie uzasadniona w sytuacji, gdy dotyczy ona modyfikacji wcześniej notyfikowanych systemów identyfikacji elektronicznej, zmian w takich systemach identyfikacji elektronicznej, o których poinformowano państwa członkowskie przed notyfikacją, oraz gdy występują ważne okoliczności lub incydenty, które mogą wpływać na interoperacyjność i bezpieczeństwo systemów identyfikacji elektronicznej. Państwa członkowskie powinny również dysponować sposobami zwracania się do innych państw członkowskich o tego typu informacje dotyczące interoperacyjności i bezpieczeństwa systemów identyfikacji elektronicznej.
(6)
Wzajemną ocenę systemów identyfikacji elektronicznej należy postrzegać jako proces wzajemnego uczenia się, pomagający w budowie zaufania miedzy państwami członkowskimi oraz zapewniający interoperacyjność i bezpieczeństwo notyfikowanych systemów identyfikacji elektronicznej. Wymaga to przedstawiania przez notyfikujące państwa członkowskie wystarczających informacji na temat ich systemów identyfikacji elektronicznej. Należy jednak również uwzględnić potrzebę zachowania przez państwa członkowskie poufności niektórych informacji, jeżeli ma to decydujące znaczenie dla bezpieczeństwa.
(7)
W celu zapewnienia, aby proces wzajemnej oceny był racjonalny pod względem kosztów oraz dawał jasne i rozstrzygające wyniki, a także aby uniknąć nakładania na państwa członkowskie niepotrzebnych obciążeń, państwa członkowskie powinny wspólnie przeprowadzać jedną wzajemną ocenę.
(8)
Współpracując w sprawach dotyczących systemów identyfikacji elektronicznej, w tym przy przeprowadzaniu wzajemnych ocen, państwa członkowskie powinny brać pod uwagę - o ile są one dostępne - oceny przeprowadzone przez niezależne osoby trzecie.
(9)
Aby sprawić, by warunki proceduralne ułatwiały osiągnięcie celów określonych w art. 12 ust. 5 i 6 rozporządzenia (UE) nr 910/2014, należy stworzyć sieć współpracy. Ma ona zapewnić istnienie forum dostępnego dla wszystkich państw członkowskich, które mogłyby dzięki niemu uczestniczyć w sformalizowany sposób we współpracy dotyczącej praktycznej strony utrzymania ram interoperacyjności.
(10)
Sieć współpracy powinna badać projekty formularzy notyfikacji składanych przez państwa członkowskie na podstawie art. 7 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 910/2014 i wydawać opinie zawierające wskazówki dotyczące zgodności opisanych w tychże formularzach systemów z wymogami określonymi w art. 7, art. 8 ust. 1-2 i art. 12 ust. 1 tego rozporządzenia oraz w akcie wykonawczym, o którym mowa w art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia. W art. 9 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 910/2014 wymaga się od notyfikujących państw członkowskich przedstawienia opisu sposobu spełnienia przez notyfikowany system identyfikacji elektronicznej wymogów interoperacyjności zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 910/2014. Państwa członkowskie powinny w szczególności uwzględniać opinie sieci współpracy przy przygotowywaniu się do wykonania ustanowionego w art. 9 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 910/2014 obowiązku przedstawienia Komisji opisu sposobu spełnienia przez notyfikowany system identyfikacji elektronicznej wymogów interoperacyjności zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 910/2014.
(11)
Wszystkie strony uczestniczące w notyfikacji powinny traktować opinię sieci współpracy jako wskazówkę dotyczącą procedur pełnej współpracy, notyfikacji i interoperacyjności.
(12)
Aby zapewnić skuteczność procedury wzajemnej oceny przeprowadzanej na podstawie niniejszej decyzji, sieć współpracy powinna udzielać wskazówek państwom członkowskim.
(13)
Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 48 rozporządzenia (UE) nr 910/2014,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel
Na podstawie art. 12 ust. 7 rozporządzenia w niniejszej decyzji określa się proceduralne warunki ułatwiania współpracy między państwami członkowskimi, niezbędnej w celu zapewnienia interoperacyjności i bezpieczeństwa systemów identyfikacji elektronicznej, które państwa członkowskie zamierzają notyfikować lub notyfikowały Komisji. Warunki te dotyczą w szczególności:
a)
wymiany informacji, doświadczeń i dobrych praktyk odnoszących się do systemów identyfikacji elektronicznej i analizy istotnych zmian w sytuacji w sektorze identyfikacji elektronicznej, o której to wymianie mowa w rozdziale II;
b)
wzajemnej oceny systemów identyfikacji elektronicznej, o której to ocenie mowa w rozdziale III; oraz
c)
współpracy w ramach sieci współpracy, o której mowa w rozdziale IV.
