PROVÁDĚCÍ ROZHODNUTÍ KOMISE
ze dne 16. října 2014,
kterým se stanoví prováděcí pravidla k rozhodnutí Evropského parlamentu a Rady č. 1313/2013/EU o mechanismu civilní ochrany Unie a zrušují rozhodnutí Komise 2004/277/ES, Euratom a 2007/606/ES, Euratom
(oznámeno pod číslem C(2014) 7489)
(Text s významem pro EHP)
(2014/762/EU)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na rozhodnutí Evropského parlamentu a Rady č. 1313/2013/EU ze dne 17. prosince 2013 o mechanismu civilní ochrany Unie (1), a zejména na čl. 32 odst. 1 uvedeného rozhodnutí,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Obecným cílem mechanismu civilní ochrany Unie (dále jen „mechanismus Unie“) je posilovat spolupráci mezi Unií a členskými státy a usnadňovat koordinaci v oblasti civilní ochrany s cílem zlepšit účinnost systémů pro předcházení přírodním a člověkem způsobeným katastrofám, připravenost a odezvu na ně.
(2)
Jelikož mohou katastrofy udeřit kdykoli, mělo by středisko pro koordinaci odezvy na mimořádné události (Emergency Response Coordination Centre, ERCC) zřízené podle článku 7 rozhodnutí č. 1313/2013/EU v kteroukoli dobu zajišťovat úzké styky s kontaktními místy v členských státech.
(3)
Společný komunikační a informační systém pro mimořádné události (CECIS) je důležitým prvkem mechanismu Unie, protože by měl zajišťovat pravost, integritu a důvěrnost informací vyměňovaných mezi členskými státy v běžných podmínkách i při mimořádných událostech. Vzhledem ke zvláštnostem reakce na nehody způsobující znečištění moří by měla být vytvořena samostatná verze CECIS umožňující přístup sekretariátům regionálních úmluv pro mořské prostředí a třetím zemím, které mají společné regionální moře s Unií.
(4)
Aby se zajistila provozní účinnost, měly by být stanoveny minimální požadavky pro moduly, další kapacity pro odezvu a odborníky určené podle čl. 9 odst. 1 rozhodnutí č. 1313/2013/EU, jakož i pro operační požadavky, fungování a interoperabilitu těchto modulů, jak je stanoveno v čl. 9 odst. 2 rozhodnutí č. 1313/2013/EU. Zejména pro moduly platí, že by měly být schopny po určitou dobu pracovat samostatně, být rychle připraveny k nasazení a interoperabilní. Za účelem posílení interoperability modulů je třeba zavést opatření na úrovni Unie a členských států.
(5)
V oblasti kapacit by měly být stanoveny a pravidelně přezkoumávány cíle pro evropskou kapacitu pro odezvu na mimořádné události (EERC), aby byl pro nasazení v rámci mechanismu Unie k dispozici dostatečný počet všech potřebných typů modulů, dalších kapacit pro odezvu a odborníků. Aby se zajistila jednotná minimální úroveň kvality a interoperability všech kapacit v rámci EERC, je třeba určit a pravidelně přezkoumávat požadavky na kvalitu a interoperabilitu.
(6)
Aby se potvrdilo, že kapacity v dobrovolném společném souboru kapacit splňují všechny nezbytné požadavky a případně využívají částečné spolufinancování „nákladů na úpravu“ ze strany Unie, je třeba stanovit certifikační a registrační postup, včetně prvků sebehodnocení. Tento certifikační a registrační postup by navíc měl zajišťovat odpovídající zeměpisnou vyváženost kapacit v souladu s rozmístěním rizik a zohlednit účast všech členských států, které projeví zájem.
(7)
Po zjištění potenciálních nedostatků v kapacitě pro odezvu v rámci EERC by Komise a členské státy měly mít možnost společně posoudit, zda nejsou k dispozici odpovídající kapacity v rámci nebo mimo rámec dobrovolného souboru. Členské státy, které je zajišťují jednotlivě nebo prostřednictvím konsorcií, by měly využívat částečného spolufinancování ze strany Unie za předpokladu, že je to nákladově efektivní a potvrzené na základě posouzení rizik.
(8)
Za účelem rozvoje fungování EERC by přístup členských států k dodatečným kapacitám pro řešení dočasných nedostatků při mimořádných katastrofách, tj. katastrofách, které svou povahou a rozsahem překračují to, co lze důvodně předpokládat a na což je možné se připravit, měl být částečně podpořen částkami spolufinancování z Unie prostřednictvím rámcových smluv, rámcových dohod o partnerství nebo podobných ujednání. Tyto kapacity by měly být zahrnuty do dobrovolného souboru kapacit pro nasazení v rámci mechanismu Unie.
(9)
Program odborné přípravy v rámci mechanismu Unie i nadále představuje zásadní prvek připravenosti pracovníků působících v oblasti civilní ochrany a zvládání katastrof a nasazených v souvislosti s mechanismem Unie. Rozsah programu je definován v čl. 13 odst. 1 rozhodnutí č. 1313/2013/EU a měl by zahrnovat fáze předcházení katastrofám, připravenosti a odezvy na ně.
(10)
Program mechanismu Unie zaměřený na cvičení by měl i nadále hrát důležitou úlohu pro praktickou připravenost na nasazení se zapojením mechanismu Unie a sdílení zkušeností získaných z provedených opatření v oblasti civilní ochrany v rámci mechanismu Unie. Program zaměřený na cvičení by se měl řídit strategickým rámcem, který stanoví cíle a úlohu cvičení v rámci mechanismu Unie, jakož i specifickými prioritami začleněnými do ročních pracovních programů.
(11)
Měl by být zaveden systematický, cílený a soudržný přístup ke shromažďování, analýze, šíření a uplatňování získaných zkušeností, který by se vztahoval na celý cyklus zvládání katastrof.
(12)
V rámci mechanismu Unie jsou pro zajištění účinné pomoci v případě katastrof důležité jasné operativní postupy pro odezvu na katastrofy, mimo jiné i pro příslušné mezinárodní organizace určené v souladu s čl. 16 odst. 1 rozhodnutí č. 1313/2013/EU.
(13)
Aby bylo dosaženo maximální účinnosti a účelnosti mechanismu Unie, měly by být všechny žádosti o pomoc a nabídky pomoci formulovány co nejkonkrétnějším způsobem, včetně všech nezbytných informací.
(14)
Za účelem zajištění účinné koordinace pomoci by ERCC mělo sdílet svá posouzení zásadních potřeb a svá doporučení pro nasazení prostředků z dobrovolného souboru kapacit se všemi členskými státy a vypracovávat odpovídající plány nasazení pro každou žádost o pomoc. Výběr kapacit z dobrovolného souboru by měl vycházet ze specifických a objektivních kritérií, jejichž priorita by měla být posouzena na základě stávajících operačních potřeb.
(15)
Aby se v rámci mechanismu Unie případně zlepšil čas potřebný na odezvu, měly by členské státy přijmout nezbytná předběžná opatření pro nasazení svých kapacit registrovaných v dobrovolném souboru.
(16)
Důležitým prvkem mechanismu Unie je dostupnost technických odborníků a odborníků v oblasti hodnocení a koordinace, včetně vedoucích týmů. Je třeba vymezit úkoly a funkce odborníků a postup pro jejich nasazení.
(17)
Článek 23 rozhodnutí č. 1313/2013/EU stanoví zvláštní ustanovení ohledně poskytování podpory na dopravu v případě katastrofy s cílem usnadnit rychlou a účinnou odezvu s pomocí mechanismu Unie. Je třeba stanovit pravidla a postupy vztahující se k žádostem členských států pro získání finanční podpory z Unie na dopravu pomoci do postižené země a ke zpracování těchto žádostí Komisí.
(18)
Z důvodů transparentnosti, soudržnosti a účinnosti je nutné vymezit informace, jež členské státy a Komise musí uvádět v žádostech o podporu na dopravu a v příslušných odpovědích.
(19)
V případě, že může být finanční pomoc Unie poskytnuta v souladu s rozhodnutím č. 1313/2013/EU, členské státy by měly mít možnost požádat buď o grant, nebo o dopravní službu.
(20)
Rozhodnutí Komise 2004/277/ES, Euratom (2) a 2007/606/ES, Euratom (3) by měla být zrušena.
(21)
Opatření stanovená tímto rozhodnutím jsou v souladu se stanoviskem Výboru pro civilní ochranu,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
KAPITOLA 1
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Předmět
Toto rozhodnutí stanoví podrobná prováděcí pravidla k rozhodnutí č. 1313/2013/EU, pokud jde o:
a)
komunikaci střediska pro koordinaci odezvy na mimořádné události (ERCC) s kontaktními místy členských států;
b)
složky společného komunikačního a informačního systému pro případy mimořádných událostí (CECIS), jakož i organizaci sdílení informací prostřednictvím CECIS;
c)
určení modulů, dalších kapacit pro odezvu a odborníků, jakož i operačních požadavků na fungování a interoperabilitu modulů, včetně jejich úkolů, kapacit, hlavních složek, soběstačnosti a nasazení;
d)
cíle v oblasti kapacit, požadavky na kvalitu a interoperabilitu a certifikační a registrační postup nezbytné pro fungování EERC, včetně finančních ujednání;
e)
určení a odstranění nedostatků v EERC;
f)
organizaci programu odborné přípravy, rámce pro cvičení a programu vyhodnocení získaných zkušeností;
g)
operativní postupy použitelné pro reakci na katastrofy uvnitř Unie, jakož i mimo Unii, včetně určení příslušných mezinárodních organizací;
h)
postup pro nasazování odborných týmů;
i)
organizování podpory při dopravě pomoci.
Článek 2
Definice
Pro účely tohoto rozhodnutí se rozumí:
1)
„žadatelem o pomoc“ členský stát nebo třetí země, které jsou zasažené katastrofou nebo bezprostředně ohrožené katastrofou nebo které očekávají, že budou bezprostředně ohrožené katastrofou, jakož i OSN a její agentury a další příslušné mezinárodní organizace specifikované v příloze VII;
2)
„pomocí v oblasti civilní ochrany“ týmy, odborníci nebo moduly určené k civilní ochraně s jejich vybavením a dále materiál nebo zásoby pro pomoc nutnou ke zmírnění okamžitých následků katastrofy;
3)
„rezervními kapacitami“ kapacity pro odezvu na katastrofy, jejichž dostupnost a rychlý přístup k těmto kapacitám jsou spolufinancovány podle čl. 21 odst. 2 písm. d) rozhodnutí č. 1313/2013/EU;
4)
„zásahovými týmy“ lidské a materiální zdroje, včetně modulů, vytvořené jedním nebo několika členskými státy pro zásahy v oblasti civilní ochrany;
5)
„týmem pro technickou pomoc a podporu“ lidské a materiální zdroje vytvořené jedním nebo několika členskými státy pro vykonávání pomocných prací, jak je uvedeno v příloze II.
KAPITOLA 2
STŘEDISKO PRO KOORDINACI ODEZVY NA MIMOŘÁDNÉ UDÁLOSTI (ERCC)
Článek 3
Komunikace ERCC s kontaktními místy členských států
1. Každý členský stát určí národní kontaktní místo pro ERCC, které bude mít nepřetržitý provoz. Za tímto účelem použije „profilovou kartu země“ podle přílohy I.
2. ERCC udržuje úzké styky s kontaktními místy členských států za účelem plnění svých obvyklých povinností a provádění operací odezvy podle tohoto rozhodnutí a rozhodnutí č. 1313/2013/EU.
KAPITOLA 3
SPOLEČNÝ KOMUNIKAČNÍ A INFORMAČNÍ SYSTÉM PRO MIMOŘÁDNÉ UDÁLOSTI (CECIS)
Článek 4
Struktura CECIS
Systém CECIS se skládá z těchto tří složek:
a)
síťová vrstva, která propojuje příslušné orgány a kontaktní místa v členských státech a ERCC;
b)
aplikační vrstva, která se skládá z databází a jiných informačních systémů potřebných pro fungování mechanismu Unie, a zejména databází nutných k:
i)
sdělování oznámení;
ii)
zajišťování komunikace a sdílení informací mezi ERCC a příslušnými orgány a kontaktními místy;
iii)
šíření zkušeností získaných při zásazích;
c)
bezpečnostní vrstva, která se skládá ze souboru systémů, pravidel a postupů potřebných k zajišťování pravosti, integrity a důvěrnosti údajů uložených v systému CECIS a vyměňovaných jeho prostřednictvím.
Článek 5
Bezpečnost informací
1. Systém CECIS je schopen bezpečně nakládat s dokumenty, databázemi a informačními systémy prostřednictvím celoevropské sítě pro zabezpečenou výměnu dat mezi státními správami (sTESTA) nebo srovnatelné sítě.
2. Dokumenty a informace klasifikované jako „EU CONFIDENTIAL“ nebo vyšší třídy důvěrnosti se předávají podle zvláštních ujednání mezi jejich původcem a příjemcem nebo příjemci, jak je stanoveno v rozhodnutí Komise 2001/844/ES, ESUO, Euratom (4).
Článek 6
Poskytování informací a aktualizace
1. Členské státy předávají Komisi příslušné informace na „profilové kartě země“, která je uvedena v příloze I.
2. Členské státy poskytnou informace o kontaktních místech a v případě potřeby o dalších službách, které se zabývají přírodními, technologickými a radiologickými katastrofami a haváriemi ohrožujícími životní prostředí, včetně znečištění moří v důsledku havárií.
3. Členské státy neprodleně oznámí Komisi veškeré změny informací uvedených v odstavcích 1 a 2.
4. Databáze CECIS obsahuje vymezený oddíl s informacemi o registraci a dostupnosti kapacit pro odezvu v rámci EERC. Komise zajistí nepřetržitý přístup do této databáze národním kontaktním místům civilní ochrany.
5. Členské státy zajistí, aby vymezený oddíl v databázi CECIS byl vždy aktualizován, pokud jde o status dostupnosti a všechny nezbytné faktické údaje týkající se příslušných vlastností všech registrovaných kapacit pro odezvu v rámci EERC.
6. Členské státy případně mohou udělit přístup do CECIS pouze k nahlížení dalším příslušným vnitrostátním orgánům.
Článek 7
Skupina uživatelů CECIS
Skupina uživatelů, která se skládá ze zástupců jmenovaných členskými státy, napomáhá Komisi při ověřování, zkoušení a dalším rozvoji systému CECIS.
Článek 8
Provádění a další rozvoj
1. Komise spravuje a dále rozvíjí systém CECIS, přičemž zohledňuje potřeby a požadavky členských států.
2. Členské státy zavedou pro CECIS na svém území v souladu se závazky učiněnými na základě „profilové karty země“ podle přílohy I odpovídající informační prostředí.
Článek 9
Systém CECIS na pomoc při znečištění moří
1. Komise zajistí, aby měly členské státy a Evropská agentura pro námořní bezpečnost prostřednictvím internetu k dispozici speciální aplikaci CECIS na pomoc při znečištění moří, která zohlední zvláštnosti reakce na mimořádné události na moři.
2. Aplikace je prostřednictvím internetu přístupná rovněž třetím zemím, které mají společné regionální moře s Unií. Sekretariátům příslušných regionálních úmluv pro mořské prostředí lze umožnit přístup ad hoc.
KAPITOLA 4
MODULY, TÝMY PRO TECHNICKOU POMOC A PODPORU, DALŠÍ KAPACITY PRO ODEZVU A ODBORNÍCI
Článek 10
Registrace modulů, týmů pro technickou pomoc a podporu, dalších kapacit pro odezvu a odborníků
1. Členské státy zaregistrují své moduly, týmy pro technickou pomoc a podporu, další kapacity pro odezvu a odborníky zjištěné podle čl. 9 odst. 6 rozhodnutí č. 1313/2013/EU v databázi CECIS.
2. Moduly, týmy pro technickou pomoc a podporu, další kapacity pro odezvu a odborníci předem vyčlenění pro EERC se zaregistrují do již dříve vymezeného oddílu databáze CECIS.
3. Informace uvedené v odstavcích 1 a 2 se v případě potřeby aktualizují.
Článek 11
Složení modulů, týmů pro technickou pomoc a podporu, dalších kapacit pro odezvu a odborníků
1. Moduly i týmy pro technickou pomoc a podporu mohou být složeny ze zdrojů jednoho nebo několika členských států.
2. Pokud se modul nebo tým pro technickou pomoc a podporu skládá z více než jedné složky, nasazení uvedeného modulu nebo týmu pro technickou pomoc a podporu může být při zásahu omezeno na složky nutné pro uvedený zásah.
