PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 1379/2014
ze dne 16. prosince 2014,
kterým se ukládá konečné vyrovnávací clo na dovoz některých výrobků ze skleněných vláken pocházejících z Čínské lidové republiky a kterým se mění prováděcí nařízení Rady (EU) č. 248/2011, kterým se ukládá konečné antidumpingové clo a s konečnou platností vybírá prozatímní clo uložené na dovoz některých výrobků z nekonečných skleněných vláken pocházejících z Čínské lidové republiky
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 597/2009 ze dne 11. června 2009 o ochraně před dovozem subvencovaných výrobků ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (1), a zejména na jeho článek 15, a nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (2), a zejména na čl. 9 odst. 4 a čl. 11 odst. 3 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
A. POSTUP
1. Platná opatření
(1)
Prováděcím nařízením Rady (EU) č. 248/2011 (3) uložila Rada konečné antidumpingové clo na dovoz některých výrobků z nekonečných skleněných vláken, v současnosti kódů KN 7019 11 00, ex 7019 12 00 a ex 7019 31 00 a pocházející z Čínské lidové republiky.
2. Zahájení antisubvenčního řízení
(2)
Dne 12. prosince 2013 Evropská komise (dále jen „Komise“) zveřejnila v Úředním věstníku Evropské unie oznámení (dále jen „oznámení o zahájení antisubvenčního řízení“), kterým informovala o zahájení antisubvenčního řízení týkajícího se dovozu některých výrobků ze skleněných vláken pocházejících z Čínské lidové republiky (dále jen „ČLR“ nebo „dotčená země“) do Evropské unie (4).
(3)
Řízení zahájila Komise na základě podnětu, který podalo dne 28. října 2013 sdružení European Glass Fibre Producers Association („APFE“) (dále jen „žadatel“) jménem výrobců představujících více než 25 % celkové výroby některých výrobků ze skleněných vláken v Unii. Podnět obsahoval důkazy prima facie o subvencování některých výrobků ze skleněných vláken a o tím způsobené podstatné újmě, což Komise považovala za dostačující pro zahájení řízení.
(4)
V souladu s čl. 10 odst. 7 nařízení (ES) č. 597/2009 (dále jen „základní antisubvenční nařízení“) Komise před zahájením řízení oznámila vládě ČLR, že obdržela podnět s náležitými podklady, podle nějž subvencovaný dovoz některých výrobků ze skleněných vláken pocházejících z ČLR způsobuje výrobnímu odvětví Unie podstatnou újmu. Komise vyzvala vládu ČLR ke konzultacím s cílem vyjasnit situaci ohledně obsahu podnětu a dosáhnout řešení na základě vzájemné dohody.
(5)
Vláda ČLR přijala nabídku ke konzultacím, jež pak následně proběhly dne 5. prosince 2013. Během konzultací nebylo možné dospět k řešení na základě vzájemné dohody. Komise však řádně přihlédla ke stanoviskům, jež čínská vláda předložila ohledně režimů uvedených v podnětu. V návaznosti na konzultace došlo dne 9. prosince 2013 písemné podání od vlády ČLR.
(6)
Vládě ČLR byly nabídnuty další konzultace o dalších režimech, jež byly zjištěny v průběhu šetření. Vláda ČLR však tuto nabídku nepřijala s konstatováním, že neobdržela dostatek informací o těchto režimech.
3. Souběžná žádost o částečný prozatímní přezkum platných antidumpingových opatření
(7)
Komise obdržela žádost o zahájení částečného prozatímního přezkumu platných antidumpingových opatření (5) omezeného na posouzení újmy podle čl. 11 odst. 3 nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 (dále jen „základní antidumpingové nařízení“). Žádost podalo dne 28. října 2013 také sdružení APFE jménem výrobců v Unii, kteří představují více než 25 % celkové výroby některých výrobků ze skleněných vláken v Unii.
(8)
Komise poté, co zjistila, že existují dostatečné důkazy pro zahájení částečného prozatímního přezkumu, dne 18. prosince 2013 oznámila zveřejněním oznámení v Úředním věstníku Evropské unie (dále jen „oznámení o zahájení částečného prozatímního antidumpingového přezkumu“) (6) zahájení částečného prozatímního přezkumu podle čl. 11 odst. 3 základního antidumpingového nařízení.
(9)
Jeden vyvážející výrobce tvrdil, že co se týče jeho, stávající opatření uložená prováděcím nařízením Rady č. 248/2011 jsou od počátku neplatná a že současné přezkumné řízení týkající se stávajících opatření uložených uvedeným nařízením by tudíž mělo být ukončeno. Tvrdil, že stávající opatření jsou v rozporu s antidumpingovou dohodou WTO, jelikož danému vyvážejícímu výrobci bylo zamítnuto individuální zacházení ve smyslu ustanovení čl. 9 odst. 5 základního antidumpingového nařízení, tak jak tato ustanovení platila v době přijetí uvedeného nařízení. Na podporu svého tvrzení se odvolával na zprávu odvolacího orgánu WTO ze dne 28. července 2011 ve věci DS397 (7).
(10)
V návaznosti na zprávu odvolacího orgánu WTO ze dne 28. července 2011 ve věci DS397 byl pozměněn čl. 9 odst. 5 základního antidumpingového nařízení (8). Změna se uplatňuje na všechna řízení zahájená po jejím vstupu v platnost, tj. od 6. září 2012. Pokud jde o vyvážející výrobce, na které se vztahují opatření, jež byla v platnosti ještě před uvedeným datem, Komise zveřejnila dne 23. března 2012 oznámení (9), v němž vyzvala vyvážející výrobce v zemích s netržním hospodářstvím, aby požádali o přezkum, pokud se domnívají, že opatření, která se na ně vztahují, by měla být přezkoumána s ohledem na výše uvedenou zprávu odvolacího orgánu. V uvedeném oznámení bylo konkrétně zmíněno prováděcí nařízení (EU) č. 248/2011. Komise od daného vyvážejícího výrobce takovou žádost o přezkum neobdržela a tento vyvážející výrobce nepožádal ani o prozatímní přezkum ve smyslu čl. 11 odst. 3 základního nařízení.
(11)
O platnosti stávajících opatření tudíž není sporu, a toto tvrzení se proto zamítá.
4. Období šetření a posuzované období použitelné pro obě řízení
(12)
Šetření subvencování a újmy se týkalo období od 1. října 2012 do 30. září 2013 (dále jen „období šetření“ nebo v tabulkách „OŠ“). Zkoumání trendů významných pro posouzení újmy se týkalo období od 1. ledna 2010 do konce období šetření (dále jen „posuzované období“).
