NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) 2015/63
ze dne 21. října 2014,
kterým se doplňuje směrnice Evropského parlamentu a Rady 2014/59/EU, pokud jde o příspěvky předem do mechanismů financování k řešení krizí
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 2014/59/EU ze dne 15. května 2014, kterou se stanoví rámec pro ozdravné postupy a řešení krize úvěrových institucí a investičních podniků a kterou se mění směrnice Rady 82/891/EHS, směrnice Evropského parlamentu a Rady 2001/24/ES, 2002/47/ES, 2004/25/ES, 2005/56/ES, 2007/36/ES, 2011/35/EU, 2012/30/EU a 2013/36/EU a nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1093/2010 a (EU) č. 648/2012 (1), a zejména na čl. 103 odst. 7 a 8 uvedené směrnice,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Směrnice 2014/59/EU vyžaduje, aby členské státy zavedly mechanismy financování k řešení krizí, aby orgány příslušné k řešení krize mohly účinně uplatňovat nástroje a pravomoci k řešení krize. Tyto mechanismy financování k řešení krizí by měly mít k dispozici odpovídající finanční zdroje, které by umožnily účinné fungování rámce pro řešení krizí, a proto by měly být oprávněny vybírat od institucí povolených na jejich území, včetně poboček v Unii (dále jen „instituce“) příspěvky předem.
(2)
Členské státy jsou povinny vybírat příspěvky předem do mechanismů financování k řešení krizí nejen od institucí, ale podle čl. 103 odst. 1 uvedené směrnice též od poboček v Unii. Pravomoc Komise přijímat akty v přenesené pravomoci podle čl. 103 odst. 7 a 8 uvedené směrnice se vztahuje i na pobočky v Unii. Avšak vzhledem k tomu, že v souladu s článkem 47 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2013/36/EU (2) spadají požadavky obezřetnosti pro pobočky úvěrových institucí třetích zemí a zacházení s těmito pobočkami z hlediska dohledu do odpovědnosti členských států, není u mnohých parametrů pro úpravu podle rizikového profilu stanovených v tomto nařízení v přenesené pravomoci vhodné, aby se přímo vztahovaly na pobočky v Unii. Proto, ačkoli pobočky v Unii nespadají do oblasti působnosti tohoto nařízení, mohou být předmětem zvláštního režimu, který Komise vypracuje v příštím aktu v přenesené pravomoci.
(3)
Podle článků 6, 15, 16, 95 a 96 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 575/2013 (3) nepodléhají určité investiční podniky s povolením provozovat pouze omezené služby a činnosti jistým kapitálovým požadavkům a požadavkům na likviditu nebo od nich mohou být osvobozeny. V důsledku toho by se na ně mnohé parametry, které je třeba stanovit pro úpravu podle rizikového profilu, nevztahovaly. Protože členské státy podléhají podle čl. 103 odst. 1 směrnice 2014/59/EU povinnosti vybírat od těchto investičních podniků příspěvky předem, je vhodné ponechat pravomoc zavést úpravu příspěvků podle rizikového profilu členským státům, aby tyto podniky nebyly neúměrně zatěžovány. Uvedené investiční podniky by proto neměly spadat do oblasti působnosti tohoto nařízení.
(4)
Podle čl. 102 odst. 1 směrnice 2014/59/EU by členské státy měly v období od vstupu uvedené směrnice v platnost do 31. prosince 2024 zajistit, aby finanční prostředky v jejich mechanismech financování dosáhly výše nejméně 1 % hodnoty pojištěných vkladů všech institucí povolených na jejich území. Během tohoto období by příspěvky do mechanismů financování měly být co nejrovnoměrněji rozloženy v čase, dokud nebude dosaženo cílové úrovně, přičemž se zohlední fáze hospodářského cyklu a dopad, který mohou mít procyklické příspěvky na finanční pozici přispívajících institucí.
(5)
Ustanovení čl. 103 odst. 1 směrnice 2014/59/EU vyžaduje, aby za účelem dosažení cílové úrovně uvedené v článku 102 byly příspěvky vybírány nejméně jednou ročně. Podle čl. 103 odst. 2 směrnice 2014/59/EU byroční příspěvek měl odrážet velikost instituce, neboť by se měl zakládat na pevné částce stanovené na základě závazků dané instituce („základní roční příspěvek“); zadruhé odráží úroveň rizika příslušných činností instituce, neboť základní roční příspěvek by měl být uzpůsoben v poměru k rizikovému profilu dané instituce („dodatečná úprava podle rizikového profilu“). Velikost instituce je prvním ukazatelem rizika, které instituce představuje. Čím větší instituce je, tím je pravděpodobnější, že orgán příslušný k řešení krize by v případě problémů měl za to, že je ve veřejném zájmu, aby její krizi řešil a k zajištění účinného uplatňování nástrojů k řešení krize použil mechanismus financování.
(6)
K vyjasnění toho, jak by orgány příslušné k řešení krize měly upravit příspěvky v poměru k rizikovému profilu institucí, je nutné určit soubory ukazatelů rizik a jednotlivé ukazatele rizik, které by se měly ke stanovení rizikového profilu institucí použít, mechanismus pro použití úpravy základního ročního příspěvku podle rizikového profilu a základní roční příspěvek jako výchozí bod pro úpravu podle rizikového profilu. Zmíněné prvky, jež by měly doplnit kritéria rizik stanovená v čl. 103 odst. 7 směrnice 2014/59/EU, by měly být zavedeny tak, aby se zabránilo nejednotnému přístupu členských států k výpočtu příspěvků do jejich příslušných mechanismů financování k řešení krizí, a tím se zachovaly rovné podmínky mezi členskými státy a silný vnitřní trh. To umožní, aby příspěvky placené institucemi do mechanismů financování k řešení krizí byly pro jednotlivé druhy bank srovnatelné a předvídatelné, což je důležitou součástí rovných podmínek na vnitřním trhu.
(7)
V čl. 5 odst. 1 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 806/2014 (4) se stanoví, že výbor pro řešení krizí (dále jen „výbor“) zřízený podle čl. 42 odst. 1 uvedeného nařízení se považuje pro účely uvedeného nařízení a směrnice 2014/59/EU za relevantní vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize, pokud tento výbor plní úkoly a vykonává pravomoci, které má podle uvedené směrnice plnit nebo vykonávat vnitrostátní orgán příslušný k řešení krize. Vzhledem k tomu, že čl. 70 odst. 7 nařízení (EU) č. 806/2014 zmocňuje výbor, aby vypočítal příspěvky institucí do Jednotného fondu pro řešení krizí, který by od 1. ledna 2016 nahradil mechanismy financování členských států zúčastněných v jednotném mechanismu pro řešení krizí použitím tohoto nařízení založeného na čl. 103 odst. 7 směrnice 2014/59/EU, pojem orgánu příslušného k řešení krize pro účely tohoto nařízení by měl zahrnovat také tento výbor.
(8)
Výpočet příspěvků na individuální úrovni by vedl v případě skupin při určování základního ročního příspěvku jednotlivých subjektů skupiny k dvojímu započtení některých závazků, protože závazky související s dohodami, jež subjekty téže skupiny uzavřely mezi sebou, by byly součástí celkových závazků, které se berou v úvahu ke stanovení základního ročního příspěvku každého subjektu skupiny. Proto by v případě skupin mělo být stanovení základního ročního příspěvku dále specifikováno, aby se zohlednila vzájemná propojenost subjektů skupiny a předešlo se dvojímu započtení expozic uvnitř skupiny. V zájmu zajištění rovných podmínek mezi subjekty, jež jsou členy jedné skupiny, a institucí, jež jsou členy téhož institucionálního systému ochrany (IPS) nebo jsou trvale přidruženy k témuž ústřednímu subjektu, by se mělo na tyto instituce vztahovat stejné zacházení.
(9)
Pro účely výpočtu základního ročního příspěvku subjektu skupiny by se do celkových závazků, které se berou v úvahu, neměly zahrnout závazky plynoucí ze smlouvy, jež daný subjekt skupiny uzavřel s jiným subjektem, jenž je členem téže skupiny. Vyloučení těchto závazků by však mělo být možné pouze, je-li každý subjekt skupiny usazen v Unii, je zahrnut v téže konsolidaci v plném rozsahu, podléhá odpovídajícím centralizovaným postupům hodnocení, měření a kontroly rizika a neexistují-li současné či předvídatelné podstatné věcné či právní překážky bránící okamžitému splacení dotčených závazků, jakmile nabudou splatnosti. Tím by se mělo zabránit tomu, aby závazky byly vyloučeny ze základu pro výpočet příspěvků v případě, že neexistují záruky, že úvěrové expozice uvnitř skupiny by byly pokryty, jestliže se finanční situace skupiny zhorší. Navíc, aby se zabránilo tomu, že vyloučením závazků uvnitř skupiny se poskytne výhoda subjektům skupiny, které na ně mají nárok, nemělo by vyloučení těchto závazků dotčeným institucím umožnit, aby využívaly systému zjednodušených příspěvků určeného pro malé instituce, i kdyby po vyloučení závazků uvnitř skupiny daná instituce podmínky pro zjednodušený systém splňovala. V zájmu zajištění rovných podmínek mezi subjekty, jež jsou členy jedné skupiny, a institucí, jež jsou členy téhož institucionálního systému ochrany (IPS) nebo jsou trvale přidruženy k témuž ústřednímu subjektu, by se na tyto instituce mělo vztahovat stejné zacházení.
(10)
Odchylně od pravidla, že výpočet příspěvků by se měl provádět na individuálním základě, v případě ústředního subjektu s přidruženými institucemi, které jsou zcela nebo částečně osvobozeny od obezřetnostních požadavků na základě vnitrostátního práva v souladu s článkem 10 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 575/2013, by se pravidla o příspěvcích předem měla uplatnit jen na ústřední subjekt a přidružené úvěrové instituce jako celek na konsolidovaném základě, protože platební schopnost a likvidita ústředního subjektu a všech přidružených institucí se sleduje jako celek na základě konsolidované účetní závěrky těchto institucí.
(11)
Stanovení základního ročního příspěvku by se mělo rovněž dále specifikovat v případě infrastruktur finančního trhu. Některé infrastruktury finančního trhu, například ústřední protistrany nebo centrální depozitáře cenných papírů, jsou rovněž povoleny jako úvěrové instituce. Zejména některé centrální depozitáře cenných papírů poskytují služby bankovního typu, které jsou doplňkové k jejich činnosti v roli infrastruktury trhu. Centrální depozitáře cenných papírů na rozdíl od úvěrových institucí nedrží pojištěné vklady, ale většinou vnitrodenní nebo jednodenní vklady, které pocházejí z vypořádání operací s cennými papíry, jež depozitáře zajišťují pro finanční instituce nebo centrální banky. Výsledkem těchto operací zpravidla nejsou peněžní zůstatky, které by se mohly připodobnit finančním prostředkům získaným za účelem provádění bankovních činností. Protože služby bankovního typu prováděné infrastrukturami finančního trhu jsou doplňkové k jejich hlavním činnostem clearingu a vypořádání, pro něž tyto subjekty podléhají přísným obezřetnostním požadavkům podle nařízení (EU) č. 648/2012 (5) a nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 909/2014 (6), jakož i podle příslušných ustanovení nařízení (EU) č. 575/2013 a směrnice 2013/36/EU, a protože z obchodního modelu infrastruktur finančního trhu nevyplývají rizika srovnatelná s riziky úvěrových institucí, měly by se při stanovení objemu jejich celkových závazků pro účely výpočtu jejich základního ročního příspěvku brát v úvahu pouze závazky související s jejich činnostmi bankovního typu.
(12)
Účetnictví derivátů není v Unii harmonizováno ve vztahu k jednotlivým účtům a to by mohlo mít dopad na objem závazků, které se berou v úvahu pro výpočet příspěvků každé banky. Metodika pákového poměru uvedená v čl. 429 odst. 6 a 7 nařízení (EU) č. 575/2013 se vztahuje na všechny banky a zajišťuje, že tatáž derivátová smlouva, a zejména vzájemné započtení (netting) derivátových smluv, se bude brát v úvahu stejným způsobem bez ohledu na účetní rámec, kterému daná banka podléhá. Proto, aby se při určování základního ročního příspěvku zajistilo harmonizované zacházení s deriváty, které umožní srovnatelnost jejich oceňování mezi institucemi a rovné podmínky v celé Unii, by se hodnota derivátů měla určovat v souladu s čl. 429 odst. 6 a 7 nařízení (EU) č. 575/2013. Aby však byla zajištěna předvídatelnost oceňování derivátů podle nařízení (EU) č. 575/2013, mělo by být stanoveno, že takové oceňování nesmí vyústit v hodnotu, která je nižší než 75 % hodnoty dotčených derivátů určené podle příslušného účetního rámce.
(13)
Některé úvěrové instituce jsou bankami poskytujícími podporu, jejichž účelem je prosazovat cíle veřejné politiky ústřední nebo regionální vlády členského státu či místního orgánu především poskytováním podpůrných úvěrů na nesoutěžním, neziskovém základě. Úvěry, které tyto instituce poskytují, jsou přímo či nepřímo částečně zaručeny ústřední nebo regionální vládou nebo místním orgánem. Podpůrné úvěry jsou poskytovány na nesoutěžním, neziskovém základě za účelem podpory cílů veřejné politiky Unie nebo ústřední nebo regionální vlády členského státu. Podpůrné úvěry jsou někdy poskytovány prostřednictvím jiné instituce jakožto zprostředkovatele (průchozí úvěry). V takových případech obdrží zprostředkovatelská úvěrová instituce podpůrné úvěry od mezinárodní rozvojové banky nebo subjektu veřejného sektoru a poskytne je jiným úvěrovým institucím, které by je poskytly konečným zákazníkům. Protože zprostředkovatelské úvěrové instituce předávají likviditu těchto úvěrů od původní banky poskytující podporu instituci poskytující úvěr nebo jiné zprostředkovatelské instituci, tyto závazky by neměly být zahrnuty do celkových závazků, které se pro účely výpočtu základního ročního příspěvku mají vzít v úvahu.
(14)
Ustanovení čl. 103 odst. 1 směrnice 2014/59/EU vyžaduje, aby do mechanismů financování k řešení krizí přispívaly všechny instituce. Je však třeba nalézt úměrnou a spravedlivou rovnováhu mezi povinností určité instituce přispívat do mechanismu financování k řešení krizí a její velikostí, rizikovým profilem, rozsahem a složitostí jejích činností, jejím propojením s ostatními institucemi nebo finančním systémem obecně, dopadem jejího selhání na finanční trhy, na ostatní instituce, na podmínky financování nebo na širší ekonomiku, tedy pravděpodobností, že u instituce bude zahájen proces řešení krize a že k tomu bude použit mechanismus financování. Orgány příslušné k řešení krize tyto prvky zohlední v souladu s článkem 4 směrnice 2014/59/EU při rozhodování, zda by určitá instituce měla požívat zjednodušených povinností ohledně požadavků navypracování ozdravných plánů a plánů řešení krize. Při posuzování správné rovnováhy mezi dodržováním požadavků stanovených ve směrnici 2014/59/EU a zvláštnostmi rozličných institucí podléhajících směrnici by též měla být zohledněna administrativní zátěž, která pro určité instituce a orgány příslušné k řešení krize z výpočtu ročních příspěvků vyplývá.
(15)
Malé instituce většinou nemají vysoce rizikový profil, ve srovnání s velkými institucemi jsou méně rizikové pro systém a v mnoha případech je dopad jejich selhání na širší ekonomiku menší než dopad velkých institucí. Zároveň však nelze potenciální dopad selhání malých institucí na finanční stabilitu zcela vyloučit, neboť i malé instituce mohou vytvořit systémové riziko v důsledku své úlohy v širším bankovním systému, kumulativním účinkům svých sítí nebo mohou krizi rozšířit tím, že způsobí ztrátu důvěry v bankovní systém.
(16)
S ohledem na to, že malé instituce ve většině případů nepředstavují systémové riziko a že je méně pravděpodobné, že u nich bude zahájen postup řešení krize, což ve srovnání s velkými institucemi snižuje pravděpodobnost, že budou využívat mechanismy financování k řešení krizí, měla by být metodika pro výpočet jejich ročních příspěvků do mechanismů financování k řešení krizí zjednodušena. Roční příspěvek malých institucí by měl sestávat z jednorázové částky, která se zakládá pouze na jejich základním ročním příspěvku úměrnému jejich velikosti. Taková metodika by měla umožnit poměrný systém ročních příspěvků, jelikož při určování ročních příspěvků každé instituce musí orgán příslušný k řešení krize dodržet roční cílovou úroveň mechanismu financování. Jednorázová částka tedy odráží skutečnost, že malé instituce jsou v mnoha případech méně rizikové, a umožňuje větší úpravu příspěvků velkých institucí, které jsou pro systém obecně významnější, v poměru k jejich rizikovému profilu.
