NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) 2015/160
ze dne 28. listopadu 2014,
kterým se mění nařízení Komise v přenesené pravomoci (EU) č. 907/2014, kterým se doplňuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1306/2013, pokud jde o platební agentury a další subjekty, finanční řízení, schválení účetní závěrky, jistoty a použití eura
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1306/2013 ze dne 17. prosince 2013 o financování, řízení a sledování společné zemědělské politiky a o zrušení nařízení Rady (EHS) č. 352/78, (ES) č. 165/94, (ES) č. 2799/98, (ES) č. 814/2000, (ES) č. 1290/2005 a (ES) č. 485/2008 (1), a zejména na článek 40 a čl. 53 odst. 3 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Článek 5 nařízení Komise v přenesené pravomoci (EU) č. 907/2014 (2) stanoví podmínky, za kterých jsou v souladu se zásadou proporcionality výdaje uhrazené po uplynutí platebních lhůt způsobilé pro financování Unií.
(2)
Z důvodů právní jistoty a jasnosti je třeba doplnit pravidla již stanovená v článku 5 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 907/2014 o podmínky, které by se měly vztahovat na přímé platby uskutečněné v rozpočtovém roce 2015, jak je stanoveno v nařízení Rady (ES) č. 73/2009 (3). Za tímto účelem je nutné odkázat zejména na příslušné stropy stanovené pro členské státy v kalendářním roce 2014 v nařízení (ES) č. 73/2009 a rozlišit při tom ty členské státy, které používají režim jednotné platby, od těch, které uplatňují režim jednotné platby na plochu. Kromě toho by se mělo v zájmu řešení konkrétní situace týkající se uplatňování finanční kázně odkázat na ustanovení článku 11 nařízení (ES) č. 73/2009 týkající se plateb pro kalendářní rok 2013 a na ustanovení článku 26 nařízení (EU) č. 1306/2013, pokud jde o platby pro kalendářní rok 2014.
(3)
Je nezbytné vyjasnit čl. 12 odst. 8 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 907/2014, protože jeho znění by mohlo Komisi neúmyslně vést k tomu, že bude uplatňovat výši opravy na základě paušální částky, která je nižší než riziko pro rozpočet Unie. Ustanovení čl. 12 odst. 8 uvedeného nařízení by proto mělo být upraveno tak, aby jasně uvádělo, že pokud objektivní skutečnosti prokazují, že maximální ztráta pro fondy je nižší než ztráta, která by vyplynula z použití paušální sazby, jež je nižší, než navrhuje Komise, má Komise při rozhodování o částkách, které mají být vyloučeny z financování Unií, uplatnit onu nižší paušální sazbu.
(4)
Nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 907/2014 by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Nařízení (EU) č. 907/2014 se mění takto:
1)
V článku 5 se vkládá nový odstavec 3a, který zní:
„3a. Odchylně od odstavce 2 se v průběhu rozpočtového roku 2015 v případě přímých plateb uvedených v příloze I nařízení Rady (ES) č. 73/2009 použijí tyto podmínky:
a)
pokud pro platby pro kalendářní rok 2014 provedené nejpozději dne 15. října roku 2015 nebylo zcela vyčerpáno rozpětí podle odst. 2 prvního pododstavce a zbylá část tohoto rozpětí překračuje 2 %, snižuje se tato zbylá část na 2 %;
b)
v případě členských států, které uplatňují režim jednotné platby podle kapitoly 3 hlavy III nařízení (ES) č. 73/2009, jsou přímé platby jiné než platby podle nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 228/2013 (4) a nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 229/2013 (5) pro kalendářní rok 2013 a dřívější provedené po uplynutí platební lhůty pro financování z EZZF způsobilé pouze tehdy, pokud celková částka přímých plateb provedených v rámci rozpočtového roku 2015, popřípadě opravená na částky před úpravou uvedenou v článku 11 nařízení (ES) č. 73/2009 nebo článku 26 nařízení (EU) č. 1306/2013, nepřesáhne strop stanovený v příloze VIII nařízení (ES) č. 73/2009 pro kalendářní rok 2014 při zohlednění částek vyplývajících z použití článku 136b nařízení (ES) č. 73/2009 pro kalendářní rok 2014 v souladu s přílohou VIIIa uvedeného nařízení;
c)
v případě členských států, které uplatňují režim jednotné platby na plochu podle článku 122 nařízení (ES) č. 73/2009, jsou přímé platby pro kalendářní rok 2013 nebo dřívější provedené po uplynutí platební lhůty pro financování z EZZF způsobilé pouze tehdy, pokud celková částka přímých plateb provedených v rámci rozpočtového roku 2015, popřípadě opravená na částky před úpravou uvedenou v článku 11 nařízení (ES) č. 73/2009 nebo v článku 26 nařízení (EU) č. 1306/2013, nepřesáhne součet jednotlivých stropů stanovených pro přímé platby pro kalendářní rok 2014 pro dotčený členský stát;
d)
výdaje překračující limity uvedené v písmenech a), b) nebo c) se sníží o 100 %.
Částky úhrad uvedené v čl. 26 odst. 5 nařízení (EU) č. 1306/2013 se pro ověření dodržování podmínky stanovené v prvním pododstavci písm. b) nebo c) tohoto odstavce nezohledňují.