(13)
Analýzy újmy provedené v rámci antisubvenčního šetření a částečného prozatímního antidumpingového přezkumu vycházejí ze stejné definice výrobního odvětví Unie, stejných reprezentativních výrobců v Unii a stejného období šetření a přinášejí stejné závěry, není-li uvedeno jinak. Tento přístup byl považován za vhodný pro zefektivnění analýzy újmy a dosažení odpovídajících zjištění v obou řízeních. Z tohoto důvodu byla stanoviska týkající se aspektů újmy předložená v jednom z těchto šetření zohledněna v obou šetřeních.
5. Strany dotčené řízeními
(14)
Komise v obou oznámeních o zahájení řízení vyzvala zúčastněné strany, aby ji za účelem účasti v obou řízeních kontaktovaly. Kromě toho Komise informovala o zahájení obou řízení žadatele, další známé výrobce v Unii, známé vyvážející výrobce a orgány v ČLR, známé dovozce, dodavatele a uživatele, obchodníky a sdružení, o nichž bylo známo, že se jich to týká, a vyzvala je, aby se řízení zúčastnili.
(15)
Zúčastněné strany měly příležitost vyjádřit se k zahájení obou řízení a požádat o slyšení u Komise nebo úředníka pro slyšení v obchodních řízeních.
6. Výběr vzorku
(16)
Komise v obou oznámeních o zahájení řízení uvedla, že by mohla omezit řízení na přiměřený počet vyvážejících výrobců v ČLR, dovozců, kteří nejsou ve spojení, a výrobců v Unii, jichž se bude šetření týkat, a to prostřednictvím výběru vzorků v souladu s článkem 17 základního antidumpingového nařízení a článku 27 základního antisubvenčního nařízení.
6.1. Výběr vzorku výrobců v Unii použitelného pro obě řízení
(17)
V obou oznámeních o zahájení řízení Komise uvedla, že prozatímně vybrala vzorek výrobců v Unii. Komise vybrala vzorek na základě produkce v Unii a objemu prodeje obdobného výrobku na trhu Unie v období šetření a na základě zeměpisného rozložení. Tento vzorek sestával z výrobních závodů tří výrobců v Unii, kteří se nacházejí v Belgii, Francii a na Slovensku (10) a kteří představují přibližně 52 % celkové výroby v Unii a 49 % všeho prodeje na trhu Unie. Vzorek byl proto považován za reprezentativní pro výrobní odvětví Unie. Komise vyzvala zúčastněné strany, aby se k prozatímnímu vzorku vyjádřily.
(18)
V průběhu řízení vláda ČLR uvedla, že v původním antidumpingovém šetření byla bez zdůvodnění použita odlišná metodika pro výběr vzorku výrobců v Unii než v současných řízeních. Vláda ČLR uvedla, že i) Komise již vybrala vzorek před zahájením šetření, a tudíž už před zahájením šetření rozhodla, že vzorek je nutný, ii) v původním šetření musely všechny strany, která si přály být zahrnuty do vzorku, poskytnout Komisi informace do 15 dnů po zahájení šetření, zatímco v tomto případě se to od výrobců již zařazených do vzorku nevyžaduje, iii) strany, které si přály být zařazeny do vzorku, nebyly v obou oznámeních o zahájení řízení obeznámeny s tím, jaké informace musí poskytnout, aby byly zařazeny do vzorku, a že nebyly poskytnuty žádné informace, pokud jde o objem výroby a prodeje představovaný výrobci zařazenými do vzorku, iv) použité výběrové kritérium „tento vzorek představuje největší reprezentativní objem výrobců, kteří mohou být přiměřeně prošetřeni ve stanoveném čase“ není obsaženo v článku 17 základního antidumpingového nařízení a vzorek vybraný na tomto základě není v souladu s uvedeným ustanovením.
(19)
V obou oznámeních o zahájení řízení Komise vysvětlila, že s ohledem na velký počet výrobců v Unii a za účelem dokončení šetření ve stanovených lhůtách se uchýlila k výběru vzorku a současně byl navržen prozatímní vzorek. Byla použita stejná metoda jako v předchozím šetření tj. výběr vzorků. Použití prozatímního vzorku neznamenalo změnu metodiky, pouze umožnilo Komisi získat čas při plném respektování práv na obhajobu. Komise totiž dala příležitost ostatním výrobcům v Unii, kteří se domnívají, že existují důvody, proč by měli být zařazeni do vzorku, aby kontaktovali Komisi, nebo jiným zúčastněným stranám, aby předložily jakékoli další relevantní informace týkající se vzorku. V konečném vzorku by měly být zohledněny všechny případné obdržené připomínky. Protože k navrženému vzorku nedošly žádné připomínky, prozatímní vzorek byl potvrzen. Co se týče druhého tvrzení, výrobci, kteří byli předběžně vybráni do vzorku, vyplnili obvyklý formulář, který obsahoval informace nezbytné k tomu, aby Komise mohla vybrat prozatímní vzorek. Obvyklý formulář a odpovědi byly k dispozici ke kontrole ve spisu s informacemi nedůvěrného charakteru. Pokud jde o třetí tvrzení, strany, které chtěly být zařazeny, byly vyzvány, aby se Komisi přihlásily do 15 dnů ode dne zveřejnění oznámení o zahájení řízení, a měly možnost nahlédnout do spisu s informacemi nedůvěrného charakteru, kde se nacházely obvyklé formuláře. Obvyklé formuláře obsahovaly informace týkající se objemu výroby a prodeje. Čtvrtá výtka také není opodstatněná, protože čl. 17 odst. 1 základního antidumpingového nařízení jasně odkazuje na největší reprezentativní objem, který může být v době, která je k dispozici, přiměřeně přezkoumán.
(20)
Po poskytnutí konečných informací vláda ČLR zopakovala svá tvrzení týkající se údajné procedurální nedůslednosti při výběru vzorku výrobců v Unii před zahájením obou řízení a poukázala na to, že: i) zdůvodnění Komise o dodržení lhůt v řízení je neudržitelné, neboť v čl. 17 odst. 2 základního antidumpingového nařízení a v čl. 27 odst. 2 základního antisubvenčního nařízení se jednoznačně předpokládá výběr vzorku po zahájení obou řízení a podle připomínek ve lhůtě tří týdnu po zahájení obou řízení, ii) prozatímní vzorek je diskriminační nebo neobjektivní a další výrobce v Unii prý odradil od toho, aby se přihlásili, a iii) Komise neposkytla dalším výrobcům v Unii na přihlášení tři týdny.
