NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 1306/2013
ze dne 17. prosince 2013
o financování, řízení a sledování společné zemědělské politiky a o zrušení nařízení Rady (EHS) č. 352/78, (ES) č. 165/94, (ES) č. 2799/98, (ES) č. 814/2000, (ES) č. 1290/2005 a (ES) č. 485/2008
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 43 odst. 2 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Účetního dvora,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
v souladu s řádným legislativním postupem,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Sdělení Komise Evropskému parlamentu, Radě, Evropskému hospodářskému a sociálnímu výboru a Výboru regionů nazvané „Budoucnost SZP do roku 2020: Řešení problémů v oblasti potravin a přírodních zdrojů a územní problematiky“ se zabývá potenciálními úkoly, cíli a směry společné zemědělské politiky (SZP) po roce 2013. S ohledem na diskusi o tomto sdělení by SZP měla být s účinkem od 1. ledna 2014 reformována. Reforma by se měla týkat všech hlavních nástrojů SZP, včetně nařízení Rady (ES) č. 1290/2005 (2). Ze zkušeností s prováděním uvedeného nařízení je zřejmé, že některé prvky mechanismu financování a sledování je třeba přizpůsobit. S ohledem na oblast působnosti reformy je vhodné nařízení (ES) č. 1290/2005 zrušit a nahradit je novým zněním. Reforma by také měla co nejvíce harmonizovat, zefektivnit a zjednodušit jeho ustanovení.
(2)
S cílem doplnit nebo pozměnit některé nepodstatné prvky tohoto nařízení by na Komisi měla být přenesena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování Evropské unie (dále jen „Smlouva o fungování EU“), pokud jde o akreditaci platebních agentur a koordinačních subjektů, povinnosti platebních agentur v souvislosti s veřejnou intervencí, jakož i o pravidla týkající se obsahu řídících a kontrolních povinností těchto agentur, o opatření, jež mají být financována ze souhrnného rozpočtu Evropské unie (dále jen „rozpočet Unie“) v rámci veřejné intervence a ocenění operací v souvislosti s veřejnou intervencí. Toto přenesení pravomoci by se mělo rovněž vztahovat na výjimky týkající se neoprávněnosti plateb, které platební agentury vyplatily příjemcům před prvním možným termínem nebo po posledním možném termínu platby a vyrovnání mezi výdaji a příjmy v rámci Evropského zemědělského záručního fondu (EZZF) a Evropského zemědělského fondu pro rozvoj venkova (EZFRV). Dále by se toto přenesení pravomoci mělo vztahovat na metodu pro závazky a výplatu částek v případě, že k přijetí rozpočtu Unie nedojde do začátku rozpočtového roku nebo v případě, že částka předběžných závazků překračuje hranici stanovenou v čl. 170 odst. 3 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU, Euratom) č. 966/2012 (3).
Následně by se toto přenesení pravomoci mělo vztahovat na odklad měsíčních plateb vyplácených Komisí členským státům, pokud jde o výdaje v rámci EZZF a provádění podmínek vztahujících se na případy, kdy Komise přikročí ke snížení nebo pozastavení průběžných plateb vyplácených členským státům v rámci EZFRV. Dále by se toto přenesení pravomoci mělo vztahovat na pozastavení měsíčních nebo průběžných plateb, pro které nebyly příslušné statistické informace zaslány včas, zvláštní povinnosti, které musejí členské státy dodržovat, pokud jde o kontroly, kritéria a metodiku provádění oprav v kontextu schvalování souladu a vymáhání dluhů. Dále by se toto přenesení pravomoci mělo vztahovat na požadavky v souvislosti s celními režimy, odnětí podpory a sankce v případě nedodržení podmínek způsobilosti a závazků nebo jiných povinností vyplývajících z uplatňování právních předpisů v odvětví zemědělství. Podobně by se toto přenesení pravomoci mělo vztahovat na tržní opatření, u kterých může Komise pozastavit měsíční platby, na pravidla týkající se jistot, fungování integrovaného administrativního a kontrolního systému a také na opatření vyňatá z kontroly operací. Obdobně by se toto přenesení pravomoci mělo vztahovat na změnu hranice celkových příjmů či plateb, pod jejíž úrovní by obchodní dokumentace podniků neměla být podle tohoto nařízení běžně kontrolována, sankce uplatňované v rámci podmíněnosti, požadavky na kontrolu v odvětví vína a pravidla pro zachování stálých pastvin. Závěrem by se toto přenesení pravomoci mělo vztahovat na pravidla týkající se rozhodné skutečnosti a směnného kurzu uplatňovaných členskými státy, jež nepoužívají euro, opatření k ochraně uplatňování práva Unie v případech, kdy by mimořádné měnové postupy týkající se národní měny mohly jejich používání ohrozit, pokud jde o obsah společného rámce pro sledování a hodnocení opatření přijatých v rámci SZP a pokud jde o přechodná opatření.
Je zvláště důležité, aby Komise v rámci přípravné činnosti vedla odpovídající konzultace, a to i na odborné úrovni. Při přípravě a vypracovávání aktů v přenesené pravomoci by Komise měla zajistit souběžné, včasné a náležité předávání příslušných dokumentů Evropskému parlamentu a Radě.
(3)
SZP obsahuje různá opatření, včetně opatření pro rozvoj venkova. Je důležité zajistit jejich financování s cílem přispět k dosažení cílů SZP. Vzhledem k tomu, že tato opatření mají sice některé prvky společné, avšak v několika ohledech se přesto liší, měl by se na jejich financování vztahovat stejný soubor ustanovení. Tam, kde je to nutné by měla uvedená ustanovení umožnit různé postupy. Nařízením (ES) č. 1290/2005 byly zřízeny dva evropské zemědělské fondy, a to EZZF a EZFRD (dále jen „fondy“). Fondy by měly být zachovány.
(4)
Nařízení (EU, Euratom) č. 966/2012 a ustanovení přijatá na jeho základě by se měly vztahovat na opatření stanovená tímto nařízením. Toto nařízení zejména obsahuje ustanovení týkající se sdíleného řízení s členskými státy podle zásad řádného finančního řízení, transparentnosti a nediskriminace, jakož i ustanovení o funkci akreditovaných subjektů, rozpočtové zásady, ustanovení, jež by měla být v rámci tohoto nařízení dodržována.
(5)
V zájmu zajištění soudržnosti postupů členských států a jednotného uplatňování ustanovení o vyšší moci by toto nařízení mělo ve vhodných případech umožňovat výjimky z případů vyšší moci a mimořádných okolností a stejně tak by mělo stanovit orientační seznam možných případů vyšší moci a mimořádných okolností, které mají být uznány příslušnými vnitrostátními orgány. Tyto orgány by měly rozhodnout o případech vyšší moci nebo mimořádných okolností individuálně na základě náležitých důkazů uplatňovat pojem vyšší moci v rámci právních předpisů Unie v oblasti zemědělství včetně judikatury Soudního dvora.
(6)
Výdaje SZP, včetně výdajů na rozvoj venkova, by měly být financovány z rozpočtu Unie prostřednictvím fondů buď přímo, nebo v rámci sdíleného řízení s členskými státy. Měl by být upřesněn druh opatření, která je možno z fondů financovat.
(7)
Je zapotřebí ustanovení týkajících se akreditace platebních agentur členskými státy, zavedení postupů umožňujících získat požadovaná prohlášení řídícího subjektu, ověřování systémů řízení a sledování, jakož i ověřování ročních účetních závěrek nezávislými subjekty. V zájmu zajištění transparentnosti vnitrostátních kontrol, zejména pokud jde o postupy schvalování a potvrzování a postupy provádění plateb, snížení administrativní a auditní zátěže útvarů Komise a členských států v případech, kdy je vyžadována akreditace každé jednotlivé platební agentury, je dále třeba omezit počet orgánů a subjektů, které jsou výkonem těchto funkcí pověřeny, s přihlédnutím k ústavním předpisům každého členského státu. Aby se však zabránilo vzniku zbytečných nákladů na reorganizaci, měly by členské státy mít možnost zachovat platební agentury, které akreditaci získaly před vstupem tohoto nařízení v platnost.
(8)
Pokud některý z členských států akredituje více než jednu platební agenturu, je nezbytné, aby určil jediný veřejný koordinační subjekt, který zajistí soudržnost řízení fondů, styk mezi Komisí a jednotlivými akreditovanými platebními agenturami a neprodlené poskytování informací o činnosti jednotlivých platebních agentur požadovaných Komisí. Veřejný koordinační subjekt by také měl přijímat a koordinovat opatření s cílem řešit veškeré nedostatky obecné povahy a informovat Komisi o následných krocích. Navíc by tento subjekt měl prosazovat a pokud možno zajistit jednotné používání společných pravidel a norem.
(9)
Pouze platební agentury, které byly akreditovány členskými státy, poskytují dostatečnou záruku, že před poskytnutím podpory Unie příjemcům byly provedeny nezbytné kontroly. Je proto nutné v tomto nařízení výslovně stanovit, že z rozpočtu Unie mohou být hrazeny pouze výdaje uskutečněné akreditovanými platebními agenturami.
(10)
S cílem pomoci příjemcům získat větší povědomí o vztahu mezi zemědělskými postupy a řízením zemědělských podniků na jedné straně a normami v oblasti životního prostředí, změny klimatu, dobrého zemědělského stavu půdy, bezpečnosti potravin, veřejného zdraví, zdraví zvířat a rostlin a dobrých životních podmínek zvířat na straně druhé je nezbytné, aby členské státy zřídily komplexní zemědělský poradenský systém poskytující poradenství příjemcům. Tímto zemědělským poradenským systémem by neměla být nijak dotčena povinnost a odpovědnost příjemců dodržovat uvedené normy. Členské státy by rovněž měly zajistit jasné oddělení poradenství od kontrol.
(11)
Zemědělský poradenský systém by se měl vztahovat alespoň na povinnosti na úrovni zemědělských podniků vyplývající z požadavků a norem, které tvoří oblast působnosti podmíněnosti. Tento systém by také měl zahrnovat požadavky, které je třeba dodržovat, pokud jde o zemědělské postupy, jež jsou příznivé pro klima a životní prostředí, a zachovávání zemědělských ploch podle nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1307/2013 (4), jakož i opatření na úrovni zemědělských podniků, která jsou stanovena v programech rozvoje venkova a jejichž cílem je modernizace zemědělských podniků, zvyšování konkurenceschopnosti, zapojení dalších odvětví, inovace a orientace na trh spolu s podporou podnikání.
Systém by se měl rovněž vztahovat i na požadavky uložené příjemcům členskými státy pro provádění konkrétních ustanovení směrnice Evropského parlamentu a Rady 2000/60/ES (5) a pro provádění článku 55 nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1107/2009 (6), zejména s ohledem na požadavky dodržování obecných zásad integrované ochrany rostlin, jak je uvedena v článku 14 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/128/ES (7).
(12)
Účast v zemědělském poradenském systému by měla být pro příjemce dobrovolná. Možnost účastnit se tohoto systému by měli mít všichni příjemci, i zemědělci, kteří nedostávají podporu v rámci SZP. Členské státy by však měly mít možnost stanovit prioritní kritéria. Vzhledem k povaze systému je vhodné, aby s informacemi získanými v rámci výkonu poradenské činnosti bylo zacházeno jako s důvěrnými informacemi, s výjimkou případu vážného porušení právních předpisů Unie nebo vnitrostátních právních předpisů. Aby byla zajištěna účinnost systému, měli by být poradci řádně kvalifikováni a pravidelně školeni.
(13)
Pokud jde o EZZF, finanční prostředky na úhradu výdajů uskutečněných akreditovanými platebními agenturami, by měla Komise členským státům poskytovat formou následné úhrady na základě vyúčtování výdajů uskutečněných těmito agenturami. Než bude následná úhrada formou měsíčních plateb provedena, měly by členské státy mobilizovat nezbytné prostředky na základě potřeb svých akreditovaných platebních agentur. Správní náklady a náklady na zaměstnance, které vzniknou členským státům a příjemcům zapojeným do provádění SZP, by měli tyto státy a příjemci nést sami
(14)
Díky využívání agrometeorologického systému a získávání a zkvalitňování družicových snímků by Komise měla mít k dispozici zejména prostředky sloužící k řízení zemědělských trhů, ke snazšímu sledování zemědělských výdajů a ke sledování zemědělských zdrojů ve střednědobém a dlouhodobém horizontu. S ohledem na zkušenosti s uplatňováním nařízení Rady (ES) č. 165/94 (8) by též některá jeho ustanovení měla být začleněna do tohoto nařízení, a nařízení (ES) č. 165/94 by tedy mělo být zrušeno.
(15)
V souvislosti s dodržováním rozpočtové kázně je nezbytné vymezit roční strop výdajů financovaných z EZZF, přičemž je třeba vzít v úvahu maximální částky stanovené pro tento fond podle víceletého finančního rámce stanoveného nařízením Rady (EU, Euratom) č. 1311/2013 (9).
(16)
Rozpočtová kázeň rovněž vyžaduje, aby byl roční strop výdajů financovaných z EZZF dodržován za všech okolností a ve všech etapách rozpočtového procesu a plnění rozpočtu. Proto je nezbytné, aby byl vnitrostátní strop přímých plateb pro jednotlivé členské státy stanovený v nařízení (EU) č. 1307/2013 pokládán za finanční strop těchto přímých plateb pro dotyčný členský stát a aby následná úhrada těchto plateb tento strop nepřekročila. Rozpočtová kázeň rovněž vyžaduje, aby veškeré akty v rámci SZP navrhované Komisí nebo přijaté Unií nebo Komisí a financované z EZZF dodržely roční strop výdajů financovaných z tohoto fondu.
(17)
S cílem zajistit, aby částky určené k financování SZP byly v souladu s ročními stropy, je třeba zachovat finanční mechanismus podle nařízení Rady (ES) č. 73/2009 (10), kterým je upravena výše přímé podpory. Pokud Evropský parlament a Rada nestanoví tyto úpravy před 30. červnem kalendářního roku, pro který platí, měly by být tyto úpravy stanovené Komisí.
(18)
Aby bylo možné poskytnout zemědělskému odvětví podporu v případě závažných krizí s dopadem na zemědělskou produkci či distribuci, měla by být vytvořena rezerva pro případ krizí tak, že by se na začátku každého roku uplatnilo snížení na přímé platby prostřednictvím mechanismu finanční kázně.
(19)
Podle čl. 169 odst. 3 nařízení (EU, Euratom) č. 966/2012 mohou být prostředky nepřidělené na závazky týkající se opatření uvedených v čl. 4 odst. 1 tohoto nařízení přeneseny pouze do následujícího rozpočtového roku a takto přenesené prostředky lze použít pouze k dodatečným platbám konečným příjemcům, jimž byly v předchozím rozpočtovém roce upraveny přímé platby podle článku 25 tohoto nařízení. Takový přenos prostředků do následujícího rozpočtového roku by pro vnitrostátní správní orgány znamenal dvojí vyplácení podpory příjemcům přímých plateb v jednom rozpočtovém roce: na jedné straně by to byly platby z nevyužité, přenesené částky získané v důsledku uplatnění mechanismu finanční kázně zemědělcům, na něž se v předchozím rozpočtovém roce tento mechanismus vztahoval, a na druhé straně by se vyplácely přímé platby v rozpočtovém roce N zemědělcům, kteří o ně zažádali. Aby se zabránilo vzniku přílišné administrativní zátěže pro vnitrostátní správní orgány, měla by být stanovena výjimka z čl. 169 odst. 3 čtvrtého pododstavce nařízení (EU, Euratom) č. 966/2015 umožňující těmto orgánům využít částku přenášenou do finančního roku N ve prospěch zemědělců, na něž se vztahuje mechanismus finanční kázně v roce N, namísto zemědělců, na něž se tento mechanismus vztahoval v roce N-1.
(20)
Opatřeními přijatými za účelem stanovení finančního příspěvku z fondů za účelem výpočtu finančních stropů, nejsou dotčeny pravomoci rozpočtového orgánu určeného Smlouvou o fungování EU. Tato opatření by proto měla být založena na referenčních částkách stanovených v souladu s interinstitucionální dohodou mezi Evropským parlamentem, Radou a Komisí ze dne 19. listopadu 2013 o rozpočtové kázni, o spolupráci v rozpočtových záležitostech a o řádném finančním řízení a nařízením (EU, Euratom) č. 1311/2013.
(21)
Rozpočtová kázeň vyžaduje rovněž průběžné posuzování rozpočtové situace ve střednědobém výhledu. Proto by Komise při předkládání návrhu rozpočtu na daný rok měla předložit své prognózy a analýzy Evropskému parlamentu a Radě a případně navrhnout vhodná opatření. Dále by Komise měla v plném rozsahu a neustále využívat svých řídících pravomocí s cílem zajistit dodržování ročního stropu a měla by případně Evropskému parlamentu a Radě nebo Radě navrhnout vhodná opatření pro nápravu rozpočtové situace. Neumožní-li na konci některého z rozpočtových roků žádosti o následnou úhradu předložené členskými státy dodržet roční strop, měla by mít Komise možnost přijmout opatření, která umožní prozatímní rozdělení dostupných rozpočtových prostředků mezi členské státy úměrně k jejich dosud nevyřízeným žádostem o následnou úhradu a rovněž dodržení stropu stanoveného pro daný rok. Platby pro daný rok by měly být zaúčtovány v následujícím rozpočtovém roce a s konečnou platností by měla být stanovena celková výše financování Unií pro jednotlivé členské státy, jakož i vyrovnání mezi členskými státy, aby se zajistilo dodržení stanovené částky.
(22)
Komise by měla v průběhu plnění rozpočtu používat systém včasného varování a sledování zemědělských výdajů na měsíčním základě, aby mohla v případě rizika překročení ročního stropu co nejdříve přijmout vhodná opatření v rámci řídících pravomocí, které jí jsou svěřeny, a aby mohla, pokud by se tato opatření ukázala nedostatečnými, navrhnout jiná opatření. Pravidelná zpráva Komise Evropskému parlamentu a Radě by měla srovnávat vývoj dosavadních uskutečněných výdajů s profily a posoudit předpokládané plnění ve zbytku rozpočtového roku.
(23)
Směnný kurz, který Komise používá při vypracovávání rozpočtových dokumentů, by měl vycházet z nejnovějších dostupných informací s ohledem na dobu, která uplyne od vypracování dokumentů do jejich předložení Komisí.
(24)
Nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1303/2013 (11) stanoví pravidla pro finanční podporu z fondů, na něž se uvedené nařízení vztahuje, včetně EZFRV. Tato pravidla by se měla vztahovat rovněž na způsobilost výdajů, finančního řízení a řídicích a kontrolních systémů. Pokud jde o finanční řízení EZFRV, měl by být z důvodu právní jistoty a soudržnosti mezi fondy, na které se vztahuje toto nařízení, učiněn odkaz na příslušná ustanovení nařízení (EU) č. 1303/2013, která se týkají rozpočtových závazků, platebních lhůt a zrušení závazků.
(25)
Programy rozvoje venkova jsou financovány z rozpočtu Unie na základě závazků vyplácených v ročních splátkách. Členské státy by měly mít vyčleněné prostředky Unie k dispozici již od počátku provádění programů. Je tedy nezbytné zavést vhodně omezený systém předběžného financování s cílem zajistit pravidelný tok prostředků, který umožní, že platby budou příjemcům v rámci programů uskutečňovány v patřičnou dobu.
(26)
Bez ohledu na předběžné financování by měly být jasně odlišeny platby akreditovaným platebním agenturám prováděné Komisí. Měly by být stanoveny průběžné platby a platby zůstatku i podrobná pravidla pro jejich provádění. Pravidlo automatického zrušení závazků by mělo přispívat ke zrychlení provádění programů a k řádnému finančnímu řízení. Pravidla týkající se vnitrostátních rámců členských států s regionálními programy stanovenými v nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1305/2013 (12) rovněž poskytují členským státům nástroj pro zajištění provádění programů a řádného finančního řízení.
(27)
Podpora Unie by měla být příjemcům vyplácena včas, aby ji mohli účinně využít. Nedodržování lhůt pro provedení platby stanovených v právu Unie členskými státy by mohlo příjemcům způsobit vážné problémy a ohrozit roční rozpočtový proces Unie. Proto by měly být z financování Unií vyloučeny výdaje, při jejichž uskutečnění nebyly lhůty pro platby dodrženy. Tato zásada proporcionality stanovená v nařízení (ES) č. 1290/2005 by měla být zachována a měla by se vztahovat na fondy. Aby byla zásada proporcionality splněna, měla by mít Komise možnost stanovit výjimky z tohoto obecného pravidla.
(28)
Nařízení (ES) č. 1290/2005 stanoví snížení a pozastavení měsíčních nebo průběžných plateb pro fondy. I přes poměrně širokou formulaci těchto ustanovení se v praxi tato ustanovení používají v podstatě ke snižování plateb za nedodržení lhůt pro platby, stropů a podobných „účetních problémů“, které lze jednoduše zjistit z výkazů výdajů. Uvedená ustanovení umožňují snížení a pozastavení plateb rovněž v případě závažných a přetrvávajících nedostatků ve vnitrostátních kontrolních systémech. Provedení snížení či pozastavení však podléhá spíše omezujícím věcným podmínkám a je pro ně stanoven zvláštní dvoufázový postup. Evropský parlament a Rada opakovaně žádaly Komisi, aby pozastavila platby členským státům, které nedodržují pravidla. Z tohoto důvodu je nezbytné vyjasnit systém snížení a pozastavení stanovený v nařízení (ES) č. 1290/2005 a sloučit pravidla týkající se snížení a pozastavení plateb pro fondy do jediného článku. Systém snížení plateb z důvodu „účetních problémů“ by měl být v souladu se stávající správní praxí zachován. Možnost snížení nebo pozastavení plateb v případě závažných a přetrvávajících nedostatků ve vnitrostátních kontrolních systémech by měla být posílena, aby Komise mohla urychleně pozastavit platby v případě, že jsou zjištěny závažné nedostatky. Taková možnost by rovněž měla být rozšířena o případy nedbalosti v systému pro zpětné získání neoprávněných plateb.
(29)
Podle právních předpisů v odvětví zemědělství mají členské státy v konkrétních lhůtách zasílat informace o počtu prováděných kontrol a jejich výsledcích. Tyto kontrolní statistiky se používají k určování míry chybovosti na úrovni členských států a obecněji pro účely kontroly řízení fondů. Kontrolní statistiky jsou pro Komisi důležitým zdrojem informací, který ji umožňuje zjistit, zda jsou fondy řízeny správně, a jsou zásadním prvkem ročních prohlášení o věrohodnosti. Vzhledem k zásadní povaze těchto kontrolních statistik a s cílem zajistit, aby členské státy dodržely povinnost zasílat je včas, je nezbytné stanovit odrazující prostředek proti pozdnímu poskytování požadovaných údajů, a to způsobem přiměřeným rozsahu neposkytnutí údajů. Proto by mělo být stanoveno, že Komise může pozastavit část měsíčních nebo průběžných plateb, pro které nebyly včas zaslány příslušné statistické informace.
(30)
Aby bylo možné opětovně použít prostředky z fondů, je zapotřebí stanovit pravidla pro přidělování konkrétních částek. Seznam uvedený v nařízení (ES) č. 1290/2005 by měl být doplněn o částky týkající se pozdních plateb a účetních závěrek, pokud jde o výdaje v rámci EZZF. Nařízení Rady (EHS) č. 352/78 (13) rovněž stanovilo pravidla o určení částek plynoucích z propadlých jistot. Tato ustanovení je třeba harmonizovat a sloučit se stávajícími ustanoveními o účelově vázaných příjmech. Nařízení (EHS) č. 352/78 by proto mělo být zrušeno.
(31)
Nařízení Rady (ES) č. 814/2000 (14) a jeho prováděcí pravidla vymezují informační opatření týkající se SZP, která lze financovat podle čl. 5 písm. c) nařízení (ES) č. 1290/2005. Nařízení (ES) č. 814/2000 obsahuje seznam těchto opatření a jejich cíle a stanoví pravidla jejich financování a provádění odpovídajících projektů. Od přijetí uvedeného nařízení byla nařízením (EU, Euratom) č. 966/2012 přijata pravidla, pokud jde o granty a veřejné zakázky. Tato pravidla by se měla rovněž vztahovat na informační opatření v rámci SZP. Z důvodu zjednodušení a zajištění soudržnosti by nařízení (ES) č. 814/2000 mělo být zrušeno, přičemž současně by měla být zachována zvláštní ustanovení týkající se cílů a druhů financovaných opatření. Tato opatření by měla také zohlednit potřebu zajistit účinnější komunikaci s veřejností a větší soulad mezi komunikačními činnostmi prováděnými z podnětu Komise, jakož i potřebu efektivního informování o politických prioritách Unie. Proto by se měla vztahovat rovněž na informační opatření týkající se SZP v rámci komunikační činnosti uvedené ve sdělení Komise: Rozpočet - Evropa 2020 (dále jen „sdělení Komise o rozpočtu pro Evropu 2020“) - část II: Politické informační listy.
(32)
Financování opatření a akcí v rámci SZP bude částečně probíhat v rámci sdíleného řízení. Aby bylo zajištěno řádné řízení finančních prostředků Unie, měla by Komise provádět kontrolu řízení fondů orgány členských států, které jsou pověřeny prováděním plateb. Je třeba vymezit povahu kontrol, které má Komise provádět, upřesnit podmínky, za jakých může převzít odpovědnost za plnění rozpočtu, a objasnit povinnost spolupracovat, kterou mají členské státy.
(33)
Aby mohla Komise plnit svou povinnost ověřovat zavedení a řádné fungování systémů pro řízení a kontrolu výdajů Unie v členských státech a aniž jsou dotčeny kontroly prováděné členskými státy, je třeba stanovit zavedení kontrol osobami pověřenými Komisí, které by měly mít možnost požádat členské státy o pomoc při výkonu své práce.
(34)
Pro získávání informací, které mají být předány Komisi, je třeba v co nejširším rozsahu používat informační technologie. Komise by při provádění kontrol měla mít neomezený a bezprostřední přístup k informacím týkajícím se výdajů, a to jak v papírové, tak v elektronické podobě.
(35)
Pro vytvoření finanční vazby mezi akreditovanými platebními agenturami a rozpočtem Unie by Komise měla každoročně schvalovat účetní závěrky těchto platebních agentur (finanční schvalování účetních závěrek). Rozhodnutí o schválení účetní závěrky by se mělo týkat úplnosti, přesnosti a věcné správnosti předkládaných účtů, nikoliv však souladu výdajů s právem Unie.
(36)
Za plnění rozpočtu Evropské unie v souladu s článkem 317 Smlouvy o fungování EU odpovídá Komise ve spolupráci s členskými státy. Komise je zmocněna prostřednictvím prováděcích aktů rozhodovat o tom, zda členské státy vynaložily výdaje v souladu s právem Unie. Členské státy by měly mít právo odůvodnit svá rozhodnutí o provedení plateb a v případě neshody mezi nimi a Komisí využít dohodovací řízení. Aby byly členským státům poskytnuty právní a finanční záruky, pokud jde o výdaje uskutečněné v minulosti, je třeba stanovit maximální lhůtu, ve které může Komise rozhodnout o konkrétních finančních důsledcích nesplnění povinností. Postup pro schvalování souladu by s ohledem na EZFRV měl být v souladu s ustanoveními o finančních opravách prováděných Komisí, jak je stanoveno v části 2 nařízení (EU) č. 1303/2013.
(37)
Pokud jde o EZZF, částky získané zpět by měly být vráceny do fondu, jedná-li se o výdaje, jež nejsou v souladu s právem Unie a na něž neexistovalo žádné právo. S cílem poskytnout dostatek času pro všechny nezbytné správní postupy, včetně vnitřních kontrol, by členské státy měly vrácení prostředků vyžádat u příjemce do 18 měsíců poté, co byla schválena kontrolní zpráva nebo podobný doklad konstatující, že došlo k nesrovnalosti, a případně ji obdržela platební agentura či subjekt odpovědný za zpětné získání. Je třeba stanovit systém finanční odpovědnosti v případě, že dojde k nesrovnalostem a zpět není získána celá částka. K tomuto účelu je vhodné stanovit postup umožňující Komisi chránit zájmy rozpočtu Unie přijetím rozhodnutí o tom, že dotyčnému členskému státu budou částečně připsány k tíži částky, k jejichž ztrátě došlo z důvodu nesrovnalostí a jež nebyly získány zpět v přiměřené lhůtě. V některých případech nedbalosti ze strany členského státu lze rovněž připsat dotyčnému členskému státu k tíži částku v plné výši. Aniž jsou dotčeny povinnosti, které mají členské státy splňovat podle svých vnitrostátních postupů, je nicméně vhodné, aby finanční zátěž byla spravedlivě rozdělena mezi Unii a členské státy. Stejná pravidla by měla platit pro EZFRV, avšak s požadavkem, že částky zpětně získané nebo zrušené v důsledku nesrovnalostí by měly zůstat k dispozici pro schválené programy rozvoje venkova v daném členském státě vzhledem k tomu, že byly tomuto státu přiděleny. Je rovněž třeba stanovit oznamovací povinnost členských států.
(38)
Postupy zpětného získávání prostředků použité členskými státy mohou mít za následek zpoždění zpětného získání prostředků o několik let, a to bez jakékoli záruky jejich úspěšného dokončení. Náklady na tyto postupy mohou být také neúměrné vzhledem k částkám, které již byly nebo ještě mohou být získány. Členské státy by proto měly mít v určitých případech možnost postup zpětného získání prostředků zastavit.
(39)
Aby byly chráněny finanční zájmy rozpočtu Unie, měly by členské státy přijmout opatření s cílem ověřit, že operace financované z fondů opravdu probíhají a že jsou řádně prováděny. Členské státy by rovněž měly předcházet veškerým nesrovnalostem nebo nesplnění povinností ze strany příjemců a tyto nesrovnalosti a nesplnění povinností odhalovat a účinně je řešit. Za tímto účelem by se mělo použít nařízení Rady (ES, Euratom) č. 2988/95 (15). V případě porušení právních předpisů v odvětví zemědělství, kdy právními akty Unie nebyla stanovena prováděcí pravidla týkající se správních sankcí, by členské státy měly uložit vnitrostátní sankce, jež by měly být účinné, odrazující a přiměřené.
(40)
Mělo by se zabránit situaci, aby v rámci SZP byly financovány činnosti, v jejichž důsledku vznikají dodatečné náklady v jiných oblastech politiky souhrnného rozpočtu Evropské unie, jako je především životní prostředí a veřejné zdraví. Kromě toho by zavedení nových systémů plateb a souvisejících systémů sledování a sankcí nemělo vést k dalším zbytečným a komplikovaným správním postupům a byrokracii.
(41)
Pravidla týkající se obecných zásad pro kontroly, odnětí neoprávněných plateb a uložení sankcí jsou obsažena v různých nařízeních pro odvětví zemědělství. Tato pravidla by měla být spojena do stejného právního rámce na horizontální úrovni. Měla by se týkat povinností členských států, pokud jde o správní kontroly a kontroly na místě, jež mají ověřit, zda jsou plněna ustanovení v souvislosti s opatřeními SZP a mají se vztahovat na pravidla pro zpětné získání a snížení podpory a vyloučení z této podpory. Rovněž je třeba stanovit pravidla pro kontrolu povinností, které nemusejí nutně souviset s výplatou podpory.
(42)
Různá ustanovení právních předpisů v odvětví zemědělství vyžadují složení jistoty, která zaručí vyplacení splatné částky v případě nesplnění povinnosti. S cílem posílit rámec jistot by se na všechna tato ustanovení mělo vztahovat jedno horizontální pravidlo.
(43)
Členské státy by měly zřídit a používat integrovaný administrativní a kontrolní systém (dále jen „integrovaný systém“) pro některé platby stanovené v nařízení (EU) č. 1307/2013 a v nařízení (EU) č. 1305/2013. S cílem zlepšit účinnost a sledování podpory Unie by členské státy měly být oprávněny využívat tento integrovaný systém rovněž pro ostatní režimy podpory Unie.
(44)
Je třeba zachovat hlavní prvky tohoto integrovaného systému, zejména ustanovení týkající se počítačové databáze, systému identifikace zemědělských pozemků, žádostí o podporu nebo požadovaných plateb a systému identifikace a evidence platebních nároků, a zároveň by se měl zohlednit vývoj politiky, zejména zavedením plateb pro zemědělské postupy příznivé pro klima a životní prostředí a ekologický přínos krajinných prvků. S cílem snížit administrativní zátěž a zajistit účinné a účelné kontroly by členské státy při vytváření těchto systémů měly vhodně využít technologických prostředků.
(45)
Při stanovování určité referenční úrovně v systémech identifikace zemědělských pozemků, aby mohly být zachyceny plochy využívané v ekologickém zájmu, by členské státy měly mít možnost zohlednit konkrétní informace, které mohou být od zemědělců vyžadovány při podávání žádostí o podporu pro roky 2015 až 2017, jako je určení takových krajinných prvků či jiných oblastí, které mohou být považovány za plochy využívané v ekologickém zájmu, a případně informace o velikosti těchto prvků a jiných oblastí.
(46)
Příslušné vnitrostátní orgány by příjemcům měly poskytovat platby stanovené v režimech podpor Unie, na které se vztahuje integrovaný systém, v plné výši, s výhradou snížení stanovených v tomto nařízení, a ve stanovených lhůtách. V zájmu zvýšení pružnosti řízení přímých plateb by členské státy měly mít možnost poskytovat přímé platby, na které se vztahuje integrovaný systém, až ve dvou splátkách za rok.
(47)
Kontrola obchodní dokumentace podniků, které přijímají nebo provádějí platby, může být velmi účinným prostředkem kontroly operací tvořících součást systému financování z EZZF. Ustanovení o kontrole obchodní dokumentace jsou uvedena v nařízení Rady (ES) č. 485/2008 (16). Tato kontrola doplňuje ostatní kontroly již prováděné členskými státy. Uvedeným nařízením navíc nejsou dotčeny vnitrostátní předpisy týkající se kontroly, které jsou širší než ustanovení tohoto nařízení.
(48)
Podle nařízení (ES) č. 485/2008 by členské státy měly přijímat opatření nezbytná k zajištění účinné ochrany finančních zájmů rozpočtu Unie, a zejména ke kontrole skutečného a řádného provádění operací financovaných z EZZF. V zájmu srozumitelnosti a přehlednosti je třeba příslušná ustanovení začlenit do stejného aktu. Nařízení (ES) č. 485/2008 by tedy mělo být zrušeno.
(49)
Dokumenty, na jejichž základě se dotyčná kontrola uskutečňuje, by měly být určeny tak, aby bylo možné provést úplnou kontrolu. Podniky, které mají být kontrolovány, by měly být vybrány s ohledem na povahu operací prováděných v rámci jejich odpovědnosti a na rozdělení podniků přijímajících nebo provádějících platby podle odvětví a podle jejich finančního významu v systému financování z EZZF.
(50)
Je třeba vymezit pravomoci úředníků pověřených prováděním kontrol, jakož i povinnost podniků zpřístupnit jim po určitou dobu obchodní dokumentaci a podávat jim informace, které si vyžádají. Mělo by být možné, aby byla obchodní dokumentace v některých případech zabavena.
(51)
S ohledem na mezinárodní strukturu obchodu se zemědělskými produkty a v zájmu fungování vnitřního trhu je nezbytné organizovat spolupráci mezi členskými státy. Je rovněž nutné vytvořit na úrovni Unie centralizovaný dokumentační systém týkající se podniků, které přijímají nebo provádějící platby a které jsou usazeny ve třetích zemích.
(52)
Za přijetí programů kontroly odpovídají členské státy; tyto programy musejí být oznámeny Komisi, aby mohla provádět dohled a vykonávat koordinační úlohu s cílem zajistit, že tyto programy jsou přijímány na základě vhodných kritérií, a zaručit, že kontrola se zaměří na odvětví nebo podniky, u nichž je vysoké riziko podvodu. Je nezbytné, aby v každém členském státě byl sledováním kontroly obchodní dokumentace stanovené v tomto nařízení nebo koordinací této kontroly pověřen zvláštní orgán. Tyto zvláštní orgány by měly být provozovány nezávisle na orgánech provádějících kontroly před úhradou plateb. Na informace získané v průběhu těchto kontrol by se mělo vztahovat služební tajemství.
(53)
Nařízení Rady (ES) č. 1782/2003 (17), které bylo nahrazeno nařízením (ES) č. 73/2009, zavedlo zásadu, že platba příjemcům některých podpor v rámci SZP v plné výši by měla být spojena s dodržováním pravidel týkajících se hospodaření s půdou, zemědělské produkce a zemědělské činnosti. Tato zásada byla následně zohledněna v nařízení Rady (ES) č. 1698/2005 (18) a nařízení Rady (ES) č. 1234/2007 (19).
V rámci tohoto systému „podmíněnosti“ mají členské státy uložit sankce ve formě částečného nebo úplného snížení nebo vyloučení z podpory obdržené v rámci SZP.
(54)
Systém podmíněnosti začleňuje do SZP základní normy pro životní prostředí, změnu klimatu, dobrý zemědělský a environmentální stav půdy, veřejné zdraví, zdraví zvířat a rostlin a dobré životní podmínky zvířat. Cílem podmíněnosti je přispět k rozvoji udržitelného zemědělství zvyšováním povědomí příjemců o tom, že uvedené základní normy je třeba dodržovat. Cílem je rovněž přispět k tomu, aby SZP více naplňovala očekávání společnosti tím, že se zlepší soudržnost s politikami životního prostředí, veřejného zdraví, zdraví zvířat a rostlin a dobrých životních podmínek zvířat. Systém podmíněnosti tvoří nedílnou součást SZP, a měl by proto být zachován. Jeho oblast působnosti, kterou prozatím tvoří samostatné seznamy povinných požadavků na hospodaření a norem dobrého zemědělského a environmentálního stavu půdy, by však měla být zefektivněna, aby byla zajištěna soudržnost a větší viditelnost systému podmíněnosti. Za tímto účelem by uvedené požadavky a normy měly být uvedeny v jediném seznamu a roztříděny podle oblastí a problematiky. Zkušenosti také ukazují, že řada požadavků z oblasti působnosti podmíněnosti není dostatečně relevantní pro zemědělskou činnost nebo plochu zemědělského podniku nebo se týká spíše vnitrostátních orgánů než příjemců. Proto je v tomto ohledu třeba oblast působnosti systému podmíněnosti upravit. Dále je třeba upravit zachování stálých pastvin v letech 2015 a 2016.
(55)
Je třeba, aby členské státy plně provedly povinné požadavky na hospodaření, aby mohly být uplatňovány na úrovni zemědělských podniků a aby zajistily nezbytné rovné zacházení se zemědělci.
(56)
Podle článku 22 směrnice 2000/60/ES se dne 23. prosince 2013 zrušuje směrnice Rady 80/68/EHS (20). S cílem zachovat stejná pravidla v rámci podmíněnosti týkající se ochrany podzemních vod, jako ta obsažená ve směrnici 80/68/EHS v poslední den její platnosti, je vhodné upravit oblast působnosti podmíněnosti a vymezit normu dobrého zemědělského a environmentálního stavu zahrnující požadavky článků 4 a 5 uvedené směrnice.
(57)
Systém podmíněnosti znamená pro příjemce i vnitrostátní správy určitá administrativní omezení, neboť je třeba zajistit vedení záznamů, provádět kontroly a případně ukládat sankce. Tyto sankce by měly být přiměřené, účinné a odrazující. Neměly by jimi být dotčeny jiné sankce stanovené jinými ustanoveními právních předpisů Unie nebo vnitrostátních právních předpisů. Z důvodu soudržnosti je vhodné sloučit příslušná ustanovení Unie do jednoho právního nástroje. V případě zemědělců, kteří se účastní režimu pro malé zemědělce uvedeného v hlavě V nařízení (EU) č. 1307/2013, lze mít za to, že úsilí, které je třeba v rámci systému podmíněnosti vynaložit, převyšuje výhody, které účast těchto zemědělců v uvedeném systému přináší. Z důvodu zjednodušení by se proto na tyto zemědělce neměla podmíněnost vztahovat, zejména pak její kontrolní systém a riziko sankcí v rámci podmíněnosti. Touto výjimkou by však neměla být dotčena povinnost dodržovat platná ustanovení odvětvových právních předpisů nebo možnost kontroly a uložení sankcí podle těchto právních předpisů.
(58)
Nařízení (ES) č. 1782/2003 zavedlo rámec norem dobrého zemědělského a environmentálního stavu půdy, podle něhož mají členské státy přijmout vnitrostátní normy s ohledem na zvláštní charakteristiky dotyčných oblastí, včetně půdních a klimatických podmínek, stávajících způsobů hospodaření (využití půdy, střídání plodin, zemědělské postupy) a struktury zemědělských podniků. Cílem těchto norem dobrého zemědělského a environmentálního stavu půdy je přispět k zamezení erozi půdy, zachování úrovně organických složek půdy a struktury půdy, zajištění minimální úrovně udržování, zamezení poškozování stanovišť a ochraně vody a hospodaření s ní. Širší oblast působnosti systému podmíněnosti podle tohoto nařízení by proto měla zahrnovat rámec, v jehož mezích členské státy mají přijmout vnitrostátní normy dobrého zemědělského a environmentálního stavu. Rámec Unie by také měl zahrnovat pravidla v zájmu lepšího řešení otázek týkajících se vod, půdy, zásoby uhlíku, biologické rozmanitosti a krajiny, a rovněž minimální úrovně udržování půdy.
(59)
Příjemci by měli jasně rozumět svým povinnostem, které mají dodržovat, pokud jde o pravidla týkající se podmíněnosti. Za tímto účelem by členské státy měly veškeré požadavky a normy, které tvoří součást těchto pravidel, sdělovat vyčerpávajícím, srozumitelným a jasným způsobem, pokud možno i elektronickou cestou.
(60)
Účinné provádění podmíněnosti vyžaduje ověření, zda příjemci plní povinnosti. Pokud se členský stát rozhodne pro možnost neuplatnit snížení plateb či vyloučení z plateb v případě, že příslušná částka činí méně než 100 EUR, měl by příslušný kontrolní orgán v následujícím roce u vzorku příjemců ověřit, zda byly nedostatky v dodržování požadavků odstraněny.
(61)
Aby byla zajištěna harmonická spolupráce mezi Komisí a členskými státy v oblasti financování výdajů SZP, a zejména aby bylo Komisi umožněno sledovat finanční řízení členských států a schvalovat účetní závěrky akreditovaných platebních agentur, je nezbytné, aby členské státy Komisi sdělovaly některé informace nebo aby je pro její potřebu uchovávaly.
(62)
Pro účely sestavování údajů, které mají být zaslány Komisi, a s cílem umožnit Komisi úplný a okamžitý přístup k údajům o výdajích v papírové i elektronické podobě je třeba stanovit vhodná pravidla pro sdělování a předávání údajů, jakož i pravidla týkající se lhůt.
(63)
Vzhledem k tomu, že v rámci uplatňování vnitrostátních kontrolních systémů a systémů schvalování souladu může dojít ke sdělení osobních údajů nebo obchodních tajemství, měly by členské státy a Komise zajistit důvěrnost informací obdržených v této souvislosti.
(64)
Aby bylo zajištěno řádné finanční řízení rozpočtu Unie a spravedlivé zacházení s členskými státy a příjemci, je nezbytné stanovit pravidla týkající se používání eura.
(65)
V průběhu období, v němž se provádí určitá operace, se může měnit směnný kurz eura vůči národní měně. Proto by se směnný kurz použitelný pro dotyčné částky měl určit s ohledem na skutečnost, jejímž prostřednictvím je dosahováno hospodářského účelu operace. Je třeba použít směnný kurz platný v den, kdy tato skutečnost nastala. Tuto rozhodnou skutečnost je nezbytné upřesnit nebo upustit od jejího uplatnění, a to na základě určitých kritérií a zejména s ohledem na rychlost dopadů měnových pohybů. Tato pravidla jsou stanovena v nařízení Rady (ES) č. 2799/98 (21) a doplňují podobná ustanovení nařízení (ES) č. 1290/2005. V zájmu srozumitelnosti a přehlednosti by příslušná ustanovení měla být začleněna do stejného aktu a nařízení (ES) č. 2799/98 by tedy mělo být zrušeno.
(66)
Je třeba stanovit zvláštní pravidla pro řešení mimořádných měnových situací, které v Unii nebo na světovém trhu nastanou a vyžadují okamžitou reakci, aby se zajistilo, že opatření přijatá v rámci SZP bude účinně fungovat.
(67)
Členské státy, které nepřijaly euro, by měly mít možnost provádět platby na výdaje vzniklé na základě právních předpisů v oblasti SZP v eurech, spíše než v národní měně. Jsou zapotřebí zvláštní pravidla, aby se zajistilo, že tato možnost nepřinese stranám, které provádějí nebo přijímají platby, žádnou neoprávněnou výhodu.
(68)
Každé opatření v rámci SZP by mělo podléhat sledování a hodnocení s cílem zlepšit jeho kvalitu a prokázat jeho výsledky. V této souvislosti by Komise měla určit seznam ukazatelů a posuzovat výsledky SZP z hlediska cílů politiky, kterými jsou životaschopná produkce potravin, udržitelné hospodaření s přírodními zdroji a opatření v oblasti klimatu a vyvážený územní rozvoj. Zejména při posuzování výsledků SZP v oblasti plnění cíle životaschopné produkce potravin by měly být zohledněny všechny příslušné faktory, včetně vývoje cen vstupů. Komise by měla zavést rámec pro společný systém sledování a hodnocení, který mimo jiné zajistí, že příslušné údaje, včetně informací z členských států, budou k dispozici včas. Přitom by Komise měla zohlednit potřeby týkající se údajů a synergie mezi možnými zdroji údajů. Sdělení Komise Evropskému parlamentu, Radě, Evropskému hospodářskému a sociálnímu výboru a Výboru regionů - Rozpočet - Evropa 2020 - část II mimo jiné uvádí, že výdaje související s oblastí klimatu by v celkovém rozpočtu Unie měly být zvýšeny alespoň na 20 %, i díky příspěvkům z různých politik. Komise by proto měla být schopna posoudit dopad podpory Unie v rámci SZP na cíle v oblasti klimatu.
(69)
Použije se právo Unie týkající se ochrany osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů a volného pohybu těchto údajů, zejména směrnice Evropského parlamentu a Rady 95/46/ES (22) a nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 45/2001 (23).
(70)
Rozsudek Soudního dvora ze dne 9. listopadu 2010 ve spojených věcech C-92/09 a 93/09 (24) Volker und Markus Schecke GbR a Hartmut Eifert v Land Hessen prohlásil čl. 42 odst. 8b a článek 44a nařízení (ES) č. 1290/2005 a nařízení Komise (ES) č. 259/2008 (25) za neplatné v rozsahu, v němž v případě fyzických osob, které jsou příjemci podpory z fondů, ukládají tato ustanovení povinnost zveřejňovat osobní údaje o všech příjemcích, aniž činí rozdíl podle takových relevantních kritérií, jako je doba, po kterou takové podpory dostávali, frekvence podpor nebo jejich typ a výše.
(71)
V návaznosti na tento rozsudek bylo do doby, než budou přijata nová pravidla zohledňující námitky Soudního dvora, nařízení (ES) č. 259/2008 pozměněno prováděcím nařízením Komise (EU) č. 410/2011 (26) s cílem výslovně stanovit, že povinnost zveřejňovat informace o příjemcích podpory se nevztahuje na fyzické osoby.
(72)
V září roku 2011 uspořádala Komise konzultaci se zúčastněnými stranami, jíž se zúčastnili zástupci profesních zemědělských a obchodních organizací, zástupci potravinářského průmyslu a pracovníků, jakož i zástupci občanské společnosti a orgánů Unie. V rámci konzultace byly navrženy různé možnosti týkající se zveřejňování údajů o fyzických osobách, které jsou příjemci podpor ze zemědělských fondů EU, a dodržování zásady přiměřenosti při zveřejňování dotyčných informací. Na konferenci zúčastněných stran se projednávala případná nutnost zveřejnění jmen fyzických osob, aby bylo možné lépe chránit finanční zájmy Unie, posílit transparentnost a poukázat na úspěchy příjemců při poskytování veřejných statků a současně zajistit, aby toto zveřejnění nepřekračovalo rámec toho, co je nutné k dosažení těchto oprávněných cílů.
(73)
Soudní dvůr v rozsudku ve spojených věcech Volker und Markus Schecke GbR a Hartmut Eifert v Land Hessen nezpochybnil oprávněnost cíle posílit veřejnou kontrolu v oblasti využívání peněžních prostředků z fondů. Nicméně zdůraznil potřebu zvážit způsoby zveřejňování informací o dotčených příjemcích, které by odpovídaly cíli takového zveřejňování a přitom by představovaly menší zásah do práva těchto příjemců na respektování jejich soukromého života obecně a konkrétně na ochranu jejich osobních údajů.
(74)
Cíl posílení veřejné kontroly v souvislosti s jednotlivými příjemci by měl být analyzován s ohledem na nový rámec finančního řízení a kontroly, který se použije ode dne 1. ledna 2014, a s ohledem na zkušenosti členských států. V rámci tohoto nového rámce nemohou být kontroly ze strany vnitrostátních správních orgánů vyčerpávající, zejména jelikož u téměř všech režimů může být kontrola na místě provedena pouze u omezeného počtu osob. Kromě toho nový rámec stanoví, že za určitých podmínek mohou členské státy snížit počet kontrol na místě.
Dostatečné zvýšení minimální míry kontroly by v této situaci pro vnitrostátní správní orgány znamenalo takovou další finanční a administrativní zátěž, že by provádění této kontroly jednoduše znemožnila.
(75)
Za těchto okolností představuje zveřejnění jména příjemců prostředků z fondů způsob, jak veřejnou kontrolu využívání těchto fondů posílit, a proto představuje i užitečné doplnění stávajícího rámce řízení a kontroly, které je nezbytné k zajištění odpovídající úrovně ochrany finančních zájmů Unie. K tomu částečně vede preventivní a odrazující účinek takového zveřejnění, jež jednotlivé příjemce podpory odradí od nedovoleného chování a zároveň posílí osobní odpovědnost zemědělců za využívání veřejných prostředků, které obdrží.
(76)
V této souvislosti je třeba náležitě uznat úlohu občanské společnosti, včetně úlohy médií a nevládních organizací, a jejich příspěvek k posílení kontrolního rámce správních orgánů pro boj proti podvodům a jakémukoli zneužívání veřejných prostředků.
(77)
Zveřejňování příslušných informací je rovněž v souladu s přístupem uvedeným v nařízení (EU, Euratom) č. 966/2012.
(78)
Cíl posílení veřejné kontroly v souvislosti s jednotlivými příjemci podpory by případně mohl být splněn stanovením povinnosti členských států zajistit přístup veřejnosti k příslušným informacím na vyžádání, bez zveřejňování. Nicméně tato možnost by mohla být méně účinná a nesla by s sebou riziko vzniku nezamýšlených rozdílů v provádění. Vnitrostátním orgánům by proto mělo být umožněno spoléhat se na veřejnou kontrolu v souvislosti s jednotlivými příjemci díky zveřejnění jejich jmen a dalších příslušných údajů.
(79)
Cíle veřejné kontroly využívání finančních prostředků z fondů sledovaného zveřejněním údajů o příjemcích lze dosáhnout pouze tak, že se zajistí určitá míra informací poskytovaných veřejnosti. Tyto informace by měly zahrnovat údaje o totožnosti příjemce, poskytnuté částce a zemědělském fondu, ze kterého je poskytována, jakož i účel a povahu příslušného opatření. Zveřejnění těchto informací by mělo probíhat takovým způsobem, aby způsobilo co nejmenší zásah do práva příjemců na respektování jejich soukromého života obecně a zejména práva na ochranu jejich osobních údajů, což jsou práva uznaná v článcích 7 a 8 Listiny základních práv Evropské unie.
(80)
Aby se zajistilo, že toto nařízení splňuje zásadu proporcionality, prověřil normotvůrce všechny alternativní způsoby splnění cíle veřejné kontroly využívání prostředků z fondů, analyzované v memorandu stanoveném v příloze dokumentu Rady 6370/13, a zvolil takový způsob, který by co nejméně zasahoval do práv dotčených jednotlivců.
(81)
Zveřejňování podrobností o opatření, které zemědělce opravňuje k získání podpory, jakož i o povaze a účelu podpory by veřejnosti poskytlo konkrétní informace o podporované činnosti a o účelu, pro který byla podpora poskytnuta. To by rovněž přispělo k preventivnímu a odrazujícímu účinku veřejné kontroly při ochraně finančních zájmů.
(82)
Aby byla zajištěna rovnováha mezi sledovaným cílem veřejné kontroly využívání prostředků z fondů na jedné straně a právem příjemců na respektování jejich soukromého života obecně a na ochranu jejich osobních údajů na straně druhé, měl by být zohledněn význam podpory. Po rozsáhlé analýze a konzultaci se zúčastněnými stranami bylo patrné, že v zájmu posílení účinnosti zveřejnění a omezení zásahu do práv příjemců je nutné stanovit prahovou hodnotu vyjádřenou v podobě obdržené podpory, pod jejíž hranicí by jméno příjemce nemělo být zveřejněno.
(83)
Uvedená prahová hodnota by měla být omezena na co nejmenší míru a měla by odrážet úroveň režimů podpory stanovených v rámci SZP a měla by na ní být založena. Jelikož se však struktury zemědělských ekonomik členských států značně liší a mohou se výrazně odchylovat od průměrné struktury zemědělského podniku v Unii, měly by mít členské státy možnost uplatňovat minimální prahové hodnoty odpovídající jejich konkrétní situaci. Nařízení (EU) č. 1307/2013 stanoví jednoduchý a zvláštní režim pro malé zemědělské podniky. Článek 63 uvedeného nařízení stanoví kritéria pro výpočet výše podpory. V zájmu důslednosti by v případě členských států uplatňujících tento režim měla být prahová hodnota, která se má zohlednit, (EU) č. 1307/2013 stanovena ve stejné výši jako částky určené členským státem podle čl. 63 odst. 1 druhého pododstavce nebo čl. 63 odst. 2 druhého pododstavce uvedeného nařízení. Pokud se členský stát rozhodne uvedený režim neuplatňovat, měla by se prahová hodnota, která se má zohlednit, stanovit ve stejné výši jako maximální možná částka podpory v daném režimu podle článku 63 nařízení (EU) č. 1307/2013. S výjimkou jména by zveřejnění pod touto konkrétní prahovou hodnotou mělo obsahovat všechny relevantní informace, které daňovým poplatníkům umožní vytvořit si věrný obraz o SZP.
(84)
Zpřístupnění těchto informací veřejnosti spolu s obecnými informacemi poskytovanými veřejnosti podle tohoto nařízení zvyšuje transparentnost, pokud jde o využívání finančních prostředků Unie v rámci SZP, čímž se přispívá ke zviditelnění a lepšímu chápání této politiky. Umožňuje občanům důkladnější zapojení do rozhodovacího procesu a zaručuje, že správní orgány budou mít větší legitimitu a budou se chovat efektivněji a odpovědněji vůči občanům. Občanům by rovněž umožnilo seznámit se s konkrétními příklady „veřejných statků“, které poskytuje zemědělství, a podpořilo by legitimitu státní podpory pro odvětví zemědělství.
(85)
Je tedy třeba vzít na vědomí, že stanovení obecného zveřejňování příslušných informací nepřekračuje rámec toho, co je v demokratické společnosti nutné, ani toho, co je nutné pro ochranu finančních zájmů Unie, přičemž je třeba mít na paměti prvořadý význam sledovaného cíle veřejné kontroly využívání prostředků z fondů.
(86)
Aby se vyhovělo požadavkům na ochranu údajů, je třeba příjemce finančních prostředků z fondů ještě před zveřejněním informovat o zveřejnění jejich údajů. Je třeba je informovat o tom, že tyto údaje mohou být zpracovávány subjekty Unie a členských států příslušnými v oblasti auditu a kontroly za účelem ochrany finančních zájmů Unie. Příjemci by dále měli být informováni o svých právech podle směrnice 95/46/ES a o postupech výkonu těchto práv.
(87)
V důsledku toho by poté, co byla provedena hloubková analýza a zhodnocení nejvhodnějšího způsobu, jak dodržovat právo na ochranu osobních údajů příjemců, rovněž na základě informací poskytnutých Komisí v průběhu jednání o tomto nařízení, měla být pro zveřejňování informací o všech příjemcích prostředků ze zemědělských fondů stanovena v tomto nařízení nová pravidla.
(88)
Komisi by měly být svěřeny prováděcí pravomoci, aby se zajistily jednotné podmínky provádění tohoto nařízení.
(89)
Za účelem zajištění jednotných podmínek k provedení tohoto nařízení by měly být Komisi svěřeny prováděcí pravomoci týkající se: postupů pro udělování, odnímání a přezkum akreditace platebních agentur a koordinačních subjektů a pro dohled nad akreditací platebních agentur; pravidel ohledně práce a kontrol, z nichž vychází prohlášení řídícího subjektu vydávané platební agenturou, funkcí koordinačního subjektu a oznamování informací tímto koordinačním subjektem Komisi; pravidel ohledně úkolů certifikačních subjektů, včetně kontrol, a osvědčení a zpráv a průvodních dokumentů, které tyto subjekty mají vypracovávat. Tyto pravomoci by měly být vykonávány v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 182/2011 ze dne 16. února 2011, kterým se stanoví pravidla a obecné zásady způsobu, jakým členské státy kontrolují Komisi při výkonu prováděcích pravomocí (27).
(90)
Prováděcí pravomoci Komise by se měly vztahovat také na: zásady auditu, na nichž jsou založeny výroky certifikačních subjektů, včetně posouzení rizik, vnitřních kontrol a požadované úrovně důkazních informací, metody auditu, jež mají certifikační subjekty s ohledem na mezinárodní auditorské standardy používat k vydávání svých výroků, popřípadě včetně používání jednotného integrovaného vzorku pro každý soubor a popřípadě včetně možnosti účastnit se kontrol na místě prováděných platebními agenturami.
(91)
Měly by se také vztahovat na: pravidla pro jednotné provádění zemědělského poradenského systému; určení měsíčních plateb vyplácených členským státům z EZZF; stanovení částek pro financování veřejných intervenčních opatření; pravidla pro financování získávání družicových snímků Komisí nezbytných pro kontroly a opatření přijímaná Komisí prostřednictvím aplikací dálkového průzkumu Země používaných ke sledování zemědělských zdrojů; postup pro získávání uvedených družicových snímků Komisí a sledování zemědělských zdrojů, rámec upravující toto získávání, zlepšování a využívání družicových snímků a meteorologických údajů, jakož i platných lhůt.
(92)
Měly by se také vztahovat na: míry úpravy přímých plateb v souvislosti s postupem finanční kázně, jakož i její přizpůsobení a podmínek pro prostředky převedené v souladu s čl. 169 odst. 3 nařízení (EU, Euratom) č. 966/2012 za účelem financování přímých plateb; předběžné stanovení částky plateb a prozatímní rozdělení dostupných rozpočtových prostředků mezi členské státy v souvislosti s postupem pro rozpočtovou kázeň.
(93)
Dále by se prováděcí pravomoci Komise měly vztahovat také na: stanovení období, v němž musejí akreditované platební agentury vyhotovit a předat Komisi výkazy průběžných výdajů na programy rozvoje venkova; snížení nebo pozastavení měsíčních nebo průběžných plateb vyplácených členským státům, podrobnosti ohledně vedení oddělených účtů platebními agenturami; zvláštní podmínky vztahující se na informace, které se zanášejí do účtů vedených platebními agenturami; pravidla pro financování intervenčních opatření ve formě veřejného skladování a účtování o nich a dalších výdajů financovaných z fondů, podmínky upravující provádění automatického rušení závazků, postupy a jiná praktická ujednání pro řádné fungování pozastavení plateb vyplácených Komisí členským státům v případě, že členské státy dodají informace opožděně.