Článek 12
Soběstačnost modulů
1. Podle přílohy II platí pro jednotlivé moduly tyto prvky soběstačnosti:
a)
vhodná ochrana před povětrnostními vlivy;
b)
zdroj elektrické energie a světla pokrývající spotřebu operační základny a vybavení nutného ke splnění mise;
c)
hygienická zařízení určená pro personál modulu;
d)
dostupnost potravin a vody pro personál modulu;
e)
vyšší a střední zdravotnický personál, zdravotnická zařízení a zdravotnické vybavení pro personál modulu;
f)
zařízení pro skladování a údržbu vybavení modulu;
g)
vybavení pro komunikaci s příslušnými partnery, zejména s těmi, kteří mají na starosti koordinaci na místě;
h)
místní přeprava;
i)
logistika, vybavení a personál, které umožňují zřídit operační základnu a zahájit plnění mise bezprostředně po příjezdu na místo.
2. Soulad s požadavky na soběstačnost zaručí členský stát nabízející pomoc některým z těchto způsobů:
a)
vybaví modul potřebným personálem, vybavením a spotřebním materiálem;
b)
provede nezbytná opatření na místě operace;
c)
provede nezbytná předběžná opatření pro spojení nesoběstačného zásahového týmu s týmem pro technickou pomoc a podporu, aby byly splněny požadavky uvedené v článku 13 před registrací příslušného modulu v souladu s čl. 10 odst. 1.
3. Doba, po kterou musí být na počátku plnění mise zaručena soběstačnost, nesmí být kratší než:
a)
96 hodin;
b)
období stanovená v příloze II.
Článek 13
Požadavky na moduly a týmy pro technickou pomoc a podporu
1. Moduly musí být v souladu s obecnými požadavky stanovenými v příloze II.
2. Týmy pro technickou pomoc a podporu musí splňovat obecné požadavky stanovené v příloze II.
3. Obecné požadavky stanovené v příloze II se občas revidují.
4. Členské státy přijmou nezbytná opatření, aby zajistily, že:
a)
moduly jsou schopné spolupracovat s jinými moduly;
b)
týmy pro technickou pomoc a podporu jsou schopné spolupracovat s jinými týmy pro technickou pomoc a podporu a příslušnými aktéry přímo na místě;
c)
složky modulu jsou schopné spolupracovat jako jeden modul;
d)
složky týmu pro technickou pomoc a podporu jsou schopné spolupracovat jako jeden tým pro technickou pomoc a podporu;
e)
moduly a týmy pro technickou pomoc a podporu jsou v případě nasazení mimo Unii schopny spolupracovat s mezinárodními kapacitami pro reakci na katastrofy, které pomáhají postižené zemi;
f)
vedoucí týmů, jejich zástupci a styčné osoby modulů a týmů pro technickou pomoc a podporu se účastní vhodných vzdělávacích kurzů a cvičení podle článků 26 až 32, které organizuje Komise.
KAPITOLA 5
VÝVOJ EVROPSKÉ KAPACITY PRO ODEZVU NA MIMOŘÁDNÉ UDÁLOSTI (EERC) V PODOBĚ DOBROVOLNÉHO SOUBORU
Článek 14
Cíle kapacity
1. Cíle EERC v oblasti kapacit jsou stanoveny v příloze III.
2. Komise ve spolupráci s členskými státy nejméně jednou za dva roky posoudí vhodnost cílů v oblasti kapacit a případně je změní na základě rizik vyplývajících z vnitrostátních posouzení rizik nebo jiných příslušných vnitrostátních nebo mezinárodních zdrojů informací.
3. Členské státy poskytnou Komisi relevantní informace o rizicích potřebné pro posouzení cílů v oblasti kapacit.
Článek 15
Požadavky na kvalitu a interoperabilitu
1. Požadavky na kvalitu a interoperabilitu uvedené v příloze IV platí pro moduly, týmy pro technickou pomoc a podporu, další kapacity pro odezvu a odborníky v EERC.
2. Komise ve spolupráci s členskými státy nejméně jednou za dva roky posoudí vhodnost požadavků na kvalitu a interoperabilitu a případně je změní. Požadavky na kvalitu vycházejí ze zavedených mezinárodních norem, pokud tyto normy již existují.
Článek 16
Certifikační a registrační postup
1. Certifikační a registrační postupy uvedené v odstavcích 2 až 8 platí pro moduly, týmy pro technickou pomoc a podporu, další kapacity pro odezvu a odborníky v EERC.
2. K certifikaci a registraci dochází po splnění požadavků na kvalitu stanovených v příloze IV, s výjimkou rezervních kapacit, na které se vztahuje čl. 25 odst. 3.
3. Členské státy, které dávají pro začlenění do EERC k dispozici specifický modul, tým pro technickou pomoc a podporu, další kapacitu pro odezvu nebo odborníka, poskytnou informační prvky uvedené v příloze V.
4. Komise posoudí, zda začlenění daného modulu, týmu pro technickou pomoc a podporu, dalších kapacit pro odezvu nebo daného odborníka do EERC připadá v úvahu, a své závěry neprodleně oznámí příslušnému členskému státu. Komise v tomto posouzení zejména zohlední splnění požadavků na kvalitu, cíle v oblasti kapacit, úplnost předložených informací, zeměpisnou blízkost a účast všech členských států, jakož i další relevantní faktory, které stanoví předem a které lze použít na všechny srovnatelné moduly, týmy pro technickou pomoc a podporu, další kapacity pro odezvu nebo odborníky.
5. Připadá-li na základě poskytnutých informací nebo jakýchkoli dalších informací, které si Komise může od příslušného orgánu členského státu vyžádat, začlenění modulu, týmu pro technickou pomoc a podporu, další kapacity pro odezvu nebo odborníka do EERC v úvahu, zahájí Komise certifikační postup. V případech, kdy Komise na základě dostupných informací považuje požadavky na kvalitu a interoperabilitu za splněné, může modul, tým pro technickou pomoc a podporu, další kapacitu pro odezvu nebo odborníka zaregistrovat do dobrovolného souboru.
6. Komise příslušnému orgánu členského státu písemně sdělí své hodnocení požadavků ohledně požadované odborné přípravy, cvičení a/nebo pracovních seminářů a dalších relevantních podmínek pro certifikaci a registraci.
7. Jsou-li splněny všechny podmínky pro certifikaci, Komise prohlásí modul, tým pro technickou pomoc a podporu, další kapacitu pro odezvu nebo odborníka za certifikované pro EERC a sdělí tuto skutečnost členskému státu.
8. Certifikace modulu, týmu pro technickou pomoc a podporu, další kapacity pro odezvu nebo odborníka by měla být opětovně vyhodnocena nejpozději po třech letech, jsou-li přihlášeny k opětovné registraci do EERC.
9. Komise ve spolupráci s členskými státy nejméně jednou za dva roky posoudí vhodnost certifikačních a registračních postupů a případně je změní.
Článek 17
Finanční ujednání ohledně nákladů na úpravu
1. Členské státy mohou požádat o grant na financování nákladů na úpravu individuálně na jednotlivé moduly, týmy pro technickou pomoc a podporu nebo další kapacity pro odezvu, aniž by Komise zveřejnila výzvu k předkládání návrhů. Náklady na úpravu zahrnou nákladové položky stanovené v čl. 21 odst. 2 písm. c) rozhodnutí č. 1313/2013/EU.
2. Pro odůvodnění své žádosti členské státy Komisi předloží prováděcí plány pro náklady na úpravu, včetně odhadovaných nákladů a harmonogramu.
3. Komise posoudí a - pokud budou splněny příslušné požadavky - schválí prováděcí plány uvedené v odstavci 2 a stanoví, které z uvedených nákladů jsou způsobilé jako náklady na úpravu.
4. Po posouzení žádosti Komise rozhodne o udělení finanční pomoci.
5. Členské státy sdělí Komisi podrobnosti k nákladům vzniklým v souvislosti s náklady na úpravu.
KAPITOLA 6
ŘEŠENÍ NEDOSTATKŮ V KAPACITÁCH PRO ODEZVU
Článek 18
Monitorování pokroku vzhledem k cílům v oblasti kapacit
Komise ve spolupráci s členskými státy soustavně monitoruje pokrok, pokud jde o cíle v oblasti kapacit, zohledňuje přitom kapacity určené podle článku 20 a pravidelně informuje členské státy o svém hodnocení dosaženého pokroku. Komise dostatečně podrobně informuje členské státy o všech přetrvávajících nedostatcích v kapacitách pro odezvu.
Článek 19
Postup zjišťování nedostatků v kapacitách pro odezvu
1. V rámci monitorování pokroku, pokud jde o cíle v oblasti kapacit, Komise ve spolupráci s členskými státy hodnotí rozdíly mezi kapacitami členských států registrovanými v EERC a cíli v oblasti kapacit uvedenými v příloze III.
2. Komise a členské státy považují za kapacity vyčleněné pro EERC pouze ty kapacity, které byly registrovány jako kapacity poskytnuté členskými státy do EERC v souladu s článkem 16.
Článek 20
Postup zjišťování kapacit pro odezvu mimo EERC
1. Pokud Komise spolu s členskými státy zjistila potenciálně významné nedostatky v kapacitách pro odezvu podle článku 19 tohoto rozhodnutí, přezkoumá v souladu s čl. 12 odst. 2 rozhodnutí č. 1313/2013/EU spolu s členskými státy, zda jsou nezbytné kapacity k dispozici mimo EERC.
2. Komise považuje za kapacity, které jsou k dispozici mimo EERC, pouze tyto kapacity:
a)
kapacity registrované v CECIS;
b)
rezervní kapacity nebo
c)
kapacity, které nespadají pod písmena a) nebo b), avšak které mohou být členskému státu či členským státům snadno poskytnuty v požadovaném objemu a na požadovaném místě, v požadované lhůtě a na potřebnou dobu.
3. Za účelem zjištění kapacit uvedených v odst. 2 písm. c) Komise zašle žádost vnitrostátním kontaktním místům, v níž vyloží podrobnosti posouzení potenciálně významných nedostatků v kapacitách pro odezvu a vyzve členské státy, aby poskytly informace o všech kapacitách dostupných mimo EERC podle odst. 2 písm. c).
4. Komise v žádosti stanoví lhůtu k zaslání odpovědi až 60 kalendářních dnů; její přesná délka bude odpovídat očekávané složitosti zjištění kapacit uvedených v odstavci 2 ze strany členských států.
5. Členské státy ve stanovené lhůtě písemně informují Komisi o podrobnostech ohledně všech kapacit uvedených v odstavci 2.
6. Pokud členský stát neodpoví písemně ve stanovené lhůtě, má Komise pro účely tohoto posouzení za to, že v daném členském státě nejsou k dispozici žádné kapacity podle odstavce 2.
7. Na základě informací sdělených členskými státy a při zohlednění pouze těch kapacit, které jsou uvedeny v odstavci 2, Komise posoudí, zda tyto kapacity doplní nedostatečné kapacity pro odezvu zjištěné v souladu s článkem 19 tohoto rozhodnutí. Komise považuje nedostatky v kapacitách za odstraněné pouze tehdy, pokud součet objemu kapacit v rámci EERC a kapacit podle odstavce 2 odpovídá cílům v oblasti kapacit podle přílohy III, nebo tyto cíle překračuje.
Článek 21
Postup při řešení nedostatků v kapacitách pro odezvu
1. Pokud Komise spolu s členskými státy zjistila potenciálně významné nedostatky v kapacitách pro odezvu podle článku 19, které nelze odstranit v souladu s článkem 20, informuje písemně členské státy, přičemž specifikuje, co považuje za strategické nedostatky v kapacitách pro odezvu.
2. Komise písemně vyzve členské státy, aby strategické nedostatky v kapacitách pro odezvu podle čl. 12 odst. 3 rozhodnutí č. 1313/2013/EU odstranily.
3. Členské státy Komisi sdělí, zda, kdy a jak hodlají strategické nedostatky v kapacitách pro odezvu buď samostatně, nebo ve spolupráci s dalšími členskými státy řešit.
Článek 22
Podpora Komise při odstraňování nedostatků v kapacitách pro odezvu
1. Je-li pro odstranění strategických nedostatků v kapacitách pro odezvu podle čl. 12 odst. 3 a čl. 21 odst. 1 písm. j) rozhodnutí č. 1313/2013/EU potřebná finanční podpora ze strany Unie, zveřejní Komise výzvu k předkládání návrhů na podporu členských států.
2. Při odpovídání na výzvu k předkládání návrhů členské státy jednají v souladu čl. 21 odst. 1 písm. j) body iii) a iv) rozhodnutí č. 1313/2013/EU.
3. Členské státy mimo jiné uvedou požadované procento spolufinancování ze strany Unie.
Článek 23
Způsobilé náklady pro účely podpory při odstraňování nedostatků v kapacitách pro odezvu
1. Způsobilé jsou všechny náklady na vybavení, služby nebo lidské zdroje nezbytné pro prvotní vytvoření kapacit pro odezvu.
2. Způsobilé nejsou průběžné náklady na údržbu nebo provozní náklady.
KAPITOLA 7
ŘEŠENÍ DOČASNÝCH NEDOSTATKŮ PŘI MIMOŘÁDNÝCH KATASTROFÁCH
Článek 24
Finanční ujednání
1. Komise v ročním pracovním programu obecně vymezí požadovaný druh a množství rezervních kapacit, přičemž vezme v úvahu možnost určitých mimořádných typů katastrof v členských státech, či jejich mimořádnou intenzitu, nebo jiné faktory, které činí katastrofu mimořádnou, jako je souběžnost s jinou katastrofou, jakož i možnost přechodných nedostatků v těchto scénářích.
2. Komise pravidelně zahajuje potřebné finanční postupy k pokrytí nákladů stanovených v čl. 21 odst. 2 písm. d) rozhodnutí č. 1313/2013/EU, aby zajistila rychlý přístup k rezervním kapacitám vymezeným v ročním pracovním programu.
3. Rezervní kapacity spolufinancované Komisí doplňují stávající kapacity pro odezvu, které mají členské státy k dispozici v rámci své připravenosti na vnitrostátní úrovni; nenahrazují tedy stávající kapacity pro odezvu.
Článek 25
Podmínky pro poskytnutí finančního příspěvku Unie
1. Finanční příspěvek Unie se poskytne za podmínky, že členské státy, které se účastní finančních postupů podle čl. 24 odst. 2, akceptují podmínky vymezené v odstavcích 2 až 9. Komise může ve finančních postupech stanovit další podmínky.
2. Členské státy dají rezervní kapacity k dispozici jako součást dobrovolného souboru.
3. Rezervní kapacity splňují nezbytné požadavky na kvalitu a certifikaci vymezené ve finančních postupech podle čl. 24 odst. 2.
4. Rezervní kapacity jsou v dobrovolném souboru registrovány po celou dobu stanovenou v příslušných rámcových smlouvách, rámcových dohodách o partnerství nebo podobných ujednáních. Všechny podmínky a omezení uložené členským státem či členskými státy registrujícími kapacity musí být řádně odůvodněny operačními požadavky.
5. Rezervní kapacity nejsou způsobilé pro finanční pomoc podle článku 17.
6. Komise neprodleně informuje všechny členské státy prostřednictvím CECIS o rezervních kapacitách registrovaných v dobrovolném souboru.
7. Podle článku 11 rozhodnutí č. 1313/2013/EU jsou rezervní kapacity registrované v dobrovolném souboru k dispozici pro nasazení v rámci mechanismu Unie za stejných všeobecných podmínek jako ostatní kapacity registrované v dobrovolném souboru.
8. Rezervní kapacity registrované v dobrovolném souboru se na základě žádosti o pomoc prostřednictvím ERCC nasazují v souladu s operativními postupy pro reakci na katastrofy vymezenými v kapitole 11.
9. Rezervní kapacity registrované v dobrovolném souboru jsou k dispozici pro vnitrostátní využití v členských státech, které dostupnost kapacit spolufinancovaly. Před vnitrostátním využitím tyto členské státy konzultují středisko ERCC, aby se ubezpečily, že:
i)
nedošlo současně k žádné mimořádné katastrofě ani bezprostředně nehrozí taková katastrofa, která by si mohla vyžádat nasazení rezervní kapacity;
ii)
vnitrostátní využití nebude nepřiměřeně bránit rychlému přístupu dalších členských států v případě, že dojde k nové mimořádné katastrofě.
KAPITOLA 8
PROGRAM ODBORNÉ PŘÍPRAVY
Článek 26
Program odborné přípravy
1. Zavádí se program odborné přípravy, který zahrnuje předcházení katastrofám, připravenost a odezvu na ně. Program zahrnuje obecné a zvláštní kurzy a systém výměny odborníků. Program je zaměřen na cílové skupiny uvedené v článku 27.