(21)
V čl. 17 odst. 2 základního antidumpingového nařízení a čl. 27 odst. 2 základního antisubvenčního nařízení se uvádí, že „nejvhodnější je výběr vzorku po projednání s dotčenými stranami a s jejich souhlasem, pokud se tyto strany přihlásí ve lhůtě tří týdnů od zahájení šetření a poskytnou dostatek informací“. Pokud jde o první tvrzení, základní anitdumpingové nařízení ani základní antisubvenční nařízení nebrání Komisi, aby při zahájení řízení navrhla prozatímní vzorek a vyzvala strany, aby se k jeho složení vyjádřily. Vzhledem k tomu, že výrobci v Unii (nebo alespoň jejich velká část) podnět podporují a s ohledem na informace získané z obvyklých formulářů měla Komise k dispozici nezbytné informace týkající se výrobního odvětví Unie, aby mohla v počáteční fázi řízení vybrat prozatímní vzorek. S těmito poznatky byl výběr vzorku výrobců v Unii jiný než výběr vzorku vyvážejících výrobců. Pokud jde o druhé a třetí tvrzení, v oznámeních o zahájení řízení bylo uvedeno, že výrobci v Unii, kteří se domnívají, že existují důvody, proč by měli být zahrnuti do vzorku, musí kontaktovat Komisi do 15 dnů. Komise nechápe, jak tento postup porušuje základní nařízení nebo proč ho lze považovat za diskriminační, neobjektivní, natož demotivující.
(22)
Vláda ČLR tvrdila, že vzorek není reprezentativní, protože do něj nebyla zařazena žádná společnost s významnou výrobou pro vlastní spotřebu, a část domácího výrobního odvětví tudíž prostě nebyla hodnocena.
(23)
Toto tvrzení se zamítá, neboť výrobci v Unii zařazení do vzorku skutečně prodávali pro vlastní spotřebu. Vláda ČLR kromě toho neuvedla, který výrobce v Unii měl být do vzorku zařazen a který měl být vyřazen.
(24)
Jeden vyvážející výrobce tvrdil, že vzorek výrobců v Unii není reprezentativní, neboť žádný výrobce v Unii zařazený do vzorku nevyráběl či neprodával rohože ze střiže.
(25)
Tři výrobci v Unii zařazení do vzorku opravdu nevyráběli rohože ze střiže, ale vyráběli rohože z nekonečných skleněných vláken a další hlavní typy výrobku. Subjekty zařazené do vzorku se tedy považovaly za reprezentativní také proto, že představovaly přibližně 52 % celkové výroby v Unii, 49 % veškerého prodeje na trhu Unie a byly vhodně zeměpisně rozptýleny. Na tomto závěru nic nemění to, že výrobci v Unii nevyráběli jednu z mnoha variant typů výrobku.
6.2. Výběr vzorku dovozců použitelného pro obě šetření
(26)
Aby mohla Komise rozhodnout, zda je výběr vzorku nutný, a pokud ano, vzorek vybrat, požádala Komise dovozce, kteří nebyli ve spojení, aby poskytli informace uvedené v obou oznámeních o zahájení řízení.
(27)
Vzhledem k tomu, že pouze dva dovozci, kteří nebyli ve spojení, odpověděli na formulář pro výběr vzorku, nebylo nutné provést výběr vzorku.
6.3. Výběr vzorku vyvážejících výrobců v ČLR použitelného pro obě šetření
(28)
Aby mohla rozhodnout, zda je výběr vzorku nutný, a pokud ano, vzorek vybrat, požádala Komise všechny vyvážející výrobce v ČLR, aby poskytli informace uvedené v oznámeních o zahájení řízení. Kromě toho Komise požádala Stálé zastoupení ČLR při Evropské unii, aby určilo nebo kontaktovalo případné další vyvážející výrobce, kteří by mohli mít zájem o účast v šetření.
(29)
Požadované informace poskytlo a se zařazením do vzorku souhlasilo osm vyvážejících výrobců. V souladu s čl. 27 odst. 1 základního antisubvenčního nařízení a čl. 17 odst. 1 základního antidumpingového nařízení vybrala Komise vzorek tří vyvážejících výrobců na základě největšího reprezentativního objemu vývozu, který mohl být v době, která byla k dispozici, přiměřeně přezkoumán. V souladu s čl. 27 odst. 2 základního antisubvenčního nařízení a čl. 17 odst. 2 základního antidumpingového nařízení byli všichni známí dotčení vyvážející výrobci a orgány v dotčené zemi vyzváni, aby se vyjádřili k prozatímně vybranému vzorku. Nebyly vzneseny žádné připomínky. Komise proto rozhodla zachovat navrhovaný vzorek a všechny zúčastněné strany byly v tomto smyslu informovány o konečném výběru vzorku.
(30)
Vzorek vyvážejících výrobců nebo skupin vyvážejících výrobců zahrnuje tyto podniky:
-
Chongqing Polycomp International Corporation („CPIC“),
-
Jiangsu Changhai Composite Materials Holding Co., Ltd („OCH“) a s ní spojené společnosti: Changzhou New Changhai Fiberglass Co., Ltd („NCH“) a Changzhou Tianma Group Co., Ltd („Tianma“). Tyto tři společnosti jsou označovány jako „Jiangsu Changhai Group“,
-
Jinko Solar Co. Ltd a s ní spojené společnosti: Jushi Group Chengdu Co., Ltd a Jushi Group Jiujiang Co., Ltd. Tyto tři společnosti jsou označovány jako Jushi Group.
(31)
Vzorek představoval 78 % celkového objemu vývozu na prodej z ČLR do Unie během období šetření, a to na základě odpovědí na formuláře pro výběr vzorku.
7. Odpovědi na dotazník a inspekce na místě
(32)
Komise rozeslala dotazníky vládě ČLR, všem čínským vyvážejícím výrobcům, kteří o to požádali, dále výrobcům v Unii zařazeným do vzorku, uživatelům a oborovým sdružením, kteří se přihlásili během lhůty stanovené v obou oznámeních o zahájení řízení.
(33)
Odpovědi na dotazník došly od vlády, tří čínských vyvážejících výrobců zařazených do vzorku, tří výrobců v Unii zařazených do vzorku, 14 uživatelů a dvou dovozců, kteří nebyli ve spojení. Odpověď jednoho z uživatelů však byla nedostatečná a neumožnila Komisi provést užitečnou analýzu těchto údajů, přestože zaslala několik upomínek.