(94)
Dále by se prováděcí pravomoci Komise měly vztahovat také na: postupy ohledně zvláštních povinností, které musejí členské státy splňovat v souvislosti s kontrolami; postupy ohledně povinnosti spolupráce, kterou musejí členské státy dodržet při kontrolách prováděných Komisí na místě, a přístup k informacím; podrobnosti ohledně povinnosti oznamovat nesrovnalosti a podvody, postupy a jiná praktická ujednání pro povinnost uchovávat podklady k provedeným platbám a doklady týkající se provádění správních a fyzických kontrol stanovených právem Unie; schvalování účetní závěrky a schvalování souladu, vyloučení částek připisovaných k tíži rozpočtu Unie z financování Unií, postupy pro zpětné získávání neoprávněných plateb a úroků a na formy, jimiž mají členské státy Komisi oznamovat a sdělovat informace týkající se nesrovnalostí
(95)
Dále by se prováděcí pravomoci Komise měly vztahovat také na: pravidla, jejichž cílem je dosáhnout jednotného používání povinností členských států v souvislosti s ochranou finančních zájmů Unie, nezbytná pravidla, jejichž cílem je dosáhnout jednotného uplatňování kontrol v Unii, uplatňování a výpočet částečného nebo celkového odnětí plateb či platebních nároků; zpětné získávání neoprávněných plateb a sankce, jakož i neoprávněně přiznaných platebních nároků a uplatňování úroku. Prováděcí pravomoci by se měly také vztahovat na: uplatnění a výpočet správních sankcí, podrobná pravidla k vymezení nesplnění jako méně závažného, pravidla pro určení případů, v nichž si členské státy mohou v důsledku povahy sankcí tyto získané sankce ponechat, a pozastavení měsíčních plateb ve zvláštních případech podle nařízení (EU) č. 1308/2013.
(96)
Obdobně by se prováděcí pravomoci Komise měly vztahovat na: formy jistoty, která má být složena, a postupu pro složení jistoty, pro její přijetí a pro nahrazení původní jistoty; postupy pro uvolnění jistoty a pro oznámení, které mají členské státy nebo Komise v souladu s jistotami učinit. Měly by se vztahovat také na: pravidla, která jsou v mimořádných situacích nezbytná a odůvodněná v zájmu řešení konkrétních problémů v souvislosti s platebními lhůtami a výplatou záloh; pravidla týkající se žádostí o podporu a žádostí o platby, žádostí o platební nároky, včetně konečného data pro podávání žádostí, požadavky na minimální údaje, které mají být v žádosti uvedeny, ustanovení o změnách nebo stažení žádostí o podporu, výjimky z požadavku předkládat žádost o podporu a ustanovení, která členskými státům umožní použít zjednodušené postupy nebo napravit zjevné chyby.
(97)
Dále by se prováděcí pravomoci Komise měly vztahovat také na: pravidla pro provádění kontrol za účelem ověření, zda jsou dodržovány povinnosti a zda jsou údaje uvedené v žádosti o podporu nebo v žádosti o platbu správné a úplné, včetně pravidel pro toleranční rozpětí v případě měření prováděných jako součást kontrol na místě, technické specifikace pro účely jednotného provádění integrovaného administrativního a kontrolního systému; pravidel pro situace, kdy je současně s převodem zemědělských podniků prováděn převod povinností týkajících se způsobilosti pro dotyčnou podporu, které je třeba v každém případě splnit; a pravidla pro výplatu záloh. Měly by se vztahovat také na: pravidla, jejichž cílem je dosáhnout jednotného uplatňování pravidel pro kontrolu obchodní dokumentace; postupy týkajících se vlastních databází členských států a databáze analytických údajů o izotopech, které napomohou k odhalování podvodů; postupy ohledně spolupráce a pomoci mezi kontrolními orgány a subjekty, pravidla pro provádění kontrol souladu s obchodními normami, pravidla týkajících se orgánů příslušných k provádění kontrol, jakož i obsah, četnost a fáze uvádění produktu na trh, na něž se tyto kontroly vztahují.
(98)
Prováděcí pravomoci Komise by se měly vztahovat také na: sdělení, která mají členské státy předkládat Komisi v souvislosti s kontrolami týkajícími se označení původu, zeměpisných označení a chráněných tradičních výrazů; pravidla pro orgán odpovědný za ověřování souladu se specifikací produktu, včetně případů, kdy se zeměpisná oblast nachází ve třetí zemi, opatření, jež mají členské státy provést s cílem zabránit neoprávněnému používání chráněných označení původu a chráněných zeměpisných označení a chráněných tradičních výrazů, kontroly a ověření, jež mají provádět členské státy, včetně testování;
Měly by se vztahovat také na: pravidla pro provádění kontrol za účelem ověření, zda jsou dodržovány povinnosti v souvislosti s podmíněností; podrobná procedurální a technická pravidla týkající se výpočtu a uplatňování správních sankcí v důsledku nesplnění požadavků podmíněnosti; pravidla týkající se poskytování informací Komisi členskými státy podle článku 104 a opatření k ochraně používání právních předpisů Unie v případech, kdy by mimořádné měnové postupy týkající se národní měny mohly jejich používání ohrozit.
(99)
Dále by se prováděcí pravomoci Komise měly vztahovat na: soubor zvláštních ukazatelů pro sledování a hodnocení SZP; pravidla pro informace, které mají členské státy zasílat Komisi pro účely sledování a hodnocení SZP; pravidla týkající se formy a harmonogramu zveřejňování informací o příjemcích prostředků z fondů, jednotné provádění povinnosti informování příjemců, že jejich údaje budou zveřejněny a na spolupráci mezi Komisí a členskými státy v souvislosti se zveřejňováním příjemců prostředků z fondů.
(100)
Pro přijetí některých prováděcích aktů je třeba použít poradní postup. Pokud jde o prováděcí akty, které se týkají výpočtu částek Komisí, umožňuje poradní postup Komisi plně převzít odpovědnost za hospodaření s rozpočtem a s ohledem na lhůty a rozpočtové postupy se zaměřuje na zvýšení účinnosti, předvídatelnosti a rychlosti. Pokud jde o prováděcí akty v rámci plateb vyplacených členským státům a fungování postupu pro schvalování účetních závěrek, umožňuje poradní postup Komisi plně převzít odpovědnost za hospodaření s rozpočtem a ověřování ročních závěrek vnitrostátních platebních agentur s cílem tyto závěrky přijmout, nebo v případě výdajů neuskutečněných v souladu s pravidly Unie tyto výdaje vyloučit z financování Unií. V ostatních případech je třeba pro přijetí prováděcích aktů použít přezkumný postup.
(101)
Komisi by měla být svěřena pravomoc přijímat prováděcí akty, a to bez použití nařízení (EU) č. 182/2011,pokud jde o stanovení čistého zůstatku, který je k dispozici pro výdaje z EZZF, a provádění doplňkových plateb nebo srážek v souvislosti se způsobem provádění měsíčních plateb.
(102)
Vzhledem k tomu, že by přechod od ustanovení nařízení zrušených tímto nařízením k ustanovením tohoto nařízení mohl způsobit praktické a konkrétní obtíže může Komise v zájmu vyřešení těchto případných obtíží přijímat nezbytná a řádně odůvodněná opatření.
(103)
Vzhledem k tomu, že je naléhavě nutné připravit hladké provedení předpokládaných opatření, mělo by toto nařízení vstoupit v platnost dnem jeho vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
(104)
Vzhledem k tomu, že programové období pro programy rozvoje venkova financované na základě tohoto nařízení začíná dne 1. ledna 2014, mělo by toto nařízení být použitelné od uvedeného data. Jelikož se však zemědělský rozpočtový rok vztahuje na výdaje vyplacené a příjmy obdržené a zaúčtované do účetnictví rozpočtu fondů platebními agenturami, pokud jde o rozpočtový rok „N“ počínající 16. října roku „N-1“ a končící 15. října roku „N“, měla by se ustanovení týkající se akreditace platebních agentur a koordinačních subjektů a odnímání akreditace a příslušných pravomocí Komise, finančního řízení fondů jako rozpočtový strop, rezerva pro případ krizí v zemědělství, finanční kázeň a přidělování účelově vázaných příjmů použít od dřívějšího data odpovídajícího začátku rozpočtového roku 2014, tj. od 16. října 2013. Ze stejného důvodu by se ustanovení týkající se postupu pro měsíční platby poskytované Komisí členským státům a dodržování platebních lhůt platebními agenturami měla použít na výdaje, které nastanou od začátku rozpočtového roku, to je od 16. října 2013.
(105)
Evropský inspektor ochrany údajů byl konzultován a vydal stanovisko (28).
(106)
Jelikož cílů tohoto nařízení nemůže být dosaženo uspokojivě členskými státy vzhledem k jeho provázanosti s dalšími nástroji SZP a k omezeným finančním zdrojům členských států v rozšířené Unii, ale spíše jich může být lépe dosaženo na úrovni Unie prostřednictvím víceleté záruky financování Unií a soustředění se na jeho priority, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii (dále jen „Smlouva o EU“). V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku toto nařízení nepřekračuje rámec toho, co je nezbytné pro dosažení těchto cílů,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
HLAVA I
OBLAST PŮSOBNOSTI A DEFINICE
Článek 1
Oblast působnosti
Toto nařízení stanoví pravidla pro:
a)
financování výdajů v rámci společné zemědělské politiky (SZP), včetně výdajů na rozvoj venkova;
b)
zemědělský poradenský systém;
c)
řídicí a kontrolní systémy, které mají zavést členské státy;
d)
systém podmíněnosti;
e)
schvalování účetní závěrky.
Článek 2
Definice používané v tomto nařízení
1. Pro účely tohoto nařízení se rozumí:
a)
„zemědělcem“ zemědělec ve smyslu článku 4 nařízení (EU) č. 1307/2013;
b)
„zemědělskou činností“ zemědělská činnost ve smyslu článku 4 nařízení (EU) č. 1307/2013;
(c)
„zemědělskou plochou“ zemědělská plocha ve smyslu článku 4 nařízení (EU) č. 1307/2013;
d)
„zemědělským podnikem“ zemědělský podnik ve smyslu článku 4 nařízení (EU) č. 1307/2013, s výjimkou toho, co je stanoveno v čl. 91 odst. 3;
e)
„přímými platbami“ přímé platby ve smyslu článku 1 nařízení (EU) č. 1307/2013;
f)
„právními předpisy v odvětví zemědělství“ veškeré příslušné akty přijaté na základě článku 43 Smlouvy o fungování EU v rámci SZP, jakož i případně veškeré akty v přenesené pravomoci či prováděcí akty přijaté na základě takových aktů a v rozsahu, v jakém se vztahují k EZFRV, na základě ustanovení části 2 nařízení (EU) č. 1303/2013;
g)
„nesrovnalostí“ jakákoli nesrovnalost ve smyslu čl. 1 odst. 2 nařízení Rady (ES, Euratom) č. 2988/95.
2. Pro účely financování, řízení a sledování SZP se „vyšší mocí“ a „mimořádnými okolnostmi“ rozumějí zejména tyto případy:
a)
úmrtí příjemce;
b)
déletrvající pracovní neschopnost příjemce;
c)
vážná přírodní katastrofa, která významně zasáhne zemědělský podnik;
d)
náhodné zničení budov zemědělského podniku určených k chovu zvířat;
e)
epizoocie nebo choroba rostlin postihující všechna hospodářská zvířata nebo plodiny příjemce nebo jejich část;
f)
vyvlastnění celého zemědělského podniku nebo jeho velké části, nemohlo-li být tomuto vyvlastnění předjímáno v den podání žádosti.
HLAVA II
OBECNÁ USTANOVENÍ O ZEMĚDĚLSKÝCH FONDECH
KAPITOLA I
Zemědělské fondy
Článek 3
Fondy pro financování zemědělských výdajů
1. Pro dosažení cílů SZP stanovených ve Smlouvě o fungování EU provádějí financování různých opatření v rámci této politiky, včetně opatření pro rozvoj venkova:
a)
Evropský zemědělský záruční fond (EZZF);
b)
Evropský zemědělský fond pro rozvoj venkova (EZFRV).
2. EZZF a EZFRV (dále jen „fondy“) jsou součástí souhrnného rozpočtu Evropské unie (dále jen „rozpočet Unie“).
Článek 4
Výdaje z EZZF
1. EZZF se provádí v rámci sdíleného řízení mezi členskými státy a Unií. Financuje, v souladu s právem Unie, tyto výdaje:
a)
opatření pro regulaci nebo podporu zemědělských trhů;
b)
přímé platby zemědělcům v rámci SZP;
c)
finanční příspěvek Unie na informační a propagační opatření ve prospěch zemědělských produktů na vnitřním trhu Unie a ve třetích zemích, prováděná členskými státy na základě programů vybraných Komisí jiných než těch, které jsou uvedeny v článku 5;
d)
finanční příspěvek Unie na projekt Unie „Ovoce a zelenina do škol“ uvedený v článku 23 nařízení (EU) č. 1308/2013 a na opatření týkající se nákaz zvířat a ztráty důvěry spotřebitelů uvedená v článku 155 uvedeného nařízení.
2. Z EZZF se financují přímo a v souladu s právem Unie tyto výdaje určené na:
a)
propagaci zemědělských produktů prováděnou přímo Komisí nebo prostřednictvím mezinárodních organizací;
b)
opatření prováděná v souladu s právem Unie, jejichž cílem je zajistit zachování, popis, sběr a využití genetických zdrojů v zemědělství;
c)
zavedení a provozování účetních informačních systémů v zemědělství;
d)
systémy zemědělských studií, včetně studií o struktuře zemědělských podniků.
Článek 5
Výdaje z EZFRV
EZFRV se provádí v rámci sdíleného řízení mezi členskými státy a Unií. Poskytuje prostředky pro finanční příspěvek Unie pro programy rozvoje venkova prováděné v souladu s právem Unie týkajícími se podpory pro rozvoj venkova.
Článek 6
Jiné výdaje, včetně technické pomoci
Z fondů mohou být z podnětu Komise nebo jejím jménem přímo financovány činnosti zaměřené na přípravu, sledování, správní a technickou pomoc, jakož i hodnocení, audit a kontrolu, která jsou nezbytná pro provádění SZP. Tato opatření zahrnují zejména:
a)
opatření nezbytná pro analýzu, řízení, sledování a provádění SZP a výměnu informací o této politice a opatření zaměřená na zavádění kontrolních systémů a technickou a správní pomoc;
b)
získání družicových snímků Komisí, které jsou nezbytné pro kontroly podle článku 21;
c)
opatření přijatá Komisí prostřednictvím aplikací dálkového průzkumu používaných ke sledování zemědělských zdrojů v souladu s článkem 22;
d)
opatření nezbytná pro zachování a rozvoj metod a technických prostředků pro informace, vzájemné propojení, sledování a kontrolu finančního řízení prostředků použitých na financování SZP;
e)
poskytování informací o SZP v souladu s článkem 45;
f)
studie o SZP a hodnocení opatření financovaných z fondů, včetně zdokonalování metod hodnocení a výměny informací o postupech v rámci SZP;
g)
případné zřízení výkonných agentur v souladu s nařízením Rady (ES) č. 58/2003 (29), které působí v rámci SZP;
h)
opatření pro šíření informací, zvyšování informovanosti, podporu spolupráce a výměnu zkušeností na úrovni Unie prováděná v rámci rozvoje venkova, včetně vytváření sítí zúčastněných stran;
i)
opatření nezbytná pro vytváření, registraci a ochranu log v rámci politiky jakosti Unie a pro ochranu práv duševního vlastnictví s ní spojených, jakož i nezbytný vývoj informačních technologií.
KAPITOLA II
Platební agentury a další subjekty
Článek 7
Akreditace platebních agentur a koordinačních subjektů a odnímání této akreditace
1. Platební agentury jsou útvary nebo subjekty členských států pověřené řízením a kontrolou výdajů uvedených v čl. 4 odst. 1 a v článku 5.
S výjimkou plateb mohou platební agentury k výkonu těchto úkolů oprávnit jiné subjekty.
2. Členské státy akreditují jako platební agentury orgány nebo subjekty, jež mají administrativní uspořádání a systém vnitřní kontroly, které poskytují dostatečné záruky, že platby jsou legální a správné a řádně vyúčtované. Za tímto účelem splňují platební agentury minimální podmínky pro akreditaci týkající se vnitřního prostředí, kontrolních činností, informací a komunikace a sledování stanovené Komisí podle čl. 8 odst. 1 písm. a).
Každý členský stát omezí s ohledem na své ústavní předpisy počet svých akreditovaných platebních agentur na nejvýše jednu na národní úrovni, případně na jednu v regionu. Jsou-li však platební agentury zřízeny na regionální úrovni, členské státy navíc akreditují platební agenturu na vnitrostátní úrovni pro režimy podpory, které vzhledem ke své povaze musejí být řízeny na vnitrostátní úrovni, nebo svěří řízení těchto režimů svým regionálním platebním agenturám.
Odchylně od druhého pododstavce mohou členské státy zachovat platební agentury, které akreditaci získaly před 20 prosince 2013.
Komise do konce roku 2016 předloží Evropskému parlamentu a Radě zprávu o fungování systému platebních agentur doprovázenou případně návrhy právních předpisů.
3. Do 15. února roku následujícího po daném rozpočtovém roce vypracuje odpovědný pracovník akreditované platební agentury:
a)
roční účetní závěrku výdajů uskutečněných při výkonu úkolů svěřených jeho akreditované platební agentuře doprovázenou požadovanými informacemi pro její schválení v souladu s článkem 51;
b)
prohlášení řídícího subjektu o úplnosti, přesnosti a věcné správnosti účetní závěrky a řádném fungování systémů vnitřní kontroly, a to na základě objektivních kritérií, jakož i o legalitě a správnosti uskutečněných operací;
c)
každoroční souhrn závěrečných zpráv o auditu a informací o provedených kontrolách, včetně rozboru povahy a rozsahu chyb a nedostatků zjištěných v systémech a nápravných opatření, jež mají být přijata nebo jsou plánována.
Komise může po obdržení oznámení dotyčného členského státu lhůtu stanovenou na 15. února výjimečně prodloužit nejdéle do 1. března.
4. Je-li akreditována více než jedna platební agentura, určí členský stát veřejnoprávní subjekt (dále jen „koordinační subjekt“), který pověří těmito úkoly:
a)
shromažďovat informace, které je třeba poskytnout Komisi, a předávat jí je;
b)
přijímat nebo případně koordinovat opatření s cílem řešit veškeré nedostatky obecné povahy a informovat Komisi o následných krocích;
c)
podporovat a pokud možno zajišťovat harmonizované uplatňování pravidel Unie.
Pokud jde o zpracování finančních informací uvedených v prvním pododstavci písm. a), koordinační subjekt podléhá zvláštní akreditaci udělené členskými státy.
5. Pokud akreditovaná platební agentura neplní nebo přestala plnit jedno nebo více akreditačních kritérií stanovených v odstavci 2, členský stát jí z vlastního podnětu nebo na žádost Komise akreditaci odejme, neprovede-li platební agentura nezbytné změny ve lhůtě stanovené s ohledem na závažnost nedostatku.
6. Platební agentury řídí a zajišťují kontrolu operací spojených s veřejnou intervencí, za kterou jsou odpovědné, a v této oblasti jim náleží celková odpovědnost.
Článek 8
Pravomoci Komise
1. S cílem zajistit řádné fungování systému stanoveného v článku 7 je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 111, pokud jde o:
a)
minimální podmínky pro akreditaci platebních agentur podle čl. 7 odst. 2 a koordinačních subjektů podle čl. 7 odst. 4;
b)
povinnosti platebních agentur, pokud jde o veřejnou intervenci, a pravidla týkající se obsahu jejich řídících a kontrolních povinností.
2. Komise přijme prováděcí akty, které stanoví pravidla týkající se:
a)
postupu pro udělování, odnímání a přezkum akreditace platebních agentur a koordinačních subjektů, jakož i postupů pro dohled nad akreditací platebních agentur;
b)
činnosti a kontrol, na nichž je prohlášení řídícího subjektu vydávané platební agenturou založeno;
c)
funkcí koordinačního subjektu a oznamování informací Komisi podle čl. 7 odst. 4.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
Článek 9
Certifikační subjekty
1. Certifikační subjekt je veřejnoprávní nebo soukromoprávní auditní subjekt určený členským státem. Jedná-li se o soukromoprávní auditní subjekt a vyžadují-li tak platné právní předpisy Unie nebo vnitrostátní právní předpisy, je vybrán členským státem ve veřejném nabídkovém řízení. Tento subjekt poskytuje stanovisko vypracované v souladu s mezinárodně uznávanými auditorskými standardy ohledně úplnosti, přesnosti a věcné správnosti roční účetní závěrky platební agentury, řádného fungování jejího vnitřního kontrolního systému a legality a správnosti výdajů, o jejichž proplacení byla Komise požádána. Ve stanovisku musí být rovněž uvedeno, zda přezkoumání zpochybňuje tvrzení obsažená v prohlášení řídícího subjektu.
Certifikační subjekt má nezbytnou odbornou způsobilost. Je funkčně nezávislý na dotčené platební agentuře a dotčeném koordinačním subjektu, jakož i na orgánu, jenž tuto agenturu akreditoval.
2. Komise přijme prováděcí akty, které stanoví pravidla, pokud jde o úkoly certifikačních subjektů, včetně kontrol, a osvědčení, zprávy a průvodní dokumenty, které tyto subjekty mají vypracovávat. S ohledem na potřebu maximální účinnosti testování operací a profesionálního úsudku auditora, pokud jde o integrovaný přístup, prováděcí akty rovněž stanoví:
a)
zásady auditu, na nichž jsou založena stanoviska certifikačních subjektů, včetně posouzení rizik, vnitřních kontrol a požadované úrovně důkazních informací;
b)
metody auditu, jež mají s ohledem na mezinárodní auditorské standardy používat certifikační subjekty k vydávání svých stanovisek, popřípadě včetně používání jednotného integrovaného vzorku pro každý soubor a popřípadě včetně možnosti účastnit se kontrol na místě prováděných platebními agenturami.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
Článek 10
Přípustnost plateb prováděných platebními agenturami
Výdaje uvedené v čl. 4 odst. 1 a v článku 5 mohou být financovány Unií, pouze pokud je uskutečnily akreditované platební agentury.
Článek 11
Platba příjemcům v plné výši
Nestanoví-li právo Unie výslovně jinak, vyplácejí se platby týkající se financování podle tohoto nařízení příjemcům v plné výši.
HLAVA III
ZEMĚDĚLSKÝ PORADENSKÝ SYSTÉM
Článek 12
Zásady a oblast působnosti
1. Členské státy zavedou systém pro poskytování poradenství příjemcům v oblasti obhospodařování půdy a řízení zemědělských podniků („zemědělský poradenský systém“). Zemědělský poradenský systém je provozován určenými veřejnoprávními subjekty nebo vybranými soukromoprávními subjekty.
2. Zemědělský poradenský systém se týká alespoň:
a)
povinností na úrovni zemědělských podniků vyplývajících z povinných požadavků na hospodaření a norem dobrého zemědělského a environmentálního stavu půdy, jak je stanoveno v hlavě VI kapitole I;
b)
zemědělských postupů příznivých pro klima a životní prostředí, jak je stanoveno v hlavě III kapitole 3 nařízení (EU) č. 1307/2013 a udržování zemědělských ploch podle čl. 4 odst. 1 písm. c) nařízení (EU) č. 1307/2013;
c)
opatření na úrovni zemědělských podniků, která jsou stanovena v programech rozvoje venkova a jejichž cílem je modernizace zemědělských podniků, zvyšování konkurenceschopnosti, zapojení dalších odvětví, inovace a orientace na trh společně s podporou podnikání;
d)
požadavků na úrovni příjemců, jak jsou vymezeny pro provádění čl. 11 odst. 3 směrnice 2000/60/ES;
e)
požadavků na úrovni příjemců, jak jsou vymezeny členskými státy pro provádění článku 55 nařízení (ES) č. 1107/2009, zejména dodržování obecných zásad integrované ochrany rostlin podle článku 14 směrnice 2009/128/ES.
3. Zemědělský poradenský systém se také může týkat zejména:
a)
podpory přeměny zemědělských podniků a diverzifikace jejich hospodářských činností;
b)
řízení rizik a zavádění vhodných preventivních opatření zaměřených na přírodní katastrofy, katastrofické události a choroby zvířat a rostlin;
c)
minimálních požadavků stanovených vnitrostátním právem podle čl. 28 odst. 3 a čl. 29 odst. 2 nařízení (EU) č. 1305/2013;
d)
informací týkajících se zmírňování změny klimatu a přizpůsobování se této změně, biologické rozmanitosti a ochrany vod, jak je stanoveno v příloze I tohoto nařízení.
Článek 13
Zvláštní požadavky týkající se zemědělského poradenského systému
1. Členské státy zajistí, aby poradci působící v rámci zemědělského poradenského systému byli řádně kvalifikováni a pravidelně školeni.
2. Členské státy zajistí oddělení poradenství od kontrol. V tomto ohledu a aniž je dotčeno vnitrostátní právo týkající se přístupu veřejnosti k dokumentům, členské státy zajistí, aby vybrané a určené subjekty uvedené v čl. 12 odst. 1 nesdělovaly žádné osobní nebo jednotlivé informace či údaje, které získají v rámci své poradenské činnosti, jiným osobám, než je příjemce, který spravuje daný zemědělský podnik, s výjimkou případů nesrovnalosti či porušení zjištěných v rámci této poradenské činnosti, pro které právní předpisy Unie nebo vnitrostátní právní předpisy stanoví povinnost informovat veřejný orgán, zvláště v případě trestného činu.
3. Dotčený vnitrostátní orgán poskytne, zejména elektronickou cestou, potenciálnímu příjemci odpovídající seznam vybraných a určených subjektů podle čl. 12 odst. 1.
Článek 14
Přístup k zemědělskému poradenskému systému
Příjemci a zemědělci, kteří nedostávají podporu v rámci SZP, mohou dobrovolně využívat zemědělského poradenského systému.
Aniž je dotčen čl. 99 odst. 2 čtvrtý pododstavec mohou však členské státy podle objektivních kritérií určit kategorie příjemců, kteří mají k zemědělskému poradenskému systému prioritní přístup, včetně sítí pracujících s omezenými zdroji ve smyslu článků 53, 55 a 56 nařízení (EU) č. 1305/2013.
V takových případech členské státy zajistí, aby byli upřednostněni zemědělci s nejvíce omezeným přístupem k jinému poradenskému systému, než je zemědělský poradenský systém.
Zemědělský poradenský systém zajistí, aby příjemci měli přístup k poradenství odpovídajícímu konkrétní situaci jejich zemědělského podniku.
Článek 15
Pravomoci Komise
Komise může přijmout prováděcí akty, které stanoví pravidla pro jednotné provádění zemědělského poradenského systému s cílem učinit tento systém plně funkčním.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
HLAVA IV
FINANČNÍ ŘÍZENÍ FONDŮ
KAPITOLA I
EZZF
Oddíl 1
Financování výdajů
Článek 16
Rozpočtový strop
1. Roční strop výdajů EZZF tvoří maximální částky stanovené pro tento fond v nařízení (EU, Euratom) č. 1311/2013.
2. V případě, že právo Unie stanoví snížení nebo zvýšení částek uvedených v odstavci 1, přijme Komise prováděcí akty bez použití postupu podle článku 116, které stanoví čistý zůstatek pro výdaje EZZF na základě údajů uvedených v právu Unie.
Článek 17
Měsíční platby
1. Komise poskytuje členským státům rozpočtové prostředky nezbytné k financování výdajů podle čl. 4 odst. 1 v podobě měsíčních plateb na základě výdajů uskutečněných akreditovanými platebními agenturami v referenčním období.
2. Do provedení měsíčních plateb Komisí poskytují prostředky nezbytné pro úhradu výdajů podle potřeb svých akreditovaných platebních agentur členské státy.
Článek 18
Způsob provádění měsíčních plateb
1. Aniž je dotčeno použití článků 51 a 52, provádí Komise měsíční platby za výdaje uskutečněné akreditovanými platebními agenturami v referenčním měsíci.
2. Měsíční platby ve prospěch členských států se provedou nejpozději třetí pracovní den druhého měsíce následujícího po měsíci, ve kterém byly výdaje uskutečněny. Výdaje členských států uskutečněné mezi 1. a 15. říjnem se přičítají k měsíci říjnu. Výdaje uskutečněné mezi 16. a 31. říjnem se přičítají k měsíci listopadu.
3. Komise přijme prováděcí akty, které stanoví měsíční platby, které provádí, na základě výkazu výdajů členských států a informací poskytnutých v souladu s čl. 102 odst. 1, přičemž zohlední snížení nebo pozastavení měsíčních plateb uplatněná v souladu s článkem 41 nebo veškeré jiné opravy. Tyto prováděcí akty se přijímají poradním postupem podle čl. 116 odst. 2.
4. Komise může přijmout prováděcí akty bez použití postupu podle článku 116, kterými stanoví doplňkové platby nebo srážky. V takových případech je na svém příštím zasedání informován výbor uvedený v čl. 116 odst. 1.
Článek 19
Správní a personální náklady
Z EZZF se nehradí výdaje související se správními a personálními náklady členských států a příjemců podpory z EZZF.
Článek 20
Výdaje na veřejnou intervenci
1. Není-li v rámci společné organizace trhů s ohledem na veřejnou intervenci stanovena částka za jednotku, financuje se dané opatření z EZZF na základě paušálních částek jednotných pro Unii, zejména pokud jde o finanční prostředky, které pocházejí z členských států a jsou používány na nákup produktů, hmotné operace v souvislosti se skladováním a případně na zpracování intervenčních produktů.
2. S cílem zajistit financování výdajů na veřejnou intervenci z EZZF je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, pokud jde o:
a)
druh opatření způsobilých pro financování Unií a podmínky úhrady;
b)
podmínky způsobilosti a metody výpočtu na základě údajů skutečně zjištěných platebními agenturami, nebo na základě paušálních částek stanovených Komisí, nebo na základě paušálních nebo nepaušálních částek stanovených právními předpisy v odvětví zemědělství.
3. Za účelem zajištění řádné správy prostředků zapsaných do rozpočtu Unie pro EZZF je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, které stanoví pravidla týkající se oceňování operací v souvislosti s veřejnou intervencí, opatření přijímaná v případě ztráty nebo zkažení produktů v rámci veřejné intervence a určení částek, které budou financovány.
4. Komise přijme prováděcí akty, kterými stanoví částky uvedené v odstavci 1. Tyto prováděcí akty se přijímají poradním postupem podle čl. 116 odst. 2.
Článek 21
Získávání družicových snímků
Seznam družicových snímků nezbytných pro kontroly schválí Komise a členské státy v souladu se specifikacemi vypracovanými každým členským státem.
Komise tyto družicové snímky poskytne zdarma kontrolním subjektům nebo dodavatelům služeb, které tyto subjekty zmocnily k zastupování.
Komise zůstává majitelem těchto družicových snímků a po dokončení práce si je vyžádá zpět. Může rovněž požadovat provedení prací, jež zlepší postupy a pracovní metody, v souvislosti s kontrolou zemědělských ploch pomocí dálkového průzkumu Země.
Článek 22
Sledování zemědělských zdrojů
Cílem opatření financovaných podle čl. 6 písm. c) je poskytnout Komisi nástroje umožňující:
a)
sledovat zemědělské trhy Unie v globálním kontextu,
b)
zajistit agroekonomické a agroenvironmentální sledování zemědělské půdy, včetně zemědělsko-lesnických ploch, a stavu plodin, které umožní vytváření odhadů, zejména pokud jde o výnosy a zemědělskou produkci,
c)
sdílet přístup k těmto odhadům v mezinárodním měřítku, jako jsou iniciativy koordinované OSN nebo jinými mezinárodními agenturami,
d)
přispívat k transparentnosti světových trhů; a
e)
zajistit technologické monitorování agrometeorologického systému.
Opatření financovaná podle čl. 6 písm. c) se týkají shromažďování nebo nákupu údajů nezbytných pro provádění a sledování SZP, včetně družicových a meteorologických údajů, vytváření infrastruktury prostorových údajů a tvorby internetových stránek, provádění specifických studií o klimatických podmínkách, dálkového průzkumu využívaného s cílem přispět ke sledování stavu půdy a aktualizace agrometeorologických a ekonometrických modelů. V případě potřeby se tato opatření provádějí ve spolupráci s laboratořemi a subjekty členských států.
Článek 23
Prováděcí pravomoci
Komise může přijmout prováděcí akty, kterými stanoví:
a)
pravidla týkající se financování podle čl. 6 písm. b) a c),
b)
postupu, podle kterého se provedou opatření uvedená v článcích 21 a 22 s cílem splnit zadané cíle,
c)
rámce upravujícího získávání, zlepšování a využívání družicových snímků a meteorologických údajů, jakož i platných lhůt.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
Oddíl 2
Rozpočtová kázeň
Článek 24
Dodržování stropu
1. Rozpočtové prostředky na výdaje EZZF nesmějí během celého rozpočtového procesu a plnění rozpočtu překročit částku uvedenou v článku 16.
Ve všech právních nástrojích, které navrhne Komise a přijme Evropský parlament a Rada, Rada nebo Komise a které mají vliv na rozpočet EZZF, je dodržována částka uvedená v článku 16.
2. Stanoví-li právo Unie pro některý členský stát finanční strop zemědělských výdajů v eurech, jsou mu tyto výdaje následně uhrazeny do výše tohoto stropu stanoveného v eurech, a pokud se použije článek 41, s nezbytnými úpravami.
3. Vnitrostátní stropy pro přímé platby uvedené v článku 7 nařízení (EU) č. 1307/2013, opravené s ohledem na úpravy podle článku 26 tohoto nařízení, se pokládají za finanční stropy v eurech.
Článek 25
Rezerva pro případ krizí v odvětví zemědělství
Rezerva určená k poskytování dodatečné podpory pro odvětví zemědělství v případě závažných krizí s dopadem na zemědělskou produkci či distribuci (dále jen „rezerva pro případ krizí v odvětví zemědělství“) se vytvoří tak, že se na začátku každého roku uplatní snížení na přímé platby prostřednictvím mechanismu finanční kázně uvedeného v článku 26.
Celková výše rezervy je 2 800 milionů EUR se stejnými ročními splátkami ve výši 400 milionů EUR (v cenách pro rok 2011) na období let 2014-2020 a zahrne se do okruhu 2 víceletého finančního rámce, jak je stanoven v příloze k nařízení (EU, Euratom) č. 1311/2013.
Článek 26
Finanční kázeň
1. S cílem zajistit dodržování ročních stropů stanovených v nařízení (EU, Euratom) č. 1311/2013 a určených k financování výdajů souvisejících s trhem a přímých plateb, se stanoví míra úpravy přímých plateb (dále jen „míra úpravy“), pokud odhady financování opatření financovaných v rámci uvedeného dílčího stropu pro daný rozpočtový rok ukazují, že budou platné roční stropy překročeny.
2. Komise předloží Evropskému parlamentu a Radě návrh týkající se míry úpravy nejpozději do 31. března kalendářního roku, pro který se použije.
3. Nestanoví-li Evropský parlament a Rada míru úpravy do 30. června daného roku, přijme Komise prováděcí akty stanovující míru úpravy a bezodkladně o tom informuje Evropský parlament a Radu. Takový prováděcí akt se přijímá poradním postupem podle čl. 116 odst. 2.
4. Do 1. prosince může Komise na základě nových informací, které má k dispozici, přijmout prováděcí akty, kterými přizpůsobí míru úpravy stanovenou podle odstavců 2 nebo 3. Tyto prováděcí akty se přijímají poradním postupem podle čl. 116 odst. 2.
5. Odchylně od čl. 169 odst. 3 čtvrtého pododstavce nařízení (EU, Euratom) č. 966/2012 vyplatí členské státy prostředky přenesené v souladu s čl. 169 odst. 3 nařízení (EU, Euratom) č. 966/2012 konečným příjemcům, na něž se v rozpočtovém roce, do nějž jsou prostředky přenášeny, vztahuje míra úpravy.
Úhrada podle prvního pododstavce se vztahuje pouze na konečné příjemce v členských státech, v nichž se v předchozím rozpočtovém roce uplatnil mechanismus finanční kázně.
6. Komise může přijmout prováděcí akty, kterými stanoví podmínky pro prostředky převedené v souladu s čl. 169 odst. 3 nařízení (EU, Euratom) č. 966/2012 za účelem financování výdajů uvedených v čl. 4 odst. 1 písm. b) tohoto nařízení. Tyto prováděcí akty se přijímají poradním postupem podle čl. 116 odst. 2.
7. Při použití tohoto článku se částka pro rezervu pro případ krizí v odvětví zemědělství uvedená v článku 25 zahrne do stanovení míry úpravy. Jakákoli částka, která nebude uvolněna na krizová opatření do konce rozpočtového roku, se vyplatí v souladu s odstavcem 5 tohoto článku.
Článek 27
Postup pro rozpočtovou kázeň
1. Spolu s návrhem rozpočtu na rozpočtový rok N předloží Komise Evropskému parlamentu a Radě svou předpověď na rozpočtové roky N-1, N a N+1.
2. Ukáže-li se při sestavování návrhu rozpočtu na rozpočtový rok N, že existuje riziko překročení částky uvedené v článku 16 pro rozpočtový rok N, navrhne Komise Evropskému parlamentu a Radě nebo Radě opatření nezbytná k zajištění dodržení uvedené částky.
3. Kdykoli se Komise domnívá, že existuje riziko překročení částky uvedené v článku 16 a že nemůže v rámci svých pravomocí přijmout náležitá opatření k nápravě situace, navrhne jiná opatření, aby se zajistilo, že tato částka bude dodržena. Tato opatření přijme Rada v případě, že právním základem příslušného opatření je čl. 43 odst. 3 Smlouvy o fungování EU, nebo Evropský parlament a Rada v případě, že právním základem příslušného opatření je čl. 43 odst. 2 Smlouvy o fungování EU.
4. Jestliže žádosti o následnou úhradu ze strany členských států na konci rozpočtového roku N překračují nebo by mohly překročit částku uvedenou v článku 16, Komise:
a)
přihlíží k těmto žádostem v poměru k žádostem podaným členskými státy a v rámci dostupných rozpočtových prostředků a přijme prováděcí akty, kterými prozatímně stanoví výši plateb na daný měsíc;
b)
nejpozději do 28. února rozpočtového roku N + 1 určí situaci všech členských států, pokud jde o financování Unií za rozpočtový rok N;
c)
přijme prováděcí akty, kterými stanoví celkovou částku financování Unií rozdělenou podle členských států na základě jednotné sazby financování Unií a v rámci rozpočtových prostředků dostupných pro měsíční platby;
d)
nejpozději při měsíčních platbách na měsíc březen roku N+1 provede případná vyrovnání mezi členskými státy.
Prováděcí akty stanovené v prvním pododstavci písm. a) a c) se přijímají poradním postupem podle čl. 116 odst. 2.
Článek 28
Systém včasného varování a sledování
Aby se zajistilo, že rozpočtový strop uvedený v článku 16 není překročen, zavede Komise systém včasného varování a sledování výdajů EZZF na měsíčním základě.
K tomuto účelu na začátku každého rozpočtového roku vymezí Komise profily měsíčních výdajů případně založené na průměrných měsíčních výdajích za předchozí tři roky.
Komise pravidelně předkládá Evropskému parlamentu a Radě zprávu o vývoji uskutečněných výdajů ve srovnání s profily, která obsahuje také hodnocení očekávaného plnění v běžném rozpočtovém roce.
Článek 29
Referenční směnné kurzy
1. Při přijímání návrhu rozpočtu nebo změny návrhu rozpočtu, která se týká zemědělských výdajů, použije Komise k vytvoření odhadů rozpočtových prostředků EZZF průměrný tržní kurz eura vůči americkému dolaru za poslední čtvrtletí končící nejméně 20 dnů před přijetím rozpočtového dokumentu Komisí.
2. Při přijímání návrhu dodatkového a opravného rozpočtu nebo návrhu na změnu tohoto návrhu Komise v případě, že se tyto dokumenty týkají rozpočtových prostředků na opatření uvedená v čl. 4 odst. 1 písm. a), použije:
a)
průměrný tržní kurz eura vůči americkému dolaru skutečně zaznamenaný na trhu od 1. srpna předchozího rozpočtového roku do konce posledního čtvrtletí končícího nejméně 20 dnů před přijetím rozpočtového dokumentu Komisí, nejpozději však 31. července běžného rozpočtového roku, a
b)
průměrný směnný kurz skutečně zaznamenaný za poslední čtvrtletí končící nejméně 20 dnů před přijetím rozpočtového dokumentu Komisí, jako předpověď pro zbytek rozpočtového roku.
KAPITOLA II
EZFRV
Oddíl 1
Obecná ustanovení pro ezfrv
Článek 30
Zamezení dvojímu financování
Výdaje financované z EZFRV nesmějí být předmětem žádného jiného financování z rozpočtu Unie.
Článek 31
Ustanovení pro všechny platby
1. V souladu s čl. 77 odst. 1 nařízení (EU) č. 1303/2013 nepřekročí platby příspěvku EZFRV prováděné Komisí podle článku 5 tohoto nařízení rozpočtové závazky.
Tyto platby se přiřazují se k nejstaršímu otevřenému rozpočtovému závazku.
2. Použije se článek 84 nařízení (EU, Euratom) č. 966/2012.
Oddíl 2
Financování programů rozvoje venkova
Článek 32
Finanční příspěvek z EZFRV
Finanční příspěvek z EZFRV na výdaje programů rozvoje venkova se určí pro každý program v mezích stropů stanovených právem Unie týkajícím se podpory rozvoje venkova z EZFRV.
Článek 33
Rozpočtové závazky
Pokud jde o rozpočtové závazky Unie týkající se programů rozvoje venkova, použije se článek 76 nařízení (EU) č. 1303/2013.
Oddíl 3
Finanční příspěvek na programy rozvoje venkova
Článek 34
Ustanovení týkající se plateb pro programy rozvoje venkova
1. Prostředky nezbytné k financování výdajů uvedených v článku 5 se poskytují členským státům formou předběžného financování, průběžných plateb a platby zůstatku, jak je popsáno v tomto oddíle.
2. Souhrnná částka platby předběžného financování a průběžných plateb nepřekročí 95 % příspěvku z EZFRV na každý program rozvoje venkova.
Při dosažení stropu 95 % členské státy i nadále předávají žádosti o platby Komisi.
Článek 35
Předběžné financování
1. Poté, co Komise přijme rozhodnutí o schválení programu rozvoje venkova, vyplatí danému členskému státu počáteční částku předběžného financování na celé programové období. Tato počáteční částka předběžného financování se vyplácí v těchto splátkách:
a)
v roce 2014: 1 % částky podpory z EZFRV na celé programové období pro daný program a 1,5 % částky podpory z EZFRV na celé programové období pro daný program, pokud členský stát přijímá od roku 2010 finanční pomoc buď v souladu s články 122 a 143 Smlouvy o fungování EU, nebo z Evropského nástroje finanční stability, nebo pokud přijímá ke dni 31. prosince 2013 finanční pomoc v souladu s články 136 a 143 Smlouvy o fungování EU;
b)
v roce 2015: 1 % částky podpory z EZFRV na celé programové období pro daný program a 1,5 % částky podpory z EZFRV na celé programové období pro daný program, pokud členský stát přijímá od roku 2010 finanční pomoc v souladu s články 122 a 143 Smlouvy o fungování EU nebo z Evropského nástroje finanční stability nebo pokud přijímá ke dni 31. prosince 2014 finanční pomoc v souladu s články 136 a 143 Smlouvy o fungování EU;
c)
v roce 2016: 1 % částky podpory z EZFRV na celé programové období pro daný program.
Pokud je program rozvoje venkova přijat v roce 2015 nebo později, dřívější splátky se vyplatí v roce přijetí.
2. Nevzniknou-li žádné výdaje a není-li Komisi do dvaceti čtyř měsíců od vyplacení první splátky předběžného financování zaslán výkaz výdajů pro program rozvoje venkova, vrátí se celková částka vyplacená v rámci předběžného financování Komisi.
3. Úroky z předběžného financování se přidělují na daný program rozvoje venkova a odečítají se z částky veřejných výdajů uváděných v závěrečném výkazu výdajů.
4. Částka vyplacená v rámci předběžného financování se vyúčtuje postupem podle článku 51 tohoto nařízení před uzavřením programu rozvoje venkova.
Článek 36
Průběžné platby
1. Průběžné platby se provádějí pro jednotlivé programy rozvoje venkova. Vypočítávají se tak, že se na skutečné veřejné výdaje na jednotlivá opatření použije sazba spolufinancování těchto opatření, jak je uvedeno v článku 59 nařízení (EU) č. 1305/2013.
2. Podle dostupnosti rozpočtových prostředků Komise provádí průběžné platby za účelem následného uhrazení výdajů vzniklých akreditovaným platebním agenturám při provádění programů, přičemž zohledňuje snížení nebo pozastavení podle článku 41.
3. Jednotlivé průběžné platby provádí Komise s výhradou splnění těchto požadavků:
a)
předání výkazu výdajů podepsaného akreditovanou platební agenturou v souladu s čl. 102 odst. 1 písm. c) Komisi;
b)
nepřekročení celkové částky příspěvku z EZFRV poskytnuté na jednotlivá opatření na celou dobu trvání dotyčného programu;
c)
předání poslední výroční zprávy o pokroku týkající se provádění programu rozvoje venkova Komisi.
4. Jestliže některý z požadavků stanovených v odstavci 3 nebyl splněn, informuje Komise co nejrychleji akreditovanou platební agenturu nebo koordinační subjekt, byl-li určen. Jestliže některý z požadavků stanovených v odst. 3 písm. a) nebo c) nebyl dodržen, je výkaz výdajů nepřípustný.
5. Aniž je dotčeno použití článků 51 a 52, provede Komise průběžné platby do 45 dnů od registrace výkazu výdajů, který splňuje požadavky uvedené v odstavci 3 tohoto článku.
6. Akreditované platební agentury vyhotovují a předávají Komisi přímo nebo prostřednictvím koordinačního subjektu, pokud byl určen, výkazy průběžných výdajů na programy rozvoje venkova ve lhůtách stanovených Komisí.
Komise přijme prováděcí akty, kterými stanoví období pro předávání výkazů průběžných výdajů akreditovanými platebními agenturami. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
Tyto výkazy výdajů zahrnují výdaje vzniklé platebním agenturám během každého dotyčného období. Avšak v případech, kdy výdaje uvedené v čl. 65 odst. 9 nařízení (EU) č. 1303/2013 nemohou být v příslušném období Komisi vykázány, neboť Komise dosud neschválila změnu programu, je lze vykázat v následných obdobích.
Výkazy průběžných výdajů týkající se výdajů uskutečněných od 16. října jsou financovány z rozpočtu na následující rok.
7. Použije se článek 83 nařízení (EU) č. 1303/2013.
Článek 37
Platba konečného zůstatku a uzavření programu
1. Platbu konečného zůstatku provádí Komise podle dostupnosti rozpočtových prostředků po obdržení poslední výroční zprávy o pokroku týkající se provádění programu rozvoje venkova na základě platného finančního plánu, roční účetní závěrky za poslední rozpočtový rok provádění daného programu rozvoje venkova a odpovídajícího rozhodnutí o schválení účetní závěrky. Tato účetní závěrka se předkládá Komisi nejpozději šest měsíců po konečném datu způsobilosti výdajů uvedeném v čl. 65 odst. 2 nařízení (EU) č. 1303/2013 a týká se výdajů uskutečněných platební agentuře do posledního data způsobilosti výdajů.
2. Konečný zůstatek se převede nejpozději šest měsíců poté, co Komise uzná informace a doklady uvedené v odstavci 1 tohoto článku za přijatelné, a poté, co byla schválena poslední roční účetní závěrka. Aniž je dotčen čl. 38 odst. 5, částky, které zůstanou přiděleny po platbě konečného zůstatku, Komise zruší nejpozději ve lhůtě šesti měsíců.
3. Není-li ve lhůtě stanovené v odstavci 1 Komisi předána poslední výroční zpráva o pokroku a doklady nezbytné ke schválení účetní závěrky za poslední rok provádění programu, dojde k automatickému zrušení zůstatku v souladu s článkem 38.
Článek 38
Automatické zrušení závazků u programů rozvoje venkova
1. Komise automaticky zruší každou část rozpočtového závazku na program rozvoje venkova, která nebyla použita pro účely předběžného financování nebo průběžných plateb nebo u níž nebyl Komisi předložen výkaz výdajů splňující požadavky stanovené v čl. 36 odst. 3, pokud jde o výdaje uskutečněné do 31. prosince třetího roku následujícího po roce, kdy byl daný rozpočtový závazek učiněn.
2. Automaticky se zruší ta část rozpočtových závazků, která bude dosud otevřena k poslednímu datu způsobilosti výdajů podle čl. 65 odst. 2 nařízení (EU) č. 1303/2013 a v souvislosti s níž nebyl nejpozději šest měsíců po tomto datu vypracován výkaz výdajů.
3. V případě soudního řízení nebo řízení o správním opravném prostředku s odkladným účinkem se po dobu tohoto řízení přeruší v souvislosti s částkou odpovídající dotyčným operacím lhůta pro automatické zrušení závazku uvedená v odstavci 1 nebo 2 za předpokladu, že Komise obdrží od členského státu nejpozději dne 31. prosince roku N + 3 řádně odůvodněné informace.
4. Do výpočtu automaticky rušených závazků se nezahrnuje:
a)
ta část rozpočtových závazků, v souvislosti s níž byl vypracován výkaz výdajů, ale jejíž úhrada byla ke dni 31. prosince roku N + 3 Komisí snížena nebo pozastavena;
b)
ta část rozpočtových závazků, která nemohla být vyplacena platební agenturou z důvodu vyšší moci, což vážně ovlivnilo provádění programu rozvoje venkova. Vnitrostátní orgány, které se odvolávají na vyšší moc, musí prokázat její přímé následky na provádění celého programu nebo jeho části.
Členské státy zašlou do 31. ledna Komisi informace o výjimkách uvedených v prvním pododstavci, týkajících se částek vykázaných do konce předcházejícího roku.
5. Komise včas uvědomí členské státy, jestliže hrozí automatické zrušení závazku. Sdělí jim částku automaticky zrušeného závazku vyplývající z informací, jež má k dispozici. Členské státy mají ode dne obdržení těchto informací dva měsíce na vyjádření souhlasu s dotyčnou částkou nebo na předložení připomínek. Komise provede automatické zrušení závazku nejpozději devět měsíců po uplynutí poslední lhůty vyplývající z použití odstavců 1 až 3.
6. V případě automatického zrušení závazku se příspěvek EZFRV na dotyčný program rozvoje venkova pro daný rok snižuje o částku automaticky zrušeného závazku. Členský stát vypracuje revidovaný finanční plán, v němž částku snížení podpory rozloží mezi opatření, a předloží jej Komisi ke schválení. Pokud tak neučiní, sníží Komise poměrným způsobem částky přidělené na každé opatření.
KAPITOLA III
Společná ustanovení
Článek 39
Zemědělský rozpočtový rok
Aniž jsou dotčena zvláštní ustanovení týkající se výkazů výdajů a příjmů v souvislosti s veřejnou intervencí stanovená Komisí podle čl. 46 odst. 6 písm. a), vztahuje se zemědělský rozpočtový rok na výdaje vyplacené a příjmy obdržené a zaúčtované do účetnictví rozpočtu fondů platebními agenturami, pokud jde o rozpočtový rok „N“ počínající 16. října roku „N-1“ a končící 15. října roku „N“.
Článek 40
Dodržování platebních lhůt
Pokud právo Unie stanoví platební lhůty, má platba provedená platebními agenturami příjemcům před prvním možným termínem pro platby a po posledním možném termínu pro platby za následek neoprávněnost plateb pro financování Unií, s výjimkou případů, podmínek a omezení stanovených s ohledem na zásadu proporcionality.
Aby byly výdaje uskutečněné před prvním možným termínem pro platby nebo po posledním možném termínu pro platby způsobilé pro financování Unií a aby se omezil finanční dopad, je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, pokud jde o výjimky z pravidla uvedeného v prvním pododstavci.
Článek 41
Snížení a pozastavení měsíčních a průběžných plateb
1. Pokud výkazy výdajů nebo informace uvedené v článku 102 umožní Komisi zjistit, že výdaje byly uskutečněny subjekty, jež nejsou akreditovanými platebními agenturami, že platební lhůty nebo finanční stropy stanovené právem Unie nebyly dodrženy nebo že výdaje nebyly jiným způsobem uskutečněny v souladu s pravidly Unie, může Komise poté, co dotyčnému členskému státu umožnila předložit připomínky, snížit nebo pozastavit tomuto členskému státu měsíční nebo průběžné platby v rámci prováděcích aktů, které se týkají rozhodnutí o měsíčních platbách uvedeného v čl. 18 odst. 3 nebo v rámci průběžných plateb uvedených v článku 36
Pokud výkazy výdajů nebo informace uvedené v článku 102 neumožní Komisi zjistit, že výdaje byly uskutečněny v souladu s pravidly Unie, požádá Komise dotyčný členský stát o poskytnutí doplňujících informací a předložení připomínek ve lhůtě, která nesmí být kratší než 30 dnů. Neodpoví-li členský stát na žádost Komise ve stanovené lhůtě nebo není-li odpověď považována za dostačující nebo prokazuje-li, že výdaje nebyly uskutečněny v souladu s pravidly Unie, může Komise dotyčnému členskému státu snížit nebo pozastavit měsíční nebo průběžné platby v rámci prováděcích aktů, které se týkají měsíčních plateb uvedených v čl. 18 odst. 3 nebo v rámci průběžných plateb uvedených v článku 36
2. Komise může přijmout prováděcí akty, kterými členskému státu sníží nebo pozastaví měsíční nebo průběžné platby, jestliže z důvodu závažnosti nebo přetrvávání zjištěných nedostatků neexistuje nebo není účinná jedna nebo více základních součástí daného vnitrostátního kontrolního systému nebo existují podobné závažné nedostatky v systému zpětného získávání neoprávněných plateb a je-li splněna jedna z těchto podmínek:
a)
nedostatky uvedené v prvním pododstavci jsou trvalé povahy a byly důvodem pro přijetí nejméně dvou prováděcích aktů podle článku 52 o vyloučení výdajů daného členského státu z financování Unií, nebo
b)
Komise dospěla k závěru, že daný členský stát není schopen bezodkladně provést nezbytná nápravná opatření v souladu s akčním plánem obsahujícím jasné ukazatele pokroku, který má být vypracován po konzultaci s Komisí.
Prováděcí akty stanovené v tomto odstavci se přijímají poradním postupem podle čl. 116 odst. 2.
Snížení nebo pozastavení se v případě výskytu nedostatků uplatní na příslušné výdaje uskutečněné platební agenturou po dobu určenou prováděcími akty uvedenými v tomto odstavci, která nepřekročí dvanáct měsíců. Pokud zůstávají splněny podmínky pro snížení nebo pozastavení, může Komise přijmout prováděcí akty, kterými prodlouží uvedenou dobu o další dobu nejvýše dvanácti měsíců. Přestanou-li tyto podmínky být plněny, uvedená doba skončí.
Prováděcí akty uvedené v tomto odstavci se přijímají v souladu s poradním postupem uvedeným v čl. 116 odst. 2.
Před přijetím prováděcích aktů uvedených v tomto odstavci informuje Komise o tomto záměru dotyčný členský stát a požádá jej, aby reagoval ve lhůtě, která nesmí být kratší než 30 dnů.
Prováděcí akty stanovující měsíční platby uvedené v čl. 18 odst. 3 nebo průběžné platby uvedené v článku 36 zohlední prováděcí akty přijaté podle tohoto odstavce.
3. Snížení a pozastavení podle tohoto článku se použijí v souladu se zásadou proporcionality a nemají vliv na použití článků 51 a 52.
4. Snížením a pozastavením plateb podle tohoto článku nejsou dotčeny články 19, 22 a 23 nařízení (EU) č. 1303/2013.
Pozastavení plateb uvedená v článcích 19 a 22 nařízení (EU) č. 1303/2013 se provádějí postupem podle odstavce 2 tohoto článku.
Článek 42
Pozastavení plateb v případě pozdního předložení informací
Pokud právní předpisy v odvětví zemědělství vyžadují, aby členské státy v konkrétním období předložily informace o počtu kontrol provedených podle článku 59 a o jejich výsledku, a pokud členské státy toto období překročí, může Komise pozastavit měsíční platby uvedené v článku 18 nebo průběžné platby uvedené v článku 36 za předpokladu, že členským státům poskytla všechny informace, formuláře a vysvětlení, které jsou třeba pro zjištění příslušných statistických údajů, v dostatečném předstihu před začátkem období, kterého se tyto údaje týkají. Částka, jejíž vyplacení má být pozastaveno, nesmí překročit 1,5 % výdajů, jichž se příslušné statistické informace, které nebyly zaslány včas, týkají. Komise přitom jedná v souladu se zásadou proporcionality a současně přihlíží k délce prodlení. Zejména se zohlední, ohrožuje-li opožděné předložení informací udělení absolutoria za plnění ročního rozpočtu. Před pozastavením měsíčních plateb Komise písemně informuje dotčený členský stát. Komise uhradí pozastavené částky, jakmile obdrží statistické informace od dotčených členských států, za předpokladu, že tyto informace obdrží nejpozději do 31. ledna následujícího roku.
Článek 43
Přidělování účelově vázaných příjmů
1. Ve smyslu článku [21] nařízení (EU, Euratom) č. 966/2012 se za „účelově vázané příjmy“ považují:
a)
částky, které musejí být podle článku 40 a článku 51, pokud jde o výdaje v rámci EZZF, a článků 52 a 54 včetně souvisejících úroků převedeny do rozpočtu Unie;
b)
částky vybrané nebo získané zpět podle části II hlavy I kapitoly III oddílu III nařízení Rady (ES) č. 1234/2007;
c)
částky vybrané v důsledku sankcí v souladu se zvláštními pravidly stanovenými v právních předpisech Unie v odvětví zemědělství, pokud tyto právní předpisy výslovně nestanoví, že tyto částky si mohou ponechat členské státy;
d)
částky odpovídající sankcím uplatněným v souladu s pravidly o podmíněnosti stanovenými v hlavě VI kapitole II, pokud jde o výdaje v rámci EZZF;
e)
jakékoli jistoty, kauce nebo záruky poskytnuté na základě právních předpisů Unie přijatých v rámci SZP s výjimkou rozvoje venkova, které následně propadly. Propadlé jistoty složené při vydávání vývozních nebo dovozních licencí nebo v rámci nabídkového řízení, jehož jediným účelem je zajistit, aby uchazeči předkládali vážné nabídky, si však ponechají členské státy.
2. Částky uvedené v odstavci 1 se převádějí do rozpočtu Unie a v případě opětovného použití se použijí výhradně na financování výdajů z EZZF nebo EZFRV.
3. Toto nařízení se použije obdobně na účelově vázané příjmy uvedené v odstavci 1.
4. Pokud jde o EZZF, použijí se články [170 a 171] nařízení (EU, Euratom) č. 966/2012 obdobně na zaúčtování účelově vázaných příjmů uvedených v tomto nařízení.
Článek 44
Vedení oddělených účtů
Každá platební agentura vede oddělené účty pro prostředky zanesené do rozpočtu Unie pro fondy.
Článek 45
Informační opatření
1. Cílem poskytování informací financovaného podle čl. 6 písm. e) je zejména pomoci vysvětlovat, provádět a rozvíjet SZP a zvyšovat informovanost veřejnosti o jejím obsahu a cílech, prostřednictvím informačních kampaní obnovovat důvěru spotřebitelů po krizích, informovat zemědělce a ostatní subjekty činné ve venkovských oblastech, prosazovat evropský model zemědělství a také pomáhat občanům jej pochopit.
Účelem je podávat soudržné, objektivní a úplné informace v rámci Unie i mimo ni, aby byl poskytnut přesný celkový přehled o SZP.
2. Opatření uvedená v odstavci 1 mohou sestávat z:
a)
ročních pracovních programů nebo jiných konkrétních opatření předložených třetími stranami;
b)
činností prováděných z podnětu Komise.
Jsou vyloučena opatření, která jsou stanovena právními předpisy, a opatření, která jsou již financována v rámci jiné akce Unie.
Při provádění činností uvedených v písmeni b) mohou být Komisi nápomocni externí odborníci.
Vztahují-li se opatření uvedená v prvním pododstavci na obecné cíle tohoto nařízení, přispívají rovněž ke komunikační činnosti informující o politických prioritách Unie.
3. Komise každý rok do 31. října zveřejní výzvu k předkládání návrhů, které splňují podmínky stanovené v nařízení (EU, Euratom) č. 966/2012.