(17)
K určení, které instituce se považují za malé, by se měly použít dva prahy, přičemž první práh založený na celkových závazcích (bez započtení kapitálu), od nichž jsou odečteny pojištěné vklady, by měl být nejvýše 300 milionů EUR a druhý práh založený na celkových závazcích by neměl být vyšší než 1 miliarda EUR. Druhý práh by měl zamezit větším institucím, které splňují první práh související s celkovými závazky, aby mohly těžit ze zjednodušeného systému.
(18)
V kategorii malých institucí by se mělo dále rozlišovat, protože některé jsou velmi malé, zatímco jiné se blíží maximálním prahům, které jim umožňují využívat zjednodušeného systému. Pokud by byla stanovena pouze jedna jednorázová částka, roční příspěvky velmi malých institucí by byly nepřiměřeně vysoké oproti příspěvkům malých institucí, které se blíží maximálním prahům. Současně je třeba zabránit tomu, aby zjednodušený systém způsobil nepoměrné rozdíly v ročních příspěvcích mezi největšími z malých institucí a institucemi, které nesplňují podmínky pro zjednodušený systém, neboť se nacházejí těsně nad prahy. K zabránění těmto nechtěným účinkům by proto bylo vhodné zavést systém několika kategorií malých institucí, jejichž roční příspěvky by byly stanoveny jako různě vysoké jednorázové částky. Tím by se umožnilo odstupňovat příspěvky ve zjednodušeném systému a mezi nejvyšší jednorázovou částkou a nejnižším příspěvkem vypočítaným podle metody, podle níž se základní roční příspěvek upravuje v závislosti na rizikovém profilu instituce.
(19)
Určí-li orgán příslušný k řešení krize, že malá instituce má obzvláště vysoký rizikový profil, měl by mít tento orgán možnost rozhodnout, že dotčená instituce by již neměla požívat zjednodušeného systému, ale její příspěvek by se měl místo toho vypočítat podle metody, podle níž se základní roční příspěvek upraví podle faktorů rizika jiných než velikost instituce.
(20)
Instituce uvedené v čl. 45 odst. 3 směrnice 2014/59/EU nebudou rekapitalizovány s použitím mechanismů financování k řešení krizí v souladu s články 44 a 101 směrnice 2014/59/EU, protože budou zlikvidovány ve vnitrostátním úpadkovém řízení nebo jiném postupu prováděném v souladu s článkem 38, 40 nebo 42 směrnice 2014/59/EU a ukončí svou činnost. Tato řízení zajistí, aby věřitelé těchto institucí, včetně případných držitelů krytých dluhopisů, nesli ztráty způsobem, který dosahuje účelu řešení krize. Jejich příspěvky do mechanismů financování k řešení krizí by proto měly tyto zvláštnosti odrážet. Mechanismy financování k řešení krizí by však mohly být využity pro ostatní účely uvedené v článku 101 směrnice 2014/59/EU. V případě, že taková instituce použije mechanismus financování k řešení krizí pro některý z těchto účelů, orgán příslušný k řešení krize by měl mít možnost porovnat rizikový profil všech ostatních institucí, na něž se vztahuje čl. 45 odst. 3 směrnice 2014/59/EU, s profilem instituce, která využila mechanismu financování k řešení krizí, a použít metodiku stanovenou v tomto aktu v přenesené pravomoci na ty instituce, jež mají podobný nebo vyšší rizikový profil nežinstituce, které využily mechanismu financování k řešení krizí. Je vhodné sestavit seznam prvků, které by orgán příslušný k řešení krize měl při porovnávání rizikových profilů vzít v úvahu.
(21)
Aby se orgánům členských států příslušných k řešení krize umožnil harmonizovaný výklad kritérií stanovených v čl. 103 odst. 7 směrnice 2014/59/EU, takže určování ukazatele rizik institucí pro účely výpočtu jednotlivých příspěvků do mechanismů financování k řešení krizí se bude provádět v celé Unii podobným způsobem, mělo by být poskytnuto několik souborů ukazatelů rizik a odpovídající ukazatele pro každý soubor, jež mají orgány příslušné k řešení krize při posuzování rizikového profilu institucí vzít v úvahu. K zajištění soudržnosti s postupy dohledu by ukazatele rizik měly sestávat ze současných regulačních kritérií, která jsou již dostupná nebo se právě stanovují.
(22)
Stanoví-li příslušné právní předpisy výjimky, jež instituce osvobozují od stanovování některých ukazatelů rizik na úrovni instituce, a případně za předpokladu, že příslušné orgány použití takových výjimek povolí, měly by orgány příslušné k řešení krize posoudit dotčené ukazatele na konsolidované, případně subkonsolidované úrovni, aby dosáhly souladu s postupy dohledu a zajistily, že skupiny, jež tyto výjimky využívají, nejsou nepřiměřeně penalizovány.
(23)
Aby se orgánům příslušným k řešení krize umožnil konzistentní přístup, pokud jde o význam souborů ukazatelů rizik a jednotlivých ukazatelů, jež by měly pro účely určení rizikového profilu institucí vzít v úvahu, mělo by toto nařízení rovněž stanovit relativní váhu každého souboru ukazatelů rizik i jednotlivých ukazatelů. Je však důležité, aby orgánům příslušným k řešení krize byla udělena dostatečná flexibilita při posuzování rizikového profilu institucí, aby mohly přizpůsobit uplatňování souborů ukazatelů rizik a jednotlivých ukazatelů podle zvláštností každé instituce. Jelikož toho nelze dosáhnout výhradně poskytnutím rozmezí pro posuzování rizikového profilu, ale vyžaduje to jistý stupeň volnosti v rozhodování o významu určitých ukazatelů rizik v jednotlivých případech, měla by být váha některých ukazatelů rizik pouze orientační, nebo by pro ně mělo být stanoveno rozmezí, aby orgány příslušné k řešení krize mohly rozhodnout o důležitosti dotčených ukazatelů v daném případě.
(24)
Při rozhodování o významu různých ukazatelů odpovídajících jistému souboru ukazatelů by se měla v rámci souboru použít agregace určením aritmetického váženého průměru jednotlivých ukazatelů. Pokud jde o výpočet konečného složeného ukazatele rizik odpovídajícího jednotlivé instituci, aby nedocházelo ke kompenzaci mezi soubory tak, že instituce, která má poměrně dobré výsledky v několika souborech a velmi špatný výsledek jednom dalším souboru, by podle aritmetického průměru všech souborů obecně získala středně dobré hodnocení, měl by se takový výpočet zakládat na váženém geometrickém průměru jednotlivých souborů.
(25)
Rozmezí pro posuzování stupně rizika, jež instituce představuje, by mělo být takové, aby umožnilo dostatečné přizpůsobení rizikového profilu institucí podle různých souborů ukazatelů rizik a jednotlivých ukazatelů stanovených v tomto nařízení, a zároveň by mělo poskytovat dostatek jistoty a předvídatelnosti ohledně ročních částek, kterými by instituce měly podle směrnice 2014/59/EU a tohoto nařízení přispívat.
(26)
K zajištění toho, že příspěvky budou řádně placeny, je nutné upřesnit podmínky a způsoby platby. Zejména pro příspěvky, jež nejsou placeny v hotovosti, ale prostřednictvím neodvolatelných platebních příslibů podle článku 103 směrnice 2014/59/EU, je nezbytné upřesnit podíl neodvolatelných platebních příslibů, který může každá instituce použít, a druh zajištění, který je pro krytí těchto neodvolatelných platebních příslibů přijatelný, aby se orgánu příslušnému k řešení krize umožnilo při realizaci neodvolatelného platebního příslibu zajistit skutečnou platbu, narazí-li orgán příslušný k řešení krize při realizaci neodvolatelného platebního příslibu na obtíže. K zajištění toho, že roční příspěvky budou řádně placeny, je nutné udělit orgánům příslušným k řešení krize zvláštní pravomoc ukládat správní sankce a jiná správní opatření institucím, které nedodržují požadavky stanovené v tomto nařízení ohledně výpočtu a úpravy příspěvků, například za nedodržení povinnosti poskytovat informace požadované orgánem příslušným pro řešení krize. Orgán příslušný k řešení krize by rovněž měl mít pravomoc uložit instituci penále, zaplatí-li dotčená instituce splatný roční příspěvek pouze z části, nezaplatí-li ho vůbec nebo nesplní-li požadavky stanovené v oznámení, které orgán příslušný k řešení krize učinil. Kromě toho je nezbytné stanovit zvláštní povinnosti týkající se sdílení informací mezi příslušnými orgány a orgány příslušnými k řešení krize.
(27)
K zajištění toho, aby úprava příspěvku podle rizikového profilu odrážela vývoj v bankovním sektoru, a tím neustále splňovala požadavky směrnice 2014/59/EU, Komise na základě zkušeností s jejím prováděním přezkoumá úpravu příspěvku podle rizikového profilu pro účely výpočtu ročních příspěvků, a zejména přiměřenost multiplikátoru úpravy podle rizikového profilu stanoveného v tomto nařízení a potřebu možného zvýšení horního limitu multiplikátoru úpravy do 1. června 2016.
(28)
Protože podle čl. 130 odst. 1 směrnice 2014/59/EU se povinnost členských států vybírat roční příspěvky od institucí povolených na jejich území použije od 1. ledna 2015, toto nařízení by se mělo použít od 1. ledna 2015,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
ODDÍL 1
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Předmět
Toto nařízení stanoví pravidla, kterými se upřesňují:
a)
metodika výpočtu příspěvků, jež mají instituce zaplatit do mechanismů financování k řešení krizí, a metodika úpravy podle rizikového profilu institucí;
b)
povinnosti institucí týkající se jednak informací, jež mají poskytnout pro účely výpočtu příspěvků, a jednak placení příspěvků do mechanismů financování k řešení krizí;
c)
opatření zajišťující, že orgány příslušné k řešení krize ověřují, že příspěvky byly zaplaceny správně.
Článek 2
Oblast působnosti
1. Toto nařízení se vztahuje na instituce uvedené v čl. 103 odst. 1 směrnice 2014/59/EU a definované v čl. 2 odst. 1 bodu 23. Rovněž se vztahuje na ústřední subjekt a jeho přidružené instituce na konsolidovaném základě, jsou-li přidružené instituce zcela nebo zčásti osvobozeny od obezřetnostních požadavků na základě vnitrostátního práva v souladu s článkem 10 nařízení (EU) č. 575/2013.
2. Odkazuje-li se v tomto nařízení na skupinu, měl by být v tomto pojmu zahrnut také ústřední subjekt a všechny úvěrové instituce trvale přidružené k ústřednímu subjektu uvedené v článku 10 nařízení (EU) č. 575/2013 a jejich dceřiné podniky.
Článek 3
Definice
Pro účely tohoto nařízení se použijí definice obsažené ve směrnici Evropského parlamentu a Rady 2014/49/EU (7) a směrnici 2014/59/EU. Pro účely tohoto nařízení se dále použijí tyto definice:
1)
„institucemi“ se rozumějí úvěrové instituce definované v čl. 2 odst. 1 bodě 2 směrnice 2014/59/EU nebo investiční podniky definované v bodě 2 tohoto článku i ústřední subjekt a všechny úvěrové instituce trvale přidružené k ústřednímu subjektu v souladu s článkem 10 nařízení (EU) č. 575/2013 jako celek na konsolidovaném základě, jsou-li splněny podmínky stanovené v čl. 2 odst. 1;
2)
„investičními podniky“ se rozumějí investiční podniky definované v čl. 2 odst. 1 bodě 3 směrnice 2014/59/EU, s výjimkou investičních podniků vyhovujících definici uvedené v čl. 96 odst. 1 písm. a) nebo b) nařízení (EU) č. 575/2013 nebo investičních podniků, které vykonávají činnost 8 uvedenou v oddílu A přílohy I směrnice Evropského parlamentu a Rady 2004/39/ES (8), ale nevykonávají činnosti 3 nebo 6 uvedené v oddílu A přílohy I dané směrnice;
3)
„roční cílovou úrovní“ se rozumí celková hodnota ročních příspěvků, které orgán příslušný k řešení krize stanoví pro každé příspěvkové období s cílem dosáhnout cílové úrovně uvedené v čl. 102 odst. 1 směrnice 2014/59/EU;
4)
„mechanismem financování“ se rozumí mechanismus k zajištění účinného používání nástrojů a pravomocí k řešení krize orgánem příslušným k řešení krize v souladu s čl. 100 odst. 1 směrnice 2014/59/EU;
5)
„ročním příspěvkem“ se rozumí částka uvedená v článku 103 směrnice 2014/59/EU, kterou orgán příslušný k řešení krize vybírá za příslušné příspěvkové období pro vnitrostátní mechanismus financování od každé instituce uvedené v článku 2 tohoto nařízení;
6)
„příspěvkovým obdobím“ se rozumí kalendářní rok;
7)
„orgánem příslušným k řešení krize“ se rozumí orgán uvedený v čl. 2 odst. 1 bodě 18 směrnice 2014/59/EU nebo jakýkoli jiný příslušný orgán jmenovaný členskými státy pro účely čl. 100 odst. 2 a 6 směrnice 2014/59/EU;
8)
„příslušným orgánem“ se rozumí příslušný orgán definovaný v čl. 4 odst. 1 bodě 40 nařízení (EU) č. 575/2013;
9)
„systémy pojištění vkladů“ se rozumějí systémy uvedené v čl. 1 odst. 2 písm. a), b) nebo c) směrnice 2014/49/EU;
10)
„pojištěnými vklady“ se rozumějí vklady uvedené v čl. 6 odst. 1 směrnice 2014/49/EU, bez dočasných vysokých zůstatků, jak je uvedeno v čl. 6 odst. 2 dané směrnice;
11)
„celkovými závazky“ se rozumějí celkové závazky definované v oddíle 3 směrnice Rady 86/635/EHS (9) nebo definované v souladu s mezinárodními standardy účetního výkaznictví uvedenými v nařízení Evropskéhoa parlamentu a Rady (ES) č. 1606/2002 (10);
12)
„celkovými aktivy“ se rozumějí celková aktiva definovaná v oddíle 3 směrnice 86/635/ES nebo definovaná v souladu s mezinárodními standardy účetního výkaznictví uvedenými v nařízení (ES) č. 1606/2002;
13)
„celkovou rizikovou expozicí“ se rozumí celková hodnota rizikové expozice definovaná v čl. 92 odst. 3 nařízení (EU) č. 575/2013;
14)
„poměrem kmenového kapitálu tier 1“ se rozumí poměr uvedený v čl. 92 odst. 2 písm. a) nařízení (EU) č. 575/2013;
15)
„minimálním požadavkem na kapitál a způsobilé závazky“ se rozumí minimální požadavek definovaný v čl. 45 odst. 1 směrnice 2014/59/EU;
16)
„kapitálem“ se rozumí kapitál definovaný v čl. 4 odst. 1 bodě 118 nařízení (EU) č. 575/2013;
17)
„způsobilými závazky“ se rozumějí závazky a kapitálové nástroje definované v čl. 2 odst. 1 bodě 71 směrnice 2014/59/EU;
18)
„pákovým poměrem“ se rozumí pákový poměr definovaný v článku 429 nařízení (EU) č. 575/2013;
19)
„ukazatelem krytí likvidity“ se rozumí ukazatel krytí likvidity definovaný v článku 412 nařízení (EU) č. 575/2013 a dále upřesněný v nařízení Komise v přenesené pravomoci (EU) 2015/61 (11);
20)
„ukazatelem čistého stabilního financování“ se rozumí ukazatel čistého stabilního financování vykázaný v souladu s článkem 415 nařízení (EU) č. 575/2013;
21)
„ústřední protistranou“ se rozumí právnická osoba definovaná v čl. 2 odst. 1 nařízení (EU) č. 648/2012;
22)
„deriváty“ se rozumějí deriváty podle přílohy II nařízení (EU) č. 575/2013;
23)
„centrálním depozitářem cenných papírů“ se rozumí právnická osoba definovaná v čl. 2 odst. 1 bodě 1 a článku 54 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 909/2014 (12);
24)
„vypořádáním“ se rozumí dokončení transakce s cennými papíry definované v čl. 2 odst. 1 bodě 2 nařízení (EU) č. 909/2014;
25)
„clearingem“ se rozumí proces určení pozic definovaný v čl. 2 odst. 3 nařízení (EU) č. 648/2012;
26)
„infrastrukturou finančního trhu“ se pro účely tohoto nařízení rozumí ústřední protistrana podle bodu 21 tohoto článku nebo centrální depozitář cenných papírů podle bodu 23 tohoto článku, které jsou povoleny jako instituce v souladu s článkem 8 směrnice 2013/36/EU;
27)
„podpůrnou bankou“ se rozumí jakýkoli podnik nebo subjekt zřízený členským státem, ať už ústřední nebo regionální vládou, který na nekonkurenční a neziskové bázi poskytuje podpůrné úvěry za účelem prosazování cílů veřejné politiky této vlády, za předpokladu, že tato vláda má povinnost chránit hospodářskou základnu tohoto podniku nebo subjektu a zachovávat jeho životaschopnost po celou dobu jeho existence, nebo za předpokladu, že nejméně 90 % původních finančních prostředků nebo podpůrných úvěrů, které poskytuje, je přímo nebo nepřímo zaručeno ústřední nebo regionální vládou daného členského státu;
28)
„podpůrným úvěrem“ se rozumí úvěr poskytnutý podpůrnou bankou nebo prostřednictvím zprostředkující banky na nekonkurenční, neziskové bázi za účelem prosazování cílů veřejné politiky ústřední nebo regionální vlády v členském státě;
29)
„zprostředkovatelem“ se rozumí úvěrová instituce, která zprostředkovává podpůrné úvěry, pokud je neposkytuje jako úvěr koncovému zákazníkovi.