2. Komise odpovídá za koordinaci a organizaci a za stanovení obsahu a rozvrhu programu odborné přípravy.
Článek 27
Účastníci
1. Cílovými skupinami programu odborné přípravy jsou:
a)
pracovníci členských států působící v oblasti civilní ochrany a zvládání katastrof, zejména vedoucí týmů, jejich zástupci a styčné osoby, odborníci členských států ve smyslu článku 41, včetně odborníků v oblasti předcházení a připravenosti, a klíčoví zaměstnanci národních kontaktních míst;
b)
zaměstnanci orgánů a agentur Unie;
c)
vybraní odborníci ze zemí evropské politiky sousedství, kandidátských zemí a potenciálních kandidátských zemí.
2. Kurzů odborné přípravy se mohou účastnit rovněž vybraní odborníci z:
a)
OSN a jejích agentur;
b)
mezinárodních organizací uvedených v příloze VII;
c)
třetích zemí, případně další relevantní činitelé.
3. Členské státy a Komise určí účastníky každé vzdělávací akce.
Článek 28
Kurzy odborné přípravy
1. Program se skládá ze souboru kurzů - úvodních, operativních a kurzů na řídicí úrovni.
2. Komise ve spolupráci s členskými státy stanoví počet kurzů, jejich obsah, osnovy a harmonogram, včetně podmínek přihlášení.
3. Komise zajistí, aby instruktoři a přednášející měli aktuální informace o relevantním vývoji mechanismu Unie.
Článek 29
Výměna odborníků
Systém výměny odborníků mezi členskými státy nebo s Komisí odborníkům umožňuje:
a)
získávat a sdílet zkušenosti;
b)
seznámit se s různými technikami a používanými pracovními postupy;
c)
studovat koncepce ostatních zúčastněných složek a institucí pro řešení mimořádných událostí.
Článek 30
Další vzdělávací akce
V případě potřeby a v souladu s ročním pracovním programem se zajistí další možnosti vzdělávání, aby byly pokryty potřeby, které prokazatelně přispívají k hladkému a účinnému provádění opatření civilní ochrany a zvládání katastrof.
Článek 31
Systém hodnocení
Komise zajistí soulad mezi úrovní vzdělávání a jeho obsahem. Za tímto účelem Komise zavede vhodný systém hodnocení prováděných vzdělávacích akcí.
KAPITOLA 9
RÁMEC PRO CVIČENÍ
Článek 32
Program cvičení, strategický rámec a priority
1. Komise zavede a bude řídit program cvičení civilní ochrany.
2. Program cvičení civilní ochrany je určován strategickým rámcem, který stanoví cíle a úlohy cvičení v rámci mechanismu Unie.
3. Cílem programu cvičení je především:
a)
zlepšit kapacity členských států pro odezvu, zejména pokud jde o týmy a další zdroje poskytované při asistenčních zásazích v rámci mechanismu Unie;
b)
zlepšit a ověřit postupy a zavést společný přístup pro koordinaci asistenčních zásahů v rámci mechanismu Unie a snížit dobu odezvy v případě závažných katastrof;
c)
posílit spolupráci mezi složkami civilní ochrany členských států a Komisí;
d)
vyvodit ponaučení ze získaných zkušeností a šířit je;
e)
otestovat uplatňování získaných zkušeností.
4. Obecné priority programu cvičení jsou stanoveny v dlouhodobém komplexním plánu. Tento plán obsahuje prvky příslušných krizových scénářů a související kapacity.
5. Komise:
a)
vypracuje ve spolupráci s členskými státy strategický rámec a dlouhodobý komplexní plán při současném zohlednění programu vyhodnocení získaných zkušeností a dalších relevantních informací;
b)
stanoví cíle cvičení, jakož i jejich úlohu ve vztahu k ostatním složkám mechanismu Unie a
c)
v pracovním programu každoročně předloží návrh specifických priorit cvičení v souladu s dlouhodobým komplexním plánem.
KAPITOLA 10
PROGRAM VYHODNOCENÍ ZÍSKANÝCH ZKUŠENOSTÍ
Článek 33
Sledování, analýza a hodnocení
1. Komise a členské státy sdílejí údaje, informace a hodnocení, které jsou pro ně nezbytné pro sledování, analýzu a hodnocení všech relevantních opatření civilní ochrany v rámci mechanismu Unie.
2. Komise vytvoří a spravuje databázi, kterou mohou členské státy a Komise využívat při sběru a sdílení údajů, při šíření zjištěných zkušeností a vytváření přehledu o stavu jejich uplatňování.
3. Komise usnadní zjišťování zkušeností od příslušných zúčastněných stran, mimo jiné prostřednictvím pořádání zasedání.
Článek 34
Podpora uplatňování zjištěných zkušeností
1. Komise zajistí, aby se zkušeností zjištěné Komisí, členskými státy a příslušnými zúčastněnými stranami promítly do rozhodovacího procesu s cílem dále rozvíjet mechanismus Unie.
2. Zjištěné zkušenosti mají zejména přispět ke stanovení:
a)
priorit programu odborné přípravy, případně včetně obsahu a osnov kurzů odborné přípravy, a programu cvičení;
b)
priorit každoročních výzev k předkládání návrhů na projekty v oblasti předcházení a připravenosti a
c)
priorit plánování činností uvedených v článku 10 rozhodnutí č. 1313/2013/EU.
3. Komise pravidelně informuje o programu vyhodnocení získaných zkušeností, včetně seznamu zjištěných poznatků, plánovaných nápravných opatření, pravomocí a lhůt, jakož i o stavu uplatňování zkušeností.
4. Členské státy pravidelně informují o pokroku, kterého bylo dosaženo při uplatňování zjištěných poznatků, které spadají do jejich vnitrostátní pravomoci.
KAPITOLA 11
OPERATIVNÍ POSTUPY PRO ODEZVU NA KATASTROFY
Článek 35
Žádosti o podporu a odezva
1. V případě katastrofy uvnitř Unie nebo v případě bezprostřední hrozby takové katastrofy Komise po obdržení žádosti o pomoc prostřednictvím CECIS provede podle situace a neprodleně opatření podle čl. 15 odst. 3 rozhodnutí č. 1313/2013/EU.
2. V případě katastrofy mimo Unii nebo v případě bezprostřední hrozby takové katastrofy, která může vyžadovat pomoc v oblasti civilní ochrany, může Komise informovat třetí zemi o možnosti požádat o pomoc v rámci mechanismu Unie.
3. Členský stát nebo třetí země, které jsou zasažené katastrofou nebo bezprostředně ohrožené katastrofou, zašlou, pokud chtějí požádat o pomoc v rámci mechanismu Unie, prostřednictvím svých příslušných vnitrostátních orgánů písemnou žádost o pomoc v oblasti civilní ochrany středisku ERCC. Pokud chce o pomoc v rámci mechanismu Unie požádat OSN a její agentury nebo jakákoli mezinárodní organizace uvedená v příloze VII, zašlou písemnou žádost o pomoc v oblasti civilní ochrany středisku ERCC.
4. Žadatel o pomoc poskytne ERCC všechny příslušné informace o situaci a zejména o zvláštních potřebách, požadované pomoci a místě zásahu.
5. Žadatel o pomoc informuje ERCC o harmonogramu, místě vstupu a lokalitě, pro kterou se žádá o pomoc, a o místním operativním kontaktním místě pro řízení katastrofy.
6. ERCC dle možností vypracuje specifické plány nasazení pro každou žádost o pomoc. Tyto plány obsahují doporučení pro poskytování pomoci, včetně výzev k nasazení modulů, týmů pro technickou pomoc a podporu, dalších kapacit pro odezvu a odborníků registrovaných v EERC, a posouzení možných zásadních potřeb. Specifické plány nasazení se řídí strukturou a popisem uvedeným v příloze VI a vycházejí z obecných předem vytvořených plánů podle čl. 15 odst. 3 písm. c) a čl. 16 odst. 3 písm. b) rozhodnutí č. 1313/2013/EU, které pokrývají nejdůležitější druhy rizik katastrof a berou v úvahu rizikové scénáře uvedené v posouzení rizik členských států. Specifické plány nasazení se předávají všem členským státům.
7. Při výběru kapacit z EERC se zohlední tato kritéria, jejichž důležitost může být závislá na zvláštnostech žádosti o pomoc:
a)
dostupnost;
b)
vhodnost;
c)
lokalita/vzdálenost;
d)
odhadované trvání dopravy a náklady na dopravu;
e)
předchozí zkušenosti;
f)
dřívější využití zdroje;
g)
další relevantní kritéria jako jazykové schopnosti nebo kulturní blízkost.
8. Není-li s členskými státy dohodnuto jinak, ERCC nevyzve členské státy, aby nasadily specifické kapacity z EERC do oblastí, kde probíhá nebo hrozí ozbrojený konflikt nebo kde nastaly okolnosti, kdy je ohrožena bezpečnost týmů.
9. Členské státy, které byly vyzvány k nasazení kapacit z EERC, sdělí EERC své konečné rozhodnutí o jejich nasazení podle čl. 11 odst. 7 rozhodnutí č. 1313/2013/EU. ERCC stanoví lhůtu, ve které by měl členský stát odpovědět. Tato lhůta vychází z povahy katastrofy a v žádném případě není kratší než dvě hodiny.
10. Žadatel o pomoc informuje ERCC, které nabídky pomoci přijal.
11. Pokud je pomoc nezbytná pro řešení zásadní potřeby a není dostupná nebo není dostupná v dostatečné míře v EERC, Komise prostřednictvím CECIS neprodleně informuje všechna vnitrostátní kontaktní místa o dostupné finanční podpoře Unie na dopravu podle čl. 23 odst. 3 písm. b) nařízení č. 1313/2013/EU.
12. Pokud jde o žádosti o zásahové týmy a prostředky, ERCC informuje členské státy o výběru žadatele o pomoc. Členské státy poskytující pomoc pravidelně informují ERCC o vysílání zásahových týmů a prostředků, včetně všech kapacit, které jsou součástí EERC.
13. Komise může v souladu s článkem 17 rozhodnutí č. 1313/2013/EU vybrat, jmenovat a vyslat tým odborníků pro podporu na místě.
Článek 36
Mise odborníků
1. Vyslaní odborníci provádějí úkoly stanovené v čl. 8 písm. d) rozhodnutí č. 1313/2013/EU. Pravidelně podávají zprávy orgánům žádajícího státu a ERCC.
2. ERCC průběžně informuje členské státy o pokroku mise odborníků.
3. Žadatel o pomoc pravidelně informuje ERCC o průběhu činností na místě.
4. V případě zásahů v třetích zemích vedoucí týmu pravidelně informuje ERCC o průběhu činností na místě.
5. ERCC shromažďuje všechny obdržené informace a předává je kontaktním místům a příslušným orgánům členských států.
Článek 37
Ukončení zásahu
1. Žádající členský stát nebo kterýkoli z členských států poskytujících pomoc informuje co nejdříve ERCC a vyslané odborníky a zásahové týmy, pokud se domnívá, že jeho pomoc již není zapotřebí nebo nemůže být déle poskytována. Řádné ukončení zásahu organizují vhodným způsobem žadatel o pomoc a členské státy. ERCC je o tom informováno.
2. Ve třetích zemích vedoucí týmu co nejdříve informuje ERCC v případě, že se po přiměřené konzultaci s žadatelem o pomoc domnívá, že pomoci již není zapotřebí, nebo že existují překážky bránící účinnému poskytování pomoci. ERCC předá tyto informace delegaci Unie v dané zemi, jakož i příslušným útvarům Komise, Evropské službě pro vnější činnost a členským státům. ERCC v koordinaci s žadatelem o pomoc zajistí řádné ukončení zásahu vyslaných odborníků a intervenčních týmů.
Článek 38
Podávání zpráv a získané zkušenosti
1. Příslušné orgány žadatele o pomoc a členských států, které poskytly pomoc, a také vyslaní odborníci mají možnost předložit své závěry ke všem aspektům zásahu ERCC. ERCC vypracuje souhrnnou zprávu o poskytnuté pomoci a všech relevantních získaných zkušenostech.
2. Dodatečně k ustanovením článků 33 a 34 sleduje ERCC spolu s členskými státy uplatňování získaných zkušeností za účelem zlepšení asistenčních zásahů v rámci mechanismu Unie.
Článek 39
Náklady
1. Není-li dohodnuto jinak, nese náklady na pomoc poskytnutou členskými státy žadatel o pomoc.
2. Každý členský stát poskytující pomoc může s přihlédnutím k povaze katastrofy a rozsahu škody nabídnout svou pomoc zcela nebo zčásti bezplatně. Daný členský stát se také může kdykoli zcela nebo zčásti vzdát náhrady svých nákladů.
3. Není-li dohodnuto jinak, žadatel o pomoc po dobu trvání zásahu zajistí asistenčním týmům ubytování a stravu a bezplatně jim doplňuje zásoby. Asistenční týmy jsou nicméně zpočátku logisticky nezávislé a soběstačné po určitou rozumnou dobu závisející na použitých prostředcích a o své situaci informují ERCC.
4. Náklady na vyslání odborníků a příslušnou logistickou podporu se hradí v souladu s čl. 22 písm. a) rozhodnutí č. 1313/2013/EU. Tyto náklady jsou způsobilé pro financování z prostředků Unie.
Článek 40
Náhrada škody
1. Členský stát žádající pomoc nebude od ostatních členských států žádat náhradu škody v případě, že daná škoda vznikne následkem asistenčního zásahu v rámci mechanismu Unie a tohoto rozhodnutí, neprokáže-li se, že vznikla podvodem či závažným pochybením.
2. V případě škody, kterou utrpěly třetí strany v důsledku asistenčních zásahů, spolupracuje členský stát žádající pomoc s členským státem poskytujícím pomoc, aby usnadnily náhradu této škody v souladu s platnými právními předpisy a příslušnými rámci.
KAPITOLA 12
POSTUP PRO NASAZOVÁNÍ ODBORNÝCH TÝMŮ
Článek 41
Kategorie odborníků
Členské státy zařadí odborníky do těchto kategorií:
a)
techničtí odborníci;
b)
odborníci na hodnocení;
c)
odborníci na koordinaci;
d)
vedoucí týmů.
Článek 42
Úkoly a funkce
1. Techničtí odborníci jsou schopni poskytovat poradenství o specifických, vysoce technických tématech a souvisejících rizicích a jsou k dispozici misím.
2. Odborníci na hodnocení jsou schopni provést hodnocení situace a poskytnout poradenství o vhodné reakci a jsou k dispozici misím.
3. Odborníky na koordinaci mohou být zástupci vedoucích týmu, osoby odpovědné za logistiku a komunikaci a případně další pracovníci. V případě potřeby mohou být techničtí odborníci a odborníci na hodnocení začleněni do koordinačního týmu, aby pomáhali vedoucímu týmu po celou dobu trvání mise.
4. Vedoucí týmu odpovídá za vedení hodnoticího a koordinačního týmu během zásahu. Udržuje kontakty s orgány dotčené země, s ERCC včetně styčného úředníka ERCC, s ostatními mezinárodními organizacemi a v případě asistenčních zásahů v rámci mechanismu Unie mimo členské státy také s delegací Unie v dané zemi.
5. Odborníci vysílaní na přípravné mise mohou být Komisí po dohodě s jejich jmenujícím členským státem pověřeni každou funkcí uvedenou v článku 41 a musejí být schopni poskytovat poradenství ohledně přiměřených opatření na zlepšení připravenosti, včetně správních kapacit, potřeby včasného varování, odborné přípravy, cvičení a zvyšování povědomí, a poskytovat o nich zprávy.
6. Odborníci vysílaní na preventivní mise mohou být Komisí po dohodě s jejich jmenujícím členským státem pověřeni každou funkcí uvedenou v článku 41 a musejí být schopni poskytovat poradenství ohledně přiměřených preventivních opatření a schopnosti zvládání rizik a poskytovat o nich zprávy.
Článek 43
Databáze odborníků
1. Údaje o odbornících uloží Komise v databázi odborníků a zpřístupní je prostřednictvím systému CECIS.
2. Odborníci registrovaní v EERC jsou v databázi podle odstavce 1 konkrétně identifikováni.
Článek 44
Požadavky na odbornou přípravu
Odborníci v případě potřeby absolvují program odborné přípravy zavedený v souladu s článkem 26.