(34)
Kromě toho se sdružení „Glass Alliance Europe“ zastupující sklářský průmysl přihlásilo jménem svých členů jako zúčastněná strana a předložilo stanovisko.
(35)
Písemné informace došly také od několika sdružení uživatelů, jmenovitě od „Danish Wind Industry Association“, „Danish Plastics Federation“ a „Groupement de la Plasturgie Industrielle et des Composites (GPIC)“, jakož i od Siemens Wind Power AG.
(36)
Kromě tohoto předložila připomínky čínská obchodní komora pro dovoz a vývoz výrobků lehkého průmyslu a uměleckých řemesel („CCCLA“).
(37)
Komise si vyžádala a ověřila všechny údaje, které považovala za nezbytné ke stanovení subvencování, újmy a zájmu Unie. Inspekce na místě podle článku 16 základního antidumpingového nařízení a článku 26 základního antisubvenčního nařízení byly provedeny v sídle vlády ČLR a v prostorách těchto společností:
Výrobci v Unii:
-
3B Fibreglass SPRL, Belgie,
-
Owens Corning Fibreglass France, Francie,
-
Johns Manville Slovakia a.s., Slovensko.
Vyvážející výrobci v ČLR:
-
Chongqing Polycomp International Corporation,
-
Jiangsu Changhai Composite Materials Holding Co., Ltd,
-
Changzhou New Changhai Fiberglass Co., Ltd,
-
Changzhou Tianma Group Co., Ltd;
-
Jushi Group Co., Ltd,
-
Jushi Group Chengdu Co., Ltd,
-
Jushi Group Jiujiang Co., Ltd.
Obchodníci se sídlem v ČLR ve spojení s vyvážejícími výrobci:
-
China National Building Materials and Equipment Import and Export Corporation („CMBIE“),
-
China National Building Materials International Corporation („CNBMIC“).
Obchodníci se sídlem v Unii a ve spojení s vyvážejícími výrobci:
-
Jushi Italia Srl,
-
Jushi Spain SA,
-
Jushi France SAS.
Nezávislí dovozci:
-
Helm AG, Německo.
Uživatelé:
-
Basell Polyolefine, Německo,
-
DSM, Nizozemsko,
-
DuPont de Nemours, Belgie,
-
Exel Composites, Belgie,
-
Fiberline Composites, Dánsko,
-
Formax, Spojené království,
-
Polyone, Německo,
-
Vestas Wind Systems, Dánsko.
(38)
Vláda ČLR uvedla, stručně řečeno, že byla porušena její práva na obhajobu, pokud jde o přístup ke spisu, který je zúčastněným stranám přístupný ke kontrole, protože ve spisu s informacemi nedůvěrného charakteru bez „řádného důvodu“ chyběly informace nebo nebyly uvedeny v podobě dostatečně podrobných shrnutí, nebo ve výjimečných případech nebyly udány důvody pro neposkytnutí shrnutí bez důvěrných údajů.
(39)
Komise měla za to, že spis s informacemi nedůvěrného charakteru, který je zúčastněným stranám přístupný ke kontrole, obsahoval dostatečné informace k tomu, aby se zúčastněné strany mohly seznámit s údaji, které Komise použila ve své analýze, a toto tvrzení se proto pokládá za nepodložené. Vláda byla informována o důvodech, proč Komise měla za to, že uvedená tvrzení byla nepodložená.
(40)
Po poskytnutí konečných informací vláda ČLR a jeden vyvážející výrobce zopakovali, že ustanovení o důvěrnosti byla použita příliš široce, a požádali o poskytnutí informací o typech výrobku, které prodávali výrobci v Unii, a též o celkových množstvích podle kontrolních čísel výrobků (PCN).
(41)
Komise má za to, že k porušení práv na obhajobu nedošlo, protože všichni vyvážející výrobci obdrželi konkrétní informace o výrobcích podle kontrolních čísel výrobků (PCN) vyráběných výrobci v Unii zařazenými do vzorku, u nichž docházelo k soutěži s ČLR. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
B. DOTČENÝ VÝROBEK A OBDOBNÝ VÝROBEK
1. Dotčený výrobek
(42)
Výrobek, jehož se týkají obě řízení, je stejný jako výrobek definovaný v prováděcím nařízení Rady (EU) č. 248/2011 a popsaný v obou oznámeních o zahájení řízení, a to střiž ze skleněných vláken o délce nejvýše 50 mm; pramence skleněných vláken, s výjimkou pramenců skleněných vláken, které jsou impregnovány a povrstveny a mají ztrátu žíháním více než 3 % (jak je stanoveno v normě ISO 1887), a rohože vyrobené z nekonečných skleněných vláken, s výjimkou rohoží ze skleněné vlny (dále jen „dotčený výrobek“ nebo „výrobky ze skleněných vláken“), v současnosti kódů KN 7019 11 00, ex 7019 12 00 a 7019 31 00 (tento kód nahradil dne 1.1.2014 kód 7019 31 10) a pocházející z Čínské lidové republiky.
(43)
Dotčený výrobek je surovinou nejčastěji využívanou k vyztužení termoplastických a termosetových pryskyřic v průmyslu kompozitních materiálů. Výsledné kompozitní materiály (plasty vyztužené nekonečnými skleněnými vlákny) jsou využívány v celé řadě odvětví: v automobilovém průmyslu, v elektrickém a elektronickém průmyslu, při výrobě listů větrných elektráren, ve stavebnictví, při výrobě nádrží a trubek, při výrobě spotřebního zboží, v kosmickém výzkumu, ve zbrojním průmyslu atd.
(44)
Toto řízení se týká tří základních typů výrobků ze skleněných vláken - totiž střiže (chopped strands) (11), pramenců (rovings) (12) a rohoží (mats) (13) (s výjimkou rohoží ze skleněné vlny). Šetření prokázalo, že navzdory odlišnému vzhledu a možným rozdílům v konečném využití jednotlivých typů mají všechny tyto různé typy dotčeného výrobku stejné základní fyzikální, chemické a technické vlastnosti a používají se v podstatě ke stejným účelům.