ODDÍL 2
METODIKA
Článek 4
Stanovení ročních příspěvků
1. Orgány příslušné k řešení krize stanoví roční příspěvky splatné jednotlivými institucemi v poměru k jejich rizikovému profilu na základě informací, které tyto instituce poskytly podle článku 14, a za použití metodiky stanovené v tomto oddílu.
2. Orgán příslušný k řešení krize stanoví roční příspěvek uvedený v odstavci 1 na základě roční cílové úrovně mechanismu financování k řešení krizí, přičemž zohlední cílovou úroveň, jíž má být podle čl. 102 odst. 1 směrnice 2014/59/EU dosaženo do 31. prosince 2024, a na základě čtvrtletně počítané průměrné hodnoty vkladů pojištěných v předchozím roce všemi institucemi povolenými na jeho území.
Článek 5
Úprava základního ročního příspěvku podle rizikového profilu
1. Při výpočtu příspěvků uvedených v čl. 103 odst. 2 směrnice 2014/59/EU se nezapočítají tyto závazky:
a)
vnitroskupinové závazky plynoucí z transakcí uzavřených mezi určitou institucí a další institucí, která je součástí téže skupiny, jsou-li splněny všechny tyto podmínky:
i)
každá z institucí je usazena v Unii;
ii)
každá z institucí podléhá stejnému konsolidovanému dohledu podle článků 6 až 17 nařízení (EU) č. 575/2013 v plném rozsahu a podléhá přiměřeným centralizovaným postupům hodnocení, měření a kontroly rizika a
iii)
neexistuje žádná současná nebo předvídatelná podstatná věcná nebo právní překážka, která by bránila rychlému vyrovnání závazku v době jeho splatnosti;
b)
závazky vytvořené institucí, která je členem institucionálního systému ochrany uvedeného v čl. 2 odst. 1 bodě 8 směrnice 2014/59/EU a které příslušný orgán povolil použít čl. 113 odst. 7 nařízení (EU) č. 575/2013, prostřednictvím dohody s jinou institucí, která je členem téhož institucionálního systému ochrany;
c)
v případě ústřední protistrany usazené v členském státě, který využil možnost stanovenou v čl. 14 odst. 5 nařízení (EU) č. 648/2012, závazky související s clearingovými činnostmi podle definice uvedené v čl. 2 odst. 3 daného nařízení, včetně závazků plynoucích z jakéhokoli opatření, které ústředí protistrana přijme, aby splnila maržové požadavky, zřídila fond pro riziko selhání a udržovala dostatečný předem financovaný fond pro riziko selhání ke krytí potenciálních ztrát jako součást postupné ochrany proti selhání v souladu s uvedeným nařízením nebo aby investovala své finanční zdroje v souladu s článkem 47 uvedeného nařízení;
d)
v případě centrálního depozitáře cenných papírů závazky související s činností centrálního depozitáře cenných papírů, včetně závazků vůči účastníkům nebo poskytovatelům služeb centrálního depozitáře cenných papírů se splatností kratší než sedm dní, které vznikly z činností, pro něž získal povolení k poskytování bankovních doplňkových služeb v souladu s hlavou IV nařízení (EU) č. 909/2014, ale bez dalších závazků vznikajících z takovýchto bankovních činností;
e)
v případě investičních firem závazky, které vznikly v důsledku držení aktiv nebo finančních prostředků klientů, včetně aktiv nebo finančních prostředků klientů držených jménem SKIPCP ve smyslu čl. 1 odst. 2 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/65/ES (13) nebo alternativních investičních fondů ve smyslu čl. 4 odst. 1 písm. a) směrnice Evropského parlamentu a Rady 2011/61/EU (14), je-li takový klient chráněn příslušným insolvenčním právem;
f)
v případě institucí poskytujících podpůrné úvěry závazky zprostředkovatele vůči původní nebo jiné podpůrné bance nebo jinému zprostředkovateli a závazky původní podpůrné banky vůči subjektům, které jí poskytují finanční prostředky, v míře, v níž je hodnota těchto závazků vyrovnána podpůrnými úvěry dané instituce.
2. Závazky uvedené v odst. 1 písm. a) a b) se na základě jednotlivých transakcí rovnoměrně odečtou od hodnoty celkových závazků institucí, které jsou stranami transakcí nebo dohod uvedených v odst. 1 písm. a) a b).
3. Pro účely tohoto oddílu se průměrná roční hodnota závazků uvedených v odstavci 1 plynoucích z derivátů, počítaná na čtvrtletním základě, ocení podle čl. 429 odst. 6 a 7 nařízení (EU) č. 575/2013.
Hodnota přidělená závazkům plynoucím z derivátů však nemůže být nižší než 75 % hodnoty stejných závazků plynoucí z použití účetních pravidel, které pro danou instituci platí pro účely účetního výkaznictví.
Pokud podle vnitrostátních účetních standardů platných pro instituci neexistuje u některých derivátů žádná účetní expozice, protože jsou podrozvahové, vykáže daná instituce orgánu příslušnému k řešení krize souhrn kladných reálných hodnot těchto derivátů jako reprodukční náklady a připočítá je ke svým rozvahovým účetním hodnotám.
4. Pro účely tohoto oddílu celkové závazky uvedené v odstavci 1 nezahrnují účetní hodnotu závazků plynoucích z derivátů a zahrnují odpovídající hodnotu stanovenou podle odstavce 3.
5. Orgán příslušný k řešení krize vychází při ověřování splnění všech podmínek a požadavků uvedených v odstavcích 1 až 4 z relevantních hodnocení provedených příslušnými orgány, která jsou k dispozici podle článku 90 směrnice 2014/59/EU.
Článek 6
Soubory ukazatelů rizik a jednotlivé ukazatele
1. Orgán příslušný k řešení krize hodnotí rizikový profil institucí na základě čtyř souborů ukazatelů rizik, jimiž jsou:
a)
riziková expozice;
b)
stabilita a různorodost finančních zdrojů;
c)
význam instituce pro stabilitu finančního systému nebo hospodářství;
d)
dodatečné ukazatele rizika, které stanoví orgán příslušný k řešení krize.
2. Soubor „riziková expozice“ se skládá z následujících ukazatelů rizik:
a)
kapitál a způsobilé závazky, které instituce drží nad rámec minimálního požadavku na kapitál a způsobilé závazky;
b)
pákový poměr;
c)
poměr kmenového kapitálu tier 1;
d)
celková riziková expozice vydělená celkovými aktivy.
3. Soubor „stabilita a různorodost finančních zdrojů“ se skládá z následujících ukazatelů rizik:
a)
ukazatel čistého stabilního financování (NSFR),
b)
ukazatel krytí likvidity (LCR).
4. Soubor „význam instituce pro stabilitu finančního systému nebo hospodářství“ se skládá z ukazatele „podíl mezibankovních úvěrů a vkladů v Evropské unii“, který odráží význam instituce pro hospodářství členského státu, v němž je usazena.
5. Soubor „dodatečné ukazatele rizika, které stanoví orgán příslušný k řešení krize“, se skládá z následujících ukazatelů:
a)
obchodní činnosti, podrozvahové expozice, deriváty, složitost a způsobilost k řešení krize;
b)
účast v institucionálním systému ochrany;
c)
rozsah předchozí mimořádné veřejné finanční podpory.
Při určování různých ukazatelů rizika ze souboru „dodatečné ukazatele rizika, které stanoví orgán příslušný k řešení krize,“ vezme tento orgán v úvahu význam těchto ukazatelů podle toho, s jakou pravděpodobností by v dané instituci mohl být zaveden režim řešení krize, a podle toho, s jakou pravděpodobností by pak při řešení krize této instituce došlo k využití mechanismu financování k řešení krizí.
6. Při stanovení ukazatelů „obchodní činnosti, podrozvahové expozice, deriváty, složitost a způsobilost k řešení krize“, které jsou uvedeny v odst. 5 písm. a), bere orgán příslušný k řešení krize v úvahu tyto prvky:
a)
zvýšení rizikového profilu instituce z důvodu:
i)
významu obchodních činností v souvislosti s bilanční sumou, úrovní kapitálu, rizikovostí expozic a celkovým modelem podnikání;
ii)
významu podrozvahových expozic v souvislosti s bilanční sumou, úrovní kapitálu a rizikovostí expozic;
iii)
významu hodnoty derivátů v souvislosti s bilanční sumou, úrovní kapitálu, rizikovostí expozic a celkovým modelem podnikání,
iv)
rozsahu, v němž se podle kapitoly II hlavy II směrnice 2014/59/EU má za to, že model podnikání a organizační struktura instituce jsou složité;
b)
snížení rizikového profilu instituce z důvodu:
i)
relativní hodnoty derivátů zúčtovaných ústřední protistranou;
ii)
rozsahu, v němž podle kapitoly II hlavy II směrnice 2014/59/EU lze krizi instituce řešit rychle a bez právních překážek.
7. Při stanovení ukazatele uvedeného v odst. 5 písm. b) bere orgán příslušný k řešení krize v úvahu tyto prvky:
a)
zda je hodnota finančních prostředků, které jsou okamžitě k dispozici pro rekapitalizaci a financování likvidity, jejichž cílem je podpořit postiženou instituci v případě problémů, tak vysoká, že by této instituci mohla poskytnout důvěryhodnou a účinnou podporu;
b)
stupeň právní nebo smluvní jistoty potvrzující, že finanční prostředky uvedené v písmeni a) budou plně využity před tím, než bude případně požádáno o mimořádnou veřejnou podporu.
8. Ukazatel rizika uvedený v odst. 5 písm. c) má maximální hodnotu rozmezí uvedeného v kroku 3 přílohy I v případě:
a)
instituce, která je součástí skupiny, u níž byla zahájena restrukturalizace poté, co obdržela státní nebo rovnocenné finanční prostředky, například prostředky z mechanismu financování k řešení krizí, a je stále v restrukturalizaci nebo likvidaci, s výjimkou dvou posledních let provádění restrukturalizačního plánu;
b)
instituce, která je v likvidaci, až do konce likvidačního plánu (v míře, v níž ještě má platit příspěvek).
U všech ostatních institucí má minimální hodnotu uvedenou v kroku 3 přílohy I.
9. Pro účely odstavců 6, 7 a 8 orgán příslušný k řešení krize vychází z hodnocení provedených příslušnými orgány, jsou-li taková hodnocení k dispozici.
Článek 7
Relativní váha každého souboru ukazatelů rizika a jednotlivých ukazatelů
1. Při posuzování rizikového profilu každé instituce použije orgán příslušný k řešení krize na každý soubor ukazatelů rizik tyto váhy:
a)
riziková expozice: 50 %;
b)
stabilita a různorodost finančních zdrojů: 20 %;
c)
význam instituce pro stabilitu finančního systému nebo hospodářství: 10 %;
d)
dodatečné ukazatele rizika, které stanoví orgán příslušný k řešení krize: 20 %.
2. Pro jednotlivé ukazatele rizika, které orgány příslušné k řešení krize hodnotí pro stanovení hodnoty souboru ukazatelů „riziková expozice“, se použijí tyto váhy:
a)
kapitál a způsobilé závazky, které instituce drží nad rámec minimálního požadavku na kapitál a způsobilé závazky: 25 %;
b)
pákový poměr: 25 %;
c)
poměr kmenového kapitálu tier 1: 25 %;
d)
celková riziková expozice vydělená celkovými aktivy: 25 %.
3. Všechny ukazatele rizika v souboru „stabilita a různorodost finančních zdrojů“ mají stejnou váhu.
4. Pro jednotlivé ukazatele rizika, které orgány příslušné k řešení krize hodnotí pro stanovení hodnoty souboru ukazatelů „dodatečné ukazatele rizika, které stanoví orgán příslušný k řešení krize“, se použijí tyto váhy:
a)
obchodní činnosti a podrozvahové expozice, deriváty, složitost a způsobilost k řešení krize: 45 %;
b)
členství v mezinárodním systému ochrany: 45 %;
c)
rozsah předchozí mimořádné veřejné finanční podpory: 10 %.
Při použití ukazatele uvedeného v písmeni b) orgán příslušný k řešení krize přihlédne k relativní váze ukazatele uvedeného v písmeni a).
Článek 8
Použití ukazatelů rizika ve zvláštních případech
1. Jestliže příslušný orgán udělil určité instituci výjimku v souladu s články 8 a 21 nařízení (EU) č. 575/2013, použije orgán příslušný k řešení krize ukazatel uvedený v čl. 6 odst. 3 písm. b) tohoto nařízení na úrovni podskupiny pro účely likvidity. Při výpočtu ukazatele rizika takové instituce se hodnota tohoto ukazatele na úrovni podskupiny pro účely likvidity přidělí každé instituci, která je součástí dané podskupiny pro účely likvidity.
2. Pokud příslušný orgán v případě konkrétní instituce úplně upustil od uplatňování kapitálových požadavků v souladu s čl. 7 odst. 1 nařízení (EU) č. 575/2013 a orgán příslušný k řešení krize rovněž v případě téže instituce úplně upustil od uplatňování minimálního požadavku na kapitál a způsobilé závazky v souladu s čl. 45 odst. 12 směrnice 2014/59/EU, lze ukazatel uvedený v čl. 6 odst. 2 písm. a) tohoto nařízení vypočítat na konsolidované úrovni. Při výpočtu ukazatele rizika takové instituce se hodnota tohoto ukazatele na konsolidované úrovni přidělí každé instituci, která je součástí dané skupiny.
3. Pokud příslušný orgán udělil určité instituci výjimku za jiných podmínek vymezených v nařízení (EU) č. 575/2013, lze příslušné ukazatele vypočítat na konsolidované úrovni. Při výpočtu ukazatelů rizika takové instituce se hodnota těchto ukazatelů na konsolidované úrovni přidělí každé instituci, která je součástí dané skupiny.
Článek 9
Použití úpravy základního ročního příspěvku podle rizikového profilu
1. Orgán příslušný k řešení krize stanoví pro každou instituci dodatečný multiplikátor pro úpravu příspěvku podle rizikového profilu tím, že zkombinuje ukazatele rizika uvedené v článku 6 podle vzorců a postupů uvedených v příloze I.
2. Aniž je dotčen článek 10, orgán příslušný k řešení krize stanoví roční příspěvek každé instituce pro každé příspěvkové období vynásobením základního ročního příspěvku dodatečným multiplikátorem pro úpravu příspěvku podle rizikového profilu v souladu se vzorci a postupy stanovenými v příloze I.
3. Hodnoty multiplikátoru pro úpravu příspěvku podle rizikového profilu se pohybují v rozmezí 0,8 až 1,5.
Článek 10
Roční příspěvky malých institucí
1. Instituce, jejichž celkové závazky bez kapitálu a pojištěných vkladů mají hodnotu 50 000 000 EUR nebo nižší a jejichž celková aktiva mají hodnotu nižší než 1 000 000 000 EUR, platí jako roční příspěvek za každé příspěvkové období paušální částku 1 000 EUR.
2. Instituce, jejichž celkové závazky bez kapitálu a pojištěných vkladů mají hodnotu vyšší než 50 000 000 EUR ale nejvýše 100 000 000 EUR a jejichž celková aktiva mají hodnotu nižší než 1 000 000 000 EUR, platí jako roční příspěvek za každé příspěvkové období paušální částku 2 000 EUR.