Artykuł 2
Język współpracy
1. O ile zainteresowane państwa członkowskie nie uzgodnią inaczej, językiem współpracy jest język angielski.
2. Nie naruszając przepisów ust. 1, państwa członkowskie nie są zobowiązane do tłumaczenia dokumentów uzupełniających, o których mowa w art. 10 ust. 2, jeżeli powodowałoby to nieuzasadnione obciążenia.
Artykuł 3
Pojedyncze punkty kontaktowe
1. Każde państwo członkowskie wyznacza pojedynczy punkt kontaktowy do celów współpracy między państwami członkowskimi prowadzonej zgodnie z art. 12 ust. 5 i 6 rozporządzenia (UE) nr 910/2014.
2. Każde państwo członkowskie przekazuje pozostałym państwom członkowskim i Komisji informacje dotyczące pojedynczego punktu kontaktowego. Komisja publikuje w internecie wykaz pojedynczych punktów kontaktowych.
ROZDZIAŁ II
WYMIANA INFORMACJI, DOŚWIADCZEŃ I DOBRYCH PRAKTYK
Artykuł 4
Wymiana informacji, doświadczeń i dobrych praktyk
1. Państwa członkowskie dzielą się z innymi państwami członkowskimi informacjami, doświadczeniami i dobrymi praktykami odnoszącymi się do systemów identyfikacji elektronicznej.
2. Każde państwo członkowskie informuje odpowiednio pozostałe państwa członkowskie o wprowadzeniu przez siebie którychkolwiek spośród następujących zmian, udoskonaleń lub modyfikacji związanych z interoperacyjnością lub poziomami bezpieczeństwa danego systemu:
a)
udoskonaleń lub modyfikacji w systemie identyfikacji elektronicznej notyfikowanym wcześniej przez dane państwo, jeżeli nie wymagają one notyfikacji na podstawie art. 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 910/2014;
b)
zmian, udoskonaleń lub modyfikacji w opisie systemu identyfikacji elektronicznej danego państwa przekazanym na podstawie art. 7 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 910/2014, jeżeli dokonano ich przed notyfikacją.
3. Jeżeli państwo członkowskie dowiaduje się o jakiejkolwiek ważnej okoliczności lub incydencie, które nie są związane z jego notyfikowanym systemem identyfikacji elektronicznej, lecz mogłyby wpływać na bezpieczeństwo innych notyfikowanych systemów identyfikacji elektronicznej, informuje pozostałe państwa członkowskie.
Artykuł 5
Wniosek o informacje dotyczące interoperacyjności i bezpieczeństwa
1. Jeżeli państwo członkowskie uzna, że w celu zapewnienia interoperacyjności systemów identyfikacji elektronicznej niezbędne jest posiadanie dodatkowych informacji, które nie zostały jeszcze przekazane przez państwo członkowskie notyfikujące system identyfikacji elektronicznej, może zwrócić się o takie informacje do tego państwa. Notyfikujące państwo członkowskie przekazuje te informacje, chyba że:
a)
nie posiada tych informacji, a uzyskanie ich powodowałoby nieuzasadnione obciążenia administracyjne;
b)
informacje te dotyczą kwestii bezpieczeństwa publicznego lub bezpieczeństwa narodowego;
c)
informacje te dotyczą kwestii związanych z tajemnicą handlową, zawodową lub tajemnicą przedsiębiorstwa.
2. W celu poprawy bezpieczeństwa systemów identyfikacji elektronicznej państwo członkowskie, które ma obawy związane z bezpieczeństwem dotyczące systemu, który został notyfikowany lub jest w trakcie notyfikacji, może zwrócić się o informacje dotyczące tej kwestii. Państwo członkowskie, do którego zwrócono się o informacje, przekazuje następnie wszystkim państwom członkowskim odpowiednie informacje niezbędne do ustalenia, czy doszło do naruszenia bezpieczeństwa, o którym mowa w art. 10 rozporządzenia (UE) nr 910/2014, lub do ustalenia, czy istnieje realne ryzyko, że mogłoby dojść do takiego naruszenia, chyba że:
a)
nie posiada tych informacji, a uzyskanie ich powodowałoby nieuzasadnione obciążenia administracyjne;
b)
informacje te dotyczą kwestii bezpieczeństwa publicznego lub bezpieczeństwa narodowego;
c)
informacje te dotyczą kwestii związanych z tajemnicą handlową, zawodową lub tajemnicą przedsiębiorstwa.