2. Žádosti o vyloučení výrobku
2.1. Kód KN 7019 31 90
(45)
Po zveřejnění obou oznámení o zahájení řízení CCCLA vznesla připomínku, že obě oznámení o zahájení řízení odkazovala na kód KN 7019 31 10, zatímco žadatel odkazoval na kód KN 7019 31 00, který už neexistuje. Uvedli, že výrobky dříve zařazené pod kód KN 7019 31 00 jsou nyní zařazené do dvou různých kódů KN: 7019 31 10 (rohože z nekonečných skleněných vláken) a 7019 31 90 (ostatní rohože ze skleněných vláken). Vzhledem k tomu, že současné šetření se týká některých výrobků z nekonečných skleněných vláken, CCCLA se domnívá, že výrobky zařazené pod kódem KN 7019 31 90, a sice „rohože ze skleněných vláken bez filamentů“, by měly být vyloučeny z definice dotčeného výrobku.
(46)
Toto tvrzení není relevantní, protože tento výrobek v první řadě není dotčeným výrobkem.
(47)
Žadatel odkázal na kód KN ex 7019 31 00 a výslovně uvedl, že rohože ze skleněné vlny (tj. jiné rohože nebo rohože ze skleněných vláken bez filamentů) jsou vyloučeny. Proto je před kódem KN uvedeno „ex“.
(48)
Obě oznámení o zahájení řízení byla zveřejněna v prosinci 2013 a uvádělo se v nich, že „v současnosti kódů KN […] 7019 31 10“. Vzhledem k tomu, že od 1. ledna 2012 jsou výrobky spadající pod kód KN 7019 31 00 rozděleny pod kódy KN 7019 31 10 a 7019 31 90, oznámení o zahájení řízení nezahrnuje „rohože ze skleněných vláken bez filamentů“, neboť se v něm uvádí „v současnosti kódů KN […] 7019 31 10“.
(49)
Stávající nařízení však uvádí „v současnosti kódů KN […] 7019 31 00“, neboť tyto dva kódy KN 7019 31 10 a 7019 31 90 byly od 1. ledna 2014 znovu sloučeny, protože kód KN 7019 31 90 zůstal prakticky prázdný (protože ostatní rohože ze skleněných vláken, a sice rohože ze skleněné vlny, byly spíše řazeny pod kód KN 7019 39 00).
(50)
Proto žádost o vynětí kódu KN 7019 31 90 není relevantní.
2.2. Strukturované pramence
(51)
Jeden uživatel požádal o vynětí strukturovaných pramenců (14) z definice výrobku na základě toho, že výrobci nekonečných skleněných vláken v Unii tyto výrobky nevyrábějí.
(52)
V Unii však byly nalezeny tři společnosti vyrábějící strukturované pramence s dostatečnou kapacitou dodávat je pro potřeby trhu. Šetření prokázalo, že navzdory možným rozdílům v konečném využití mají všechny různé typy dotčeného výrobku stejné základní fyzikální, chemické a technické vlastnosti a používají se v podstatě ke stejným účelům. Žádost o vynětí strukturovaných pramenců z definice výrobku se proto zamítá.
(53)
Po poskytnutí konečných informací vláda ČLR vznesla námitku, že strukturované pramence by měly být vyloučeny, neboť i) pouze jeden výrobce v Unii dodává strukturované pramence na trh v omezeném množství, a proto dovoz takových výrobků nemůže způsobit výrobnímu odvětví Unie újmu, ii) strukturované pramence se liší od rovných pramenců, které jsou v příčném směru složeného pultruzovaného profilu pevnější a jinak se vyrábějí a iii) na rozdíl od toho, jak se postupovalo v původním antidumpingovém šetření v souvislosti s nitěmi, se Komise nyní domnívá, že omezená nahraditelnost není významným faktorem pro vyloučení strukturovaných pramenců z definice výrobku.
(54)
Pokud jde o první námitku, Komise opakuje, že v Unii je několik výrobců, kteří jsou schopni dodávat strukturované pramence pro potřeby trhu, ale jen jeden tento typ výrobku v současnosti prodává. Argument vlády ČLR, že v současnosti prodává daný výrobek pouze jeden výrobce v Unii, je spíše projevem újmy, neboť to znamená, že uživatelé se obrátili k jiným dodavatelům mimo Unii, zejména z ČLR.
(55)
Pokud jde o druhou námitku, výrobní proces strukturovaných pramenců je totožný s výrobním procesem „normálních“ pramenců, až na jeden úkon navíc, při němž se fouká vzduch do příze, což vyžaduje jen poměrně nepříliš nákladné technické zařízení, ale základní technické a fyzikální vlastnosti výrobku se tím nemění. Strukturovaný pramenec vypadá o něco huňatější než „normální“ pramenec.
(56)
Pokud jde o třetí námitku, Komise postupovala stejně jako v předchozím šetření, v němž byly strukturované pramence také součástí dotčeného výrobku a kdy byla žádost o jejich vyloučení zamítnuta. Argumenty, jež by vedly k jinému závěru, nebyly předloženy.
(57)
Žádost o vyloučení strukturovaných pramenců z definice výrobku se proto zamítá.
2.3. Výrobky, u nichž výrobní odvětví Unie nečelí konkurenci ČLR
(58)
Vláda ČLR požádala, aby výrobky, u nichž výrobní odvětví v Unii nečelí konkurenci ze strany čínského dovozu (jak je uvedeno v nedůvěrné verzi antisubvenčního podnětu), byly vyňaty z definice výrobku. Uvedené produkty byly střiže pro vlhké použití a rohože.
(59)
Střiže pro vlhké použití mají omezenou dobu použitelnosti a vyžadují vyšší náklady na dopravu v důsledku dodatečné hmotnosti obsahu vody. Se střižemi pro vlhké použití se nicméně obchoduje v celosvětovém měřítku. Šetření prokázalo, že navzdory odlišnému vzhledu a možným rozdílům v konečném využití mají všechny různé typy dotčeného výrobku stejné základní fyzikální, chemické a technické vlastnosti a používají se v podstatě ke stejným účelům. Střiže pro vlhké použití a rohože, stejně jako ostatní typy dotčeného výrobku, se používají jako výztužný materiál. Kromě toho tvrzení vlády ČLR, že některé čínské výrobky z nekonečných skleněných vláken se zatím ve velkých množstvích na trhu Unie nevyskytují, nevylučuje změnu obchodního chování v budoucnosti, pokud jde o vývoz těchto konkrétních typů. Žádost o vynětí těchto výrobků z definice výrobku se proto zamítá.