3. Instituce, jejichž celkové závazky bez kapitálu a pojištěných vkladů mají hodnotu vyšší než 100 000 000 EUR ale nejvýše 150 000 000 EUR a jejichž celková aktiva mají hodnotu nižší než 1 000 000 000 EUR, platí jako roční příspěvek za každé příspěvkové období paušální částku 7 000 EUR.
4. Instituce, jejichž celkové závazky bez kapitálu a pojištěných vkladů mají hodnotu vyšší než 150 000 000 EUR ale nejvýše 200 000 000 EUR a jejichž celková aktiva mají hodnotu nižší než 1 000 000 000 EUR, platí jako roční příspěvek za každé příspěvkové období paušální částku 15 000 EUR.
5. Instituce, jejichž celkové závazky bez kapitálu a pojištěných vkladů mají hodnotu vyšší než 200 000 000 EUR ale nejvýše 250 000 000 EUR a jejichž celková aktiva mají hodnotu nižší než 1 000 000 000 EUR, platí jako roční příspěvek za každé příspěvkové období paušální částku 26 000 EUR.
6. Instituce, jejichž celkové závazky bez kapitálu a pojištěných vkladů mají hodnotu vyšší než 250 000 000 EUR ale nejvýše 300 000 000 EUR a jejichž celková aktiva mají hodnotu nižší než 1 000 000 000 EUR, platí jako roční příspěvek za každé příspěvkové období paušální částku 50 000 EUR.
7. Aniž je dotčen odstavec 8, jestliže instituce dostatečným způsobem prokáže, že paušální částka uvedená v odstavcích 1 až 6 je vyšší než příspěvek vypočítaný podle článku 5, použije orgán příslušný k řešení krize nižší částku.
8. Aniž jsou dotčeny odstavce 1 až 6, může orgán příslušný k řešení krize přijmout odůvodněné rozhodnutí stanovující, že rizikový profil instituce je nepřiměřený její malé velikosti, a uplatnit na danou instituci články 5, 6, 7, 8 a 9. Takové rozhodnutí je založeno na těchto kritériích:
a)
model podnikání instituce;
b)
informace, které daná instituce vykázala podle článku 14;
c)
soubory ukazatelů rizik a jednotlivé ukazatele uvedené v článku 6;
d)
posouzení rizikového profilu dané instituce příslušným orgánem.
9. Odstavce 1 až 8 se nepoužijí na ty instituce, jejichž celkové závazky, do nichž není započítán kapitál a pojištěné vklady, mají po vyloučení závazků uvedených v čl. 5 odst. 1 hodnotu 300 000 000 EUR nebo méně.
10. K vyloučením uvedeným v čl. 5 odst. 1 se nepřihlíží při použití odstavců 1 až 9 na ty instituce, jejichž celkové závazky, do nichž není započítán kapitál a pojištěné vklady, mají před vyloučením závazků uvedených v čl. 5 odst. 1 hodnotu 300 000 000 EUR nebo méně.
Článek 11
Roční příspěvek institucí, na něž se vztahuje čl. 45 odst. 3 směrnice 2014/59/EU
1. Aniž je dotčen článek 10, roční příspěvek institucí, na něž se vztahuje čl. 45 odst. 3 směrnice 2014/59/EU se vypočítá v souladu s článkem 9, přičemž se použije 50 % jejich základního ročního příspěvku.
2. Pokud se pro některou instituci, na niž se vztahuje čl. 45 odst. 3 směrnice 2014/59/EU, použije v některém členském státě mechanismus financování k řešení krize pro účely uvedené v článku 101 směrnice 2014/59/EU, může orgán příslušný k řešení krize přijmout odůvodněné rozhodnutí, v němž stanoví, že se na ty instituce, jejichž rizikový profil je obdobný nebo vyšší než rizikový profil instituce, která použila mechanismus financování krize pro některý z účelů uvedených v článku 101 směrnice 2014/59/EU, použijí články 5, 6, 7, 8 a 9. Při přijímání odůvodněného rozhodnutí vezme orgán příslušný k řešení krize pro účely stanovení obdobnosti rizikového profilu v úvahu všechny tyto prvky:
a)
model podnikání dané instituce;
b)
informace, které tato instituce vykázala podle článku 14;
c)
soubory ukazatelů a jednotlivé ukazatele rizik uvedené v článku 6;
d)
hodnocení příslušného orgánu ohledně rizikového profilu dané instituce.
Článek 12
Instituce, které začaly podléhat dohledu nebo změnily status
1. Jedná-li se o instituci, nad níž se dohled začal provádět nově, pouze po část příspěvkového období, stanoví se částečný příspěvek použitím metodiky stanovené v oddíle 3 na hodnotu jejího ročního příspěvku vypočítanou během následujícího příspěvkového období podle počtu celých měsíců příspěvkového období, po něž byl nad danou institucí vykonáván dohled.
2. Změna postavení instituce, včetně malé instituce, během příspěvkového období nemá vliv na roční příspěvek, který má být zaplacen v daném roce.
Článek 13
Postup výběru ročního příspěvku
1. Nejpozději do 1. května každého roku vyrozumí orgán příslušný k řešení krize každou instituci uvedenou v článku 2 o svém rozhodnutí, v němž stanovil roční příspěvek dané instituce.
2. Orgán příslušný k řešení krize o svém rozhodnutí vyrozumí jedním z následujících způsobů:
a)
elektronicky nebo jiným srovnatelným komunikačním prostředkem, který umožňuje obdržet potvrzení o doručení;
b)
doporučenou poštou s doručenkou.
3. V rozhodnutí jsou upřesněny podmínky a způsob platby ročního příspěvku i podíl neodvolatelných platebních příslibů uvedených v článku 103 směrnice 2014/59/EU, které může daná instituce využít. Orgán příslušný k řešení krize přijme pouze kolaterál takového druhu a za takových podmínek, které umožní rychlou realizaci, a to i v případě, že bude rozhodnutí o řešení krize přijato během víkendu. Kolaterál by měl být oceněn konzervativně, aby se přihlédlo k výrazně zhoršeným podmínkám na trhu.
4. Aniž jsou dotčeny další opravné prostředky, které má orgán příslušný k řešení krize k dispozici, v případě částečného splacení, nesplacení nebo nedodržení požadavků stanovených v rozhodnutí nabíhá dané instituci denní penále z nesplacené částky pohledávky.
Úrok z denního penále narůstá ze splatné částky denně podle úrokové sazby uplatňované Evropskou centrální bankou na její hlavní operace refinancování, zveřejněné v řadě C Úředního věstníku Evropské unie, platné prvního kalendářního dne měsíce, v němž končí splatnost, a zvýšené o 8 procentních bodů ode dne splatnosti pohledávky.
5. V případě instituce, která začala nově podléhat dohledu a podléhala mu pouze po část příspěvkového období, se její částečný roční příspěvek vybere spolu s ročním příspěvkem splatným za následující příspěvkové období.
ODDÍL 3
SPRÁVNÍ ASPEKTY A SANKCE
Článek 14
Vykazovací povinnosti institucí
1. Instituce poskytnou orgánu příslušnému k řešení krize poslední schválené roční účetní závěrky, které mají k dispozici před 31. prosincem roku, jenž předchází příspěvkovému období, spolu s výrokem statutárního auditora nebo auditorské firmy v souladu s článkem 32 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2013/34/EU (15).
2. Instituce poskytnou orgánu příslušnému k řešení krize alespoň informace uvedené v příloze II na úrovni jednotlivého subjektu.
3. Informace uvedené v příloze II, které jsou zahrnuty do požadavků na oznamování orgánům dohledu stanovených v prováděcím nařízení Komise (EU) č. 680/2014 (16) nebo případně do jakýchkoli jiných požadavků na oznamování orgánům dohledu platných pro instituci na základě vnitrostátního práva, se poskytnou orgánu příslušnému k řešení krize v podobě, v níž je instituce vykázala v poslední relevantní zprávě, kterou pro účely dohledu předložila příslušnému orgánu v souvislosti s referenčním rokem roční účetní závěrky uvedené v odstavci 1.
4. Informace uvedené v odstavcích 1, 2 a 3 se poskytnou nejpozději 31. ledna každého roku ohledně roku, který skončil 31. prosince předcházejícího roku nebo ohledně relevantního použitelného účetního období. Jestliže 31. leden není pracovním dnem, poskytnou se informace následující pracovní den.
5. Jsou-li informace nebo údaje předložené orgánům příslušným k řešení krize předmětem aktualizací nebo oprav, předloží se takové aktualizace nebo opravy orgánům příslušným k řešení krize bez zbytečného prodlení.
6. Instituce předají informace uvedené v příloze II v takových datových formátech a reprezentacích, které upřesnil orgán příslušný k řešení krize.
7. Informace poskytnuté v souladu s odstavci 2 a 3 podléhají požadavkům na důvěrnost a profesní tajemství stanoveným v článku 84 směrnice 2014/59/EU.
Článek 15
Povinnost orgánů příslušných k řešení krize zajistit výměnu informací
1. Pro účely výpočtu jmenovatele stanoveného v souboru ukazatelů rizik uvedeném v čl. 7 odst. 1 písm. c) poskytnou orgány příslušné k řešení krize Evropskému orgánu pro bankovnictví (EBA) do 15. února každého roku informace, které získaly od všech institucí usazených na jejich území v souvislosti s mezibankovními závazky a vklady uvedenými v příloze I na agregované úrovni.
2. Do 1. března každého roku EBA každému orgánu příslušnému k řešení krize sdělí hodnotu jmenovatele pro soubor ukazatelů rizika uvedený v čl. 7 odst. 1 písm. c).
Článek 16
Vykazovací povinnosti systémů pojištění vkladů
1. Systémy pojištění vkladů poskytnou orgánům příslušným k řešení krize do 31. ledna každého roku výpočet průměrné hodnoty vkladů pojištěných v předchozím roce, vypočítaný na čtvrtletním základě, za všechny jejich členské úvěrové instituce.
2. Tyto informace poskytnou jak na individuální úrovni, tak na agregované úrovni dotčených úvěrových institucí, aby orgány příslušné k řešení krize mohly stanovit roční cílovou úroveň mechanismu financování k řešení krizí v souladu s čl. 4 odst. 2 a určit základní roční příspěvek každé instituce podle článku 5.
Článek 17
Vynucování
1. Jestliže instituce nepředloží všechny informace uvedené v článku 14 v časovém rámci stanoveném v daném článku, použije orgán příslušný k řešení krize k výpočtu ročního příspěvku dané instituce odhady nebo své vlastní předpoklady.
2. Nejsou-li informace poskytnuty do 31. ledna každého roku, může orgán příslušný k řešení krize přidělit dané instituci nejvyšší multiplikátor pro úpravu příspěvku podle rizikového profilu, který je uveden v článku 9.
3. Jsou-li informace předložené institucemi orgánu příslušnému k řešení krize upraveny nebo opraveny, upraví tento orgán roční příspěvek podle aktualizovaných informací po výpočtu ročního příspěvku dané instituce za následující příspěvkové období.
4. Jakýkoli rozdíl mezi ročním příspěvkem vypočítaným a zaplaceným na základě informací, které byly upraveny nebo opraveny, a ročním příspěvkem, který by měl být zaplacen po úpravě, se zahrne do částky ročního příspěvku splatného za následující příspěvkové období. Tato úprava se provede snížením nebo zvýšením příspěvků za následující příspěvkové období.
Článek 18
Správní sankce a jiná správní opatření
Orgány příslušné k řešení krize mohou osobám nebo subjektům odpovědným za porušení tohoto nařízení uložit správní sankce a jiná správní opatření uvedená v článku 110 směrnice 2014/59/EU.
ODDÍL 4
UJEDNÁNÍ O SPOLUPRÁCI
Článek 19
Ujednání o spolupráci
1. Pro zajištění skutečného zaplacení příspěvků jsou příslušné orgány nápomocny orgánům příslušným k řešení krize při provádění jakéhokoli úkolu stanoveného v tomto nařízení, pokud je o to tyto orgány požádají.
2. Příslušné orgány poskytnou orgánu příslušnému k řešení krize na jeho žádost kontaktní údaje institucí, jimž je třeba oznámit rozhodnutí uvedené v čl. 13 odst. 1, nejpozději do 1. dubna každého roku nebo v následující pracovní den, pokud 1. duben není pracovním dnem. Kontaktními údaji se rozumí název právnické osoby, jméno fyzické osoby, která danou právnickou osobu zastupuje, adresa, e-mailová adresa, telefonní číslo, faxové číslo nebo jakékoli další informace umožňující identifikaci instituce.
3. Příslušné orgány poskytnou orgánům příslušným k řešení krize veškeré informace, které těmto orgánům umožní vypočítat roční příspěvky, zejména informace související s dodatečnou úpravou podle rizika a informace o relevantních výjimkách, které příslušné orgány institucím udělily podle směrnice 2013/36/EU a nařízení (EU) č. 574/2013.
ODDÍL 5
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 20
Přechodná ustanovení
1. Pokud informace vyžadované v souvislosti s některým ukazatelem podle přílohy II nejsou pro daný referenční rok zahrnuty do použitelných požadavků na oznamování orgánům dohledu uvedených v článku 14, daný ukazatel rizika se nepoužije, dokud nezačne být daný požadavek na oznamování orgánům dohledu použitelný. Váha ostatních dostupných ukazatelů rizika se přepočítá úměrně jejich váze v souladu s článkem 7, aby součet jejich vah činil 1. V roce 2015 v případě, že systémy pojištění vkladů nebudou mít do 31. ledna k dispozici některé informace uvedené v článku 16 pro účely výpočtu cílové roční úrovně podle čl. 4 odst. 2 nebo základního ročního příspěvku každé instituce podle článku 5, poskytnou orgánům příslušným k řešení krize tyto informace k uvedenému datu příslušné úvěrové instituce poté, co je k tomu systém pojištění vkladů vyzve. Odchylně od čl. 13 odst. 1 v případě příspěvků splatných v roce 2015 orgán příslušný k řešení krize vyrozumí každou instituci o svém rozhodnutí, jímž stanovil její roční příspěvek, nejpozději do 30. listopadu 2015.
2. Odchylně od čl. 13 odst. 4 v případě příspěvků splatných v roce 2015 musí být částka stanovená v rozhodnutí uvedeném v čl. 13 odst. 3 zaplacena do 31. prosince 2015.
3. Odchylně od čl. 14 odst. 4 v případě informací, které mají být orgánu příslušnému k řešení krize poskytnuty v roce 2015, musí být informace uvedené v daném odstavci poskytnuty nejpozději do 1. září 2015.
4. Odchylně od čl. 16 odst. 1 systémy pojištění vkladů poskytnou orgánu příslušnému k řešení krize do 1. září 2005 informace o hodnotě vkladů pojištěných k 31. červenci 2015.
5. Až do konce počátečního období uvedeného v čl. 69 odst. 1 nařízení (EU) č. 806/2014/EU mohou členské státy povolit institucím, jejichž celkové závazky bez kapitálu a pojištěných vkladů mají hodnotu nad 300 000 000 EUR a jejichž celková aktiva mají hodnotu 3 000 000 000 EUR nebo méně, aby za prvních 300 000 000 EUR celkových závazků bez kapitálu a pojištěných vkladů zaplatily paušální částku 50 000 EUR. Pokud jde o celkové závazky bez kapitálu a pojištěných vkladů nad limitem 300 000 000 EUR, zaplatí tyto instituce příspěvek vypočítaný podle článků 4 až 9 tohoto nařízení.
Článek 21
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 1. ledna 2015.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 21. října 2014.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2015/63
z dnia 21 października 2014 r.
uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającą ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającą dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (1), w szczególności jej art. 103 ust. 7 i 8,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Dyrektywa 2014/59/UE nakłada na państwa członkowskie wymóg ustanowienia mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu zapewnienia skutecznego zastosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz skutecznego wykonania uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Te mechanizmy finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji muszą dysponować odpowiednimi zasobami finansowymi, tak aby umożliwić skuteczne funkcjonowanie ram restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w związku z czym posiadają one uprawnienia do pobierania składek ex ante od instytucji, które uzyskały na ich terytorium zezwolenie na prowadzenie działalności, w tym również od oddziałów unijnych („instytucje”).
(2)
Państwa członkowskie mają zatem obowiązek pobierać składki ex ante na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie tylko od instytucji, ale zgodnie z art. 103 ust. 1 wspomnianej dyrektywy również od oddziałów unijnych. Oddziały unijne są również objęte uprawnieniami Komisji do przyjęcia aktów delegowanych na podstawie art. 103 ust. 7 i 8 wspomnianej dyrektywy. Uwzględniając jednak fakt, na mocy art. 47 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (2), że wymogi ostrożnościowe i zasady nadzoru w stosunku do oddziałów unijnych wchodzą w zakres kompetencji państw członkowskich, wiele wskaźników korekty o ryzyko określonych w niniejszym rozporządzeniu delegowanym jest niewłaściwych z punktu widzenia ich bezpośredniego stosowania do oddziałów unijnych. W związku z tym oddziały unijne nie są objęte zakresem niniejszego rozporządzenia, ale mogą zostać objęte specjalnym systemem opracowanym w przyszłości przez Komisję w akcie delegowanym.