4. Výboru uvedenému v čl. 116 odst. 1 se oznamují opatření stanovená a přijatá podle tohoto článku.
5. Komise předloží každé dva roky Evropskému parlamentu a Radě zprávu o provádění tohoto článku.
Článek 46
Pravomoci Komise
1. S cílem zohlednit příjmy, které platební agentury vybírají pro rozpočet Unie při platbách prováděných na základě výkazů výdajů předkládaných členskými státy, je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, pokud jde o podmínky, za nichž mají být vyrovnány některé druhy výdajů a příjmů v rámci fondů.
2. Aby bylo možné spravedlivě rozdělovat dostupné rozpočtové prostředky mezi členské státy, nebyl-li do začátku rozpočtového roku přijat rozpočet Unie nebo překročí-li celková částka předběžných závazků hranici stanovenou v čl. 170 odst. 3 nařízení (EU, Euratom) č. 966/2012, je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115 tohoto nařízení, pokud jde o ustanovení týkající se metody pro závazky a výplatu částek.
3. S cílem ověřit soudržnost údajů oznámených členskými státy ohledně výdajů nebo jiných informací stanovených tímto nařízením je Komisi v případě nesplnění povinnosti informovat Komisi v souladu s článkem 102 svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115 týkající se odkladu měsíčních plateb vyplácených členským státům uvedených v článku 42, pokud jde o výdaje v rámci EZZF, a stanovující podmínky vztahující se na případy, kdy Komise sníží nebo pozastaví průběžné platby vyplácené členským státům v rámci EZFRV podle uvedeného článku.
4. Aby se zajistilo dodržování zásady proporcionality při použití článku 42, je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115 týkající se pravidel pro:
a)
seznam opatření ve smyslu článku 42;
b)
míru pozastavení plateb podle uvedeného článku;
5. Komise může přijmout prováděcí akty, které stanoví další pravidla týkající se povinnosti stanovené v článku 44 a rovněž zvláštní podmínky vztahující se na informace, které se zanášejí do účtů vedených platebními agenturami. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
6. Komise může přijmout prováděcí akty, které stanoví pravidla týkající se:
a)
pravidel pro financování intervenčních opatření ve formě veřejného skladování a účtování o nich a dalších výdajů financovaných z fondů;
b)
podmínek upravujících provádění automatického rušení závazků;
c)
postupu a dalších podrobných ujednání týkajících se řádného fungování mechanismu podle článku 42.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
KAPITOLA IV
Schvalování účetní závěrky
Oddíl I
Obecná ustanovení
Článek 47
Kontroly na místě prováděné Komisí
1. Aniž jsou dotčeny kontroly prováděné členskými státy na základě vnitrostátních právních a správních předpisů, článku 287 Smlouvy o fungování EU anebo jakákoli kontrola zorganizovaná na základě článku 322 Smlouvy o fungování EU nebo založená na nařízení Rady (Euratom, ES) č. 2185/96 (30), může Komise v členských státech organizovat kontroly na místě s cílem ověřovat zejména:
a)
zda je správní praxe v souladu s pravidly Unie;
b)
zda jsou k dispozici požadované podklady a zda jsou v souladu s operacemi financovanými z EZZF nebo EZFRV;
c)
podmínky, za kterých jsou operace financované z EZZF nebo EZFRV prováděny a kontrolovány;
d)
zda platební agentura splňuje akreditační kritéria stanovená v čl. 7 odst. 2 a zda členské státy řádně uplatňují čl. 7 odst. 5.
Osoby pověřené Komisí prováděním kontrol na místě nebo zástupci Komise působící v rámci pravomocí, které jim jsou svěřeny, mají přístup k účetnictví a všem dalším dokladům, jež souvisejí s výdaji financovanými z EZZF nebo EZFRV, včetně dokladů a jejich popisných informací vytvořených nebo obdržených a uchovávaných v elektronické podobě.
Pravomocemi provádět kontroly na místě není dotčeno uplatňování práva členského státu, které vyhrazuje některé úkony činitelům vnitrostátním právem zvlášť určeným. Aniž jsou dotčena zvláštní ustanovení nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU, Euratom) č. 883/2013 (31) a nařízení (Euratom, ES) č. 2185/96, neúčastní se osoby pověřené Komisí jednat jejím jménem mimo jiné domovních prohlídek ani úředních výslechů osob podle práva dotčeného členského státu. K takto získaným informacím však mají přístup.
2. Komise s dostatečným předstihem ohlásí kontrolu na místě dotyčnému členskému státu nebo členskému státu, na jehož území má být kontrola provedena, přičemž při organizaci kontrol zohlední administrativní dopad na platební agentury. Zástupci dotyčného členského státu se mohou této kontroly zúčastnit.
Na žádost Komise a se souhlasem členského státu provádějí příslušné orgány tohoto členského státu dodatečné kontroly nebo šetření týkající se operací uvedených v tomto nařízení. Zástupci Komise nebo osoby pověřené Komisí jednat jejím jménem se mohou těchto kontrol zúčastnit.
K účinnějšímu provádění kontrol může Komise se souhlasem dotčených členských států požádat o účast orgánů těchto členských států na určitých kontrolách nebo šetřeních.
Článek 48
Přístup k informacím
1. Členské státy poskytují Komisi veškeré informace nezbytné k řádnému fungování fondů a přijímají veškerá vhodná opatření usnadňující kontroly, které Komise považuje za vhodné v souvislosti s řízením financování Unií, včetně kontrol na místě.
2. Členské státy sdělí Komisi na její žádost právní a správní předpisy, které přijaly k provedení právních aktů Unie týkajících se SZP, pokud tyto akty mají finanční důsledky pro EZZF nebo EZFRV.
3. Členské státy poskytují Komisi informace o zjištěných nesrovnalostech a případech podezření na podvod a také o krocích podniknutých za účelem zpětného získání neoprávněných plateb v souvislosti s těmito nesrovnalostmi a podvody podle oddílu III této kapitoly.
Článek 49
Přístup k dokumentům
Akreditované platební agentury uchovávají podklady k provedeným platbám a doklady týkající se provádění správních a fyzických kontrol stanovených právem Unie a poskytují tyto doklady a údaje Komisi. Tyto podklady mohou být uchovávány v elektronické podobě za podmínek stanovených Komisí na základě čl. 50 odst. 2.
Uchovává-li tyto doklady orgán, který jedná v přenesené pravomoci akreditované platební agentury a který je pověřen schvalováním výdajů, předává tento orgán akreditované platební agentuře zprávy o počtu provedených kontrol, jejich obsahu a opatřeních přijatých na základě jejich výsledků.
Článek 50
Pravomoci Komise
1. S cílem zajistit správné a účinné používání ustanovení o kontrolách na místě a přístupu k dokumentům a informacím uvedených v této kapitole je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, jimiž se doplňují zvláštní povinnosti, které musejí členské státy dodržovat podle této kapitoly.
2. Komise může přijmout prováděcí akty, které stanoví pravidla pro:
a)
postupy týkající se zvláštních povinností, které musí členské státy splňovat v souvislosti s kontrolami stanovenými v této kapitole;
b)
postupy týkající se povinnosti spolupracovat, kterou musí členské státy dodržet při provádění článků 47 a 48;
c)
postupy týkající se oznamovací povinnosti uvedené v čl. 48 odst. 3;
d)
podmínky, za nichž se uchovávají podklady uvedené v článku 49, včetně jejich podoby a doby uchování.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
Oddíl II
Schvalování
Článek 51
Schvalování účetní závěrky
Před 31. květnem roku následujícího po daném rozpočtovém roce a na základě informací předaných v souladu s čl. 102 odst. 1 písm. c) přijme Komise prováděcí akty obsahující rozhodnutí o schválení účetních závěrek akreditovaných platebních agentur. Tyto prováděcí akty se týkají úplnosti, přesnosti a věcné správnosti předložených ročních účetních závěrek a nedotýkají se obsahu dalších rozhodnutí podle článku 52.
Tyto prováděcí akty se přijímají poradním postupem podle čl. 116 odst. 2.
Článek 52
Schvalování souladu
1. Pokud výdaje uvedené v čl. 4 odst. 1 a v článku 5 nebyly uskutečněny v souladu s právem Unie a v případě EZFRV nebyly uskutečněny v souladu s platným právem Unie a vnitrostátním právem podle článku 85 nařízení (EU) č. 1303/2013 přijme Komise prováděcí akty, kterými stanoví částky, které mají být vyloučeny z financování Unií. Tyto prováděcí akty se přijímají poradním postupem podle čl. 116 odst. 2.
2. Komise posuzuje částky, které mají být vyloučeny z financování, s ohledem na závažnost zjištěného nesouladu. Komise náležitě zohlední povahu porušení pravidel a finanční újmu způsobenou Unii. Vyloučení částek z financování provede na základě určení neoprávněně vynaložených částek, a pokud tyto částky nelze přiměřeným úsilím určit, může použít opravy na základě extrapolace či paušální částky. Opravy na základě paušální částky se použijí pouze v těch případech, kde vzhledem k povaze případu nebo z důvodu neposkytnutí potřebných informací Komisi ze strany členských států není možné přiměřeným úsilím přesněji určit finanční újmu způsobenou Unii.
3. Před přijetím rozhodnutí o zamítnutí financování jsou výsledky kontroly Komise i odpovědi dotyčného členského státu písemně oznámeny, a poté se obě strany pokusí dosáhnout dohody o opatřeních, která je třeba přijmout. V této fázi řízení musí být členským státům poskytnuta možnost prokázat, že skutečný rozsah nedodržení požadavků je menší, než uvádí Komise.
Není-li dohody dosaženo, může členský stát požádat o zahájení řízení, jehož účelem je ve lhůtě čtyř měsíců smířit stanoviska obou stran. Zpráva o výsledcích řízení se předloží Komisi. Komise před vydáním rozhodnutí o případném zamítnutí financování zohlední doporučení uvedená ve zprávě a rozhodne-li, že se od těchto doporučení odchýlí, uvede důvody, které ji k tomu vedly.
4. Financování nelze zamítnout, pokud jde o:
a)
výdaje uvedené v čl. 4 odst. 1 uskutečněné více než 24 měsíců předtím, než Komise dotyčnému členskému státu písemně oznámí výsledky kontrol;
b)
výdaje na víceletá opatření, jež spadají do oblasti působnosti čl. 4 odst. 1 nebo programů uvedených v článku 5, u kterých poslední povinnost pro příjemce vznikla více než 24 měsíců předtím, než Komise dotyčnému členskému státu písemně oznámí výsledky kontrol;
c)
výdaje na opatření obsažená v programech uvedených v článku 5 jiných než uvedených v písmeni b) tohoto odstavce, pro které platební agentura provedla platbu nebo případně poslední platbu více než 24 měsíců předtím, než Komise dotyčnému členskému státu písemně oznámí výsledky kontrol.
5. Ustanovení odstavce 4 se nepoužije v případě:
a)
nesrovnalostí uvedených v oddíle III této kapitoly;
b)
vnitrostátních podpor, v jejichž důsledku zahájila Komise řízení stanovené v čl. 108 odst. 2 Smlouvy o fungování EU, nebo nesplnění povinností, na jehož základě Komise zaslala dotyčnému členskému státu v souladu s článkem 258 Smlouvy o fungování EU formální písemné upozornění;
c)
nesplnění povinností členských států podle hlavy V kapitoly III tohoto nařízení, pokud Komise písemně oznámí členskému státu výsledky kontrol do 12 měsíců po obdržení zprávy tohoto členského státu o výsledcích kontrol dotčených výdajů.
Článek 53
Pravomoci Komise
1. Komise přijme prováděcí akty, kterými stanoví prováděcí pravidla týkající se:
a)
schvalování účetní závěrky podle článku 51, pokud jde o opatření, jež je třeba přijmout v souvislosti s přijetím rozhodnutí a jeho prováděním, včetně výměny informací mezi Komisí a členskými státy a příslušných lhůt;
b)
schvalování souladu podle článku 52, pokud jde o opatření, jež je třeba přijmout v souvislosti s přijetím rozhodnutí a jeho prováděním, včetně výměny informací mezi Komisí a členskými státy a příslušných lhůt, jakož i smírčí řízení stanovené v uvedeném článku, včetně zřízení smírčího orgánu, jeho úkolů, složení a pracovního režimu.
2. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
3. Za účelem umožnění Komisi, aby chránila finanční zájmy Unie a zajistila účinné uplatňování ustanovení týkajících se schvalování souladu podle článku 52, je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, pokud jde o kritéria a metodiku provádění oprav.
Oddíl III
Nesrovnalosti
Článek 54
Společná ustanovení
1. V případě neoprávněných plateb v důsledku nesrovnalosti nebo nedbalosti požádají členské státy u příjemce o vrácení těchto plateb do 18 měsíců poté, co byla schválena kontrolní zpráva nebo podobný doklad konstatující, že došlo k nesrovnalosti, popřípadě poté, co tuto zprávu nebo podobný dokument obdržela platební agentura či subjekt odpovědný za zpětné získávání daných plateb. Odpovídající částky se v okamžiku podání žádosti o vrácení plateb zaznamenají do knihy dlužníků platební agentury.
2. Nedojde-li ke zpětnému získání plateb do čtyř let od data žádosti o vrácení plateb, nebo do osmi let v případě, že zpětné získání je vymáháno u vnitrostátních soudů, pak finanční důsledky toho, že platby nebyly získány zpět, nese z 50 % dotyčný členský stát a z 50 % jsou kryty z rozpočtu Unie, aniž je dotčen požadavek, že dotyčný členský stát musí v souladu s článkem 58 pokračovat ve vymáhání neoprávněně vyplacených částek.
Pokud v souvislosti s vymáháním neoprávněně vyplacených částek stanoví pravomocný správní nebo soudní akt, že k žádné nesrovnalosti nedošlo, dotyčný členský stát vykáže finanční zátěž, kterou nesl podle prvního pododstavce, jako výdaj vůči fondům.
Pokud však z důvodů, jež nebyly způsobeny dotyčným členským státem, není možné částku získat zpět ve lhůtě uvedené v prvním pododstavci a tato částka, která má být získána zpět, přesahuje 1 milion EUR, může Komise na žádost členského státu tuto lhůtu prodloužit až o polovinu původně stanovené doby.
3. V řádně odůvodněných případech se členské státy mohou rozhodnout ve vymáhání plateb nepokračovat. Toto rozhodnutí může být přijato pouze v těchto případech:
a)
pokud je souhrn vynaložených a odhadovaných nákladů na zpětné získání vyšší než částka, která má být získána zpět, tato podmínka je považována za splněnou, pokud:
i)
částka, která má být od příjemce získána zpět v souvislosti s jednotlivou platbou režimu plateb nebo opatřením podpory, nepřesahuje 100 EUR bez zahrnutí úroků; nebo
ii)
částka, která má být od příjemce získána zpět v souvislosti s jednotlivou platbou režimu plateb nebo opatřením podpory, se pohybuje v rozmezí 100 EUR až 150 EUR bez zahrnutí úroků a daný členský stát uplatňuje v rámci vnitrostátních právních předpisů prahovou hodnotu pro nevymáhání dluhů na vnitrostátní úrovni, která se rovná částce, jež má být získána zpět, nebo je vyšší;
b)
pokud se ukáže, že zpětné získání není možné z důvodu platební neschopnosti dlužníka nebo osob za nesrovnalost právně odpovědných zjištěné a uznané v souladu s vnitrostátním právem dotyčného členského státu.
Je-li rozhodnutí podle prvního pododstavce tohoto odstavce přijato předtím, než se na dlužnou částku začala vztahovat pravidla uvedená v odstavci 2, jsou finanční důsledky toho, že částky nebyly získány zpět, kryty z rozpočtu Unie.
4. Částky, jež členské státy ponesou podle odstavce 2 tohoto článku, zanesou do roční účetní závěrky, která má být předána Komisi v souladu s čl. 102 odst. 1 písm. c) bodem iv). Komise splnění této povinnosti ověří a v prováděcím aktu podle čl. 51 případně provede nezbytné úpravy v prováděcím aktu.
5. Za předpokladu, že byl použit postup podle čl. 52 odst. 3 může Komise přijmout prováděcí akty, kterými z financování Unií vyloučí částky připsané k tíži rozpočtu Unie v těchto případech:
a)
pokud členský stát nedodržel lhůty uvedené v odstavci 1;
b)
pokud má za to, že rozhodnutí nepokračovat ve zpětném získání částek přijaté členským státem podle odstavce 3 není odůvodněné;
c)
pokud má za to, že nesrovnalost nebo neexistence zpětně získaných částek jsou důsledkem nesrovnalosti nebo nedbalosti, které lze přičíst správním orgánům nebo jinému úřednímu subjektu členského státu.
Tyto prováděcí akty se přijímají poradním postupem podle čl. 116 odst. 2.
Článek 55
Zvláštní ustanovení pro EZZF
Částky získané zpět v důsledku nesrovnalosti nebo nedbalosti a související úroky se převádějí na platební agenturu, jež je zaúčtuje jako účelově vázaný příjem EZZF v měsíci, kdy byly skutečně inkasovány.
Při převádění prostředků do rozpočtu Unie podle prvního pododstavce si může členský stát ponechat 20 % odpovídajících částek jako paušální úhradu nákladů na zpětné získávání, s výjimkou případů nesrovnalosti nebo nedbalosti, které lze přičíst správním orgánům nebo jiným úředním subjektům dotyčného členského státu.
Článek 56
Zvláštní ustanovení pro EZFRV
V případě, že jsou v operacích nebo programech rozvoje venkova zjištěny nesrovnalosti a nedbalost, provádějí členské státy finanční úpravy tak, že úplně nebo částečně zruší dotyčné vynakládání finančních prostředků Unie. Členské státy vezmou v úvahu povahu a závažnost zjištěných nesrovnalostí, jakož i úroveň finanční ztráty pro EZFRV.
Zrušené částky finančních prostředků Unie vynakládaných v rámci EZFRV a částky získané zpět, jakož i související úroky se opětovně přidělí na dotyčný program. Zrušené nebo zpětně získané finanční prostředky Unie však může členský stát opětovně použít pouze na operaci stanovenou v témže programu rozvoje venkova a za předpokladu, že tyto prostředky nejsou opětovně přiděleny na operace, jež byly předmětem finanční úpravy. Po uzavření programu rozvoje venkova vrátí členský stát částky získané zpět do rozpočtu Unie.
Článek 57
Pravomoci Komise
1. S cílem zajistit správné a účinné používání ustanovení týkajících se podmínek pro zpětné získávání neoprávněných plateb a souvisejících úroků je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, pokud jde o zvláštní povinnosti, které musejí členské státy dodržovat.
2. Komise přijme prováděcí akty, které stanoví pravidla týkající se:
a)
postupů pro zpětné získávání neoprávněných plateb a úroků, jak je uvedeno v tomto oddíle, a pro průběžné informování Komise o částkách, které dosud nebyly získány zpět;
b)
forem, jimiž mají členské státy Komisi oznamovat a sdělovat informace týkající se povinností uvedených v tomto oddíle.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
HLAVA V
KONTROLNÍ SYSTÉMY A SANKCE
KAPITOLA I
Obecná pravidla
Článek 58
Ochrana finančních zájmů Unie
1. Členské státy přijmou v rámci SZP veškeré právní a správní předpisy a veškerá další opatření nezbytná k zajištění účinné ochrany finančních zájmů Unie, zejména k:
a)
kontrole legality a správnosti operací financovaných z fondů;
b)
zajištění účinné ochrany před podvody, především pokud jde o odvětví s vyšší úrovní rizika, přičemž tato ochrana musí mít odrazující účinek, a to s ohledem na náklady a přínos i přiměřenost opatření;
c)
předcházení nesrovnalostem a podvodům, jejich zjišťování a nápravě;
d)
ukládání sankcí, jež jsou účinné, odrazující a přiměřené v souladu s právem Unie nebo případně vnitrostátními právními předpisy, a dle potřeby k zahájení soudního řízení za tímto účelem;
e)
zpětnému získání neoprávněných plateb a úroku a dle potřeby k zahájení soudního řízení za tímto účelem.
2. Členské státy zavedou účinné řídící a kontrolní systémy, aby zajistily soulad s právními předpisy, jež upravují režimy podpory Unie a mají za cíl minimalizovat riziko finanční újmy způsobené Unii.
3. Členské státy informují Komisi o ustanoveních a opatřeních přijatých podle odstavců 1 a 2.
Veškeré podmínky, které členské státy stanoví navíc k podmínkám stanoveným pravidly Unie pro získávání podpory financované z EZZF nebo EZFRV, musejí být ověřitelné.
4. Komise může přijmout prováděcí akty, kterými stanoví nezbytná pravidla zaměřená na dosažení jednotného používání tohoto článku. Tato pravidla se mohou týkat:
a)
postupů, lhůt a výměny informací, pokud jde o povinnosti stanovené v odstavcích 1 a 2;
b)
oznamování a sdělování informací Komisi členskými státy, pokud jde o povinnost uvedenou v odstavci 3.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
Článek 59
Obecné zásady kontrol
1. Pokud není stanoveno jinak, zahrnuje systém zavedený členskými státy v souladu s čl. 58 odst. 2 systematické správní kontroly všech žádostí o podporu a žádostí o platbu. Uvedený systém je doplněn o kontroly na místě.
2. Pokud jde o kontroly na místě, vybere odpovědný orgán z celkového souboru žadatelů kontrolní vzorek, který se případně skládá z namátkové části, s cílem zjistit reprezentativní míru chybovosti, a z rizikové části, která se zaměří na oblasti, u nichž je riziko chyb největší.
3. Odpovědný orgán vypracuje z každé kontroly na místě zprávu.
4. Ve vhodných případech se všechny kontroly na místě stanovené v pravidlech Unie pro zemědělské podpory a podporu pro rozvoj venkova provádějí zároveň.
5. Členské státy zajistí minimální úroveň kontrol na místě nezbytných pro účinné řízení rizik a uvedenou minimální úroveň případně zvýší. Členské státy mohou uvedenou minimální úroveň snížit, pokud řídící a kontrolní systémy fungují správně a míra chybovosti zůstává na přijatelné úrovni.
6. V případech, jež stanoví Komise na základě čl. 62 odst. 2 písm. h), mohou být žádosti o podporu a žádosti o platbu nebo jakákoli jiná sdělení, požadavky či žádosti po svém předložení v případě zjevných chyb, jež příslušný orgán uzná, opraveny a upraveny.
7. Žádost o podporu nebo žádost o platbu se zamítne, pokud příjemce nebo jeho zástupce zabrání provedení kontroly na místě, s výjimkou případů vyšší moci nebo mimořádných okolností.
Článek 60
Doložka o obcházení
Aniž jsou dotčena zvláštní ustanovení, neposkytne se žádná z výhod stanovených v právních předpisech v odvětví zemědělství fyzické nebo právnické osobě, o níž se zjistí, že podmínky nezbytné pro získání těchto výhod byly vytvořeny uměle v rozporu s cíli uvedených právních předpisů.
Článek 61
Slučitelnost režimů podpory pro účely kontrol v odvětví vína
Pro účely uplatňování režimů podpory v odvětví vína podle nařízení (EU) č. 1308/2013členské státy zajistí, aby správní a kontrolní postupy uplatňované na tyto režimy byly slučitelné s integrovaným systémem uvedeným v kapitole II této hlavy, pokud jde o tyto prvky:
a)
počítačová databáze;
b)
systémy identifikace zemědělských pozemků;
c)
správní kontroly.
Tyto postupy umožňují společné fungování nebo výměnu údajů s integrovaným systémem.
Článek 62
Pravomoci Komise týkající se kontrol
1. Aby se zajistilo, že jsou kontroly prováděny správně a účinně a že ověřování podmínek způsobilosti probíhá účinným, soudržným a nediskriminačním způsobem, který chrání finanční zájmy Unie, je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, kterými stanoví další požadavky v souvislosti s celními režimy, zejména jak stanoví nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 952/2013 (32), vyžaduje-li to řádná správa systému.
2. Komise přijme prováděcí akty, kterými stanoví nezbytná pravidla s cílem dosáhnout jednotného používání této kapitoly v Unii a zejména:
a)
pravidla pro správní kontroly a kontroly na místě, které provádějí členské státy, pokud jde o dodržování povinností, závazků a kritérií způsobilosti vyplývajících z uplatňování práva Unie;
b)
pravidla pro minimální četnost kontrol a povinnosti četnost zvýšit nebo možnosti ji snížit, jak stanoví čl. 59 odst. 5;
c)
pravidla a způsoby podávání zpráv o provedených kontrolách a ověřování a jejich výsledcích;
d)
orgány odpovědné za provádění kontrol souladu, jakož i obsahu, četnosti a fází uvádění na trh, na něž se tyto kontroly použijí;
e)
pravidla pro zvláštní kontrolní opatření a metody umožňující stanovit obsah tetrahydrokannabinolu, pokud jde o konopí podle článku 52 nařízení (EU) č. 1307/2013;
f)
systémy kontrol schválených mezioborových organizací, pokud jde o bavlnu podle článku 56 nařízení (EU) č. 1307/2013;
g)
pravidla pro měření ploch a pravidel týkajících se kontrol a pravidel upravujících zvláštní finanční postupy pro zlepšení kontrol, pokud jde o víno podle nařízení (EU) č. 1308/2013;
h)
případy, kdy mohou být žádosti o podporu a žádosti o platbu nebo jakákoli jiná sdělení, požadavky či žádosti po svém předložení opraveny a upraveny v souladu s čl. 59 odst. 6;
i)
testy a metody používané pro stanovení způsobilosti produktů určených pro veřejnou intervenci a soukromé skladování, jakož i používání nabídkových řízení pro veřejnou intervenci a soukromé skladování.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
Článek 63
Neoprávněné platby a správní sankce
1. Zjistí-li se, že příjemce nesplňuje kritéria způsobilosti, závazky nebo jiné povinnosti týkající se podmínek pro poskytování podpory stanovených v právních předpisech v odvětví zemědělství, podpora se nevyplatí nebo se zcela nebo zčásti odejme a případně se nepřiznají nebo odejmou odpovídající platební nároky podle článku 21 nařízení (EU) č. 1307/2013.
2. Členské státy navíc, stanoví-li tak právní předpisy v oblasti zemědělství, uloží rovněž správní sankce v souladu s pravidly stanovenými v článku 64 a v článku 77. Tímto ustanovením nejsou dotčena ustanovení podle článků 91 až 101 hlavy VI.
3. Aniž je dotčen čl. 54 odst. 3, částky, včetně úroků z těchto částek, a platební nároky, na které se vztahuje odnětí podle odstavce 1 a sankce uvedené v odstavci 2, se získají zpět.
4. Komise přijme akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, kterými stanoví podmínky pro částečné nebo úplné odnětí částek podle odstavce 1.
5. Komise přijme prováděcí akty, které stanoví podrobná procedurální a technická pravidla týkající se:
a)
uplatnění a výpočtu částečného nebo celkového odnětí podle podstavce 1;
b)
zpětného získávání neoprávněných plateb a sankcí, dále neoprávněně přiznaných platebních nároků a uplatňování úroku.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
Článek 64
Ukládání správních sankcí
1. Pokud jde o správní sankce podle čl. 63 odst. 2, použije se tento článek v případě nesplnění kritérií způsobilosti, závazků nebo jiných povinností vyplývajících z uplatňování právních předpisů v odvětví zemědělství, s výjimkou těch, které jsou stanoveny v článcích 67 až 78 kapitoly II této hlavy a v článcích 91 až 101hlavy IV a těch, na které se vztahují sankce podle čl. 89 odst. 3 a čl. 89 odst. 4.
2. Správní sankce se neuloží:
a)
je-li nesplnění způsobeno vyšší mocí;
b)
je-li nesplnění způsobeno zjevnými chybami, jak je uvedeno v čl. 59 odst. 6;
c)
je-li nesplnění způsobeno chybou příslušného orgánu či jiného orgánu nebo v případě, že osoba dotčená správní sankcí nemohla chybu rozumným způsobem zjistit;
d)
může-li dotčená osoba příslušnému orgánu uspokojivě prokázat, že k nesplnění povinností podle odstavce 1 nedošlo její vinou, nebo pokud se příslušný orgán jinak přesvědčí, že dotčená osoba nenese zavinění;
e)
je-li nesplnění méně závažné povahy, a to i v případě, že nedosahuje prahové hodnoty, kterou určí Komise v souladu s odst. 7 písm. b);
f)
v jiných případech, kdy není uložení sankce vhodné, jak určí Komise v souladu s odst. 6 písm. b).
3. Správní sankce lze uplatnit vůči příjemci podpory a jiným fyzickým nebo právnickým osobám, včetně seskupení nebo sdružení takových příjemců nebo jiných osob, na něž se vztahují povinnosti stanovené v pravidlech podle odstavce 1.
4. Správní sankce mohou mít jednu z těchto forem:
a)
snížení částky podpory, která má být vyplacena v souvislosti s žádostí o podporu nebo s žádostí o platbu, jichž se týká nesplnění, nebo v souvislosti s dalšími žádostmi; pokud však jde o podporu rozvoje venkova, tímto ustanovením není dotčena možnost pozastavení podpory v případech, když lze očekávat, že příjemce může nesplnění v přiměřené době odstranit;
b)
vyplacení částky vypočtené na základě množství nebo období dotčených nesplněním;
c)
pozastavení nebo odnětí schválení, uznání nebo povolení;
d)
vyloučení z práva na účast v dotčeném režimu podpory nebo na jeho využívání nebo z práva na účast na dotčeném opatření podpory či jiných opatřeních nebo na jejich využívání.
5. Správní sankce musejí být přiměřené a odstupňované podle závažnosti, rozsahu, trvání a opakování zjištěného nesplnění a nesmějí překročit tyto limity:
a)
výše správní sankce podle odst. 4 písm. a) nepřekročí 200 % částky uvedené v žádosti o podporu nebo v žádosti o platbu;
b)
bez ohledu na písmeno a), pokud jde o podporu venkova, výše správní sankce podle odst. 4 písm. a) nepřekročí 100 % způsobilé částky;
c)
výše správní sankce podle odst. 4 písm. b) nepřekročí částku srovnatelnou s procentním podílem uvedeným v písm. a) tohoto odstavce;
d)
pozastavení, odnětí nebo vyloučení podle odst. 4 písm. c) a d) lze uložit v maximální délce tří po sobě jdoucích let, přičemž tuto dobu lze v případě nového nesplnění prodloužit.
6. S cílem zohlednit odrazující účinek ukládaných poplatků a sankcí na jedné straně a zvláštních vlastností každého režimu podpory nebo opatření podpory v rámci právních předpisů v odvětví zemědělství na straně druhé je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, které:
a)
určí formu správní sankce ze seznamu uvedeného v odstavci 4 v rámci limitů stanovených v odstavci 5 a určení zvláštní sazby, včetně případů nekvantifikovatelného nesplnění, kterou členské státy uplatní na všechny režimy podpory nebo opatření podpory a dotčené osoby podle odstavce 3;
b)
určí případy, kdy se správní sankce neuloží, jak je uvedeno v odst. 2 písm. f).
7. S cílem sjednotit provádění tohoto článku Komise přijme prováděcí akty, které stanoví podrobná procedurální a technická pravidla pro:
a)
uplatnění a výpočet správních sankcí;
b)
podrobná pravidla k vymezení nesplnění jako méně závažného, včetně stanovení prahové hodnoty vyjádřené jako nominální hodnota nebo procentní podíl způsobilé částky podpory, která pokud jde o podporu rozvoje venkova, nesmí být menší než 3 % a která pro jinou podporu nesmí být menší než 1 %;
c)
pravidla pro určení případů, v nichž si členské státy mohou v důsledku povahy sankcí tyto získané sankce ponechat.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
Článek 65
Pozastavení plateb členským státům ve zvláštních případech podle nařízení (EU) č. 1308/2013
1. Vyžaduje-li nařízení (EU) č. 1308/2013, aby členské státy v konkrétním časovém horizontu předložily určité informace, a členské státy tuto povinnost nesplní, nebo ji nesplní včas, nebo předloží chybné informace, může Komise pozastavit měsíční platby podle článku 18 za předpokladu, že členským státům včas poskytla nezbytné informace, formuláře a vysvětlení. Částka, která má být pozastavena, souvisí s výdaji na tržní opatření pro něž nebyly požadované informace zaslány, nebyly zaslány včas nebo byly chybné.
2. S cílem zajistit dodržování zásady proporcionality při použití odstavce 1 je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, pokud jde o tržní opatření, jichž se pozastavení plateb týká, a o sazbu a období pro pozastavení plateb podle odstavce 1.
3. Komise přijme prováděcí akty, kterými stanoví podrobná pravidla pro postupy a jiné podmínky pro řádné fungování pozastavení měsíčních plateb podle odstavce 1. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
Článek 66
Jistoty
1. Pokud to stanoví právní předpisy v odvětví zemědělství, požádají členské státy o složení jistoty, která zaručí, že v případě nesplnění konkrétní povinnosti vyplývající z právních předpisů v odvětví zemědělství bude příslušnému orgánu uhrazena určitá finanční částka nebo propadne v jeho prospěch.
2. S výjimkou případů vyšší moci jistota zcela nebo částečně propadá, pokud se konkrétní povinnost nesplní nebo pokud se splní pouze částečně.
3. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, pokud jde o pravidla, která zajistí nediskriminační zacházení, rovnost a dodržování zásady proporcionality při skládání jistoty a:
a)
určí odpovědnou stranu v případě nesplnění povinnosti;
b)
stanoví zvláštní situace, kdy příslušný orgán může upustit od požadavku týkajícího se jistoty;
c)
stanoví podmínky týkající se skládané jistoty a ručitele a podmínky pro složení a uvolnění jistoty;
d)
stanoví zvláštní podmínky týkající se jistoty složené v rámci záloh;
e)
rozhodne o důsledcích porušení povinností, na jejichž základě byla složena jistota, jak je stanoveno v odstavci 1, včetně propadnutí jistot, sazby snížení použité na uvolnění jistot pro náhrady, licence, nabídky, nabídky v rámci nabídkového řízení nebo konkrétní žádosti a v případě, že povinnost, na kterou se tato jistota vztahuje, nebyla částečně či zcela splněna, a to s ohledem na povahu dané povinnosti, na množství, u nějž byla povinnost porušena, na dobu překračující lhůtu, v níž měla být povinnost splněna, a na lhůtu, v níž byl předložen doklad potvrzující splnění povinnosti.
4. Komise může přijmout prováděcí akty, kterými stanoví pravidla týkající se:
a)
formy jistoty, která má být složena, a postupu pro složení jistoty, pro její přijetí a pro nahrazení původní jistoty;
b)
postupů pro uvolnění jistoty;
c)
oznámení, která mají provést členské státy a Komise.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
KAPITOLA II
Integrovaný administrativní a kontrolní systém
Článek 67
Oblast působnosti a definice
1. Každý členský stát zavede a provozuje integrovaný administrativní a kontrolní systém („integrovaný systém“).
2. Integrovaný systém se použije pro režimy podpory uvedené v příloze I nařízení (EU) č. 1307/2013a na podporu poskytovanou v souladu s čl. 21 odst. 1 písm. a) a b), články 28 až 31, 33, 34 a 40 nařízení (EU) č. 1305/2013 a případně s čl. 35 odst. 1 písm. b) a c) nařízení (EU) č. 1303/2013.
Tato kapitola se však nepoužije na opatření uvedená v čl. 28 odst. 9 nařízení (EU) č. 1305/2013. Nepoužije se ani na opatření podle čl. 21 odst. 1 písm. a) a b) uvedeného nařízení, pokud jde o náklady na zavedení.
3. Integrovaný systém se také v nezbytném rozsahu použije na kontrolu podmíněnosti, jak je stanoveno v hlavě VI.
4. Pro účely této hlavy se rozumí:
a)
„zemědělským pozemkem“ souvislý díl půdy ohlášený jedním zemědělcem, na kterém se pěstuje jen jedna skupina plodin; je-li však v kontextu nařízení (EU) č. 1307/2013 požadováno samostatné ohlášení využití plochy v rámci jedné skupiny plodin, toto zvláštní využití případně zemědělský pozemek dále vymezuje; členské státy mohou stanovit doplňková kritéria pro další vymezení zemědělského pozemku;
b)
„přímou podporou na plochu“ režim základní platby, režim jednotné platby na plochu a redistributivní platba podle hlavy III kapitoly 1 nařízení (EU) č. 1307/2013; platby za zemědělské postupy příznivé pro klima a životní prostředí podle hlavy III kapitoly 3 nařízení (EU) č. 1307/2013; platby za oblasti s přírodními omezeními podle hlavy III kapitoly 4 nařízení (EU) č. 1307/2013; platby pro mladé zemědělce podle hlavy III kapitoly 5 nařízení (EU) č. 1307/2013; dobrovolná podpora vázaná na produkci podle hlavy IV kapitoly 1 v případech, kdy je podpora vyplácena na hektar; platby v rámci zvláštní podpory pro bavlnu podle hlavy IV kapitoly 2; režim pro malé zemědělce podle hlavy V nařízení (EU) č. 1307/2013; zvláštní opatření v oblasti zemědělství ve prospěch nejvzdálenějších regionů Unie podle kapitoly IV nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 228/2013 (33) v případech, kdy je podpora vyplácena na hektar; a zvláštní opatření v oblasti zemědělství ve prospěch menších ostrovů v Egejském moři podle kapitoly IV nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 229/2013 (34) v případech, kdy je podpora vyplácena na hektar.
Článek 68
Prvky integrovaného systému
1. Integrovaný systém zahrnuje tyto prvky:
a)
počítačovou databázi;
b)
systém identifikace zemědělských pozemků;
c)
systém identifikace a evidence platebních nároků;
d)
žádosti o podporu a žádosti o platbu;
e)
integrovaný kontrolní systém;
f)
jednotný systém identifikace každého příjemce podpory uvedené v čl. 67 odst. 2, který předloží žádost o podporu nebo žádost o platbu.
2. Integrovaný systém zahrnuje případně systém pro identifikaci a evidenci zvířat zavedený v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1760/2000 (35) a nařízením Rady (ES) č. 21/2004 (36).
3. Aniž je dotčena odpovědnost členských států za zavedení a používání integrovaného systému, může Komise využít služeb specializovaných subjektů nebo osob, aby usnadnila zavedení, sledování a využívání integrovaného systému, zejména s cílem poskytnout na požádání technické poradenství příslušným orgánům členských států.
4. Členské státy přijmou veškerá další opatření nezbytná k řádnému používání integrovaného systému a poskytují si vzájemnou pomoc potřebnou pro účely kontrol požadovaných podle tohoto nařízení.
Článek 69
Počítačová databáze
1. Do počítačové databáze (dále jen „databáze“) se u každého příjemce podpory uvedené v čl. 67 odst. 2 zaznamenávají údaje získané ze žádostí o podporu a ze žádostí o platbu.
Díky této databázi je prostřednictvím příslušného orgánu členského státu zejména umožněn přístup k údajům za běžné kalendářní nebo hospodářské roky a za posledních deset takových let. V případě, kdy je úroveň podpory poskytované zemědělcům ovlivněna údaji za kalendářní a/nebo hospodářské roky počínaje rokem 2000, umožní databáze přístup také k údajům týkajícím se uvedených let. Databáze rovněž umožní přímý a bezprostřední přístup k údajům přinejmenším za poslední čtyři po sobě následující kalendářní roky a v případě údajů týkajících se „stálých pastvin“, jak jsou definovány v čl. 2 písm. c) nařízení Komise (ES) č. 1120/2009 (37), a pro období ode dne jejich uplatňování údaje týkající se „trvalých travních porostů a stálých pastvin“ podle definice v čl. 4 odst. 1 písm. h) nařízení (EU) č. 1307/2013, databáze umožní přímý a bezprostřední přístup k údajům vztahujícím se přinejmenším k posledním pěti po sobě následujícím kalendářním rokům.
Odchylně od druhého pododstavce mají členské státy, které přistoupily k Unii v roce 2004 nebo později, povinnost zajistit přístup k údajům od roku svého přistoupení.
2. Členské státy mohou vytvářet decentralizované databáze pod podmínkou, že tyto databáze, jakož i administrativní postupy pro evidenci a zpřístupňování údajů budou upraveny stejně pro celé území členského státu a budou vzájemně slučitelné, aby bylo možné provádět křížové kontroly.
Článek 70
Systém identifikace zemědělských pozemků
1. Systém identifikace zemědělských pozemků je vytvořen na základě map, dokumentů evidence pozemků nebo jiných kartografických údajů. Využívané postupy se zakládají na postupech počítačového zeměpisného informačního systému, včetně leteckých nebo družicových snímků se stejnými standardy, které zaručují přesnost rovnající se alespoň přesnosti kartografie v měřítku 1:10 000 a od roku 2016 v měřítku 1:5 000, přičemž se zohlední tvar a stav pozemku. To se stanoví podle stávajících standardů Unie.
Aniž je dotčen první pododstavec členské státy mohou i nadále využívat těchto postupů, včetně leteckých nebo družicových snímků se stejnými standardy, které zaručují přesnost rovnající se alespoň přesnosti kartografie v měřítku 1:10 000 od roku 2016, získaných na základě dlouhodobých smluv dohodnutých před listopadem roku 2012.
2. Členské státy zajistí, aby systém identifikace zemědělských pozemků obsahoval referenční úroveň pro zachycení ploch využívaných v ekologickém zájmu. Referenční úroveň zejména obsahuje příslušné konkrétní závazky nebo systémy ekologické certifikace podle čl. 43 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013, které jsou rovnocenné s postupy podle článku 46 uvedeného nařízení, dříve, než budou nejpozději pro rok 2018, který je rokem pro podání žádosti, poskytnuty formuláře uvedené v článku 72 tohoto nařízení pro žádosti o platby pro zemědělské postupy příznivé pro klima a životní prostředí uvedené v článcích 43 až 46 nařízení (EU) č. 1307/2013.
Článek 71
Systém identifikace a evidence platebních nároků
1. Systém identifikace a evidence platebních nároků umožňuje ověřování nároků a křížové kontroly s žádostmi o podporu a systémem identifikace zemědělských pozemků.
2. Systém uvedený v odstavci 1 musí prostřednictvím příslušného orgánu členského státu umožnit přímý a bezprostřední přístup k údajům přinejmenším za poslední čtyři po sobě následující kalendářní roky.
Článek 72
Žádosti o podporu a žádosti o platbu
1. Příjemce podpory uvedené v čl. 67 odst. 2 předkládá každý rok žádost o přímé platby pro příslušnou plochu nebo žádost o platbu pro příslušná opatření pro rozvoj venkova týkající se zvířat, ve které případně uvede:
a)
všechny zemědělské pozemky zemědělského podniku a nezemědělské plochy, pro které je požadována podpora podle čl. 67 odst. 2;
b)
platební nároky ohlášené k aktivaci;
c)
veškeré další informace stanovené v tomto nařízení nebo vyžadované pro účely provádění příslušných právních předpisů v odvětví zemědělství nebo vyžadované dotyčným členským státem.
Pokud jde o přímé platby na plochu, určí každý členský stát minimální rozlohu zemědělských pozemků, které mohou být předmětem žádosti. Minimální rozloha však nesmí překročit 0,3 ha.
2. Odchylně od odst. 1 písm. a) mohou členské státy rozhodnout, že zemědělské pozemky o rozloze do 0,1 ha, u nichž není předložena žádost o platbu, nemusejí být ohlášeny v případě, že celková plocha těchto pozemků nepřekročí 1 ha, nebo mohou rozhodnout, že zemědělec, který nežádá o přímou podporu na základě plochy, nemusí ohlašovat své zemědělské pozemky v případě, že celková zemědělská plocha nepřekročí 1 ha. Ve všech případech zemědělec ve své žádosti uvede, že disponuje zemědělskými pozemky, a na žádost příslušných orgánů uvede jejich polohu.
3. Členské státy poskytnou, mimo jiné elektronickou cestou, předtištěné tiskopisy na základě ploch určených v předcházejícím roce, jakož i grafické dokumenty znázorňující polohu těchto ploch.
Členské státy mohou rozhodnout, že žádost o podporu a žádost o platbu:
a)
jsou platné, pokud příjemce potvrdí, že v souvislosti s žádostí o podporu a žádostí o platbu předloženými v předcházejícím roce nenastaly změny;
b)
musejí obsahovat pouze změny ve vztahu k žádosti o podporu a žádosti o platbu podané pro předcházející rok.
Pokud však jde o režim pro malé zemědělce uvedený v hlavě V nařízení (EU) č. 1307/2013, je tato možnost otevřena všem dotyčným zemědělcům.
4. Členský stát může rozhodnout, že jednotná žádost o podporu zahrnuje několik režimů podpor nebo všechny režimy podpor a opatření uvedená v článku 67, nebo jiné režimy podpor a opatření.
5. Odchylně od nařízení Rady (EHS, Euratom) č. 1182/71 (38) se výpočet dne pro podání nebo změnu žádosti o podporu, žádosti o platbu či podklady, smlouvy či prohlášení podle této kapitoly upraví podle konkrétních požadavků integrovaného systému. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, pokud jde o pravidla pro lhůty, data a termíny, je-li konečným dnem pro podání žádostí či změn svátek, sobota či neděle.
Článek 73
Systém identifikace příjemců
Jednotný systém pro zaznamenání totožnosti každého příjemce podpory podle čl. 67 odst. 2 zaručí, aby všechny žádosti o podporu a žádosti o platbu podané jedním příjemcem mohly být jako takové identifikovány.
Článek 74
Ověřování podmínek způsobilosti a snížení
1. V souladu s článkem 59 provádějí členské státy prostřednictvím platebních agentur nebo jimi pověřených subjektů správní kontroly žádostí o podporu s cílem ověřit podmínky způsobilosti pro podporu. Tyto kontroly jsou doplněny kontrolami na místě.
2. Pro účely kontrol na místě vypracují členské státy plán výběru zemědělských podniků nebo příjemců.
3. Členské státy mohou pro provádění kontroly zemědělských pozemků na místě využívat techniky dálkového průzkumu Země a globální družicový navigační systém (GNSS).
4. V případě nedodržení podmínek způsobilosti se použije článek 63.
Článek 75
Platby příjemcům
1. Platby příjemcům v rámci režimů podpory a opatření uvedených v čl. 67 odst. 2 se provádějí v období od 1. prosince do 30. června následujícího kalendářního roku.
Platby se v tomto období provádějí nejvýše ve dvou splátkách.
Aniž je dotčen první a druhý pododstavec, členské státy mohou do 1. prosince, avšak ne před 16. říjnem, vyplácet zálohy až do výše 50 %, pokud jde o přímé platby, a až do výše 75 % na podporu poskytnutou v rámci rozvoje venkova podle čl. 67 odst. 2.
S ohledem na podporu poskytovanou v rámci rozvoje venkova podle čl. 67 odst. 2 se tento odstavec uplatní v případě žádostí o podporu nebo žádostí o platbu předložených od roku podání žádosti 2018, který je rokem pro podání žádosti, s výjimkou výplaty záloh až do výše 75 %, jak je stanoveno ve třetím pododstavci tohoto odstavce.
2. Platby uvedené v odstavci 1 se neprovedou, dokud nebude dokončeno ověření podmínek způsobilosti, které podle článku 74 provádějí členské státy.
Odchylně od prvního pododstavce lze zálohy na podporu poskytovanou v rámci rozvoje venkova podle čl. 67 odst. 2 vyplatit po dokončení správních kontrol podle čl. 59 odst. 1.
3. V mimořádných situacích Komise přijme prováděcí akty k řešení konkrétních problémů souvisejících s uplatňováním tohoto článku, za předpokladu, že tyto akty jsou nezbytné a odůvodněné. Tyto prováděcí akty se mohou odchýlit od ustanovení odstavců 1 a 2, avšak pouze v míře a po dobu, jež jsou nezbytně nutné.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
Článek 76
Přenesené pravomoci
1. Aby se zajistilo provádění integrovaného systému stanoveného v této kapitole účinným, soudržným a nediskriminačním způsobem, který chrání finanční zájmy Unie, je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, pokud jde o:
a)
konkrétní definice potřebné pro harmonizované provádění integrovaného systému kromě definic stanovených v nařízení (EU) č. 1307/2013 a nařízení (ES) č. 1305/2013;
b)
v souvislosti s články 67 až 75 pravidla pro další opatření nezbytná k zajištění souladu s požadavky na kontrolu stanovenými v tomto nařízení nebo v právních předpisech v odvětví zemědělství, která mají přijmout členské státy ve vztahu ku producentům, službám, subjektům, organizacím nebo jiným provozovatelům, jako jsou jatka nebo sdružení zapojená do procesu poskytování podpory, v případech, kdy toto nařízení nestanoví příslušné správní sankce; taková opatření v co největší míře obdobně sledují ustanovení týkající se sankcí uvedená v čl. 77 odst. 1 až 5.
2. Aby se zajistilo správné rozdělování finančních prostředků vyplývajících ze žádostí o podporu stanovených v článku 72 oprávněným příjemcům a umožnilo se ověření toho, jak příjemci plní související povinnosti, je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, pokud jde o:
a)
základní rysy, technická pravidla, včetně odpovídajícího tolerančního rozpětí, pro aktualizace referenčních pozemků, se zohledněním tvaru a stavu pozemku a včetně pravidel týkajících se zahrnutí krajinných prvků sousedících s pozemkem, a požadavků na kvalitu systému identifikace zemědělských pozemků stanoveného v článku 70 a systému identifikace příjemců stanoveného v článku 73;
b)
základní rysy, technická pravidla a požadavky na kvalitu systému identifikace a evidence platebních nároků podle článku 71;
c)
pravidla pro určení definice základu pro výpočet podpory, včetně pravidel týkajících se řešení některých případů, kdy plochy, na které lze poskytnout podporu, zahrnují krajinné prvky nebo stromy; taková pravidla členským státům umožní, aby pro plochy s trvalým travním porostem automaticky považovaly rozptýlené krajinné prvky a stromy, jejichž celková plocha nepřesahuje určitý procentní podíl referenčního pozemku, za součást způsobilé oblasti, aniž by je musely k tomuto účelu zmapovat.
Článek 77
Uplatnění správních sankcí
1. Pokud jde o správní sankce podle čl. 63 odst. 2, použije se tento článek v případě nesplnění kritérií způsobilosti, závazků nebo jiných povinností vyplývajících z uplatňování pravidel pro podporu podle čl. 67 odst. 2.
2. Správní sankce se neuloží:
a)
je-li nesplnění způsobeno vyšší mocí;
b)
je-li nesplnění způsobeno zjevnými chybami, jak je uvedeno v čl. 59 odst. 6;
c)
je-li nesplnění způsobeno chybou příslušného orgánu či jiného orgánu nebo v případě, že osoba dotčená správní sankcí nemohla chybu logicky zjistit;
d)
může-li dotčená osoba příslušnému orgánu uspokojivě prokázat, že k nesplnění povinností podle odstavce 1 nedošlo její vinou, nebo pokud se příslušný orgán jinak přesvědčí, že dotčená osoba nenese zavinění;
e)
je-li nesplnění méně závažné povahy, a to i v případě, že nedosahuje prahové hodnoty, kterou určí Komise v souladu s odst. 7 písm. b);
f)
v jiných případech, není-li uložení sankce vhodné, jak určí Komise v souladu s odst. 7 písm. b).
3. Správní sankce lze uložit příjemci podpory, včetně jejich sdružení nebo seskupení, na nějž se vztahují povinnosti stanovené v pravidlech podle odstavce 1.
4. Správní sankce mohou mít jednu z těchto forem:
a)
snížení částky podpory, která je nebo má být vyplácena v souvislosti s žádostmi o podporu nebo s žádostmi o platbu, jichž se týká nesplnění, a/nebo v souvislosti s žádostmi o podporu nebo žádostmi o platbu podanými na předchozí nebo následující roky;
b)
vyplacení částky vypočtené na základě množství nebo období dotčených nesplněním;
c)
vyloučení z práva na účast na dotčeném režimu podpory nebo na dotčeném opatření podpory.
5. Správní sankce musejí být přiměřené a odstupňované podle závažnosti, rozsahu, trvání a opakování zjištěného nesouladu a nesmějí překročit tyto limity:
a)
částka správní sankce pro daný rok podle odst. 4 písm. a) nepřekročí 100 % částky uvedené v žádostech o podporu nebo v žádostech o platbu;
b)
částka správní sankce pro daný rok podle odst. 4 písm. b) nepřekročí 100 % částky uvedené v žádosti o podporu nebo v žádosti o platbu, na niž se sankce vztahuje;
c)
výjimku podle odst. 4 písm. c) lze uložit v maximální délce tří po sobě jdoucích let, přičemž tuto dobu lze v případě nového nesplnění obnovit.
6. Aniž jsou dotčeny odstavce 4 a 5, správní sankce v souvislosti s platbou podle hlavy III kapitoly 3 nařízení (EU) č. 1307/2013 mají podobu snížení částky plateb, které podle uvedeného nařízení jsou nebo mají být vypláceny.
Správní sankce podle tohoto odstavce musejí být přiměřené a odstupňované podle závažnosti, rozsahu, trvání a opakování zjištěného nesplnění.
Částka takových správních sankcí nesmí pro daný rok překročit 0 % za první dva roky uplatňování hlavy III kapitoly 3 nařízení (EU) č. 1307/2013 (rok pro podání žádosti 2015 a 2016), 20 % za třetí rok uplatňování (rok pro podání žádosti 2017) a 25 % počínaje čtvrtým rokem uplatňování (rok pro podání žádosti 2018) částky uvedené v hlavě III kapitole 3 nařízení (EU) č. 1307/2013, na niž by měl daný zemědělec nárok, pokud by splnil podmínky pro tuto platbu.
7. S cílem zohlednit odrazující účinek ukládaných sankcí na jedné straně a zvláštních vlastností každého režimu podpory nebo opatření podpory podle čl. 67 odst. 2 na straně druhé je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, které:
a)
určí formu správní sankce ze seznamu uvedeného v odstavci 4 v rámci limitů stanovených v odstavci 5 a odstavci 6 a zvláštní sazby, včetně případů nekvantifikovatelného nesplnění, kterou uplatní členské státy, na všechny režimy podpory nebo opatření podpory a dotčené osoby podle odstavce 3;
b)
určí případy, kdy se správní sankce neuloží, jak je uvedeno v odst. 2 písm. f).
8. S cílem sjednotit provádění tohoto článku Komise přijme prováděcí akty, kterými stanoví podrobná procedurální a technická pravidla pro:
a)
uplatnění a výpočet takových správních sankcí;
b)
pro vymezení nesplnění jako méně závažného, včetně stanovení kvantitativní prahové hodnoty vyjádřené jako nominální hodnota nebo procentní podíl zjištěné plochy nebo způsobilé částky podpory, který by neměl být menší než 0,5 %;
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
Článek 78
Prováděcí pravomoci
Komise přijme prováděcí akty, kterými stanoví:
a)
základní rysy, technická pravidla a požadavky na kvalitu počítačové databáze podle článku 69;
b)
pravidla týkající se žádostí o podporu a žádostí o platby podle článku 72 a žádostí o platební nároky, včetně konečného data pro podávání žádostí, požadavků na minimální údaje, které mají být v žádostech uvedeny, ustanovení o změnách nebo stažení žádostí o podporu, výjimky z požadavku předkládat žádosti o podporu a ustanovení, která členskými státům umožní použít zjednodušené postupy nebo napravit zjevné chyby;
c)
pravidla pro provádění kontrol za účelem ověření, zda jsou dodržovány povinnosti a zda jsou údaje uvedené v žádosti o podporu nebo v žádosti o platbu správné a úplné, včetně pravidel pro toleranční rozpětí v případě měření prováděných jako součást kontrol na místě;
d)
technické specifikace pro účely jednotného provádění této kapitoly;
e)
pravidla pro situace, kdy je současně s převodem zemědělských podniků prováděn převod povinností týkajících se způsobilosti pro dotyčnou podporu, které je třeba v každém případě splnit;
f)
pravidla pro výplatu záloh podle článku 75.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
KAPITOLA III
Kontrola operací
Článek 79
Oblast působnosti a definice
1. Tato kapitola stanoví zvláštní pravidla pro kontrolu obchodní dokumentace subjektů nebo jejich zástupců (dále jen „podniky“), které přijímají nebo provádějí platby, jež se přímo nebo nepřímo vztahují k systému financování z EZZF, za účelem zjištění, zda byly operace tvořící součást systému financování z EZZF skutečně a řádně provedeny.
2. Tato kapitola se nepoužije na opatření, na něž se vztahuje integrovaný systém uvedený v kapitole II této hlavy. S cílem reagovat na změny právních předpisů v odvětví zemědělství a zajistit účinnost systému následných kontrol stanovených v této kapitole je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, pokud jde o vytvoření seznamu opatření, která s ohledem na svou formu a požadavky na kontrolu nejsou vhodná k dodatečným následným kontrolám prováděným prostřednictvím kontroly obchodní dokumentace, a kontrole podle této kapitoly proto nemají podléhat.
3. Pro účely této kapitoly se použijí tyto definice:
a)
„obchodní dokumentací“ se rozumí všechny účetní knihy, evidence, záznamy a související podpůrné dokumenty, účetnictví, záznamy o produkci a jakosti a korespondence související s obchodní činností podniku, jakož i obchodní údaje v jakékoli podobě včetně elektronické, pokud tyto dokumenty a údaje souvisejí přímo anebo nepřímo s operacemi uvedenými v odstavci 1;
b)
„třetí osobou“ se rozumí fyzická nebo právnická osoba, která má přímý nebo nepřímý vztah k operacím prováděným v rámci systému financování z EZZF.
Článek 80
Kontrola ze strany členských států
1. Členské státy provádějí systematické kontroly obchodní dokumentace podniků s přihlédnutím k povaze operací, jichž se kontrola týká. Členské státy zajistí, aby výběr podniků ke kontrole poskytoval nejlepší záruku účinnosti opatření pro předcházení nesrovnalostem a jejich zjišťování. Při výběru se zohlední mimo jiné finanční význam podniků v daném systému a ostatní rizikové faktory.
2. Ve vhodných případech se kontrola uvedená v odstavci 1 rozšíří i na fyzické a právnické osoby, s nimiž jsou podniky spojeny, a na všechny další fyzické a právnické osoby, které mohou mít zájem na sledování cílů stanovených v článku 81.
3. Kontrolou prováděnou podle této kapitoly nejsou dotčeny kontroly uskutečňované podle článků 47 a 48.
Článek 81
Cíle kontroly
1. Přesnost základních údajů podrobených kontrole je ověřována křížovými kontrolami, včetně případného porovnání s obchodní dokumentací třetích osob, jejichž počet je dostatečný s ohledem na úroveň rizika, a jež zahrnují:
a)
porovnávání s obchodní dokumentací dodavatelů, zákazníků, dopravců a jiných třetích osob;
b)
případně fyzické kontroly množství a povahy zásob;
c)
porovnání s účetnictvím finančních toků předcházejících příslušným operacím prováděným v rámci systému financování z EZZF nebo po nich následujících a
d)
prověrky vedení účetnictví nebo záznamů o finančních pohybech, ze kterých v době provádění kontroly vyplývá, že dokumentace uchovávaná platební agenturou jako doklad o výplatě podpor ve prospěch příjemce je správná.
2. Zejména v případech, kdy jsou podniky povinny vést zvláštní účetnictví týkající se zásob v souladu s ustanoveními Unie nebo daného členského státu, zahrne kontrola tohoto účetnictví ve vhodných případech porovnání s obchodní dokumentací a případně se skutečným stavem zásob.
3. Při výběru operací ke kontrole se plně přihlíží k existující úrovni rizika.
Článek 82
Přístup k obchodní dokumentaci
1. Osoby odpovědné za daný podnik nebo třetí osoba zajistí, aby úředníkům pověřeným prováděním kontroly nebo osobám k tomuto účelu zmocněným byla předána veškerá obchodní dokumentace a doplňující informace. Elektronicky uchovávané údaje se poskytují na vhodném nosiči.
2. Úředníci pověření prováděním kontroly nebo osoby k tomuto účelu zmocněné si mohou vyžádat, aby jim byly předány výpisy z dokumentace uvedené v odstavci 1 nebo kopie této dokumentace.
3. Pokud je v průběhu kontroly prováděné podle této kapitoly obchodní dokumentace uchovávaná podnikem shledána nepřiměřenou pro účely kontroly, je podnik požádán, aby v budoucnu vedl dokumentaci podle pokynů členského státu příslušného ke kontrole, aniž jsou dotčeny povinnosti vymezené v ostatních nařízeních týkajících se této oblasti.
Členské státy určí den, od nějž musí být dokumentace vedena.