(60)
Po poskytnutí konečných informací přišla vláda ČLR s tvrzením, že i) střiže pro vlhké použití vyrábí jenom jeden výrobce v Unii, a tudíž dovoz takových výrobků nemůže způsobovat výrobnímu odvětví Unie újmu, ii) pokud jde o výše zmíněné výrobky, výrobcům Unie není způsobována újma, neboť v nedůvěrném znění žádosti výrobní odvětví Unie tvrdilo, že z těchto výrobků dosahuje zisk kolem 8 % - 10 %, iii) střiže pro vlhké použití mají vyšší obsah vody, omezenou dobu skladovatelnosti a jinak se vyrábějí, a proto mají jiné fyzikální i chemické vlastnosti než normální střiže, a (iv) na rozdíl od toho, jak se postupovalo v předchozím šetření v souvislosti s nitěmi, se nyní Komise domnívá, že omezená nahraditelnost není významným faktorem pro vyloučení střiže pro vlhké použití a rohoží z definice výrobku.
(61)
První tvrzení se zamítá, jelikož střiže pro vlhké použití prodává několik výrobců v Unii, a výrobní odvětví Unie tudíž nelze vyloučit z újmy způsobované tímto typem výrobku.
(62)
Pokud jde o druhé tvrzení, to, že některé typy výrobku jsou v některých okamžicích ziskové, není dostatečným důvodem pro jejich vyloučení z definice výrobku. Střiže pro vlhké použití se kromě toho dovážejí do Unie v mnohem menším množství než jiné výrobky z nekonečných skleněných vláken. Ziskové rozpětí u tohoto jediného typu výrobku tedy není reprezentativní pro dotčený výrobek.
(63)
Pokud jde o třetí tvrzení, dotčený výrobek není definován odkazem na jeho obsah vody. Obsah vody ve střiži pro vlhké použití tudíž nezdůvodňuje její vynětí z definice výrobku. Proces výroby střiže pro vlhké použití je navíc stejný jako proces výroby střiže pro suché použití, až na fázi sušení.
(64)
Pokud jde o čtvrté tvrzení, Komise postupovala stejně jako v předchozím antidumpingovém šetření, v němž byla střiž pro vlhké použití také součástí dotčeného výrobku. Argumenty, jež by vedly k jinému závěru, nebyly předloženy.
(65)
Žádost o vynětí střiže pro vlhké použití z definice výrobku se proto zamítá.
3. Obdobný výrobek
(66)
Podobně jako v případě předchozích antidumpingových šetření bylo zjištěno, že dotčený výrobek a výrobky z nekonečných skleněných vláken vyráběné a prodávané na domácím trhu v ČLR, stejně jako výrobky z nekonečných skleněných vláken vyráběné a prodávané v Unii výrobním odvětvím Unie, mají stejné základní fyzikální, chemické a technické vlastnosti a použití. Tyto výrobky jsou proto obdobné výrobky pro účely stávajících řízení ve smyslu čl. 1 odst. 4 základního antidumpingového nařízení a čl. 2 písm. c) základního antisubvenčního nařízení.
C. SUBVENCE
1. Úvod
(67)
Ve 12. pětiletém plánu národního hospodářského a sociálního rozvoje ČLR je osvětlena strategická vize vlády ČLR, pokud jde o zlepšení a podporu klíčových průmyslových odvětví, mimo jiné také odvětví výroby skleněných vláken. V 9. kapitole 12. pětiletého plánu, která pojednává o transformaci a modernizaci zpracovatelského průmyslu, se uvádí:
„Zaměříme se na vývoj nových materiálů, jako je fotovoltaické sklo, ultratenké substrátové sklo, speciální skleněná vlákna a speciální keramika.“
(68)
V 3. části 9. kapitoly zmíněného plánu, která pojednává o technologické modernizaci podniků, se konkrétně uvádí, že vláda ČLR „bude pobízet podniky k tomu, aby lépe uměly vyvíjet nové výrobky, zvyšovat technologický obsah a přidanou hodnotu svých výrobků a rychleji aktualizovat a modernizovat své výrobky“.
(69)
Kromě toho kapitola 10 oddíl 1 uvedeného plánu stanoví následující:
„V odvětvích využívajících nové materiály je středem zájmu rozvoj nových funkčních materiálů, moderních konstrukčních materiálů, vysoce výkonných vláken a z nich vyráběných směsných materiálů a základních materiálů pro běžné účely“
.
(70)
Význam inovací a nových materiálů obecně je jasně vysvětlen jak v „12. pětiletém programu průmyslových technologických inovací“, tak v „Národním plánu dlouhodobého rozvoje vědy a technologie (2006-2020)“.
(71)
Ve Směrném indexu průmyslové restrukturalizace z roku 2011 (rozhodnutí č. 9) se kromě toho výslovně uvádí, že upřednostňovaná odvětví jsou „výroba skleněných vláken z E-skla tažením v pecích […], vývoj a výroba vysoce výkonných skleněných vláken a výrobků z nich“. Také „Směrný index odvětví vhodných pro zahraniční investice“ vyjmenovává odvětví, v nichž se upřednostňují zahraniční investice (15) a výslovně odkazuje na výrobu výrobků ze skleněných vláken a speciálních skleněných vláken.
(72)
Vláda ČLR uvedla, že tyto plány jsou pouze orientační a nezávazné. Ve 12. pětiletém plánu se však jednoznačně uvádí, že je právně závazný:
„Tento plán má po projednání a schválení Všečínským shromážděním lidových zástupců právní platnost.“
(73)
Po poskytnutí informací přišla vláda ČLR s tvrzením, že dotčeným výrobkem jsou pouze výrobky ze standardních skleněných vláken (E-sklo), nikoli technologicky vyspělejší a vysoce výkonné skleněné vlákno (skleněná vlákna pro zvláštní účely neboli S-sklo) Dotčený výrobek, jehož se týká toto šetření, tudíž nespadá pod upřednostňovaná odvětví, jelikož upřednostňovanými odvětvími jsou jen výroba speciálních skleněných vláken nebo vysoce výkonných vláken. Vláda ČLR se odvolává mezi jiným na 12. pětiletý plán, který se zmiňuje jen o „vysoce výkonných vláknech“ a „speciálních skleněných vláknech“.