(3)
Zgodnie z art. 6, 15, 16, 95 i 96 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (3) niektóre firmy inwestycyjne, które mają zezwolenie na świadczenie usług i prowadzenie działalności jedynie w ograniczonym zakresie, nie podlegają określonym wymogom kapitałowym i wymogom dotyczącym płynności lub mogą zostać z nich zwolnione. W związku z tym wiele wskaźników korekty o ryzyko, które należy określić, nie miałoby do nich zastosowania. Mimo iż zgodnie z art. 103 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE państwa członkowskie mają obowiązek pobierania od tych firm inwestycyjnych składek ex ante, właściwe jest pozostawienie im uprawnień do określenia korekty o ryzyko, tak aby uniknąć nakładania nieproporcjonalnych obciążeń na te firmy. W związku z tym te firmy inwestycyjne nie powinny być objęte zakresem niniejszego rozporządzenia.
(4)
Zgodnie z art. 102 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE państwa członkowskie powinny zapewnić, aby w okresie między datą wejścia w życie tej dyrektywy a dniem 31 grudnia 2024 r. wysokość dostępnych środków finansowych posiadanych przez ich krajowe mechanizmy finansowania osiągnęła poziom co najmniej 1 % kwoty depozytów gwarantowanych wszystkich instytucji, które uzyskały na ich terytorium zezwolenie na prowadzenie działalności. W okresie tym składki na rzecz mechanizmów finansowania powinny być rozłożone w czasie możliwie równomiernie aż do osiągnięcia poziomu docelowego, przy uwzględnieniu fazy cyklu koniunkturalnego oraz wpływu, jaki procykliczne składki mogą mieć na sytuację finansową instytucji wnoszących składki.
(5)
Art. 103 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE nakłada wymóg pobierania składek co najmniej raz w roku, tak aby osiągnąć poziom docelowy określony w art. 102 tej dyrektywy. Zgodnie z art. 103 ust. 2 dyrektywy 2014/59/UE składka roczna powinna odzwierciedlać wielkość instytucji, gdyż podstawę składki powinna stanowić stała kwota obliczana w oparciu o wysokość zobowiązań danej instytucji („podstawowa składka roczna”); ponadto odzwierciedla ona poziom ryzyka stosownych rodzajów działalności instytucji, jako że podstawowa składka roczna powinna zostać skorygowana proporcjonalnie do profilu ryzyka danej instytucji („dodatkowa korekta o ryzyko”). Wielkość instytucji stanowi pierwszy wskaźnik ryzyka stwarzanego przez tę instytucję. Im większa instytucja, tym większe jest prawdopodobieństwo, że w przypadku trudnej sytuacji organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji będzie uważał, że w interesie publicznym leży przeprowadzenie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji tej instytucji i skorzystanie z mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu zapewnienia skutecznego zastosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
(6)
Sprecyzowanie sposobu dokonywania przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji korekty składek proporcjonalnie do profilu ryzyka instytucji wymaga określenia elementów ryzyka i wskaźników ryzyka, które powinny być stosowane na potrzeby wyznaczenia profilu ryzyka instytucji, określenia mechanizmu stosowania korekty o ryzyko w odniesieniu do podstawowej składki rocznej, a także określenia podstawowej składki rocznej jako punktu wyjścia dla korekty o ryzyko. Elementy, które miałyby stanowić uzupełnienie kryteriów ryzyka przewidzianych w art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE, należy określić w sposób umożliwiający utrzymanie równych warunków działania w państwach członkowskich oraz silnego rynku wewnętrznego, poprzez uniknięcie różnic między podejściami państw członkowskich w zakresie obliczania składek na rzecz ustanowionych przez nie mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Dzięki temu składki wnoszone przez instytucje na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą być porównywalne i przewidywalne między poszczególnymi rodzajami banków, co stanowi istotny element równych warunków działania na rynku wewnętrznym.
(7)
Art. 5 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 (4) stanowi, że Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji („Jednolitą Radę”) ustanowioną na podstawie art. 42 ust. 1 tego rozporządzenia uznaje się, do celów stosowania tego rozporządzenia i dyrektywy 2014/59/UE, za odpowiedni krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku gdy wykonuje ona zadania i uprawnienia, które zgodnie z tą dyrektywą mają być wykonywane przez krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Zważywszy, że art. 70 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 upoważnia Jednolitą Radę do obliczania - w drodze stosowania niniejszego rozporządzenia przyjętego na mocy art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE - składek instytucji na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, który z dniem 1 stycznia 2016 r. zastąpi mechanizmy finansowania państw członkowskich uczestniczących w jednolitym mechanizmie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, pojęcie organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w ramach niniejszego rozporządzenia powinno również obejmować Jednolitą Radę.
(8)
Obliczanie składek na poziomie indywidualnym prowadziłoby w przypadku grup do podwójnego liczenia niektórych zobowiązań przy określaniu podstawowej składki rocznej dla poszczególnych podmiotów wchodzących w skład grupy, jako że zobowiązania związane z umowami zawieranymi między sobą przez podmioty należące do tej samej grupy stanowiłyby część zobowiązań ogółem uwzględnianych przy określaniu podstawowej składki rocznej każdego podmiotu należącego do grupy. W związku z tym w przypadku grup należy doprecyzować określanie podstawowej składki rocznej celem uwzględnienia wzajemnych powiązań między podmiotami grupy i uniknięcia podwójnego liczenia ekspozycji wewnątrzgrupowych. Aby zapewnić równe warunki działania między podmiotami wchodzącymi w skład grupy a instytucjami, które są członkami tego samego instytucjonalnego systemu ochrony lub są trwale powiązane z tym samym organem centralnym, instytucje te powinny podlegać takiemu samemu traktowaniu.
(9)
Do celów obliczania podstawowej składki rocznej podmiotu należącego do grupy, zobowiązania ogółem, które należy uwzględnić, nie powinny obejmować zobowiązań wynikających z jakichkolwiek umów, które dany podmiot należący do grupy zawarł z jakimkolwiek innym podmiotem należącym do tej samej grupy. Wyłączenie to powinno jednak być możliwe wyłącznie w przypadku, gdy każdy z podmiotów należących do grupy ma siedzibę w Unii, jest w pełni objęty tym samym nadzorem skonsolidowanym, podlega odpowiednim scentralizowanym procedurom oceny, pomiaru i kontroli ryzyka oraz jeżeli nie istnieją obecnie i nie są przewidywane w przyszłości istotne przeszkody praktyczne lub prawne w odniesieniu do szybkiej spłaty stosownych zobowiązań w terminie ich wymagalności. Powinno to zapobiec nieuwzględnianiu zobowiązań w podstawie obliczania składek w przypadku, gdy nie ma gwarancji, że ekspozycje z tytułu pożyczek wewnątrzgrupowych zostaną pokryte w sytuacji pogorszenia sytuacji finansowej grupy. Ponadto, aby uniknąć sytuacji, w której wyłączenie zobowiązań wewnątrzgrupowych prowadzi do przyznania korzyści podmiotom należącym do grupy, które korzystają z takiego wyłączenia, wyłączenie to nie powinno umożliwiać zainteresowanym instytucjom korzystania z uproszczonego systemu składek dostępnego dla małych instytucji, jeżeli - po wyłączeniu zobowiązań wewnątrzgrupowych - instytucja kwalifikowałaby się do systemu uproszczonego. Aby zapewnić równe warunki działania między podmiotami wchodzącymi w skład grupy a instytucjami, które są członkami tego samego instytucjonalnego systemu ochrony lub są trwale powiązane z tym samym organem centralnym, instytucje te powinny podlegać takiemu samemu traktowaniu.
(10)
W drodze odstępstwa od zasady, że obliczenia składek należy dokonywać na poziomie indywidualnym, w przypadku organu centralnego z powiązanymi z nim instytucjami kredytowymi, które są całkowicie lub częściowo zwolnione z wymogów ostrożnościowych w prawie krajowym zgodnie z art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013, przepisy dotyczące składek ex ante powinny mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do organu centralnego i powiązanych instytucji kredytowych jako całości na zasadzie skonsolidowanej, ponieważ wypłacalność i płynność organu centralnego i wszystkich powiązanych instytucji są monitorowane jako całość na podstawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych tych instytucji.
(11)
Obliczanie podstawowej składki rocznej należy również doprecyzować w przypadku infrastruktur rynku finansowego. Niektóre infrastruktury rynku finansowego, np. kontrahenci centralni lub centralne depozyty papierów wartościowych, posiadają również zezwolenie na prowadzenie działalności jako instytucje kredytowe. W szczególności niektóre centralne depozyty papierów wartościowych świadczą usługi bankowe, które mają charakter pomocniczy w stosunku do ich działalności jako infrastruktura rynkowa. W przeciwieństwie do instytucji kredytowych centralne depozyty papierów wartościowych nie utrzymują gwarantowanych depozytów, lecz głównie salda śróddzienne lub jednodniowe (overnight) wynikające z rozrachunku transakcji na papierach wartościowych, który świadczą na rzecz instytucji finansowych lub banków centralnych. Zasadniczo nie prowadzi to do powstawania sald gotówkowych, które można by przyrównać do środków finansowych pozyskiwanych w celu prowadzenia działalności bankowej. Ponieważ usługi bankowe świadczone przez infrastruktury rynku finansowego mają charakter pomocniczy w stosunku do ich głównych rodzajów działalności, jakie stanowią rozliczenie lub rozrachunek, w odniesieniu do których podmioty te podlegają surowym wymogom ostrożnościowym na podstawie rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 (5) oraz (UE) nr 909/2014 (6), jak również stosownym przepisom rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i dyrektywy 2013/36/UE, a także ponieważ model biznesowy infrastruktur rynku finansowego nie pociąga za sobą ryzyk porównywalnych z ryzykami związanymi z działalnością instytucji kredytowej, przy określaniu kwoty ich zobowiązań ogółem do celów obliczania ich podstawowej składki rocznej należy uwzględniać jedynie zobowiązania związane z pomocniczą działalnością bankową tych podmiotów.
(12)
Rachunkowość instrumentów pochodnych jest w Unii niezharmonizowana w odniesieniu do jednostkowych sprawozdań finansowych, co może wpływać na kwotę zobowiązań uwzględnianych do celów obliczenia składek poszczególnych banków. Metodyka wskaźnika dźwigni, o której mowa w art. 429 ust. 6 i 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, ma zastosowanie do wszystkich banków i zapewnia, że te same kontrakty pochodne, a w szczególności kompensowanie kontraktów pochodnych, będą uwzględniane w ten sam sposób niezależnie od ram rachunkowości, którym podlega dany bank. W związku z tym, aby zapewnić zharmonizowane traktowanie instrumentów pochodnych przy określaniu podstawowej składki rocznej, umożliwiające porównywalność ich wyceny między instytucjami oraz zapewniające równe warunki działania w całej Unii, instrumenty pochodne powinny być wyceniane zgodnie z przepisami art. 429 ust. 6 i 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Jednakże aby zapewnić przewidywalność wyceny instrumentów pochodnych zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 575/2013, należy przewidzieć, by wycena ta nie mogła prowadzić do wartości, która jest mniejsza niż 75 % wartości danych instrumentów pochodnych określonej zgodnie z mającymi zastosowanie ramami rachunkowości.
(13)
Niektóre instytucje kredytowe mają status banków rozwoju, których celem jest promowanie celów polityki publicznej rządu centralnego lub regionalnego lub samorządu lokalnego w państwie członkowskim, zazwyczaj poprzez udzielanie kredytów preferencyjnych na zasadach niekonkurencyjnych i w sposób nienastawiony na zysk. Kredyty udzielane przez tego rodzaju instytucje są bezpośrednio lub pośrednio częściowo gwarantowane przez rząd centralny lub regionalny lub samorząd lokalny. Kredyty preferencyjne są udzielane na zasadach niekonkurencyjnych i w sposób nienastawiony na zysk w celu promowania celów polityki publicznej Unii bądź rządu centralnego lub regionalnego w państwie członkowskim. Kredyty preferencyjne są niekiedy udzielane przez inną instytucję działającą w charakterze pośrednika (kredyty pass through). W takich przypadkach instytucja kredytowa działająca w charakterze pośrednika otrzymuje kredyt preferencyjny od wielostronnego banku rozwoju lub podmiotu sektora publicznego i przekazuje go dalej innym instytucjom kredytowym, które udzielają go faktycznym klientom. Ponieważ instytucja kredytowa działająca w charakterze pośrednika przekazuje płynność z tych kredytów od inicjującego banku rozwoju do instytucji kredytującej lub innej instytucji pośredniczącej, tego rodzaju zobowiązania nie powinny być zawarte w zobowiązaniach ogółem uwzględnianych do celów określenia podstawowej składki rocznej.
(14)
Art. 103 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE zobowiązuje wszystkie instytucje do wnoszenia składek na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Konieczne jest jednak zapewnienie proporcjonalnej i sprawiedliwej równowagi między obowiązkiem każdej instytucji do wnoszenia składek na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji a jej wielkością, profilem ryzyka, zakresem i stopniem złożoności jej działalności, jej powiązaniami z innymi instytucjami lub z systemem finansowym ogółem, wpływem, jaki jej upadłość może mieć na rynki finansowe, inne instytucje, warunki finansowania lub na gospodarkę w szerszym ujęciu, a tym samym prawdopodobieństwem, że instytucja zostanie objęta restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją oraz skorzysta z mechanizmu finansowania. Wyżej wymienione elementy są zgodnie z art. 4 dyrektywy 2014/59/UE uwzględniane przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przy podejmowaniu decyzji, czy określone instytucje powinny być objęte uproszczonymi obowiązkami w odniesieniu do wymogów w zakresie planów naprawy oraz planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Oceniając zachowanie właściwej równowagi między przestrzeganiem wymogów określonych w dyrektywie 2014/59/UE a specyfiką różnych instytucji objętych jej zakresem, należy również uwzględnić obciążenia administracyjne, które dla niektórych instytucji i organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wiążą się z obliczaniem składek rocznych.
(15)
Małe instytucje zazwyczaj nie mają wysokiego profilu ryzyka, często są źródłem mniejszego ryzyka systemowego niż duże instytucje, a w wielu przypadkach wpływ ich upadłości na gospodarkę ogółem jest mniejszy niż w przypadku dużych instytucji. Jednocześnie nie można całkowicie wykluczyć potencjalnego wpływu upadłości małych instytucji na stabilność finansową, gdyż również małe instytucje mogą generować ryzyko systemowe ze względu na ich rolę w szerzej rozumianym systemie bankowym, skumulowane skutki związane z siecią ich powiązań lub efekt domina, do którego mogą się przyczynić, gdy ich upadłość spowoduje spadek zaufania do systemu bankowego.
(16)
Uwzględniając fakt, że w większości przypadków małe instytucje nie stwarzają ryzyka systemowego i mniejsze jest prawdopodobieństwo objęcia ich restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją, co w konsekwencji zmniejsza prawdopodobieństwo, że będą one korzystać z mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (w porównaniu z dużymi instytucjami), należy uprościć metodykę obliczania ich rocznych składek na rzecz tych mechanizmów. Roczne składki małych instytucji powinny obejmować kwotę ryczałtową ustaloną wyłącznie na podstawie podstawowej składki rocznej, proporcjonalnej do ich wielkości. Taka metodyka powinna umożliwić proporcjonalny system składek rocznych, gdyż -określając roczną składkę każdej instytucji - organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji musi przestrzegać rocznego docelowego poziomu mechanizmu finansowania. W tej sytuacji kwota ryczałtowa odzwierciedla fakt, że w wielu przypadkach małe instytucje stanowią mniejsze ryzyko, oraz umożliwia szersze dostosowanie składek większych instytucji - o zasadniczo większym znaczeniu systemowym - proporcjonalnie do ich profilu ryzyka.
(17)
Aby ustalić, które instytucje należy uznawać za małe, należy posłużyć się dwiema wartościami progowymi; pierwszą z nich stanowi wartość zobowiązań ogółem (z wyłączeniem funduszy własnych) pomniejszonych o gwarantowane depozyty, która powinna wynosić maksymalnie 300 mln EUR, zaś drugą - wartość aktywów ogółem, która nie powinna przekraczać 1 mld EUR. Ta druga wartość progowa powinna uniemożliwić większym instytucjom, które spełniają pierwszą wartość progową dotyczącą kwoty zobowiązań, korzystanie z systemu uproszczonego.