2)
V článku 12 se odstavec 8 nahrazuje tímto:
„8. Pokud členský stát předloží určité objektivní skutečnosti, které nesplňují požadavky stanovené v odstavcích 2 a 3 tohoto článku, ale které prokazují, že maximální ztráta pro fondy je nižší než částka, která by vyplývala z uplatnění paušální částky nižší, než byla navrhována, použije Komise při rozhodování o částkách, které mají být vyloučeny z financování Unií podle článku 52 nařízení (EU) č. 1306/2013, uvedenou nižší paušální částku.“
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost sedmým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 28. listopadu 2014.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2015/160
z dnia 28 listopada 2014 r.
zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) nr 907/2014 uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (1), w szczególności jego art. 40 oraz art. 53 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W art. 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 (2) ustanowiono warunki, na jakich, zgodnie z zasadą proporcjonalności, wydatki zrealizowane po upływie terminów płatności uznaje się za kwalifikujące się do finansowania unijnego.
(2)
Ze względu na pewność i jasność prawa do przepisów określonych w art. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 907/2014 należy dodać warunki, które powinny mieć zastosowanie do płatności bezpośrednich zrealizowanych w roku budżetowym 2015, jak przewidziano w rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009 (3). W tym celu konieczne jest w szczególności wprowadzenie odniesienia do odpowiednich pułapów ustalonych dla państw członkowskich na rok kalendarzowy 2014 w rozporządzeniu (WE) nr 73/2009, z rozróżnieniem na państwa członkowskie, które stosują system płatności jednolitych i te, które stosują system jednolitej płatności obszarowej. Ponadto jeśli chodzi o konkretną sytuację dotyczącą stosowania dyscypliny finansowej, należy wprowadzić odniesienie do przepisów art. 11 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 w zakresie płatności za rok kalendarzowy 2013 oraz do przepisów art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 w zakresie płatności za rok kalendarzowy 2014.
(3)
Należy doprecyzować art. 12 ust. 8 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 907/2014, ponieważ jego brzmienie mogłoby przypadkowo doprowadzić Komisję do zastosowania takiego poziomu korekty ryczałtowej, który jest niższy niż poziom ryzyka dla budżetu Unii. Artykuł 12 ust. 8 tego rozporządzenia należy zatem przeredagować w taki sposób, aby wyraźnie wskazać, że w przypadku gdy obiektywne przesłanki wskazują, że maksymalna strata dla funduszy jest niższa niż strata, która wyniknęłaby z zastosowania niższej stawki zryczałtowanej niż zaproponowana przez Komisję, Komisja, podejmując decyzję w sprawie kwot podlegających wyłączeniu z finansowania unijnego, powinna zastosować tę niższą stawkę zryczałtowaną.
(4)
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie delegowane (UE) nr 907/2014,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (UE) nr 907/2014 wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 5 dodaje ust. 3a w brzmieniu:
„3a. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 w roku budżetowym 2015 w odniesieniu do płatności bezpośrednich wymienionych w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 stosuje się następujące warunki:
(a)
w przypadku gdy próg, o którym mowa w ust. 2 akapit pierwszy, nie został w pełni wykorzystany w odniesieniu do płatności dokonanych w odniesieniu do roku kalendarzowego 2014 najpóźniej w dniu 15 października roku 2015, a pozostała część tego progu wynosi ponad 2 %, zostaje ona zredukowana do 2 %;
(b)
w przypadku państw członkowskich stosujących system płatności jednolitych zgodnie z rozdziałem 3 tytułu III rozporządzenia (WE) nr 73/2009, płatności bezpośrednie inne niż płatności określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013 (4) oraz w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 229/2013 (5) w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013 lub lat wcześniejszych, zrealizowane po terminie płatności, będą kwalifikowały się do finansowania w ramach EFRG, tylko jeśli całkowita kwota płatności bezpośrednich zrealizowanych w roku budżetowym 2015, w odpowiednich przypadkach dostosowanych do kwot przed korektą przewidzianą w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 lub w art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, nie przekracza pułapu określonego w załączniku VIII do rozporządzenia (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2014 i biorąc pod uwagę kwoty wynikające z zastosowania art. 136b rozporządzenia (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku 2014, jak określono w załączniku VIIIa do tego rozporządzenia;
(c)
w przypadku państw członkowskich stosujących system jednolitej płatności obszarowej ustanowiony w art. 122 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, płatności bezpośrednie w odniesieniu do roku kalendarzowego 2013 lub lat wcześniejszych dokonane po upływie terminu płatności będą kwalifikowały się do finansowania w ramach EFRG, tylko jeśli całkowita kwota płatności bezpośrednich zrealizowanych w roku budżetowym 2015, w odpowiednich przypadkach dostosowanych do kwot przed korektą przewidzianą w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 lub w art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, nie przekracza sumy indywidualnych pułapów ustanowionych dla płatności bezpośrednich w odniesieniu do roku kalendarzowego 2014 dla danego państwa członkowskiego;
(d)
wydatki przekraczające pułapy, o których mowa w lit. a), b) lub c), redukuje się o 100 %.
Kwoty zwrotów, o których mowa w art. 26 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, nie są brane pod uwagę przy weryfikacji przestrzegania warunku określonego w niniejszym ustępie akapit pierwszy lit. b) lub c).
;
2)
art. 12 ust. 8 otrzymuje brzmienie:
„8. Jeżeli państwo członkowskie przedstawia obiektywne przesłanki, które nie spełniają warunków określonych w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, z których jednak wynika, że maksymalna strata dla funduszy jest niższa od tej, która wynikałaby z zastosowania stawki zryczałtowanej niższej niż zaproponowana, Komisja stosuje tę niższą stawkę zryczałtowaną, aby określić kwoty, które mają być wyłączone z finansowania unijnego na podstawie art. 52 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.”
.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 28 listopada 2014 r.