(74)
Zaprvé, dotčeným výrobkem jsou některé výrobky z nekonečných skleněných vláken. Definice výrobku nerozlišuje, zda se jedná o výrobky za standardních skleněných vláken (dále jen E-sklo) nebo ze speciálních skleněných vláken (S-sklo). Zadruhé, žádná zúčastněná strana nepředložila žádost o vynětí některého výrobku s tím, že definice výrobku by neměla zahrnovat speciální skleněná vlákna. Zatřetí, vláda ČLR nezpochybnila, že upřednostňuje vývoj „speciálních skleněných vláken“. Vždyť i výrobky ze standardních skleněných vláken jsou uvedeny coby odvětví s upřednostňovanými zahraničními investicemi (viz 71. bod odůvodnění).
(75)
V každém případě, i kdyby se akceptovalo, že vláda ČLR upřednostňuje pouze vývoj vysoce výkonných skleněných vláken (např. S-sklo), ze šetření nevyplynul žádný rozdíl mezi odvětvím standardních skleněných vláken na jedné straně a odvětvím speciálních skleněných vláken na straně druhé. Naopak, všechny výrobky ze skleněných vláken, ať již z E-skla nebo s vysoce výkonných skleněných vláken, jako je S-sklo, vyrábí stejné odvětví skleněných vláken. Komise v tomto ohledu zejména zjistila, že všichni čínští vyvážející výrobci zařazení do vzorku používají ve výrobním procesu jak standardní skleněná vlákna (E-sklo), tak vysoce výkonná skleněná vlákna (např. S-sklo), a neexistuje mechanismus, jak omezit poskytovanou podporu buď v podobě preferenčních úvěrů nebo poskytnutí práv k užívání pozemků jen na jeden segment výroby. Z toho vyplývá, že výslovné upřednostňování vývoje výrobků z vysoce výkonných skleněných vláken nemůže ani právně ani fakticky vyloučit základní odvětví skleněných vláken z celkové strategické politiky orientované na pobízení podniků k vývoji nových výrobků, zvyšování technologického obsahu a přidané hodnoty jejich výrobků a rychlejší aktualizaci a modernizaci jejich výrobků.
(76)
Z výše uvedeného vyplývá, že tvrzení, že dotčený výrobek není součástí upřednostňovaného odvětví, není podložené, a proto se zamítá.
(77)
V „Rozhodnutí Státní rady č. 40 o vyhlášení a provedení ‚Dočasných pravidel o podpoře průmyslové restrukturalizace‘“ (které se společně s „Dočasnými pravidly o podpoře průmyslové restrukturalizace“ označuje jako „rozhodnutí č. 40“) se navíc uvádí, že vláda ČLR bude aktivně podporovat rozvoj různých průmyslových odvětví (16).
(78)
I když rozhodnutí č. 40 výslovně neodkazuje na odvětví nekonečných skleněných vláken ani obecněji na odvětví využívající nové materiály, přesto vyzývá všechny finanční instituce, aby poskytovaly úvěry pouze upřednostňovaným projektům a předpokládá provádění „dalších preferenčních politik v případě upřednostňovaných projektů“ (17). Lze proto dojít k závěru, že rozhodnutí č. 40 se týká odvětví nekonečných skleněných vláken.
(79)
Vláda ČLR uvedla, že rozhodnutí č. 40 znamená pouze, že upřednostňovaná odvětví by měla obdržet úvěrovou podporu „podle úvěrových zásad“, ale z toho nelze dovodit, že tato podpora by měla být přednostní.
(80)
Šetření prokázalo, že společnosti zařazené do vzorku těžily z preferenční úvěrové politiky. Ve skutečnosti některé ztrátové podniky i nadále dostávaly úvěry za preferenčních podmínek. Komise proto odmítá tvrzení vlády ČLR, že poskytování úvěrů odvětví nekonečných skleněných vláken probíhalo „podle úvěrových zásad“. Rozhodující je, že podle rozhodnutí č. 40 budou všechny finanční instituce poskytovat úvěry upřednostňovaným odvětvím, mezi které patří odvětví nekonečných skleněných vláken, a že tato podpora je de facto poskytována za preferenčních podmínek.
(81)
A navíc v Národním plánu střednědobého a dlouhodobého rozvoje v oblasti vědy a technologie (2006-2020) se čínská vláda zavazuje, že „na prvním místě bude politicky zaměřené financování“, že „vybídne finanční instituce, aby poskytovaly preferenční úvěrovou pomoc hlavním národním projektům v oblasti vědecké a technologické industrializace“, že „vybídne finanční instituce, aby zlepšily a posílily finanční služby poskytované podnikům působícím v oblasti špičkových technologií“ a „zavede preferenční daňovou politiku v zájmu rozvoje podniků působících v oblasti špičkových technologií“.
(82)
Výroba nekonečného skleněného vlákna spadá pod popis technologicky vyspělého podniku, jak dokazuje řada výrobců se statusem podniků působících v oblasti špičkových a nových technologií v ČLR. Šetření skutečně odhalilo, že některé společnosti zařazené do vzorku získaly osvědčení podniku využívajícího nové a špičkové technologie, a mohou tedy využít preferenční zacházení uvedené ve výše zmíněném „Národním plánu střednědobého a dlouhodobého rozvoje vědy a technologie (2006-2020)“.
2. Nedostatečná spolupráce a využití dostupných údajů
2.1. Použití ustanovení čl. 28 odst. 1 základního antisubvenčního nařízení na jednoho vyvážejícího výrobce
(83)
Během inspekce na místě v jedné společnosti v ČLR se zjistilo, že společnost vyměnila auditovanou účetní závěrku, kterou původně předložila Komisi ve své odpovědi na antisubvenční dotazník. Společnost tyto informace nezveřejnila dobrovolně a existence jiné auditované účetní závěrky byla odhalena, až když byla společnost požádána, aby poskytla originál účetní závěrky. Kromě toho byla nová závěrka k dispozici pouze v čínštině. Jelikož šíření dvou auditovaných účetních závěrek je v rozporu s mezinárodními normami pro audit (č. 560: o „následných událostech“), inspekční tým zdůraznil, že se jedná o závažný problém, neboť vyvolává pochybnosti ohledně důvěryhodnosti předložených účetních závěrek. Společnost vysvětlila, že auditovaná účetní závěrka, kterou původně předložila v odpovědi na dotazník, obsahovala chyby, a proto byla nahrazena novou verzí od téže auditorské společnosti, zpětně datovanou a znovu vydanou pod stejným pořadovým číslem jako původní účetní závěrka, která byla zničena.