(18)
W obrębie kategorii małych instytucji należy dokonać dalszego rozróżnienia, gdyż niektóre z nich są bardzo małe, podczas gdy inne są bliskie przekroczenia maksymalnych wartości progowych umożliwiających im korzystanie z systemu uproszczonego. W ramach systemu jednej kwoty ryczałtowej roczne składki bardzo małych instytucji byłyby nieproporcjonalnie wyższe od składek tych małych instytucji, które są bliskie przekroczenia maksymalnych wartości progowych. Jednocześnie należy uniknąć sytuacji, w której system uproszczony prowadzi do nieproporcjonalnych różnic pod względem rocznych składek między największymi wśród małych instytucji a instytucjami, które nie kwalifikują się do objęcia systemem uproszczonym, gdyż nieznacznie przekraczają wartości progowe. Aby uniknąć tych niepożądanych skutków właściwe jest zatem ustanowienie systemu obejmującego kilka kategorii małych instytucji, których roczne składki powinny stanowić różnej wielkości kwoty ryczałtowe. Powinno to umożliwić progresję składek w obrębie systemu uproszczonego, jak również między najwyższą składką w formie kwoty ryczałtowej a najniższą składką obliczaną zgodnie z metodą, w ramach której podstawowa składka roczna jest dostosowywana odpowiednio do profilu ryzyka instytucji.
(19)
Jeżeli organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stwierdzi, że mała instytucja posiada szczególnie wysoki profil ryzyka, organ ten powinien mieć możliwość podjęcia decyzji, że dana instytucja nie powinna już być objęta systemem uproszczonym, lecz jej składka powinna być obliczana zgodnie z metodą, w ramach której roczna składka podstawowa jest korygowana zgodnie z czynnikami ryzyka innymi niż wielkość instytucji.
(20)
Instytucje, o których mowa w art. 45 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE, nie będą dokapitalizowywane przy wykorzystaniu mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 44 i 101 dyrektywy 2014/59/UE, gdyż będą one likwidowane w ramach krajowych procedur upadłości lub innych typów procedur wykonywanych zgodnie z art. 38, 40 lub 42 dyrektywy 2014/59/UE i zaprzestaną one działalności. Wspomniane procedury gwarantują, że wierzyciele tych instytucji, w tym w stosownych przypadkach posiadacze obligacji zabezpieczonych, będą obciążani stratami w sposób spełniający cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W związku z tym składki wnoszone przez te instytucje na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny uwzględniać tę szczególną sytuację. Mechanizmy finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą jednak zostać wykorzystane do innych celów, o których mowa w art. 101 dyrektywy 2014/59/UE. Jeżeli jakakolwiek tego rodzaju instytucja korzysta z mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w którymkolwiek z tych celów, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien mieć możliwość porównania profilu ryzyka wszystkich innych instytucji objętych art. 45 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE z profilem ryzyka instytucji, która skorzystała z mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, oraz zastosowania metodyki określonej w niniejszym akcie delegowanym w odniesieniu do tych instytucji, których profil ryzyka jest podobny do profilu ryzyka instytucji, które korzystały z mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, lub jest od niego wyższy. Właściwe jest również ustanowienie wykazu elementów, które organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien uwzględnić, dokonując porównania profilów ryzyka.
(21)
Aby organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w państwach członkowskich dysponowały zharmonizowaną interpretacją kryteriów określonych w art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE, dzięki czemu określenie wskaźnika ryzyka instytucji do celów obliczenia indywidualnych składek na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji następowałoby w podobny sposób w całej Unii, należy określić szereg elementów ryzyka oraz odpowiadających każdemu z nich wskaźników ryzyka, które powinny być uwzględniane przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przy ocenie profilu ryzyka instytucji. Aby zapewnić spójność z praktykami nadzorczymi, wskaźniki ryzyka powinny obejmować aktualne wartości odniesienia, które są stosowane obecnie do celów regulacyjnych bądź są dopiero opracowywane.
(22)
Jeżeli właściwe przepisy przewidują wyłączenia, które zwalniają instytucje z określania niektórych wskaźników ryzyka na poziomie instytucji, oraz - w stosownych przypadkach - pod warunkiem że właściwe organy zezwalają na stosowanie tych wyłączeń, organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinny oceniać stosowne wskaźniki na poziomie skonsolidowanym lub - w stosownych przypadkach - subskonsolidowanym, tak aby zagwarantować spójność z praktyką nadzorczą i zapewnić, aby grupy korzystające z tych wyłączeń nie były w nieuzasadniony sposób stawiane w gorszej sytuacji.
(23)
Aby organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogły dysponować spójnym podejściem w kwestii znaczenia poszczególnych elementów ryzyka i wskaźników ryzyka, które powinny uwzględniać do celów określenia profilu ryzyka instytucji, w niniejszym rozporządzeniu należy również określić względne wagi każdego elementu ryzyka i wskaźnika ryzyka. Istotne jest jednak, by organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyznać wystarczającą elastyczność w ocenie profilu ryzyka instytucji, poprzez zapewnienie im możliwości modulowania stosowania elementów ryzyka i wskaźników ryzyka zgodnie ze specyfiką każdej instytucji. Ponieważ nie można tego osiągnąć wyłącznie poprzez stworzenie określonego zakresu dla oceny profilu ryzyka, lecz wymaga to pewnego stopnia uznaniowości w podejmowaniu decyzji o wadze określonych wskaźników ryzyka na zasadzie indywidualnej, waga niektórych wskaźników ryzyka powinna mieć jedynie charakter orientacyjny lub też w odniesieniu do nich należy określić zakres, tak aby umożliwić organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podjęcie decyzji o znaczeniu tych wskaźników w danym przypadku.
(24)
Przy określaniu znaczenia poszczególnych wskaźników odpowiadających danemu elementowi ryzyka, agregacji w obrębie elementów należy dokonywać przy wykorzystaniu ważonej średniej arytmetycznej poszczególnych wskaźników. Jeśli chodzi o obliczenie ostatecznego złożonego wskaźnika ryzyka odpowiadającego każdej instytucji, aby uniknąć efektu kompensaty między elementami ryzyka polegającego na tym, że instytucja osiągająca stosunkowo dobre wyniki pod względem kilku elementów oraz bardzo słabe wyniki pod względem innych elementów uzyskałaby ogółem średni wynik zgodnie ze średnią arytmetyczną poszczególnych elementów, obliczenie to powinno być oparte na ważonej średniej geometrycznej poszczególnych wskaźników.
(25)
Zakres na potrzeby oceny stopnia ryzyka stwarzanego przez instytucję powinien być taki, aby umożliwiał wystarczającą modulację profilu ryzyka instytucji zgodnie z poszczególnymi elementami ryzyka i wskaźnikami ryzyka określonymi w niniejszym rozporządzeniu, zapewniając jednocześnie wystarczającą pewność i przewidywalność w odniesieniu do rocznych kwot składek, jakie instytucje muszą wnosić zgodnie z dyrektywą 2014/59/UE i niniejszym rozporządzeniem.
(26)
Aby zagwarantować, że składki są faktycznie opłacane, należy określić warunki i sposoby dokonywania płatności. W szczególności w odniesieniu do składek, które są wnoszone nie w gotówce, lecz w postaci nieodwołalnych zobowiązań do płatności zgodnie z art. 103 dyrektywy 2014/59/UE, należy określić udział nieodwołalnych zobowiązań do płatności, jaki każda instytucja może stosować, oraz rodzaj zabezpieczenia, jaki jest akceptowany celem zabezpieczenia tych nieodwołalnych zobowiązań do płatności, tak aby umożliwić organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zagwarantowanie faktycznej płatności przy wykonywaniu nieodwołalnego zobowiązania do płatności, jeżeli organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji napotka trudności w wykonaniu nieodwołalnego zobowiązania do płatności. Aby zagwarantować, że składki roczne są faktycznie opłacane, konieczne jest określenie szczególnego uprawnienia organów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do nakładania kar administracyjnych oraz innych środków administracyjnych na instytucje, które naruszają określone w niniejszym rozporządzeniu wymogi w zakresie obliczania i dostosowywania składek, np. poprzez niewywiązywanie się z obowiązku przekazania informacji żądanych przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powinien również posiadać uprawnienia do nakładania kar dziennych na instytucję, jeżeli dana instytucja jedynie częściowo opłaciła należną składkę roczną, nie opłaciła składki rocznej lub jeżeli instytucja ta nie stosuje się do wymogów określonych w powiadomieniu dokonanym przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. Ponadto konieczne jest określenie szczególnych obowiązków dotyczących wymiany informacji między właściwymi organami a organami ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
(27)
Aby zapewnić, by korekta o ryzyko w dalszym ciągu odzwierciedlała rozwój sytuacji w sektorze bankowym, a tym samym w sposób ciągły spełniała wymogi dyrektywy 2014/59/UE, w oparciu o doświadczenie zgromadzone w trakcie jej stosowania Komisja dokona do dnia 1 czerwca 2016 r. przeglądu korekty o ryzyko na potrzeby obliczania składek rocznych, a w szczególności adekwatności mnożnika korekty o ryzyko określonego w niniejszym rozporządzeniu i ewentualnej potrzeby zwiększenia górnego limitu mnożnika korekty o ryzyko.
(28)
Ponieważ zgodnie z art. 130 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE państwa członkowskie mają obowiązek pobierać od dnia 1 stycznia 2015 r. roczne składki od instytucji, które uzyskały na ich terytorium zezwolenie na prowadzenie działalności, niniejsze rozporządzenie powinno również obowiązywać od dnia 1 stycznia 2015 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
SEKCJA 1
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się przepisy określające:
a)
metodykę obliczania i dostosowywania do profilu ryzyka instytucji składek wnoszonych przez instytucje na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
b)
obowiązki instytucji w zakresie przekazywania informacji do celów obliczania składek i w zakresie wnoszenia składek na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
c)
środki umożliwiające weryfikację przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, czy składki zostały prawidłowo wniesione.
Artykuł 2
Zakres
1. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do instytucji, o których mowa w art. 103 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE, zdefiniowanych w jej art. 2 ust. 1 pkt 23. Rozporządzenie ma również zastosowanie do organu centralnego i instytucji powiązanych z nim na zasadzie skonsolidowanej, jeżeli instytucje powiązane są całkowicie lub częściowo zwolnione z wymogów ostrożnościowych zawartych w prawie krajowym zgodnie z art. 10 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
2. Wszelkie odniesienia do grupy powinny obejmować organ centralny i wszystkie instytucje kredytowe trwale powiązane z tym organem centralnym, o których mowa w art. 10 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, oraz ich jednostki zależne.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają definicje zawarte w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE (7) oraz w dyrektywie 2014/59/UE. Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się ponadto następujące definicje:
1)
„instytucje” oznaczają instytucje kredytowe zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 2 dyrektywy 2014/59/UE lub firmy inwestycyjne zdefiniowane w pkt 2 niniejszego artykułu, jak również organ centralny i wszystkie instytucje kredytowe trwale powiązane z tym organem centralnym, o których mowa w art. 10 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jako całość na zasadzie skonsolidowanej, jeżeli spełnione są warunki określone w art. 2 ust. 1;
2)
„firmy inwestycyjne” oznaczają firmy inwestycyjne zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 3 dyrektywy 2014/59/UE, z wyjątkiem firm inwestycyjnych, które są objęte definicją zawartą w art. 96 ust. 1 lit. a) lub b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, lub firm inwestycyjnych, które prowadzą działalność określoną w pkt 8 sekcji A załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (8), ale które nie prowadzą działalności określonej w pkt 3 lub 6 sekcji A załącznika I do tej dyrektywy;
3)
„roczny poziom docelowy” oznacza łączną kwotę rocznych składek określonych dla każdego okresu składkowego przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w celu osiągnięcia poziomu docelowego, o którym mowa w art. 102 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE;
4)
„mechanizm finansowania” oznacza mechanizm służący zapewnieniu skutecznego stosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz skutecznego wykonywania uprawnień w zakresie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 100 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE, przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
5)
„roczna składka” oznacza kwotę, o której mowa w art. 103 dyrektywy 2014/59/UE, pobieraną w okresie składkowym przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na rzecz krajowego mechanizmu finansowania od każdej z instytucji, o których mowa w art. 2 niniejszego rozporządzenia;
6)
„okres składkowy” oznacza rok kalendarzowy;
7)
„organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” oznacza organ, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 18 dyrektywy 2014/59/UE, lub inny odpowiedni organ wyznaczony przez państwo członkowskie do celów art. 100 ust. 2 i 6 dyrektywy 2014/59/UE;
8)
„właściwy organ” oznacza właściwy organ zdefiniowany w art. 4 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
9)
„systemy gwarancji depozytów” oznaczają systemy, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. a), b) i c) dyrektywy 2014/49/UE;
10)
„depozyty gwarantowane” oznaczają depozyty, o których mowa w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2014/49/UE, z wyjątkiem gwarantowanych tymczasowo wyższych depozytów zgodnie z art. 6 ust. 2 tej dyrektywy;
11)
„zobowiązania ogółem” oznaczają należności ogółem określone w sekcji 3 dyrektywy Rady 86/635/EWG (9) lub zdefiniowane zgodnie z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (10);
12)
„aktywa ogółem” oznaczają sumę aktywów określoną w sekcji 3 dyrektywy 86/635/EWG lub zdefiniowaną zgodnie z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1606/2002;
13)
„łączna ekspozycja na ryzyko” oznacza łączną kwotę ekspozycji na ryzyko zdefiniowaną w art. 92 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
14)
„współczynnik kapitału podstawowego Tier I” oznacza współczynnik, o którym mowa w art. 92 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
15)
„minimalny wymóg dotyczący funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych” oznacza minimalny wymóg dotyczący funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych (MREL) zdefiniowany w art. 45 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE;
16)
„fundusze własne” oznaczają fundusze własne zdefiniowane w art. 4 ust. 1 pkt 118 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
17)
„zobowiązania kwalifikowalne” oznaczają zobowiązania i instrumenty kapitałowe zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 71 dyrektywy 2014/59/UE;
18)
„wskaźnik dźwigni” oznacza wskaźnik dźwigni zdefiniowany w art. 429 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
19)
„wskaźnik pokrycia wypływów netto” oznacza wskaźnik pokrycia wypływów netto zdefiniowany w art. 412 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i szczegółowo określony w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2015/61 (11);
20)
„wskaźnik stabilnego finansowania netto” oznacza wskaźnik stabilnego finansowania netto zgłaszany zgodnie z art. 415 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
21)
„kontrahent centralny” oznacza osobę prawną zdefiniowaną w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 648/2012;
22)
„instrumenty pochodne” oznaczają instrumenty pochodne zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
23)
„centralny depozyt papierów wartościowych” oznacza osobę prawną zdefiniowaną w art. 2 ust. 1 pkt 1 i art. 54 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 909/2014 (12);
24)
„rozrachunek” oznacza zamknięcie transakcji na papierach wartościowych zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia (UE) nr 909/2014;
25)
„rozliczenie” oznacza proces ustalania pozycji zdefiniowany w art. 2 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 648/2012;
26)
„infrastruktura rynku finansowego” oznacza, do celów niniejszego rozporządzenia, kontrahenta centralnego, o którym mowa w pkt 21 niniejszego artykułu, lub centralny depozyt papierów wartościowych, o którym mowa w pkt 23 niniejszego artykułu, którzy posiadają zezwolenie na prowadzenie działalności jako instytucja zgodnie z art. 8 dyrektywy 2013/36/UE;
27)
„bank rozwoju” oznacza każde przedsiębiorstwo lub jednostkę utworzoną lub utworzone przez państwo członkowskie, rząd centralny lub samorząd regionalny, które lub która udziela kredytów preferencyjnych w sposób niekonkurencyjny i nienastawiony na zysk, aby promować cele polityki publicznej tego rządu lub samorządu, pod warunkiem że ten rząd lub samorząd jest zobowiązany do ochrony gospodarczych podstaw tego przedsiębiorstwa lub tej jednostki i utrzymywania ich rentowności przez cały okres ich funkcjonowania, lub że przynajmniej 90 % ich finansowania pierwotnego lub 90 % udzielanych przez nie kredytów preferencyjnych jest bezpośrednio lub pośrednio gwarantowanych przez rząd centralny lub samorząd regionalny danego państwa członkowskiego;
28)
„kredyt preferencyjny” oznacza kredyt udzielony przez bank rozwoju lub bank pośredniczący na zasadach niekonkurencyjnych i w sposób nienastawiony na zysk w celu wspierania celów polityki publicznej rządu centralnego lub samorządu regionalnego danego państwa członkowskiego;
29)
„instytucja pośrednicząca” oznacza instytucję kredytową, która pośredniczy w udzielaniu kredytów preferencyjnych, pod warunkiem że nie udziela ich klientom końcowym.