Pokud se veškerá obchodní dokumentace, která má být předmětem kontroly prováděné na základě této kapitoly, nebo její část nachází v podniku téže obchodní skupiny, téhož partnerství nebo téhož sdružení podniků řízených na jednotném základě s kontrolovaným podnikem bez ohledu na to, zda se nachází na území Unie nebo mimo ně, je kontrolovaný podnik povinen danou dokumentaci úředníkům pověřeným provedením kontroly poskytnout, a to na místě a v den, které určí členský stát příslušný k provedení kontroly.
4. Členské státy zajistí, aby úředníci pověření prováděním kontroly byli oprávněni obchodní dokumentaci zajistit nebo ji nechat zajistit. Toto právo je vykonáváno s náležitým zohledněním příslušných vnitrostátních ustanovení a není jím dotčeno použití předpisů, které upravují řízení v trestních věcech v souvislosti se zajištěním dokumentů.
Článek 83
Vzájemná pomoc
1. Členské státy si jsou vzájemně nápomocny při provádění kontroly uvedené v této kapitole v těchto případech:
a)
jsou-li podnik nebo třetí osoba usazeny v jiném členském státě, než ve kterém byla anebo měla být vyplacena nebo obdržena dotyčná částka;
b)
jsou-li podnik nebo třetí osoba usazeny v jiném členském státě, než ve kterém se nachází daná dokumentace a informace nezbytné k provedení kontroly.
Komise může koordinovat společné činnosti zahrnující vzájemnou pomoc mezi dvěma nebo více členskými státy.
2. V průběhu prvních tří měsíců následujících po rozpočtovém roce EZZF, v němž byla provedena platba, zašlou členské státy Komisi seznam podniků usazených ve třetí zemi, pro něž byla nebo měla být vyplacena nebo obdržena částka v tomto členském státě.
3. Požadují-li se v jiném členském státě doplňující informace jako součást kontroly podniku v souladu s článkem 80, a zejména křížových kontrol prováděných v souladu s článkem 81, je možné podat zvláštní žádosti o kontrolu s uvedením důvodů. Přehled těchto zvláštních žádostí se čtvrtletně zasílá Komisi, a to do jednoho měsíce po uplynutí každého čtvrtletí. Komise může požadovat předložení kopií jednotlivých žádostí.
Žádosti o kontrolu se vyhoví do šesti měsíců od jejího obdržení; výsledky kontroly jsou neprodleně sděleny dožadujícímu členskému státu a Komisi. Sdělení se zasílá Komisi čtvrtletně, a to do jednoho měsíce po uplynutí každého čtvrtletí.
Článek 84
Tvorba programů
1. Členské státy vypracují programy kontrol, které budou prováděny v souladu s článkem 80 v průběhu následujícího kontrolního období.
2. Do 15. dubna každého roku předloží členské státy Komisi svůj program uvedený v odstavci 1 a blíže určí:
a)
počet podniků, v nichž bude provedena kontrola, a jejich rozčlenění podle odvětví s ohledem na související částky;
b)
kritéria použitá k vypracování programu.
3. Členské státy provádějí jimi vypracované programy, které předložily Komisi, pokud k nim Komise ve lhůtě osmi týdnů nevznese připomínky.
4. Odstavec 3 se použije obdobně na změny programu provedené členskými státy.
5. Komise si může v kterékoli fázi vyžádat zařazení určité kategorie podniků do programu kontrol členského státu.
6. Podniky, u nichž je celková výše příjmů nebo plateb nižší než 40 000 EUR, jsou kontrolovány podle této kapitoly pouze na základě konkrétních důvodů, které uvedou členské státy ve svém ročním programu podle odstavce 1 nebo které uvede Komise v jakémkoli návrhu na změnu tohoto programu. S cílem zohlednit vývoj hospodářské situace je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, pokud jde o změnu prahové částky ve výši 40 000 EUR.
Článek 85
Zvláštní orgány
1. V každém členském státě je sledováním uplatňování této kapitoly pověřen zvláštní orgán. Tyto úřady odpovídají zejména za:
a)
provádění kontrol stanovených v této kapitole úředníky, které tento zvláštní orgán přímo zaměstnává, nebo
b)
koordinaci a obecný dohled nad kontrolami prováděnými úředníky, kteří jsou zaměstnanci jiných úřadů.
Členské státy mohou rovněž stanovit, aby kontroly, které se mají provádět podle této kapitoly, byly rozděleny mezi zvláštní orgány a jiné vnitrostátní orgány, pokud zvláštní orgán zajišťuje jejich koordinaci.
2. Úřad nebo úřady pověřené uplatňováním této kapitoly musejí být organizovány tak, aby byly nezávislé na úřadech nebo odděleních úřadů pověřených platbami a předběžnou kontrolou.
3. Pro zajištění řádného uplatňování této kapitoly přijme zvláštní orgán uvedený v odstavci 1 veškerá nezbytná opatření a dotyčný členský stát mu svěří veškeré pravomoci nezbytné k výkonu úkolů uvedených v této kapitole.
4. Členské státy přijmou vhodná opatření k uložení sankcí fyzickým nebo právnickým osobám, které neplní své povinnosti vyplývající z této kapitoly.
Článek 86
Podávání zpráv
1. Před 1. lednem roku následujícího po kontrolním období zašlou členské státy Komisi podrobnou zprávu o uplatňování této kapitoly.
2. Členské státy a Komise si pravidelně vyměňují názory na uplatňování této kapitoly.
Článek 87
Přístup Komise k informacím a kontrolám
1. V souladu s příslušnými vnitrostátními právními předpisy mají úředníci Komise přístup ke všem dokumentům vypracovaným v souvislosti s kontrolami prováděnými podle této kapitoly nebo v návaznosti na tyto kontroly, jakož i ke shromážděným údajům, včetně údajů uložených v informačních systémech. Tyto údaje jsou na požádání poskytnuty na vhodném nosiči.
2. Kontroly uvedené v článku 80 provádějí úředníci členských států. Úředníci Komise se mohou těchto kontrol účastnit. Nemohou však sami vykonávat kontrolní pravomoci náležející vnitrostátním úředníkům. Nicméně mají přístup do týchž prostor a k téže dokumentaci jako úředníci členských států.
3. Probíhají-li kontroly podle článku 83, mohou být úředníci dožadujícího členského státu přítomni při kontrolách prováděných v dožádaném členském státě se souhlasem dožádaného členského státu a mohou mít přístup do týchž prostor a k téže dokumentaci jako úředníci tohoto členského státu.
Úředníci dožadujícího členského státu přítomní při provádění kontrol v dožádaném členském státě musejí být vždy schopni prokázat svou úřední způsobilost. Kontrolu však vždy provádějí úředníci dožádaného členského státu.
4. Aniž jsou dotčena ustanovení nařízení (EU, Euratom) č. 883/2013 a (Euratom, ES) č. 2185/96, pokud vnitrostátní ustanovení týkající se trestního řízení vyhrazují některé úkony úředníkům zvlášť určeným vnitrostátními právními předpisy, úředníci Komise ani úředníci členského státu uvedení v odstavci 3 se těchto úkonů neúčastní. V žádném případě se neúčastní zejména domovních prohlídek a formálních výslechů osob, které jsou prováděny na základě trestního práva dotčeného členského státu. K takto získaným informacím však mají přístup.
Článek 88
Pravomoci Komise
Komise v nezbytných případech přijme prováděcí akty, kterými stanoví pravidla pro jednotné používání této kapitoly, zejména pokud jde o:
a)
provádění kontrol uvedených v článku 80, pokud jde o výběr podniků, počet a termíny kontrol;
b)
uchovávání obchodní dokumentace a druhy uchovávaných dokumentů nebo zaznamenávaných údajů;
c)
vykonávání a koordinaci společných činností uvedených v čl. 83 odst. 1;
d)
podrobnosti a specifikace týkající se obsahu, formy a způsobu podávání žádostí, obsahu, formy a způsobu oznamování, podávání a výměny informací požadovaných v rámci této kapitoly;
e)
podmínky a způsoby zveřejnění nebo zvláštní pravidla a podmínky šíření nebo zpřístupnění informací potřebných v rámci tohoto nařízení Komisí příslušným orgánům členských států;
f)
odpovědnost zvláštních úřadů uvedených v článku 85;
g)
obsah zpráv uvedených v článku 86.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
KAPITOLA IV
Další ustanovení o kontrolách a sankcích
Článek 89
Další kontroly a sankce týkající se pravidel pro uvádění na trh
1. Členské státy přijmou opatření k zajištění toho, aby produkty uvedené v čl. 119 odst. 1 nařízení (EU) č. 1308/2013, které nejsou označeny v souladu s ustanoveními uvedeného nařízení, nebyly uvedeny na trh nebo aby z něj byly staženy.
2. Aniž jsou dotčena jakákoli zvláštní ustanovení, která může Komise přijmout, podléhá dovoz produktů uvedených v čl. 189 odst. 1 písm. a) a b) nařízení (EU) č. 1308/2013 do Unie kontrolám, které určí, zda jsou plněny podmínky podle odstavce 1 uvedeného článku.
3. Členské státy provádějí na základě analýzy rizik kontroly s cílem ověřit, zda jsou produkty uvedené v příloze I nařízení (EU) č. 1308/2013 v souladu s pravidly stanovenými v části II hlavě II kapitole I oddíle I nařízení (EU) č. …/2013 a v případě porušení těchto pravidel případně uloží sankce.
4. Aniž jsou dotčeny akty týkající se odvětví vína přijaté na základě článku 64, uloží členské státy v případě porušení pravidel Unie v odvětví vína přiměřené, účinné a odrazující správní sankce. Tyto sankce se neuloží v případech uvedených v čl. 64 odst. 2 písm. a) až d) a v případě, že nesplnění pravidel je méně závažné povahy.
5. S cílem chránit finanční prostředky Unie a identitu, původ a jakost vína Unie je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, pokud jde o:
a)
zřízení databanky analytických údajů o izotopech, která napomůže k odhalování podvodů a která bude vytvořena na základě vzorků shromážděných členskými státy;
b)
pravidla týkající se kontrolních subjektů a vzájemné pomoci mezi nimi;
c)
pravidla týkající se společného využití skutečností zjištěných členskými státy.
6. Komise může přijmout prováděcí akty, kterými stanoví opatření nezbytná pro:
a)
postupy týkající se vlastních databází členských států a databáze analytických údajů o izotopech, které napomohou k odhalování podvodů;
b)
postupy týkající se spolupráce a pomoci mezi kontrolními orgány a subjekty;
c)
povinnost uvedenou v odstavci 3, pravidla pro provádění kontrol souladu s obchodními normami, pravidla týkající se orgánů příslušných k provádění kontrol, jakož i obsahu, četnosti a fáze uvádění produktu na trh, na něž se tyto kontroly mají vztahovat.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
Článek 90
Kontroly týkající se označení původu, zeměpisných označení a chráněných tradičních výrazů
1. Členské státy učiní nezbytné kroky, aby zabránily neoprávněnému používání chráněných označení původu, chráněných zeměpisných označení a chráněných tradičních výrazů podle nařízení (EU) č. 1308/2013.
2. Členské státy určí příslušný orgán odpovědný za kontroly povinností stanovených v části 2 hlavě II kapitole I oddíle II nařízení (EU) č. 1308/2013 v souladu s kritérii stanovenými v článku 4 nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 882/2004 (39) a zajistí, aby hospodářské subjekty, jež tyto povinnosti splňují, měly nárok na zahrnutí do systému kontrol.
3. Roční ověření souladu se specifikací produktu během výroby a během úpravy vína nebo po něm zajistí v rámci Unie příslušný orgán uvedený v odstavci 2 nebo jeden či více kontrolních subjektů ve smyslu čl. 2 druhého pododstavce bodu 5 nařízení (ES) č. 882/2004, které fungují jako subjekt pro certifikaci produktu v souladu s kritérii stanovenými v článku 5 uvedeného nařízení.
4. Komise přijme prováděcí akty týkající se:
a)
sdělení, která mají Komisi předkládat členské státy;
b)
pravidel pro orgán odpovědný za ověřování souladu se specifikací produktu, včetně případů, kdy se zeměpisná oblast nachází ve třetí zemi;
c)
opatření, jež mají členské státy provést s cílem zabránit neoprávněnému používání chráněných označení původu a chráněných zeměpisných označení a chráněných tradičních výrazů;
d)
kontrol a ověření, jež mají provést členské státy, včetně testování.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
HLAVA VI
PODMÍNĚNOST
KAPITOLA I
Oblast působnosti
Článek 91
Obecné pravidlo
1. Pokud příjemce uvedený v článku 92 nedodržuje pravidla podmíněnosti stanovené v článku 93, uloží se mu správní sankce.
2. Správní sankce uvedená v odstavci 1 se použije pouze tehdy, pokud nedodržení podmínek vyplývá z jednání nebo opominutí, které lze přímo připsat dotyčnému příjemci; a pokud je splněna jedna nebo obě tyto dodatečné podmínky:
a)
nedodržení podmínek souvisí se zemědělskou činností příjemce;
b)
jedná se o plochu zemědělského podniku příjemce.
Tato sankce se však neuplatní na lesní oblasti, pokud není požadována podpora pro dotyčnou oblast v souladu s čl. 21 odst. 1 písm. a) a články 30 a 34 nařízení (EU) č. 1305/2013.
3. Pro účely této hlavy se rozumí:
a)
„zemědělským podnikem“ všechny produkční jednotky a plochy spravované příjemcem uvedeným v článku 92, které se nacházejí na území stejného členského státu;
b)
„požadavkem“ každý jednotlivý povinný požadavek na hospodaření stanovený právem Unie uvedeným v příloze II v rámci daného aktu, který se co do obsahu liší od jakýchkoli jiných požadavků stejného aktu.
Článek 92
Dotčení příjemci
Článek 91 se vztahuje na příjemce, kteří získávají přímé platby podle nařízení (EU) č. 1307/2013, platby podle článků 46 a 47 nařízení (EU) č. 1308/2013 a roční prémie podle čl. 21 odst. 1 písm. a) a b), článků 28 až 31, 33 a 34 nařízení (EU) č. 1305/2013.
Článek 91 se však nevztahuje na příjemce, kteří se účastní režimu pro malé zemědělce podle hlavy V nařízení (EU) č. 1307/2013. Sankce stanovená v uvedeném článku se nevztahuje ani na podporu podle čl. 28 odst. 9 nařízení (EU) č. 1305/2013.
Článek 93
Pravidla podmíněnosti
1. Pravidla podmíněnosti tvoří povinné požadavky na hospodaření podle práva Unie a standardy dobrého zemědělského a environmentálního stavu půdy stanovené na vnitrostátní úrovni a uvedené v příloze II, jež se týkají:
a)
životního prostředí, změny klimatu a dobrého zemědělského stavu půdy;
b)
veřejného zdraví, zdraví zvířat a rostlin;
c)
dobrých životních podmínek zvířat.
2. Právní předpisy uvedené v příloze II týkající se povinných požadavků na hospodaření se použijí v platném znění a v případě směrnic ve znění provedeném členskými státy.
3. Pokud jde o roky 2015 a 2016, musejí pravidla podmíněnosti kromě toho rovněž zahrnovat zachování stálých pastvin. Členské státy, které byly členy Unie ke dni 1. ledna 2004, zajistí, aby půda, která byla ke dni stanovenému pro žádosti o podporu na plochu pro rok 2003 pokryta stálými pastvinami, zůstala pokryta stálými pastvinami v rámci vymezených limitů. Členské státy, které se staly členy Unie v roce 2004, zajistí, aby půda, která byla dne 1. května 2004 pokryta stálými pastvinami, zůstala pokryta stálými pastvinami v rámci vymezených limitů. Bulharsko a Rumunsko zajistí, aby půda, která byla dne 1. ledna 2007 pokryta stálými pastvinami, zůstala pokryta stálými pastvinami v rámci vymezených limitů. Chorvatsko zajistí, aby půda, která byla dne 1. července 2013 pokryta stálými pastvinami, zůstala pokryta stálými pastvinami v rámci vymezených limitů.
První pododstavec se nepoužije na půdu pokrytou stálými pastvinami určenou k zalesnění, pokud je takové zalesnění slučitelné s životním prostředím, s výjimkou pěstování vánočních stromků a rychle rostoucích dřevin pěstovaných krátkodobě.
4. Aby se zohlednil odstavce 3, je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, pokud jde o pravidla pro zachování stálých pastvin, zejména s cílem zajistit, aby ze strany zemědělců byla přijata opatření k zachování půdy se stálými pastvinami, včetně jednotlivých povinností, jež musejí být dodrženy, jako je povinnost opětovné přeměny ploch na stálé pastviny, pokud se zjistí, že podíl půdy pokryté stálými pastvinami se snižuje.
Pokud jde o zachování stálých pastvin, aby se zajistilo správné uplatňování povinností členských států na jedné straně a jednotlivých zemědělců na straně druhé, je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115 ohledně podmínek a metod určení podílu stálých pastvin a zemědělské půdy, jejž je třeba zachovat.
5. Pro účely odstavce 3 a 4 se „stálou pastvinou“ rozumí stálá pastvina, jak je definována v čl. 2 písm. c) nařízení (ES) č. 1120/2009 v původním znění.
Článek 94
Povinnosti členských států související s dobrým zemědělským a environmentálním stavem
Členské státy zajistí, aby veškerá zemědělská plocha, včetně půdy, která se již nevyužívá pro účely produkce, byla udržována v dobrém zemědělském a environmentálním stavu. Na základě přílohy II stanoví členské státy na vnitrostátní nebo regionální úrovni pro příjemce minimální standardy týkající se dobrého zemědělského a environmentálního stavu půdy, které zohledňují zvláštní charakteristiky dotyčných oblastí, včetně půdních a klimatických podmínek, stávajících způsobů hospodaření, využití půdy, střídání plodin, zemědělských postupů a struktury zemědělských podniků.
Členské státy nesmějí stanovit minimální požadavky, které nejsou stanoveny v příloze II.
Článek 95
Informace pro příjemce
Členské státy poskytnou dotčeným příjemcům, ve vhodných případech elektronickou cestou, seznam požadavků a standardů, jež je na úrovni zemědělských podniků třeba dodržovat, a jasné a přesné informace o nich.
KAPITOLA II
Systém kontrol a správní sankce ve vztahu k podmíněnosti
Článek 96
Kontroly podmíněnosti
1. Členské státy v případě potřeby využijí integrovaného systému stanoveného v hlavě V kapitole II, a zejména čl. 68 odst. 1 písm. a), b), d), e) a f).
Členské státy mohou využít svých stávajících administrativních a kontrolních systémů, aby zajistily dodržování pravidel podmíněnosti.
Tyto systémy, a zejména systém identifikace a evidence zvířat zavedený v souladu se směrnicí Rady 2008/71/ES (40) a nařízeními (ES) č. 1760/2000 a (ES) č. 21/2004, musejí být slučitelné s integrovaným systémem uvedeným v hlavě V kapitole II tohoto nařízení.
2. V závislosti na daných požadavcích, standardech, aktech nebo oblastech podmíněnosti mohou členské státy rozhodnout o provádění správních kontrol, zejména těch, které jsou již stanoveny v rámci kontrolních režimů použitelných na příslušný požadavek, standard, akt nebo oblast podmíněnosti.
3. Členské státy provádějí kontroly na místě, aby ověřily, zda příjemce dodržuje povinnosti stanovené v této hlavě.
4. Komise přijme prováděcí akty, kterými stanoví pravidla pro provádění kontrol za účelem ověření dodržování povinností uvedených v rámci této hlavy, včetně pravidel umožňujících, aby analýza rizik zohlednila tyto skutečnosti:
a)
zapojení zemědělce do zemědělského poradenského systému stanoveného v hlavě III tohoto nařízení;
b)
zapojení zemědělce do certifikačního systému, pokud tento systém pokrývá dotčené požadavky a standardy.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
Článek 97
Uplatnění správní sankce
1. Správní sankce stanovená v článku 91 je uložena, pokud kdykoli v daném kalendářním roce nejsou dodržována pravidla podmíněnosti a pokud dané nedodržení pravidel lze přímo přičíst příjemci, který v daném kalendářním roce podal žádost o podporu nebo žádost o platbu.
První pododstavec se použije obdobně na příjemce, u kterých se zjistí, že nedodrželi pravidla podmíněnosti kdykoli během tří let od 1. ledna roku následujícího po kalendářním roce, v němž byla poskytnuta první platba v rámci programů na podporu restrukturalizace a přeměny, nebo kdykoli během jednoho roku od 1. ledna roku následujícího po kalendářním roce, v němž byla poskytnuta platba v rámci programů na podporu zelené sklizně podle nařízení (EU) č. 1308/2013 („dané roky / daná léta“).
2. V případech, kdy je půda během daného kalendářního roku nebo daných let převedena, se odstavec 1 použije také tehdy, kdy je dotyčné nedodržení pravidel důsledkem jednání nebo opomenutí, jež lze přímo přičíst osobě, na kterou byla zemědělská půda převedena nebo která zemědělskou půdu převedla. Odchylně se v případě, že osoba, které lze toto jednání nebo opomenutí přímo přičíst, podala žádost o podporu nebo žádost o platbu v daném kalendářním roce nebo v daných letech, správní sankce se uloží na základě celkových částek plateb uvedených v článku 92, jež byly nebo mají být této osobě poskytnuty.
Pro účely tohoto odstavce se „převodem“ rozumí jakýkoli druh transakce, při níž převodce přestává disponovat zemědělskou půdou.
3. Bez ohledu na odstavec 1 a podle pravidel přijímaných podle článku 101 se mohou členské státy rozhodnout neuplatnit správní sankci na příjemce a kalendářní rok, pokud je sankce ve výši 100 EUR nebo méně.
Pokud se členský stát rozhodne využít možnosti podle prvního pododstavce, příslušný orgán v následujícím roce přijme u vzorku příjemců opatření nezbytná pro ověření, že příjemce zjištěné nedostatky v dodržování pravidel odstranil. Zjištěné nedostatky a povinnost přijmout nápravná opatření se oznámí příjemci.
4. Uložením správní sankce není dotčena legalita a správnost plateb, na něž se vztahuje snížení nebo vyloučení.
Článek 98
Uplatnění správní sankce v Bulharsku, Chorvatsku a Rumunsku
Pokud jde o povinné požadavky na hospodaření v oblasti dobrých životních podmínek zvířat uvedené v příloze II, uplatní se správní sankce uvedené v článku 91 v případě Bulharska a Rumunska nejpozději od 1. ledna 2016.
Pokud jde o povinné požadavky na hospodaření (PPH) uvedené v příloze II, uplatní se sankce uvedené v článku 91 v případě Chorvatska podle tohoto časového harmonogramu:
a)
od 1. ledna 2014 u PPH 1 až PPH 3 a u PPH 6 až PPH 8;
b)
od 1. ledna 2016 u PPH 4, PPH 5, PPH 9 a PPH 10;
c)
od 1. ledna 2018 u PPH 11 až PPH 13.
Článek 99
Výpočet správní sankce
1. Správní sankce stanovená v článku 91 se uplatní snížením nebo vyloučením celkové částky plateb uvedených v článku 92, které byly nebo mají být poskytnuty dotčenému příjemci v souvislosti se žádostmi o podporu, které příjemce podal nebo podá během kalendářního roku, kdy došlo ke zjištění.
Při výpočtu těchto snížení a vyloučení je třeba vzít v úvahu závažnost, rozsah, trvání a opakování zjištěného nedodržení požadavků, jakož i kritéria stanovená v odstavcích 2, 3 a 4.
2. V případě nedodržení požadavků z důvodu nedbalosti nepřesáhne procento snížení 5 % a v případě opakovaného nedodržení požadavků 15 %.
Členské státy mohou zavést systém včasného varování, který se vztahuje na případy nedodržení požadavků, jež vzhledem ke své malé závažnosti, rozsahu a trvání nepovedou v řádně odůvodněných případech ke snížení nebo vyloučení. Pokud se členský stát rozhodne této možnosti využít, příslušný orgán příjemci zašle včas dopis s upozorněním, který jej informuje o zjištěných nedostatcích a o povinnosti přijmout nápravná opatření. Zjistí-li se při následné kontrole, že k napravení nedošlo, uplatní se snížení podle prvního odstavce zpětně.
V případě nedodržení požadavků, jež představuje přímé nebezpečí pro lidské zdraví nebo zdraví zvířat, se však snížení nebo vyloučení uplatní vždy.
Členské státy mohou přednostně zpřístupnit zemědělský poradenský systém příjemcům, kterým se včasného varování dostalo poprvé.
3. V případě úmyslného nedodržení požadavků nesmí být míra snížení v zásadě nižší než 20 % a může vést až k úplnému vyloučení z jednoho či více režimů podpory; lze ji uplatnit na jeden kalendářní rok či na více kalendářních let.
4. V každém případě nesmí být celková výše snížení a vyloučení za jeden kalendářní rok vyšší než celková částka podle odst. 1 prvního pododstavce.
Článek 100
Částky vyplývající z podmíněnosti
Členské státy si mohou ponechat 25 % částek vyplývajících z uplatnění snížení a vyloučení podle článku 99.
Článek 101
Pravomoci Komise v souvislosti s uplatňováním a výpočtem správních sankcí
1. S cílem zajistit správné rozdělení finančních prostředků oprávněným příjemcům a provádění podmíněnosti účinným, soudržným a nediskriminačním způsobem je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, kterými:
a)
stanoví harmonizovaný základ pro výpočet správních sankcí v důsledku podmíněnosti podle článku 99 s ohledem na snížení z důvodu finanční kázně;
b)
stanoví podmínky pro uplatnění a výpočet správních sankcí v důsledku podmíněnosti, a to i v případě nesouladu, který lze přímo přičíst danému příjemci.
2. Komise přijme prováděcí akty, kterými stanoví procedurální a technická pravidla týkající se výpočtu a uplatňování správních sankcí podle článků 97 až 99, a to i pokud jde o příjemce sestávající se ze skupin osob podle článků 28 a 29 nařízení (EU) č. 1305/2013.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
HLAVA VII
SPOLEČNÁ USTANOVENÍ
KAPITOLA I
Komunikace
Článek 102
Sdělování informací
1. Nad rámec ustanovení v odvětvových nařízeních předávají členské státy Komisi tyto informace, výkazy a doklady:
a)
u akreditovaných platebních agentur a akreditovaných koordinačních subjektů:
i)
jejich akreditační listinu,
ii)
jejich funkci (akreditovaná platební agentura nebo akreditovaný koordinační subjekt),
iii)
případně odnětí jejich akreditace;
b)
u certifikačních subjektů:
i)
jejich název,
ii)
jejich adresu;
c)
u opatření souvisejících s operacemi financovanými z fondů:
i)
výkazy výdajů, které slouží zároveň jako žádost o platby, podepsané akreditovanou platební agenturou nebo akreditovaným koordinačním subjektem, k nimž jsou přiloženy požadované informace,
ii)
pokud jde o EZZF, odhad jejich finančních potřeb, a pokud jde o EZFRV, aktualizovaný odhad výkazů výdajů, které budou předloženy v průběhu roku, a odhad výkazů výdajů na příští rozpočtový rok,
iii)
prohlášení řídícího subjektu a roční účetní závěrky akreditovaných platebních agentur,
iv)
každoroční souhrn výsledků všech dostupných auditů a kontrol prováděných v souladu s harmonogramem a prováděcími ustanoveními uvedenými ve zvláštních odvětvových pravidlech.
Roční účetní závěrka akreditovaných platebních agentur týkající se výdajů EZFRV se předkládá za každý jednotlivý program.
2. Členské státy podrobně informují Komisi o opatřeních přijatých k provádění dobrého zemědělského a environmentálního stavu podle článku 94 a o prvcích zemědělského poradenského systému podle hlavy III.
3. Členské státy pravidelně informují Komisi o uplatňování integrovaného systému podle hlavy V kapitoly II. Komise k této otázce organizuje výměny názorů s členskými státy.
Článek 103
Zachování důvěrnosti
1. Členské státy a Komise přijmou veškerá nezbytná opatření, aby zajistily důvěrnost informací sdělených nebo získaných v rámci kontrol a schvalování účetní závěrky prováděných podle tohoto nařízení.
Na tyto informace se vztahují pravidla stanovená v článku 8 nařízení (Euratom, ES) č. 2185/96.
2. Aniž jsou dotčena vnitrostátní ustanovení o soudním řízení, vztahuje se na informace získané v průběhu kontrol podle hlavy V kapitoly III služební tajemství. Nesmějí být sděleny jiným osobám kromě těch, které je musejí znát pro výkon povinností vyplývajících z jejich postavení v členských státech anebo v orgánech Unie.
Článek 104
Pravomoci Komise
Komise může přijmout prováděcí akty, kterými stanoví pravidla týkající se:
a)
formy, obsahu, intervalů, lhůt a postupů, jak jsou Komisi předávány nebo poskytovány:
i)
výkazy výdajů a odhady výdajů, jakož i jejich aktualizace, včetně účelově vázaných příjmů,
ii)
prohlášení řídícího subjektu a roční účetní závěrky platebních agentur, jakož i výsledky všech dostupných provedených auditů a kontrol,
iii)
zprávy o potvrzení účetní závěrky,
iv)
název a další identifikační údaje akreditovaných platebních agentur, akreditovaných koordinačních subjektů a certifikačních subjektů,
v)
pravidla zaúčtování a plateb výdajů financovaných z fondů,
vi)
oznámení o finančních úpravách provedených členskými státy v souvislosti s operacemi nebo programy rozvoje venkova a souhrnné zprávy o postupech vymáhání částek zahájených členskými státy v důsledku nesrovnalostí,
vii)
informace o opatřeních přijatých podle článku 58;
b)
postupů pro výměnu informací a dokumentů mezi Komisí a členskými státy a zavedení informačních systémů, včetně typu, formy a obsahu údajů zpracovávaných těmito systémy a pravidel jejich uchovávání;
c)
oznamování informací, dokumentů, statistik a zpráv členských států Komisi, jakož i lhůty a způsoby jejich oznamování.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
KAPITOLA II
Použití eura
Článek 105
Obecné zásady
1. Částky uváděné v rozhodnutích Komise, jimiž se přijímají programy rozvoje venkova, částky závazků a plateb Komise, ověřené nebo potvrzené částky výdajů a částky výkazů výdajů členských států se vyjadřují a vyplácejí v eurech.
2. Ceny a částky stanovené v právních předpisech v oblasti zemědělství se vyjadřují v eurech.
V členských státech, které přijaly euro, se tyto ceny a částky poskytují nebo vybírají v eurech, a v členských státech, které euro nepřijaly, v jejich národní měně.
Článek 106
Směnný kurz a rozhodná skutečnost
1. Ceny a částky podle čl. 105 odst. 2 se v členských státech, které nepřijaly euro, přepočtou na národní měnu za použití směnného kurzu.
2. Rozhodnou skutečností pro směnný kurz je:
a)
splnění celních formalit při dovozu nebo vývozu v případě částek vybraných nebo poskytnutých v rámci obchodu s třetími zeměmi;
b)
skutečnost, jejímž prostřednictvím je dosaženo hospodářského účelu operace ve všech ostatních případech.
3. Je-li přímá platba stanovená nařízením (EU) č. 1307/2013 provedena příjemci v jiné měně než v euru, pak částku podpory vyjádřenou v eurech přepočtou členské státy na národní měnu na základě posledního směnného kursu stanoveného Evropskou centrální bankou před 1. říjnem roku, pro který je podpora udělena.
Odchylně od prvního pododstavce mohou členské státy v řádně odůvodněných případech rozhodnout, že přepočet provedou na základě průměru směnných kurzů stanovených Evropskou centrální bankou v průběhu měsíce předcházejícího 1. říjnu roku, pro který je podpora udělena. Členské státy, které této možnosti využijí, stanoví a zveřejní tento průměrný směnný kurz před 1. prosincem daného roku.
4. Pokud jde o EZZF, členské státy, jež nepřijaly euro, použijí při vypracovávání svých výkazů výdajů v souladu s ustanoveními této kapitoly stejný směnný kurz, který použily pro účely provedení plateb příjemcům nebo obdržení příjmů.
5. S cílem blíže určit rozhodnou skutečnost uvedenou v odstavci 2 nebo ji stanovit ze zvláštních důvodů souvisejících s organizací trhů nebo danou částkou je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, které stanoví pravidla pro tyto rozhodné skutečnosti a směnný kurz, který je třeba použít. Zvláštní rozhodná skutečnost se určí s ohledem na tato kritéria:
a)
skutečná a co nejrychlejší použitelnost změn směnného kurzu;
b)
podobnost rozhodných skutečností pro obdobné operace prováděné v rámci organizace trhů;
c)
souvztažnost mezi rozhodnými skutečnostmi pro různé ceny a částky, které se vztahují k organizaci trhů;
d)
použitelnost a účinnost kontrol používání vhodných směnných kurzů.
6. S cílem zabránit tomu, aby členské státy, které nepřijaly euro, nepoužívaly jiný směnný kurz při zaúčtování zinkasovaných příjmů nebo podpor vyplacených příjemcům v jiné měně než v eurech na straně jedné a při sestavování výkazu výdajů platební agenturou na straně druhé, je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, které stanoví pravidla pro směnný kurz platný při vypracování výkazů výdajů a záznamu operací veřejného skladování v účetnictví platební agentury.
Článek 107
Ochranná opatření a odchylky
1. Pokud by mimořádné měnové postupy související s národní měnou mohly ohrozit uplatňování práva Unie, může Komise přijmout prováděcí akty, kterými stanoví ochranná opatření. Tyto prováděcí akty se mohou od stávajících pravidel odchýlit pouze na dobu nezbytně nutnou.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
Opatření podle prvního pododstavce se neprodleně sdělí Evropskému parlamentu, Radě a členským státům.
2. V případech, kdy by mimořádné měnové postupy týkající se národní měny mohly ohrozit uplatňování práva Unie, je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, které stanoví výjimku z tohoto oddílu, zejména pak v těchto případech:
a)
pokud země používá abnormální kurzové techniky, například diferencované směnné kurzy, nebo dohody o směnném obchodu;
b)
pokud země má měnu, která není kotována na oficiálních devizových trzích, nebo pokud tendence takových měn hrozí vyvolat narušení obchodu.
Článek 108
Používání eura členskými státy, které nejsou členy eurozóny
1. Rozhodne-li se členský stát, který nepřijal euro, vyplácet výdaje vyplývající z právních předpisů v oblasti zemědělství v eurech namísto své národní měny, přijme opatření, která zajistí, že používání eura neposkytne žádnou soustavnou výhodu oproti použití národní měny.
2. Členský stát oznámí Komisi zamýšlená opatření dříve, než nabydou účinku. Opatření nesmějí nabýt účinku dříve, než s nimi Komise vyjádří souhlas.
KAPITOLA III
Zpráva a hodnocení
Článek 109
Výroční finanční zpráva
Do konce září každého roku následujícího po rozpočtovém roce vypracuje Komise finanční zprávu o řízení fondů za předchozí rozpočtový rok a předloží ji Evropskému parlamentu a Radě.
Článek 110
Sledování a hodnocení SZP
1. Zřizuje se společný rámec pro sledování a hodnocení, aby bylo možné měřit úspěšnost SZP, a zejména:
a)
přímých plateb podle nařízení (EU) č. 1307/2013;
b)
tržních opatření podle nařízení (EU) č. 1308/2013;
c)
opatření pro rozvoj venkova podle nařízení (EU) č. 1305/2013, a
d)
ustanovení tohoto nařízení.
Komise sleduje tato opatření politiky na základě zpráv členských států v souladu s pravidly stanovenými v nařízeních uvedených v prvním pododstavci. Komise vypracuje víceletý plán hodnocení s pravidelným hodnocením konkrétních nástrojů, který také následně provede.
S cílem zajistit účinné měření úspěšnosti je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, pokud jde o obsah a tvorbu uvedeného rámce.
2. Úspěšnost opatření SZP podle odstavce 1 se měří ve vztahu k těmto cílům:
a)
životaschopná produkce potravin se zaměřením na příjmy v zemědělství, zemědělskou produktivitu a cenovou stabilitu;
b)
udržitelné hospodaření s přírodními zdroji a opatření v oblasti klimatu se zaměřením na emise skleníkových plynů, biologickou rozmanitost, půdu a vodu;
c)
vyvážený územní rozvoj se zaměřením na zaměstnanost, růst a chudobu ve venkovských oblastech.
Komise přijme prováděcí akty, kterými vymezí soubor zvláštních ukazatelů pro cíle uvedené v prvním pododstavci. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
Ukazatele souvisejí se strukturou a cíli dané politiky a umožňují hodnocení pokroku, účinnosti a účelnosti politiky s ohledem na tyto cíle.
3. Rámec pro sledování a hodnocení odráží strukturu SZP takto:
a)
v případě přímých plateb podle nařízení (EU) č. 1307/2013, tržních opatření podle nařízení (EU) č. 1308/2013 a ustanovení tohoto nařízení sleduje Komise tyto nástroje na základě zpráv členských států v souladu s pravidly stanovenými v těchto nařízeních. Komise vypracuje víceletý plán hodnocení s pravidelným hodnocením konkrétních nástrojů, které se provádí z pověření Komise; hodnocení je prováděno včas a nezávislými hodnotiteli;
b)
sledování a hodnocení intervenčních opatření v rámci politiky rozvoje venkova se provádí podle článků 67 až 79 nařízení (EU) č. 1305/2013.
Komise zajistí, aby kombinovaný dopad všech nástrojů SZP podle odstavce 1 byl měřen a hodnocen na základě společných cílů uvedených v odstavci 2. Úspěšnost SZP při dosahování společných cílů se měří a hodnotí na základě společných ukazatelů dopadu a souvisejících zvláštních cílů na základě ukazatelů výsledků. Zprávy o měření a hodnocení celkové úspěšnosti všech nástrojů SZP vypracovává Komise na základě údajů uvedených v hodnoceních SZP, včetně hodnocení programů rozvoje venkova, jakož i dalších příslušných zdrojů informací.
4. Členské státy poskytnou Komisi veškeré nezbytné informace, které umožní sledování a hodnocení dotyčných opatření. Tyto informace by pokud možno měly pocházet ze zavedených zdrojů údajů, jakými jsou například zemědělská účetní datová síť a Eurostat.
Komise zohlední potřeby týkající se údajů a synergie mezi možnými zdroji údajů, a zejména jejich případné použití pro statistické účely.
Komise přijme prováděcí akty, kterými stanoví pravidla týkající se informací, které mají poskytovat členské státy, přičemž zohlední potřebu zamezit jakékoli zbytečné administrativní zátěži, jakož i pravidla týkající se potřeby údajů a synergie mezi možnými zdroji údajů. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
5. Komise předloží Evropskému parlamentu a Radě první zprávu o provádění tohoto článku, včetně prvních výsledků týkajících se výkonnosti SZP, do 31. prosince 2018. Druhou zprávu, včetně hodnocení úspěšnosti SZP, předloží nejpozději do 31. prosince 2021.
KAPITOLA IV
Transparentnost
Článek 111
Zveřejňování údajů o příjemcích
1. Členské státy zajistí každoroční následné zveřejnění údajů o příjemcích finančních prostředků z fondů. Toto zveřejnění obsahuje:
a)
aniž je dotčen čl. 112 první pododstavec tohoto nařízení, tyto údaje o příjemci
i)
jméno a příjmení, pokud je příjemcem fyzická osoba,
ii)
plný evidovaný oficiální název, pokud jsou příjemcem právnická osoba s vlastní právní subjektivitou podle právních předpisů daného členského státu;
iii)
plný název sdružení, tak jak je evidováno nebo jinak úředně uznáno, pokud je příjemcem sdružení právnických osob bez vlastní právní subjektivity;
b)
název obce, kde příjemce sídlí nebo je registrován, a případně poštovní směrovací číslo nebo jeho část identifikující danou obec;
c)
výši vyplacených částek odpovídajících každému opatření financovanému z fondů, které každý příjemce obdržel v daném finančním roce;
d)
povahu a popis opatření financovaných z jednoho z fondů a v jejichž rámci se platba uvedená v písmenu c) uděluje.
Údaje uvedené v prvním pododstavci se zveřejňují na zvláštních internetových stránkách pro každý členský stát. Musejí být dostupné po dva roky od data, kdy byly poprvé zveřejněny.
2. Pokud jde o platby odpovídající opatřením financovaným z EZFRV uvedené v odst. 1 prvním pododstavci písm. c), odpovídají částky, které mají být zveřejněny, celkovému veřejnému financování, které zahrnuje jak prostředky Unie, tak i vnitrostátní příspěvek.
Článek 112
Prahová hodnota
Členské státy nesmějí zveřejnit jméno příjemce, jak je stanoveno v čl. 111 odst. 1 prvním pododstavci písm. a) tohoto nařízení, za těchto okolností:
a)
pokud je v případě členských států, které zavádějí režim pro malé zemědělce podle hlavy V nařízení (EU) č. 1307/2013, částka podpory obdržené příjemcem v jednom roce stejná jako částka stanovená členským státem podle čl. 63 odst. 1 druhého pododstavce nebo čl. 63 odst. 2 druhého pododstavce daného nařízení, nebo je nižší;
b)
pokud je v případě členských států, které nezavádějí režim pro malé zemědělce podle hlavy V nařízení (EU) č. 1307/2013, částka podpory obdržené příjemcem v jednom roce rovna částce 1 250 EUR, nebo je nižší.
Pokud se použije písm. a) první pododstavec, zveřejní Komise v souladu s pravidly přijatými podle článku 114 částky stanovené členským státem podle článku 63 nařízení (EU) č. 1307/2013 a oznámené Komisi podle uvedeného nařízení.
V případě, kdy se použije první pododstavec tohoto článku, zveřejní členské státy informace uvedené v čl. 111 odst. 1 prvním pododstavci písm. b), c) a d) a příjemce je identifikován pomocí kódu. O formě tohoto kódu rozhodnou členské státy.
Článek 113
Informování příjemců
Členské státy informují příjemce, že jejich údaje budou zveřejněny v souladu s článkem 111 a že tyto údaje mohou být zpracovávány subjekty Unie a členských států příslušnými v oblasti auditu a kontroly za účelem ochrany finančních zájmů Unie.
V případě osobních údajů informují členské státy v souladu s požadavky směrnice 95/46/ES příjemce o jejich právech vyplývajících z pravidel pro ochranu údajů a o postupech výkonu těchto práv.
Článek 114
Pravomoci Komise
Komise přijme prováděcí akty, kterými stanoví pravidla týkající se:
a)
formy, včetně způsobu prezentace podle opatření, a harmonogramu zveřejnění podle článků 111 a 112;
b)
jednotného uplatňování článku 113;
c)
spolupráce mezi Komisí a členskými státy.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 116 odst. 3.
HLAVA VIII
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 115
Výkon přenesené pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedená v článcích 8, 20, 40, 46, 50, 53, 57, 62, 63, 64, 65, 66, 72, 76, 77, 79, 84, 89, 93, 101, 106, 107, 110 a 120 je svěřena Komisi za podmínek stanovených v tomto článku.
2. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedená v článcích 8, 20, 40, 46, 50, 53, 57, 62, 63, 64, 65, 66, 72, 76, 77, 79, 84, 89, 93, 101, 106, 107, 110 a 120 je svěřena Komisi na dobu sedmi let ode dne vstupu tohoto nařízení v platnost. Komise vypracuje zprávu o přenesené pravomoci nejpozději devět měsíců před koncem tohoto sedmiletého období. Přenesení pravomoci se automaticky prodlužuje o stejně dlouhá období, pokud Evropský parlament nebo Rada nevysloví proti tomuto prodloužení námitku nejpozději tři měsíce před koncem každého z těchto období.
3. Evropský parlament nebo Rada mohou přenesení pravomoci uvedené v článcích 8, 20, 40, 46, 50, 53, 57, 62, 63, 64, 65, 66, 72, 76, 77, 79, 84, 89, 93, 101, 106, 107, 110 a 120, kdykoli zrušit. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomocí v něm blíže určených. Rozhodnutí nabývá účinku prvním dnem po zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie nebo k pozdějšímu dni, který je v něm upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci.
4. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
5. Akt v přenesené pravomoci přijatý podle článků 8, 20, 40, 46, 50, 53, 57, 62, 63, 64, 65, 66, 72, 76, 77, 79, 84, 89, 93, 101, 106, 107, 110 a 120 vstoupí v platnost, pouze pokud proti němu Evropský parlament nebo Rada nevysloví námitky ve lhůtě dvou měsíců ode dne, kdy jim byl tento akt oznámen, nebo pokud Evropský parlament i Rada před uplynutím této lhůty informují Komisi o tom, že námitky nevysloví. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o dva měsíce.
Článek 116
Postup projednávání ve výborech
1. Komisi je nápomocen Výbor zemědělských fondů. Tento výbor je výborem ve smyslu nařízení (EU) č. 182/2011.
Pro účely článků 15, 58, 62, 63, 64, 65, 66, 75, 77, 78, 89, 90, 96, 101 a 104, pokud jde o záležitosti týkající se přímých plateb, rozvoje venkova a/nebo společné organizace trhů, je Komisi nápomocen Výbor zemědělských fondů zřízený tímto nařízením, Výbor pro přímé platby zřízený nařízením (EU) č. 1307/2013, Výbor pro rozvoj venkova zřízený nařízením (EU) č. 1305/2013 nebo Výbor pro společnou organizaci zemědělských trhů zřízený nařízením (EU) č. 1308/2013. Tyto výbory jsou výbory ve smyslu nařízení (EU) č. 182/2011.
2. Odkazuje-li se na tento odstavec, použije se článek 4 nařízení (EU) č. 182/2011.
3. Odkazuje-li se na tento odstavec, použije se článek 5 nařízení (EU) č. 182/2011.
Pokud v případě aktů uvedených v článku 8 výbor nevydá žádné stanovisko, Komise navrhovaný prováděcí akt nepřijme a použije se čl. 5 odst. 4 třetí pododstavec nařízení (EU) č. 182/2011.
Článek 117
Zpracování a ochrana osobních údajů
1. Členské státy a Komise shromažďují osobní údaje za účelem plnění svých příslušných povinností v oblasti řízení, kontroly, auditu, jakož i sledování a hodnocení, které vyplývají z tohoto nařízení, a zejména povinností stanovených v hlavě II kapitole II, v hlavě III, v hlavě IV kapitole III a IV, v hlavách V a VI a v hlavě VII kapitole III, jakož i pro statistické účely, a zpracovávají tyto údaje pouze způsobem slučitelným s těmito účely.
2. Pokud jsou osobní údaje zpracovávány pro účely sledování a hodnocení podle hlavy VII kapitoly III, jakož i pro statistické účely, musejí být anonymizovány a zpracovány pouze v souhrnné podobě.
3. Osobní údaje se zpracovávají v souladu s pravidly stanovenými ve směrnici 95/46/ES a v nařízení (ES) č. 45/2001. Tyto údaje se především neuchovávají ve formě umožňující identifikaci subjektů údajů po dobu delší, než je nezbytné pro účely, ke kterým byly údaje shromážděny nebo ke kterým jsou dále zpracovávány, se zohledněním minimální doby pro uchovávání údajů stanovené v příslušných právních předpisech členských států a Unie.
4. Členské státy informují subjekty údajů o tom, že jejich osobní údaje mohou být v souladu s odstavcem 1 zpracovány vnitrostátními orgány a orgány Unie a že v tomto ohledu požívají práv, která jsou stanovena v příslušných pravidlech na ochranu údajů obsažených ve směrnici 95/46/ES a nařízení (ES) č. 45/2001.
5. Na tento článek se vztahují články 111 až 114.
Článek 118
Úroveň provádění
Členské státy odpovídají za provádění programů a plnění svých úkolů podle tohoto nařízení na úrovni, kterou považují za vhodnou v souladu se svým institucionálním, právním a finančním rámcem a v souladu s tímto nařízením a dalšími příslušnými pravidly Unie.
Článek 119
Zrušení
1. Nařízení (EHS) č. 352/78, (ES) č. 165/94, (ES) č. 2799/98, (ES) č. 814/2000, (ES) č. 1290/2005 a (ES) č. 485/2008 se zrušují.
Článek 31 nařízení (ES) č. 1290/2005 a příslušná prováděcí pravidla však zůstávají v platnosti do 31. prosince 2014.
2. Odkazy na zrušená nařízení se považují za odkazy na toto nařízení v souladu se srovnávací tabulkou obsaženou v příloze III.
Článek 120
Přechodná ustanovení
Pro zajištění hladkého přechodu od ustanovení zrušených nařízení uvedených v článku 118 k ustanovením tohoto nařízení je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 115, pokud jde o případy, kdy lze uplatnit odchylky od pravidel stanovených v tomto nařízení, jakož i jejich doplnění.
Článek 121
Vstup v platnost a použitelnost
1. Toto nařízení vstupuje v platnost dnem vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 1. ledna 2014.
2. Následující ustanovení se však použijí:
a)
články 7, 8, 16, 25, 26 a 43 ode dne 16. října 2013;
b)
články 18 a 40, pokud jde o výdaje uskutečněné ode dne 16. října 2013;
c)
článek 52 ode dne 1. ledna 2015.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 17. prosince 2013
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 1306/2013
z dnia 17 grudnia 2013
w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 43 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowanym „WPR do 2020 r.: sprostać wyzwaniom przyszłości związanym z żywnością, zasobami naturalnymi oraz aspektami terytorialnymi” przeanalizowano potencjalne wyzwania, cele oraz kierunki działania dla wspólnej polityki rolnej (WPR) po 2013 r. W kontekście debaty na temat tego komunikatu reforma WPR powinna wejść w życie ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2014 r. Reforma ta powinna obejmować wszystkie główne instrumenty WPR, w tym rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 (2). Doświadczenia ze stosowania tego rozporządzenia wskazują, że niektóre elementy mechanizmu finansowania i monitorowania wymagają dostosowania. Z uwagi na zakres reformy należy uchylić rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 i zastąpić je nowym aktem prawnym. Ponadto reforma powinna w jak największym stopniu harmonizować, udoskonalić i uprościć jego przepisy.
(2)
W celu uzupełnienia lub zmiany niektórych elementów niniejszego rozporządzenia, innych niż istotne, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w odniesieniu do akredytacji agencji płatniczych i jednostek koordynujących, obowiązków agencji płatniczych w odniesieniu do interwencji publicznej, jak również przepisów w zakresie obowiązków tych agencji zwiazanych z zarządzaniem i kontrolą, środków, jakie mają być finansowane z budżetu ogólnego Unii Europejskiej (budżetu Unii) w ramach interwencji publicznej oraz oceny operacji związanych z interwencją publiczną. Uprawnienia te powinny również obejnować odstępstwa od niekwalifikowalności płatności dokonywanych przez agencje płatnicze na rzecz beneficjentów przed najwcześniejszą możliwą datą płatności lub po najpóźniejszej możliwej dacie płatności oraz kompensację pomiędzy wydatkami i dochodami w ramach Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). Dodatkowo, uprawnienia te powinny obejmować metody mającyce zastosowanie do zobowiązań i płatności kwot jeżeli do początku roku finansowego nie przyjęto budżetu Unii lub jeżeli łączna kwota planowanych zobowiązań przekracza próg określony w art. 170 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (3).
Ponadto, uprawnienia te powinny obejmować odroczenia płatności miesięcznych Komisji na rzecz państw członkowskich w odniesieniu do wydatków w ramach EFRG oraz warunków dotyczących ograniczania lub zawieszania przez Komisję płatności okresowych na rzecz państw członkowskich w ramach EFRROW. Uprawnienia te powinny dodatkowo obejmować zawieszanie płatności miesięcznych lub płatności okresowych, w odniesieniu do których nie przesłano na czas odpowiednich informacji statystycznych, szczególne obowiązki państw członkowskich dotyczące kontroli, kryteriów i metodologii stosowania korekt w kontekście procedury rozliczania zgodności rachunków i windykacji należności. Ponadto, uprawnienia te powinny obejmować wymogi w odniesieniu do procedur celnych, zwrotu pomocy oraz kar nakładanych w przypadku niespełnienia warunków kwalifikowalności oraz zobowiązania lub inne obowiązki wynikające ze stosowania sektorowego prawodawstwa rolnego. Podobnie, uprawnienia te powinny obejmować środki wspierania rynku, w odniesieniu do których Komisja może zawiesić płatności miesięczne, przepisy dotyczące zabezpieczeń, dotyczące funkcjonowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, a także środków wyłączonych z kontroli transakcji. Podobnie, uprawnienia te powinny obejmować zmianę sumy wpływów lub płatności, poniżej której dokumenty handlowe przedsiębiorstw nie powinny zwykle być kontrolowane na podstawie niniejszego rozporządzenia, kary stosowane zgodnie z zasadą wzajemnej zgodności, wymogi w zakresie kontroli w sektorze wina oraz przepisy dotyczące utrzymywania trwałych użytków zielonych. Wreszcie uprawnienia te powinny obejmować przepisy dotyczące terminu operacyjnego oraz kursu walutowego, jaki ma być stosowany przez państwa członkowskie, które nie stosują euro, środki mające na celu zagwarantowanie stosowania prawa Unii, jeżeli wyjątkowe praktyki monetarne związane z walutami krajowymi mogą mu zagrażać, w odniesieniu do treści wspólnych ram monitorowania i ewaluacji środków przyjętych w ramach WPR oraz w odniesieniu do środków przejściowych. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(3)
WPR obejmuje szereg środków, spośród których część dotyczy rozwoju obszarów wiejskich. Aby przyczynić się do realizacji celów WPR, ważne jest zapewnienie finansowania tych środków. Ponieważ środki te posiadają wspólne niektóre elementy, lecz także różnią się w wielu aspektach, ich finansowanie powinno być regulowane przez te same przepisy. W razie konieczności przepisy te powinny pozwalać na ich zróżnicowane traktowanie. Rozporządzeniem (WE) nr 1290/2005 utworzono dwa europejskie fundusze rolne, a mianowicie EFRG oraz EFRROW („fundusze”). Fundusze te powinny zostać utrzymane.
(4)
Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 oraz przepisy przyjęte na jego podstawie należy stosować do środków określonych w niniejszym rozporządzeniu. Niniejsze rozporządzenie ustanawia w szczególności przepisy dotyczące zarządzania dzielonego z państwami członkowskimi w oparciu o zasady należytego zarządzania finansami, przejrzystości oraz niedyskryminacji, a także przepisy dotyczące funkcji akredytowanych instytucji i zasad budżetowych, przepisy, których należy przestrzegać w ramach niniejszego rozporządzenia.
(5)
W celu zapewnienia spójności między praktykami państw członkowskich oraz zharmonizowanego stosowania przez państwa członkowskie klauzuli dotyczącej siły wyższej, niniejsze rozporządzenie powinno przewidywać, w stosownych przypadkach, wyłączenia w przypadkach siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, a także niewyczerpujący wykaz możliwych przypadków wystąpienia siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, które powinny być uznawane przez właściwe organy krajowe. Organy te powinny podejmować decyzje dotyczące siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności indywidualnie dla każdego przypadku, na podstawie odpowiednich dowodów oraz stosując pojęcie siły wyższej w świetle prawa Unii dotyczącego rolnictwa, w tym orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości.
(6)
Wydatki w ramach WPR, w tym wydatki związane z rozwojem obszarów wiejskich, powinny być finansowane z budżetu Unii, z wykorzystaniem funduszy - bezpośrednio albo na zasadzie zarządzania dzielonego z państwami członkowskimi. Należy określić rodzaje środków, które mogą być finansowane z wykorzystaniem funduszy.
(7)
Należy wprowadzić przepisy dotyczące akredytowania przez państwa członkowskie agencji płatniczych i ustanowienia procedur dotyczących uzyskiwania deklaracji zarządczych, oraz uzyskiwania zatwierdzania systemów zarządzania i kontroli, jak również zatwierdzania rocznych sprawozdań finansowych przez niezależne podmioty. Ponadto w celu zapewnienia przejrzystości kontroli krajowych, w szczególności w zakresie procedur dotyczących zezwoleń, zatwierdzania i wypłaty oraz w celu zmniejszenia obciążeń Komisji i państw członkowskich, związanych z administracją i audytem, w przypadku gdy wymagana jest akredytacja każdej agencji płatniczej, należy ograniczyć liczbę organów i instytucji, którym przydzielono te zadania, przy jednoczesnym poszanowaniu przepisów konstytucyjnych każdego z państw członkowskich. W celu uniknięcia niepotrzebnych kosztów związanych ze zmianami organizacyjnymi państwa członkowskie powinny mieć możliwość zachowania liczby agencji płatniczych, które uzyskały akredytację przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.
(8)
W przypadku gdy państwo członkowskie akredytuje więcej niż jedną agencję płatniczą, ważne jest, aby wyznaczyło jedną publiczną jednostkę koordynującą, aby zapewnić spójność zarządzania funduszami, kontakty między Komisją a poszczególnymi akredytowanymi agencjami płatniczymi oraz szybkie przekazywanie żądanych przez Komisję informacji dotyczących działalności poszczególnych agencji płatniczych. Publiczna jednostka koordynująca powinna również podejmować i koordynować działania w celu eliminowania wszelkich niedociągnięć natury ogólnej i powinna na bieżąco informować Komisję o wszelkich podejmowanych działaniach następczych. Ponadto, jednostka ta powinna wspierać i w miarę możliwości zapewniać jednolite stosowanie wspólnych przepisów i norm.
(9)
Jedynie agencje płatnicze, które zostały akredytowane przez państwa członkowskie dają rozsądną gwarancję przeprowadzenia niezbędnych kontroli przed przyznaniem beneficjentom pomocy unijnej. Dlatego też w niniejszym rozporządzeniu należy wyraźnie określić, że z budżetu Unii mogą być zwracane wyłącznie wydatki dokonane przez akredytowane agencje płatnicze.
(10)
Aby pomóc beneficjentom w zwiększeniu świadomości na temat związku pomiędzy praktykami rolniczymi i zarządzaniem gospodarstwami, z jednej strony, a wymogami w zakresie środowiska, zmiany klimatu, utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej, bezpieczeństwa żywności, zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt, zdrowia roślin oraz dobrostanu zwierząt, z drugiej strony, państwa członkowskie powinny ustanowić kompleksowy system doradztwa rolniczego skierowany do beneficjentów. Wspomniany system doradztwa rolniczego nie powinien jednak wpływać w jakikolwiek sposób na obowiązki i odpowiedzialność beneficjentów w zakresie przestrzegania tych wymogów. Ponadto, państwa członkowskie powinny jasno rozgraniczyć doradztwo i kontrole.
(11)
System doradztwa rolniczego powinien obejmować przynajmniej obowiązki na poziomie gospodarstwa wynikające z norm i wymogów w zakresie zasady wzajemnej zgodności. System ten powinien również obejmować wymogi, jakich należy przestrzegać w odniesieniu do praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska oraz utrzymywania użytków rolnych na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 (4), a także działania na poziomie gospodarstwa przewidziane w programach rozwoju obszarów wiejskich mające na celu modernizację, budowanie konkurencyjności, integrację sektorową, innowację, orientację rynkową oraz propagowanie przedsiębiorczości.
System ten powinien również obejmować wymogi nałożone na beneficjentów przez państwa członkowskie w celu wprowadzenia w życie konkretnych przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE (5) oraz w celu wprowadzenia w życie art. 55 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 (6), w szczególności wymogi dotyczące zgodności z ogólnymi zasadami integrowanej ochrony roślin, o której mowa w art. 14 dyrektywy 2009/128/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7).
(12)
Przystąpienie do systemu doradztwa rolniczego przez beneficjentów powinno odbywać się na zasadzie dobrowolności. Wszyscy beneficjenci, nawet rolnicy nie otrzymujący pomocy w ramach WPR, powinni mieć możliwość uczestnictwa w tym systemie. Państwa członkowskie powinny jednak mieć możliwość ustalania kryteriów przyznawania priorytetów. Ze względu na charakter systemu informacje uzyskane w trakcie wykonywania działalności doradczej należy traktować jako poufne, z wyjątkiem przypadków poważnego naruszenia prawa unijnego lub krajowego. Aby zapewnić skuteczność systemu, doradcy powinni posiadać odpowiednie kwalifikacje i odbywać regularne szkolenia.
(13)
W ramach EFRG, środki finansowe, niezbędne do pokrycia wydatków poniesionych przez akredytowane agencje płatnicze powinny być udostępniane państwom członkowskim przez Komisję w formie zwrotów na podstawie zaksięgowanych wydatków dokonanych przez te agencje. W oczekiwaniu na zwroty w formie płatności miesięcznych państwa członkowskie powinny gromadzić środki finansowe w zależności od potrzeb ich akredytowanych agencji płatniczych. Państwa członkowskie oraz beneficjenci zaangażowani w realizację WPR powinni ze środków własnych pokrywać swoje koszty administracyjne i koszty zatrudnienia.