Artykuł 6
Wymiana informacji poprzez pojedyncze punkty kontaktowe
Państwa członkowskie wymieniają informacje zgodnie z art. 4 i 5 poprzez pojedyncze punkty kontaktowe i przekazują bez zbędnej zwłoki odpowiednie informacje, o które się zwrócono.
ROZDZIAŁ III
WZAJEMNA OCENA
Artykuł 7
Zasady
1. Wzajemna ocena jest mechanizmem współpracy między państwami członkowskimi służącym zapewnieniu interoperacyjności i bezpieczeństwa notyfikowanych systemów identyfikacji elektronicznej.
2. Udział w niej partnerskich państw członkowskich, na równych zasadach, jest dobrowolny. Państwo członkowskie, którego system identyfikacji elektronicznej ma być poddany wzajemnej ocenie, nie może odmówić udziału w procedurze wzajemnej oceny żadnemu z partnerskich państw członkowskich.
3. Każde państwo członkowskie uczestniczące w procedurze wzajemnej oceny ponosi własne koszty udziału w tej procedurze.
4. Wszelkie informacje uzyskane w trakcie przeprowadzania wzajemnej oceny wykorzystuje się wyłącznie do tegoż celu. Przedstawiciele państw członkowskich przeprowadzających wzajemną ocenę nie mogą ujawniać osobom trzecim żadnych szczególnie chronionych ani poufnych informacji uzyskanych w trakcie wzajemnej oceny.
5. Partnerskie państwo członkowskie ujawnia wszelkie ewentualne konflikty interesów, w które mogliby popaść jego przedstawiciele mianowani przez nie w celu uczestniczenia w działaniach związanych ze wzajemną oceną.
Artykuł 8
Wszczęcie procedury wzajemnej oceny
1. Procedurę wzajemnej oceny można wszcząć na jeden z dwóch sposobów:
a)
państwo członkowskie zwraca się o poddanie wzajemnej ocenie jego systemu identyfikacji elektronicznej;
b)
państwo członkowskie lub państwa członkowskie wyraża(-ją) życzenie poddania wzajemnej ocenie systemu identyfikacji elektronicznej innego państwa członkowskiego. W swym wniosku wskazują powód, dla którego życzą sobie przeprowadzenia wzajemnej oceny, i wyjaśniają, w jaki sposób wzajemna ocena przyczyniłaby się do interoperacyjności lub bezpieczeństwa systemów identyfikacji elektronicznej państw członkowskich.
2. O wniosku złożonym na podstawie ust. 1 informuje się sieć współpracy zgodnie z ust. 3. Każde państwo członkowskie, które zamierza wziąć udział we wzajemnej ocenie, powiadamia o tym sieć współpracy w ciągu jednego miesiąca.
3. Państwo członkowskie, którego system identyfikacji elektronicznej ma być poddany wzajemnej ocenie, przekazuje sieci współpracy informacje dotyczące następujących kwestii:
a)
systemu identyfikacji elektronicznej, który ma być poddany wzajemnej ocenie;
b)
partnerskich(-ego) państw(-a) członkowskich(-ego);
c)
ram czasowych, w których spodziewany wynik ma być przedstawiony sieci współpracy; oraz
d)
warunków przeprowadzenia wzajemnej oceny zgodnie z art. 9 ust. 2.
4. W ciągu dwóch lat od zakończenia wzajemnej oceny systemu identyfikacji elektronicznej nie poddaje się kolejnej wzajemnej ocenie, chyba że tak ustali sieć współpracy.
Artykuł 9
Przygotowanie do wzajemnej oceny
1. W ciągu 2 tygodni od powiadomienia przez partnerskie państwa członkowskie, na podstawie art. 8 ust. 2, o ich zamiarze uczestniczenia w ocenie przekazują one państwu członkowskiemu, którego system identyfikacji elektronicznej jest poddawany wzajemnej ocenie, imiona i nazwiska oraz dane kontaktowe swych przedstawicieli przeprowadzających wzajemną ocenę. Państwo członkowskie, którego system identyfikacji elektronicznej jest poddawany wzajemnej ocenie, może odmówić udziału każdemu z przedstawicieli w przypadku wystąpienia konfliktu interesów.