SEKCJA 2
METODYKA
Artykuł 4
Ustalanie wysokości rocznych składek
1. Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ustalają wysokość rocznych składek wnoszonych przez poszczególne instytucje proporcjonalnie do ich profilu ryzyka, w oparciu o informacje przekazane przez te instytucje zgodnie z art. 14 i przy zastosowaniu metodyki określonej w niniejszej sekcji.
2. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ustala wysokość rocznej składki, o której mowa w ust. 1, na podstawie rocznego poziomu docelowego mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, z uwzględnieniem poziomu docelowego, który powinien zostać osiągnięty do dnia 31 grudnia 2024 r. zgodnie z art. 102 ust. 1 dyrektywy 2014/59/UE oraz na podstawie obliczanej kwartalnie średniej kwoty gwarantowanych depozytów w roku poprzednim dla wszystkich instytucji, które posiadają zezwolenie na prowadzenie działalności w danym państwie członkowskim.
Artykuł 5
Korekta podstawowej składki rocznej o ryzyko
1. Składki, o których mowa w art. 103 ust. 2 dyrektywy 2014/59/UE, oblicza się poprzez wyłączenie następujących zobowiązań:
a)
zobowiązań wewnątrzgrupowych z tytułu transakcji zawartych przez daną instytucję z instytucją, która należy do tej samej grupy, pod warunkiem że spełnione są wszystkie następujące warunki:
(i)
każda z tych instytucji ma siedzibę w Unii;
(ii)
każda z tych instytucji jest objęta tym samym nadzorem skonsolidowanym zgodnie z art. 6-17 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w sposób pełny i podlega odpowiednim procedurom z zakresu scentralizowanej oceny, pomiaru i kontroli ryzyka;
(iii)
nie istnieją obecnie i nie są przewidywane w przyszłości istotne przeszkody praktyczne lub prawne w odniesieniu do szybkiej spłaty zobowiązań w terminie ich wymagalności;
b)
zobowiązań zaciągniętych przez instytucję należącą do instytucjonalnego systemu ochrony, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 dyrektywy 2014/59/UE, i posiadającą pozwolenie właściwego organu na stosowanie art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w drodze umowy zawartej z inną instytucją, która jest członkiem tego samego instytucjonalnego systemu ochrony;
c)
w przypadku kontrahenta centralnego z siedzibą w państwie członkowskim, który skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 14 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, zobowiązań wynikających z działań rozliczeniowych zdefiniowanych w art. 2 pkt 3 tego rozporządzenia, w tym wynikających z wszelkich środków podejmowanych przez kontrahenta centralnego, aby spełnić wymogi dotyczące depozytów zabezpieczających, ustanowić fundusz na wypadek niewykonania zobowiązania oraz utrzymać wystarczające prefinansowane zasoby finansowe na pokrycie ewentualnych strat w ramach kaskadowego pokrywania strat zgodnie z tym rozporządzeniem, a także aby inwestować swoje zasoby finansowe zgodnie z art. 47 tego rozporządzenia;
d)
w przypadku centralnego depozytu papierów wartościowych, zobowiązań związanych z działalnością centralnego depozytu papierów wartościowych, w tym zobowiązań wobec uczestników lub usługodawców centralnego depozytu papierów wartościowych o terminie wymagalności krótszym niż siedem dni, wynikających z działalności, na której prowadzenie uzyskał on zezwolenie dotyczące świadczenia pomocniczych usług bankowych zgodnie z tytułem IV rozporządzenia (UE) nr 909/2014, lecz z wyłączeniem wszystkich innych zobowiązań wynikających z takiej działalności bankowej;
e)
w przypadku firm inwestycyjnych, zobowiązań wynikających z tytułu posiadania aktywów lub środków pieniężnych należących do klientów, w tym aktywów lub środków pieniężnych należących do klientów utrzymywanych w imieniu UCITS, jak określono w art. 1 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE (13), lub w imieniu alternatywnych funduszy inwestycyjnych, jak określono w art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE (14), pod warunkiem że taki klient podlega ochronie na mocy mającego zastosowanie prawa upadłościowego;
f)
w przypadku instytucji prowadzących działalność polegającą na udzielaniu kredytów preferencyjnych, zobowiązań instytucji pośredniczącej wobec instytucji inicjującej lub innego banku rozwoju lub innej instytucji pośredniczącej oraz zobowiązań pierwotnego banku rozwoju wobec stron zapewniających jego finansowanie w zakresie, w jakim kwota tych zobowiązań odpowiada kredytom preferencyjnymi tej instytucji.
2. Przy każdej indywidualnej transakcji zobowiązania, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b), są równomiernie odliczane od kwoty zobowiązań ogółem instytucji będących stronami transakcji lub umów, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b).
3. Do celów niniejszej sekcji obliczaną kwartalnie średnią roczną kwotę zobowiązań, o których mowa w ust. 1, z tytułu kontraktów na instrumenty pochodne, ustala się zgodnie z art. 429 ust. 6 i 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
Wartość przypisana zobowiązaniom z tytułu kontraktów na instrumenty pochodne nie może być jednak mniejsza niż 75 % wartości tych samych zobowiązań wynikającej ze stosowania przepisów dotyczących rachunkowości mających zastosowanie do danej instytucji do celów sprawozdawczości finansowej.
Jeżeli w ramach krajowych standardów rachunkowości mających zastosowanie do instytucji brak jest księgowej miary ekspozycji dla niektórych instrumentów pochodnych, ponieważ uznawane są one za pozycje pozabilansowe, instytucja zgłasza organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji sumę dodatnich wartości godziwych tych instrumentów pochodnych jako koszt odtworzenia i dodaje je do swoich wartości księgowych pozycji bilansowych.
4. Do celów niniejszej sekcji zobowiązania ogółem, o których mowa w ust. 1, nie uwzględniają wartości księgowej zobowiązań z tytułu kontraktów na instrumenty pochodne, uwzględniają natomiast odpowiednią wartość określoną zgodnie z ust. 3.
5. W celu sprawdzenia czy wszystkie warunki i wymagania, o których mowa w ust. 1-4, zostały spełnione, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji opiera się na odpowiednich ocenach dokonanych przez właściwe organy, które są udostępniane zgodnie z art. 90 dyrektywy 2014/59/UE.
Artykuł 6
Elementy ryzyka i wskaźniki ryzyka
1. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dokonuje oceny profilu ryzyka instytucji na podstawie następujących czterech elementów ryzyka:
a)
ekspozycja na ryzyko;
b)
stabilność i dywersyfikacja źródeł finansowania;
c)
znaczenie instytucji dla stabilności systemu finansowego lub gospodarki;
d)
dodatkowe wskaźniki ryzyka określone przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
2. Element „ekspozycja na ryzyko” składa się z następujących wskaźników ryzyka:
a)
fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne posiadane przez instytucję powyżej minimalnych wymogów dotyczących funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych;
b)
wskaźnik dźwigni;
c)
współczynnik kapitału podstawowego Tier I;
d)
łączna kwota ekspozycji na ryzyko podzielona przez aktywa ogółem.
3. Element „stabilności i dywersyfikacji źródeł finansowania” składa się z następujących wskaźników ryzyka:
a)
wskaźnik stabilnego finansowania netto;
b)
wskaźnik pokrycia wypływów netto.
4. Element „znaczenie instytucji dla stabilności systemu finansowego lub gospodarki” składa się ze wskaźnika „udział w kredytach i depozytach międzybankowych w Unii Europejskiej, odzwierciedlający znaczenie instytucji dla gospodarki państwa członkowskiego prowadzenia przedsiębiorstwa”.
5. Element „dodatkowe wskaźniki ryzyka określone przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji” składa się z następujących wskaźników:
a)
działalność handlowa, ekspozycje pozabilansowe, instrumenty pochodne, stopień złożoności oraz możliwość restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;
b)
przynależność do instytucjonalnego systemu ochrony;
c)
skala wcześniejszego nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego.
Określając poszczególne wskaźniki ryzyka w ramach elementu „dodatkowe wskaźniki ryzyka określone przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uwzględnia znaczenie tych wskaźników w świetle prawdopodobieństwa, że dana instytucja zostanie poddana restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i związanego z tym prawdopodobieństwa skorzystania z mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, w przypadku gdy instytucja ta zostanie poddana restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
6. Określając wskaźniki „działalność handlowa, ekspozycje pozabilansowe, instrumenty pochodne, stopień złożoności oraz możliwość restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”, o których mowa w ust. 5 lit. a), organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uwzględnia opisane poniżej kwestie.
a)
Wzrost profilu ryzyka instytucji ze względu na:
(i)
znaczenie działalności handlowej w stosunku do sumy bilansowej, poziomu funduszy własnych, stopnia ryzyka ekspozycji i ogólnego modelu biznesowego;
(ii)
znaczenie ekspozycji pozabilansowych w stosunku do sumy bilansowej, poziomu funduszy własnych i stopnia ryzyka ekspozycji;
(iii)
znaczenie kwoty instrumentów pochodnych w stosunku do sumy bilansowej, poziomu funduszy własnych, stopnia ryzyka ekspozycji i ogólnego modelu biznesowego;
(iv)
zakres, w jakim zgodnie z tytułem II rozdział II dyrektywy 2014/59/UE model biznesowy i strukturę organizacyjną instytucji uznaje się za złożone.
b)
Obniżenie profilu ryzyka instytucji ze względu na:
(i)
względną kwotę instrumentów pochodnych, które są rozliczane za pośrednictwem partnera centralnego (CCP);
(ii)
zakres, w jakim zgodnie z tytułem II rozdział II dyrektywy 2014/59/UE instytucja może zostać poddana restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji szybko i bez przeszkód prawnych.
7. Określając wskaźnik, o którym mowa w ust. 5 lit. b), organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uwzględnia następujące kwestie:
a)
czy kwota środków, które są niezwłocznie udostępniane do celów zarówno dokapitalizowania, jak i utrzymania płynności finansowej w celu udzielenia wsparcia danej instytucji w przypadku problemów jest wystarczająco duża, by umożliwić udzielenie wiarygodnego i skutecznego wsparcia tej instytucji;
b)
stopień pewności prawa lub pewności umownej, że środki, o których mowa w lit. a), muszą zostać w pełni wykorzystane przed wystosowaniem wniosku o nadzwyczajne wsparcie publiczne.
8. Wskaźnik ryzyka, o którym mowa w ust. 5 lit. c), przyjmuje wartość maksymalną w zakresie, o którym mowa w kroku 3 opisanym w załączniku I, w odniesieniu do:
a)
każdej instytucji, która należy do grupy poddanej restrukturyzacji po otrzymaniu jakichkolwiek środków publicznych lub równoważnych środków, takich jak środki pochodzące z mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, i w dalszym ciągu znajduje się w okresie restrukturyzacji lub likwidacji, z wyjątkiem ostatnich 2 lat wdrażania planu restrukturyzacji;
b)
każdej instytucji, która jest likwidowana, aż do zakończenia planu likwidacji (w zakresie, w jakim jest ona wciąż zobowiązana do wnoszenia składek).
W przypadku wszystkich innych instytucji wskaźnik ten przyjmuje minimalną wartość w zakresie, o którym mowa w kroku 3 opisanym w załączniku I.
9. Do celów ust. 6, 7 i 8 organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji opiera się na ocenach przeprowadzonych przez właściwe organy, jeżeli są one dostępne.
Artykuł 7
Względna waga każdego elementu ryzyka i wskaźnika ryzyka
1. Oceniając profil ryzyka każdej instytucji, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stosuje następujące wagi w odniesieniu do elementów ryzyka:
a)
ekspozycja na ryzyko: 50 %;
b)
stabilność i dywersyfikacja źródeł finansowania: 20 %;
c)
znaczenie instytucji dla stabilności systemu finansowego lub gospodarki: 10 %;
d)
dodatkowe wskaźniki ryzyka określone przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji: 20 %.
2. Względna waga wskaźników ryzyka, które organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oceniają, aby określić element „ekspozycja na ryzyko”, jest następująca:
a)
fundusze własne i zobowiązania kwalifikowalne posiadane przez instytucję powyżej minimalnych wymogów dotyczących funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych: 25 %;
b)
wskaźnik dźwigni: 25 %;
c)
współczynnik kapitału podstawowego Tier I: 25 %;
d)
łączna kwota ekspozycji na ryzyko podzielona przez aktywa ogółem: 25 %.
3. Każdy wskaźnik ryzyka w elemencie „stabilność i dywersyfikacja źródeł finansowania” ma jednakową wagę.
4. Względna waga każdego wskaźnika, który organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oceniają, aby określić element „dodatkowe wskaźniki ryzyka określone przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji”, jest następująca:
a)
działalność handlowa i ekspozycje pozabilansowe, instrumenty pochodne, stopień złożoności oraz możliwość restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji: 45 %;
b)
przynależność do instytucjonalnego systemu ochrony: 45 %;
c)
skala wcześniejszego nadzwyczajnego publicznego wsparcia finansowego: 10 %.
W przypadku zastosowania wskaźnika, o którym mowa w lit. b), organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji bierze pod uwagę względną wagę wskaźnika, o którym mowa w lit. a).
Artykuł 8
Zastosowanie wskaźników ryzyka w konkretnych przypadkach
1. W przypadku gdy właściwy organ przyznał instytucji odstępstwo zgodnie z art. 8 i 21 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, wskaźnik, o którym mowa w art. 6 ust. 3 lit. b) niniejszego rozporządzenia, stosowany jest przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na poziomie wydzielonej podgrupy płynnościowej. Wynik uzyskany za pomocą tego wskaźnika na poziomie wydzielonej podgrupy płynnościowej zostaje przypisany do każdej instytucji, która należy do wydzielonej podgrupy płynnościowej, do celów obliczania wskaźnika ryzyka tej instytucji.
2. W przypadku gdy właściwy organ w pełni odstąpił od stosowania wymogów kapitałowych wobec instytucji na poziomie indywidualnym zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, a organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji również w pełni odstąpił od stosowania na poziomie indywidualnym minimalnych wymogów dotyczących funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych wobec tej samej instytucji zgodnie z art. 45 ust. 12 dyrektywy 2014/59/UE, wskaźnik, o którym mowa w art. 6 ust. 2 lit. a) niniejszego rozporządzenia, może być obliczany na poziomie skonsolidowanym. Wynik uzyskany za pomocą tego wskaźnika na poziomie skonsolidowanym zostaje przypisany do każdej instytucji, która należy do grupy, do celów obliczania wskaźnika ryzyka tej instytucji.
3. W przypadku gdy właściwy organ przyznał instytucji odstępstwo w innych okolicznościach określonych w rozporządzeniu (UE) nr 575/2013, odpowiednie wskaźniki mogą być obliczane na poziomie skonsolidowanym. Wynik uzyskany za pomocą tych wskaźników na poziomie skonsolidowanym zostaje przypisany do każdej instytucji, która należy do grupy, do celów obliczania wskaźników ryzyka tej instytucji.
Artykuł 9
Stosowanie korekty ryzyka na potrzeby obliczania podstawowych składek rocznych
1. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określa mnożnik dodatkowej korekty ryzyka dla każdej instytucji poprzez połączenie wskaźników ryzyka, o których mowa w art. 6, zgodnie ze wzorem i procedurami określonymi w załączniku I.
2. Nie naruszając przepisów art. 10, składka roczna każdej instytucji ustalana jest w odniesieniu do każdego okresu składkowego przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przez pomnożenie podstawowej składki rocznej przez mnożnik dodatkowej korekty ryzyka, zgodnie ze wzorem i procedurami określonymi w załączniku I.
3. Mnożnik korekty ryzyka mieści się w przedziale od 0,8 do 1,5.
Artykuł 10
Składki roczne wnoszone przez małe instytucje
1. Instytucje, których zobowiązania ogółem pomniejszone o fundusze własne i depozyty gwarantowane wynoszą nie więcej niż 50 000 000 EUR i których aktywa ogółem wynoszą mniej niż 1 000 000 000 EUR, wnoszą kwotę ryczałtową w wysokości 1 000 EUR jako składkę roczną we wszystkich okresach składkowych.
2. Instytucje, których zobowiązania ogółem pomniejszone o fundusze własne i depozyty gwarantowane wynoszą powyżej 50 000 000 EUR, ale nie więcej niż 100 000 000 EUR i których aktywa ogółem wynoszą mniej niż 1 000 000 000 EUR, wnoszą kwotę ryczałtową w wysokości 2 000 EUR jako składkę roczną we wszystkich okresach składkowych.