Článek 45
Jmenování
V případě žádosti o pomoc jsou za jmenování dostupných odborníků a sdílení jejich kontaktních údajů s ERCC odpovědné členské státy.
Článek 46
Mobilizace a dohoda o poskytování služeb
1. ERCC je schopné mobilizovat a vyslat určené odborníky během velmi krátké doby po jejich jmenování do konkrétní mise členskými státy.
2. Komise s každým odborníkem podepíše dohodu o poskytování služeb, která obsahuje tyto prvky:
a)
cíle mise;
b)
mandát;
c)
předpokládané trvání mise;
d)
informace o místní kontaktní osobě;
e)
podmínky pojistného krytí;
f)
denní příspěvky na náhradu výdajů;
g)
specifické platební podmínky;
h)
pokyny pro technické odborníky, odborníky na hodnocení, odborníky na koordinaci a vedoucí týmů.
KAPITOLA 13
PODPORA DOPRAVY
Článek 47
Formy podpory dopravy
Podpora dopravy může mít tuto formu:
a)
sdružování a sdílení dopravních kapacit;
b)
zjištění zdrojů dopravy na komerčním trhu nebo z jiných zdrojů a usnadnění přístupu členských států k těmto zdrojům; nebo
c)
poskytnutí unijní podpory členským státům prostřednictvím grantů nebo dopravních služeb od soukromých či jiných subjektů.
Článek 48
Postup při podpoře dopravy prostřednictvím mechanismu Unie
1. U každé žádosti o podporu dopravy se použijí postupy uvedené v článcích 49 a 50.
2. Žádosti podává příslušný orgán uvedený v článku 56 a zasílá je v písemné podobě Komisi. Žádosti musí obsahovat informace stanovené v části A přílohy VIII.
3. V případě sdružování dopravních kapacit může jeden členský stát převzít vedoucí úlohu a požádat o finanční podporu ze strany Unie na celou operaci.
4. Všechny žádosti o podporu dopravy podle tohoto rozhodnutí a související odpovědi a výměna informací mezi členskými státy a Komisí se předávají ERCC, které je zpracovává.
5. Žádosti se předávají prostřednictvím CECIS nebo elektronickou poštou. Žádosti o financování z prostředků Unie zaslané systémem CECIS, faxem nebo elektronickou poštou se přijímají za předpokladu, že jsou Komisi neprodleně poskytnuty originály podepsané příslušným orgánem.
6. Komise však může podle článku 179 nařízení Komise v přenesené pravomoci (EU) č. 1268/2012 (5) zavést elektronický systém pro veškerou výměnu informací s příjemci, včetně uzavírání grantových dohod, oznamování rozhodnutí o udělení grantu a jejich případných změn.
Článek 49
Žádosti o podporu dopravy
1. Komise po obdržení žádosti o podporu tuto skutečnost ihned oznámí kontaktním místům určeným členskými státy podle čl. 9 odst. 7 rozhodnutí č. 1313/2013/EU.
2. V oznámení může Komise případně vyzvat členské státy, aby ji podrobně informovaly o všech dopravních zdrojích, které mohou dát žádajícímu členskému státu k dispozici, či o všech dalších alternativních řešeních, která mohou pro uspokojení potřeb vyjádřených dotčenou zemí navrhnout. Komise může pro poskytnutí těchto informací stanovit maximální lhůtu.
3. Poté, co Komise informovala kontaktní místa podle odstavce 1, se požadovaná podpora dopravy stává způsobilou pro spolufinancování ze strany Unie, aniž by byl dotčen článek 53.
Článek 50
Odpovědi na žádosti o podporu dopravy
1. Členské státy, které mohou poskytnout podporu dopravy, informují Komisi co nejdříve, nejpozději však do 24 hodin po obdržení oznámení podle článku 49, není-li v oznámení stanoveno jinak, o veškerých dopravních zdrojích, které mohou dát dobrovolně k dispozici v reakci na žádost o podporu při sdružování nebo zjišťování dopravních zdrojů. Tyto informace obsahují prvky uvedené v části B přílohy VIII a zahrnují informace o finančních podmínkách nebo dalších případných omezeních.
2. Komise co nejdříve shrne informace o dostupných dopravních zdrojích a předá je členskému státu, který podává žádost.
3. Kromě informací uvedených v odstavci 2 sdělí Komise členským státům veškeré ostatní informace o dopravních zdrojích, které má k dispozici z jiných zdrojů, včetně komerčního trhu, a usnadní členským státům přístup k těmto dodatečným zdrojům.
4. Členský stát, který podává žádost, informuje Komisi o dopravních řešeních, která zvolil, a udržuje spojení s členskými státy, jež tuto podporu poskytují, nebo s hospodářským subjektem určeným Komisí.
5. O volbě členského státu, který podává žádost, Komise informuje všechny členské státy. Tento členský stát Komisi pravidelně informuje o tom, jak pokračuje poskytování jemu určené pomoci v oblasti civilní ochrany.
Článek 51
Žádost o grant
1. V případě, že některý členský stát nalezl možné dopravní řešení, avšak pro dopravu pomoci v oblasti civilní ochrany je nutné financování z prostředků Unie, může tento členský stát požádat Unii o grant.
2. Členský stát ve své žádosti uvede požadované procento spolufinancování ze strany Unie, které nepřekročí 55 % způsobilých nákladů na opatření související s dopravou podle čl. 23 odst. 2 rozhodnutí č. 1313/2013/EU a nepřekročí 85 % způsobilých nákladů na opatření související s dopravou podle čl. 23 odst. 3 písm. a) a b) rozhodnutí č. 1313/2013/EU. Komise o žádosti neprodleně informuje všechny členské státy.
3. Komise může podle článku 178 nařízení Komise v přenesené pravomoci (EU) č. 1268/2012 navazovat rámcová partnerství s relevantními příslušnými orgány členských států.
Článek 52
Žádost o dopravní službu
1. V případech, kdy členský stát žádající o podporu dopravy nenalezl žádné dopravní řešení, může Komisi požádat, aby za účelem dopravy pomoci v oblasti civilní ochrany do postižené země uzavřela smlouvu na dopravní službu se soukromým nebo jiným subjektem.
2. Jakmile Komise žádost uvedenou v odstavci 1 obdrží, neprodleně o ní informuje všechny členské státy a zároveň informuje členský stát, který o dopravní službu žádá, o všech dostupných dopravních řešeních a jejich nákladech.
3. Na základě výměny informací uvedené v odstavcích 1 a 2 členský stát svou žádost o dopravní službu písemně potvrdí spolu se závazkem uhradit Komisi vzniklé náklady v souladu s ustanoveními článku 54. Členský stát uvede, jaké procento nákladů uhradí. Tento procentní podíl nesmí být nižší než 45 % na opatření související s dopravou podle čl. 23 odst. 2 rozhodnutí č. 1313/2013/EU a 15 % na opatření související s dopravou podle čl. 23 odst. 3 písm. a) a b) rozhodnutí č. 1313/2013/EU.
4. Členský stát neprodleně oznámí Komisi všechny změny v žádosti o dopravní službu.
Článek 53
Rozhodnutí o financování podpory dopravy z prostředků Unie
1. Za účelem zjištění, zda jsou splněna kritéria stanovená v čl. 23 odst. 1 písm. d) rozhodnutí č. 1313/2013/EU a zásady hospodárnosti, účinnosti a účelnosti podle nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU, Euratom) č. 966/2012 (6), se vezmou v úvahu:
a)
informace obsažené v žádosti o finanční podporu z prostředků Unie předložené členským státem v souladu s čl. 48 odst. 2;
b)
potřeby vyjádřené postiženou zemí;
c)
veškerá posouzení potřeb provedená odborníky, kteří během katastrofy podávají zprávy Komisi;
d)
další relevantní a spolehlivé informace, jež má Komise v době rozhodnutí k dispozici od členských států a mezinárodních organizací;
e)
údaje o účinnosti a účelnosti dopravních řešení, která mají zajistit včasné poskytnutí pomoci v oblasti civilní ochrany;
f)
možnosti zajištění dopravy na místě;
g)
jiné akce prováděné Komisí.
2. Členské státy poskytnou všechny další informace nutné k vyhodnocení toho, jak jsou plněna kritéria stanovená v čl. 23 odst. 1 písm. d) rozhodnutí č. 1313/2013/EU. Jakmile členské státy obdrží žádost Komise o tyto informace, informují Komisi co nejdříve.
3. Komise uvede výši předběžného financování, které má být vyplaceno a které může dosáhnout až 85 % požadovaného finančního příspěvku Unie za předpokladu, že jsou k dispozici rozpočtové prostředky. Předběžné financování není možné u grantů nižších než limit stanovený pro granty nízké hodnoty ve smyslu článku 185 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 1268/2012, ledaže by členský stát požadující finanční podporu prokázal, že by bez předběžného financování bylo ohroženo provedení akce.
4. Rozhodnutí o finanční podpoře bude neprodleně sděleno členskému státu, který o finanční podporu žádá. Bude sděleno i všem ostatním členským státům.
5. Jednotlivé žádosti o granty na dopravu, u nichž je požadovaný finanční příspěvek Unie nižší než 2 500 EUR, nejsou způsobilé pro spolufinancování ze strany Unie s výjimkou případů, kdy se na ně vztahují rámcová partnerství uvedená v čl. 51 odst. 3.
Článek 54
Vyplacení finančních prostředků Unie na podporu dopravy
Na náklady, jež Komisi vzniknou postupem podle článku 52, Komise členským státům, které uvedenou finanční podporu Unie přijaly, vystaví do 90 dnů od ukončení dopravní operace, na niž byla finanční podpora Unie poskytnuta, inkasní příkaz na částku, která je uvedena v rozhodnutí vydaném Komisí na žádost o dopravní službu a představuje alespoň 15 % nákladů na dopravu pro opatření související s dopravou podle čl. 23 odst. 3 rozhodnutí č. 1313/2013/EU a 45 % pro opatření související s dopravou podle čl. 23 odst. 2 rozhodnutí č. 1313/2013/EU.
Článek 55
Náhrada škody
Členský stát žádající o podporu dopravy nebude Unii žádat o náhradu škody způsobené na jeho majetku nebo obslužném personálu v případě, že tato škoda vznikne následkem poskytnutí podpory dopravy, jež se řídí tímto rozhodnutím, neprokáže-li se, že vznikla podvodem či závažným pochybením.
Článek 56
Určení příslušných orgánů
Členské státy určí příslušné orgány oprávněné žádat a přijímat finanční podporu od Komise podle tohoto rozhodnutí a o tomto jmenování informují Komisi do 60 dnů od zveřejnění tohoto rozhodnutí. Jakékoliv změny v těchto informacích je třeba Komisi neprodleně oznámit.
Oznámení příslušných orgánů učiněná členskými státy podle článku 12 rozhodnutí 2007/606/ES, Euratom však zůstávají v platnosti, dokud dotčený členský stát neučiní další oznámení.
KAPITOLA 14
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 57
Zrušení
Zrušují se rozhodnutí 2004/277/ES, Euratom a 2007/606/ES, Euratom. Odkazy na zrušená rozhodnutí se považují za odkazy na toto rozhodnutí v souladu se srovnávací tabulkou obsaženou v příloze IX.
Článek 58
Určení
Toto rozhodnutí je určeno členským státům.
V Bruselu dne 16. října 2014.
DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI
z dnia 16 października 2014 r.
ustanawiająca zasady wdrażania decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1313/2013/UE w sprawie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności oraz uchylająca decyzje Komisji 2004/277/WE, Euratom oraz 2007/606/WE, Euratom
(notyfikowana jako dokument nr C(2014) 7489)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2014/762/UE)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1313/2013/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności (1), w szczególności jej art. 32 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Ogólnym celem Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności („unijnego mechanizmu”) jest wzmocnienie współpracy między Unią a państwami członkowskimi i ułatwienie koordynacji w obszarze ochrony ludności w celu zwiększenia skuteczności systemów zapobiegania klęskom żywiołowym i katastrofom spowodowanym przez człowieka, zapewnienia gotowości na ich wystąpienie i reagowania na nie.
(2)
Ze względu na fakt, że klęska lub katastrofa może wystąpić w każdej chwili, Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego (ERCC), ustanowione na mocy art. 7 decyzji nr 1313/2013/UE, powinno przez cały czas zapewniać ścisły kontakt z punktami kontaktowymi państw członkowskich.
(3)
Wspólny System Łączności i Informacji w Sytuacjach Nadzwyczajnych (CECIS) jest zasadniczym elementem unijnego mechanizmu z uwagi na fakt, że powinien on gwarantować autentyczność, integralność i poufność informacji wymienianych między państwami członkowskimi zarówno w rutynowych warunkach, jak i we wszelkiego rodzaju sytuacjach krytycznych. Z uwagi na specyfikę reagowania w przypadku zanieczyszczenia morza należy utworzyć osobny rodzaj CECIS zapewniający dostęp do sekretariatów regionalnych konwencji morskich i państw trzecich, które wspólnie z Unią korzystają z regionalnego basenu morskiego.
(4)
W celu zapewnienia skuteczności operacyjnej należy określić minimalne wymogi w odniesieniu do modułów, innych zdolności reagowania i ekspertów wskazanych zgodnie z art. 9 ust. 1 decyzji nr 1313/2013/UE, jak również w odniesieniu do ich wymogów operacyjnych, wymogów dotyczących funkcjonowania i interoperacyjności przewidzianych w art. 9 ust. 2 decyzji nr 1313/2013/UE. Moduły powinny w szczególności być w stanie pracować przez pewien okres w sposób samowystarczalny, powinno być możliwe ich szybkie rozmieszczenie oraz powinni być interoperacyjni. W celu zwiększenia interoperacyjności modułów konieczne jest podjęcie działań na szczeblu Unii i państw członkowskich.
(5)
Należy zdefiniować cele w zakresie zdolności w odniesieniu do Europejskiej Zdolności Reagowania Kryzysowego (EERC) i regularnie dokonywać ich przeglądu w celu uzyskania wystarczającej liczby wszystkich niezbędnych rodzajów modułów, innych zdolności reagowania i ekspertów dostępnych na potrzeby rozmieszczenia w ramach unijnego mechanizmu. Należy zdefiniować wymogi jakościowe i wymogi dotyczące interoperacyjności i regularnie dokonywać ich przeglądu w celu zapewnienia jednolitego minimalnego poziomu jakości i interoperacyjności wszystkich zdolności uczestniczących w EERC.
(6)
Należy zdefiniować procedurę certyfikacji i rejestracji, w tym elementy samooceny, aby potwierdzić, że zdolności w formie dobrowolnej puli spełniają wszystkie niezbędne wymogi oraz, w razie potrzeby, korzystają z ograniczonego współfinansowania unijnego na pokrycie „kosztów związanych z adaptacją”. Wspomniana procedura certyfikacji i rejestracji powinna także zapewnić odpowiednią równowagę geograficzną zdolności zgodnie z lokalizacją rodzajów ryzyka oraz należy w jej ramach rozważyć udział wszystkich zainteresowanych państw członkowskich.
(7)
Zidentyfikowanie możliwych braków w zdolnościach reagowania EERC powinno umożliwić Komisji i państwom członkowskim wspólne ustalenie przypadków, w których odpowiednie zdolności nie są dostępne w obrębie dobrowolnej puli lub poza nią. Państwa członkowskie uzupełniające braki samodzielnie lub w ramach konsorcjów powinny korzystać z ograniczonego współfinansowania unijnego, pod warunkiem że jest to opłacalne i potwierdzone w ocenach ryzyka.
(8)
Aby zapewnić dalszy rozwój funkcjonowania EERC, państwa członkowskie powinny otrzymać wsparcie w postaci ograniczonych kwot współfinansowania unijnego w ramach umów ramowych, porozumień ramowych w sprawie partnerstwa lub podobnych ustaleń w celu uzyskania dostępu do dodatkowych zdolności umożliwiających wyeliminowanie chwilowych braków w przypadku szczególnie dotkliwych klęsk lub katastrof, tj. klęsk i katastrof, których charakter i skalę można w racjonalny sposób przewidzieć i na które można się przygotować. Przedmiotowe zdolności należy zgłosić do dobrowolnej puli w celu rozmieszczenia ich w ramach unijnego mechanizmu.
(9)
Program szkoleń w ramach unijnego mechanizmu nadal stanowi zasadniczy element gotowości personelu zajmującego się ochroną ludności i zarządzaniem sytuacjami kryzysowymi, rozmieszczonego w kontekście unijnego mechanizmu. Zgodnie z zakresem określonym w art. 13 ust. 1 decyzji nr 1313/2013/UE program ten powinien obejmować zapobieganie, gotowość i reagowanie.