(14)
Korzystanie z systemu agrometeorologicznego oraz nabycie i poprawa zdjęć satelitarnych powinny dostarczyć Komisji w szczególności odpowiednich środków zarządzania rynkami rolnymi, ułatwić monitorowanie wydatków rolniczych oraz monitorowanie zasobów rolnych w perspektywie średnio- i długoterminowej. W świetle doświadczeń zdobytych w związku ze stosowaniem rozporządzenia Rady (WE) nr 165/94 (8) do niniejszego rozporządzenia należy również włączyć niektóre z przepisów tego rozporządzenia, i w związku z tym uchylić rozporządzenie (WE) nr 165/94.
(15)
W kontekście przestrzegania dyscypliny budżetowej niezbędne jest określenie pułapu rocznego wydatków finansowanych przez EFRG z uwzględnieniem kwot maksymalnych ustalonych dla tego funduszu w wieloletnich ramach finansowych przewidzianych w rozporządzeniu Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (9).
(16)
Dyscyplina budżetowa wymaga również, aby roczny pułap wydatków finansowanych przez EFRG był przestrzegany w każdych okolicznościach oraz na każdym etapie procedury budżetowej i wykonywania budżetu. W związku z tym niezbędne jest, aby krajowy pułap płatności bezpośrednich dla państwa członkowskiego, określony w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013, był uważany za pułap finansowy dla takich bezpośrednich płatności dla danego państwa członkowskiego oraz aby zwroty tych płatności nie przekraczały tego pułapu finansowego. Ponadto dyscyplina budżetowa wymaga, aby wszystkie akty prawne Unii w dziedzinie WPR proponowane przez Komisję lub przyjmowane przez Unię lub przez Komisję i finansowane przez EFRG nie przekraczały rocznego pułapu wydatków finansowanych przez ten fundusz.
(17)
Z myślą o zapewnieniu, aby kwoty przeznaczone na finansowanie WPR nie przekraczały rocznych pułapów, należy utrzymać mechanizm finansowania, o którym mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009 (10), zgodnie z którym poziom wsparcia bezpośredniego zostaje dostosowany. W przypadku gdy Parlament Europejski i Rada nie ustalą ich przed dniem 30 czerwca roku kalendarzowego, do którego się one stosują, Komisja powinna być upoważniona do ustalenia tych dostosowań.
(18)
Aby wesprzeć sektor rolnictwa w przypadku poważnych kryzysów mających wpływ na produkcję rolną lub dystrybucję produktów rolnych, należy ustanowić rezerwę kryzysową w drodze zastosowania, na początku każdego roku, zmniejszenia płatności bezpośrednich przy pomocy mechanizmu dyscypliny finansowej.
(19)
Art. 169 ust. 3 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 przewiduje, że niezaangażowane środki odnoszące się do działań, o których mowa w art. 4 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, mogą zostać przeniesione jedynie na następny rok budżetowy, a przeniesienie takie może skutkować dodatkową płatnością jedynie na rzecz odbiorców końcowych, którzy w poprzednim roku budżetowym byli objęci dostosowaniem płatności bezpośrednich, o którym mowa w art. 25 niniejszego rozporządzenia. W konsekwencji, w przypadku gdy środki są przenoszone na następny rok budżetowy, administracje krajowe musiałyby w jednym roku budżetowym dokonywać płatności na rzecz dwóch grup beneficjentów płatności bezpośrednich: z jednej strony - dokonując zwrotów z niewykorzystanej kwoty przeniesionej na podstawie dyscypliny budżetowej na rzecz rolników objętych dyscypliną budżetową w poprzednim roku budżetowym, a z drugiej strony - dokonując płatności bezpośrednich w roku budżetowym N na rzecz tych rolników, którzy o nie wystąpili. Aby uniknąć nałożenia na administracje krajowe nadmiernych obciążeń administracyjnych, należy przewidzieć odstępstwo od art. 169 ust. 3 akapit czwarty rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, umożliwiając administracjom krajowym zwrot na rzecz rolników objętych dyscypliną finansową w roku N kwoty przeniesionej na rok budżetowy N, zamiast zwracać ją rolnikom objętym nią w roku N-1.
(20)
Środki podjęte w celu określenia wkładu finansowego z funduszy do celów obliczenia pułapów finansowych nie mają wpływu na kompetencje władzy budżetowej ustanowionej przez TFUE. Środki te powinny zatem opierać się na kwotach referencyjnych ustalonych zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym z dnia 19 listopada 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami oraz rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 1311/2013.
(21)
Dyscyplina budżetowa wymaga również stałego kontrolowania średniookresowej sytuacji budżetowej. Dlatego też w trakcie przedkładania projektu budżetu na dany rok Komisja powinna przedstawić swoje prognozy i analizy Parlamentowi Europejskiemu i Radzie oraz, w razie konieczności, zaproponować prawodawcy odpowiednie środki. Ponadto Komisja powinna wykorzystywać w pełni i przez cały czas swoje uprawnienia w zakresie zarządzania w celu zapewnienia przestrzegania pułapu rocznego oraz, w razie konieczności, proponować Parlamentowi Europejskiemu i Radzie bądź Radzie odpowiednie środki mające na celu poprawę sytuacji budżetowej. Jeżeli pod koniec roku budżetowego wnioski o zwrot przedstawione przez państwa członkowskie uniemożliwiają przestrzeganie pułapu rocznego, Komisja powinna mieć możliwość podjęcia środków umożliwiających tymczasowy podział dostępnych środków budżetowych pomiędzy państwa członkowskie proporcjonalnie do ich wniosków o zaległą wypłatę, jak również środków zapewniających zachowanie pułapu ustalonego na dany rok. Płatności na ten rok powinny być realizowane w następnym roku budżetowym; należy także ostatecznie ustalić całkowitą kwotę finansowania unijnego przysługującą państwom członkowskim, jak również sposób podziału wyrównania między państwami członkowskimi w celu zapewnienia przestrzegania ustalonej kwoty.
(22)
Wykonując budżet, Komisja powinna stosować comiesięczny system wczesnego ostrzegania i monitorowania wydatków rolnych, tak aby - w przypadku pojawienia się ryzyka przekroczenia pułapu rocznego - mogła jak najszybciej podjąć odpowiednie środki w ramach swoich uprawnień w zakresie zarządzania oraz - gdyby środki te okazały się niewystarczające - zaproponowania innych środków. Okresowe sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady powinno zawierać porównanie zmian wydatków dokonanych do dnia sporządzenia tego sprawozdania z wydatkami szacunkowymi, a także powinno zawierać ocenę prognozowalnego wykonania budżetu do końca roku budżetowego.
(23)
Kurs walutowy stosowany przez Komisję przy tworzeniu dokumentów budżetowych powinien odzwierciedlać najnowsze dostępne dane, z uwzględnieniem okresu upływającego między sporządzeniem dokumentów a ich przekazaniem.
(24)
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 (11) ustanawia przepisy, które mają zastosowanie do wsparcia finansowego w ramach funduszy objętych tym rozporządzeniem, w tym EFRROW. Przepisy te obejmują również kwalifikowalność wydatków, zarządzanie finansami oraz systemy zarządzania i kontroli. Ze względu na jasność prawa oraz spójność między funduszami objętymi niniejszym rozporządzeniem, w przypadku zarządzania finansami w ramach EFRROW należy odnieść się do odpowiednich przepisów dotyczących zobowiązań budżetowych, terminów płatności oraz anulowania, określonych w rozporządzeniu (UE) nr 1303/2013.
(25)
Programy rozwoju obszarów wiejskich są finansowane z budżetu Unii na podstawie zobowiązań w ratach rocznych. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość korzystania z przewidzianych unijnych środków finansowych od momentu rozpoczęcia programów. Dlatego też niezbędne jest ustanowienie odpowiednio ograniczonego systemu prefinansowania, aby zapewnić regularny przepływ środków finansowych umożliwiający dokonywanie płatności na rzecz beneficjentów w ramach programów w odpowiednim czasie.
(26)
Pomijając prefinansowanie, niezbędne jest wprowadzenie rozróżnienia między płatnościami Komisji na rzecz akredytowanych agencji płatniczych, płatnościami okresowymi i płatnością sald, a także ustanowić szczegółowe zasady dotyczące ich wypłaty. Zasada automatycznego anulowania powinna pomóc w przyspieszeniu realizacji programów i przyczyniać się do należytego zarządzania finansami. Przepisy dotyczące krajowych ram państw członkowskich w odniesieniu do programów regionalnych określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 (12) zapewniają również państwom członkowskim narzędzie służące zapewnieniu realizacji i należytego zarządzania finansami.
(27)
Pomoc unijną należy wypłacać beneficjentom w ustalonym terminie, tak aby mogła ona zostać skutecznie wykorzystana. Nieprzestrzeganie przez państwa członkowskie terminów płatności określonych w prawie Unii mogłoby tworzyć poważne problemy dla beneficjentów i stanowić zagrożenie dla zasady jednoroczności budżetu Unii. Dlatego też wydatki dokonane poza terminami płatności powinny zostać wyłączone z finansowania unijnego. Zasada proporcjonalności określona w rozporządzeniu (WE) nr 1290/2005, powinna zostać utrzymana i powinna mieć zastosowanie do obu funduszy. W celu poszanowania zasady proporcjonalności Komisja powinna mieć możliwość przewidywania wyjątków od tej ogólnej zasady.
(28)
Rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 przewiduje zmniejszenia i zawieszenia miesięcznych płatności lub płatności okresowych w ramach funduszy. Mimo dość ogólnego sformułowania tych przepisów, w praktyce mają one zastosowanie głównie w przypadku zmniejszania płatności w wyniku nieprzestrzegania terminów płatności, pułapów oraz podobnych „zagadnień związanych z rachunkowością”, które można z łatwością stwierdzić w deklaracjach wydatków. Przepisy te pozwalają również na zmniejszenia i zawieszenia płatności w przypadku poważnych i trwałych niedociągnięć w krajowych systemach kontroli. Stosowanie takich zmniejszeń i zawieszeń podlega jednak raczej restrykcyjnym warunkom merytorycznym oraz przewidziana jest szczególna, dwuetapowa procedura postępowania w takich przypadkach. Parlament Europejski i Rada wielokrotnie zwracały się do Komisji o zawieszenie płatności na rzecz państw członkowskich niewywiązujących się ze swoich zobowiązań. W związku z tym niezbędne jest doprecyzowanie systemu przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1290/2005 w odniesieniu do zmniejszeń i zawieszeń oraz połączenie przepisów dotyczących zmniejszeń i zawieszeń w ramach funduszy w jednym artykule. System zmniejszeń wynikających z „zagadnień związanych z rachunkowością” należy utrzymać zgodnie z istniejącą praktyką administracyjną. Należy wzmocnić możliwość zmniejszenia lub zawieszenia płatności w przypadku znaczących i trwałych niedociągnięć w krajowych systemach kontroli, aby zapewnić Komisji możliwość szybkiego zawieszenia płatności w przypadku wykrycia poważnych niedociągnięć. Taka możliwość powinna zostać również rozszerzona, aby uwzględnić zaniedbania w systemie odzyskiwania nieprawidłowych płatności.
(29)
Sektorowe prawodawstwo rolne zobowiązuje państwa członkowskie do przesyłania w wyznaczonych terminach informacji dotyczących ilości przeprowadzonych kontroli oraz ich wyników. Takich statystyk kontroli używa się do określenia poziomu błędu na poziomie państw członkowskich oraz - w szerszym zakresie - do celów kontroli zarządzania funduszami. Statystyki kontroli stanowią ważne źródło informacji dla Komisji, umożliwiając jej ustalenie, czy fundusze są prawidłowo zarządzane, i są istotnym elementem rocznego poświadczenia wiarygodności. Ze względu na fundamentalny charakter statystyk kontroli oraz w celu zapewnienia, aby państwa członkowskie wywiązywały się z obowiązku ich przesyłania w terminie, niezbędne jest ustanowienie instrumentu zapobiegającego opóźnieniom w przekazywaniu wymaganych danych, który jest proporcjonalny do zakresu braku danych. Należy zatem ustanowić przepisy umożliwiające Komisji zawieszenie części miesięcznych lub okresowych płatności, w odniesieniu do których nie przesłano odpowiednich informacji statystycznych w terminie.
(30)
Aby umożliwić ponowne wykorzystanie funduszy, potrzebne są przepisy dotyczące przyznawania określonych kwot. Wykaz zawarty w rozporządzeniu (WE) nr 1290/2005 należy uzupełnić poprzez dodanie kwot związanych z opóźnionymi płatnościami oraz rozliczeniami rachunków w odniesieniu do wydatków w ramach EFRG. W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 352/78 (13) ustanowiono również przepisy dotyczące przeznaczenia kwot pochodzących z utraconych zabezpieczeń. Przepisy te należy zharmonizować i połączyć z istniejącymi przepisami dotyczącymi dochodów przeznaczonych na określony cel. Należy zatem uchylić rozporządzenie (EWG) nr 352/78.
(31)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 814/2000 (14) oraz jego przepisy wykonawcze określają środki informacyjne związane z WPR, które mogą być finansowane na mocy art. 5 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1290/2005. Rozporządzenie (WE) nr 814/2000 zawiera wykaz tcyh środków wraz z ich celami oraz ustanawia zasady ich finansowania i realizacji odpowiednich projektów. Od czasu przyjęcia tego rozporządzenia, rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 966/2012 przyjęto przepisy dotyczące dotacji i udzielania zamówień. Przepisy te powinny mieć zastosowanie także do środków informacyjnych w ramach WPR. Z myślą o uproszczeniu przepisów i ich spójności rozporządzenie (WE) nr 814/2000 należy uchylić, utrzymując jednak przepisy szczegółowe dotyczące celów oraz rodzajów środków, jakie mają być finansowane. Środki te powinny również uwzględniać potrzebę zapewnienia większej skuteczności komunikacji ze społeczeństwem oraz większej synergii pomiędzy działaniami informacyjnymi podejmowanymi z inicjatywy Komisji, jak również potrzebę zapewnienia, aby społeczeństwo było skutecznie informowane na temat priorytetów politycznych Unii. Dlatego też przepisy te powinny również obejmować środki informacyjne odpowiednie dla WPR w ramach komunikacji instytucjonalnej, o których mowa w komunikacie Komisji: Budżet z perspektywy „Europy 2020” („komunikat Komisji” „Budżet z perspektywy „Europy 2020” ”) - Część II: poszczególne dziedziny polityki.
(32)
Finansowanie środków i operacji w ramach WPR jest częściowo realizowane w ramach zarządzania dzielonego. W celu zapewnienia należytego zarządzania unijnymi środkami finansowymi Komisja powinna przeprowadzać kontrole zarządzania funduszami przez organy państw członkowskich odpowiedzialne za dokonywanie płatności. Należy określić charakter kontroli, które mają być przeprowadzane przez Komisję, aby określić zakres zadań Komisji w kwestii wykonywania budżetu oraz sprecyzować obowiązki państw członkowskich w zakresie współpracy.
(33)
Aby umożliwić Komisji spełnienie jej obowiązku sprawdzania istnienia i właściwego funkcjonowania systemów zarządzania i kontroli wydatków unijnych w państwach członkowskich należy, niezależnie od kontroli przeprowadzanych przez same państwa członkowskie, wprowadzić przepisy umożliwiające dokonywanie kontroli przez osoby upoważnione przez Komisję do działania w jej imieniu, które powinny mieć możliwość zwracania się o pomoc ze strony państw członkowskich w ramach swojej pracy.
(34)
Niezbędne jest jak najszersze zastosowanie technologii informatycznych w celu opracowywania informacji, które mają być przekazywane Komisji. Podczas przeprowadzania kontroli, Komisja powinna mieć pełny i natychmiastowy dostęp do danych związanych z wydatkami, zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej.
(35)
W celu ustanowienia finansowego powiązania między akredytowanymi agencjami płatniczymi a budżetem Unii Komisja powinna przeprowadzać coroczne rozliczenie rachunków tych agencji (finansowe rozliczenie rachunków). Decyzja dotycząca rozliczenia rachunków powinna dotyczyć kompletności, dokładności i prawdziwości prowadzonych rozliczeń, natomiast nie powinna dotyczyć zgodności wydatków z prawem Unii.
(36)
Komisja jest odpowiedzialna za wykonanie budżetu Unii Europejskiej we współpracy z państwami członkowskimi zgodnie z art. 317 TFUE. Komisja jest uprawniona do decydowania, w drodze aktów wykonawczych, czy wydatki dokonane przez państwa członkowskie są zgodne z prawem Unii. Państwom członkowskim należy przyznać prawo do uzasadniania swoich decyzji dotyczących płatności i do korzystania z procedury pojednawczej w przypadku braku porozumienia między nimi a Komisją. W celu udzielenia państwom członkowskim gwarancji prawnych i finansowych w odniesieniu do wydatków dokonanych w przeszłości, należy ustalić maksymalny okres, w którym Komisja może podejmować decyzje dotyczące skutków finansowych stwierdzonej niezgodności. W odniesieniu do EFFROW procedura rozliczenia zgodności powinna być zgodna z przepisami dotyczącymi korekt finansowych dokonywanych przez Komisję, określonymi w części 2 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013.
(37)
W przypadku EFRG odzyskane kwoty powinny zostać zwrócone do funduszu w przypadku gdy wydatki nie są zgodne z prawem Unii ani uzasadnione uprawnieniami do płatności. Aby zapewnić wystarczająco dużo czasu na przeprowadzenie wszystkich niezbędnych procedur administracyjnych, w tym kontroli wewnętrznych, państwa członkowskie powinny zwrócić się do beneficjenta o zwrot stosownych kwot w ciągu 18 miesięcy po zatwierdzeniu, a w stosownych przypadkach - otrzymaniu przez agencję płatniczą lub podmiot odpowiedzialny za odzyskiwanie takich płatności, sprawozdania z kontroli lub podobnego dokumentu potwierdzającego, że zaistniała nieprawidłowość. Należy wprowadzić przepis dotyczący systemu odpowiedzialności finansowej w przypadku gdy dopuszczono się nieprawidłowości i w przypadku gdy pełna kwota nie została odzyskana. W tym celu należy ustanowić procedurę umożliwiającą Komisji ochronę interesów budżetu Unii poprzez podejmowanie decyzji o częściowym obciążeniu danego państwa członkowskiego kwotami, które zostały utracone w wyniku nieprawidłowości i które nie zostały odzyskane w rozsądnym okresie. W niektórych przypadkach zaniedbań ze strony danego państwa członkowskiego uzasadnione jest także obciążenie go całością kwoty. Jednakże, z zastrzeżeniem wypełnienia przez państw członkowskie obowiązków w ramach ich wewnętrznych procedur, obciążenia finansowe należy rozdzielać w równomierny sposób pomiędzy Unię a państwo członkowskie. Te same zasady należy stosować do EFRROW, jednakże z zastrzeżeniem wymogu, aby kwoty odzyskane lub anulowane w następstwie nieprawidłowości pozostawały do dyspozycji zatwierdzonych programów rozwoju obszarów wiejskich w danym państwie członkowskim, ponieważ zostały one przyznane temu państwu członkowskiemu. Należy również ustanowić przepisy określające obowiązki państw członkowskich w zakresie składania sprawozdań.
(38)
Procedury odzyskiwania stosowane przez państwa członkowskie mogą spowodować opóźnienia w odzyskiwaniu środków o wiele lat, bez gwarancji ich skuteczności. Koszty stosowania tych procedur mogą być również nieproporcjonalne w stosunku do kwot odzyskanych lub możliwych do odzyskania. W związku z tym należy zezwolić państwom członkowskim na wstrzymanie procedur odzyskiwania w niektórych przypadkach.
(39)
W celu ochrony interesów finansowych budżetu Unii, państwa członkowskie powinny podejmować środki w celu upewnienia się, czy transakcje finansowane przez fundusze rzeczywiście mają miejsce i są poprawnie wykonywane. Państwa członkowskie powinny ponadto zapobiegać wszelkim nieprawidłowościom lub niewywiązywaniu się z obowiązków przez beneficjentów, wykrywać je i skutecznie zwalczać. W tym celu zastosowanie ma rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (15). W przypadkach naruszenia sektorowego prawodawstwa rolnego, gdy na mocy unijnych aktów prawnych nie zostały ustanowione szczegółowe przepisy dotyczące kar administracyjnych, państwa członkowskie powinny nakładać kary krajowe, które powinny być skuteczne, odstraszające i proporcjonalne.
(40)
Należy unikać finansowania w ramach WPR działań, które generują dodatkowe koszty w innych obszarach polityki objętych budżetem ogólnym Unii Europejskiej, zwłaszcza w dziedzinie środowiska i zdrowia publicznego. Ponadto wprowadzanie nowych systemów płatniczych, oraz powiązanych systemów monitorowania i kar, nie powinno wiązać się z niepotrzebnymi dodatkowymi procedurami administracyjnymi i zwiększeniem biurokracji.
(41)
Przepisy dotyczące ogólnych zasad mających zastosowanie do kontroli i zwrotów nienależnych płatności oraz nakładania kar zawarte są w różnych sektorowych rozporządzeniach rolnych. Przepisy te powinny znaleźć się w tych samych ramach prawnych na poziomie horyzontalnym. Powinny one obejmować obowiązki państw członkowskich w odniesieniu do kontroli administracyjnych oraz kontroli na miejscu, których celem jest sprawdzenie zgodności z przepisami dotyczącymi środków w ramach WPR, przepisów dotyczących odzyskiwania pomocy, zmniejszeń oraz wykluczeń z pomocy. Należy również ustanowić przepisy dotyczące kontroli wywiązywania się z obowiązków niekoniecznie związanych z wypłatą pomocy.
(42)
Różnorodne przepisy w ramach sektorowego prawodawstwa rolnego wymagają złożenia zabezpieczenia w celu zapewnienia płatności kwoty należnej w przypadku niewywiązania się z obowiązku. Aby wzmocnić ramy prawne dotyczące zabezpieczeń, do wszystkich tych przepisów należy stosować jednen horyzontalny przepis.
(43)
Państwo członkowskie powinno ustanowić i prowadzić zintegrowany system zarządzania i kontroli („zintegrowany system”) w odniesieniu do niektórych płatności przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013 oraz w rozporządzeniu (UE) nr 1305/2013. Aby poprawić skuteczność i monitorowanie wsparcia unijnego, państwa członkowskie należy upoważnić do korzystania ze zintegrowanego systemu w odniesieniu do innych systemów wsparcia unijnego.
(44)
Należy zachować główne elementy systemu zintegrowanego, a w szczególności przepisy dotyczące skomputeryzowanej bazy danych, system identyfikacji działek rolnych, wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o przyznanie płatności oraz system identyfikacji i rejestrowania uprawnień do płatności, przy jednoczesnym uwzględnieniu rozwoju polityki, w szczególności poprzez wprowadzenie płatności za praktyki rolnicze korzystne dla klimatu i środowiska oraz korzyści ekologiczne związane z cechami krajobrazu. Z myślą o zmniejszeniu obciążenia administracyjnego oraz zapewnieniu skutecznych i efektywnych kontroli, państwa członkowskie powinny odpowiednio wykorzystywać technologie przy ustanawianiu tych systemów.
(45)
Do celów stworzenia warstwy referencyjnej w systemie identyfikacji działek rolnych, dostosowanej do obszarów proekologicznych, państwa członkowskie powinny mieć możliwośc uwzględnienia szczegółowych informacji, które mogą być wymagane od rolników w ich wnioskach w latach składania wniosków 2015 do 2017, takie jak identyfikacja tych elementów krajobrazu lub innych obszarów, które mogą zostać zakwalifikowane jako obszary proekologiczne oraz, w razie konieczności, wskazanie wielkości tych elementów i obszarów.
(46)
Właściwe organy krajowe powinny przekazywać beneficjentom płatności przewidziane w ramach systemów wsparcia unijnego objętych systemem zintegrowanym w pełnej wysokości, z zastrzeżeniem wszelkich zmniejszeń przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, oraz w wyznaczonych okresach. W celu bardziej elastycznego zarządzania płatnościami bezpośrednimi należy umożliwić państwom członkowskim dokonywanie płatności objętych systemem zintegrowanym w nie więcej niż dwóch ratach na rok.
(47)
Bardzo skutecznym środkiem nadzoru nad transakcjami stanowiącymi część systemu finansowania przez EFRG może być kontrola dokumentów handlowych przedsiębiorstw otrzymujących lub dokonujących płatności. Przepisy dotyczące kontroli dokumentów handlowych są określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 485/2008 (16). Kontrola taka jest uzupełnieniem innych kontroli prowadzonych już przez państwa członkowskie. Ponadto, rozporządzenie to nie ma wpływu na przepisy krajowe dotyczące kontroli, które mają szerszy zakres niż kontrole przewidziane w tym rozporządzeniu.
(48)
Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 485/2008 państwa członkowskie powinny podjąć środki niezbędne do zapewnienia skutecznej ochrony interesów finansowych budżetu Unii, a w szczególności w celu sprawdzenia autentyczności i prawidłowości operacji finansowanych przez EFRG. Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości odpowiednie przepisy powinny zostać włączone do tego samego aktu. Należy zatem uchylić rozporządzenie (WE) nr 485/2008.
(49)
Określenie dokumentów stanowiących podstawę takiej kontroli powinno umożliwiać przeprowadzenie pełnej kontroli. Wybór przedsiębiorstw poddawanych kontroli powinien być uzależniony od charakteru transakcji przeprowadzanych na ich odpowiedzialność, a podział sektorowy przedsiębiorstw otrzymujących lub dokonujących płatności powinien być dokonany w zależności od ich finansowego znaczenia w systemie finansowania przez EFRG.
(50)
Należy określić zakres uprawnień urzędników odpowiedzialnych za kontrolę i obowiązki przedsiębiorstw w zakresie udostępniania dokumentów handlowych takim urzędnikom na określony okres, a także dostarczania informacji, jakich urzędnicy mogą żądać. Należy umożliwić zatrzymanie dokumentów handlowych w określonych przypadkach.
(51)
Ze względu na międzynarodową strukturę handlu rolnego oraz mając na uwadze funkcjonowanie rynku wewnętrznego niezbędne jest zorganizowanie współpracy między państwami członkowskimi. Niezbędne jest również utworzenie na poziomie Unii scentralizowanego systemu dokumentacji dotyczącej przedsiębiorstw otrzymujących lub dokonujących płatności i mających siedzibę w państwach trzecich.
(52)
Chociaż przyjmowanie programów kontroli należy do obowiązków państw członkowskich, powinny one przekazywać swoje programy Komisji, tak aby mogła ona wypełniać swoją funkcję nadzorczą i koordynacyjną, w celu zapewnienia, aby programy przyjmowane były na podstawie odpowiednich kryteriów oraz zagwarantowania, aby kontrole koncentrowały się na sektorach lub przedsiębiorstwach, w których istnieje duże ryzyko nadużyć finansowych. Istotne jest, aby każde państwo członkowskie posiadało specjalną jednostkę odpowiedzialną za monitorowanie kontroli dokumentów handlowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu lub koordynowanie takich kontroli. Te specjalne jednostki powinny być zorganizowane niezależnie od jednostek przeprowadzających kontrole przed dokonaniem płatności. Informacje zgromadzone podczas takich kontroli powinny być chronione tajemnicą zawodową.
(53)
W rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 (17), które zostało zastąpione rozporządzeniem (WE) nr 73/2009, ustanowiono zasadę, że płatność pełnej kwoty beneficjentom niektórych rodzajów wsparcia w ramach WPR powinna być powiązana z przestrzeganiem przepisów dotyczących gospodarowania gruntami, produkcji rolnej oraz działalności rolniczej. Zasada ta została następnie odzwierciedlona w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 (18) oraz rozporządzeniu Rady (WE) nr 1234/2007 (19).
W ramach systemu „zasady wzajemnej zgodności” państwa członkowskie mają nakładać kary w formie zmniejszenia wsparcia lub wykluczenia ze wsparcia otrzymywanego w ramach WPR w całości lub w części.
(54)
Ten system zasady wzajemnej zgodności obejmuje w ramach WPR podstawowe normy dotyczące środowiska, zmiany klimatu, utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska, zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt, zdrowia roślin oraz dobrostanu zwierząt. Zasada wzajemnej zgodności ma na celu przyczynienie się do rozwoju zrównoważonego rolnictwa poprzez zwiększenie świadomości po stronie beneficjentów co do potrzeby przestrzegania tych podstawowych norm. Ma ona również na celu przyczynienie się do pogodzenia celów WPR z oczekiwaniami społeczeństwa poprzez poprawę spójności tej polityki z politykami w dziedzinie środowiska, zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt, zdrowia roślin oraz dobrostanu zwierząt. System zasady wzajemnej zgodności stanowi integralną część WPR i należy go w związku z tym utrzymać. Należy jednak uprościć jego zakres, który składa się obecnie z oddzielnych wykazów dotyczących podstawowych wymogów w zakresie zarządzania oraz norm utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska, tak aby zapewnić i uwidocznić spójność systemu zasady wzajemnej zgodności. W tym celu wymogi oraz normy powinny zostać umieszczone w jednym wykazie i pogrupowane według obszarów i zagadnień. Z doświadczeń wynika również, że szereg wymogów w zakresie systemu zasady wzajemnej zgodności nie jest dostatecznie związanych z działalnością rolniczą czy powierzchnią gospodarstwa rolnego lub dotyczy raczej organów krajowych, a nie beneficjentów. Należy w związku z tym dostosować ten zakres. Ponadto należy ustanowić przepisy dotyczące utrzymywania trwałych użytków zielonych w latach 2015 i 2016.
(55)
Państwa członkowskie muszą w pełni wdrożyć wymogi podstawowe w zakresie zarządzania, aby można je było stosować na poziomie gospodarstw oraz zapewnić równe traktowanie rolników.
(56)
Zgodnie z art. 22 dyrektywy 2000/60/WE, dyrektywa Rady 80/68/EWG (20) ma zostać uchylona z dniem 23 grudnia 2013 r. Aby utrzymać te same przepisy dotyczące zasady wzajemnej zgodności odnoszące się do ochrony wód podziemnych co przepisy ustanowione w dyrektywie 80/68/EWG w brzmieniu w ostatnim dniu jej obowiązywania, właściwe jest dostosowanie zakresu systemu zasady wzajemnej zgodności oraz określenie norm utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska obejmujących wymogi określone w art. 4 i 5 tej dyrektywy.
(57)
Z systemu zasady wzajemnej zgodności wynikają pewne ograniczenia administracyjne zarówno dla beneficjentów, jak i administracji krajowych, z uwagi na to, że musi zostać zapewnione prowadzenie odpowiedniej dokumentacji, przeprowadzanie kontroli oraz stosowanie kar w razie konieczności. Kary te powinny być proporcjonalne, skuteczne i odstraszające. Takie kary powinny pozostawać bez uszczerbku dla innych kar ustanowionych w prawie Unii lub prawie krajowym. W celu zapewnienia spójności właściwe jest połączenie odpowiednich przepisów unijnych w jednym instrumencie prawnym. W przypadku rolników uczestniczących w systemie dla małych gospodarstw, o którym mowa w tytule V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, obciążenia, jakie należy ponosić w ramach systemu zasady wzajemnej zgodności można by uznać za przekraczające korzyści wynikające z uczestnictwa tych rolników w tym systemie. W celu uproszczenia, rolnicy ci powinni zostać zatem zwolnieni ze stosowania zasady wzajemnej zgodności, a w szczególności z podlegania systemowi kontroli oraz narażenia na stosowanie kar związanych z zasadą wzajemnej zgodności. Takie zwolnienie pozostaje jednak bez uszczerbku dla obowiązku przestrzegania mającego zastosowanie prawa sektorowego lub możliwości przeprowadzenia kontroli i nałożenia kar na mocy tego prawa.
(58)
Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 ustanowiło ramy norm utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska, na podstawie których państwa członkowskie mają przyjąć normy krajowe uwzględniające szczególne cechy danych obszarów, włączając w to warunki glebowe i klimatyczne, oraz istniejące systemy gospodarki rolnej (użytkowanie gruntów, zmianowanie upraw, metody uprawy roli), jak również struktury gospodarstw. Te normy utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska mają na celu przyczynianie się do zapobiegania erozji gleby, zachowania materii organicznej gleby oraz struktury gleby, zapewnienia minimalnego poziomu utrzymania gruntów, zapobiegania pogorszeniu się stanu siedlisk przyrodniczych oraz ochrony wód i gospodarki wodnej. Szerszy zakres systemu zasady wzajemnej zgodności, ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu, powinien zatem obejmować ramy, na podstawie których państwa członkowskie mają przyjąć krajowe normy utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska. Ramy unijne powinny również zawierać przepisy w zakresie zagadnień związanych ze stanem wód, glebą, zasobami węgla, różnorodnością biologiczną oraz krajobrazem, jak również przepisy dotyczące minimalnego poziomu utrzymania gruntów.
(59)
Beneficjenci powinni wyraźnie zrozumieć swoje obowiązki w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności. W tym celu państwa członkowskie powinny przekazywać wszelkie informacje dotyczące wymogów i norm będących częścią tych przepisów w wyczerpujący, zrozumiały i przejrzysty sposób, w miarę możliwości przy wykorzystaniu środków elektronicznych.
(60)
Skuteczne wdrożenie zasady wzajemnej zgodności wymaga weryfikacji przestrzegania obowiązków na poziomie beneficjentów. W przypadku gdy państwo członkowskie podejmuje decyzję o skorzystaniu z wariantu niezastosowania zmniejszenia lub wykluczenia, gdy odnośna kwota wynosi mniej niż 100 EUR, właściwy organ kontrolny powinien, w odniesieniu do próby beneficjentów w roku następnym, sprawdzić, czy w odniesieniu do danej niezgodności podjęto działania naprawcze.
(61)
W celu zapewnienia harmonijnej współpracy między Komisją a państwami członkowskimi w zakresie finansowania wydatków WPR, a w szczególności w celu umożliwienia Komisji monitorowania zarządzania finansami przez państwa członkowskie oraz rozliczania rachunków akredytowanych agencji płatniczych niezbędne jest, aby państwa członkowskie przekazywały Komisji pewne informacje lub zachowywały je do jej dyspozycji.
(62)
Do celów zestawiania danych, które mają zostać przesłane Komisji oraz umożliwienia jej pełnego i natychmiastowego dostępu do danych związanych z wydatkami zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej, należy ustanowić odpowiednie przepisy dotyczące przedstawiania i przekazywania danych, w tym również przepisy dotyczące terminów.
(63)
Ponieważ w ramach stosowania krajowych systemów kontroli i rozliczania zgodności mogą być przekazywane dane osobowe lub tajemnice handlowe, państwa członkowskie i Komisja powinny zagwarantować poufność informacji otrzymywanych w tym kontekście.
(64)
Z myślą o zapewnieniu należytego zarządzania finansowego budżetem Unii oraz bezstronnego traktowania zarówno na poziomie państw członkowskich, jak i beneficjentów, należy ustanowić przepisy dotyczące stosowania euro.
(65)
Kurs walutowy euro może zmieniać się w ciągu okresu, w którym realizowane są operacje. Dlatego też kurs stosowany do danych kwot powinien być ustalany przy uwzględnieniu wydarzenia, za pomocą którego osiągnięty zostaje cel gospodarczy danej operacji. Stosowany kurs walutowy powinien być kursem walutowym, który ma zastosowanie w dniu, w którym zdarzenie to ma miejsce. Niezbędne jest określenie tego zdarzenia lub odstąpić od jego stosowania, przestrzegając jednocześnie pewnych kryteriów, w szczególności odnoszących się do szybkości, z jaką zachodzą zmiany kursów walutowych. Te kryteria ustanowione zostały w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2799/98 (21) i uzupełniają one podobne przepisy rozporządzenia (WE) nr 1290/2005. Dla zapewnienia jasności i zrozumiałości odpowiednie przepisy powinny zostać włączone do tego samego aktu, a rozporządzenie (WE) nr 2799/98 należy w związku z tym uchylić.
(66)
Należy ustanowić szczególne przepisy dotyczące wyjątkowych sytuacji monetarnych zachodzących w Unii albo na rynku światowym i wymagających natychmiastowej reakcji w celu zapewnienia skutecznego funkcjonowania ustaleń ustanowionych w ramach WPR.
(67)
Państwa członkowskie, które nie przyjęły euro, powinny mieć możliwość dokonywania płatności wydatków wynikających z prawodawstwa WPR w euro, a nie w walucie krajowej. Należy ustanowić szczególne przepisy w celu zapewnienia, aby możliwość ta nie prowadziła do jakiejkolwiek nieuzasadnionej korzyści dla stron dokonujących płatności lub otrzymujących płatność.
(68)
Każdy środek w ramach WPR powinien podlegać monitorowaniu i ewaluacji w celu poprawy jego jakości oraz wykazania jego osiągnięć. W tym kontekście Komisja powinna określić wykaz wskaźników oraz ocenić wyniki WPR w odniesieniu do celów polityki dotyczących rentownej produkcji żywności, zrównoważonego gospodarowania zasobami naturalnymi oraz działań na rzecz klimatu i zrównoważonego rozwoju terytorialnego. Przy ocenie w szczególności wyników WPR w odniesieniu do celu odnoszącego się do rentownej produkcji żywności należy uwzględnić wszystkie odnośne czynniki, w tym zmiany cen środków do produkcji rolnej. Komisja powinna ustanowić ramy wspólnego systemu monitorowania i ewaluacji, zapewniając między innymi terminową dostępność odpowiednich danych, w tym informacji od państw członkowskich. W trakcie tego procesu powinna ona uwzględnić zapotrzebowanie na dane oraz synergie pomiędzy potencjalnymi źródłami danych. Ponadto w komunikacie Komisji „Budżet z perspektywy »Europy 2020« - Część II” stwierdzono, że należy zwiększyć wydatki w całym budżecie Unii związane z klimatem o przynajmniej 20 % za pomocą wkładów finansowych w ramach różnych polityk. Komisja powinna zatem mieć możliwość oceny oddziaływania wsparcia Unii w ramach WPR na cele w dziedzinie klimatu.
(69)
Zastosowanie ma prawo Unii dotyczące ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, a w szczególności dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (22) oraz rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (23).
(70)
W wyroku z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawach połączonych C-92/09 i 93/09 Volker und Markus Schecke GbR oraz Eifert przeciwko Land Hessen (24) Trybunał Sprawiedliwości orzekł nieważność art. 42 pkt 8b i art. 44a rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i rozporządzenia Komisji (WE) nr 259/2008 (25), w odniesieniu do osób fizycznych będących beneficjentami europejskich funduszy rolnych, w zakresie, w jakim przepisy te nakładały obowiązek publikowania danych osobowych dotyczących każdego beneficjenta, bez wprowadzenia rozróżnienia w oparciu o odpowiednie kryteria, takie jak okresy, w których osoby te otrzymywały taką pomoc, jej częstotliwość czy też rodzaj i wysokość.
(71)
W następstwie tego wyroku oraz w oczekiwaniu na przyjęcie nowych przepisów, uwzględniających zastrzeżenia zgłoszone przez Trybunał, rozporządzenie (WE) nr 259/2008 zostało zmienione rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 410/2011 (26) w celu wyraźnego określenia, że obowiązek publikowania informacji nie powinien mieć zastosowania do osób fizycznych.
(72)
We wrześniu 2011 r. Komisja zorganizowała konsultacje z zainteresowanymi stronami z udziałem przedstawicieli rolniczych lub handlowych organizacji zawodowych, przedstawicieli branży spożywczej i pracowników, jak również przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego i instytucji Unii. W ramach tych konsultacji przedstawiono różne opcje w odniesieniu do publikacji danych osób fizycznych będących beneficjentami unijnych funduszy rolnych oraz poszanowania zasady proporcjonalności w kontekście podawania odnośnych informacji do wiadomości publicznej. Na konferencji tej dyskutowano na temat potrzeby publikacji nazwisk osób fizycznych, aby uwzględnić cel lepszej ochrony interesów finansowych Unii, zwiększyć przejrzystość i podkreślić osiągnięcia beneficjentów w zapewnianiu dóbr publicznych, przy jednoczesnym zapewnieniu, aby publikacja nie wykraczała poza to, co jest konieczne do realizacji tych uzasadnionych celów.
(73)
W wyroku w sprawach połączonych Volker und Markus Schecke GbR oraz Eifert przeciwko Land Hessen Trybunał nie zakwestionował zasadności celu polegającego na wzmocnieniu kontroli publicznej nad sposobem wykorzystywania środków pieniężnych z funduszy. Trybunał podkreślił jednak, że należy rozważyć metody publikowania informacji dotyczących zainteresowanych beneficjentów, które są zgodne z celem takiej publikacji, a jednocześnie mniej ingerują w prawo tych beneficjentów do poszanowania ich życia prywatnego ogólnie, a w szczególności ochrony ich danych osobowych.
(74)
Cel polegający na wzmocnieniu kontroli publicznej w odniesieniu do indywidualnych beneficjentów powinien być analizowany w świetle nowych ram zarządzania finansami i kontroli, które mają być stosowane od dnia 1 stycznia 2014 r. oraz w świetle doświadczeń zdobytych w państwach członkowskich. W tych nowych ramach nie jest możliwe, aby kontrole prowadzone przez administracje krajowe były wyczerpujące, w szczególności z uwagi na fakt, że w odniesieniu do prawie wszystkich systemów, jedynie niewielką część populacji można poddawać kontroli na miejscu. Ponadto te nowe ramy przewidują, że pod pewnymi warunkami państwa członkowskie mogą ograniczyć liczbę kontroli na miejscu.
Wystarczające zwiększenie minimalnego wskaźnika kontroli stanowiłoby w obecnym kontekście tak istotne dodatkowe obciążenie finansowe i administracyjne dla administracji krajowych, że administracje te nie byłyby w stanie sobie z nim poradzić.
(75)
W związku z powyższym publikowanie nazw (nazwisk) beneficjentów funduszy stanowi środek wzmocnienia publicznej kontroli wykorzystania funduszy i dlatego jest użytecznym uzupełnieniem istniejących ram zarządzania i kontroli, niezbędnym do zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony interesów finansowych Unii. Osiąga się to częściowo przez zapobiegawcze i odstraszające skutki takiego publikowania, częściowo poprzez zniechęcanie indywidualnych beneficjentów do nieprawidłowych zachowań, a częściowo również poprzez zwiększanie osobistej odpowiedzialności rolników za wykorzystanie otrzymanych publicznych środków finansowych.
(76)
W tym kontekście należy odpowiednio uznać rolę odgrywaną przez społeczeństwo obywatelskie, w tym przez media i organizacje pozarządowe, oraz ich wkład we wzmacnianie kontrolnych ram administracji skierowanych przeciwko nadużyciom finansowym i wszelkim innym nadużyciom publicznych środków finansowych.
(77)
Publikowanie odnośnych informacji jest również spójne z podejściem określonym w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 966/2012.
(78)
Alternatywnie, cel polegający na wzmocnieniu kontroli publicznej w odniesieniu do indywidualnych beneficjentów mógłby konkretyzować się poprzez wprowadzenie wobec państw członkowskich obowiązku zapewnienia publicznego dostępu do odnośnych informacji na wniosek, bez ich publikowania. Byłoby to jednak mniej skuteczne i powodowałoby to ryzyko stworzenia niepożądanych rozbieżności w trakcie wprowadzania w życie. W związku z tym, organy krajowe powinny mieć możliwość polegania na kontroli publicznej w odniesieniu do indywidualnych beneficjentów poprzez publikowanie ich nazw (nazwisk) i innych odnośnych danych.
(79)
Jeżeli ma zostać osiągnięty cel polegający na publicznej kontroli nad sposobem wykorzystania środków pieniężnych z funduszy, pewien zakres informacji o beneficjentach musi zostać przekazywany do wiadomości publicznej. Informacje te powinny obejmować dane dotyczące tożsamości beneficjenta, przyznanej kwoty pomocy, funduszu, z którego ona pochodzi, oraz celu i charakteru danego środka. Publikacja tych informacji powinna być dokonana w sposób, który w jak najmniejszym stopniu ingeruje w prawo beneficjentów do poszanowania ich życia prywatnego ogólnie, a w szczególności w ich prawo do ochrony danych osobowych, które to prawa są uznane w art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
(80)
W celu zapewnienia, aby niniejsze rozporządzenie było zgodne z zasadą proporcjonalności, prawodawca zbadał wszystkie alternatywne sposoby osiągnięcia celu kontroli publicznej nad sposobem wykorzystywania środków pieniężnych z funduszy, przeanalizowane w uzasadnieniu określonym w załączniku do dokumentu Rady 6370/13, i wybrał sposób, który spowoduje jak najmniejszą ingerencję w odnośne prawa indywidualne.
(81)
Publikacja szczegółów na temat środka uprawniającego rolnika do otrzymania pomocy lub wsparcia, oraz na temat charakteru i celu pomocy lub wsparcia zapewnia społeczeństwu konkretne informacje o dotowanych działaniach i celu, na realizację którego pomoc lub wsparcie zostały przyznane. Wzmocni to również zapobiegawczy i odstraszający efekt kontroli publicznej w zakresie ochrony interesów finansowych.
(82)
W celu zachowania równowagi między celem polegającym na wzmocnieniu kontroli publicznej nad sposobem wykorzystania środków pieniężnych z funduszy, z jednej strony, a prawem beneficjentów do poszanowania ich życia prywatnego ogólnie, a w szczególności do ochrony ich danych osobowych, z drugiej strony, należy uwzględnić rozmiar udzielonej pomocy. Z dogłębnej analizy oraz konsultacji z zainteresowanymi stronami wynika, że w celu wzmocnienia skuteczności takiej publikacji oraz ograniczenia ingerencji w prawa beneficjentów, niezbędne jest ustanowienie progu wyrażonego w postaci kwoty otrzymanej pomocy, poniżej którego nazwisko beneficjenta nie powinno być publikowane.
(83)
Próg ten powinien być progiem de minimis oraz powinien odzwierciedlać poziom programów wsparcia ustanowionych w ramach WPR i opierać się na takim poziomie. Ponieważ struktury gospodarek rolnych państw członkowskich są bardzo różnorodne i mogą znacząco różnić się od przeciętnej struktury gospodarstw rolnych Unii, należy dopuścić stosowanie różnych minimalnych progów, odzwierciedlających szczególną sytuację w poszczególnych państwach członkowskich. Rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 ustanawia prosty i konkretny program dla małych gospodarstw. Art. 63 tego rozporządzenia ustanawia kryteria obliczania kwoty pomocy. Z myślą o zapewnieniu spójności, w przypadku państw członkowskich stosujących ten program, próg, który należy uwzględnić, powinien zostać określony na takim samym poziomie, jak ustalone przez dane państwo członkowskie kwoty, o których mowa w art. 63 ust. 1 akapit drugi lub w art. 63 ust. 2 akapit drugi tego rozporządzenia(UE) nr 1307/2013. W przypadku państw członkowskich, które zadecydują o niestosowaniu tego programu, próg, który należy uwzględnić, powinien zostać określony na takim samym poziomie jak maksymalna kwota pomocy możliwa w ramach tego programu, zgodnie z art. 63 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Poniżej tych określonych progów publikacja powinna obejmować wszystkie odnośne informacje umożliwiające podatnikom uzyskanie dokładnego obrazu WPR, z wyjątkiem nazwisk.
(84)
Publiczne udostępnienie tych informacji, w powiązaniu z ogólnymi informacjami dla społeczeństwa przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu, zwiększy przejrzystość wykorzystania unijnych środków finansowych w ramach WPR, przyczyniając się w ten sposób do lepszej widoczności i lepszego zrozumienia tej polityki. Umożliwi to obywatelom aktywniejszy udział w procesie decyzyjnym i zagwarantuje większą legitymizację, skuteczność i odpowiedzialność administracji względem obywateli. Umożliwia to również obywatelom zopoznanie się z konkretnymi przykładami dostarczania przez rolnictwo dóbr publicznych dla obywateli, umacniając tym samym legitymizację pomocy państwa w sektorze rolnictwa.
(85)
W związku z powyższym, należy uznać, że zapewnienie ogólnej publikacji odpowiednich informacji nie wykracza poza to, co jest konieczne w społeczeństwie demokratycznym mając na uwadze potrzebę ochrony interesów finansowych Unii, jak również nadrzędną wagę celu w postaci publicznej kontroli nad sposobem wykorzystywania środków pieniężnych z funduszy.
(86)
Aby spełnione zostały wymogi dotyczące ochrony danych, beneficjenci funduszy powinni być informowani o publikacji ich danych zanim dojdzie do tej publikacji. Powinni być oni również informowani o tym, że dane te mogą być przetwarzane przez organy audytowe i dochodzeniowe Unii i państw członkowskich w celu ochrony interesów finansowych Unii. Ponadto beneficjentów należy informować o ich prawach wynikających z dyrektywy 95/46/WE oraz o procedurach umożliwiających wykonywanie z tych praw.
(87)
W związku z tym, po przeprowadzeniu dogłębnej analizy i oceny najbardziej odpowiedniego sposobu poszanowania prawa beneficjentów do ochrony danych osobowych, a ponadto w oparciu o informacje dostarczone przez Komisję podczas negocjowania niniejszego rozporządzenia, należy ustanowić w niniejszym rozporządzeniu nowe przepisy dotyczące publikowania informacji na temat wszystkich beneficjentów funduszy.
(88)
W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze.
(89)
W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do: procedur wydawania, cofania i przeglądu akredytacji dla agencji płatniczych i jednostek koordynujących, a także procedur nadzoru akredytacji agencji płatniczych; przepisów dotyczących pracy i kontroli leżących u podstaw poświadczenia zarządczego agencji płatniczej, funkcjonowania jednostki koordynującej oraz zgłaszania Komisji informacji przez tą jednostkę koordynującą; przepisów dotyczących zadań jednostek certyfikujących, w tym kontroli, jak również certyfikatów i sprawozdań, wraz z towarzyszącymi im dokumentami, które mają być sporządzane przez te jednostki. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (27).
(90)
Uprawnienia wykonawcze Komisji powinny również obejmować: zasady audytu, na których oparte są opinie jednostek certyfikujących, w tym oceny ryzyka, kontrole wewnętrzne oraz wymagany poziom dowodów kontroli, metody kontroli, które mają być stosowane przez jednostki certyfikujące, z uwzględnieniem międzynarodowych standardów rewizji finansowej, przy wydawaniu ich opinii, w tym również w stosownych przypadkach wykorzystania pojedynczej zintegrowanej próby każdej populacji oraz, w stosownych przypadkach, możliwość towarzyszenia agencjom płatniczym w kontrolach na miejscu.
(91)
Powinny one także obejmować: przepisy dotyczące jednolitego wdrożenia systemu doradztwa rolniczego; określanie miesięcznych płatności pochodzących z EFRG dla państw członkowskich; ustalanie kwot finansowania środków interwencji publicznej; przepisy dotyczące finansowania nabywania przez Komisję zdjęć satelitarnych wymaganych do kontroli oraz środki podejmowane przez Komisję przy zastosowaniu technik teledetekcji używanych do monitorowania zasobów rolnych; procedurę dokonywania przez Komisję zakupu tych zdjęć satelitarnych i monitorowanie zasobów rolnych, ramy dotyczącyce nabywania, poprawiania oraz korzystania ze zdjęć satelitarnych oraz danych meteorologicznych, jak również mających zastosowanie terminów.
(92)
Powinny one także obejmować: w kontekście procedury dyscypliny finansowej - wysokość dostosowań płatności bezpośrednich, jak również ich zmian oraz warunków i zasad mających zastosowanie do środków przeniesionych zgodnie z art. 169 ust. 3 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 w celu finansowania tych płatności bezpośrednich; w kontekście procedury dyscypliny budżetowej - tymczasowe ustalanie kwoty płatności oraz tymczasowy podział dostępnego budżetu między państwa członkowskie.
(93)
Ponadto, uprawnienia wykonawcze Komisji powinny obejmować: wyznaczenie okresu, w którym akredytowane agencje płatnicze muszą sporządzić i przekazać Komisji deklaracje wydatków pośrednich odnoszących się do programów rozwoju obszarów wiejskich; zmniejszanie lub zawieszanie płatności miesięcznych lub płatności okresowych dla państw członkowskich, szczegóły dotyczącyce prowadzenia przez agencje płatnicze osobnych ksiąg rachunkowych; szczegółowe warunki mające zastosowanie do informacji, które mają być wprowadzone do ksiąg rachunkowych prowadzonych przez agencje płatnicze; przepisy dotyczące finansowania i księgowania środków interwencyjnych w formie przechowywania publicznego oraz innych wydatków finansowanych z funduszy, warunki i zasady regulujące stosowanie procedury automatycznego anulowania, procedur i innych ustaleń praktycznych dotyczących właściwego funkcjonowania zawieszenia przez Komisję płatności dla państw członkowskich w przypadku opóźnienia w przekazywaniu informacji przez państwa członkowskie.
(94)
Co więcej, uprawnienia wykonawcze Komisji powinny obejmować: procedury dotyczącyce szczególnych obowiązków, które państwa członkowskie muszą wypełniać w odniesieniu do kontroli; procedury dotyczące obowiązków w zakresie współpracy, których mają przestrzegać państwa członkowskie w odniesieniu do kontroli na miejscu prowadzonych przez Komisję i dostępu do informacji; procedury i inne ustalenia praktyczne dotyczące obowiązku zgłaszania nieprawidłowości i nadużyć finansowych, warunki, w jakich muszą być przechowywane dokumenty potwierdzające dokonane płatności oraz dokumenty związane z przeprowadzeniem kontroli administracyjnych i kontroli bezpośrednich wymaganych na mocy prawa unijnego; rozliczanie rachunków oraz zgodność rozliczenia, wyłączenie z finansowania unijnego kwot pokrywanych z budżetu Unii, procedury odzyskiwania nienależnych płatności wraz z odsetkami oraz formy powiadamiania Komisji i komunikowania się z nią, jakie państwa członkowskie mają stosować w odniesieniu do nieprawidłowości.
(95)
Uprawnienia wykonawcze Komisji powinny obejmować: przepisy mające na celu osiągnięcie jednolitego stosowania obowiązków państw członkowskich w odniesieniu do ochrony finansowych interesów Unii, niezbędne przepisy mające na celu osiągnięcie jednolitego stosowania kontroli w Unii, stosowanie i obliczanie częściowego lub całkowitego zwrotu płatności lub uprawnień do płatności; odzyskiwanie nienależnych płatności i ściąganie kar pieniężnych, jak również zwrot niewłaściwie przyznanych uprawnień do płatności oraz stosowania odsetek. Powinny one również obejmować: stosowanie i obliczanie wysokości kar administracyjnych, szczegółowe przepisy dotyczące ustalenia, czy niezgodność jest nieznaczna, przepisy określające przypadki, w których - ze względu na charakter kar - państwa członkowskie mogą zatrzymać kwoty odzyskane w ramach tych kar; oraz zawieszanie płatności miesięcznych w określonych przypadkach objętych rozporządzeniem (UE) nr 1308/2013.
(96)
Uprawnienia wykonawcze Komisji powinny obejmować: formę zabezpieczenia, jakie ma być składane, oraz procedur składania zabezpieczenia, jego przyjmowania oraz zastępowania pierwotnych zabezpieczeń; procedury w zakresie zwalniania zabezpieczenia oraz powiadomień, jakie państwa członkowskie lub Komisja mają złożyć w kontekście zabezpieczeń. Powinny onee równiez obejmować: przepisy, które są zarówno niezbędne, jak i uzasadnione w sytuacji nadzwyczajnej, w celu rozwiązania szczególnych problemów w odniesieniu do okresów płatności i realizacji płatności zaliczkowych; przepisy dotyczące wniosków o przyznanie pomocy i wniosków o płatności, wniosków o uprawnienia do płatności, łącznie z ostatecznym terminem ich składania, wymogów dotyczących minimalnego zakresu informacji zawartych we wniosku, przepisy dotyczące wprowadzania zmian we wnioskach o przyznanie pomocy lub ich wycofywania, zwolnienia z wymogu składania wniosków o pomoc oraz przepisy umożliwiające państwom członkowskim stosowanie uproszczonych procedur lub korygowanie oczywistych błędów.
(97)
Podobnie, uprawnienia wykonawcze Komisji powinny obejmować: przepisy dotyczące przeprowadzania kontroli sprawdzających przestrzeganie obowiązków oraz poprawność i kompletność informacji podanych we wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność, w tym przepisy dotyczące zakresu tolerancji w przypadku kontroli na miejscu, specyfikacji technicznych niezbędnych do jednolitego wdrożenia zintegrowanego systemu administracji i kontroli; przepisy dotyczące przekazywania gospodarstwa rolnego, któremu towarzyszy przekazanie jakichkolwiek obowiązków dotyczących kwalifikowalności w odniesieniu do danej pomocy, które nie zostały jeszcze spełnione; oraz przepisy dotyczące płatności zaliczek. Powinny one także obejmować: przepisy mające na celu zapewnienie jednolitego stosowania przepisów dotyczących kontroli dokumentów handlowych; procedury odnoszące się do własnych baz danych państw członkowskich oraz do analitycznej bazy danych izotopowych, która pomoże wykrywać oszustwa; procedury dotyczące współpracy i pomocy między organami kontroli, przepisy dotyczące przeprowadzania kontroli zgodności z normami handlowymi, przepisy dotyczące organów odpowiedzialnych za przeprowadzanie tych kontroli, jak również dotyczące treści, częstotliwości tych kontroli oraz etapu wprowadzania do obrotu do którego mają być stosowane.
(98)
Uprawnienia wykonawcze Komisji powinny również obejmować: w kontekście kontroli dotyczących chronionych nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych oraz chronionych określeń tradycyjnych - komunikaty, jakie państwa członkowskie mają przekazywać Komisji; przepisy dotyczące organu odpowiedzialnego za sprawdzenie zgodności ze specyfikacją produktu, w tym - w przypadku gdy obszarem geograficznym jest państwo trzecie; działania, jakie państwa członkowskie mają podejmować w celu zapobieżenia niewłaściwemu stosowaniu chronionych nazw pochodzenia, chronionych oznaczeń geograficznych oraz chronionych określeń tradycyjnych, kontroli i weryfikacji, które mają być przeprowadzane przez państwa członkowskie, w tym testów.
Powinny one również obejmować: przepisy dotyczące przeprowadzania kontroli sprawdzających przestrzeganie obowiązków w zakresie zasady wzajemnej zgodności; szczegółowe przepisy proceduralne i techniczne dotyczące obliczania i stosowania kar administracyjnych za nieprzestrzeganie wymogów zasady wzajemnej zgodności; przepisy dotyczące przekazywania Komisji informacji przez państwa członkowskie, o czym mowa w art. 104; oraz środki mające na celu zagwarantowanie stosowania prawa unijnego, jeżeli wyjątkowe praktyki monetarne związane z walutami krajowymi mogą zagrażać jego stosowaniu.
(99)
Ponadto, uprawnienia wykonawcze Komisji powinny obejmować: zestaw wskaźników właściwych dla monitorowania i ewaluacji WPR; przepisy dotyczące informacji, które mają być przesyłane Komisji przez państwa członkowskie do celów monitorowania i ewaluacji WPR; przepisy dotyczące formy i kalendarza publikacji beneficjentów funduszy, jednolitego stosowania obowiązku informowania beneficjentów, że ich dane zostaną udostępnione publicznie, oraz współpracy między Komisją i państwami członkowskimi w kontekście publikacji beneficjentów funduszy.
(100)
Przy przyjmowaniu niektórych aktów wykonawczych należy stosować procedurę doradczą. W przypadku aktów wykonawczych dotyczących obliczania kwot przez Komisję procedura doradcza umożliwia Komisji pełne przejęcie całkowitej odpowiedzialności za zarządzanie budżetem oraz zmierza do zwiększenia skuteczności, przewidywalności oraz szybkości realizacji, przy zapewnianiu przestrzegania terminów oraz procedur budżetowych. W przypadku aktów wykonawczych dotyczących płatności dokonywanych na rzecz państw członkowskich oraz operacji związanych z procedurą rozliczania rachunków procedura doradcza umożliwia Komisji pełne przejęcie odpowiedzialności za zarządzanie budżetem oraz weryfikację rocznych sprawozdań finansowych krajowych agencji płatniczych w celu zatwierdzenia tych sprawozdań lub - w przypadku wydatków dokonanych niezgodnie z przepisami unijnymi - wykluczenia takich wydatków z finansowania unijnego. W pozostałych przypadkach przy przyjmowaniu aktów wykonawczych należy stosować procedurę sprawdzającą.