3. Instytucje, których zobowiązania ogółem pomniejszone o fundusze własne i depozyty gwarantowane wynoszą powyżej 100 000 000 EUR, ale nie więcej niż 150 000 000 EUR i których aktywa ogółem wynoszą mniej niż 1 000 000 000 EUR, wnoszą kwotę ryczałtową w wysokości 7 000 EUR jako składkę roczną we wszystkich okresach składkowych.
4. Instytucje, których zobowiązania ogółem pomniejszone o fundusze własne i depozyty gwarantowane wynoszą powyżej 150 000 000 EUR, ale nie więcej niż 200 000 000 EUR i których aktywa ogółem wynoszą mniej niż 1 000 000 000 EUR, wnoszą kwotę ryczałtową w wysokości 15 000 EUR jako roczną składkę we wszystkich okresach składkowych.
5. Instytucje, których zobowiązania ogółem pomniejszone o fundusze własne i depozyty gwarantowane wynoszą powyżej 200 000 000 EUR, ale nie więcej niż 250 000 000 EUR i których aktywa ogółem wynoszą mniej niż 1 000 000 000 EUR, wnoszą kwotę ryczałtową w wysokości 26 000 EUR jako składkę roczną we wszystkich okresach składkowych.
6. Instytucje, których zobowiązania ogółem pomniejszone o fundusze własne i depozyty gwarantowane wynoszą powyżej 250 000 000 EUR, ale nie więcej niż 300 000 000 EUR i których aktywa ogółem wynoszą mniej niż 1 000 000 000 EUR, wnoszą kwotę ryczałtową w wysokości 50 000 EUR jako składkę roczną we wszystkich okresach składkowych.
7. Nie naruszając przepisów ust. 8, jeżeli instytucja przedstawi wystarczające dowody, że kwota ryczałtowa, o której mowa w ust. 1-6, jest wyższa niż składka obliczona zgodnie z art. 5, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stosuje niższą kwotę.
8. Niezależnie od przepisów ust. 1-6 organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może przyjąć uzasadnioną decyzję stanowiącą, że dana instytucja posiada profil ryzyka, który jest nieproporcjonalny w stosunku do jej niewielkich rozmiarów, i stosować art. 5, 6, 7, 8 i 9 w stosunku do tej instytucji. Decyzja ta zostaje przyjęta w oparciu o następujące kryteria:
(a)
model biznesowy instytucji;
(b)
informacje przekazane przez tę instytucję zgodnie z art. 14;
(c)
elementy ryzyka i wskaźniki ryzyka, o których mowa w art. 6;
(d)
ocena organu właściwego w odniesieniu do profilu ryzyka tej instytucji.
9. Ustępy 1-8 nie mają zastosowania do instytucji, których zobowiązania ogółem pomniejszone o fundusze własne i depozyty gwarantowane mają wartość nie większą niż 300 000 000 EUR po wyłączeniu zobowiązań, o których mowa w art. 5 ust. 1.
10. Wyłączenia, o których mowa w art. 5 ust. 1, nie są uwzględniane przy stosowaniu ust. 1-9 w odniesieniu do instytucji, których zobowiązania ogółem pomniejszone o fundusze własne i depozyty gwarantowane wynoszą nie więcej niż 300 000 000 EUR przed wyłączeniem zobowiązań, o których mowa w art. 5 ust. 1.
Artykuł 11
Składki roczne instytucji objętych zakresem art. 45 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE
1. Nie naruszając przepisów art. 10, składki roczne instytucji, o których mowa w art. 45 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE, oblicza się zgodnie z art. 9 na podstawie 50 % ich podstawowej składki rocznej.
2. W przypadku gdy w stosunku do instytucji, o której mowa w art. 45 ust. 3 dyrektywy 2014/59/UE, w państwie członkowskim stosowany jest mechanizm finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do któregokolwiek z celów, o których mowa w art. 101 dyrektywy 2014/59/UE, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może podjąć uzasadnioną decyzję stanowiącą, że art. 5, 6, 7, 8 i 9 mają zastosowanie do tych instytucji, które mają profil ryzyka podobny do profilu ryzyka instytucji, która wykorzystała mechanizm finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji do któregokolwiek z celów, o których mowa w art. 101 dyrektywy 2014/59/UE, albo wyższy. Określając podobieństwo profilu ryzyka, organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji uwzględnia następujące kwestie w celu podjęcia uzasadnionej decyzji:
(e)
model biznesowy tej instytucji;
(f)
informacje przekazane przez tę instytucję zgodnie z art. 14;
(g)
elementy ryzyka i wskaźniki ryzyka, o których mowa w art. 6;
(h)
ocena organu właściwego w odniesieniu do profilu ryzyka tej instytucji.
Artykuł 12
Instytucje niedawno objęte nadzorem lub zmiana statusu
1. W przypadku gdy instytucja jest instytucją niedawno objętą nadzorem jedynie w odniesieniu do części okresu składkowego, częściową składkę określa się, stosując metodę określoną w sekcji 3 do kwoty jej składki rocznej obliczonej podczas kolejnego okresu składkowego poprzez odniesienie do liczby pełnych miesięcy okresu składkowego, podczas którego instytucja ta jest objęta nadzorem.
2. Zmiana statusu instytucji, w tym małej instytucji, podczas okresu składkowego nie może mieć wpływu na wysokość składki rocznej, która ma zostać wniesiona w danym roku.
Artykuł 13
Proces pobierania składek rocznych
1. Najpóźniej do dnia 1 maja każdego roku organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powiadamia każdą z instytucji, o których mowa w art. 2, o swojej decyzji określającej wysokość składki rocznej należnej od każdej z tych instytucji.
2. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powiadamia o tej decyzji w dowolny z następujących sposobów:
(i)
drogą elektroniczną lub innymi porównywalnymi środkami komunikacji umożliwiającymi potwierdzenie odbioru;
(j)
listem poleconym za potwierdzeniem odbioru.
3. W decyzji określa się warunki i środki wnoszenia składek rocznych oraz udział nieodwołalnych zobowiązań do płatności, o których mowa w art. 103 dyrektywy 2014/59/UE, które każda instytucja może wykorzystać. Organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przyjmuje zabezpieczenie tylko wówczas, gdy rodzaj zabezpieczenia pozwala na jego szybkie upłynnienie oraz na warunkach umożliwiających szybkie upłynnienie, w tym - w przypadku decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - w czasie weekendu. Zabezpieczenie powinno być wyceniane ostrożnie, aby odzwierciedlać znaczne pogorszenie warunków rynkowych.
4. Bez uszczerbku dla jakiegokolwiek innego środka, którym dysponuje organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku częściowego wniesienia składki, niewniesienia jej lub niezgodności z wymogami określonymi w decyzji, dana instytucja ponosi dzienną karę pieniężną obliczoną w oparciu o kwotę pozostającą do spłaty.
Dzienną karę pieniężną oblicza się, naliczając od terminu uiszczenia składki dzienne odsetki od należnej kwoty według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego głównych operacji refinansowania, opublikowanej w serii C Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, obowiązującej w pierwszym dniu kalendarzowym miesiąca, w którym upływa termin uiszczenia składki, powiększonej o 8 punktów procentowych.
5. W przypadku gdy instytucja jest instytucją niedawno objętą nadzorem jedynie w odniesieniu do części okresu składkowego, jej częściową składkę roczną pobiera się wraz ze składką roczną należną za kolejny okres składkowy.
SEKCJA 3
ASPEKTY ADMINISTRACYJNE I KARY
Artykuł 14
Obowiązki w zakresie sprawozdawczości
1. Instytucje przedstawiają organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ostatnie zatwierdzone roczne sprawozdanie finansowe przed dniem 31 grudnia roku poprzedzającego okres składkowy, wraz z opinią biegłego rewidenta lub firmy audytorskiej, zgodnie z art. 32 dyrektywy 2013/34/UE Parlamentu Europejskiego i Rady (15).
2. Instytucje przedstawiają organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji co najmniej informacje, o których mowa w załączniku II, na poziomie poszczególnych podmiotów.
3. Informacje, o których mowa w załączniku II, włączone do wymogów w zakresie sprawozdawczości nadzorczej ustanowionych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 680/2014 (16) lub, w stosownym przypadku, do wszelkich innych wymogów dotyczących sprawozdawczości nadzorczej, które mają zastosowanie do instytucji na mocy prawa krajowego, powinny zostać przekazane organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zgodnie z danymi przedstawionymi przez instytucję w ostatnim właściwym sprawozdaniu nadzorczym przedłożonym właściwemu organowi za rok referencyjny rocznego sprawozdania finansowego, o którym mowa w ust. 1.
4. Informacje, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, przedstawiane są najpóźniej do dnia 31 stycznia każdego roku, za rok kończący się dnia 31 grudnia poprzedniego roku lub za mający zastosowanie odpowiedni rok obrachunkowy. Jeżeli dzień 31 stycznia nie jest dniem roboczym, informacje przedstawiane są w kolejnym dniu roboczym.
5. W przypadku gdy informacje lub dane przedkładane organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podlegają aktualizacji lub korekcie, taka aktualizacja lub korekta jest niezwłocznie przedkładana organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
6. Instytucje przedkładają informacje, o których mowa w załączniku II, w formatach danych i zgodnie ze sposobem przedstawienia danych określonymi przez organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.
7. Informacje przekazane zgodnie z ust. 2 i 3 podlegają wymogom dotyczącym poufności i tajemnicy zawodowej określonym w art. 84 dyrektywy 2014/59/UE.
Artykuł 15
Obowiązek wymiany informacji przez organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji
1. Do celów obliczenia mianownika przewidzianego w elemencie ryzyka, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit. c), do dnia 15 lutego każdego roku organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przekazują Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Bankowego (EUNB) informacje otrzymane od wszystkich instytucji posiadających siedzibę na ich terytorium, dotyczące zobowiązań międzybankowych i depozytów międzybankowych, o których mowa w załączniku I, na poziomie zagregowanym.
2. Do dnia 1 marca każdego roku EUNB przekazuje każdemu organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wartość mianownika elementu ryzyka, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit. c).
Artykuł 16
Obowiązki w zakresie sprawozdawczości dla systemów gwarancji depozytów
1. Do dnia 31 stycznia każdego roku systemy gwarancji depozytów przedstawiają organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obliczenie średniej kwoty depozytów gwarantowanych w poprzednim roku, w ujęciu kwartalnym, w odniesieniu do wszystkich instytucji kredytowych będących ich członkami.
2. Informację tę przekazuje się zarówno na poziomie indywidualnym, jak i zagregowanym danej instytucji kredytowej w celu umożliwienia organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji określenia rocznego poziomu docelowego mechanizmu finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zgodnie z art. 4 ust. 2 oraz określenia podstawowej rocznej składki każdej instytucji zgodnie z art. 5.
Artykuł 17
Egzekwowanie przepisów
1. W przypadku gdy instytucje nie dostarczyły wszystkich informacji, o których mowa w art. 14, w terminie przewidzianym w tym artykule organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wykorzystuje dane szacunkowe lub własne założenia, aby obliczyć wysokość składki rocznej danej instytucji.
2. W przypadku gdy informacji nie przedstawiono do dnia 31 stycznia każdego roku organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji może przypisać danej instytucji najwyższy mnożnik korekty ryzyka, o którym mowa w art. 9.
3. W przypadku gdy informacje przedstawione przez instytucje organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji ulegają przekształceniu lub zmianie organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dokonuje korekty składki rocznej zgodnie z aktualnymi informacjami na temat obliczania składki rocznej danej instytucji w odniesieniu do kolejnego okresu składkowego.
4. Jakakolwiek różnica między składką roczną obliczoną i wniesioną na podstawie informacji, które uległy przekształceniu lub zmianie, a składką roczną, która powinna zostać wniesiona w następstwie korekty składki rocznej, uwzględniana jest w kwocie składki rocznej należnej w kolejnym okresie składkowym. Korekty dokonuje się poprzez obniżenie lub podwyższenie składek w kolejnym okresie składkowym.
Artykuł 18
Sankcje administracyjne i inne środki administracyjne
Organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji mogą nałożyć sankcje administracyjne i inne środki administracyjne, o których mowa w art. 110 dyrektywy 2014/59/UE, na osoby lub podmioty, które są odpowiedzialne za naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia.
SEKCJA 4
UZGODNIENIA O WSPÓŁPRACY
Artykuł 19
Uzgodnienia o współpracy
1. W celu zagwarantowania, że składki są faktycznie wnoszone, właściwe organy wspierają organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w zakresie wykonywania wszelkich zadań na podstawie niniejszego rozporządzenia, jeżeli te ostatnie wystąpią z takim wnioskiem.
2. Na wniosek właściwe organy dostarczają organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dane kontaktowe instytucji, którym przekazywana jest decyzja, o której mowa w art. 13 ust. 1, najpóźniej do dnia 1 kwietnia każdego roku lub kolejnego dnia roboczego, jeżeli dzień 1 kwietnia nie jest dniem roboczym. Dane te obejmują nazwę osoby prawnej, imię i nazwisko osoby fizycznej reprezentującej osobę prawną, adres, adres poczty elektronicznej, numer telefonu, faksu lub wszelkie inne informacje umożliwiające identyfikację danej instytucji.
3. Właściwe organy przekazują organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wszelkie informacje umożliwiające organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji obliczenie składek rocznych, w szczególności wszelkie informacje dotyczące dodatkowej korekty ryzyka i odpowiednich odstępstw, które właściwe organy przyznały instytucjom zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE i rozporządzeniem (UE) nr 575/2013.
SEKCJA 5
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 20
Przepisy przejściowe
1. W przypadku gdy informacje wymagane przez szczegółowy wskaźnik, o którym mowa w załączniku II, nie są uwzględnione w mającym zastosowanie wymogu w zakresie sprawozdawczości, o którym mowa w art. 14, za rok referencyjny, dany wskaźnik ryzyka nie ma zastosowania, aż do momentu rozpoczęcia stosowania tego wymogu w zakresie sprawozdawczości nadzorczej. Waga innych dostępnych wskaźników ryzyka jest przeskalowywana proporcjonalnie do ich wagi, zgodnie z art. 7, tak aby suma ich wag wynosiła 1. W 2015 r., w przypadku gdy jakakolwiek z informacji wymaganych zgodnie z art. 16 nie będzie do dyspozycji systemu gwarancji depozytów do dnia 31 stycznia do celów obliczania rocznego poziomu docelowego, o którym mowa w art. 4 ust. 2, lub podstawowej składki rocznej każdej instytucji, o której mowa w art. 5, po powiadomieniu przez system gwarancji depozytów dane instytucje kredytowe przedstawiają te informacje organom ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przed tą datą. W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 1, w odniesieniu do składek, które mają zostać wniesione w 2015 r., organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji powiadamiają każdą instytucję o swojej decyzji określającej wysokość składek rocznych, które mają zostać przez nie wniesione, najpóźniej do dnia 30 listopada 2015 r.
2. W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 4 i w odniesieniu do składek, które mają zostać wniesione w 2015 r., kwota należna zgodnie z decyzją, o której mowa w art. 13 ust. 3, zostaje wniesiona do dnia 31 grudnia 2015 r.
3. W drodze odstępstwa od art. 14 ust. 4 i w odniesieniu do informacji, które mają być przekazane organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w 2015 r., informacje, o których mowa w tym ustępie, są przekazywane najpóźniej do dnia 1 września 2015 r.
4. W drodze odstępstwa od art. 16 ust. 1 systemy gwarancji depozytów przekazują do dnia 1 września 2015 r. organowi ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji informację na temat kwoty depozytów gwarantowanych według stanu na dzień 31 lipca 2015 r.
5. Przed końcem początkowego okresu, o którym mowa w art. 69 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 806/2014/UE, państwa członkowskie mogą zezwolić instytucjom, których zobowiązania ogółem pomniejszone o fundusze własne i depozyty gwarantowane wynoszą powyżej 300 000 000 EUR i których aktywa ogółem wynoszą nie więcej niż 3 000 000 000 EUR, aby zapłaciły kwotę ryczałtową w wysokości 50 000 EUR za pierwsze 300 000 000 EUR zobowiązań ogółem pomniejszonych o fundusze własne i depozyty gwarantowane. W przypadku gdy zobowiązania ogółem pomniejszone o fundusze własne i depozyty gwarantowane wynoszą powyżej 300 000 000 EUR instytucje te wnoszą składki zgodnie z art. 4-9 niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 21
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2015 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 21 października 2014 r.