(10)
Program ćwiczeń w ramach unijnego mechanizmu powinien nadal odgrywać zasadniczą rolę pod względem praktycznej gotowości do rozmieszczenia obejmującej unijny mechanizm i wymianę doświadczeń zdobytych w trakcie działań na rzecz ochrony ludności przeprowadzonych w ramach unijnego mechanizmu. Program ćwiczeń powinien bazować na ramach strategicznych, określających cele i funkcje ćwiczeń w ramach unijnego mechanizmu, jak również na określonych priorytetach zawartych w rocznych programach prac.
(11)
Należy ustanowić systematyczne, ukierunkowane i spójne podejście w zakresie gromadzenia, analizowania, rozpowszechniania i wdrażania zdobytych doświadczeń, obejmujące cały cykl zarządzania klęskami i katastrofami.
(12)
W ramach unijnego mechanizmu określenie jasnych procedur operacyjnych stosowanych w ramach reagowania na klęski i katastrofy zgodnie z mechanizmem ma istotne znaczenie dla zapewnienia efektywnej pomocy w przypadku klęski lub katastrofy, w tym dla odpowiednich organizacji międzynarodowych określonych zgodnie z art. 16 ust. 1 decyzji nr 1313/2013/UE.
(13)
Aby umożliwić maksymalną skuteczność i efektywność unijnego mechanizmu, wszystkie wnioski o pomoc i oferty pomocy powinny być jak najbardziej szczegółowe i powinny zawierać wszystkie niezbędne informacje.
(14)
W celu zapewnienia skutecznej koordynacji pomocy ERCC powinno udostępnić wszystkim państwo członkowskim swoją ocenę podstawowych potrzeb i swoje zalecenia dotyczące rozmieszczania z dobrowolnej puli oraz powinno opracować odpowiednie plany rozmieszczenia w odniesieniu do każdego wniosku o pomoc. Wybór zdolności z dobrowolnej puli powinien opierać się na określonych i obiektywnych kryteriach, których priorytetowe znaczenie należy ocenić w świetle bieżących potrzeb operacyjnych.
(15)
W celu skrócenia, w miarę możliwości, czasu reakcji w ramach unijnego mechanizmu państwa członkowskie powinny dokonać niezbędnych wstępnych ustaleń dotyczących rozmieszczenia swoich zdolności zarejestrowanych w dobrowolnej puli.
(16)
Dostępność ekspertów technicznych, ekspertów ds. oceny i ekspertów ds. koordynacji, w tym liderów zespołów, stanowi ważny element unijnego mechanizmu. Należy zdefiniować zadania i funkcje ekspertów oraz określić procedurę ich rozmieszczenia.
(17)
W art. 23 decyzji nr 1313/2013/UE ustanowiono specjalne przepisy dotyczące zapewnienia wsparcia w zakresie transportu w przypadku klęski lub katastrofy w celu ułatwienia szybkiej i skutecznej reakcji z pomocą unijnego mechanizmu. Niezbędne jest ustanowienie zasad i procedur w odniesieniu do wniosków o dofinansowanie ze strony Unii, składanych przez państwa członkowskie, w zakresie transportu ich pomocy do państwa, którego dotyczy sytuacja nadzwyczajna, oraz w zakresie przyjmowania tych wniosków przez Komisję.
(18)
Z uwagi na kwestie przejrzystości, spójności i skuteczności należy ustalić, jakie informacje muszą zostać uwzględnione we wniosku o wsparcie w zakresie transportu, składanym przez państwo uczestniczące, oraz w związanej z takim wnioskiem odpowiedzi sporządzanej przez Komisję.
(19)
W przypadkach gdy możliwe jest przyznanie dofinansowania przez Unię zgodnie z decyzją nr 1313/2013/UE, państwa członkowskie powinny mieć możliwość wyboru dotacji albo usługi transportowej.
(20)
Należy zatem uchylić decyzje Komisji 2004/277/WE, Euratom (2) i 2007/606/WE, Euratom (3).
(21)
Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Ochrony Ludności,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
ROZDZIAŁ 1
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
W niniejszej decyzji określa się szczegółowe zasady wdrażania decyzji nr 1313/2013/UE w odniesieniu do następujących elementów:
a)
współpraca między Centrum Koordynacji Reagowania Kryzysowego („ERCC”) a punktami kontaktowymi państw członkowskich;
b)
elementy Wspólnego Systemu Łączności i Informacji w Sytuacjach Nadzwyczajnych („CECIS”) oraz organizacja wymiany informacji za pośrednictwem tego systemu;
c)
określanie modułów, innych zdolności reagowania i ekspertów oraz wymogów operacyjnych dotyczących funkcjonowania i interoperacyjności modułów, obejmujących zadania tych modułów, ich zdolności, główne elementy, samowystarczalność i rozmieszczanie;
d)
cele w zakresie zdolności, wymogi jakościowe i wymogi dotyczące interoperacyjności oraz procedura certyfikacji i rejestracji niezbędne do funkcjonowania EERC, w tym ustalenia finansowe;
e)
identyfikowanie i uzupełnianie braków w EERC;
f)
organizowanie programu szkoleń, ram ćwiczeń i programu wykorzystującego zdobyte doświadczenia;
g)
procedury operacyjne stosowane w ramach reagowania na klęski i katastrofy zarówno na terytorium Unii, jak i poza tym terytorium, w tym wskazywanie odpowiednich organizacji międzynarodowych;
h)
proces wysyłania zespołów ekspertów;
i)
organizowanie wsparcia przy transporcie pomocy.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszej decyzji zastosowanie mają następujące definicje:
1)
„wnioskodawca ubiegający się o pomoc” oznacza państwo członkowskie lub państwo trzecie dotknięte klęską lub katastrofą lub w przypadku którego istnieje lub spodziewana jest groźba wystąpienia klęski lub katastrofy, jak również Organizację Narodów Zjednoczonych i jej agencje oraz inne odpowiednie organizacje międzynarodowe określone w załączniku VII;
2)
„pomoc w zakresie ochrony ludności” oznacza zespoły, ekspertów lub moduły przeznaczone do ochrony ludności, wraz z ich sprzętem, a także ze sprzętem przeznaczonym do zwalczania skutków klęsk i katastrof lub z zasobami niezbędnymi do złagodzenia bezpośrednich skutków wystąpienia klęski lub katastrofy;
3)
„zdolności buforowe” oznaczają zdolność reagowania na klęski i katastrofy, dostępność i szybki dostęp do zdolności objętych współfinansowaniem na mocy art. 21 ust. 2 lit. d) decyzji nr 1313/2013/UE;
4)
„zespoły interwencyjne” oznaczają zasoby ludzkie i materialne, w tym moduły, powołane przez jedno państwo członkowskie lub większą ich liczbę na potrzeby przeprowadzania interwencji w zakresie ochrony ludności;
5)
„zespoły wsparcia technicznego” oznaczają zasoby ludzkie i materialne powołane przez jedno państwo członkowskie lub większą ich liczbę na potrzeby realizacji działań wspierających, o których mowa w załączniku II.
ROZDZIAŁ 2
CENTRUM KOORDYNACJI REAGOWANIA KRYZYSOWEGO (ERCC)
Artykuł 3
Współpraca między ERCC a punktami kontaktowymi państw członkowskich
1. Każde państwo członkowskie wyznacza krajowy punkt kontaktowy dla ERCC, dostępny 24 godziny na dobę przez siedem dni w tygodniu. Wyznaczenia dokonuje się z wykorzystaniem „wzoru karty państwa” określonego w załączniku I.
2. ERCC utrzymuje ścisły kontakt z punktami kontaktowymi państw członkowskich w celu wywiązania się ze swoich regularnych obowiązków i przeprowadzenia operacji reagowania przewidzianych w niniejszej decyzji oraz w decyzji nr 1313/2013/UE.
ROZDZIAŁ 3
WSPÓLNY SYSTEM ŁĄCZNOŚCI I INFORMACJI W SYTUACJACH NADZWYCZAJNYCH (CECIS)
Artykuł 4
Elementy CECIS
CECIS składa się z poniższych trzech elementów:
a)
elementu sieciowego, obejmującego właściwe organy oraz punkty kontaktowe w państwach członkowskich i ERCC;
b)
elementu realizacji, składającego się z baz danych i innych systemów informacyjnych niezbędnych dla funkcjonowania unijnego mechanizmu oraz w szczególności niezbędnych dla:
(i)
przekazywania powiadomień;
(ii)
zapewnienia komunikacji i wymiany informacji między ERCC a właściwymi organami i punktami kontaktowymi;
(iii)
rozpowszechniania doświadczeń z interwencji;
c)
elementu zabezpieczenia, składającego się z szeregu systemów, zasad i procedur niezbędnych dla zapewnienia autentyczności, integralności i poufności danych przechowywanych i wymienianych poprzez CECIS.
Artykuł 5
Bezpieczeństwo informacji
1. CECIS pozwala na obsługę dokumentów, baz danych i systemów informacyjnych w bezpieczny sposób za pośrednictwem bezpiecznych ogólnoeuropejskich usług telematycznych między administracjami (sTESTA) lub porównywalnej sieci.
2. Dokumenty i informacje opatrzone klauzulą „EU CONFIDENTIAL” lub wyższą przekazuje się zgodnie ze szczegółowymi uregulowaniami między twórcą dokumentu lub informacji a ich odbiorcą lub odbiorcami określonymi w decyzji Komisji 2001/844/WE, EWWiS, Euratom (4).
Artykuł 6
Informacje i aktualizacje
1. Państwa członkowskie przekazują Komisji stosowne informacje z wykorzystaniem „wzoru karty państwa” określonego w załączniku I.
2. Państwa członkowskie przekazują informacje na temat punktów kontaktowych oraz, w stosownych przypadkach, innych służb zajmujących się katastrofami naturalnymi, technologicznymi, radiologicznymi lub ekologicznymi, w tym przypadkowym zanieczyszczeniem morza.
3. Państwa członkowskie informują niezwłocznie Komisję o wszelkich zmianach w informacjach, o których mowa w ust. 1 i 2.
4. Baza danych CECIS zawiera wyznaczoną sekcję z informacjami na temat rejestracji i dostępności zdolności reagowania w EERC. Komisja zapewnia stały dostęp krajowym punktom kontaktowym w zakresie ochrony ludności.
5. Państwa członkowskie zapewniają aktualizowanie na bieżąco wyznaczonej sekcji w bazie danych CECIS w odniesieniu do statusu dostępności i wszystkich niezbędnych danych faktycznych dotyczących odpowiednich cech wszystkich zdolności reagowania zarejestrowanych w EERC.
6. W stosownych przypadkach państwa członkowskie mogą przyznać innym odpowiednim organom krajowym dostęp do CECIS w trybie tylko do odczytu.
Artykuł 7
Grupa użytkowników CECIS
Grupa użytkowników składająca się z przedstawicieli wyznaczonych przez państwa członkowskie wspomaga Komisję w walidacji, testowaniu i dalszym rozwoju CECIS.
Artykuł 8
Wdrażanie i dalszy rozwój
1. Komisja zarządza CECIS i dalej go rozwija, uwzględniając potrzeby i wymogi państw członkowskich.
2. Państwa członkowskie wdrażają na swoim terytorium odpowiednie środowisko technologii informatycznych CECIS zgodnie z zobowiązaniami podjętymi z wykorzystaniem „wzoru karty państwa” określonego w załączniku I.
Artykuł 9
CECIS w odniesieniu do zanieczyszczenia mórz
1. Komisja zapewnia, aby specjalistyczna aplikacja CECIS udostępniona państwom członkowskim i Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Morskiego za pośrednictwem internetu była dostępna w odniesieniu do zanieczyszczenia mórz w celu odzwierciedlenia specyfiki reagowania na incydenty na morzu.
2. Aplikacja jest także dostępna dla państw trzecich, które wspólnie z Unią korzystają z regionalnego basenu morskiego. Można ją również udostępniać na zasadzie ad hoc sekretariatom właściwych konwencji o morzu.
ROZDZIAŁ 4
MODUŁY, ZESPOŁY WSPARCIA TECHNICZNEGO, INNE ZDOLNOŚCI REAGOWANIA I EKSPERCI
Artykuł 10
Rejestracja modułów, zespołów wsparcia technicznego, innych zdolności reagowania i ekspertów
1. Państwa członkowskie rejestrują swoje moduły, zespoły wsparcia technicznego, inne zdolności reagowania i ekspertów określonych zgodnie z art. 9 ust. 6 decyzji nr 1313/2013/UE w bazie danych CECIS.
2. Moduły, zespoły wsparcia technicznego i inne zdolności reagowania wcześniej zgłoszone do EERC, jak również ekspertów wcześniej zgłoszonych do EERC rejestruje się w wyznaczonej sekcji bazy danych CECIS.
3. Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, aktualizuje się stosownie do potrzeb.
Artykuł 11
Skład modułów, zespołów wsparcia technicznego, innych zdolności reagowania i ekspertów
1. W skład modułów oraz zespołów wsparcia technicznego mogą wchodzić zasoby udostępnione przez jedno państwo członkowskie lub większą ich liczbę.
2. W przypadkach, w których moduł lub zespół wsparcia technicznego składa się z więcej niż jednego elementu, reakcja takiego modułu lub zespołu wsparcia technicznego dla danej interwencji może zostać ograniczona do elementów niezbędnych w takiej interwencji.
Artykuł 12
Samowystarczalność modułów
1. Poszczególne moduły, wyszczególnione w załączniku II, powinny posiadać następujące elementy samowystarczalności:
a)
odpowiednie schronienie przed panującymi warunkami pogodowymi;
b)
wytwarzanie energii i oświetlenie pokrywające zapotrzebowanie ze strony bazy operacyjnej oraz sprzętu koniecznego do wypełnienia misji;
c)
urządzenia sanitarne i higieniczne przeznaczone dla personelu modułu;
d)
dostępność żywności i wody dla personelu modułu;
e)
personel medyczny lub paramedyczny, urządzenia medyczne i dostęp do środków medycznych dla personelu modułu;
f)
przechowywanie i utrzymanie sprzętu będącego na wyposażeniu modułu;
g)
sprzęt zapewniający łączność z odpowiednimi partnerami, w szczególności z partnerami odpowiedzialnymi za koordynację na miejscu zdarzenia;
h)
transport lokalny;
i)
logistykę, sprzęt i personel umożliwiający założenie bazy operacyjnej i rozpoczęcie misji bezzwłocznie po przybyciu na miejsce zdarzenia.
2. Państwo członkowskie oferujące pomoc zapewni zgodność z wymogami dotyczącymi samowystarczalności modułów, jeśli zrealizuje którekolwiek z poniższych działań:
a)
zapewni modułowi niezbędny personel, urządzenia i materiały eksploatacyjne;
b)
dokona niezbędnych ustaleń na miejscu akcji;
c)
przed przekazaniem informacji na temat danego modułu zgodnie z art. 10 ust. 1 dokona niezbędnych ustaleń wstępnych w celu połączenia niesamowystarczalnego zespołu interwencyjnego z zespołem wsparcia technicznego, tak aby wymogi, o których mowa w art. 13, zostały spełnione.
3. Gwarantowany czas samowystarczalności na początku misji nie może być krótszy niż:
a)
96 godzin; lub
b)
czas określony w załączniku II.
Artykuł 13
Wymogi dotyczące modułów i zespołów wsparcia technicznego
1. Moduły spełniają wymogi ogólne określone w załączniku II.
2. Zespoły wsparcia technicznego spełniają wymogi ogólne określone w załączniku II.
3. Okresowo dokonuje się przeglądu wymogów ogólnych określonych w załączniku II.
4. Państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zapewnienia, aby:
a)
moduły były zdolne do współpracy z innymi modułami;
b)
zespoły wsparcia technicznego były zdolne do współpracy z innymi zespołami wsparcia technicznego oraz z odpowiednimi podmiotami na miejscu;
c)
elementy modułu były w stanie współdziałać jako jeden moduł;
d)
elementy zespołu wsparcia technicznego były w stanie współdziałać jako jeden zespół wsparcia technicznego;
e)
moduły oraz zespoły wsparcia technicznego, podejmujące działania poza terytorium Unii, były zdolne do współpracy z międzynarodowymi siłami reagowania na katastrofy pomagającymi państwu dotkniętemu katastrofą;
f)
liderzy zespołów, zastępcy liderów zespołów oraz oficerowie łącznikowi modułów i zespołów wsparcia technicznego uczestniczyli w odpowiednich kursach i ćwiczeniach organizowanych przez Komisję zgodnie z art. 26-32.