2. Uwzględniając wskazówki przekazane przez sieć współpracy, państwo członkowskie, którego system identyfikacji elektronicznej jest poddawany wzajemnej ocenie, oraz partnerskie państwa członkowskie uzgadniają:
a)
zakres i warunki wzajemnej oceny w oparciu o zakres art. 7 lit. g) lub art. 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 910/2014 oraz interes przedstawiony przez partnerskie państwa członkowskie na etapie wszczynania procedury;
b)
harmonogram działań w ramach wzajemnej oceny, poprzez ustalenie końcowego terminu, który nie może przypadać później niż 3 miesiące po przekazaniu przez partnerskie państwa członkowskie imion i nazwisk oraz danych kontaktowych ich przedstawicieli na podstawie ust. 1;
c)
inne warunki organizacyjne dotyczące procedury wzajemnej oceny.
Państwo członkowskie, którego system identyfikacji elektronicznej jest poddawany wzajemnej ocenie, powiadamia sieć współpracy o porozumieniu.
Artykuł 10
Przeprowadzanie wzajemnej oceny
1. Uczestniczące państwa członkowskie przeprowadzają wspólnie wzajemną ocenę. Przedstawiciele państw członkowskich wybierają spośród siebie jednego przedstawiciela, któremu powierzają koordynację wzajemnej oceny.
2. Państwo członkowskie, którego system identyfikacji elektronicznej jest poddawany wzajemnej ocenie, przekazuje partnerskim państwom członkowskim formularz notyfikacji przedłożony Komisji lub opis systemu przekazany na podstawie art. 7 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 910/2014, jeżeli odpowiedni system identyfikacji elektronicznej nie został jeszcze notyfikowany. Przekazuje się również wszystkie dokumenty uzupełniające i dodatkowe istotne informacje.
3. Wzajemna ocena może obejmować co najmniej jeden z następujących elementów, lecz nie ogranicza się do nich:
a)
ocenę odnośnej dokumentacji;
b)
badanie procesów;
c)
seminaria techniczne; oraz
d)
uwzględnienie oceny przeprowadzonej przez niezależną osobę trzecią.
4. Partnerskie państwa członkowskie mogą zwracać się o udostępnienie dodatkowej dokumentacji związanej z notyfikacją. Państwo członkowskie, którego system identyfikacji elektronicznej jest poddawany wzajemnej ocenie, przekazuje te informacje, chyba że:
a)
nie posiada tych informacji, a uzyskanie ich powodowałoby nieuzasadnione obciążenia administracyjne;
b)
informacje te dotyczą kwestii bezpieczeństwa publicznego lub bezpieczeństwa narodowego;
c)
informacje te dotyczą kwestii związanych z tajemnicą handlową, zawodową lub tajemnicą przedsiębiorstwa.
Artykuł 11
Wynik wzajemnej oceny
W ciągu jednego miesiąca od zakończenia procedury wzajemnej oceny partnerskie państwa członkowskie sporządzają i przedstawiają sprawozdanie dla sieci współpracy. Członkowie sieci współpracy mogą zwracać się o dodatkowe informacje lub wyjaśnienia do państwa członkowskiego, którego system identyfikacji elektronicznej został poddany wzajemnej ocenie, lub do partnerskich państw członkowskich.
ROZDZIAŁ IV
SIEĆ WSPÓŁPRACY
Artykuł 12
Ustanowienie i metody pracy
Niniejszym ustanawia się sieć służącą działaniu na rzecz współpracy prowadzonej zgodnie z art. 12 ust. 5-6 rozporządzenia (UE) nr 910/2014 („sieć współpracy”). Sieć współpracy prowadzi swoje prace, łącząc posiedzenia i procedurę pisemną.
Artykuł 13
Projekt formularza notyfikacji
Jeżeli notyfikujące państwo członkowskie przekazuje opis swego systemu identyfikacji elektronicznej na podstawie art. 7 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 910/2014, przekazuje ono sieci współpracy projekt właściwie wypełnionego formularza notyfikacji oraz całą niezbędną dokumentację towarzyszącą określoną w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 910/2014 i w akcie wykonawczym, o którym mowa w art. 9 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 910/2014.