(101)
W odniesieniu do wyznaczania salda netto dostępnego na wydatki EFRG oraz dokonywania płatności dodatkowych lub potrąceń w kontekście procedury wypłacania płatności miesięcznych Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów wykonawczych bez stosowania rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
(102)
Ponieważ przejście od systemu obowiązującego na mocy uchylonych rozporządzeń do systemu ustanowionego w niniejszym rozporządzeniu może powodować praktyczne i szczególne problemy, należy wprowadzić przepis umożliwiający Komisji przyjmowanie niezbędnych i należycie uzasadnionych środków.
(103)
Z uwagi na pilną potrzebę przygotowania sprawnego wdrożenia zamierzonych środków, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(104)
Ponieważ okres programowania w odniesieniu do programów rozwoju obszarów wiejskich finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia rozpoczyna się w dniu 1 stycznia 2014 r., niniejsze rozporządzenie należy stosować począwszy od tej daty. Jednakże z uwagi na fakt, że rolniczy rok budżetowy obejmuje wydatki zrealizowane i dochody otrzymane oraz ujęte w sprawozdaniach rachunkowych funduszy przez agencje płatnicze w odniesieniu do roku budżetowego „N”, który rozpoczyna się w dniu 16 października roku „N-1”, a kończy w dniu 15 października roku „N”, przepisy odnoszące się do akredytacji i cofnięcia akredytacji agencji płatniczych i jednostek koordynujących oraz odnoszące się do stosownych uprawnień Komisji, do zarządzania finansowego funduszami w takich aspektach, jak pułap budżetowy, rezerwa na wypadek kryzysów w sektorze rolniczym, dyscyplina finansowa, oraz do przeznaczenia dochodów, powinny mieć zastosowanie od wcześniejszej daty, odpowiadającej początkowi roku budżetowego 2014, czyli od dnia 16 października 2013 r. Z tego samego powodu przepisy odnoszące się do procedury płatności miesięcznych dokonywanych przez Komisję na rzecz państw członkowskich i do przestrzegania przez agencje płatnicze terminów płatności powinny mieć zastosowanie do wydatków dokonanych od początku roku budżetowego 2014, czyli od dnia 16 października 2013 r.
(105)
Skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, który wydał opinię (28).
(106)
Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie ze względu na powiązania między niniejszym rozporządzeniem a innymi instrumentami WPR oraz ograniczenia środków finansowych państw członkowskich w rozszerzonej Unii, natomiast ze względu na wieloletnią gwarancję finansowania unijnego oraz skoncentrowanie się na jego priorytetach możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres stosowania
Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy dotyczące:
a)
finansowania wydatków w ramach wspólnej polityki rolnej (WPR), w tym wydatków na rozwój obszarów wiejskich;
b)
systemu doradztwa rolniczego;
c)
systemów zarządzania i kontroli, które mają być wprowadzone przez państwa członkowskie;
d)
systemu zasady wzajemnej zgodności;
e)
rozliczenia rachunków.
Artykuł 2
Pojęcia używane w niniejszym rozporządzeniu
1. Do celów niniejszego rozporządzenia:
a)
„rolnik”, oznacza rolnika w rozumieniu art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
b)
„działalność rolnicza” oznacza działalność rolniczą w rozumieniu art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
c)
„użytki rolne” oznaczają użytki rolne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
d)
„gospodarstwo rolne” oznacza gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w art. 91 ust. 3;
e)
„płatności bezpośrednie” oznaczają płatności bezpośrednie w rozumieniu art. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
f)
„sektorowe prawodawstwo rolne” oznacza wszelkie mające zastosowanie akty przyjęte w ramach WPR na podstawie art. 43 TFUE, a także, w stosownych przypadkach, wszelkie akty delegowane lub wykonawcze przyjęte na podstawie takich aktów, oraz część drugą rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 w zakresie, w jakim ma ona zastosowanie do EFRROW;
g)
„nieprawidłowość” oznacza nieprawidłowość w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95.
2. Do celów finansowania WPR, zarządzania nią i monitorowania jej „siła wyższa” i „nadzwyczajne okoliczności” mogą zostać uznane w szczególności w następujących przypadkach:
a)
śmierć beneficjenta;
b)
długoterminowa niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu;
c)
poważna klęska żywiołowa powodująca duże szkody w gospodarstwie rolnym;
d)
zniszczenie w wyniku wypadku budynków inwentarskich w gospodarstwie rolnym;
e)
choroba epizootyczna lub choroba roślin dotykająca, odpowiednio, cały inwentarz żywy lub uprawy należące do beneficjenta lub część tego inwentarza lub upraw;
f)
wywłaszczenie całego lub dużej części gospodarstwa rolnego, jeśli takiego wywłaszczenia nie można było przewidzieć w dniu złożenia wniosku.
TYTUŁ II
PRZEPISY OGÓLNE DOTYCZĄCE FUNDUSZY ROLNYCH
ROZDZIAŁ I
Fundusze rolne
Artykuł 3
Fundusze finansujące wydatki rolne
1. Aby osiągnąć cele WPR określone w TFUE, poszczególne środki objęte zakresem tej polityki, w tym działania na rzecz rozwoju obszarów wiejskich, finansowane są poprzez:
a)
Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG);
b)
Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW).
2. EFRG i EFRROW („fundusze”) stanowią część budżetu ogólnego Unii Europejskiej (budżetu Unii).
Artykuł 4
Wydatki EFRG
1. EFRG realizowany jest zgodnie z zasadą zarządzania dzielonego między państwami członkowskimi a Unią. EFRG finansuje następujące wydatki, które muszą być dokonywane zgodnie z prawem Unii:
a)
środki mające na celu regulację lub wspieranie rynków rolnych;
b)
płatności bezpośrednie dla rolników w ramach WPR;
c)
wkład finansowy Unii przeznaczony na środki informacyjne i promocyjne dotyczące produktów rolnych na rynku wewnętrznym Unii i w państwach trzecich, podejmowane przez państwa członkowskie na podstawie programów innych niż te, o których mowa w art. 5, wybranych przez Komisję;
d)
wkład finansowy Unii przeznaczony na program unijny „Owoce i warzywa w szkole”, o którym mowa w art. 23 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 oraz środki dotyczące chorób zwierząt i utraty zaufania konsumentów, o których mowa w art. 155 tego rozporządzenia.
2. EFRG finansuje bezpośrednio oraz zgodnie z prawem unijnym następujące wydatki:
a)
promocja produktów rolnych, realizowana bezpośrednio przez Komisję albo za pośrednictwem organizacji międzynarodowych;
b)
środki, podejmowane zgodnie z prawem unijnym, mające na celu zapewnienie zachowania, opisu, gromadzenia i wykorzystywania zasobów genetycznych w rolnictwie;
c)
tworzenie i utrzymywanie systemów informacyjnych rachunkowości rolniczej;
d)
systemy badań rolnych, w tym również badań w zakresie struktury gospodarstw rolnych.
Artykuł 5
Wydatki EFRROW
EFRROW realizowany jest zgodnie z zasadą zarządzania dzielonego między państwami członkowskimi a Unią. EFRROW finansuje wkład finansowy Unii przeznaczony na programy rozwoju obszarów wiejskich realizowane zgodnie z prawem unijnym dotyczącym wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich.
Artykuł 6
Pozostałe wydatki, w tym pomoc techniczna
Fundusze mogą finansować bezpośrednio, z inicjatywy Komisji lub w jej imieniu, działania przygotowawcze, w zakresie monitorowania, wsparcia administracyjnego i technicznego, jak również środki ewaluacji, audytu i kontroli wymagane do realizacji WPR. Środki te obejmują w szczególności:
a)
środki wymagane do analizy, zarządzania, monitorowania, wymiany informacji oraz realizacji WPR, jak również środki odnoszące się do wdrażania systemów kontroli oraz pomocy technicznej i administracyjnej;
b)
nabywanie przez Komisję zdjęć satelitarnych wymaganych do kontroli zgodnie z art. 21;
c)
środki podejmowane przez Komisję dzięki zastosowaniu technik teledetekcji używanych do monitorowania zasobów rolnych zgodnie z art. 22;
d)
środki wymagane do utrzymania i rozwoju metod i technicznych środków przekazu informacji, wzajemnej komunikacji, monitorowania i kontroli zarządzania finansowego środkami finansowymi wykorzystywanymi do finansowania WPR;
e)
dostarczanie informacji dotyczących WPR zgodnie z art. 45;
f)
badania dotyczące WPR i ewaluacji środków finansowanych przez fundusze, w tym doskonalenie metod ewaluacji i wymiana informacji na temat praktyk w ramach WPR;
g)
w stosownych przypadkach - tworzenie agencji wykonawczych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 58/2003 (29), których działalność związana jest z WPR;
h)
działania związane z rozpowszechnianiem informacji, zwiększaniem świadomości, promowaniem współpracy oraz wymiany doświadczeń na poziomie Unii, podejmowane w ramach rozwoju obszarów wiejskich, w tym tworzenie sieci łączącej zainteresowane podmioty;
i)
środki wymagane do opracowywania, rejestracji oraz ochrony logo w ramach unijnej polityki jakości oraz ochrony praw własności intelektualnej z nimi związanych, jak również rozwoju niezbędnych technologii informacyjnych.
ROZDZIAŁ II
Agencje płatnicze i inne instytucje
Artykuł 7
Przyznawanie i wycofywanie akredytacji agencji płatniczych oraz jednostek koordynujących
1. Agencje płatnicze są jednostkami lub instytucjami państw członkowskich odpowiedzialnymi za zarządzanie wydatkami, o których mowa w art. 4 ust. 1 i art. 5, oraz za ich kontrolę.
Z wyjątkiem dokonywania płatności, wykonywanie tych zadań może być delegowane.
2. Państwa członkowskie akredytują jako agencje płatnicze jednostki lub instytucje, które dysponują strukturą administracyjną i systemem wewnętrznej kontroli, oferujące wystarczające gwarancje, że płatności są zgodne z prawem, prawidłowe i właściwie rozliczane. W tym celu agencje płatnicze muszą spełniać minimalne warunki w zakresie akredytacji w odniesieniu do struktury wewnętrznej, działań kontrolnych, informacji i komunikacji oraz monitorowania określone przez Komisję zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a).
Każde państwo członkowskie, uwzględniając swoje przepisy konstytucyjne, ogranicza liczbę akredytowanych agencji płatniczych do nie więcej niż jednej na poziomie krajowym lub, w przypadku gdy ma to zastosowanie, jednej na region. Jednakże w przypadku gdy agencje płatnicze ustanowiono na poziomie regionalnym, państwa członkowskie dodatkowo akredytują agencję płatniczą na poziomie krajowym dla programów pomocy, którymi ze względu na ich charakter należy zarządzać na tym poziomie, albo powierzają zarządzanie tymi programami swoim regionalnym agencjom płatniczym.
W drodze odstępstwa od akapitu drugiego państwa członkowskie mogą zachować liczbę agencji płatniczych, które otrzymały akredytację przed dniem 20 grudnia 2013.
Przed końcem 2016 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące funkcjonowania systemu agencji płatniczych w Unii, w stosownych przypadkach wraz z wnioskami ustawodawczymi.
3. Do dnia 15 lutego roku następującego po danym roku budżetowym osoba kierująca akredytowaną agencją płatniczą sporządza:
a)
roczne sprawozdanie finansowe dotyczące wydatków dokonanych przy realizacji zadań powierzonych podlegającym jej akredytowanym agencjom płatniczym, wraz z informacjami wymaganymi do ich rozliczenia zgodnie z art. 51;
b)
deklarację zarządczą w odniesieniu do kompletności, rzetelności i prawdziwości sprawozdań finansowych oraz właściwego funkcjonowania systemów kontroli wewnętrznej, w oparciu o obiektywne kryteria, a także w odniesieniu do zgodności z prawem i prawidłowości transakcji stanowiących ich podstawę;
c)
roczne streszczenie końcowych sprawozdań z audytu i przeprowadzonych kontroli, w tym analizę charakteru i zakresu stwierdzonych błędów i braków w systemach, jak również informacje o działaniach naprawczych, które mają zostać podjęte lub są planowane.
W wyjątkowych przypadkach, na wniosek zainteresowanego państwa członkowskiego, Komisja może przedłużyć termin przypadający w dniu 15 lutego, jednak nie później niż do dnia 1 marca.
4. W przypadku gdy akredytowano więcej niż jedną agencję płatniczą, państwo członkowskie wyznacza instytucję publiczną, („jednostkę koordynującą”), któremu przydziela następujące zadania:
a)
gromadzenie informacji przeznaczonych do dyspozycji Komisji i przesyłanie ich Komisji;
b)
podejmowanie lub koordynowanie, w zależności od przypadku, działań w celu eliminowania wszelkich niedociągnięć natury ogólnej oraz informowanie Komisji o wszelkich działaniach następczych;
c)
propagowanie oraz, w miarę możliwości, zapewnianie zharmonizowanego stosowania przepisów unijnych.
Państwa członkowskie przyznają jednostkom koordynującym specjalne akredytacje w zakresie przetwarzania informacji finansowych, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a).
5. W przypadku gdy akredytowana agencja płatnicza nie spełnia lub przestaje spełniać jednego lub większej liczby kryteriów akredytacji, o których mowa w ust. 2, państwo członkowskie działając z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji, cofa akredytację, chyba że agencja płatnicza wprowadzi niezbędne zmiany w terminie, który należy określić w zależności od powagi problemu.
6. Agencje płatnicze zarządzają operacjami związanymi z interwencją publiczną, za które są odpowiedzialne, i zapewniają kontrolę tych operacji, a także przyjmują ogólną odpowiedzialność w tym zakresie.
Artykuł 8
Uprawnienia Komisji
1. W celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu przewidzianego w art. 7, Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 111 aktów delegowanych dotyczących:
a)
minimalnych warunków dotyczących akredytacji agencji płatniczych i jednostek koordynujących, o których mowa, odpowiednio, w art. 7 ust. 2 i w art. 7 ust. 4;
b)
obowiązków agencji płatniczych w odniesieniu do interwencji publicznej, jak również przepisów dotyczących zakresu ich obowiązków w dziedzinie zarządzania i kontroli.
2. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające przepisy dotyczące:
a)
procedur wydawania, cofania i przeglądu akredytacji dla agencji płatniczych i jednostek koordynujących, a także procedur nadzoru akredytacji agencji płatniczych;
b)
pracy i kontroli leżących u podstaw deklaracji zarządczej agencji płatniczych;
c)
funkcjonowania jednostki koordynującej i zgłaszania informacji Komisji, o czym mowa w art. 7 ust. 4.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
Artykuł 9
Jednostki certyfikujące
1. Jednostka certyfikująca to publiczny lub prywatny organ audytowy wyznaczony przez państwo członkowskie. W przypadku gdy jest to prywatny organ audytowy i wymaga tego mające zastosowanie prawo unijne lub krajowe, jest on wybierany przez państwo członkowskie w drodze publicznej procedury przetargowej. Jednostka certyfikująca przedstawia sporządzoną zgodnie z przyjętymi w skali międzynarodowej standardami kontroli opinię na temat kompletności, dokładności oraz prawdziwości rocznych sprawozdań finansowych agencji płatniczej, właściwego funkcjonowania jej wewnętrznego systemu kontroli oraz zgodności z prawem i prawidłowości wydatków, o których zwrot zwrócono się do Komisji. Opinia ta określa też, czy badanie podaje w wątpliwość twierdzenia zawarte w deklaracji zarządczej.
Jednostka certyfikująca musi dysponować niezbędną fachową wiedzą techniczną. Musi być niezależna operacyjnie zarówno od danej agencji płatniczej i jednostki koordynującej, jak również od organu, który akredytował tę agencję.
2. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające przepisy dotyczące zadań jednostek certyfikujących, w tym kontroli, jak również świadectw i sprawozdań, wraz z towarzyszącymi im dokumentami, sporządzanych przez te jednostki. Uwzględniając potrzebę maksymalnej skuteczności w odniesieniu do testowania transakcji i profesjonalnego osądu audytowego, w kontekście zintegrowanego podejścia, akty wykonawcze określają również:
a)
zasady audytu, na których oparte są opinie jednostki certyfikującej, w tym ocenę ryzyka, kontrole wewnętrzne oraz wymagany poziom dowodów audytowych;
b)
metody audytu, które mają być stosowane przez jednostki certyfikujące, z uwzględnieniem międzynarodowych standardów audytu, przy przedstawianiu ich opinii, w tym, w stosownych przypadkach, wykorzystania pojedynczej zintegrowanej próby oraz, w stosownych przypadkach, możliwości uczestniczenia przez agencje płatnicze w kontrolach na miejscu.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
Artykuł 10
Dopuszczalność płatności dokonywanych przez agencje płatnicze
Wydatki, o których mowa w art. 4 ust. 1 i art. 5, mogą zostać objęte finansowaniem unijnym tylko jeżeli zostały dokonane przez akredytowane agencje płatnicze.
Artykuł 11
Płatność w całości na rzecz beneficjentów
O ile prawo unijne wyraźnie nie stanowi inaczej, płatności odnoszące się do finansowania przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu zostają w całości wypłacone beneficjentom.
TYTUŁ III
SYSTEM DORADZTWA ROLNICZEGO
Artykuł 12
Zasada i zakres stosowania
1. Państwa członkowskie ustanawiają system udzielania beneficjentom porad w zakresie zarządzania gruntami oraz zarządzania gospodarstwem („system doradztwa rolniczego”). System doradztwa rolniczego prowadzą wyznaczone instytucje publiczne lub wybrane podmioty prywatne.
2. System doradztwa rolniczego obejmuje przynajmniej:
a)
obowiązki na poziomie gospodarstwa wynikające z podstawowych wymogów w zakresie zarządzania oraz norm utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska, określone w tytule VI rozdział I;
b)
praktyki rolnicze korzystne dla klimatu i środowiska określone w tytule III rozdział 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz utrzymywanie użytków rolnych, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
c)
działania na poziomie gospodarstwa przewidziane w programach rozwoju obszarów wiejskich, mające na celu modernizację gospodarstw, budowanie konkurencyjności, integrację sektorową, innowację oraz zorientowanie na rynek, a także promowanie przedsiębiorczości;
d)
wymogi na poziomie beneficjentów określone przez państwa członkowskie w celu wdrażania art. 11 ust. 3 dyrektywy 2000/60/WE;
e)
wymogi na poziomie beneficjentów określone przez państwa członkowskie w celu wdrażania art. 55 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, w szczególności wymóg zgodności z ogólnymi zasadami integrowanej ochrony przed szkodnikami, o którym mowa w art. 14 dyrektywy 2009/128/WE.
3. System doradztwa rolniczego może również obejmować w szczególności:
a)
promowanie przekształcania gospodarstw i dywersyfikacji ich działalności gospodarczej;
b)
zarządzanie ryzykiem i wprowadzanie odpowiednich działań prewencyjnych przeciwdziałających skutkom klęsk żywiołowych, katastrof oraz chorób zwierząt i roślin;
c)
minimalne wymogi ustanowione w prawie krajowym, o których mowa w art. 28 ust. 3 i art. 29 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013;
d)
informacje dotyczące łagodzenia zmiany klimatu i przystosowania się do niej, różnorodności biologicznej i ochrony wód, jak określono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 13
Szczegółowe wymogi dotyczące systemu doradztwa rolniczego
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby doradcy pracujący w systemie doradztwa rolniczego byli odpowiednio wykwalifikowani i odbywali regularne szkolenia.
2. Państwa członkowskie zapewniają rozdzielenie funkcji doradczych i kontrolnych. W związku z powyższym oraz bez uszczerbku dla prawa krajowego dotyczącego publicznego dostępu do dokumentów, państwa członkowskie zapewniają, aby wybrane podmioty i wyznaczone instytucje, o których mowa w art. 12 ust. 1, nie ujawniały żadnych danych osobowych ani informacji prywatnych lub danych, które uzyskują w trakcie prowadzenia działalności doradczej, osobom innym niż beneficjent zarządzający danym gospodarstwem rolnym, z wyjątkiem wszelkich nieprawidłowości lub naruszeń stwierdzonych w trakcie prowadzenia działalności, które podlegają obowiązkowi zgłoszenia organom publicznym na mocy prawa unijnego lub krajowego, w szczególności w przypadku przestępstw.
3. Odnośny organ krajowy przekazuje, przede wszystkim przy użyciu środków elektronicznych, potencjalnemu beneficjentowi odpowiedni wykaz wybranych podmiotów i wyznaczonych instytucji, o których mowa w art. 12 ust. 1.
Artykuł 14
Dostęp do systemu doradztwa rolniczego
Beneficjenci i rolnicy, którzy nie otrzymują wsparcia w ramach WPR, mogą dobrowolnie uczestniczyć w systemie doradztwa rolniczego.
Bez uszczerbku dla art. 99 ust. 2 akapit czwarty, państwa członkowskie mogą jednak określić, na podstawie obiektywnych kryteriów, kategorie beneficjentów, którzy będą mieli dostęp do systemu doradztwa rolniczego na zasadach pierwszeństwa, w tym do sieci działających w ramach ograniczonych zasobów w rozumieniu art. 53, 55 i 56 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013
W takich przypadkach państwa członkowskie zapewniają, aby pierwszeństwo otrzymywali rolnicy mający najbardziej ograniczony dostęp do usług doradztwa innych niż system doradztwa rolniczego.
W ramach systemu doradztwa rolniczego beneficjenci otrzymują porady uwzględniające szczególną sytuację ich gospodarstw rolnych.
Artykuł 15
Uprawnienia Komisji
Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające przepisy dotyczące jednolitego wdrażania systemu doradztwa rolniczego, aby zapewnić pełną operacyjność tego systemu.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
TYTUŁ IV
ZARZĄDZANIE FINANSAMI FUNDUSZY
ROZDZIAŁ I
EFRG
Sekcja 1
Finansowanie wydatków
Artykuł 16
Pułap budżetowy
1. Roczny pułap wydatków EFRG składa się z kwot maksymalnych ustalonych dla tego funduszu na podstawie rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1311/2013.
2. W przypadku gdy prawo Unii przewiduje kwoty, o które mają być zmniejszone lub zwiększone kwoty, o których mowa w ust. 1, Komisja przyjmuje akty wykonawcze bez stosowania procedury, o której mowa w art. 116, ustalające saldo netto dostępne w przypadku wydatków EFRG na podstawie danych, o których mowa w prawie unijnym.
Artykuł 17
Płatności miesięczne
1. Środki niezbędne do finansowania wydatków, o których mowa w art. 4 ust. 1, Komisja udostępnia państwom członkowskim w formie miesięcznych płatności, na podstawie wydatków dokonanych przez akredytowane agencje płatnicze w okresie referencyjnym.
2. W oczekiwaniu na płatności miesięczne przekazywane przez Komisję państwa członkowskie zapewniają środki wymagane do realizacji wydatków, w zależności od potrzeb akredytowanych agencji płatniczych.
Artykuł 18
Procedura dotycząca płatności miesięcznych
1. Bez uszczerbku dla stosowania art. 51 i 52, Komisja dokonuje płatności miesięcznych z tytułu wydatków poniesionych przez akredytowane agencje płatnicze w miesiącu referencyjnym.
2. Płatności miesięcznych na rzecz każdego państwa członkowskiego dokonuje się najpóźniej trzeciego dnia roboczego drugiego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wydatków. Wydatki dokonane przez państwa członkowskie w okresie od 1 do 15 października przypisuje się jako wydatki dokonane w październiku. Wydatki dokonane w okresie od 16 do 31 października przypisuje się jako wydatki dokonane w listopadzie.
3. Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające miesięczne płatności, których dokonuje na podstawie deklaracji wydatków państw członkowskich oraz na podstawie informacji dostarczonych zgodnie z art. 102 ust. 1, uwzględniając zmniejszenia lub zawieszenia zastosowane na podstawie w art. 41 lub jakiekolwiek inne korekty. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 116 ust. 2.
4. Komisja może przyjmować akty wykonawcze bez stosowania procedury, o której mowa w art. 116, określające płatności dodatkowe lub potrącenia. W takich przypadkach komitet, o którym mowa w art. 116 ust. 1, jest o tym informowany na jego następnym posiedzeniu.
Artykuł 19
Koszty administracyjne i koszty zatrudnienia
EFRG nie pokrywa wydatków związanych z kosztami administracyjnymi i kosztami zatrudnienia poniesionymi przez państwa członkowskie i przez beneficjentów ubiegających się o środki z tego funduszu.
Artykuł 20
Wydatki w zakresie interwencji publicznej
1. W przypadku gdy w ramach wspólnej organizacji rynków w odniesieniu do interwencji publicznej nie ustalono kwoty jednostkowej, EFRG finansuje dany środek na podstawie standardowych kwot jednakowych w całej Unii, w szczególności w przypadku środków finansowych pochodzących z państw członkowskich, wykorzystanych na skup produktów, koszty składowania oraz, w stosownych przypadkach, koszty związane z przetworzeniem produktów objętych interwencją.
2. W celu zapewnienia finansowania wydatków w zakresie interwencji publicznej przez EFRG Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 115 aktów delegowanych dotyczących:
a)
rodzaju środków kwalifikujących się do finansowania unijnego i warunków ich zwrotu;
b)
warunków kwalifikowalności i metod obliczania na podstawie informacji rzeczywiście udokumentowanych przez agencje płatnicze lub na podstawie kwot ryczałtowych określonych przez Komisję lub na podstawie kwot ryczałtowych lub kwot nieryczałtowych przewidzianych w sektorowym prawodawstwie rolnym.
3. W celu zapewnienia właściwego zarządzania środkami przewidzianymi w budżecie Unii na EFRG, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115, ustanawiających przepisy dotyczące oceny operacji związanych z interwencją publiczną, środki, jakie należy podjąć w przypadku straty lub obniżenia jakości produktów w ramach interwencji publicznej oraz dotyczące określenia kwot, jakie mają być finansowane.
4. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustalające kwoty, o których mowa w ust. 1. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 116 ust. 2.
Artykuł 21
Nabywanie zdjęć satelitarnych
Wykaz zdjęć satelitarnych wymaganych do kontroli uzgadniany jest między Komisją a państwami członkowskimi zgodnie ze specyfikacją przygotowaną przez każde z państw członkowskich.
Komisja dostarcza te zdjęcia satelitarne bezpłatnie podmiotom kontrolnym lub usługodawcom upoważnionym przez te podmioty do ich reprezentowania.
Komisja pozostaje właścicielem zdjęć satelitarnych i odzyskuje je po zakończeniu prac. Komisja może również postanowić o prowadzeniu prac w zakresie poprawy technik i metod pracy w związku z kontrolą użytków rolnych za pomocą teledetekcji.
Artykuł 22
Monitorowanie zasobów rolnych
Środki finansowane na podstawie art. 6 lit. c) mają na celu dostarczenie Komisji środków służących:
a)
zarządzaniu unijnymi rynkami rolnymi w kontekście globalnym;
b)
zapewnieniu monitorowania agroekonomicznego i rolno-środowiskowego gruntów rolnych, w tym gruntów leśnych, jak również monitorowania stanu upraw, tak aby umożliwić dokonywanie oszacowań, w szczególności w odniesieniu do plonów i produkcji rolnej;
c)
umożliwieniu dostępu do takich oszacowań w kontekście międzynarodowym, na przykład w ramach inicjatyw koordynowanych przez organizacje w ramach Organizacji Narodów Zjednoczonych lub przez inne agencje międzynarodowe;
d)
przyczynieniu się do przejrzystości rynków światowych; oraz
e)
zapewnieniu technologicznego monitorowania systemu agrometeorologicznego.
Środki finansowane na podstawie art. 6 lit. c) dotyczą gromadzenia lub zakupu danych potrzebnych do realizacji i monitorowania WPR, w tym również danych satelitarnych i danych meteorologicznych, tworzenia infrastruktury danych przestrzennych i strony internetowej, przeprowadzania szczegółowych badań związanych z warunkami klimatycznymi, stosowania teledetekcji do pomocy przy monitorowaniu stanu gleby i aktualizacji modeli agrometeorologicznych i ekonometrycznych. W razie konieczności działania te są podejmowane we współpracy z krajowymi laboratoriami i podmiotami.
Artykuł 23
Uprawnienia wykonawcze
Komisja może przyjmować akty wykonawcze określające:
a)
przepisy odnoszące się do finansowania na podstawie art. 6 lit. b) i c);
b)
procedurę realizacji środków, o których mowa w art. 21 i 22, w celu osiągnięcia wyznaczonych celów;
c)
ramy regulujące nabywanie, poprawianie i korzystanie ze zdjęć satelitarnych i danych meteorologicznych, jak również mające zastosowanie terminy.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
Sekcja 2
Dyscyplina budżetowa
Artykuł 24
Przestrzeganie pułapu
1. Na żadnym z etapów procedury budżetowej i wykonywania budżetu środki przeznaczone na wydatki z EFRG nie mogą przekroczyć kwoty, o której mowa w art. 16.
Wszystkie instrumenty prawne proponowane przez Komisję i przyjęte przez Parlament Europejski i Radę, Radę lub Komisję, które mają wpływ na budżet EFRG, muszą uwzględniać kwotę, o której mowa w art. 16.
2. W przypadku gdy dla danego państwa członkowskiego prawo unijne przewiduje pułap finansowy wydatków rolnych w euro, takie wydatki zwraca się z zastrzeżeniem pułapu ustalonego w euro, a w przypadku gdy zastosowanie ma art. 41, z zastrzeżeniem wszelkich niezbędnych dostosowań.
3. Krajowe pułapy płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, skorygowane o dostosowania określone w art. 26 niniejszego rozporządzenia, uznaje się za pułapy finansowe w euro.
Artykuł 25
Rezerwa na wypadek kryzysów w sektorze rolnym
Na wypadek poważnych kryzysów mających wpływ na produkcję lub dystrybucję rolną ustanawia się rezerwę przeznaczoną do dostarczania dodatkowego wsparcia dla sektora rolnego („rezerwa na wypadek kryzysów w sektorze rolnym”); rezerwę tę ustanawia się poprzez stosowanie na początku każdego roku, zmniejszenia płatności bezpośrednich przy użyciu mechanizmu dyscypliny finansowej, o którym mowa w art. 26.
Całkowita kwota rezerwy wynosi 2 800 mln EUR, w równych rocznych ratach wynoszących 400 mln EUR (w cenach z 2011 r.) w okresie 2014-2020 i jest włączona do działu 2 wieloletnich ram finansowych określonych w załączniku do rozporządzenia (UE) nr 1311/2013.
Artykuł 26
Dyscyplina finansowa
1. Aby zapewnić przestrzeganie rocznych pułapów określonych w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 1311/2013 w odniesieniu do finansowania wydatków związanych z rynkiem i na płatności bezpośrednie, ustala się współczynnik korygujący płatności bezpośrednie („współczynnik korygujący”), gdy prognozy wydatków na finansowanie środków finansowanych w ramach tego podpułapu w danym roku budżetowym wskazują, że mające zastosowanie pułapy roczne zostaną przekroczone.
2. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek dotyczący współczynnika korygującego nie później niż w dniu 31 marca roku kalendarzowego, w odniesieniu do którego zastosowanie ma ten współczynnik korygujący.
3. Jeżeli w którymkolwiek roku współczynnik korygujący nie został ustalony przez Parlament Europejski i Radę do dnia 30 czerwca, Komisja przyjmuje akt wykonawczy ustalający współczynnik korygujący oraz informuje o tym niezwłocznie Parlament Europejski i Radę. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 116 ust. 2.
4. Do dnia 1 grudnia Komisja może na podstawie nowych informacji będących w jej posiadaniu przyjąć akty wykonawcze dostosowujące współczynnik korygujący ustalony zgodnie z ust. 2 lub 3. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 116 ust. 2.
5. W drodze odstępstwa od art. 169 ust. 3 akapit czwarty rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 państwa członkowskie zwracają środki przeniesione zgodnie z art. 169 ust. 3 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 odbiorcom końcowym, w odniesieniu do których w roku budżetowym, na który przeniesiono środki, zastosowano współczynnik korygujący.
Zwrot środków, o którym mowa w akapicie pierwszym, stosuje się jedynie wobec beneficjentów końcowych w tych państwach członkowskich, w których w poprzednim roku budżetowym stosowano dyscyplinę finansową.
6. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające warunki i zasady mające zastosowanie do środków przeniesionych zgodnie z art. 169 ust. 3 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 w celu finansowania wydatków, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. b) niniejszego rozporządzenia. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 116 ust. 2.
7. Podczas stosowania niniejszego artykułu kwotę rezerwy na wypadek kryzysów w sektorze rolnym, o której mowa w art. 25, uwzględnia się podczas określania wysokości współczynnika korygującego. Wszelkie kwoty nieudostępnione na środki kryzysowe do końca roku budżetowego są wydatkowane zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu.
Artykuł 27
Procedura dyscypliny budżetowej
1. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w tym samym czasie co projekt budżetu na rok budżetowy N, swoje prognozy na lata budżetowe N - 1, N oraz N + 1.
2. Jeżeli w trakcie opracowywania projektu budżetu na rok budżetowy N pojawia się ryzyko, że kwota, o której mowa w art. 16, zostanie przekroczona w odniesieniu do roku budżetowego N, Komisja proponuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie bądź Radzie środki niezbędne do zapewnienia przestrzegania tej kwoty.
3. W dowolnym momencie, jeżeli Komisja uzna, że występuje ryzyko przekroczenia kwoty, o której mowa w art. 16, oraz że w ramach swoich uprawnień nie jest w stanie podjąć odpowiednich środków w celu zaradzenia sytuacji, proponuje ona inne środki zapewniające przestrzeganie tej kwoty. W przypadku gdy podstawą prawną odnośnego środka jest art. 43 ust. 3 TFUE, środki te przyjmuje Rada. W przypadku gdy podstawą prawną odnośnego środka jest art. 43 ust. 2 TFUE, środki te przyjmują Parlament Europejski i Rada.
4. Jeżeli na koniec roku budżetowego N wnioski państw członkowskich o zwrot przekroczą lub mogą przekroczyć kwotę, o której mowa w art. 16, Komisja:
a)
rozpatruje wnioski przedstawione przez państwa członkowskie proporcjonalnie i w granicach dostępnego budżetu oraz przyjmuje akty wykonawcze ustalające wstępnie kwotę płatności na dany miesiąc;
b)
określa, dla wszystkich państw członkowskich, najpóźniej do dnia 28 lutego roku budżetowego N + 1, ich sytuację w odniesieniu do finansowania unijnego w roku budżetowym N;
c)
przyjmuje akty wykonawcze ustalające łączną kwotę finansowania unijnego w podziale na poszczególne państwa członkowskie, na podstawie jednolitej stawki finansowania unijnego, w granicach budżetu dostępnego na płatności miesięczne;
d)
dokonuje wyrównania kwot należnych państwom członkowskim najpóźniej podczas przekazywania płatności miesięcznych za marzec roku N + 1.
Akty wykonawcze przewidziane w akapicie pierwszym lit. a) i c) przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 116 ust. 2.
Artykuł 28
System wczesnego ostrzegania i monitorowania
W celu zapewnienia, aby pułap budżetowy, o którym mowa w art. 16, nie został przekroczony, Komisja wprowadza w życie system miesięcznego wczesnego ostrzegania i monitorowania wydatków EFRG.
W tym celu na początku każdego roku budżetowego Komisja określa miesięczny harmonogram wydatków, opierając się, w stosownych przypadkach, na średniej miesięcznych wydatków z trzech poprzednich lat.
Komisja przedstawia okresowo Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie analizujące zmiany w dokonanych wydatkach w stosunku do harmonogramu oraz oceniające prognozowane wykonanie budżetu w bieżącym roku budżetowym.
Artykuł 29
Referencyjny kurs walutowy
1. Przy przyjmowaniu projektu budżetu lub listu w sprawie poprawek do projektu budżetu dotyczącego wydatków rolnych w celu ustalenia założeń budżetowych EFRG Komisja stosuje średni kurs wymiany euro do dolara amerykańskiego zanotowany na rynku w ostatnim kwartale zakończonym co najmniej 20 dni przed przyjęciem przez Komisję dokumentu budżetowego.
2. Przy przyjmowaniu projektu budżetu korygującego i uzupełniającego lub listu w sprawie poprawek do tego projektu budżetu oraz o ile dokumenty te dotyczą środków związanych ze środkami, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. a), Komisja stosuje:
a)
rzeczywisty średni kurs wymiany euro do dolara amerykańskiego zanotowany na rynku od dnia 1 sierpnia poprzedniego roku budżetowego do końca ostatniego kwartału zakończonego co najmniej 20 dni przed przyjęciem przez Komisję dokumentu budżetowego, a najpóźniej w dniu 31 lipca bieżącego roku budżetowego; oraz
b)
rzeczywisty średni kurs walutowy zanotowany na rynku w ostatnim kwartale zakończonym co najmniej 20 dni przed przyjęciem przez Komisję dokumentu budżetowego, jako prognozę na pozostałą część roku budżetowego.
ROZDZIAŁ II
EFRROW
Sekcja 1
Ogólne przepisy dotyczące efrrow
Artykuł 30
Zakaz podwójnego finansowania
Wydatki finansowane w ramach EFRROW nie podlegają żadnemu innemu finansowaniu z budżetu Unii.
Artykuł 31
Przepisy dotyczące wszystkich płatności
1. Zgodnie z art. 77 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 płatności wkładu EFRROW przez Komisję, o których mowa w art. 5 niniejszego rozporządzenia, nie mogą przekraczać zobowiązań budżetowych.
Płatności te są przypisywane do najwcześniejszego otwartego zobowiązania budżetowego.
2. Zastosowanie ma art. 84 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012.
Sekcja 2
Finansowanie programów rozwoju obszarów wiejskich
Artykuł 32
Wkład finansowy EFRROW
Wkład finansowy EFRROW przeznaczony na wydatki w ramach programów rozwoju obszarów wiejskich określa się w odniesieniu do każdego programu w ramach pułapów ustalonych w prawie unijnym dotyczącym wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich udzielanego z EFRROW.
Artykuł 33
Zobowiązania budżetowe
W przypadku unijnych zobowiązań budżetowych w ramach programów rozwoju obszarów wiejskich zastosowanie ma art. 76 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013.
Sekcja 3
Wkład finansowy w programy rozwoju obszarów wiejskich
Artykuł 34
Przepisy mające zastosowanie do płatności w ramach programów rozwoju obszarów wiejskich
1. Środki niezbędne do finansowania wydatków, o których mowa w art. 5, udostępniane są państwom członkowskim w formie prefinansowania, płatności okresowych oraz płatności salda, jak opisano w niniejszej sekcji.
2. Łączna kwota prefinansowania i płatności okresowych nie może przekroczyć 95 % wkładu EFRROW na każdy program rozwoju obszarów wiejskich.
Gdy osiągnięty zostanie pułap 95 %, państwa członkowskie nadal przekazują Komisji wnioski o płatności.
Artykuł 35
Zasady prefinansowania
1. Po przyjęciu decyzji w sprawie zatwierdzenia programu rozwoju obszarów wiejskich Komisja wypłaca danemu państwu członkowskiemu wstępną kwotę prefinansowania na cały okres programowania. Ta wstępna kwota prefinansowania wypłacana jest w następujących ratach:
a)
w 2014 r. - 1 % kwoty wsparcia z EFRROW na cały okres programowania w ramach programu oraz 1,5 % kwoty wsparcia z EFRROW na cały okres programowania w ramach programu, w przypadku gdy dane państwo członkowskie otrzymywało pomoc finansową od 2010 r., zgodnie z art. 122 i 143 TFUE, albo z Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej (EFSF), lub otrzymuje pomoc finansową w dniu 31 grudnia 2013 r. zgodnie z art. 136 i 143 TFUE;
b)
w 2015 r. - 1 % kwoty wsparcia z EFRROW na cały okres programowania w ramach programu oraz 1,5 % kwoty wsparcia z EFRROW na cały okres programowania w ramach programu, w przypadku gdy dane państwo członkowskie otrzymywało pomoc finansową od 2010 r., zgodnie z art. 122 i 143 TFUE albo z EFSF, lub otrzymuje pomoc finansową w dniu 31 grudnia 2014 r. zgodnie z art. 136 i 143 TFUE;
c)
w 2016 r. - 1 % kwoty wsparcia z EFRROW na cały okres programowania w ramach programu.
Jeżeli program rozwoju obszarów wiejskich zostanie przyjęty w 2015 r. lub później, wcześniejsze raty zostają wypłacone w roku jego przyjęcia.
2. Jeżeli w terminie 24 miesięcy od daty płatności przez Komisję pierwszej raty kwoty prefinansowania nie zostaną dokonane żadne wydatki ani nie wpłynie żadna deklaracja wydatków w ramach programu rozwoju obszarów wiejskich, łączna kwota wypłacona tytułem prefinansowania zwracana jest Komisji.
3. Odsetki od kwoty prefinansowania są przekazywane na rzecz danego programu rozwoju obszarów wiejskich i odejmowane od kwoty wydatków publicznych wskazanej w końcowej deklaracji wydatków.
4. Całkowita kwota prefinansowania rozliczana jest zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 51 niniejszego rozporządzenia, przed zakończeniem programu rozwoju obszarów wiejskich.
Artykuł 36
Płatności okresowe
1. Płatności okresowe dokonywane są w ramach każdego programu rozwoju obszarów wiejskich. Ich obliczenie następuje przez zastosowanie współczynnika współfinansowania do każdego działania w odniesieniu do wydatków publicznych dokonanych w ramach danego działania, o czym mowa w art. 59 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013
2. Komisja dokonuje płatności okresowych, z zastrzeżeniem dostępności środków w budżecie, oraz uwzględniając zmniejszenia lub zawieszenia stosowane na mocy art. 41, w celu zwrotu wydatków dokonanych przez akredytowane agencje płatnicze w ramach realizacji programów.
3. Komisja dokonuje każdej płatności okresowej pod warunkiem spełnienia następujących wymogów:
a)
przekazania Komisji deklaracji wydatków podpisanej przez akredytowaną agencję płatniczą, zgodnie z art. 102 ust. 1 lit. c);
b)
przestrzegania całkowitej kwoty wkładu EFRROW przyznanej dla każdego z działań dla całego okresu objętego danym programem;
c)
przekazania Komisji ostatniego rocznego sprawozdania z postępów realizacji danego programu rozwoju obszarów wiejskich.
4. Jeżeli nie został spełniony jeden z wymogów określonych w ust. 3 Komisja niezwłocznie informuje akredytowaną agencję płatniczą lub jednostkę koordynującą, w przypadku gdy została ona wyznaczona Jeżeli nie został spełniony jeden z wymogów określonych w ust. 3 lit. a) lub lit. c), deklaracja wydatków nie zostaje przyjęta.
5. Bez uszczerbku dla stosowania art. 51 i 52 Komisja dokonuje płatności okresowych w terminie nieprzekraczającym 45 dni od daty rejestracji deklaracji wydatków spełniającej wymogi określone w ust. 3 niniejszego artykułu.
6. W terminach określonych przez Komisję akredytowane agencje płatnicze sporządzają i przekazują Komisji bezpośrednio albo za pośrednictwem jednostki koordynującej, w przypadku gdy została ona wyznaczona, pośrednie deklaracje wydatków odnoszących się do programów rozwoju obszarów wiejskich.
Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające terminy, w których akredytowane agencje płatnicze przekazują te pośrednie deklaracje wydatków. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3,
Deklaracje wydatków obejmują wydatki dokonane przez agencje płatnicze w każdym z odnośnych okresów. Jednakże w przypadkach, gdy wydatki, o których mowa w art. 65 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, nie mogą zostać zadeklarowane Komisji w danym okresie ze względu na oczekiwanie na zatwierdzenie przez Komisję zmian w programie, mogą one zostać zadeklarowane w kolejnych okresach.
Pośrednie deklaracje wydatków dotyczące wydatków dokonanych począwszy od dnia 16 października księgowane są w budżecie na rok następny.
7. Zastosowanie ma art. 83 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013.
Artykuł 37
Płatność salda i zakończenie programu
1. Z zastrzeżeniem dostępności środków w budżecie Komisja dokonuje płatności salda po otrzymaniu ostatniego rocznego sprawozdania z postępu realizacji danego programu rozwoju obszarów wiejskich, na podstawie: obowiązującego planu finansowego, rocznego sprawozdania finansowego z ostatniego roku realizacji danego programu rozwoju obszarów wiejskich oraz związanej z nim decyzji w sprawie rozliczeń. Sprawozdania te przedstawiane są Komisji nie później niż sześć miesięcy po ostatecznym terminie kwalifikowalności wydatków, o którym mowa w art. 65 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, i obejmują wydatki dokonane przez agencję płatniczą aż do ostatniego terminu kwalifikowalności wydatków.
2. Płatność salda następuje nie później niż w terminie sześciu miesięcy po uznaniu przez Komisję informacji oraz dokumentów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, za dopuszczalne oraz od rozliczenia ostatniego rocznego sprawozdania finansowego. Bez uszczerbku dla art. 38 ust. 5 przyznane kwoty, które pozostają po dokonaniu płatności salda, są anulowane przez Komisję najpóźniej w terminie sześciu miesięcy.
3. Nieprzekazanie Komisji najpóźniej w terminie określonym w ust. 1 ostatniego rocznego sprawozdania z postępu realizacji wraz z dokumentami niezbędnymi do dokonania rozliczenia rachunków z ostatniego roku realizacji programu pociąga za sobą automatyczne anulowanie salda zgodnie z art. 38.
Artykuł 38
Automatyczne anulowanie w przypadku programów rozwoju obszarów wiejskich
1. Komisja automatycznie anuluje każdą część zobowiązania budżetowego dotyczącego programu rozwoju obszarów wiejskich, która nie została wykorzystana na prefinansowanie lub płatności okresowe lub w odniesieniu do której do Komisji nie wpłynęła żadna deklaracja wydatków spełniająca wymogi określone w art. 36 ust. 3 dotycząca wydatków dokonanych do dnia 31 grudnia trzeciego roku następującego po roku, w którym podjęto zobowiązanie budżetowe.
2. Część zobowiązań budżetowych nadal otwartych w ostatnim terminie kwalifikowalności wydatków, o którym mowa w art. 55 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, w odniesieniu do których nie sporządzono deklaracji wydatków w terminie sześciu miesięcy po tym terminie, zostaje automatycznie anulowana.
3. W przypadku postępowania sądowego lub odwoławczego postępowania administracyjnego mającego skutek zawieszający, bieg terminu, o którym mowa w ust. 1 lub 2, z upływem którego następuje automatyczne anulowanie, zostaje zawieszony w odniesieniu do kwoty odpowiadającej danym operacjom na czas trwania tego postępowania sądowego lub odwoławczego postępowania administracyjnego, pod warunkiem że Komisja otrzyma od państwa członkowskiego do dnia 31 grudnia roku N + 3 uzasadnione powiadomienie.
4. Przy obliczaniu kwot podlegających automatycznemu anulowaniu nie uwzględnia się:
a)
części zobowiązań budżetowych, w odniesieniu do których przedstawiono deklarację wydatków, ale których zwrot jest przedmiotem zmniejszenia lub zawieszenia przez Komisję na dzień 31 grudnia roku N + 3;
b)
części zobowiązań budżetowych, które nie mogły stać się przedmiotem wypłaty ze strony agencji płatniczej z powodu siły wyższej, która w poważny sposób wpłynęła na realizację programu rozwoju obszarów wiejskich. Organy krajowe powołujące się na siłę wyższą muszą udowodnić jej bezpośrednie konsekwencje dla realizacji całości lub części programu.
Do dnia 31 stycznia państwo członkowskie przesyła Komisji informacje dotyczące wyjątków, o których mowa w akapicie pierwszym, w odniesieniu do kwot zadeklarowanych do końca poprzedniego roku.
5. Komisja informuje państwa członkowskie w odpowiednim czasie o istnieniu ryzyka zastosowania automatycznego anulowania. Komisja informuje je o tym, jakiej kwoty - według posiadanych przez nią informacji - może dotyczyć automatyczne anulowanie. Państwa członkowskie mają dwa miesiące od daty otrzymania tej informacji na wyrażenie swojej zgody na odnośną kwotę lub na przedstawienie swoich uwag. Komisja dokonuje automatycznego anulowania nie później niż w terminie dziewięciu miesięcy po upływie ostatecznego terminu wynikającego z zastosowania ust. 1-3.
6. W przypadku zastosowania automatycznego anulowania wkład EFRROW na dany program rozwoju obszarów wiejskich zostaje dla danego roku zmniejszony o kwotę, która została automatycznie anulowana. Państwo członkowskie przedstawia Komisji do zatwierdzenia skorygowany plan finansowania dotyczący podziału kwoty zmniejszenia pomocy między działania w ramach programu. W przypadku braku takiego planu Komisja dokonuje proporcjonalnego zmniejszenia kwot przyznanych na każde działanie.
ROZDZIAŁ III
Przepisy wspólne
Artykuł 39
Rolniczy rok budżetowy
Bez uszczerbku dla szczególnych przepisów dotyczących deklaracji wydatków i dochodów związanych z interwencją publiczną, ustanowionych przez Komisję na podstawie art. 46 ust. 6 lit. a), rolniczy rok budżetowy obejmuje poniesione wydatki i uzyskane dochody zaksięgowane w budżecie funduszy przez agencje płatnicze w odniesieniu do roku budżetowego „N”, rozpoczynającego się w dniu 16 października roku „N-1” oraz kończącego się w dniu 15 października roku „N”.
Artykuł 40
Przestrzeganie terminów płatności
W przypadku gdy w prawie unijnym ustanowiono terminy płatności, jakakolwiek płatność dokonana przez agencje płatnicze przed najwcześniejszą możliwą datą płatności oraz po najpóźniejszej możliwej dacie płatności nie kwalifikuje się do finansowania unijnego, z wyjątkiem przypadków, warunków i limitów, które należy określić przy zachowaniu zasady proporcjonalności.
Aby wydatki dokonane przed najwcześniejszą możliwą datą płatności lub po najpóźniejszej możliwej dacie płatności kwalifikowały się do finansowania unijnego, ograniczając jednocześnie wynikające z tego skutki finansowe, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115, dotyczących odstępstw od zasady zawartej w akapicie pierwszym.
Artykuł 41
Zmniejszanie i zawieszanie płatności miesięcznych i płatności okresowych
1. W przypadku gdy deklaracje wydatków lub informacje, o których mowa w art. 102, pozwalają Komisji stwierdzić, że wydatki zostały dokonane przez instytucje, które nie są akredytowanymi agencjami płatniczymi, lub że terminy płatności lub pułapy finansowe ustalone w prawie unijnym nie są przestrzegane lub też że wydatków dokonano niezgodnie z przepisami unijnymi, Komisja może zmniejszyć lub zawiesić płatności miesięczne lub płatności okresowe na rzecz danego państwa członkowskiego w ramach aktów wykonawczych dotyczących płatności miesięcznych, o których mowa w art. 18 ust. 3, lub w ramach płatności okresowych, o których mowa w art. 36, po umożliwieniu państwom członkowskim przedstawienia swoich uwag.
W przypadku gdy deklaracje wydatków lub informacje, o których mowa w art. 102, nie pozwalają Komisji stwierdzić, czy wydatki zostały dokonane zgodnie z przepisami unijnymi, Komisja prosi dane państwo członkowskie o dostarczenie dalszych informacji oraz przedłożenie swoich uwag w terminie nie krótszym niż 30 dni. Jeżeli państwo członkowskie nie odpowiada na prośbę Komisji w wyznaczonym terminie lub jeżeli jego odpowiedź jest uważana za niezadowalającą bądź wskazuje, że wydatków dokonano niezgodnie z przepisami unijnymi, Komisja może zmniejszyć lub zawiesić płatności miesięczne lub płatności okresowe na rzecz danego państwa członkowskiego w ramach aktów wykonawczych dotyczących takich płatności miesięcznych, o których mowa w art. 18 ust. 3, lub w ramach płatności okresowych, o których mowa w art. 36.
2. Komisja może przyjmować akty wykonawcze zmniejszające lub zawieszające płatności miesięczne lub płatności okresowe na rzecz państwa członkowskiego jeżeli jeden lub większa liczba kluczowych elementów odnośnego krajowego systemu kontroli nie istnieje lub nie działa skutecznie ze względu na wagę lub utrzymywanie się stwierdzonych niedociągnięć lub jeżeli podobne poważne niedociągnięcia występują w systemie odzyskiwania nieprawidłowych płatności i jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:
a)
niedociągnięcia, o których mowa w akapicie pierwszym, mają stały charakter i były powodem przyjęcia co najmniej dwóch aktów wykonawczych na mocy art. 52, wyłączających z finansowania unijnego wydatki poniesione przez dane państwo członkowskie; lub
b)
Komisja stwierdza, że dane państwo członkowskie nie jest w stanie wdrożyć niezbędnych środków zaradczych w najbliższej przyszłości, zgodnie z planem działania zawierającym wskaźniki wyraźnego postępu, które mają zostać ustanowione w drodze konsultacji z Komisją.
Zmniejszenie lub zawieszenie stosuje się do odnośnych wydatków dokonanych przez agencję płatniczą w przypadku gdy niedociągnięcia istnieją w okresie, który należy określić w aktach wykonawczych, o których mowa w niniejszym ustępie, który to okres nie może przekraczać dwunastu miesięcy. Jeżeli warunki zmniejszenia lub zawieszenia nadal są spełniane, Komisja może przyjąć akt wykonawczy przedłużający ten okres o dalsze okresy nieprzekraczające łącznie dwunastu miesięcy. Zmniejszenia i zawieszenia nie kontynuuje się jeżeli warunki te nie są już spełniane.
Akty wykonawcze przewidziane w niniejszym ustępie przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 116 ust. 2.
Przed przyjęciem aktów wykonawczych, o których mowa w niniejszym ustępie, Komisja informuje dane państwo członkowskie o swoim zamiarze i prosi o jego odpowiedź w terminie, który nie może być krótszy niż 30 dni.
Akty wykonawcze określające płatności miesięczne, o których mowa w art. 18 ust. 3, lub płatności okresowe, o których mowa w art. 36, uwzględniają akty wykonawcze przyjęte na podstawie niniejszego ustępu.
3. Zmniejszenia i zawieszenia na mocy niniejszego artykułu stosuje się zgodnie z zasadą proporcjonalności oraz bez uszczerbku dla stosowania art. 51 i 52.
4. Zmniejszenia i zawieszenia na mocy niniejszego artykułu stosuje się bez uszczerbku dla art. 19, 22 i 23 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013.
Zawieszenia, o których mowa w art. 19 i 22 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, stosuje się zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 2 niniejszego artykułu.
Artykuł 42
Zawieszenie płatności w przypadku spóźnionego przedłożenia informacji
W przypadku gdy sektorowe prawodawstwo rolne wymaga, aby państwo członkowskie przedłożyło w określonym terminie informacje na temat liczby kontroli przeprowadzonych na mocy art. 59 i ich wyników oraz w przypadku gdy państwa członkowskie przekroczyły ten termin, Komisja może zawiesić płatności miesięczne, o których mowa w art. 18, lub płatności okresowe, o których mowa w art. 36, pod warunkiem że udostępniła państwom członkowskim w odpowiednim czasie przed rozpoczęciem okresu referencyjnego wszystkie informacje, formularze i wyjaśnienia potrzebne do sporządzenia stosownych statystyk. Kwota, która ma zostać zawieszona, nie może przekraczać 1,5 % wydatków, w odniesieniu do których nie przesłano na czas odpowiednich informacji statystycznych. Przy stosowaniu zawieszenia Komisja działa zgodnie z zasadą proporcjonalności, uwzględniając wielkość opóźnienia. W szczególności bierze się pod uwagę, czy spóźnione przedłożenie informacji zagraża mechanizmowi rocznego absolutorium budżetowego. Przed zawieszeniem płatności miesięcznych Komisja powiadamia zainteresowane państwo członkowskie na piśmie. Komisja zwraca zawieszone kwoty, gdy otrzyma informacje statystyczne od zainteresowanych państw członkowskich, pod warunkiem że data ich otrzymania nie jest późniejsza niż 31 stycznia następnego roku.
Artykuł 43
Przeznaczenie dochodów
1. „Dochodami przeznaczonymi na określony cel” w rozumieniu art. 21 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 są:
a)
kwoty, które na podstawie art. 40 i art. 51 w odniesieniu do wydatków w ramach EFRG oraz na podstawie art. 52 i 54 muszą zostać wpłacone do budżetu Unii, wraz z odsetkami;
b)
kwoty zebrane lub odzyskane na podstawie części II tytuł I rozdział III sekcja III rozporządzenia (WE) nr 1234/2007;
c)
kwoty zebrane w wyniku zastosowania kar na podstawie szczegółowych zasad ustanowionych w sektorowym prawodawstwie rolnym Unii, chyba że to prawodawstwo wyraźnie stanowi, że państwa członkowskie mogą zachować te kwoty;
d)
kwoty odpowiadające karom stosowanym zgodnie z przepisami dotyczącymi zasady wzajemnej zgodności, ustanowionymi w tytule VI rozdział II, w odniesieniu do wydatków w ramach EFRG;
e)
wszelkie zabezpieczenia, depozyty lub gwarancje, wnoszone na podstawie prawa unijnego przyjętego w ramach WPR, z wyłączeniem rozwoju obszarów wiejskich. i które uległy następnie przepadkowi. Jednakże zabezpieczenia, które uległy przepadkowi, złożone przy wydawaniu pozwoleń na wywóz lub przywóz lub w ramach procedur przetargowych wyłącznie w celu zapewnienia złożenia przez oferentów rzetelnych ofert, są zatrzymywane przez państwa członkowskie.
2. Kwoty, o których mowa w ust. 1, są przekazywane do budżetu Unii oraz, w przypadku ich ponownego wykorzystania, wykorzystywane wyłącznie do finansowania wydatków EFRG lub EFRROW.
3. Niniejsze rozporządzenie stosuje się odpowiednio do dochodów przeznaczonych na określony cel, o których mowa w ust. 1.
4. W odniesieniu do EFRG art. 170 i 171 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 stosuje się odpowiednio do księgowania dochodów przeznaczonych na określony cel, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu.
Artykuł 44
Prowadzenie osobnych ksiąg rachunkowych
Każda agencja płatnicza prowadzi osobne księgi rachunkowe w odniesieniu do środków przewidzianych w budżecie Unii na fundusze.
Artykuł 45
Środki informacyjne
1. Przekazywanie informacji finansowane na podstawie art. 6 lit. e) ma na celu w szczególności: dostarczenie wsparcia w zakresie wyjaśniania, wdrażania i rozwijania WPR oraz podnoszenie świadomości społecznej w zakresie treści i celów tej polityki; odzyskiwanie zaufania konsumentów, utraconego w następstwie kryzysów, za pomocą kampanii informacyjnych; informowanie rolników i innych podmiotów aktywnych w obszarach wiejskich oraz promowanie europejskiego modelu rolnictwa, jak również pomoc obywatelom w jego zrozumieniu.
Środki te mają na celu przekazywanie spójnych, obiektywnych i kompleksowych informacji, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz Unii, w celu przedstawienia rzetelnego ogólnego obrazu WPR.
2. Środkami, o których mowa w ust. 1, mogą być:
a)
roczne programy prac lub inne szczególne środki przedstawione przez strony trzecie;
b)
działania wdrażane z inicjatywy Komisji.
Wyklucza się środki wymagane przez prawo lub środki już finansowane w ramach innych działań unijnych.
W celu wdrożenia działań, o których mowa w lit. b), Komisję mogą wspomagać eksperci zewnętrzni.
Środki, o których mowa w akapicie pierwszym, przyczyniają się również do przekazywania informacji na temat priorytetów politycznych Unii, w zakresie, w jakim priorytety te są związane z ogólnymi celami niniejszego rozporządzenia.
3. Komisja publikuje do dnia 31 października każdego roku zaproszenie do składania wniosków spełniające warunki określone w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 966/2012.
4. Komitet, o którym mowa w art. 116 ust. 1, powiadamia się o środkach przewidzianych i podjętych na podstawie niniejszego artykułu.