ROZDZIAŁ 5
ROZWÓJ EUROPEJSKIEJ ZDOLNOŚCI REAGOWANIA KRYZYSOWEGO (EERC) W FORMIE DOBROWOLNEJ PULI
Artykuł 14
Cele w zakresie zdolności
1. Cele w zakresie zdolności EERC określono w załączniku III.
2. Komisja we współpracy z państwami członkowskimi ocenia odpowiedniość celów w zakresie zdolności co najmniej raz na dwa lata oraz, w razie potrzeby, dokonuje ich zmiany na podstawie rodzajów ryzyka zidentyfikowanych w krajowych ocenach ryzyka lub na podstawie innych odpowiednich krajowych lub międzynarodowych źródeł informacji.
3. Państwa członkowskie przekazują Komisji odpowiednie informacje na temat rodzajów ryzyka niezbędnych do oceny celów w zakresie zdolności.
Artykuł 15
Wymogi jakościowe i wymogi dotyczące interoperacyjności
1. Wymogi jakościowe i wymogi dotyczące interoperacyjności określone w załączniku IV mają zastosowanie do modułów, zespołów wsparcia technicznego, innych zdolności reagowania i ekspertów w EERC.
2. Komisja we współpracy z państwami członkowskimi ocenia odpowiedniość wymogów jakościowych i wymogów dotyczących interoperacyjności co najmniej raz na dwa lata oraz, w razie potrzeby, dokonuje ich zmiany. Wymogi jakościowe opierają się na ustalonych, istniejących już normach międzynarodowych.
Artykuł 16
Procedura certyfikacji i rejestracji
1. Procedura certyfikacji i rejestracji, określona w ust. 2-8, ma zastosowanie do modułów, zespołów wsparcia technicznego, innych zdolności reagowania i ekspertów w EERC.
2. Certyfikacja i rejestracja zależą od spełnienia wymogów jakościowych określonych w załączniku IV, z wyjątkiem zdolności buforowych, w odniesieniu do których zastosowanie ma art. 25 ust. 3.
3. Państwa członkowskie proponujące włączenie do EERC określonego modułu, zespołu wsparcia technicznego, innych zdolności reagowania lub eksperta przekazują informacje określone w załączniku V.
4. Komisja ocenia, czy można rozważyć włączenie danego modułu, zespołu wsparcia technicznego, innej zdolności reagowania lub eksperta do EERC, oraz niezwłocznie przekazuje swoje wnioski odpowiedniemu państwu członkowskiemu. W swojej ocenie Komisja uwzględnia w szczególności spełnienie wymogów jakościowych, osiągnięcie celów w zakresie zdolności, kompletność przekazywanych informacji, bliskość geograficzną i udział wszystkich państw członkowskich, jak również inne istotne czynniki, które określa z góry i stosuje do wszystkich porównywalnych modułów, zespołów wsparcia technicznego, innych zdolności reagowania lub ekspertów.
5. Jeżeli rozważane jest włączenie modułu, zespołu wsparcia technicznego, innej zdolności reagowania lub eksperta do EERC, Komisja wszczyna procedurę certyfikacji w odniesieniu do takiego modułu, zespołu wsparcia technicznego, innej zdolności reagowania lub eksperta na podstawie przekazanych informacji oraz wszelkich dodatkowych informacji, jakich Komisja może zażądać od odpowiedniego organu państwa członkowskiego. W przypadkach gdy na podstawie dostępnych informacji Komisja uzna wymogi jakościowe i wymogi dotyczące interoperacyjności za spełnione, może zarejestrować moduł, zespół wsparcia technicznego, inną zdolność reagowania lub eksperta w dobrowolnej puli.
6. Komisja przekazuje na piśmie odpowiedniemu organowi państwa członkowskiego swoją ocenę wymaganych szkoleń, ćwiczeń lub warsztatów oraz inne odpowiednie warunki certyfikacji i rejestracji.
7. W przypadku spełnienia wszystkich warunków certyfikacji Komisja ogłasza, że dany moduł, zespół wsparcia technicznego, inna zdolność reagowania lub ekspert jest certyfikowany na potrzeby EERC, oraz przekazuje tę informację państwu członkowskiemu.
8. Certyfikację modułu, zespołu wsparcia technicznego, innej zdolności reagowania lub eksperta poddaje się ponownej ocenie najpóźniej po upływie 3 lat, jeżeli dany zasób przedstawia się do ponownej rejestracji w EERC.
9. Komisja we współpracy z państwami członkowskimi ocenia odpowiedniość procedury certyfikacji i rejestracji co najmniej raz na dwa lata oraz, w razie potrzeby, dokonuje jej zmiany.
Artykuł 17
Ustalenia finansowe w odniesieniu do kosztów związanych z adaptacją
1. Państwa członkowskie mogą wystąpić z wnioskiem o dotację na sfinansowanie kosztów związanych z adaptacją osobno dla każdego modułu, zespołu wsparcia technicznego lub innej zdolności reagowania bez konieczności publikowania zaproszenia do składania wniosków przez Komisję. Koszty związane z adaptacją obejmują elementy kosztów określone w art. 21 ust. 2 lit. c) decyzji nr 1313/2013/UE.
2. Aby uzasadnić taki wniosek, państwa członkowskie przekazują Komisji plany realizacji w odniesieniu do kosztów związanych z adaptacją, w tym szacowane koszty i harmonogram.
3. Komisja ocenia oraz, w przypadku spełnienia odpowiednich wymogów, zatwierdza plany realizacji, o których mowa w ust. 2, określając, które z poszczególnych kosztów kwalifikują się jako koszty związane z adaptacją.
4. Po dokonaniu oceny wniosku Komisja podejmuje decyzję o przyznaniu dotacji.
5. Państwa członkowskie przedstawiają Komisji szczegółowe informacje na temat kosztów poniesionych w odniesieniu do kosztów związanych z adaptacją.
ROZDZIAŁ 6
UZUPEŁNIANIE BRAKÓW W ZDOLNOŚCIACH REAGOWANIA
Artykuł 18
Monitorowanie postępów na rzecz osiągnięcia celów w zakresie zdolności
Komisja we współpracy z państwami członkowskimi stale monitoruje postępy na rzecz osiągnięcia celów w zakresie zdolności, uwzględniając zdolności określone na mocy art. 20, oraz regularnie powiadamia państwa członkowskie o wynikach przeprowadzonej przez siebie oceny postępów. Komisja przekazuje państwom członkowskim niezbędne szczegółowe informacje na temat pozostałych braków w zdolnościach reagowania.
Artykuł 19
Procedura identyfikowania braków w zdolnościach reagowania
1. W ramach monitorowania postępów na rzecz osiągnięcia celów w zakresie zdolności Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, ocenia różnice między zdolnościami państw członkowskich zarejestrowanymi w EERC a celami w zakresie zdolności określonymi w załączniku III.
2. Komisja i państwa członkowskie za zdolności zgłoszone do EERC uznają jedynie te zdolności, które zarejestrowano jako zdolności udostępniane przez państwa członkowskie na potrzeby EERC, zgodnie z art. 16.
Artykuł 20
Procedura identyfikowania zdolności reagowania poza EERC
1. Jeżeli Komisja wspólnie z państwami członkowskimi zidentyfikuje braki w zdolnościach reagowania, które mogą okazać się istotne zgodnie z art. 19 niniejszej decyzji, wówczas we współpracy z państwami członkowskimi bada, czy niezbędne zdolności są dostępne poza EERC zgodnie z art. 12 ust. 2 decyzji nr 1313/2013/UE.
2. Komisja uznaje za dostępne poza EERC jedynie następujące zdolności:
a)
zdolności zarejestrowane w CECIS;
b)
zdolności buforowe; lub
c)
zdolności nieobjęte lit. a) i b), ale które mogą być łatwo dostępne dla państwa członkowskiego lub państw członkowskich w wymaganych ilościach, w wymaganej lokalizacji, w wymaganym terminie oraz przez wymagany okres.
3. Na potrzeby ustalenia zdolności, o których mowa w ust. 2 lit. c), Komisja kieruje do krajowych punktów kontaktowych wniosek, w którym określa szczegółowe informacje na temat oceny potencjalnie istotnych braków w zdolnościach reagowania, oraz zwraca się do państw członkowskich o dostarczenie informacji na temat wszelkich zdolności dostępnych poza EERC zgodnie z ust. 2 lit. c).
4. Komisja określa we wniosku maksymalny termin na udzielenie odpowiedzi wynoszący do 60 dni kalendarzowych, którego dokładna długość zależy od oczekiwanej złożoności procesu ustalania zdolności przez państwa członkowskie, o którym mowa w ust. 2.
5. Państwa członkowskie w wyznaczonym terminie przekazują Komisji na piśmie szczegółowe informacje na temat wszelkich zdolności, o których mowa w ust. 2.
6. Jeżeli państwo członkowskie nie udzieli odpowiedzi na piśmie w wyznaczonym terminie, na potrzeby przedmiotowej oceny Komisja przyjmie, że dane państwo członkowskie nie dysponuje żadnymi zdolnościami, o których mowa w ust. 2.
7. Na podstawie informacji otrzymanych od państw członkowskich i uwzględniając jedynie te zdolności, o których mowa w ust. 2, Komisja ocenia, czy dane zdolności uzupełniają braki w zdolnościach reagowania, zidentyfikowane zgodnie z art. 19 niniejszej decyzji. Komisja uzna braki w zdolnościach za uzupełnione tylko w przypadku, gdy łączna liczba zdolności w ramach EERC i zdolności, o których mowa w ust. 2, odpowiada celom w zakresie zdolności, określonym w załączniku III, lub je przewyższa.
Artykuł 21
Procedura uzupełniania braków w zdolnościach reagowania
1. W przypadku gdy Komisja wspólnie z państwami członkowskimi zidentyfikuje braki w zdolnościach reagowania, które mogą okazać się istotne, zgodnie z art. 19, i których nie można uzupełnić zgodnie z art. 20, wówczas powiadamia na piśmie państwa członkowskie, wyjaśniając szczegółowo, które braki uznaje za strategiczne braki w zdolnościach reagowania.
2. Komisja zwraca się do państw członkowskich na piśmie o uzupełnienie strategicznych braków w zdolnościach reagowania zgodnie z art. 12 ust. 3 decyzji nr 1313/2013/UE.
3. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję, czy, kiedy i w jaki sposób zamierzają uzupełnić strategiczne braki w zdolnościach reagowania, samodzielnie albo we współpracy z innymi państwami członkowskimi.
Artykuł 22
Wsparcie Komisji na rzecz uzupełniania strategicznych braków w zdolnościach reagowania
1. W przypadku gdy wymagane jest dofinansowanie unijne w celu uzupełnienia strategicznych braków w zdolnościach reagowania zgodnie z art. 12 ust. 3 i art. 21 ust. 1 lit. j) decyzji nr 1313/2013/UE, Komisja publikuje zaproszenie do składania wniosków, aby zapewnić wsparcie państwom członkowskim.
2. Odpowiadając na zaproszenie do składania wniosków, państwa członkowskie stosują się do przepisów art. 21 ust. 1 lit. j) ppkt (iii) i (iv) decyzji nr 1313/2013/UE.
3. Państwa członkowskie wskazują między innymi odsetek wymaganego unijnego współfinansowania.
Artykuł 23
Koszty kwalifikujące się do wsparcia na rzecz uzupełnienia braków w zdolnościach reagowania
1. Wszystkie koszty sprzętu, usług lub zasobów ludzkich niezbędnych do pierwotnego utworzenia zdolności reagowania są kwalifikowalne.
2. Bieżące koszty utrzymania lub koszty eksploatacji nie są kosztami kwalifikowalnymi.
ROZDZIAŁ 7
ELIMINOWANIE CHWILOWYCH BRAKÓW W PRZYPADKU SZCZEGÓLNIE DOTKLIWYCH KLĘSK LUB KATASTROF
Artykuł 24
Ustalenia finansowe
1. Komisja określa ogólnie w rocznym programie prac wymagane rodzaje oraz liczbę zdolności buforowych, uwzględniając możliwość wystąpienia w państwach członkowskich określonych szczególnie dotkliwych rodzajów klęsk lub katastrof, jak również ich nadzwyczajną intensywność lub inne czynniki powodujące, że dana klęska lub katastrofa staje się szczególnie dotkliwa, takie jak wystąpienie w tym samym czasie innej klęski lub katastrofy, oraz uwzględniając możliwość wystąpienia chwilowych braków w takich scenariuszach.
2. Komisja regularnie uruchamia niezbędne procedury finansowania na pokrycie kosztów określonych w art. 21 ust. 2 lit. d) decyzji nr 1313/2013/UE w celu zapewnienia szybkiego dostępu do zdolności buforowych zdefiniowanych w rocznym programie prac.
3. Zdolności buforowe współfinansowane ze środków Komisji uzupełniają istniejące zdolności reagowania, jakimi dysponują państwa członkowskie w ramach gotowości krajowej, i nie zastępują istniejących zdolności reagowania.
Artykuł 25
Warunki dotyczące finansowego wkładu Unii
1. Finansowy wkład Unii zależy od zatwierdzenia warunków przedstawionych w ust. 2-9 przez państwa członkowskie biorące udział w procedurach finansowania przewidzianych w art. 24 ust. 2. Komisja może określić w procedurach finansowania dodatkowe warunki.
2. Państwa członkowskie udostępniają zdolności buforowe w ramach dobrowolnej puli.
3. Zdolności buforowe muszą spełniać niezbędne wymogi jakościowe i wymogi dotyczące certyfikacji określone w procedurach finansowania przewidzianych w art. 24 ust. 2.
4. Zdolności buforowe rejestruje się w dobrowolnej puli na cały okres przewidziany w odpowiednich umowach ramowych, porozumieniach ramowych w sprawie partnerstwa lub podobnych ustaleniach. Wszelkie warunki i ograniczenia nałożone przez państwo lub państwa członkowskie rejestrujące zdolności są należycie uzasadnione wymogami operacyjnymi.
5. Zdolności buforowe nie kwalifikują się do pomocy finansowej, o której mowa w art. 17.
6. Komisja niezwłocznie informuje wszystkie państwa członkowskie za pośrednictwem CECIS o zdolnościach buforowych zarejestrowanych w dobrowolnej puli.
7. Zdolności buforowe zarejestrowane w dobrowolnej puli udostępnia się na potrzeby rozmieszczeń w ramach unijnego mechanizmu na takich samych zasadach ogólnych jak w przypadku innych zdolności zarejestrowanych w dobrowolnej puli, zgodnie z art. 11 decyzji nr 1313/2013/UE.
8. W następstwie wniosku o udzielenie pomocy za pośrednictwem ERCC rozmieszczenie zdolności buforowych zarejestrowanych w dobrowolnej puli przebiega zgodnie z procedurami operacyjnymi stosowanymi w ramach reagowania na klęski i katastrofy wskazanymi w rozdziale 11.
9. Zdolności buforowe zarejestrowane w dobrowolnej puli udostępnia się do użytku krajowego w państwach członkowskich, które współfinansowały dostępność zdolności. Przed dopuszczeniem do użytku krajowego takie państwa członkowskie konsultują się z ERCC w celu potwierdzenia, że:
(i)
nie istnieją żadne szczególnie dotkliwe klęski lub katastrofy, które mogą wystąpić jednocześnie lub w przypadku których istnieje groźba wystąpienia, które mogą doprowadzić do złożenia wniosku w sprawie rozmieszczenia zdolności buforowej;
(ii)
użytek krajowy nie utrudnia zbytnio szybkiego dostępu innym państwom członkowskim w sytuacji wystąpienia nowych szczególnie dotkliwych klęsk i katastrof.
ROZDZIAŁ 8
PROGRAM SZKOLEŃ
Artykuł 26
Program szkoleń
1. Ustanawia się program szkoleń obejmujący zapobieganie klęskom i katastrofom, zapewnianie gotowości oraz reagowanie na klęski i katastrofy. Program obejmuje kursy ogólne i specjalistyczne oraz system wymiany ekspertów. Program jest skierowany do grup docelowych, o których mowa w art. 27.
2. Komisja odpowiada za koordynację i organizację oraz za określenie treści i harmonogramu programu szkoleń.
Artykuł 27
Uczestnicy
1. Grupami docelowymi programu szkoleniowego są:
a)
personel państw członkowskich ds. ochrony ludności oraz zarządzania klęskami i katastrofami, w szczególności liderzy zespołów, ich zastępcy i oficerowie łącznikowi, eksperci z państw członkowskich określeni w art. 41, w tym eksperci ds. zapobiegania i zapewniania gotowości, oraz najważniejsze osoby z krajowych punktów kontaktowych;
b)
pracownicy instytucji i agencji unijnych;
c)
wybrani eksperci z krajów objętych zakresem europejskiej polityki sąsiedztwa, z krajów kandydujących i potencjalnych krajów kandydujących.