Artykuł 14
Zadania
Upoważnia się sieć współpracy do:
a)
ułatwiania - poprzez wymianę informacji - współpracy między państwami członkowskimi w sprawie ustanowienia i funkcjonowania ram interoperacyjności zgodnie z art. 12 ust. 5-6 rozporządzenia (UE) nr 910/2014;
b)
określenia metod skutecznej wymiany informacji związanych z wszystkimi kwestiami dotyczącymi identyfikacji elektronicznej;
c)
analizowania istotnych zmian w sytuacji w sektorze identyfikacji elektronicznej oraz omawiania i opracowywania dobrych praktyk w zakresie interoperacyjności i bezpieczeństwa systemów identyfikacji elektronicznej;
d)
przyjmowania opinii w sprawie okoliczności związanych z ramami interoperacyjności, o których mowa w art. 12 ust. 2-4 rozporządzenia (UE) nr 910/2014;
e)
przyjmowania opinii w sprawie okoliczności dotyczących minimalnych technicznych specyfikacji, standardów i procedur odnoszących się do poziomów bezpieczeństwa, określonych w akcie wykonawczym przyjętym na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 910/2014, oraz dotyczących wskazówek towarzyszących temu aktowi wykonawczemu;
f)
przyjmowania wskazówek w sprawie zakresu wzajemnej oceny i jej warunków;
g)
analizowania wyników wzajemnych ocen zgodnie z art. 11;
h)
analizowania projektów wypełnionych formularzy notyfikacji;
i)
przyjmowania opinii w sprawie sposobu, w jaki system identyfikacji elektronicznej, który ma zostać notyfikowany i którego opis przekazano na podstawie art. 7 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 910/2014, spełnia wymogi art. 7, art. 8 ust. 1-2 i art. 12 ust. 1 tego rozporządzenia oraz wymogi aktu wykonawczego, o którym mowa w art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia.
Artykuł 15
Członkostwo
1. Członkami sieci współpracy są państwa członkowskie oraz państwa należące do Europejskiego Obszaru Gospodarczego.
2. Przewodniczący zaprasza przedstawicieli państw przystępujących do udziału w posiedzeniach sieci współpracy w charakterze obserwatorów od dnia podpisania traktatu o przystąpieniu.
3. Po konsultacji z siecią współpracy przewodniczący może zapraszać ekspertów spoza sieci współpracy, posiadających określone kompetencje w dziedzinie będącej przedmiotem porządku obrad, do udziału w trybie doraźnym w pracach sieci współpracy lub podgrupy. Ponadto przewodniczący może po konsultacji z siecią współpracy przyznać status obserwatora osobom i organizacjom.
Artykuł 16
Działanie
1. Posiedzeniom sieci współpracy przewodniczy Komisja.
2. W porozumieniu z Komisją sieć współpracy może ustanawiać podgrupy do celów badania określonych kwestii w oparciu zakres zadań ustalony przez sieć współpracy. Takie podgrupy ulegają rozwiązaniu wraz z wygaśnięciem ich mandatu.
3. Członkowie sieci współpracy, a także zaproszeni eksperci i obserwatorzy podlegają wymogom zachowania tajemnicy zawodowej ustanowionym w Traktatach i przepisach wykonawczych do Traktatów, a także przestrzegają zasad bezpieczeństwa Komisji dotyczących ochrony informacji niejawnych UE, określonych w załączniku do decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom (2). W przypadku nieprzestrzegania przez nich powyższych zobowiązań Komisja może zastosować wszelkie właściwe środki.
4. Sieć współpracy odbywa swe posiedzenia w siedzibie Komisji. Komisja zapewnia obsługę sekretariatu.
5. Sieć współpracy publikuje na specjalnej stronie internetowej swe opinie przyjęte na podstawie art. 14 lit. i). Jeżeli taka opinia zawiera informacje poufne, sieć współpracy przyjmuje do celów takiej publikacji wersję niepoufną tej opinii.
6. Sieć współpracy przyjmuje swój regulamin zwykłą większością głosów swych członków.
Artykuł 17
Koszty posiedzeń
1. Komisja nie wypłaca osobom uczestniczącym w działaniach sieci współpracy wynagrodzenia za ich usługi.
2. Koszty podróży poniesione przez uczestników posiedzeń sieci współpracy mogą być zwracane przez Komisję. Zwrot kosztów następuje zgodnie z obowiązującymi przepisami Komisji oraz w granicach dostępnych środków przyznanych służbom Komisji w ramach rocznej procedury przydziału zasobów.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsza decyzja wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 24 lutego 2015 r.