5. Co dwa lata Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszego artykułu.
Artykuł 46
Uprawnienia Komisji
1. Aby uwzględniać dochody zebrane przez agencje płatnicze i przeznaczone do budżetu Unii podczas dokonywania płatności na podstawie deklaracji wydatków przekazanych przez państwa członkowskie, Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 115 aktów delegowanych dotyczących warunków, na jakich należy dokonać wyrównań między niektórymi wydatkami a dochodami w ramach funduszy.
2. Jeżeli budżet Unii nie został przyjęty na początku roku budżetowego lub jeżeli całkowita kwota przewidzianych zobowiązań przekracza próg określony w art. 170 ust. 3 rozporządzenia (UE, Euratom) 966/2012, w celu dokonania sprawiedliwego podziału dostępnych środków między państwa członkowskie, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115 niniejszego rozporządzenia dotyczących metody stosowanej do zobowiązań i płatności kwot.
3. W celu zweryfikowania spójności danych przekazywanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do wydatków lub innych informacji przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, w przypadku nieprzestrzegania obowiązku powiadamiania Komisji zgodnie z art. 102, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115 dotyczących odroczenia płatności miesięcznych na rzecz państw członkowskich, o których mowa w art. 42, w odniesieniu do wydatków w ramach EFRG oraz określających warunki, na jakich dokona zmniejszania lub zawieszania płatności okresowych na rzecz państw członkowskich w ramach EFRROW, o których mowa w tym artykule.
4. W celu zapewnienia poszanowania zasady proporcjonalności przy stosowaniu art. 42 Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 115 aktów delegowanych w sprawie przepisów dotyczących:
a)
wykazu środków objętych art. 42;
b)
zakresu zawieszenia płatności, o których mowa w tym artykule.
5. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające dalsze przepisy dotyczące obowiązków określonych w art. 44, jak również szczególne warunki mające zastosowanie do informacji zapisywanych w księgach rachunkowych prowadzonych przez agencje płatnicze. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
6. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające przepisy dotyczące:
a)
finansowania i księgowania środków interwencyjnych w formie przechowywania publicznego, a także innych wydatków finansowanych z funduszy;
b)
warunków przeprowadzania procedury automatycznego anulowania;
c)
procedury i innych ustaleń dotyczących właściwego funkcjonowania mechanizmu przewidzianego w art. 42.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
ROZDZIAŁ IV
Rozliczanie rachunków
Sekcja I
Przepisy ogólne
Artykuł 47
Kontrole na miejscu przeprowadzane przez Komisję
1. Bez uszczerbku dla kontroli przeprowadzanych przez państwa członkowskie na mocy krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych lub na mocy z art. 287 TFUE lub wszelkich kontroli przeprowadzanych na mocy art. 322 TFUE lub na podstawie rozporządzenia Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 (30) Komisja może organizować kontrole na miejscu w państwach członkowskich w celu sprawdzenia w szczególności:
a)
zgodności praktyk administracyjnych z przepisami unijnymi;
b)
istnienia wymaganych dokumentów potwierdzających i ich zgodności z operacjami finansowanymi przez EFRG lub EFRROW;
c)
warunków, w jakich operacje finansowane przez EFRG lub EFRROW były przeprowadzane i kontrolowane;
d)
czy agencja płatnicza spełnia kryteria akredytacyjne określone w art. 7 ust. 2 i czy państwa członkowskie prawidłowo stosują przepisy art. 7 ust. 5.
Osoby upoważnione przez Komisję do przeprowadzania kontroli na miejscu w jej imieniu lub pracownicy Komisji działający w ramach powierzonych im uprawnień muszą mieć dostęp do ksiąg i wszystkich innych dokumentów, w tym dokumentów i ich metadanych - łącznie z informacjami sporządzonymi lub otrzymanymi i przechowywanymi w postaci elektronicznej - związanych z wydatkami finansowanymi przez EFRG lub EFRROW.
Uprawnienia do przeprowadzania kontroli na miejscu nie mają wpływu na stosowanie przepisów krajowych, które zastrzegają dostęp do niektórych aktów dla osób specjalnie wyznaczonych na mocy prawa krajowego. Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (31) oraz rozporządzeniu (Euratom, WE) nr 2185/96, osoby upoważnione przez Komisję do działania w jej imieniu nie biorą udziału między innymi w kontrolach przeprowadzanych w mieszkaniach lub formalnych przesłuchaniach osób przeprowadzanych na podstawie prawa danego państwa członkowskiego. Mają one jednak dostęp do uzyskanych w ten sposób informacji.
2. W odpowiednim czasie przed przeprowadzeniem kontroli na miejscu Komisja zawiadamia o niej dane państwo członkowskie lub państwo członkowskie, na którego terytorium kontrola ma się odbyć, uwzględniając administracyjne oddziaływanie organizacji tej kontroli na agencje płatnicze. Urzędnicy danego państwa członkowskiego mogą brać udział w tych kontrolach.
Na wniosek Komisji i za zgodą państwa członkowskiego dodatkowe kontrole lub dochodzenia dotyczące operacji objętych zakresem niniejszego rozporządzenia są przeprowadzane przez właściwe organy tego państwa członkowskiego. Pracownicy Komisji lub osoby upoważnione przez Komisję do działania w jej imieniu mogą uczestniczyć w takich kontrolach.
W celu usprawnienia kontroli Komisja może, za zgodą danych państw członkowskich, zwrócić się o pomoc do organów tych państw członkowskich w przypadku niektórych kontroli lub niektórych dochodzeń.
Artykuł 48
Dostęp do informacji
1. Państwa członkowskie udostępniają Komisji wszystkie informacje niezbędne dla sprawnego funkcjonowania funduszy oraz podejmują wszystkie odpowiednie środki w celu ułatwienia kontroli, które Komisja uzna za odpowiednie w ramach zarządzania finansowaniem unijnym, łącznie z kontrolami na miejscu.
2. Państwa członkowskie przekazują Komisji, na jej wniosek, przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, które przyjęły w celu wprowadzenia w życie unijnych aktów prawnych dotyczących WPR, w przypadku gdy akty te mają konsekwencje finansowe dla EFRG lub EFRROW.
3. Państwa członkowskie udostępniają Komisji informacje na temat wykrytych nieprawidłowości oraz przypadków podejrzeń nadużyć finansowych, a także informacje na temat działań podjętych na podstawie sekcji III niniejszego rozdziału w celu odzyskania nienależnych płatności związanych z tymi nieprawidłowościami i nadużyciami.
Artykuł 49
Dostęp do dokumentów
Akredytowane agencje płatnicze przechowują dokumenty potwierdzające dokonane płatności oraz dokumenty związane z przeprowadzeniem kontroli administracyjnych i kontroli bezpośrednich wymaganych na mocy prawa unijnego oraz udostępniają Komisji te dokumenty i informacje. Te dokumenty potwierdzające mogą być przechowywane w formie elektronicznej w warunkach określonych przez Komisję na podstawie art. 50 ust. 2.
W przypadku gdy dokumenty te są przechowywane przez organ działający w ramach delegacji udzielonej przez agencję płatniczą i odpowiedzialny za zatwierdzanie wydatków, organ ten przekazuje akredytowanej agencji płatniczej sprawozdania dotyczące liczby przeprowadzonych kontroli, ich przedmiotu oraz działań podjętych na podstawie ich wyników.
Artykuł 50
Uprawnienia Komisji
1. W celu zapewnienia prawidłowego i skutecznego stosowania przepisów dotyczących kontroli na miejscu oraz dostępu do dokumentów i informacji określonych w niniejszym rozdziale Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 115 aktów delegowanych uzupełniających szczególne obowiązki, które mają wypełniać państwa członkowskie na mocy niniejszego rozdziału.
2. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające przepisy dotyczące:
a)
procedur w odniesieniu do szczególnych obowiązków, których państwa członkowskie muszą przestrzegać w związku z kontrolami przewidzianymi w niniejszym rozdziale;
b)
procedur w odniesieniu do obowiązków w zakresie współpracy, których państwa członkowskie muszą przestrzegać w związku z wdrożeniem art. 47 i 48;
c)
procedur i innych ustaleń praktycznych dotyczących obowiązku składania sprawozdań, o którym mowa w art. 48 ust. 3;
d)
warunków, w jakich mają być przechowywane dokumenty potwierdzające, o których mowa w art. 49, w tym ich formy i okresu ich przechowywania.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
Sekcja II
Rozliczanie
Artykuł 51
Rozliczanie rachunków
Przed dniem 31 maja roku następującego po danym roku budżetowym oraz na podstawie informacji przekazanych zgodnie z art. 102 ust. 1 lit. c) Komisja przyjmuje akty wykonawcze zawierające decyzję w sprawie rozliczenia sprawozdań finansowych akredytowanych agencji płatniczych. Te akty wykonawcze dotyczą kompletności, dokładności i prawdziwości przedłożonych rocznych sprawozdań finansowych i pozostają bez uszczerbku dla treści decyzji przyjętych w późniejszym terminie na podstawie art. 52.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 116 ust. 2.
Artykuł 52
Rozliczanie zgodności
1. W przypadku gdy Komisja stwierdzi, że wydatki objęte zakresem art. 4 ust. 1 oraz art. 5 dokonano niezgodnie z prawem unijnym oraz, w przypadku EFRROW, niezgodnie z mającym zastosowanie prawem unijnym i krajowym, o których mowa w art. 85 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, przyjmuje ona akty wykonawcze określające kwoty, które mają być wyłączone z finansowania unijnego Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 116 ust. 2.
2. Komisja dokonuje oszacowania kwot podlegających wyłączeniu w oparciu o wagę stwierdzonej niezgodności. Komisja należycie uwzględnia charakter naruszenia oraz stratę finansową poniesioną przez Unię. Komisja dokonuje wyłączenia w oparciu o ustalone kwoty nienależnych wydatków, a w przypadku gdy ich określenie nie jest możliwe przy proporcjonalnym wysiłku, może ona zastosować korekty ekstrapolowane lub ryczałtowe. Korekty ryczałtowe stosuje się jedynie w przypadku gdy ze względu na charakter sprawy lub ze względu na to, że państwo członkowskie nie przekazało Komisji niezbędnych informacji, dokładniejsze określenie straty finansowej poniesionej przez Unię nie jest możliwe przy proporcjonalnym wysiłku.
3. Przed przyjęciem jakiejkolwiek decyzji o odmowie finansowania wyniki kontroli przeprowadzonej przez Komisję oraz odpowiedzi zainteresowanego państwa członkowskiego są przedmiotem powiadomienia na piśmie, a w jego następstwie obie strony próbują osiągnąć porozumienie w sprawie działań, które mają zostać podjęte. Na tym etapie procedury państwa członkowskie mają możliwość wykazania, że rzeczywisty zakres niezgodności jest mniejszy niż w ocenie Komisji.
W przypadku gdy porozumienie nie zostało osiągnięte, państwo członkowskie może zwrócić się o rozpoczęcie procedury zmierzającej do wypracowania, w terminie czterech miesięcy, wspólnego stanowiska stron. Jej wyniki stanowią treść sprawozdania przedkładanego Komisji. Komisja uwzględnia zalecenia ze sprawozdania przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji o odmowie finansowania oraz przedstawi uzasadnienie jeżeli zadecyduje, że nie będzie się stosować do tych zaleceń.
4. Odmowa finansowania nie może dotyczyć:
a)
wydatków określonych w art. 4 ust. 1, dokonanych więcej niż 24 miesiące przed powiadomieniem na piśmie państwa członkowskiego przez Komisję o wynikach kontroli;
b)
wydatków związanych ze środkami wieloletnimi wchodzącymi w zakres art. 4 ust. 1 lub w zakres programów określonych w art. 5, w przypadku gdy ostatni nałożony na beneficjenta obowiązek nastąpił więcej niż 24 miesiące przed powiadomieniem na piśmie państwa członkowskiego przez Komisję o wynikach przeprowadzonej przez nią kontroli;
c)
wydatków związanych ze środkami przewidzianymi w programach określonych w art. 5, innych niż te, o których mowa w lit. b) niniejszego ustępu, dla których płatność lub, w zależności od przypadku, ostatnia płatność przez agencję płatniczą została dokonana więcej niż 24 miesiące przed powiadomieniem na piśmie państwa członkowskiego przez Komisję o wynikach przeprowadzonej przez nią kontroli.
5. Ust. 4 nie ma zastosowania do:
a)
nieprawidłowości objętych zakresem sekcji III niniejszego rozdziału;
b)
pomocy krajowej, w odniesieniu do której Komisja wszczęła procedurę ustanowioną w art. 108 ust. 2 TFUE, lub naruszeń, o stwierdzeniu których Komisja powiadomiła dane państwo członkowskie w drodze wezwania do usunięcia uchybienia zgodnie z art. 258 TFUE;
c)
naruszeń przez państwa członkowskie obowiązków w ramach tytułu V rozdział III niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że w ciągu 12 miesięcy po otrzymaniu sprawozdania państwa członkowskiego na temat wyników przeprowadzanych przez nie kontroli odnośnych wydatków Komisja powiadomi państwo członkowskie na piśmie o wynikach przeprowadzonej przez nią kontroli.
Artykuł 53
Uprawnienia Komisji
1. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające przepisy dotyczące:
a)
rozliczenia rachunków przewidzianego w art. 51 w odniesieniu do środków, jakie mają być podjęte w związku z przyjęciem decyzji i jej wdrożeniem, w tym wymiany informacji pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi oraz terminów, jakich należy przestrzegać;
b)
rozliczenia zgodności przewidzianego w art. 52 w odniesieniu do środków, jakie mają być podjęte w związku z przyjęciem decyzji i jej wdrożeniem, w tym wymiany informacji pomiędzy Komisją a państwami członkowskimi oraz terminów, jakich należy przestrzegać, a także procedury pojednawczej przewidzianej w tym artykule, w tym ustanowienia, zadań, składu oraz uzgodnień roboczych organu pojednawczego.
2. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
3. Aby umożliwić Komisji ochronę interesów finansowych Unii oraz zapewnić skuteczne stosowanie przepisów dotyczących rozliczania zgodności przewidzianego w art. 52, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115, dotyczących kryteriów i metod stosowania korekt.
Sekcja III
Nieprawidłowości
Artykuł 54
Przepisy wspólne
1. W przypadku jakichkolwiek nienależnych płatności wynikających z nieprawidłowości lub zaniedbań państwa członkowskie występują do beneficjenta o zwrot odnośnej kwoty w ciągu 18 miesięcy po zatwierdzeniu, a w stosownych przypadkach po otrzymaniu przez agencję płatniczą lub podmiot odpowiedzialny za odzyskiwanie takich płatności sprawozdania z kontroli lub podobnego dokumentu stwierdzającego, że miała miejsce nieprawidłowość. Odpowiednie kwoty zapisuje się w księdze dłużników agencji płatniczej w momencie wystąpienia o ich zwrot.
2. Jeżeli odzyskanie nie nastąpi w ciągu czterech lat od daty wystąpienia o zwrot należności lub w ciągu ośmiu lat, w przypadku gdy odzyskanie jest przedmiotem postępowania przed sądami krajowymi, konsekwencje finansowe wynikające z nieodzyskania kwot ponosi w 50 % dane państwo członkowskie, a w 50 % budżet Unii, bez uszczerbku dla wymogu, zgodnie z którym dane państwo członkowskie musi kontynuować procedury odzyskiwania należności zgodnie z art. 58.
W przypadku gdy w procedurze odzyskiwania należności instrumentem administracyjnym lub prawnym charakterze ostatecznym stwierdzony zostanie brak jakiejkolwiek nieprawidłowości, obciążenia finansowe poniesione przez dane państwo członkowskie zgodnie z akapitem pierwszym deklarowane są wobec funduszy jako wydatki.
Jednakże w przypadku gdy z przyczyn niezależnych od danego państwa członkowskiego odzyskanie nie jest możliwe w terminie określonym w akapicie pierwszym, a kwota, która ma zostać odzyskana, przekracza 1 milion EUR, Komisja może, na wniosek państwa członkowskiego, przedłużyć ten termin o okres nie dłuższy niż połowa pierwotnego okresu.
3. W należycie uzasadnionych przypadkach państwa członkowskie mogą zadecydować o zaprzestaniu odzyskiwania. Taka decyzja może zostać podjęta jedynie w następujących przypadkach:
a)
w przypadku gdy łączna kwota już dokonanych oraz przewidywanych kosztów odzyskiwania przewyższa kwotę do odzyskania; warunek ten uznaje się za spełniony
(i)
jeżeli kwota do odzyskania od beneficjenta w kontekście płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia nie przekracza 100 EUR, nie licząc odsetek; lub
(ii)
jeżeli kwota do odzyskania od beneficjenta w kontekście płatności indywidualnej w ramach programu pomocy lub środka wsparcia wynosi między 100 a 150 EUR, nie licząc odsetek, a dane państwo członkowskie stosuje próg równy lub wyższy niż kwota, która ma zostać odzyskana zgodnie z jego prawem krajowym w odniesieniu do niedochodzenia należności krajowych;
b)
w przypadku gdy odzyskanie okazuje się niemożliwe z uwagi na niewypłacalność dłużnika lub osób odpowiedzialnych prawnie za nieprawidłowości, stwierdzoną i uznaną zgodnie z prawem krajowym.
W przypadku gdy decyzja, o której mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, podejmowana jest zanim pozostająca kwota należna podlegała przepisom, o których mowa w ust. 2, skutki finansowe nieodzyskania kwot ponosi budżet Unii.
4. Państwa członkowskie ujmują w rocznych sprawozdaniach finansowych przekazywanych Komisji na podstawie art. 102 ust. 1 lit. c) ppkt (iv) kwoty obciążające je w wyniku zastosowania ust. 2 niniejszego artykułu. Komisja sprawdza, czy zostało to zrobione, i dokonuje wszelkich niezbędnych zmian w akcie wykonawczym, o którym mowa w art. 51 ust. 1.
5. Pod warunkiem zastosowania procedury określonej w art. 52 ust. 3 Komisja może przyjmować akty wykonawcze wykluczające z finansowania unijnego kwot pokrywanych z budżetu Unii w następujących przypadkach:
a)
jeżeli państwo członkowskie nie przestrzegało terminów, o których mowa w ust. 1;
b)
jeżeli Komisja stwierdza, że decyzja państwa członkowskiego o zaprzestaniu odzyskiwania, podjęta na podstawie ust. 3, jest nieuzasadniona;
c)
jeżeli Komisja stwierdza, że nieprawidłowości w odzyskiwaniu lub jego brak wynikają z nieprawidłowości lub zaniedbań, które można przypisać organom administracyjnym lub innym organom urzędowym państwa członkowskiego.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 116 ust. 2.
Artykuł 55
Przepisy szczególne dotyczące EFRG
Kwoty odzyskane w wyniku nieprawidłowości lub zaniedbań, wraz z odsetkami, są przekazywane agencji płatniczej i księgowane przez nią jako dochody uzyskane w ramach EFRG w miesiącu faktycznego otrzymania środków pieniężnych.
W przypadku zwrotu do budżetu Unii, o którym mowa w akapicie pierwszym, państwo członkowskie może zatrzymać 20 % odpowiednich kwot tytułem ryczałtowego zwrotu kosztów odzyskania, z wyjątkiem kwot w przypadkach nieprawidłowości lub zaniedbań, które można przypisać organom administracyjnym lub innym organom urzędowym tego państwa członkowskiego.
Artykuł 56
Przepisy szczególne dotyczące EFRROW
W przypadku wykrycia nieprawidłowości lub zaniedbań w operacjach lub programach dotyczących rozwoju obszarów wiejskich państwa członkowskie dokonują dostosowania finansowego przez całkowite lub częściowe anulowanie odnośnego finansowania Unii. Państwa członkowskie uwzględniają charakter i wagę stwierdzonych nieprawidłowości, jak również rozmiar straty finansowej poniesionej przez EFRROW.
Anulowane kwoty finansowania unijnego w ramach EFRROW i kwoty odzyskane, wraz z odsetkami, są ponownie przypisywane do danego programu. Jednakże unijne środki finansowe anulowane lub odzyskane mogą być ponownie wykorzystane przez państwa członkowskie jedynie na operację w ramach tego samego programu rozwoju obszarów wiejskich oraz pod warunkiem że kwoty te nie zostaną ponownie przeznaczone na operacje, które były przedmiotem dostosowania finansowego. Po zakończeniu programu rozwoju obszarów wiejskich państwo członkowskie przekazuje odzyskane kwoty do budżetu Unii.
Artykuł 57
Uprawnienia Komisji
1. W celu zapewnienia prawidłowego i skutecznego stosowania przepisów dotyczących warunków odzyskiwania nienależnych płatności wraz z odsetkami Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115 dotyczących szczególnych obowiązków, które muszą być wypełniane przez państwa członkowskie.
2. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające przepisy dotyczące:
a)
procedur odzyskiwania nienależnych płatności wraz z odsetkami, jak określono w niniejszej sekcji, oraz procedur informowania Komisji o kwotach do odzyskania;
b)
form powiadamiania i komunikowania się z Komisją przez państwa członkowskie w związku z obowiązkami określonymi w niniejszej sekcji.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
TYTUŁ V
SYSTEMY KONTROLI ORAZ KARY
ROZDZIAŁ I
Zasady ogólne
Artykuł 58
Ochrona interesów finansowych Unii
1. Państwa członkowskie przyjmują, w ramach WPR, wszystkie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, a także podejmują wszelkie inne środki niezbędne do zapewnienia skutecznej ochrony interesów finansowych Unii, w szczególności w celu:
a)
kontroli zgodności z prawem i prawidłowości operacji finansowanych przez fundusze;
b)
zapewnienia skutecznego zapobiegania nadużyciom finansowym, w szczególności w obszarach o zwiększonym poziomie ryzyka, które będzie miało charakter odstraszający, z uwzględnieniem kosztów i korzyści, jak również proporcjonalności takich środków;
c)
zapobiegania nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym, ich wykrywania i usuwania;
d)
nakładania skutecznych, odstraszających oraz proporcjonalnych kar zgodnie z prawem unijnym, a w przypadku braku stosownych przepisów - zgodnie z prawem krajowym oraz, w razie konieczności, wszczynania w tym celu postępowań sądowych;
e)
odzyskiwania nienależnych płatności wraz z odsetkami oraz, w razie konieczności, wszczynania w tym celu postępowań sądowych.
2. Państwa członkowskie ustanawiają skuteczne systemy zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z prawodawstwem regulującym unijne systemy wsparcia, zmierzające do zminimalizowania ryzyka strat finansowych dla Unii.
3. Państwa członkowskie informują Komisję o przyjętych przepisach i środkach podjętych na podstawie ust. 1 i 2.
Wszelkie warunki ustanowione przez państwa członkowskie w celu uzupełnienia warunków określonych w przepisach unijnych dotyczących otrzymywania wsparcia finansowanego przez EFRG lub EFRROW, muszą być możliwe do zweryfikowania.
4. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające przepisy niezbędne do jednolitego stosowania niniejszego artykułu i dotyczące:
a)
procedur, terminów, wymiany informacji w odniesieniu do obowiązków określonych w ust. 1 i 2;
b)
powiadamiania Komisji i komunikowania się z nią przez państwa członkowskie w związku z obowiązkami określonymi w ust. 3.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
Artykuł 59
Ogólne zasady kontroli
1. O ile nie przewidziano inaczej, system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu.
2. W przypadku kontroli na miejscu właściwy organ określa próbę kontrolną z całej populacji wnioskodawców, składającą się w stosownych przypadkach z części losowej w celu otrzymania reprezentatywnego wskaźnika błędu oraz części wybranej na podstawie analizy ryzyka, tak aby zidentyfikować obszary, gdzie występuje największe ryzyko błędów.
3. Właściwy organ sporządza sprawozdanie z każdej przeprowadzonej kontroli na miejscu.
4. W stosownym przypadku wszystkie kontrole na miejscu przewidziane w przepisach unijnych dotyczących pomocy dla rolnictwa oraz wsparcia w ramach rozwoju obszarów wiejskich przeprowadzane są w tym samym czasie.
5. Państwa członkowskie zapewniają minimalny poziom kontroli na miejscu niezbędny do skutecznego zarządzania ryzykiem oraz podwyższają ten poziom minimalny w razie konieczności. Państwa członkowskie mogą obniżyć ten poziom minimalny poziom w przypadku gdy systemy zarządzania i kontroli funkcjonują właściwie, a wskaźnik błędu pozostaje na akceptowalnym poziomie.
6. W przypadkach, które zostaną określone przez Komisję na podstawie art. 62 ust. 2 lit. h), wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność lub wszelkie inne komunikacje, wnioski lub prośby mogą być korygowane i dostosowywane po ich złożeniu w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ oczywistych błędów.
7. Wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest odrzucany, jeżeli beneficjent lub jego przedstawiciel uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu, z wyjątkiem przypadków siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności.
Artykuł 60
Klauzula dotycząca przypadków obchodzenia prawa
Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa.
Artykuł 61
Zgodność systemów wsparcia do celów kontroli w sektorze wina
Do celów stosowania systemów wsparcia w sektorze wina, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr 1308/2013, państwa członkowskie zapewniają, aby procedury zarządzania i kontroli stosowane w ramach tych systemów były zgodne z systemem zintegrowanym, o którym mowa w rozdziale II niniejszego tytułu, w odniesieniu do następujących elementów:
a)
skomputeryzowanej bazy danych;
b)
systemów identyfikacji działek rolnych;
c)
kontroli administracyjnych.
Procedury te muszą umożliwiać wspólne funkcjonowanie lub wymianę danych z systemem zintegrowanym.
Artykuł 62
Uprawnienia Komisji w odniesieniu do kontroli
1. W celu zapewnienia właściwego i skutecznego prowadzenia kontroli oraz zapewnienia, aby warunki kwalifikujące były weryfikowane w skuteczny, spójny i niedyskryminacyjny sposób, który chroni interesy finansowe Unii, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115 ustanawiających, w przypadku gdy wymaga tego właściwe zarządzanie systemem, dodatkowe wymogi w odniesieniu do procedur celnych, w szczególności procedur ustanowionych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 952/2013 (32).
2. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające przepisy niezbędne do zapewnienia jednolitego stosowania niniejszego rozdziału, a w szczególności:
a)
przepisy dotyczące kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu przeprowadzanych przez państwa członkowskie w zakresie przestrzegania obowiązków, zobowiązań oraz kryteriów kwalifikowalności wynikających ze stosowania prawa unijnego;
b)
przepisy dotyczące minimalnego poziomu kontroli na miejscu oraz obowiązku jego zwiększenia lub możliwości jego zmniejszenia, jak określono w art. 59 ust. 5;
c)
zasady i metody mające zastosowanie do składania sprawozdań z przeprowadzonych kontroli i weryfikacji oraz ich wyników;
d)
organy odpowiedzialne za przeprowadzanie kontroli zgodności, jak również treść i częstotliwość tych kontroli oraz etap wprowadzania do obrotu, do którego mają mieć zastosowanie;
e)
w odniesieniu do konopi, jak określono w art. 52 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 - przepisy dotyczące szczególnych środków kontroli oraz metod określania poziomu tetrahydrokanabinolu;
f)
w odniesieniu do bawełny, jak określono w art. 56 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 - system kontroli zatwierdzonych organizacji międzybranżowych;
g)
w odniesieniu do wina, jak określono w rozporządzeniu (UE) nr 1308/2013 - przepisy dotyczące pomiaru obszarów, kontroli oraz szczególnych procedur finansowych mających na celu usprawnienie kontroli;
h)
przypadki, w których wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność lub jakiekolwiek inne powiadomienia, wnioski lub prośby mogą być korygowane i dostosowywane po ich przedłożeniu, o czym mowa w art. 59 ust. 6;
i)
testy i metody, jakie mają być stosowane w celu ustalania kryteriów kwalifikowania produktów w ramach interwencji publicznej i przechowywania prywatnego, jak również stosowania procedur przetargowych, zarówno w odniesieniu do interwencji publicznej, jak i przechowywania prywatnego.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
Artykuł 63
Nienależne płatności i kary administracyjne
1. W przypadku stwierdzenia, że beneficjent nie spełnia kryteriów kwalifikowalności, zobowiązań lub innych obowiązków związanych z warunkami przyznania pomocy lub wsparcia, określonymi w sektorowym prawodawstwie rolnym, pomoc nie zostaje wypłacona lub zostaje zwrócona w całości lub w części oraz, w stosownych przypadkach, nie zostają przyznane lub zostają zwócone odpowiednie uprawnienia do płatności, o których mowa w art. 21 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
2. Ponadto, w przypadku gdy jest to przewidziane w sektorowym prawodawstwie rolnym, państwa członkowskie nakładają również kary administracyjne, zgodnie z przepisami określonymi w art. 64 i 77. Pozostaje to bez uszczerbku dla przepisów określonych w tytule VI art. 91-101.
3. Bez uszczerbku dla art. 54 ust. 3 kwoty, wraz z odsetkami, oraz uprawnienia do płatności, których dotyczy zwrot, o którym mowa w ust. 1, i których dotyczą kary, o których mowa w ust. 2, są odzyskiwane.
4. Komisja przyjmuje akty delegowane zgodnie z art. 115 ustanawiające warunki częściowego lub całkowitego zwrotu, o którym mowa w ust. 1.
5. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające szczegółowe przepisy proceduralne i techniczne dotyczące:
a)
stosowania i obliczania częściowego lub całkowitego zwrotu, o którym mowa w ust. 1;
b)
odzyskiwania nienależnych płatności oraz kar, a także nienależnie przyznanych uprawnień do płatności i stosowania odsetek.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
Artykuł 64
Stosowanie kar administracyjnych
1. W odniesieniu do kar administracyjnych, o których mowa w art. 63 ust. 2, niniejszy artykuł stosuje się w przypadku nieprzestrzegania kryteriów kwalifikowalności, zobowiązań lub innych obowiązków wynikających ze stosowania sektorowego prawodawstwa rolnego, z wyjątkiem tych, o których mowa w rozdziale II niniejszego tytułu art. 67-78 oraz w tytule VI art. 91-101 oraz tych podlegających karom przewidzianym w art. 89 ust. 3 i 4.
2. Nie nakłada się kar administracyjnych w przypadku gdy:
a)
niezgodność jest wynikiem działania siły wyższej;
b)
niezgodność jest wynikiem oczywistych błędów, o których mowa w art. 59 ust. 6;
c)
niezgodność jest wynikiem błędu właściwego organu lub innego organu oraz w przypadku gdy błąd ten nie mógł zostać w rozsądny sposób odkryty przez osobę, której dotyczy kara administracyjna;
d)
dana osoba może dowieść w sposób zadowalający właściwemu organowi, że nie jest winna niewypełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 1, lub właściwy organ w inny sposób przekona się, że nie nastąpiło to z winy danej osoby;
e)
niezgodność jest nieznaczna, w tym w przypadku gdy wyrażona jest w formie progu, który ma zostać ustalony przez Komisję na podstawie ust. 7 lit. b);
f)
zachodzą inne przypadki, w których nałożenie kary nie jest właściwe; przypadki te mają być określone przez Komisję zgodnie z ust. 6 lit. b).
3. Kary administracyjne mogą być nakładane na beneficjenta pomocy lub wsparcia oraz na inne osoby fizyczne lub prawne, w tym na grupy lub stowarzyszenia takich beneficjentów lub innych osób, podlegających obowiązkom określonym w przepisach, o których mowa w ust. 1.
4. Kary administracyjne mogą przybrać jedną z następujących form:
a)
zmniejszenia kwoty pomocy lub wsparcia do wypłaty w związku z wnioskiem o przyznanie pomocy lub wnioskiem o płatność, w których stwierdzono niezgodności, lub w związku z kolejnymi wnioskami; jednakże w odniesieniu do wsparcia na rzecz rozwoju obszarów wiejskich pozostaje to bez uszczerbku dla możliwości zawieszenia wsparcia w przypadku gdy można oczekiwać od beneficjenta, że w rozsądnym czasie zajmie się niezgodnością;
b)
wypłaty kwoty obliczonej na podstawie wielkości lub okresu, których dotyczy niezgodność;
c)
zawieszenia lub wycofania zatwierdzenia, uznania lub zezwolenia;
d)
wykluczenia z prawa uczestnictwa w danym systemie pomocy lub środku wsparcia lub z innego odnośnego środka bądź korzystania z nich.
5. Kary administracyjne muszą być proporcjonalne, a ich wysokość uzależniona od dotkliwości, zasięgu, trwałości i powtarzalności stwierdzonej niezgodności oraz muszą być ograniczone w następujący sposób:
a)
kwota kary administracyjnej, o której mowa w ust. 4 lit. a), nie może przekraczać 200 % kwoty określonej we wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność;
b)
niezależnie od lit. a), w odniesieniu do rozwoju obszarów wiejskich kwota kary administracyjnej, o której mowa w ust. 4 lit. a), nie może przekraczać 100 % kwalifikującej się kwoty;
c)
kwota kary administracyjnej, o której mowa w ust. 4 lit. b), nie może przekraczać kwoty porównywalnej do odsetka, o którym mowa w lit. a) niniejszego ustępu;
d)
zawieszenie, wycofanie lub wykluczenie, o których mowa w ust. 4 lit. c) i d), mogą zostać ustalone na maksymalnie trzy kolejne lata; okres ten może zostać odnowiony w przypadku wystąpienia jakiejkolwiek nowej niezgodności.
6. Aby z jednej strony uwzględnić odstraszające skutki opłat i kar, a z drugiej strony specyficzny charakter każdego programu pomocy lub środka wsparcia objętego sektorowym prawodawstwem rolnym, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115:
a)
określających - w odniesieniu do każdego programu pomocy lub środka wsparcia i odnośnej osoby, o czym mowa w ust. 3, z wykazu określonego w ust. 4 i w granicach określonych w ust. 5 - karę administracyjną oraz konkretną jej wysokość, jaka ma być nakładana przez państwa członkowskie;
b)
określających przypadki, w których nie nakłada się kar administracyjnych, o których mowa w ust. 2 lit. f).
7. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające szczegółowe przepisy proceduralne i techniczne dotyczące jednolitego wykonywania niniejszego artykułu, a w szczególności:
a)
stosowania i obliczania wysokości kar administracyjnych;
b)
szczegółowe przepisy dotyczące ustalania, czy niezgodność jest nieznaczna, w tym ustanawiające próg ilościowy wyrażony jako wartość nominalna lub odsetek kwalifikującej się kwoty pomocy lub wsparcia, który w odniesieniu do wsparcia rozwoju obszarów wiejskich nie może być niższy niż 3 %, a w odniesieniu do wszystkich innych rodzajów pomocy lub wsparcia nie może być niższy niż 1 %;
c)
przepisów określających przypadki, w których ze względu na charakter kar państwa członkowskie mogą zatrzymać kwoty odzyskane w ramach tych kar.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
Artykuł 65
Zawieszanie płatności na rzecz państw członkowskich w szczególnych przypadkach objętych rozporządzeniem (UE) nr 1308/2013
1. W przypadku gdy w rozporządzeniu (UE) nr 1308/2013 wymaga się od państw członkowskich, aby w wyznaczonym terminie przedłożyły szczególne informacje, a państwa członkowskie nie przesłały tych informacji w terminie lub nie przesłały ich w ogóle lub też przesłały informacje nieprawidłowe, Komisja może zawiesić płatności miesięczne, o których mowa w art. 18, pod warunkiem że Komisja w wyznaczonym terminie udostępniła państwom członkowskim potrzebne informacje, formularze i wyjaśnienia. Kwota, która ma zostać zawieszona, odnosi się do wydatków na środki rynkowe, w odniesieniu do których wymagane informacje nie zostały przesłane lub nie zostały przesłane w terminie lub też są nieprawidłowe.
2. Aby zapewnić poszanowanie zasady proporcjonalności podczas stosowania ust. 1, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115 dotyczących środków rynkowych objętych zawieszeniem oraz wielkości i okresu zawieszenia płatności, o którym mowa w ust. 1.
3. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające szczegółowe przepisy dotyczące procedury i innych praktycznych ustaleń dotyczących właściwego funkcjonowania zawieszenia płatności miesięcznych, o którym mowa w ust. 1. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
Artykuł 66
Zabezpieczenia
1. Państwa członkowskie żądają, w przypadku gdy stanowi tak sektorowe prawodawstwo rolne, złożenia zabezpieczenia gwarantującego, że określona kwota zostanie wypłacona lub ulegnie przepadkowi na rzecz właściwego organu, jeżeli dany obowiązek wynikający z sektorowego prawodawstwa rolnego nie zostanie spełniony.
2. Z wyjątkiem przypadków siły wyższej zabezpieczenie przepada w całości lub w części w razie niewywiązania się z konkretnego obowiązku lub też w przypadku, gdy wywiązano się z niego tylko częściowo.
3. Komisji jest uprawniona do przyjmowania aktów delelgowanych zgodnie z art. 115 ustanawiających przepisy zapewniające niedyskryminacyjne traktowanie, słuszność oraz poszanowanie zasady proporcjonalności podczas składania zabezpieczenia oraz:
a)
określające podmiot odpowiedzialny, w przypadku gdy obowiązek nie zostanie spełniony;
b)
określające szczególne sytuacje, w których właściwe organy mogą odstąpić od wymogu złożenia zabezpieczenia;
c)
ustanawiające warunki mające zastosowanie do składanego zabezpieczenia i poręczyciela oraz warunki złożenia i zwolnienia tego zabezpieczenia.
d)
ustanawiające szczególne warunki związanych z zabezpieczeniem złożonym w związku zaliczkami;
e)
określające skutki nieprzestrzegania obowiązków, w odniesieniu do których złożono zabezpieczenie przewidziane w ust. 1, w tym utraty zabezpieczeń, współczynnika zmniejszenia, który należy stosować przy zwalnianiu zabezpieczeń dla refundacji, pozwoleń, ofert, ofert przetargowych lub szczególnych wniosków oraz w przypadkach gdy obowiązek objęty tym zabezpieczeniem nie został w pełni albo wcale wypełniony, z uwzględnieniem charakteru obowiązku, wielkości, w odniesieniu do których obowiązek nie został spełniony, okres przekroczenia terminu, w którym obowiązek miał zostać spełniony, oraz datę, przed którą dostarczono dowód na spełnienie obowiązku.
4. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające przepisy dotyczące:
a)
formy zabezpieczenia, jakie ma być składane, oraz procedury składania zabezpieczenia, jego przyjmowania oraz zastępowania pierwotnego zabezpieczenia;
b)
procedur w zakresie zwalniania zabezpieczenia;
c)
powiadomień, jakie mają być dokonywane przez państwa członkowskie oraz Komisję.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
ROZDZIAŁ II
Zintegrowany system zarządzania i kontroli
Artykuł 67
Zakres stosowania i używane terminy
1. Każde z państw członkowskich ustanawia i prowadzi zintegrowany system zarządzania i kontroli („system zintegrowany”).
2. System zintegrowany stosuje się do systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz wsparcia przyznanego zgodnie z art. 21 ust.1 lit. a) i b), art. 28-31, art. 33, 34 i 40 rozporządzenia 1305/2013 oraz, w stosownych przypadkach, art. 35 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) nr 1303/2013.
Niniejszy rozdział nie ma jednak zastosowania do działań, o których mowa w art. 28 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013. Nie ma on też zastosowania do działań przewidzianych w art. 21 ust. 1 lit. a) i b) tego rozporządzenia w zakresie kosztów założenia.
3. W niezbędnym zakresie, system zintegrowany stosuje się również do kontroli zasady wzajemnej zgodności, jak określono w tytule VI.
4. Do celów niniejszego rozdziału:
a)
„działka rolna” oznacza zwarty obszar gruntu, zadeklarowany przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw; jednakże w przypadku gdy w kontekście rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 wymagana jest oddzielna deklaracja użytkowania pewnego obszaru w ramach grupy upraw, działka rolna podlega w razie konieczności dalszemu wyznaczeniu na podstawie tego konkretnego użytkowania; państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe kryteria dalszego wyznaczania działki rolnej;
b)
„bezpośrednia płatność obszarowa” oznacza system płatności podstawowej, system jednolitej płatności obszarowej oraz płatność redystrybucyjną, o której mowa w tytule III rozdział 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, płatność z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, o której mowa w tytule III rozdział 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, płatność z tytułu obszarów o ograniczeniach naturalnych, o której mowa w tytule III rozdział 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, płatność dla młodych rolników, o której mowa w tytule III rozdział 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, dobrowolne wsparcie związane z produkcją, o którym mowa w tytule IV rozdział 1, w przypadku gdy wsparcie to jest wypłacane na hektar; płatność specyficzna w odniesieniu do bawełny, o której mowa w tytule IV rozdział 2; system dla małych gospodarstw, o którym mowa w tytule V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, środki szczególne na rzecz produkcji rolnej w regionach peryferyjnych Unii, o których mowa w rozdziale IV rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013 (33), w przypadku gdy wsparcie jest wypłacane na hektar oraz szczególne środki dotyczące rolnictwa dla mniejszych wysp Morza Egejskiego, o których to środkach mowa w rozdziale IV rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 229/2013 (34), w przypadku gdy wsparcie jest wypłacane na hektar.
Artykuł 68
Elementy systemu zintegrowanego
1. System zintegrowany obejmuje następujące elementy:
a)
skomputeryzowaną bazę danych;
b)
system identyfikacji działek rolnych;
c)
system identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności;
d)
wnioski o przyznanie pomocy oraz wnioski o płatność;
e)
zintegrowany system kontroli;
f)
jednolity system rejestrowania tożsamości każdego beneficjenta wsparcia, o którym mowa w art. 67 ust. 2, który składa wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność.
2. W stosownych przypadkach system zintegrowany obejmuje system ustanowiony zgodnie z rozporządzeniem (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1760/2000 (35) oraz rozporządzeniem Rady (WE) nr 21/2004 (36) do celów identyfikacji i rejestracji zwierząt.
3. Bez uszczerbku dla odpowiedzialności państw członkowskich w odniesieniu do wdrożenia i stosowania systemu zintegrowanego, Komisja może zwrócić się o pomoc do wyspecjalizowanych podmiotów lub osób w celu ułatwienia utworzenia, monitorowania i prowadzenia systemu zintegrowanego, w szczególności z myślą o udzielaniu właściwym organom państw członkowskich porad technicznych, jeśli się o nie zwrócą.
4. Państwa członkowskie podejmują wszelkie dalsze środki wymagane do właściwego stosowania systemu zintegrowanego i udzielają sobie wzajemnej pomocy niezbędnej przy kontrolach wymaganych na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 69
Skomputeryzowana baza danych
1. W skomputeryzowanej bazie danych („baza danych”) rejestruje się dane uzyskane z wniosków o przyznanie pomocy i wniosków o płatność w odniesieniu do każdego beneficjenta wsparcia, o którym mowa w art. 67 ust. 2.
Baza danych pozwala w szczególności na zapoznanie się poprzez właściwy organ państwa członkowskiego z danymi dotyczącymi bieżącego roku kalendarzowego lub gospodarczego oraz danymi z poprzednich dziesięciu takich lat. W przypadku gdy na poziom wsparcia rolników mają wpływ dane dotyczące wcześniejszego roku kalendarzowego lub roku gospodarczego, począwszy od roku 2000, baza danych pozwala również na zapoznanie się z danymi dotyczącymi tych lat. Baza danych pozwala także na bezpośrednie i natychmiastowe zapoznanie się z danymi dotyczącymi czterech kolejnych poprzednich lat kalendarzowych oraz z danymi dotyczącymi „trwałych użytków zielonych” określonych w art. 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 (37) w jego pierwotnej wersji oraz w odniesieniu do okresów począwszy od rozpoczęcia jego stosowania, „trwałych użytków zielonych i pastwisk trwałych” określonych w art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, dotyczącymico najmniej pięciu kolejnych poprzednich lat kalendarzowych.
W drodze odstępstwa od akapitu drugiego od państw członkowskich, które przystąpiły do Unii w 2004 r. lub później, zobowiązane są jedynie do zapewnienia zapoznawania się z danymi począwszy od roku ich przystąpienia.
2. Państwa członkowskie mogą utworzyć zdecentralizowane bazy danych, pod warunkiem że zarówno one, jak i procedury administracyjne rejestrowania danych i dostępu do nich, są zaprojektowane w jednolity sposób na obszarze całego terytorium danego państwa członkowskiego oraz są kompatybilne między sobą w celu umożliwienia kontroli krzyżowych.
Artykuł 70
System identyfikacji działek rolnych
1. System identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000, przy uwzglednieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi.
Niezależnie od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą nadal korzystać z takich technik, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000 w przypadku gdy zostały one nabyte na podstawie umów długoterminowych zatwierdzonych przed listopadem 2012 r.
2. Państwa członkowskie zapewniają, aby system identyfikacji działek rolnych zawierał warstwę referencyjną umożliwiającą uwzględnienie obszarów proekologicznych. Ta warstwa referencyjna obejmuje w szczególności stosowne zobowiązania szczególne lub systemy certyfikacji środowiskowej, o których mowa w art. 43 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, praktykom równoważne praktykom określonym w art. 46 tego rozporządzenia najpóźniej przed udostępnieniem w odniesieniu do roku składania wniosków 2018 formularzy wniosków, o których mowa w art. 72 niniejszego rozporządzenia, dotyczących płatności za praktyki rolnicze korzystne dla klimatu i środowiska, o których mowa w art. 43-46 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Artykuł 71
System identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności
1. System identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności umożliwia weryfikację uprawnień oraz kontrole krzyżowe z wnioskami o przyznanie pomocy i systemem identyfikacji działek rolnych.
2. System, o którym mowa w ust. 1, umożliwia bezpośrednie i natychmiastowe zapoznanie się poprzez właściwy organ państwa członkowskiego z danymi dotyczącymi co najmniej czterech kolejnych poprzednich lat kalendarzowych.
Artykuł 72
Wnioski o przyznanie pomocy oraz wnioski o płatność
1. Każdego roku beneficjent wsparcia, o którym mowa w art. 67 ust. 2, składa wniosek o płatności bezpośrednie lub wniosek o płatność w odniesieniu do stosownych środków obszarowych i działań związanych ze zwierzętami w ramach rozwoju obszarów wiejskich obejmujący odpowiednio:
a)
wszystkie działki rolne w gospodarstwie, jak również grunty nierolnicze, których dotyczy wniosek o wsparcie, w którym mowa w art. 67 ust. 2;
b)
uprawnienia do płatności deklarowane do aktywowania;
c)
wszelkie inne informacje przewidziane w niniejszym rozporządzeniu lub wymagane w związku z wdrożeniem odpowiedniego sektorowego prawodawstwa rolnego lub wymagane przez dane państwo członkowskie.
W zakresie bezpośredniej płatności obszarowej, każde z państw członkowskich określa minimalny rozmiar działki rolnej, w odniesieniu do której można składać wniosek. Minimalna powierzchnia nie może jednak przekraczać 0,3 ha.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1 lit. a) państwa członkowskie mogą zadecydować, że działki rolne o powierzchni do 0,1 ha, w odniesieniu do których nie składa się wniosku o płatność, nie muszą być deklarowane, pod warunkiem że suma wielkości tych dzialek nie przekracza 1 ha, lub mogą zadecydować, że rolnik, który nie ubiega się o jakiekolwiek bezpośrednie płatności obszarowe, nie musi deklarować swoich działek rolnych w przypadku gdy suma wielkości tych dzialek nie przekracza 1 ha. W każdym przypadku rolnik musi wskazać w swoim wniosku, że ma w swoim posiadaniu działki rolne i na żądanie właściwych organów wskazać ich położenie.
3. Państwa członkowskie dostarczają, między innymi drogą elektroniczną, z góry ustalone formularze sporządzone w oparciu o obszary określone w poprzednim roku, a także materiały graficzne wskazujące położenie takich obszarów.
Państwo członkowskie może zadecydować, że wniosek o przyznanie pomocy i wniosek o płatność:
a)
są ważne, jeżeli beneficjent potwierdzi brak zmian w odniesieniu do wniosku o przyznanie pomocy i wniosku o płatność złożonych w poprzednim roku;
b)
mają zawierać jedynie zmiany w odniesieniu do wniosku o przyznanie pomocy i wniosku o płatność złożonych odnośnie do poprzedniego roku.
Jednakże w odniesieniu do systemu dla małych gospodarstw określonego w tytule V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 możliwość ta dotyczy wszystkich zainteresowanych rolników.
4. Państwo członkowskie może zadecydować, że jeden wniosek o przyznanie pomocy obejmuje kilka lub wszystkie systemy wsparcia i środki, o których mowa w art. 68 lub inne systemy wsparcia i środki.
5. W drodze odstępstwa od rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1182/71 (38) obliczanie daty złożenia lub zmiany wniosku o przyznanie pomocy, wniosku o płatność lub jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, umów lub deklaracji na mocy niniejszego rozdziału dostosowuje się do szczególnych wymogów systemu zintegrowanego. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115 dotyczących przepisów mających zastosowanie do okresów, dat i terminów w przypadku gdy data końcowa składania wniosków lub zmian do nich wypada w dzień ustawowo wolny od pracy, sobotę lub niedzielę.
Artykuł 73
System identyfikacji beneficjentów
Jednolity system rejestrowania tożsamości każdego beneficjenta wsparcia, o którym mowa w art. 67 ust. 2, gwarantuje, aby wszystkie wnioski o przyznanie pomocy oraz wnioski o płatność złożone przez tego samego beneficjenta można było zidentyfikować jako takie.
Artykuł 74
Weryfikacja warunków kwalifikowalności oraz zmniejszeń
1. Zgodnie z art. 59, państwa członkowskie, za pomocą agencji płatniczych lub podmiotów przez nie upoważnionych do działania w ich imieniu, przeprowadzają kontrole administracyjne dotyczące wniosków o przyznanie pomocy w celu weryfikacji kryteriów kwalifikowalności do otrzymania pomocy. Te kontrole uzupełniane są przez kontrole na miejscu.
2. Do celów kontroli na miejscu państwa członkowskie sporządzają próbę kontrolną zawierającą listę gospodarstw rolnych lub beneficjentów.
3. Państwa członkowskie mogą korzystać z technik teledetekcji i globalnego systemu nawigacji satelitarnej w celu przeprowadzania kontroli działek rolnych na miejscu.
4. W przypadku nieprzestrzegania warunków kwalifikowalności stosuje się art. 63.
Artykuł 75
Płatności na rzecz beneficjentów
1. Płatności w ramach systemów wsparcia i środków, o których mowa w art. 67 ust. 2, dokonuje się w okresie od dnia 1 grudnia do dnia 30 czerwca następnego roku kalendarzowego.
Płatności dokonuje się w nie więcej niż dwóch ratach w ciągu tego okresu.
Niezależnie od akapitów pierwszego i drugiego, państwa członkowskie mogą, przed dniem 1 grudnia, ale nie przed dniem 16 października, wypłacać zaliczki w wysokości do 50 % w przypadku płatności bezpośrednich oraz do 75 % w przypadku wsparcia w ramach rozwoju obszarów wiejskich, o którym mowa w art. 67 ust. 2,.
W odniesieniu do wsparcia przyznanego w ramach rozwoju obszarów wiejskich, o którym mowa w art. 67 ust. 2, niniejszy ustęp ma zastosowanie do wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność przedkładanych począwszy od roku składania wniosków 2018, z wyjątkiem płatności zaliczek w wysokości do 75 % przewidzianych w akapicie trzecim niniejszego ustępu.
2. Płatności, o których mowa w ust. 1, nie dokonuje się przed zakończeniem weryfikacji warunków kwalifikowalności dokonywanej przez państwa członkowskie na podstawie art. 74.
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego zaliczki na wsparcie przyznane w ramach rozwoju obszarów wiejskich, o których mowa w art. 67 ust. 2, mogą być wypłacane po zakończeniu kontroli administracyjnych zgodnie z art. 59 ust. 1.
3. W przypadku sytuacji nadzwyczajnej Komisja przyjmuje akty wykonawcze, które są zarówno niezbędne, jak i uzasadnione, w celu rozwiązania szcególnych problemów związanych ze stosowaniem niniejszego artykułu. Takie akty wykonawcze mogą stanowić odstępstwo od ust. 1 i 2, ale jedynie w takim zakresie i przez taki okres, w jakim jest to absolutnie niezbędne.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
Artykuł 76
Uprawnienia delegowane
1. W celu zapewnienia, aby system zintegrowany przewidziany w niniejszym rozdziale był wdrażany w sposób skuteczny, spójny i niedyskryminujący oraz chroniący interesy finansowe Unii, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115 dotyczących:
a)
szczegółowych definicji niezbędnych do zapewnienia zharmonizowanego wdrożenia systemu zintegrowanego, oprócz definicji przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013 oraz w rozporządzeniu (UE) nr 1305/2013;
b)
w odniesieniu do art. 67-75, przepisów dotyczących dalszych środków niezbędnych do zapewnienia zgodności z wymogami kontrolnymi określonymi w niniejszym rozporządzeniu lub w sektorowym prawodawstwie rolnym, które mają zostać przyjęte przez państwa członkowskie w odniesieniu do producentów, usługodawców, podmiotów, organizacji lub innych podmiotów, takich jak ubojnie lub stowarzyszenia zaangażowane w procedurę udzielania pomocy, w przypadku gdy niniejsze rozporządzenie nie przewiduje stosownych kar administracyjnych; środki takie w jak największym zakresie opierają się odpowiednio na przepisach dotyczących kar określonych w art. 77 ust. 1-5.
2. Aby zapewnić prawidłowy podział środków finansowych na podstawie wniosków o przyznanie pomocy przewidzianych w art. 72 między uprawnionych beneficjentów oraz umożliwić weryfikację spełnienia przez beneficjentów związanych z nimi obowiązków, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115 dotyczących:
a)
podstawowych cech, przepisów technicznych - w tym dotyczących aktualizacji działek referencyjnych - odpowiednich marginesów błędów przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki, oraz obejmujących przepisy dotyczące włączenia cech krajobrazu przylegających do danej działki, a także wymogów jakości w odniesieniu do systemu identyfikacji działek rolnych przewidzianego w art. 70 i systemu identyfikacji beneficjentów, jak przewidziano w art. 73;
b)
podstawowych cech, przepisów technicznych i wymogów jakości w odniesieniu do systemu identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności, przewidzianego w art. 71;
c)
przepisów służących do ustanowienia definicji podstawy obliczania pomocy, włącznie z zasadami postępowania w pewnych przypadkach, gdy obszary kwalifikowalne obejmują charakterystyczne cechy krajobrazu lub drzewa; takie przepisy umożliwią państwom członkowskim w odniesieniu do obszarów będących trwałymi użytkami zielonymi automatyczne uznawanie rozproszonych charakterystycznych cech krajobrazu i rozproszonych drzew, których łączny obszar nie przekracza pewnego odsetka działki referencyjnej, za część kwalifikującego się obszaru, bez konieczności uwzględniania ich na sporządzanych w tym celu mapach.
Artykuł 77
Stosowanie kar administracyjnych
1. W odniesieniu do kar administracyjnych, o których mowa w art. 63 ust. 2, niniejszy artykuł ma zastosowanie w przypadku nieprzestrzegania kryteriów kwalifikowalności, zobowiązań lub innych obowiązków wynikających ze stosowania przepisów dotyczących wsparcia, o których mowa w art. 67 ust. 2.
2. Nie nakłada się kar administracyjnych w przypadku gdy:
a)
niezgodność jest wynikiem działania siły wyższej;
b)
niezgodność jest wynikiem oczywistych błędów, o których mowa w art. 59 ust. 6;
c)
niezgodność jest wynikiem błędu właściwego organu lub innego organu, w przypadku gdy błąd nie mógł być w rozsądny sposób odkryty przez osobę, której dotyczy kara administracyjna;
d)
dana osoba może dowieść w sposób zadowalający właściwemu organowi, że nie jest winna niewypełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 1, lub właściwy organ w inny sposób przekona się, że nie nastąpiło to z winy danej osoby;
e)
niezgodność jest nieznaczna, w tym również gdy wyrażona jest w formie progu, który ma zostać ustalony przez Komisję zgodnie z ust. 7 lit. b);
f)
zachodzą inne przypadki, w których nie jest właściwe nakładanie kary, które mają zostać określone przez Komisję zgodnie z ust. 7 lit. b).
3. Kary administracyjne mogą być nakładane na beneficjenta pomocy lub wsparcia, w tym na grupy lub stowarzyszenia beneficjentów, których dotyczą obowiązki określone w przepisach, o których mowa w ust. 1.
4. Kary administracyjne mogą przybrać następujące formy:
a)
zmniejszenie kwoty pomocy lub wsparcia wypłaconej lub która miała zostać wypłacona w związku z wnioskiem o przyznanie pomocy lub wnioskiem o płatność, w których stwierdzono niezgodność, lub w związku z wnioskiem o przyznanie pomocy lub wnioskiem o płatność w odniesieniu do poprzednich lub kolejnych lat;
b)
wypłaty kwoty obliczonej na podstawie wielkości lub okresu, których dotyczy niezgodność;
c)
wykluczenia z prawa uczestnictwa w danym programie pomocy lub środku wsparcia.
5. Kary administracyjne muszą być proporcjonalne, a ich wysokość uzależniona od dotkliwości, zasięgu, trwałości i powtarzalności stwierdzonej niezgodności oraz muszą być ograniczone w następujący sposób:
a)
kwota kary administracyjnej w danym roku, o której mowa w ust. 4 lit. a), nie może przekraczać 100 % kwot określonych we wnioskach o przyznanie pomocy lub wnioskach o płatność;
b)
kwota kary administracyjnej w danym roku, o której mowa w ust. 4 lit. b), nie może przekraczać 100 % kwoty określonej we wnioskach o przyznanie pomocy lub wnioskach o płatność, do których się odnosi;
c)
wykluczenie, o którym mowa w ust. 4 lit. c), może zostać zastosowane maksymalnie przez trzy kolejne lata; okres ten może zostać ponownie zastosowany w przypadku wystąpienia nowej niezgodności.
6. Niezależnie od ust. 4 i 5, w przypadku płatności, o której mowa w tytule III rozdział 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, kary administracyjne przybierają formę zmniejszenia kwoty płatności dokonywanych lub które mają być dokonywane na mocy tego rozporządzenia.
Kary administracyjne, o których mowa w niniejszym ustępie, muszą być proporcjonalne i zróżnicowane stosownie do dotkliwości, zasięgu, trwałości i powtarzalności stwierdzonych niezgodności.
Kwota takich kar administracyjnych w odniesieniu do danego roku nie może przekraczać 0 % dla pierwszych dwóch lat stosowania tytułu III rozdział 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 (lata składania wniosków 2015 i 2016), 20 % dla trzeciego roku stosowania (rok składania wniosków 2017) oraz 25 % począwszy od czwartego roku stosowania (rok składania wniosków 2018), kwoty płatności, o której mowa w tytule III rozdział 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, do której dany rolnik byłby uprawniony, jeżeli rolnik spełniałby warunki dotyczące tej płatności.
7. Aby uwzględnić odstraszające skutki kar, jakie mają być nakładane, z jednej strony, oraz specyficzne cechy każdego programu pomocy lub środka wsparcia, o których mowa w art. 67 ust. 2, z drugiej strony, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115:
a)
określających - w odniesieniu do każdego programu pomocy lub środka wsparcia i odnośnej osoby, o czym mowa w ust. 3, z wykazu określonego w ust. 4 i w granicach określonych w ust. 5 i 6 - karę administracyjną oraz konkretną jej wysokość, jaka ma być nakładana przez państwa członkowskie;
b)
określających przypadki, w których nie nakłada się kar administracyjnych, o których mowa w ust. 2 lit. f).
8. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające szczegółowe przepisy proceduralne i techniczne mające na celu jednolite wykonywanie niniejszego artykułu, dotyczące:
a)
przepisów dotyczących stosowania i obliczania kar administracyjnych;
b)
szczegółowych przepisów dotyczących ustalenia, czy niezgodność jest nieznaczna, w tym ustanawiających próg ilościowy wyrażony jako wartość nominalna lub odsetek kwalifikującej się kwoty pomocy lub wsparcia, który wynosi nie mniej niż 0,5 %.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
Artykuł 78
Uprawnienia wykonawcze
Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające:
a)
podstawowe cechy, przepisy techniczne i wymogi jakości w odniesieniu do skomputeryzowanej bazy danych przewidzianej w art. 69;
b)
przepisy dotyczące wniosków o przyznanie pomocy i wniosków o płatności, przewidzianych w art. 72, oraz wniosków o uprawnienia do płatności, łącznie z ostatecznym terminem ich składania, wymogi dotyczące minimalnego zakresu informacji, jakie mają zawierać wnioski, przepisy dotyczące wprowadzania zmian we wnioskach o przyznanie pomocy lub ich wycofywania, zwolnienia z wymogu składania wniosku o pomoc oraz przepisy umożliwiające państwom członkowskim stosowanie uproszczonych procedur lub korygowanie oczywistych błędów;
c)
przepisy dotyczące przeprowadzania kontroli mających na celu weryfikację przestrzegania obowiązków oraz poprawność i kompletność informacji podanych we wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność, w tym przepisy dotyczące zakresu tolerancji pomiarów w przypadku kontroli na miejscu;
d)
specyfikacje techniczne potrzebne do jednolitego wykonywania przepisów niniejszego rozdziału;
e)
przepisy dotyczące przekazywania gospodarstwa rolnego, któremu towarzyszy przekazanie wszelkich obowiązków dotyczących kwalifikowalności w odniesieniu do odnośnego wsparcia, które nie zostały jeszcze spełnione;
f)
przepisy dotyczące realizacji płatności zaliczkowych, o których mowa w art. 75.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
ROZDZIAŁ III
Kontrola transakcji
Artykuł 79
Zakres stosowania i definicje
1. Niniejszy rozdział ustanawia szczegółowe zasady kontroli dokumentów handlowych jednostek otrzymujących lub dokonujących płatności, odnoszących się bezpośrednio lub pośrednio do systemu finansowania przez EFRG lub ich przedstawicieli („przedsiębiorstw”) w celu ustalenia, czy transakcje stanowiące część systemu finansowania przez EFRG faktycznie zostały przeprowadzone i wykonane prawidłowo.
2. Niniejszy rozdział nie ma zastosowania do środków objętych systemem zintegrowanym, o którym mowa w rozdziale II niniejszego tytułu. Aby reagować na zmiany w sektorowym prawodawstwie rolnym i zapewnić skuteczność systemu kontroli ex-post ustanowionego na mocy niniejszego rozdziału, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115 ustanawiających wykaz środków, które ze względu na swój charakter i wymogi kontroli nie mogą być poddane dodatkowej kontroli ex-post poprzez kontrolę dokumentów handlowych i w związku z tym nie podlegają takiej kontroli na mocy niniejszego rozdziału.
3. Do celów niniejszego rozdziału stosuje się następujące definicje:
a)
„dokument handlowy” oznacza wszystkie księgi, rejestry, dowody kasowe i dokumenty potwierdzające, rachunki, zapisy dotyczące produkcji i jakości, a także korespondencję odnoszącą się do działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, jak również dane handlowe, niezależnie od ich formy, w tym dane archiwizowane elektronicznie, w zakresie, w jakim te dokumenty lub dane odnoszą się bezpośrednio lub pośrednio do transakcji, o których mowa w ust. 1;
b)
„osoba trzecia” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną bezpośrednio lub pośrednio związaną z transakcjami przeprowadzanymi w ramach systemu finansowania przez EFRG.
Artykuł 80
Kontrole przeprowadzane przez państwa członkowskie
1. Państwa członkowskie przeprowadzają systematyczne kontrole dokumentów handlowych przedsiębiorstw z uwzględnieniem charakteru transakcji, które mają być przedmiotem kontroli. Państwa członkowskie zapewniają, aby wybór kontrolowanych przedsiębiorstw dał możliwie jak największą gwarancję skuteczności środków służących zapobieganiu i wykrywaniu nieprawidłowości. Wybór ten uwzględnia między innymi finansowe znaczenie przedsiębiorstw w tym systemie oraz inne czynniki ryzyka.
2. W stosownych przypadkach kontrole przewidziane w ust. 1 rozszerza się na osoby fizyczne i prawne, z którymi przedsiębiorstwa są powiązane, oraz na takie inne osoby fizyczne lub prawne, których kontrola może być istotna dla osiągnięcia celów określonych w art. 81.
3. Kontrola przeprowadzona na podstawie niniejszego rozdziału pozostaje bez uszczerbku dla kontroli przeprowadzonych na podstawie art. 47 i 48.
Artykuł 81
Cele kontroli
1. Dokładność danych pierwotnych podlegających kontroli weryfikuje się przez szereg kontroli krzyżowych, włączając w to, w razie konieczności, dokumenty handlowe osób trzecich, stosownie do stopnia istniejącego ryzyka, obejmujących:
a)
porównania z dokumentami handlowymi dostawców, klientów, przewoźników i innych osób trzecich;
b)
kontrole bezpośrednie, w stosownych przypadkach, ilości i charakteru zapasów;
c)
porównania z rejestrami przepływów finansowych powiązanych z transakcjami realizowanymi w ramach systemu finansowania przez EFRG lub będących skutkiem tych transakcji; oraz
d)
kontrole w odniesieniu do księgowości lub rejestry przepływów finansowych wskazujących w czasie kontroli, że dokumenty będące w posiadaniu agencji płatniczej jako uzasadnienie dla wypłaty pomocy beneficjentowi są rzetelne.
2. W szczególności w przypadku gdy przedsiębiorstwa zobowiązane są do prowadzenia dokładnych rejestrów zapasów zgodnie z przepisami unijnymi lub krajowymi, kontrola tych rejestrów obejmuje w odpowiednich przypadkach porównanie z dokumentami handlowymi oraz, w stosownych przypadkach, z faktyczną ilością zapasów w magazynach.
3. Przy wyborze transakcji, które mają być kontrolowane, w pełni uwzględnia się stopień istniejącego ryzyka.
Artykuł 82
Dostęp do dokumentów handlowych
1. Osoby odpowiedzialne za przedsiębiorstwo lub osoba trzecia zapewniają, aby wszystkie dokumenty handlowe oraz informacje dodatkowe dostarczane były urzędnikom odpowiedzialnym za kontrolę lub osobom upoważnionym do przeprowadzania kontroli w ich imieniu. Dane archiwizowane elektronicznie dostarczane są na odpowiednim nośniku danych.
2. Urzędnicy odpowiedzialni za kontrole lub osoby upoważnione do przeprowadzania kontroli w ich imieniu mogą wymagać dostarczenia im wyciągów lub kopii dokumentów, o których mowa w ust. 1.
3. W przypadku gdy w trakcie kontroli przeprowadzanej na mocy niniejszego rozdziału dokumenty handlowe zachowane przez przedsiębiorstwa zostaną uznane za nieodpowiednie do celów kontroli, przedsiębiorstwo zostaje pouczone, aby w przyszłości prowadzić takie zapisy w sposób zgodny z wymogami państwa członkowskiego odpowiedzialnego za kontrolę, bez uszczerbku dla obowiązków określonych w innych rozporządzeniach dotyczących danego sektora.
Państwa członkowskie ustalają termin, od którego należy prowadzić takie zapisy.
W przypadku gdy część lub całość dokumentów handlowych wymaganych do kontroli na podstawie niniejszego rozdziału znajduje się w przedsiębiorstwie z tej samej grupy handlowej, w spółce lub stowarzyszeniu przedsiębiorstw zarządzanym w sposób jednolity z kontrolowanym przedsiębiorstwem, bez względu na to, czy znajdującym się na terytorium Unii czy poza jej terytorium, przedsiębiorstwo to udostępnia te dokumenty handlowe urzędnikom odpowiedzialnym za kontrolę, w miejscu i czasie ustalonym przez państwo członkowskie odpowiedzialne za przeprowadzenie kontroli.
4. Państwa członkowskie zapewniają, aby urzędnicy odpowiedzialni za kontrole byli uprawnieni do zatrzymania dokumentów handlowych lub mogli upoważnić do ich zatrzymania. Prawo to jest wykonywane z należytym uwzględnieniem stosownych przepisów krajowych i pozostaje bez uszczerbku dla stosowania zasad postępowania sądowego w sprawach karnych w zakresie zatrzymania dokumentów.
Artykuł 83
Wzajemna pomoc
1. Państwa członkowskie udzielają sobie nawzajem pomocy przy przeprowadzaniu kontroli przewidzianej w niniejszym rozdziale w następujących przypadkach:
a)
w przypadku gdy przedsiębiorstwo lub osoba trzecia mają siedzibę w państwie członkowskim innym niż to, w którym wypłata odnośnej kwoty została lub powinna była być dokonana lub otrzymana;
b)
w przypadku gdy przedsiębiorstwo lub osoba trzecia mają siedzibę w państwie członkowskim innym niż to, w którym dokumenty i informacje wymagane do kontroli mają się znajdować.
Komisja może koordynować wspólne działania wymagające wzajemnej pomocy między dwoma lub większą liczbą państw członkowskich.
2. W trakcie pierwszych trzech miesięcy po roku budżetowym wypłat EFRG państwa członkowskie przesyłają Komisji wykaz przedsiębiorstw mających siedzibę w państwie trzecim, dla których wypłata odnośnej kwoty została lub powinna była zostać dokonana lub otrzymana w tym państwie członkowskim.
3. Jeśli wymagana jest dodatkowa informacja w innym państwie członkowskim jako część kontroli przedsiębiorstwa zgodnie z art. 80, w szczególności kontroli krzyżowych zgodnie z art. 81, mogą być przedstawione szczególne wnioski dotyczące kontroli, wskazujące powody takiego wniosku. Przegląd takich szczególnych wniosków jest przesyłany Komisji kwartalnie w ciągu jednego miesiąca od zakończenia każdego kwartału. Komisja może wymagać, aby zostały jej przekazane kopie poszczególnych wniosków.
Wniosek dotyczący kontroli zostaje uwzględniony nie później niż sześć miesięcy po jego otrzymaniu; wyniki kontroli są niezwłocznie przekazywane państwu członkowskiemu występującemu z wnioskiem oraz Komisji. Powiadomienie Komisji ma charakter kwartalny i jest przekazywane w ciągu jednego miesiąca od zakończenia każdego kwartału.
Artykuł 84
Programowanie
1. Państwa członkowskie opracowują programy kontroli, które mają być prowadzone na podstawie art. 80 w następnym okresie kontroli.
2. Każdego roku do dnia 15 kwietnia państwa członkowskie przesyłają Komisji swoje programy, o których mowa w ust. 1, oraz precyzują:
a)
liczbę przedsiębiorstw, które mają być poddane kontroli, w podziale na sektory na podstawie odnoszących się do nich kwot;
b)
kryteria przyjęte przy opracowaniu programu.
3. Państwa członkowskie realizują opracowane przez siebie i przesłane Komisji programy, jeżeli w ciągu ośmiu tygodni Komisja nie przekazała im swoich uwag.
4. Ust. 3 stosuje się odpowiednio do zmian dokonanych w programach przez państwa członkowskie.
5. Na każdym etapie Komisja może zażądać włączenia przedsiębiorstwa określonej kategorii do programu państwa członkowskiego.
6. Przedsięwzięcia, których suma wpływów lub płatności wyniosła poniżej 40 000 EUR, kontroluje się zgodnie z niniejszym rozdziałem jedynie na podstawie szczególnych powodów, wskazanych przez państwa członkowskie w ich rocznym programie, o którym mowa w ust. 1, lub przez Komisję w jakiejkolwiek proponowanej zmianie tego programu. Aby uwzględnić rozwój sytuacji gospodarczej, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115 zmieniających próg 40 000 EUR.
Artykuł 85
Specjalne jednostki
1. W każdym państwie członkowskim wyznacza się specjalną jednostkę odpowiedzialną za monitorowanie stosowania niniejszego rozdziału. Jednostki te są odpowiedzialne w szczególności za:
a)
przeprowadzanie kontroli przewidzianej w niniejszym rozdziale przez urzędników zatrudnionych bezpośrednio przez tę specjalną jednostkę; lub
b)
koordynowanie kontroli przeprowadzanych przez urzędników innych jednostek i ogólny nadzór nad tymi kontrolami.
Państwa członkowskie mogą również postanowić, że wykonywanie kontroli przeprowadzanej na podstawie niniejszego rozdziału rozdziela się między specjalną jednostkę a inne jednostki krajowe, pod warunkiem że specjalna jednostka odpowiedzialna jest za koordynację tej kontroli.
2. Jednostka lub jednostki odpowiedzialne za stosowanie niniejszego rozdziału muszą być zorganizowane w taki sposób, aby były niezależne od jednostek lub wydziałów jednostek odpowiadających za płatności i kontrole przeprowadzane przed dokonaniem płatności.
3. Aby zapewnić właściwe stosowanie niniejszego rozdziału, specjalna jednostka, o której mowa w ust. 1, podejmuje wszystkie niezbędne środki, a dane państwo członkowskie udziela specjalnej jednostce wszystkich uprawnień niezbędnych do wykonywania zadań, o których mowa w niniejszym rozdziale.
4. Państwa członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu karania osób fizycznych lub prawnych, które nie dopełniły swoich obowiązków wynikających z niniejszego rozdziału.
Artykuł 86
Sprawozdania
1. Przed dniem 1 stycznia, po okresie kontroli, państwa członkowskie przesyłają Komisji szczegółowe sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozdziału.
2. Państwa członkowskie i Komisja regularnie wymieniają opinie na temat stosowania niniejszego rozdziału.
Artykuł 87
Dostęp do informacji oraz kontrole przeprowadzane przez Komisję
1. Zgodnie ze stosownymi przepisami prawa krajowego urzędnicy Komisji mają dostęp do wszystkich dokumentów sporządzonych na potrzeby albo w wyniku kontroli organizowanej na podstawie niniejszego rozdziału oraz do przechowywanych danych, łącznie z danymi zgromadzonymi w systemach przetwarzania danych. Dane te są dostarczane na żądanie na odpowiednim nośniku danych.
2. Kontrola, o której mowa w art. 80, przeprowadzana jest przez urzędników państw członkowskich. Urzędnicy Komisji mogą uczestniczyć w tych kontrolach. Sami nie mogą wykorzystywać uprawnień kontrolnych przyznanych urzędnikom krajowym. Jednakże mają oni dostęp do tych samych pomieszczeń i tych samych dokumentów co urzędnicy państw członkowskich.
3. W przypadku kontroli odbywającej się na podstawie art. 83 urzędnicy państwa członkowskiego występującego z wnioskiem mogą być obecni, za zgodą państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek, przy kontroli w państwie członkowskim, do którego skierowano wniosek, oraz mieć dostęp do tych samych pomieszczeń i tych samych dokumentów co urzędnicy tego państwa członkowskiego.
Urzędnicy państwa członkowskiego występującego z wnioskiem obecni przy kontroli w państwie członkowskim, do którego skierowano wniosek, muszą zawsze być w stanie przedstawić potwierdzenie pełnionej funkcji. Kontrola przeprowadzana jest zawsze przez urzędników państwa członkowskiego, do którego skierowano wniosek.
4. Bez uszczerbku dla przepisów rozporządzeń (UE, Euratom) 883/2013 oraz (Euratom, WE) nr 2185/96, w przypadku gdy przepisy krajowe dotyczące postępowania karnego zastrzegają niektóre działania dla urzędników specjalnie wyznaczonych na mocy prawa krajowego, ani urzędnicy Komisji, ani urzędnicy państwa członkowskiego, o którym mowa w ust. 3, nie uczestniczą w tych działaniach. W żadnym wypadku nie uczestniczą oni w szczególności w przeszukaniu domów ani w formalnych przesłuchaniach osób w kontekście prawa karnego odnośnego państwa członkowskiego. Jednakże mają dostęp do informacji uzyskanych w ten sposób.
Artykuł 88
Uprawnienia Komisji
W razie konieczności Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające przepisy mające na celu jednolite stosowanie niniejszego rozdziału, a w szczególności dotyczące:
a)
przeprowadzania kontroli, o których mowa w art. 80, w odniesieniu do wyboru przedsiębiorstw, liczby kontroli oraz ich harmonogramu;
b)
przechowywania dokumentów handlowych oraz rodzajów dokumentów, które należy zachowywać, lub danych przeznaczonych do zapisu;
c)
przeprowadzania i koordynacji wspólnych działań, o których mowa w art. 83 ust. 1;
d)
szczegółowych informacji i specyfikacji dotyczących treści i formy wniosków oraz sposobu ich przedkładania, treści i sposobów przekazywania powiadomień, przedkładania i wymiany informacji wymaganych w ramach niniejszego rozdziału;
e)
warunków i sposobów publikacji informacji wymaganych w ramach niniejszego rozporządzenia lub szczegółowych zasad i warunków ich rozpowszechniania lub udostępniania przez Komisję właściwym organom państw członkowskich;
f)
zakresu odpowiedzialności specjalnej jednostki, o której mowa w art. 85;
g)
treści sprawozdań, o których mowa w art. 86.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
ROZDZIAŁ IV
Inne przepisy dotyczące kontroli i kar
Artykuł 89
Inne kontrole i kary dotyczące zasad wprowadzania do obrotu
1. Państwa członkowskie podejmują środki w celu zapewnienia, aby produkty, o których mowa w art. 119 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, nieopatrzone etykietami zgodnie z przepisami tego rozporządzenia nie były wprowadzane do obrotu lub zostały wycofane z obrotu.
2. Bez uszczerbku dla wszelkich szczegółowych przepisów, które może przyjąć Komisja, przywóz do Unii produktów określonych w art. 189 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 podlega kontrolom w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione warunki przewidziane w ust. 1 tego artykułu.
3. Państwa członkowskie przeprowadzają kontrole, opierające się na analizie ryzyka, w celu weryfikacji, czy produkty, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, są zgodne z przepisami ustanowionymi w części II tytuł II rozdział I sekcja I rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, a w stosownych przypadkach stosują kary administracyjne.
4. Bez uszczerbku dla aktów dotyczących sektora wina przyjętych na podstawie art. 64, w przypadku naruszenia przepisów unijnych w sektorze wina państwa członkowskie stosują proporcjonalne, skuteczne i odstraszające kary administracyjne. Kar tych nie stosuje się w przypadkach określonych w art. 64 ust. 2 lit. a)-d) oraz gdy niezgodność jest nieznaczna.
5. W celu ochrony środków finansowych Unii oraz tożsamości, pochodzenia i jakości wina z Unii Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115 odnoszących się do:
a)
stworzenia analitycznej bazy danych izotopowych, opracowanej w oparciu o próby zebrane przez państwa członkowskie, aby pomóc w wykrywaniu oszustw;
b)
przepisów dotyczących organów kontroli oraz zasady ich wzajemnej pomocy;
c)
przepisów dotyczących wspólnego wykorzystywania wyników kontroli państw członkowskich.
6. Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające wszystkie niezbędne środki dotyczące:
a)
procedur odnoszących się do własnych baz danych państw członkowskich oraz do analitycznej bazy danych izotopowych, która pomoże wykrywać oszustwa;
b)
procedur odnoszących się do współpracy i pomocy między organami i jednostkami kontrolnymi;
c)
w odniesieniu do obowiązku, o którym mowa w ust. 3, przepisów dotyczących przeprowadzania kontroli zgodności z normami handlowymi, przepisów dotyczących organów odpowiedzialnych za przeprowadzanie tych kontroli, jak również dotyczących treści i częstotliwości tych kontroli oraz etapu wprowadzania do obrotu do którego mają się odnosić.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
Artykuł 90
Kontrole związane z nazwą pochodzenia i oznaczeniem geograficznym oraz chronionym określeniem tradycyjnym
1. Państwa członkowskie podejmują kroki niezbędne do zatrzymania niezgodnego z prawem stosowania chronionych nazw pochodzenia, chronionych oznaczeń geograficznych i chronionych określeń tradycyjnych, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr 1308/2013.
2. Państwa członkowskie wyznaczają właściwe organy odpowiedzialne za przeprowadzanie kontroli w odniesieniu do obowiązków określonych w części 2 tytuł II rozdział I sekcja II rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 zgodnie z kryteriami określonymi w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (39) oraz zapewniają, aby każdy podmiot gospodarczy spełniający te obowiązki był uprawniony do objęcia systemem kontroli.
3. Przeprowadzana w Unii doroczna weryfikacja zgodności ze specyfikacją produktu w trakcie produkcji oraz w trakcie lub po rozlewie wina zapewniana jest przez właściwy organ, o którym mowa w ust. 2, lub przez jeden lub większą liczbę organów kontrolnych w rozumieniu art. 2 akapit drugi pkt 5 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 działających jako jednostki certyfikujące produkty na podstawie kryteriów określonych w art. 5 tego rozporządzenia.
4. Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące:
a)
powiadomień, które państwa członkowskie mają przekazywać Komisji;
b)
przepisów dotyczących organu odpowiedzialnego za weryfikację zgodności ze specyfikacją produktu, w tym w przypadku gdy obszar geograficzny znajduje się w państwie trzecim;
c)
działań, jakie mają być realizowane przez państwa członkowskie w celu zapobiegania niezgodnemu z prawem stosowaniu chronionych nazw pochodzenia, chronionych oznaczeń geograficznych i chronionych określeń tradycyjnych;
d)
kontroli i weryfikacji, jakie mają być przeprowadzane przez państwa członkowskie, w tym testów.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
TYTUŁ VI
ZASADA WZAJEMNEJ ZGODNOŚCI
ROZDZIAŁ I
Zakres stosowania
Artykuł 91
Zasada ogólna
1. W przypadku gdy beneficjent, o którym mowa w art. 92, nie przestrzega przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności, ustanowionych w art. 93, nakłada się na niego karę administracyjną.
2. Karę administracyjną, o której mowa w ust. 1, stosuje się jedynie w przypadku gdy niezgodność jest wynikiem działania lub zaniechania, które można bezpośrednio przypisać danemu beneficjentowi; oraz w przypadku gdy spełniony jest jeden z następujących warunków dodatkowych, lub obydwa:
a)
niezgodność związana jest z działalnością rolniczą beneficjenta;
b)
dotyczy ona obszaru gospodarstwa rolnego beneficjenta.
W odniesieniu do obszarów leśnych kary tej nie stosuje się jednak, jeżeli dla danego obszaru nie wnioskowano o wsparcie zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. a) oraz art. 30 i 34 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013.
3. Do celów niniejszego tytułu stosuje się następujące definicje:
a)
„gospodarstwo rolne” oznacza wszystkie jednostki produkcyjne i obszary zarządzane przez beneficjenta, o którym mowa w art. 92, znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego;
b)
„wymóg” oznacza każdy wymóg podstawowy w zakresie zarządzania wynikający z prawa unijnego, o którym mowa w załączniku II, w ramach danego aktu, różny co do istoty od wszelkich innych wymogów tego samego aktu.
Artykuł 92
Beneficjenci, których dotyczą odnośne przepisy
Art. 91 stosuje się do beneficjentów otrzymujących płatności bezpośrednie na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, płatności na podstawie art. 46 i 47 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 oraz roczne premie na podstawie art. 21 ust. 1 lit. a) i b), art. 28-31, art. 33 i 34 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013.
Art. 91 nie stosuje się jednak do beneficjentów uczestniczących w systemie dla małych gospodarstw, o którym mowa w tytule V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Kara przewidziana w tym artykule nie ma także zastosowania do wsparcia, o którym mowa w art. 28 ust. 9 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013.
Artykuł 93
Przepisy dotyczące zasady wzajemnej zgodności
1. Przepisy dotyczące zasady wzajemnej zgodności obejmują podstawowe wymogi w zakresie zarządzania wynikające z prawa unijnego oraz normy utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska, ustanowione na poziomie krajowym i wymienione w załączniku II, i odnoszące się do następujących obszarów:
a)
środowisko, zmiana klimatu oraz utrzymanie gruntów w dobrej kulturze rolnej;
b)
zdrowie publiczne, zdrowie zwierząt i zdrowie roślin;
c)
dobrostan zwierząt.
2. Akty prawne, o których mowa w załączniku II, dotyczące podstawowych wymogów w zakresie zarządzania, mają zastosowanie w wersji aktualnie obowiązującej oraz - w przypadku dyrektyw - w wersji wdrożonej przez państwa członkowskie.
3. Ponadto w odniesieniu do lat 2015 i 2016 przepisy dotyczące zasady wzajemnej zgodności obejmują także utrzymywanie trwałych użytków zielonych. Państwa członkowskie, które były członkami Unii w dniu 1 stycznia 2004 r. zapewniają, aby grunty, które były trwałymi użytkami zielonymi w dniu przewidzianym na złożenie wniosków o przyznanie pomocy obszarowej na 2003 r., pozostały trwałymi użytkami zielonymi w określonych granicach. Państwa członkowskie, które zostały członkami Unii w 2004 r. zapewniają, aby grunty, które były trwałymi użytkami zielonymi w dniu 1 maja 2004 r., pozostały trwałymi użytkami zielonymi w określonych granicach. Bułgaria i Rumunia zapewniają, aby grunty, które były trwałymi użytkami zielonymi w dniu 1 stycznia 2007 r., pozostały trwałymi użytkami zielonymi w określonych granicach. Chorwacja zapewnia, aby grunty, które były trwałymi użytkami zielonymi w dniu 1 lipca 2013 r., pozostały trwałymi użytkami zielonymi w określonych granicach.
Akapit pierwszy nie ma zastosowania do gruntów będących trwałymi użytkami zielonymi przeznaczonymi do zalesiania, jeżeli takie zalesianie jest zgodne z wymogami ochrony środowiska, oraz z wyłączeniem plantacji choinek i plantacji zagajników o krótkiej rotacji.
4. Aby uwzględnić ust. 3, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115 ustanawiających przepisy dotyczące utrzymywania trwałych użytków zielonych, w szczególności w celu zapewnienia, aby podjęte zostały środki w celu utrzymywania trwałych użytków zielonych na poziomie gospodarstw, włączając w to indywidualne obowiązki, których należy przestrzegać, takie jak obowiązek przywrócenia trwałych użytków zielonych w przypadku stwierdzenia zmniejszenia się wskaźnika gruntów będących trwałymi użytkami zielonymi.
Aby zapewnić prawidłowe stosowanie obowiązków państw członkowskich, z jednej strony, oraz indywidualnych rolników, z drugiej strony, w odniesieniu do utrzymywania trwałych użytków zielonych, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115 w celu ustanowienia warunków i metod ustalania wskaźnika gruntów będących trwałymi użytkami rolnymi w stosunku do użytków rolnych, który musi zostać utrzymany.
5. Do celów ust. 3 i 4 „trwałe użytki zielone” oznaczają trwałe użytki zielone określone w art. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1120/2009 w jego pierwotnej wersji.
Artykuł 94
Obowiązki państw członkowskich w odniesieniu do dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska
Państwa członkowskie zapewniają, aby wszystkie użytki rolne, łącznie z gruntami, które nie są już wykorzystywane do celów produkcyjnych, były utrzymywane dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska. Państwa członkowskie określają - na poziomie krajowym lub regionalnym - normy minimalne obowiązujące beneficjentów w zakresie dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na podstawie załącznika II, uwzględniając szczególne cechy danych obszarów, włączając w to warunki glebowe i klimatyczne, istniejące systemy gospodarki rolnej, użytkowanie gruntów, zmianowanie upraw, metody uprawy roli oraz strukturę gospodarstw.
Państwa członkowskie nie określają wymogów minimalnych, które nie zostały ustanowione w załączniku II.
Artykuł 95
Informacje dla beneficjentów
Państwa członkowskie przekazują odnośnym beneficjentom, w stosownych przypadkach za pomocą środków elektronicznych, wykaz wymogów i norm, które mają być stosowane na poziomie gospodarstwa, a także jasne i dokładne informacje na ten temat.
ROZDZIAŁ II
System kontroli i kary administracyjne w związku z zasadą wzajemnej zgodności
Artykuł 96
Kontrole przestrzegania zasady wzajemnej zgodności
1. Państwa członkowskie korzystają, w stosownych przypadkach, z systemu zintegrowanego, ustanowionego w tytule V rozdział II, a w szczególności art. 68 ust. 1 lit. a), b), d), e) i f).
Państwa członkowskie mogą korzystać z istniejących systemów zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z przepisami dotyczącymi zasady wzajemnej zgodności.
Systemy te, a zwłaszcza system identyfikacji i rejestracji zwierząt ustanowiony zgodnie z dyrektywą Rady 2008/71/WE (40) oraz rozporządzeniami (WE) nr 1760/2000 i (WE) nr 21/2004, muszą być zgodne z systemem zintegrowanym, o którym mowa w tytule V rozdział II niniejszego rozporządzenia.
2. W zależności od odnośnych wymogów, norm, aktów lub obszarów zasady wzajemnej zgodności, państwa członkowskie mogą zadecydować o przeprowadzaniu kontroli administracyjnych, w szczególności takich, które są już przewidziane w ramach systemów kontroli stosowanych dla odpowiedniego wymogu, normy, aktu lub obszaru zasady wzajemnej zgodności.
3. Państwa członkowskie przeprowadzają kontrole na miejscu w celu zweryfikowania, czy beneficjent wywiązuje się z obowiązków określonych w niniejszym tytule.
4. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające przepisy dotyczące przeprowadzania kontroli mających na celu weryfikację zgodności z obowiązkami, o których mowa w niniejszym tytule, w tym przepisy umożliwiające uwzględnienie następujących czynników w analizie ryzyka:
a)
udział rolnika w systemie doradztwa rolniczego przewidzianym w tytule III niniejszego rozporządzenia;
b)
udział rolnika w systemie certyfikacji, jeżeli obejmuje on dane wymogi i normy.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
Artykuł 97
Stosowanie kar administracyjnych
1. Karę administracyjną przewidzianą w art. 91 nakłada się w przypadku nieprzestrzegania zasady wzajemnej zgodności w jakimkolwiek momencie w ciągu danego roku kalendarzowego („dany rok kalendarzowy”), oraz w przypadku gdy taką niezgodność można bezpośrednio przypisać beneficjentowi, który złożył w danym roku kalendarzowym wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność.
Akapit pierwszy stosuje się odpowiednio do beneficjentów, w przypadku których stwierdzono nieprzestrzeganie zasady wzajemnej zgodności, w jakimkolwiek momencie w okresie trzech lat od dnia 1 stycznia roku następującego po roku kalendarzowym, w którym przyznano pierwszą płatność w ramach programów wsparcia w zakresie restrukturyzacji i przekształcenia, lub w jakimkolwiek momencie w ciągu jednego roku od dnia 1 stycznia roku następującego po roku kalendarzowym, w którym przyznano płatność w ramach programów wsparcia w zakresie zielonych zbiorów, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr 1308/2013 („dane lata”).
2. W przypadkach, w których grunt zostaje przekazany podczas danego roku kalendarzowego lub danych lat, ust. 1 stosuje się również w przypadku gdy dana niezgodność jest wynikiem działania lub zaniechania, które można bezpośrednio przypisać osobie, której przekazano grunty rolne lub która dokonała przekazania gruntów rolnych. W drodze odstępstwa od zdania pierwszego, w przypadku gdy osoba, której można przypisać bezpośrednio działanie lub zaniechanie, złożyła wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność w danym roku kalendarzowym lub w danych latach, karę administracyjną nakłada się na podstawie całkowitej kwoty płatności, o których mowa w art. 92, która została lub zostanie przyznana tej osobie.
Do celów niniejszego ustępu „przekazanie” oznacza każdy rodzaj transakcji, w wyniku której grunt rolny przestaje być w posiadaniu osoby przekazującej.
3. Niezależnie od ust. 1 oraz z zastrzeżeniem przepisów, jakie mają zostać przyjęte na podstawie art. 101, państwa członkowskie mogą zadecydować o niestosowaniu kary administracyjnej gdy wynosi ona 100 EUR lub mniej na beneficjenta na rok kalendarzowy.
W przypadku gdy państwo członkowskie decyduje o skorzystaniu z możliwości przewidzianej w akapicie pierwszym, w następnym roku właściwy organ podejmuje działania w odniesieniu do próby beneficjentów w celu weryfikacji, czy beneficjent usunął stwierdzone niezgodności. Beneficjent jest powiadamiany o stwierdzeniu niezgodności i o obowiązku podjęcia działania naprawczego.
4. Nałożenie kary administracyjnej nie ma wpływu na zgodność z prawem i prawidłowość płatności, do których się stosuje.
Artykuł 98
Stosowanie kar administracyjnych w Bułgarii, Chorwacji i Rumunii
W przypadku Bułgarii i Rumunii kary administracyjne, o których mowa w art. 91, stosuje się najpóźniej od dnia 1 stycznia 2016 r. w odniesieniu do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania dotyczących dobrostanu zwierząt, o którym mowa w załączniku II.
W przypadku Chorwacji, kary, o których mowa w art. 91, stosuje się zgodnie z następującym harmonogramem w odniesieniu do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania, o których mowa w załączniku II:
a)
od dnia 1 stycznia 2014 r. w odniesieniu do SMR 1 - SMR 3 i SMR 6 - SMR 8;
b)
od dnia 1 stycznia 2016 r. w odniesieniu do SMR 4, SMR 5, SMR 9 i SMR 10;
c)
od dnia 1 stycznia 2018 r. w odniesieniu do SMR 11 - SMR 13.
Artykuł 99
Obliczanie kar administracyjnych
1. Karę administracyjną przewidzianą w art. 91 stosuje się w drodze zmniejszenia całkowitej kwoty płatności lub wykluczenia z płatności wymienionych w art. 92, które zostały lub mają zostać przyznane danemu beneficjentowi w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy, które złożył lub złoży w roku kalendarzowym, w którym stwierdzono nieprawidłowość.
W celu obliczenia zmniejszeń i wykluczeń uwzględnia się dotkliwość, zasięg, trwałość i powtarzalność stwierdzonej niezgodności, jak również kryteria określone w ust. 2, 3 i 4.
2. W przypadku niezgodności wynikającej z zaniedbania wielkość procentowa zmniejszenia nie może przekraczać 5 %, a w przypadku powtarzalności - 15 %.
Państwa członkowskie mogą stworzyć system wczesnego ostrzegania stosowany w przypadkach niezgodności, które z uwagi na swoją nieznaczną dotkliwość, zasięg i trwałość w należycie uzasadnionych przypadkach nie prowadzą do zmniejszenia lub wykluczenia. W przypadku gdy państwo członkowskie zadecyduje o skorzystaniu z tej możliwości, właściwy organ przesyła beneficjentowi wczesne ostrzeżenie, w którym powiadamia go o stwierdzeniu niezgodności i o obowiązku podjęcia działania naprawczego. W przypadku gdy kolejna kontrola wykaże, że niezgodności nie naprawiono, zmniejszenie zgodne z akapitem pierwszym stosuje się z mocą wsteczną.
Jednakże przypadki niezgodności stanowiące bezpośrednie ryzyko dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt zawsze prowadzą do zmniejszenia lub wykluczenia.
Państwa członkowskie mogą zapewnić pierwszeństwo dostępu do systemu doradztwa rolniczego beneficjentom, którzy po raz pierwszy otrzymali wczesne ostrzeżenie.
3. W przypadku umyślnej niezgodności wielkość procentowa zmniejszenia co do zasady wynosi nie mniej niż 20 %, a nawet może prowadzić do całkowitego wykluczenia z jednego lub kilku systemów pomocy i może być stosowana przez jeden rok kalendarzowy lub przez większą liczbę lat kalendarzowych.
4. W każdym przypadku całkowita kwota zmniejszeń i wykluczeń w odniesieniu do jednego roku kalendarzowego nie może być wyższa niż całkowita kwota, o której mowa w ust. 1 akapit pierwszy.
Artykuł 100
Kwoty wynikające z zasady wzajemnej zgodności
Państwa członkowskie mogą zatrzymać 25 % kwot wynikających z zastosowania zmniejszeń i wykluczeń, o których mowa w art. 99.
Artykuł 101
Uprawnienia Komisji w odniesieniu do stosowania i obliczania wysokości kar administracyjnych
1. Aby zapewnić prawidłowy podział środków finansowych między uprawnionych beneficjentów oraz skuteczną, spójną i niedyskryminującą realizację zasady wzajemnej zgodności, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115:
a)
ustanawiających zharmonizowaną podstawę obliczania kar administracyjnych wynikających z zasady wzajemnej zgodności, o którym mowa w art. 99, uwzględniając zmniejszenia wynikające z dyscypliny finansowej;
b)
określających warunki stosowania i obliczania kar administracyjnych wynikających z zasady wzajemnej zgodności, w tym w przypadku niezgodności, którą można bezpośrednio przypisać danemu beneficjentowi.
2. Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające szczegółowe przepisy proceduralne i techniczne dotyczące obliczania i stosowania kar administracyjnych, o których mowa w art. 97-99, w tym w odniesieniu do beneficjentów stanowiących grupę osób zgodnie z art. 28 i 29 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
TYTUŁ VII
PRZEPISY WSPÓLNE
ROZDZIAŁ I
Komunikowanie
Artykuł 102
Przekazywanie informacji
1. W uzupełnieniu przepisów ustanowionych w rozporządzeniach sektorowych państwa członkowskie przesyłają Komisji następujące informacje, deklaracje i dokumenty:
a)
w przypadku akredytowanych agencji płatniczych i akredytowanych jednostek koordynujących:
(i)
dokument ich akredytacji;
(ii)
ich funkcję (akredytowana agencja płatnicza lub akredytowana jednostka koordynująca);
(iii)
w stosownym przypadku - cofnięcie ich akredytacji.
b)
w przypadku jednostek certyfikujących:
(i)
ich nazwę;
(ii)
ich adres;
c)
w przypadku działań związanych z operacjami finansowanymi przez fundusze:
(i)
deklaracje wydatków, które mają także charakter wniosku o płatność, poświadczone przez akredytowaną agencję płatniczą lub akredytowaną jednostkę koordynującą, wraz z wymaganymi informacjami;
(ii)
przewidywane zapotrzebowanie na środki finansowe w odniesieniu do EFRG, a w odniesieniu do EFRROW - aktualizację przewidywanych deklaracji wydatków, które będą przedstawione w trakcie roku oraz przewidywane deklaracje wydatków dotyczące następnego roku budżetowego;
(iii)
deklaracje zarządcze oraz roczne sprawozdania finansowe agencji płatniczych;
(iv)
roczne podsumowanie wyników wszystkich dostępnych audytów oraz kontroli przeprowadzonych zgodnie z harmonogramem oraz szczegółowymi przepisami ustanowionymi w ramach szczególnych przepisów sektorowych.
Roczne sprawozdania finansowe akredytowanych agencji płatniczych dotyczące wydatków ze środków EFRROW przekazuje się w ramach każdego z programów.
2. Państwa członkowskie szczegółowo informują Komisję o środkach podjętych w celu wdrożenia dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, o których mowa w art. 94, oraz o szczegółach działania systemu doradztwa rolniczego, o którym mowa w tytule III.
3. Państwa członkowskie regularnie informują Komisję o stosowaniu systemu zintegrowanego, o którym mowa w tytule V rozdział II. Komisja organizuje wymianę poglądów na ten temat z państwami członkowskimi.
Artykuł 103
Poufność
1. Państwa członkowskie i Komisja podejmują wszystkie niezbędne środki w celu zapewnienia poufności informacji przekazywanych lub otrzymywanych w ramach działań kontrolnych i rozliczania rachunków, prowadzonych na podstawie niniejszego rozporządzenia.
Do informacji tych stosuje się przepisy określone w art. 8 rozporządzenia (Euratom, WE) nr 2185/96.
2. Bez uszczerbku dla krajowych przepisów dotyczących postępowania sądowego informacje zgromadzone w trakcie kontroli, jak przewidziano w tytule V rozdział III chronione są tajemnicą służbową. Informacji tych nie przekazuje się jakimkolwiek osobom innym niż te, które z uwagi na obowiązki wykonywane w państwach członkowskich lub w instytucjach Unii są zobowiązane do zapoznania się z nimi do celów związanych z pełnieniem tych obowiązków.
Artykuł 104
Uprawnienia Komisji
Komisja może przyjmować akty wykonawcze ustanawiające przepisy dotyczące:
a)
formy, treści, częstotliwości, terminów i warunków przekazywania lub udostępniania Komisji:
(i)
deklaracji wydatków oraz preliminarzy wydatków, jak również ich aktualizacji, w tym dochodów przeznaczonych na określony cel;
(ii)
deklaracji zarządczej oraz rocznych sprawozdań finansowych agencji płatniczych, jak również dostępnych wyników wszystkich przeprowadzonych audytów i kontroli;
(iii)
sprawozdań certyfikacyjnych rachunków;
(iv)
nazw i danych identyfikacyjnych akredytowanych agencji płatniczych, akredytowanych jednostek koordynujących i jednostek certyfikujących;
(v)
warunków przyjmowania i dokonywania płatności wydatków finansowanych przez fundusze;
(vi)
powiadomień o dostosowaniach finansowych dokonywanych przez państwa członkowskie w ramach operacji lub programów rozwoju obszarów wiejskich oraz skróconych sprawozdań na temat procedur odzyskiwania wszczętych przez państwa członkowskie na skutek nieprawidłowości;
(vii)
informacji dotyczących środków podjętych na podstawie art. 58;
b)
warunków regulujących wymianę informacji i dokumentów między Komisją a państwami członkowskimi oraz wdrażania systemów informacyjnych, w tym rodzaju, formy, zawartości danych przetwarzanych przez te systemy i zasad ich przechowywania;
c)
przekazywania Komisji przez państwa członkowskie informacji, dokumentów, statystyk oraz sprawozdań, jak również terminów oraz metod ich przekazywania.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
ROZDZIAŁ II
Stosowanie euro
Artykuł 105
Zasady ogólne
1. Kwoty podane w decyzjach Komisji dotyczących przyjęcia programów rozwoju obszarów wiejskich, kwoty zobowiązań oraz płatności Komisji, jak również kwoty poświadczonych lub zatwierdzonych wydatków oraz koszty w deklaracjach wydatków państw członkowskich są wyrażane i wypłacane w euro.
2. Ceny i kwoty ustalone w ramach sektorowego prawodawstwa rolnego wyrażane są w euro.
Są one przyznawane lub pobierane w euro w państwach członkowskich, które przyjęły euro, a w walucie krajowej - w państwach członkowskich, które nie przyjęły euro.
Artykuł 106
Kurs walutowy i termin operacyjny
1. W państwach członkowskich, które nie przyjęły euro, ceny i kwoty, o których mowa w art. 105 ust. 2, są przeliczane na walutę krajową za pomocą kursu walutowego.
2. Terminem operacyjnym dla kursu walutowego jest termin:
a)
dopełnienia formalności celnych przy przywozie lub wywozie w przypadku kwot pobranych lub przyznanych w handlu z państwami trzecimi;
b)
we wszystkich innych przypadkach - moment, w którym osiągany jest cel ekonomiczny operacji.
3. W przypadku gdy bezpośrednia płatność przewidziana w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013 zostaje dokonana na rzecz beneficjenta w walucie innej niż euro, państwa członkowskie dokonują przeliczenia na walutę krajową kwoty pomocy wyrażonej w euro na podstawie ostatniego kursu walutowego ustalonego przez Europejski Bank Centralny przed dniem 1 października roku, dla którego pomoc została przyznana.
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego, w należycie uzasadnionych przypadkach, państwa członkowskie mogą zadecydować o dokonaniu przeliczenia na podstawie średniej kursów walutowych ustalonych przez Europejski Bank Centralny podczas miesiąca przed dniem 1 października roku, dla którego pomoc została przyznana. Państwa członkowskie wybierające taką możliwość ustalają i publikują taki średni kurs przed dniem 1 grudnia tego roku.
4. W przypadku EFRG, podczas sporządzania deklaracji wydatków państwa członkowskie, które nie przyjęły euro, stosują ten sam kurs walutowy co kurs, który zastosowały przy realizacji płatności na rzecz beneficjentów lub otrzymania dochodów, zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału.
5. W celu określenia terminu operacyjnego, o którym mowa w ust. 2, lub w celu ustalenia go z powodów specyficznych dla organizacji rynku lub odnośnych kwot, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115 określających przepisy dotyczące tych terminów operacyjnych oraz kursów walutowych, jakie mają być stosowane. Szczególny termin operacyjny określa się, uwzględniając następujące kryteria:
a)
możliwości jak najszybszego stosowania korekt kursu walutowego;
b)
podobieństwo terminów operacyjnych dla analogicznych operacji przeprowadzanych w ramach organizacji rynków;
c)
związek pomiędzy terminami operacyjnymi dla różnych cen i kwot dotyczących organizacji rynków;
d)
wykonalność i skuteczność kontroli stosowania odpowiednich kursów walutowych.
6. Aby uniknąć stosowania przez państwa członkowskie, które nie przyjęły euro różnych kursów walutowych podczas księgowania w walucie innej niż euro otrzymanych dochodów lub pomocy przekazanej beneficjentom, z jednej strony, oraz podczas sporządzania przez agencję płatniczą deklaracji wydatków, z drugiej strony, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115 ustanawiających przepisy dotyczące kursu walutowego mającego zastosowanie podczas sporządzania deklaracji wydatków i księgowania operacji przechowywania publicznego w księgach rachunkowych agencji płatniczej.
Artykuł 107
Środki ochronne i odstępstwa
1. Komisja może przyjmować akty wykonawcze gwarantujące stosowanie prawa unijnego jeżeli wyjątkowe praktyki monetarne związane z walutami krajowymi mogą zagrażać ich stosowaniu. Te akty wykonawcze mogą stanowić odstępstwo od istniejących przepisów jedynie w absolutnie niezbędnym okresie.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
Parlament Europejski, Rada oraz państwa członkowskie są niezwłocznie powiadamiane o środkach, o których mowa w akapicie pierwszym.
2. W przypadku gdy wyjątkowe praktyki monetarne związane z walutą krajową mogą zagrażać stosowaniu prawa unijnego, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115 stanowiących odstępstwo od niniejszej sekcji, w szczególności w następujących przypadkach:
a)
w przypadku gdy państwo korzysta z niewłaściwych metod wymiany, takich jak zróżnicowane kursy walutowe, lub prowadzi operacje barterowe;
b)
w przypadku gdy państwa mają walutę niewymienialną na oficjalnych zagranicznych rynkach walutowych lub w przypadku gdy tendencja tych walut może wywołać zakłócenia w handlu.
Artykuł 108
Stosowanie euro przez państwa członkowskie spoza strefy euro
1. Jeżeli państwo członkowskie, które nie przyjęło euro, postanawia dokonywać wypłat wydatków wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego w euro, a nie w walucie krajowej, podejmuje ono środki w celu zapewnienia, aby stosowanie euro nie było systematycznie związane z korzyściami w porównaniu do stosowania waluty krajowej.
2. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o planowanych środkach, zanim zostaną one wprowadzone w życie. Środków tych nie można stosować, dopóki Komisja nie powiadomi o swojej zgodzie na ich stosowanie.
ROZDZIAŁ III
Sprawozdawczość i ewaluacja
Artykuł 109
Roczne sprawozdanie finansowe
Przed końcem września każdego roku następującego po roku budżetowym Komisja sporządza sprawozdanie finansowe z zarządzania funduszami w poprzednim roku budżetowym i przekazuje je Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
Artykuł 110
Monitorowanie i ewaluacja WPR
1. Ustanawia się wspólne ramy monitorowania i ewaluacji w celu pomiaru skuteczności WPR, a w szczególności:
a)
płatności bezpośrednich określonych w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013;
b)
środków rynkowych przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 1308/2013;
c)
działań dotyczących rozwoju obszarów wiejskich przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 1305/2013; oraz
d)
przepisów niniejszego rozporządzenia.
Komisja monitoruje te środki polityki na podstawie sprawozdań państw członkowskich zgodnie z przepisami ustanowionymi w rozporządzeniach, o których mowa w akapicie pierwszym. Komisja ustanawia wieloletni plan ewaluacji obejmujący okresowe ewaluacje poszczególnych instrumentów, które będzie stosować.
W celu zapewnienia efektywnego pomiaru skuteczności polityki Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115 dotyczących treści i konstrukcji tych ram.
2. Skuteczność środków WPR, o których mowa w ust. 1, ocenia się w odniesieniu do następujących celów:
a)
rentownej produkcji żywności, z akcentem na dochód z działalności rolniczej, wydajność rolnictwa i stabilność cen;
b)
zrównoważonego gospodarowania zasobami naturalnymi i działań na rzecz klimatu, z akcentem na emisję gazów cieplarnianych, różnorodność biologiczną, gleby i wodę;
c)
zrównoważonego rozwoju terytorialnego, z akcentem na rozwój obszarów wiejskich, wzrost gospodarczy i kwestię ubóstwa na obszarach wiejskich.
Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające zestaw wskaźników na potrzeby celów, o których mowa w akapicie pierwszym. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
Wskaźniki te są powiązane ze strukturą i celami polityki oraz umożliwiają dokonanie oceny postępu, skuteczności i efektywności polityki w stosunku do tych celów.
3. Ramy monitorowania i ewaluacji odzwierciedlają strukturę WPR w następujący sposób:
a)
w odniesieniu do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 1307/2013, środków rynkowych przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 1308/2013 oraz przepisów niniejszego rozporządzenia, Komisja monitoruje te instrumenty na podstawie sprawozdań państw członkowskich zgodnie z przepisami ustanowionymi w niniejszym rozporządzeniu. Komisja ustanawia wieloletni plan ewaluacji zawierający okresowe ewaluacje poszczególnych instrumentów, które mają być realizowane w ramach zadań Komisji. Ewaluacje przeprowadza się we właściwym czasie i przez niezależnych ewaluatorów;
b)
monitorowanie i ewaluacja działań w ramach polityki rozwoju obszarów wiejskich będą przeprowadzane zgodnie z art. 67-79 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013.
Komisja zapewnia, aby połączone oddziaływanie wszystkich instrumentów WPR, o których mowa w ust. 1, było mierzone i oceniane w odniesieniu do wspólnych celów, o których mowa w ust. 2. Skuteczność WPR w osiąganiu jej wspólnych celów jest mierzona i oceniana na podstawie wspólnych wskaźników oddziaływania, a konkretne cele szczegółowe - na podstawie wskaźników wyników. Na podstawie dowodów zawartych w ocenach WPR, w tym w ewaluacjach programów rozwoju obszarów wiejskich, a także na podstawie innych stosownych źródeł informacji, Komisja przygotowuje sprawozdania na temat pomiaru i ewaluacji wspólnej skuteczności wszystkich instrumentów WPR.
4. Państwa członkowskie dostarczają Komisji wszystkich informacji niezbędnych do monitorowania i ewaluacji odnośnych środków. W możliwie najszerszym zakresie informacje te opierają się na uznanych źródłach danych, takich jak sieć danych rachunkowych gospodarstw rolnych i Eurostat.
Komisja uwzględnia zapotrzebowanie na dane oraz synergie pomiędzy potencjalnymi źródłami danych, w szczególności w odniesieniu do ich wykorzystania w celach statystycznych w razie takiej potrzeby.
Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające przepisy dotyczące informacji, jakie mają być przesyłane przez państwa członkowskie, uwzględniając potrzebę unikania wszelkich niepotrzebnych obciążeń administracyjnych, a także przepisy dotyczące zapotrzebowania na dane oraz przepisy dotyczące synergii między potencjalnymi źródłami danych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
5. Do dnia 31 grudnia 2018 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wstępne sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszego artykułu, w tym pierwsze wyniki dotyczące skuteczności WPR. Drugie sprawozdanie obejmujące ocenę skuteczności WPR zostanie przedstawione do dnia 31 grudnia 2021 r.
ROZDZIAŁ IV
Przejrzystość
Artykuł 111
Publikacja wykazu beneficjentów
1. Państwa członkowskie zapewniają coroczną publikację ex post wykazu beneficjentów funduszy. Publikacja takiego wykazu obejmuje:
a)
bez uszczerbku dla art. 112 akapit pierwszy niniejszego rozporządzenia - nazwy (nazwiska) beneficjenta, rozumiane jako:
(i)
imię i nazwisko, jeśli beneficjentem jest osoba fizyczna;
(ii)
pełna nazwa oficjalna w formie, w jakiej została zarejestrowana, w przypadku gdy beneficjentem jest osoba prawna posiadająca niezależną osobowość prawną zgodnie z prawodawstwem danego państwa członkowskiego;
(iii)
pełna nazwa stowarzyszenia w formie, w jakiej została zarejestrowana lub w inny sposób urzędowo uznana, w przypadku gdy beneficjentem jest stowarzyszenie nieposiadające własnej osobowości prawnej;
b)
gminę, na której terenie beneficjent ma miejsce zamieszkania lub jest zarejestrowany, oraz o ile to możliwe, kod pocztowy lub jego część pozwalającą na identyfikację gminy;
c)
kwoty płatności dla każdego środka finansowanego przez fundusze, jakie każdy beneficjent otrzymał w danym roku budżetowym;
d)
charakter i opis środków finansowanych przez którykolwiek z funduszy ze wskazaniem, z którego z funduszy przyznano płatności, o których mowa w lit. c).
Informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, udostępnia się na jednej stronie internetowej w każdym państwie członkowskim. Informacje te pozostają dostępne przez okres dwóch lat od dnia ich publikacji.
2. W odniesieniu do płatności odpowiadających działaniom finansowanym w ramach EFRROW, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. c), kwoty, które mają być opublikowane, odpowiadają całkowitym kwotom publicznych środków finansowych, obejmującym zarówno wkład unijny, jak i krajowy.
Artykuł 112
Próg
Państwa członkowskie nie publikują nazwiska lub nazwy beneficjenta, jak przewidziano w niniejszym rozporządzeniu w art. 111 ust. 1 akapit pierwszy lit. a), w następujących sytuacjach:
a)
w przypadku państw członkowskich, które ustanawiają system dla małych gospodarstw przewidziany w tytule V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, w przypadku gdy kwota pomocy otrzymanej w ciągu jednego roku przez beneficjenta jest równa lub niższa od kwoty ustalonej przez dane państwo członkowskie, o której mowa w art. 63 ust. 1 akapit drugi lub art. 63 ust. 2 akapit drugi tego rozporządzenia;
b)
w przypadku państw członkowskich, które nie ustanawiają systemu dla małych gospodarstw przewidzianego w tytule V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, w przypadku gdy kwota pomocy otrzymanej w ciągu jednego roku przez beneficjenta jest równa lub niższa niż 1 250 EUR.
W przypadku gdy zastosowanie ma akapit pierwszy lit. a) kwoty ustalone przez państwa członkowskie zgodnie z art. 63 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz zgłoszone Komisji na mocy tego rozporządzenia podawane są do publicznej wiadomości przez Komisję zgodnie z przepisami przyjętymi na mocy art. 114.
W przypadku gdy zastosowanie ma akapit pierwszy niniejszego artykułu, państwo członkowskie publikuje informacje, o których mowa w art. 111 ust. 1 akapit pierwszy lit. b), c) i d), a beneficjent jest identyfikowany przy pomocy kodu. Państwa członkowskie określają format tego kodu.
Artykuł 113
Informacje dotyczące beneficjentów
Państwa członkowskie informują beneficjentów o tym, że ich dane będą opublikowane zgodnie z art. 111, oraz informują ich o możliwości przetwarzania danych przez organy audytowe i dochodzeniowe Unii i państw członkowskich w celu ochrony interesów finansowych Unii.
Zgodnie z wymogami dyrektywy 95/46/WE, w przypadku gdy dotyczy to danych osobowych, państwa członkowskie informują beneficjentów o prawach przysługujących im na mocy przepisów dotyczących ochrony danych osobowych oraz o procedurach umożliwiających wykonywanie tych praw.
Artykuł 114
Uprawnienia Komisji
Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające przepisy dotyczące:
a)
formy, w tym sposobu prezentacji w podziale na środki, oraz harmonogramu publikacji przewidzianych w art. 111 i 112;
b)
jednolitego stosowania art. 113;
c)
współpracy między Komisją a państwami członkowskimi.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 116 ust. 3.
TYTUŁ VIII
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 115
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 8, 20, 40, 46, 50, 53, 57, 62, 63, 64, 65, 66, 72, 76, 77, 79, 84, 89, 93, 101, 106, 107, 110 i 120, podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 8, 20, 40, 46, 50, 53, 57, 62, 63, 64, 65, 66, 72, 76, 77, 79, 84, 89, 93, 101, 106, 107, 110 i 120, powierza się Komisji na okres siedmiu lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem tego siedmioletniego okresu. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
3. Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 8, 20, 40, 46, 50, 53, 57, 62, 63, 64, 65, 66, 72, 76, 77, 79, 84, 89, 93, 101, 106, 107, 110 i 120, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie artykułów 8, 20, 40, 46, 50, 53, 57, 62, 63, 64, 65, 66, 72, 76, 77, 79, 84, 89, 93, 101, 106, 107, 110 i 120 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 116
Procedura komitetowa
1. Komisję wspomaga Komitet ds. Funduszy Rolnych. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Do celów art. 15, 58, 62, 63, 64, 65, 75, 77, 78, 89, 90, 96, 101 i 104, w odniesieniu do kwestii dotyczących płatności bezpośrednich, rozwoju terenów wiejskich lub wspólnej organizacji rynków, Komisję wspomagają Komitet ds. Funduszy Rolnych, Komitet ds. Płatności Bezpośrednich, Komitet ds. Rozwoju Obszarów Wiejskich lub Komitet ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych, ustanowione na mocy niniejszego rozporządzenia, rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 i rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Komitety te są komitetami w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
3. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
W odniesieniu do aktów, o których mowa w art. 8, w przypadku gdy komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i stosuje się art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Artykuł 117
Przetwarzanie i ochrona danych osobowych
1. Państwa członkowskie i Komisja gromadzą dane osobowe w celu wykonywania swoich odnośnych obowiązków na mocy niniejszego rozporządzenia związanych z zarządzaniem, kontrolą, audytem, a także z monitorowaniem i ewaluacją oraz, w szczególności, obowiązków określonych w tytule II rozdział II, tytule III, tytule IV rozdziały III i IV, tytułach V i VI oraz w tytule VII rozdział III, jak też w celach statystycznych, i nie mogą przetwarzać tych danych w sposób niezgodny z tym celem.
2. W przypadku gdy dane osobowe są przetwarzane do celów monitorowania i ewaluacji na mocy tytułu VII rozdział III, a także do celów statystycznych, muszą być anonimowe i mogą być przetwarzane jedynie w formie zagregowanej.
3. Dane osobowe są przetwarzane zgodnie z przepisami dyrektywy 95/46/WE i rozporządzenia (WE) nr 45/2001. W szczególności danych tych nie przechowuje się w formie, która pozwala na zidentyfikowanie osób, których dotyczą dane, przez czas dłuższy niż jest to konieczne do celów, dla których dane te były gromadzone lub dla których są one przetwarzane dalej, z uwzględnieniem minimalnych okresów przetrzymywania określonych w mającym zastosowanie prawie krajowym i unijnym.
4. Państwa członkowskie informują osoby, których dotyczą dane, że ich dane osobowe mogą być przetwarzane przez podmioty krajowe i unijne zgodnie z ust. 1 i że w tym zakresie korzystają one z praw określonych w odpowiednich przepisach dotyczących ochrony danych osobowych dyrektywy 95/46/WE i rozporządzenia (WE) nr 45/2001.
5. Niniejszy artykuł podlega art. 111-114.
Artykuł 118
Poziom realizacji
Państwa członkowskie są odpowiedzialne za realizację programów i wykonywanie swoich zadań na podstawie niniejszego rozporządzenia na poziomie, który uważają za stosowny, zgodnie ze swoimi ramami instytucjonalnymi, prawnymi i finansowymi oraz z zastrzeżeniem zgodności z niniejszym rozporządzeniem i innymi odpowiednimi przepisami Unii.
Artykuł 119
Uchylenie
1. Rozporządzenia (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 oraz (WE) nr 485/2008 tracą moc.
Jednakże art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 wraz z odnośnymi przepisami wykonawczymi ma nadal zastosowanie do dnia 31 grudnia 2014 r.
2. Odesłania do uchylonych rozporządzeń traktuje się jak odesłania do niniejszego rozporządzenia zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku III.
Artykuł 120
Środki przejściowe
Aby zapewnić sprawne przejście od ustaleń przewidzianych w uchylonych rozporządzeniach, o których mowa w art. 118, do przepisów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, Komisji przekazuje się uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 115 dotyczących przypadków, w których mogą być stosowane odstępstwa od przepisów przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu oraz uzupełnienia tych przepisów.
Artykuł 121
Wejście w życie i stosowanie
1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie w dniu jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.
2. Jednakże następujące przepisy stosuje się zgodnie z poniższym:
a)
art. 7, 8, 16, 25, 26 i 43 - od dnia 16 października 2013 r.;
b)
art. 18 i 40 w odniesieniu do wydatków dokonanych począwszy od dnia 16 października 2013 r.;
c)
art. 52 - od dnia 1 stycznia 2015 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2013 r.