2. W kursach szkoleniowych mogą także uczestniczyć wybrani eksperci z:
a)
Organizacji Narodów Zjednoczonych i jej agencji;
b)
międzynarodowych organizacji określonych w załączniku VII;
c)
państw trzecich i, w stosownych przypadkach, innych właściwych podmiotów.
3. Państwa członkowskie i Komisja wyznaczają swoich uczestników każdej sesji szkoleniowej.
Artykuł 28
Szkolenia
1. Program składa się ze zbioru kursów na poziomie wprowadzającym, na poziomie operacyjnym i na poziomie zarządzania.
2. Komisja we współpracy z państwami członkowskimi określa zbiór kursów, treść, programy nauczania i harmonogramy systemu kursów, w tym wymogi dotyczące dostępu.
3. Komisja zapewnia, aby osoby prowadzące szkolenia i wykłady posiadały aktualne informacje na temat istotnych zmian w unijnym mechanizmie.
Artykuł 29
Wymiana ekspertów
System wymiany ekspertów między państwami członkowskimi lub z Komisją umożliwia ekspertom:
a)
zdobycie doświadczenia i wymianę doświadczeń;
b)
zaznajomienie się z różnymi technikami i procedurami operacyjnymi;
c)
zbadanie podejścia stosowanego przez inne uczestniczące służby reagowania w sytuacjach kryzysowych i instytucje.
Artykuł 30
Dodatkowe działania szkoleniowe
W stosownych przypadkach i zgodnie z rocznym programem prac zapewnia się dodatkowe możliwości szkoleniowe w celu zaspokojenia zidentyfikowanych potrzeb w zakresie płynnego i skutecznego wdrożenia działań na rzecz ochrony ludności i zarządzania klęskami i katastrofami.
Artykuł 31
System oceny
Komisja zapewnia zgodność poziomu szkolenia i jego treści. W tym celu Komisja organizuje odpowiedni system oceny zorganizowanych działań szkoleniowych.
ROZDZIAŁ 9
RAMY ĆWICZEŃ
Artykuł 32
Program ćwiczeń, ramy strategiczne i priorytety
1. Komisja ustanawia program ćwiczeń z zakresu ochrony ludności i nim zarządza.
2. Program ćwiczeń z zakresu ochrony ludności opiera się na ramach strategicznych, określających cele i funkcje ćwiczeń w ramach unijnego mechanizmu.
3. Program ćwiczeń ma na celu przede wszystkim:
a)
ulepszenie zdolności reagowania państw członkowskich, w szczególności w odniesieniu do zespołów i innych zasobów zapewnianych podczas interwencji wspierających w ramach unijnego mechanizmu;
b)
ulepszenie i weryfikację procedur, ustanowienie wspólnego podejścia do koordynowania interwencji wspierających w ramach unijnego mechanizmu oraz skrócenie czasu reakcji w przypadku poważnych klęsk lub katastrof;
c)
zacieśnienie współpracy między służbami państwach członkowskich ds. ochrony ludności a Komisją;
d)
zidentyfikowanie i wymianę zdobytych doświadczeń;
e)
testowanie wdrażania zdobytych doświadczeń.
4. Ogólne priorytety programu ćwiczeń przedstawia się w postaci kompleksowego planu długoterminowego. Obejmuje on elementy odpowiednich scenariuszy na wypadek klęsk i katastrof oraz zdolności.
5. Komisja:
a)
opracowuje ramy strategiczne i kompleksowy plan długoterminowy we współpracy z państwami członkowskimi, uwzględniając program wykorzystujący zdobyte doświadczenia i inne istotne informacje;
b)
wyznacza cele ćwiczeń oraz ich rolę w odniesieniu do pozostałych elementów unijnego mechanizmu; oraz
c)
sporządza w ramach programu prac coroczny wniosek dotyczący określonych priorytetów w zakresie ćwiczeń zgodnie z kompleksowym planem długoterminowym.
ROZDZIAŁ 10
PROGRAM WYKORZYSTUJĄCY ZDOBYTE DOŚWIADCZENIA
Artykuł 33
Monitorowanie, analizowanie i ocena
1. Komisja i państwa członkowskie wymieniają dane, informacje i oceny, które są im potrzebne do monitorowania, analizowania i oceny wszystkich właściwych działań na rzecz ochrony ludności w ramach unijnego mechanizmu.
2. Komisja ustanawia bazę danych, z której mogą korzystać państwa członkowskie i sama Komisja w celu gromadzenia i udostępniania danych, rozpowszechniania zidentyfikowanych doświadczeń i dokonywania przeglądu statusu ich wdrożenia, oraz zarządza taką bazą danych.
3. Komisja ułatwia identyfikację zdobytych doświadczeń wraz z odpowiednimi zainteresowanymi stronami, między innymi poprzez organizowanie spotkań.
Artykuł 34
Promowanie wdrażania
1. Komisja zapewnia uwzględnienie doświadczeń zidentyfikowanych przez Komisję, państwa członkowskie i odpowiednie zainteresowane strony w procesie decyzyjnym mającym na celu dalsze rozwijanie unijnego mechanizmu.
2. W szczególności zidentyfikowane doświadczenia przyczyniają się do określenia:
a)
priorytetów programu szkoleń, w tym w stosownych przypadkach treści i programów nauczania kursów szkoleniowych, oraz programu ćwiczeń;
b)
priorytetów corocznych zaproszeń do wzięcia udziału w projektach dotyczących zapobiegania i zapewniania gotowości; oraz
c)
priorytetów działań z zakresu planowania, o których mowa w art. 10 decyzji nr 1313/2013/UE.
3. Komisja regularnie składa sprawozdania na temat programu wykorzystującego zdobyte doświadczenia, wymieniając zidentyfikowane istotne doświadczenia, przewidywane działania zaradcze, obowiązki i terminy oraz status wdrożenia doświadczeń.
4. Państwa członkowskie składają okresowe sprawozdania dotyczące postępów poczynionych we wdrażaniu zidentyfikowanych doświadczeń, które należą do ich krajowego zakresu odpowiedzialności.
ROZDZIAŁ 11
PROCEDURY OPERACYJNE STOSOWANE W RAMACH REAGOWANIA NA KLĘSKI I KATASTROFY
Artykuł 35
Wnioski o pomoc i reagowanie
1. W razie wystąpienia klęski lub katastrofy na terytorium Unii lub groźby jej wystąpienia, po otrzymaniu wniosku o pomoc za pośrednictwem CECIS, Komisja, stosownie do sytuacji i niezwłocznie, podejmuje działania przewidziane w art. 15 ust. 3 decyzji nr 1313/2013/UE.
2. W razie wystąpienia klęski lub katastrofy poza terytorium Unii lub groźby jej wystąpienia, kiedy może zaistnieć konieczność udzielenia pomocy w zakresie ochrony ludności, Komisja może poinformować państwo trzecie o możliwości ubiegania się o pomoc w ramach unijnego mechanizmu.
3. Jeżeli państwo członkowskie lub państwo trzecie dotknięte klęską lub katastrofą lub zagrożone wystąpieniem klęski lub katastrofy chce wystąpić o pomoc za pośrednictwem unijnego mechanizmu, wówczas występuje do ERCC z pisemnym wnioskiem o pomoc w zakresie ochrony ludności za pośrednictwem właściwych organów krajowych. Jeżeli takie państwo chce wystąpić o pomoc za pośrednictwem unijnego mechanizmu, Organizacji Narodów Zjednoczonych i jej agencji lub dowolnej organizacji międzynarodowej określonej w załączniku VII, wówczas występuje do ERCC z pisemnym wnioskiem o pomoc w zakresie ochrony ludności.
4. Wnioskodawca ubiegający się o pomoc przekazuje ERCC wszystkie istotne informacje dotyczące zaistniałej sytuacji, w szczególności informacje na temat szczególnych potrzeb, wymaganego wsparcia i lokalizacji.
5. Wnioskodawca ubiegający się o pomoc powiadamia ERCC o ramach czasowych, punkcie kontaktowym i miejscu, którego dotyczy wniosek o pomoc, oraz o miejscowym operacyjnym punkcie kontaktowym kierującym klęską lub katastrofą.
6. ERCC przygotowuje w miarę możliwości szczegółowe plany rozmieszczenia w odniesieniu do każdego wniosku o pomoc. Zawierają one zalecenia dotyczące zapewniania pomocy, w tym zaproszenia do rozmieszczania modułów, zespołów wsparcia technicznego, innych zdolności reagowania i ekspertów zarejestrowanych w EERC oraz ocenę możliwych potrzeb podstawowych. Szczegółowe plany rozmieszczenia są zgodne ze strukturą i zarysem określonym w załączniku VI i opierają się na ogólnych wcześniej opracowanych planach, o których mowa w art. 15 ust. 3 lit. c) i art. 16 ust. 3 lit. b) decyzji nr 1313/2013/UE, które obejmują najistotniejsze rodzaje ryzyka związane z klęskami i katastrofami i uwzględniają scenariusze ryzyka określone w ocenach ryzyka państw członkowskich. Szczegółowe plany rozmieszczenia przekazuje się wszystkim państwom członkowskim.
7. W trakcie procesu selekcji zdolności w EERC uwzględnia się następujące kryteria, których priorytet może zależeć od specyfiki wniosku o pomoc:
a)
dostępność;
b)
odpowiedniość;
c)
lokalizacja/bliskość;
d)
szacowany czas i koszty transportu;
e)
wcześniejsze doświadczenie;
f)
wcześniejsze wykorzystanie zasobów;
g)
inne odpowiednie kryteria, takie jak zdolności językowe, bliskość kulturowa.
8. O ile nie uzgodniono inaczej z państwami członkowskimi, ERCC nie zwraca się do państw członkowskich o rozmieszczenie określonych zdolności z EERC na obszarach konfliktu zbrojnego, obszarach, na których istnieje groźba wystąpienia konfliktu, lub w innych warunkach, w których bezpieczeństwo zespołów jest zagrożone.
9. Państwa członkowskie, do których zwróciło się ERCC w sprawie rozmieszczenia zdolności z EERC, przekazują ERCC swoją ostateczną decyzję w sprawie rozmieszczenia zgodnie z art. 11 ust. 7 decyzji nr 1313/2013/UE. ERCC wyznacza termin, w którym państwo członkowskie co do zasady powinno udzielić odpowiedzi. Termin taki jest uzależniony od charakteru klęski lub katastrofy i w żadnym przypadku nie może być krótszy niż dwie godziny.
10. Wnioskodawca ubiegający się o pomoc powiadamia ERCC o zaakceptowanych przez siebie ofertach pomocy.
11. W przypadku gdy spełnienie podstawowej potrzeby wymaga zapewnienia pomocy, a pomoc taka nie jest dostępna lub jest w niewystarczającym stopniu dostępna w EERC, Komisja niezwłocznie powiadamia wszystkie krajowe punkty kontaktowe za pośrednictwem CECIS o dostępnej unijnej pomocy finansowej na rzecz transportu zgodnie z art. 23 ust. 3 lit. b) decyzji nr 1313/2013/UE.
12. W odniesieniu do wniosków o wysłanie zespołów interwencyjnych oraz środków ERCC powiadamia państwa członkowskie o wyborze dokonanym przez wnioskodawcę ubiegającego się o pomoc. Państwa członkowskie zapewniające pomoc regularnie informują ERCC o wysłaniu zespołów interwencyjnych i środków, w tym wszystkich zdolności, które są częścią EERC.
13. Komisja może wybrać, wyznaczyć i wysłać zespół ekspertów w celu zapewnienia wsparcia na miejscu zgodnie z art. 17 decyzji nr 1313/2013/UE.
Artykuł 36
Misje ekspertów
1. Wysłani eksperci wykonują swoje zadania określone w art. 8 lit. d) decyzji nr 1313/2013/UE. Składają oni regularne sprawozdania władzom państwa wnioskującego oraz ERCC.
2. ERCC informuje na bieżąco państwa członkowskie o postępach w misji ekspertów.
3. Wnioskodawca ubiegający się o pomoc informuje na bieżąco ERCC o rozwoju działań na miejscu.
4. W przypadku interwencji w państwach trzecich lider zespołu informuje na bieżąco ERCC o rozwoju działań na miejscu.
5. ERCC gromadzi wszelkie otrzymane informacje i przesyła je do punktów kontaktowych i właściwych organów państw członkowskich.
Artykuł 37
Zakończenie zdolności operacyjnej
1. Wnioskujące państwo członkowskie lub jakiekolwiek państwo członkowskie udzielające pomocy poinformuje ERCC oraz wysłanych ekspertów i zespoły interwencyjne jak najszybciej, w przypadku gdy ich pomoc nie będzie już wymagana lub nie będzie mogła być już zapewniona. Efektywne zakończenie zdolności jest organizowane we właściwy sposób przez wnioskodawcę ubiegającego się o pomoc oraz państwa członkowskie. Informuje się o tym na bieżąco ERCC.
2. W państwach trzecich lider zespołu informuje ERCC jak najszybciej, jeżeli uzna, po odpowiednich konsultacjach z wnioskodawcą ubiegającym się o pomoc, że pomoc nie jest już konieczna, lub gdy zaistnieją przeszkody uniemożliwiające skuteczne udzielenie pomocy. ERCC przekazuje te informacje delegaturze Unii w danym państwie oraz odpowiednim służbom Komisji, ESDZ i państwom członkowskim. ERCC we współpracy z wnioskodawcą ubiegającym się o pomoc zapewnia efektywne zakończenie zdolności wysłanych ekspertów i zespołów interwencyjnych.
Artykuł 38
Sprawozdawczość i zdobyte doświadczenia
1. Właściwe organy wnioskodawcy ubiegającego się o pomoc i państw członkowskich, które udzieliły pomocy, jak również wysłani eksperci powinni mieć możliwość przedstawienia ERCC swoich wniosków na temat wszelkich aspektów interwencji. ERCC przygotowuje sprawozdanie podsumowujące na temat udzielonej pomocy i wszelkich istotnych zdobytych doświadczeń.
2. Oprócz art. 33 i 34 ERCC wraz z państwami członkowskimi monitoruje wdrażanie zdobytych doświadczeń w celu udoskonalenia interwencji wspierających prowadzonych w ramach unijnego mechanizmu.
Artykuł 39
Koszty
1. O ile nie uzgodniono inaczej, wnioskodawca ubiegający się o pomoc ponosi koszty pomocy udzielonej przez państwa członkowskie.
2. Każde państwo członkowskie udzielające pomocy może, biorąc pod uwagę w szczególności charakter klęski lub katastrofy oraz zakres szkody, zaoferować swoją pomoc całkowicie lub częściowo bezpłatnie. Takie państwo członkowskie może także w dowolnym momencie zrzec się całości lub części zwrotu swoich kosztów.
3. O ile nie uzgodniono inaczej, w okresie trwania interwencji, wnioskodawca ubiegający się o pomoc ułatwia zapewnienie zakwaterowania i wyżywienia zespołom udzielającym pomocy i bezpłatnie uzupełnia zapasy. Niezależnie od powyższego zespoły udzielające pomocy są zazwyczaj logistycznie niezależne oraz samowystarczalne przez rozsądny okres czasu, w zależności od wykorzystywanych środków, o czym informują odpowiednio ERCC.
4. Koszty wysłania ekspertów oraz koszty odpowiedniego wsparcia logistycznego podlegają przepisom art. 22 lit. a) decyzji nr 1313/2013/UE. Koszty te kwalifikują się do finansowania unijnego.
Artykuł 40
Odszkodowanie z tytułu szkody
1. Państwa członkowskie ubiegające się o pomoc powstrzymują się od składania wniosków o odszkodowanie ze strony państw członkowskich z tytułu szkody, jeżeli szkoda taka wynika z interwencji wspierającej przeprowadzonej w ramach unijnego mechanizmu i niniejszej decyzji, chyba że zostanie udowodnione, iż jest ona spowodowana oszustwem lub poważnym naruszeniem.
2. W przypadku szkody wyrządzonej stronom trzecim w wyniku interwencji wspierających państwa członkowskie ubiegające się o pomoc i państwo członkowskie udzielające pomocy współpracują w celu ułatwienia wypłacenia odszkodowania za taką szkodę zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie i odpowiednimi ramami.
ROZDZIAŁ 12
PROCES WYSYŁANIA ZESPOŁÓW EKSPERTÓW
Artykuł 41
Kategorie ekspertów
Państwa członkowskie klasyfikują ekspertów do następujących kategorii:
a)
eksperci techniczni;
b)
eksperci ds. oceny;
c)
eksperci ds. koordynacji;
d)
liderzy zespołów.
Artykuł 42
Zadania i funkcje
1. Eksperci techniczni są w stanie zapewnić doradztwo na temat szczegółowych, wysoce specjalistycznych zagadnień i na temat rodzajów ryzyka, oraz są dostępni na potrzeby misji.
2. Eksperci ds. oceny są w stanie zapewnić ocenę sytuacji oraz doradztwo na temat stosownych działań, które zostaną podjęte, oraz są dostępni na potrzeby misji.
3. Ekspertami ds. koordynacji mogą być zastępcy liderów zespołów, osoby odpowiedzialne za logistykę oraz komunikację, jak również inni pracownicy, w zależności od potrzeb. Jeśli zaistnieje taka potrzeba, eksperci techniczni oraz eksperci ds. oceny mogą zostać włączeni do zespołu koordynacyjnego w celu udzielenia pomocy liderowi zespołu w trakcie całego okresu misji.
4. Lider zespołu odpowiada za kierowanie zespołem ds. oceny i koordynacji podczas interwencji. Lider zespołu nawiązuje odpowiednie kontakty z właściwymi organami dotkniętego państwa, z ERCC, w tym oficerami łącznikowymi ERCC, z innymi organizacjami międzynarodowymi oraz, w przypadku wszelkich interwencji wspierających podejmowanych w ramach unijnego mechanizmu poza państwami członkowskimi, także z delegaturą Unii w takim państwie.
5. Komisja może upoważnić ekspertów rozmieszczanych na potrzeby zadań z zakresu gotowości w porozumieniu z wyznaczającym ich państwem członkowskim do przyjęcia dowolnych funkcji określonych w art. 41, przy czym eksperci muszą być w stanie zapewnić doradztwo i sprawozdawczość z zakresu odpowiednich środków gotowości, w tym zdolności administracyjnej, potrzeb w zakresie wczesnego ostrzegania, szkoleń, ćwiczeń i zwiększania świadomości.
6. Komisja może upoważnić ekspertów rozmieszczanych na potrzeby zadań z zakresu zapobiegania w porozumieniu z wyznaczającym ich państwem członkowskim do przyjęcia dowolnych funkcji określonych w art. 41, przy czym eksperci muszą być w stanie zapewnić doradztwo i sprawozdawczość z zakresu odpowiednich środków zapobiegawczych i zdolności zarządzania ryzykiem.
Artykuł 43
Bazy ekspertów
1. Komisja gromadzi informacje na temat ekspertów w bazie ekspertów i udostępnia je za pośrednictwem CECIS.
2. Eksperci włączeni do EERC zostają specjalnie oznaczeni w bazie danych, o której mowa w ust. 1.
Artykuł 44
Wymogi dotyczące szkoleń
Eksperci w stosownych przypadkach postępują zgodnie z programem szkoleniowym ustanowionym zgodnie z art. 26.
Artykuł 45
Wyznaczanie
W przypadku wniosku o pomoc, państwa członkowskie odpowiadają za wyznaczanie dostępnych ekspertów oraz udostępnianie ich danych kontaktowych ERCC.
Artykuł 46
Mobilizacja i umowa dotycząca służby
1. ERCC musi być w stanie zmobilizować i wysłać wyznaczonych ekspertów niezwłocznie po wyznaczeniu przez państwa członkowskie ekspertów biorących udział w określonej misji.
2. Komisja podpisuje z każdym ekspertem umowę dotyczącą służby, która zawiera następujące elementy:
a)
cele misji;
b)
zakres zadań;
c)
przewidywany okres trwania misji;
d)
informacje na temat osoby wyznaczonej do kontaktów na miejscu;
e)
zakres ubezpieczenia;
f)
dietę dzienną na pokrycie wydatków;
g)
szczegółowe warunki wynagradzania;
h)
wskazówki dla ekspertów technicznych, ekspertów ds. oceny, ekspertów ds. koordynacji oraz liderów zespołów.
ROZDZIAŁ 13
WSPARCIE W ZAKRESIE TRANSPORTU
Artykuł 47
Formy wsparcia w zakresie transportu
Wsparcie w zakresie transportu może mieć następujące formy:
a)
łączenie w jedną pulę i udostępnianie zdolności transportowych;
b)
identyfikowanie i ułatwianie państwom członkowskim dostępu do zasobów transportowych na rynku komercyjnym lub z innych źródeł; lub
c)
zapewnianie wsparcia unijnego państwom członkowskim za pomocą dotacji lub usług transportowych nabywanych od podmiotów prywatnych lub innych.
Artykuł 48
Procedura wsparcia w zakresie transportu za pośrednictwem unijnego mechanizmu
1. Procedury przewidziane w art. 49 i 50 mają zastosowanie zawsze, ilekroć złożony zostanie wniosek dotyczący wsparcia w zakresie transportu.
2. Wnioski wydaje właściwy organ, o którym mowa w art. 56, oraz przesyła je Komisji w formie pisemnej. Wnioski zawierają informacje przewidziane w załączniku VIII część A.
3. W przypadku łączenia zdolności transportowych w jedną pulę jedno z państw członkowskich może objąć rolę przewodnią i wystąpić o unijną pomoc finansową na całą operację.
4. Wszystkie wnioski o przyznanie wsparcia w zakresie transportu na mocy niniejszej decyzji i powiązane z nimi odpowiedzi, jak również wymianę informacji między państwami członkowskimi a Komisją przesyła się ERCC, które je przetwarza.
5. Wnioski przesyła się za pośrednictwem CECIS lub wiadomości e-mail. Wnioski dotyczące finansowania przez Unię przesyłane za pośrednictwem CECIS, faksu lub poczty elektronicznej będą przyjmowane pod warunkiem, że ich oryginały, podpisane przez właściwy organ, zostaną niezwłocznie dostarczone Komisji.
6. Komisja może wdrożyć elektroniczny system wymiany informacji w odniesieniu do wszystkich wymian informacji z beneficjentami, w tym zawierania umów o udzielenie dotacji, powiadomień o decyzjach o udzieleniu dotacji oraz wszelkich wprowadzanych do nich zmian zgodnie z art. 179 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 (5).
Artykuł 49
Wnioski o wsparcie w zakresie transportu
1. Po otrzymaniu wniosku o wsparcie Komisja niezwłocznie powiadamia punkty kontaktowe wyznaczone przez państwa członkowskie na mocy art. 9 ust. 7 decyzji nr 1313/2013/UE.
2. W powiadomieniu Komisja może, w stosownych przypadkach, zwrócić się do państw członkowskich o przekazanie jej szczegółowych informacji na temat wszelkich zasobów transportowych, jakie mogą udostępnić państwu członkowskiemu składającemu wniosek, lub zaproponowanie innego alternatywnego rozwiązania w celu zaspokojenia potrzeb zgłoszonych przez dotknięte państwo. Komisja może wskazać maksymalny okres na dostarczenie tych informacji.
3. Po powiadomieniu przez Komisję punktów kontaktowych, o których mowa w ust. 1, wnioskowane wsparcie w zakresie transportu kwalifikuje się do współfinansowania unijnego, bez uszczerbku dla art. 53.
Artykuł 50
Odpowiedzi na wnioski o wsparcie w zakresie transportu
1. Państwa członkowskie, które mogą udzielić wsparcia w zakresie transportu, powiadamiają Komisję jak najszybciej i najpóźniej w ciągu 24 godzin od otrzymania powiadomienia, o którym mowa w art. 49, o ile w powiadomieniu nie określono inaczej, o wszelkich zasobach transportowych, jakie mogą udostępnić na zasadzie dobrowolności w odpowiedzi na wniosek o wsparcie w celu połączenia w jedną pulę lub zidentyfikowania zasobów transportowych. Informacje takie powinny zawierać elementy, o których mowa w załączniku VIII część B, oraz obejmować informacje na temat warunków finansowych lub innych ewentualnych ograniczeń.
2. Komisja gromadzi, jak najszybciej, informacje na temat dostępnych zasobów transportowych i przekazuje je państwu członkowskiemu składającemu wniosek.
3. Poza informacjami, o których mowa w ust. 2, Komisja przekazuje państwom członkowskim wszelkie inne dostępne jej informacje dotyczące zasobów transportowych pochodzących z innych źródeł, w tym z rynku komercyjnego, oraz ułatwia państwom członkowskim dostęp do tych dodatkowych zasobów.
4. Państwo członkowskie składające wniosek informuje Komisję o rozwiązaniach w zakresie transportu, które wybrało, oraz współpracuje z państwami członkowskimi oferującymi takie wsparcie lub z przewoźnikiem wskazanym przez Komisję.
5. Komisja informuje wszystkie państwa członkowskie o wyborze dokonanym przez państwo członkowskie składające wniosek. Takie państwo członkowskie informuje Komisję na bieżąco o postępach w dostarczaniu jego pomocy w zakresie ochrony ludności.
Artykuł 51
Wniosek o dotację
1. W przypadku gdy państwo członkowskie zidentyfikuje możliwe rozwiązanie w zakresie transportu, jednak w celu umożliwienia transportu pomocy wspierającej ochronę ludności wymagane będzie finansowanie unijne, państwo członkowskie może złożyć wniosek o dotację z Unii.
2. Państwo członkowskie wskazuje w swym wniosku procentową kwotę współfinansowania unijnego, o jaką się ubiega, przy czym kwota ta nie może przekroczyć 55 % kosztów kwalifikowalnych związanych z działaniami w zakresie transportu na mocy art. 23 ust. 2 decyzji nr 1313/2013/UE i nie może przekroczyć 85 % kosztów kwalifikowalnych związanych z działaniami w zakresie transportu na mocy art. 23 ust. 3 lit. a) i b) decyzji nr 1313/2013/UE. Komisja niezwłocznie informuje wszystkie państwa członkowskie o otrzymaniu takiego wniosku.
3. Komisja może ustanowić partnerstwa ramowe z odpowiednimi właściwymi organami państw członkowskich, o których mowa w art. 178 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012.
Artykuł 52
Wniosek o usługę transportową
1. W przypadkach gdy państwo członkowskie składające wniosek o wsparcie w zakresie transportu nie zidentyfikowało żadnego rozwiązania w zakresie transportu, może zwrócić się do Komisji o zlecenie usługi transportowej z podmiotom prywatnym lub innym w celu dostarczenia jego pomocy w zakresie ochrony ludności do dotkniętego państwa.
2. Po otrzymaniu wniosku, o którym mowa w ust. 1, Komisja niezwłocznie informuje wszystkie państwa członkowskie o otrzymaniu takiego wniosku i informuje państwo członkowskie składające wniosek o usługę transportową o wszelkich innych dostępnych rozwiązaniach w zakresie transportu i związanych z nimi kosztach.
3. Na podstawie wymiany informacji, o której mowa w ust. 1 i 2, państwo członkowskie potwierdza na piśmie swój wniosek o usługę transportową oraz swoje zobowiązanie do zwrócenia Komisji kosztów zgodnie z przepisami art. 54. Państwo członkowskie wskazuje w swoim wniosku procentową kwotę kosztów, które zwróci. Kwota ta nie może być niższa niż 45 % w odniesieniu do działań w zakresie transportu na mocy art. 23 ust. 2 decyzji nr 1313/2013/UE i nie może być niższa niż 15 % w odniesieniu do działań w zakresie transportu na mocy art. 23 ust. 3 lit. a) i b) decyzji nr 1313/2013/UE.
4. Państwo członkowskie poinformuje niezwłocznie Komisję o wszelkich zmianach w składanym przez nie wniosku o usługę transportową.
Artykuł 53
Decyzja o dofinansowaniu unijnym na wsparcie w zakresie transportu
1. W celu stwierdzenia, czy kryteria wyszczególnione w art. 23 ust. 1 lit. d) decyzji nr 1313/2013/UE oraz zasady oszczędności, wydajności i skuteczności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (6) zostały spełnione, należy wziąć pod uwagę, co następuje:
a)
informacje zawarte we wniosku o finansowanie przez Unię złożonego przez państwo członkowskie zgodnie z art. 48 ust. 2;
b)
potrzeby określone przez dotknięte państwo;
c)
wszelkie oceny potrzeb przeprowadzone przez ekspertów pracujących dla Komisji podczas klęski lub katastrofy;
d)
pozostałe właściwe i rzetelne informacje dostępne Komisji w momencie podejmowania decyzji, dostarczone przez państwa członkowskie i organizacje międzynarodowe;
e)
efektywność i skuteczność rozwiązań w zakresie transportu, mających na celu terminowe udzielenie pomocy w zakresie ochrony ludności;
f)
możliwości zaopatrzenia miejscowego;
g)
inne działania podjęte przez Komisję.
2. Państwa członkowskie udostępniają wszelkie dodatkowe informacje potrzebne do oceny spełnienia kryteriów wyszczególnionych w art. 23 ust. 1 lit. d) decyzji 1313/2013/UE. Państwa członkowskie niezwłocznie informują Komisję o otrzymaniu wniosku Komisji dotyczącego takich informacji.
3. Komisja określa płatności zaliczkowe podlegające zapłacie, które mogą wynieść do 85 % wymaganego wkładu finansowego Unii, z zastrzeżeniem dostępności zasobów budżetowych. Płatności zaliczkowych nie przewiduje się dla dotacji poniżej progu ustanowionego w odniesieniu do dotacji o niskiej wartości, zdefiniowanych w art. 185 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012, chyba że państwo członkowskie występujące z wnioskiem o dofinansowanie może wykazać, że brak płatności zaliczkowych zagrozi realizacji działania.
4. Decyzję w sprawie dofinansowania przekazuje się niezwłocznie państwu członkowskiemu występującemu z wnioskiem o dofinansowanie. Przekazuje się ją także wszystkim pozostałym państwom członkowskim.
5. Poszczególne wnioski o udzielenie dotacji na rzecz transportu, w przypadku których unijny wkład finansowy jest mniejszy niż 2 500 EUR, nie kwalifikują się do współfinansowania przez Unię, chyba że objęte są partnerstwami ramowymi, o których mowa w art. 51 ust. 3.
Artykuł 54
Zwrot dofinansowania unijnego na wsparcie w zakresie transportu
W odniesieniu do kosztów poniesionych przez Komisję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 52, w ciągu 90 dni od daty zakończenia operacji transportowej, na którą przyznano dofinansowanie unijne, Komisja wydaje państwom członkowskim, które skorzystały z takiego dofinansowania, notę debetową opiewającą na kwotę odpowiadającą postanowieniom wynikającym z decyzji Komisji o usłudze transportowej i wynoszącą co najmniej 15 % kosztów transportu w przypadku działań w zakresie transportu na mocy art. 23 ust. 3 decyzji nr 1313/2013/UE i 45 % w przypadku działań w zakresie transportu na mocy art. 23 ust. 2 decyzji nr 1313/2013/UE.
Artykuł 55
Odszkodowanie z tytułu szkody
Państwo członkowskie składające wniosek o wsparcie w zakresie transportu powstrzymuje się od składania wniosku o odszkodowanie ze strony Unii za szkodę wyrządzoną w jego mieniu lub szkodę poniesioną przez pracowników świadczących usługi, jeżeli szkoda taka wynika ze świadczenia wsparcia w zakresie transportu w ramach niniejszej decyzji, chyba że zostanie udowodnione, iż szkoda ta jest wynikiem oszustwa lub poważnego naruszenia.
Artykuł 56
Wyznaczanie właściwych organów
Państwa członkowskie wyznaczają właściwe organy upoważnione do składania wniosków i otrzymywania wsparcia finansowego od Komisji na podstawie niniejszej decyzji i informują o tym Komisję w ciągu 60 dni od daty ogłoszenia niniejszej decyzji. Należy niezwłocznie powiadamiać Komisję o wszelkich zmianach dotyczących wyznaczonych organów.
Powiadomienia dotyczące właściwych organów dokonane przez państwa członkowskie na mocy art. 12 decyzji 2007/606/WE, Euratom pozostają jednak ważne aż do momentu otrzymania kolejnego powiadomienia od danego państwa członkowskiego.
ROZDZIAŁ 14
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 57
Uchylenie
Decyzje 2004/277/WE, Euratom i 2007/606/WE, Euratom tracą moc. Odesłania do uchylonych decyzji traktuje się jako odesłania do niniejszej decyzji i odczytuje się je zgodnie z tabelą korelacji zamieszczoną w załączniku IX.
Artykuł 58
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 16 października 2014 r.