(84)
Po inspekci na místě, když byl k dispozici překlad „druhé“ účetní závěrky, zaslala Komise společnosti dopis, v němž uvedla konkrétní a podrobné důvody, proč má za to, že některé údaje uvedené v dotazníku nelze považovat za ověřené. Společnost byla informována, že Komise může založit svá zjištění na dostupných údajích v souladu s čl. 28 odst. 1 základního antisubvenčního nařízení, a byla jí poskytnuta možnost vyjádřit své stanovisko.
(85)
Společnost předložila své připomínky písemně i během slyšení u úředníka pro slyšení. Ve své odpovědi naznačila existenci další (třetí) auditované účetní závěrky (ve formátu, který se používá pro kotované společnosti). Třebaže se nezdálo, že rozdíly mezi „druhou“ a „třetí“ závěrkou jsou podstatné, třetí závěrka byla mnohem podrobnější a obsažnější. Byla již vydána a ač ji společnost měla k dispozici během inspekce na místě (18), nebyla existence této účetní závěrky prozrazena Komisi včas ještě během inspekce. Na rozdíl od jiných účetních závěrek, v této „třetí“ verzi byly výslovně a podrobně uvedeny všechny subvence (včetně jejich právního základu), které společnost obdržela v průběhu období šetření. Prozkoumání této účetní závěrky při inspekci na místě by tudíž bylo velmi užitečné za účelem ověření všech předložených informací týkajících se jednotlivých právních režimů subvencí, které společnost dostala.
(86)
Auditované účetní závěrky jsou základním dokumentem umožňujícím řádné ověření informací, které společnost poskytla Komisi, pokud jde mimo jiné o granty, úvěry, práva k užívání pozemků, odklady daní atd.
(87)
Jak je uvedeno výše, spolupráce společnosti nebyla vstřícná a představovala vážnou překážku pro řádné ověření informací předkládaných Komisi, která proto nemohla řádně ověřit obdržené informace týkající se mimo jiné výše subvencí, jež společnost dostala. V důsledku toho nemohla Komise dospět k přiměřeně správným zjištěním, zejména co se týče výše obdržených subvencí.
(88)
Má se za to, že společnost poskytla zavádějící informace a přiměřeně nespolupracovala. Komise proto rozhodla, že použije ustanovení čl. 28 odst. 1 základního antisubvenčního nařízení. Vzhledem k tomu, že tato společnost byla součástí skupiny, ustanovení čl. 28 odst. 1 základního antisubvenčního nařízení bylo použitelné na celou skupinu.
(89)
Pro stanovení úrovně subvencování v případě skupiny však Komise použila skutečné údaje týkající se dvou společností ve skupině, které plně spolupracovaly v obou šetřeních a jejichž údaje o jejich úrovni subvencování byly považovány za spolehlivé. Pokud jde o společnost v rámci skupiny, která poskytla zavádějící informace, úroveň subvencování byla stanovena na základě dostupných údajů. Při stanovení úrovně subvencování u této právnické osoby použila Komise dostupné údaje, které byly na nejvyšší úrovni subvencí zjištěných u každého režimu subvencí pro právnické osoby z řad společností zařazených do vzorku nebo skupin společností uvedených v 30. bodě odůvodnění, které při šetření plně spolupracovaly.
(90)
Po poskytnutí informací přišel žadatel s tvrzením, že nebyla použita správná metodika výpočtu úrovně subvencování skupiny. Tvrdil, že subvenční rozpětí by mělo být mnohem vyšší, jelikož subvenční rozpětí skupiny je součtem nejvyšších subvenčních rozpětí zjištěných u každého režimu subvence pro každou spolupracující společnost.
(91)
Toto tvrzení vyvěrá z nepochopení. Metodika použitá pro výpočet úrovně subvencování je popsaná v 89. bodě odůvodnění a byla uplatněna jen na společnost (v rámci skupiny), která poskytla zavádějící informace, nikoli však na skupinu jako celek. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
(92)
Společnost, která poskytla zavádějící informace, dotčený výrobek nevyvážela. Dotčený výrobek vyvážela jedna ze společností ve spojení v rámci dané skupiny. Tato společnost však plně spolupracovala v obou šetřeních a poskytla spolehlivé informace o vývozních cenách skupiny. Tyto poskytnuté informace byly proto použity pro konečná zjištění Komise v uvedeném řízení.
(93)
Po poskytnutí informací přišel vyvážející výrobce s tvrzením, že Komise pochybila, když použila ustanovení čl. 28 odst. 1 základního antisubvenčního nařízení.
(94)
Především tvrdil, že v dopise zaslaném této společnosti, v němž Komise uvedla podrobné důvody pro použití ustanovení čl. 28 odst. 1 základního antisubvenčního nařízení, nebylo nikde řečeno, že si nemohla ověřit informace o subvencích. Komise se proto o tuto argumentaci nemohla opřít ve svých konečných závěrech, protože daná společnost nedostala příležitost vyjádřit se k tomuto argumentu.
(95)
Toto tvrzení nelze přijmout. Ve zmíněném dopise Komise výslovně uvedla, že„nemůže konstatovat, že informace o úrovni subvencí, které obdržela (společnost), byly ověřeny“. Daná společnost byla každopádně plně informována o důvodech pro použití nejlepších dostupných údajů v dokumentu s konečnými informacemi a byla jí poskytnuta příležitost vyjádřit se, což také učinila.
(96)
Zadruhé, vyvážející výrobce tvrdil, že i kdyby Komise mohla použít ustanovení čl. 28 odst. 1 základního antisubvenčního opatření, neměla by odkazovat na údaje o jiných společnostech jako na základ pro určení úrovně subvencování, ale měla by vycházet z auditované účetní závěrky dané společnosti, jelikož se přece jedná o „nejvhodnější“ a „nejuspokojivější“ informace o úrovni subvencování dané společnosti.
(97)
Jak je objasněno výše v 83. až 88. bodě odůvodnění, Komise má vážné pochybnosti o věrohodnosti předložených účetních závěrek, a proto se na ně nemohla spolehnout, když chtěla ověřit úroveň subvencování v různých právních režimech nebo subvenčních programech, jako jsou preferenční úvěry a práva k užívání pozemků za nižší než přiměřenou odměnu. Spolehlivé auditované účetní závěrky jsou totiž velmi zásadní pro ověření přesnosti a úplnosti informací poskytnutých jinou cestou. Komise se proto musela uchýlit k nejlepším dostupným údajům, když chtěla určit úroveň subvencování, což v tomto případě byly ověřené informace o příslušných subvenčních režimech od jiných spolupracujících společností. Tento argument se proto odmítá.
(98)
Společnost také tvrdila, že Komise chybně použila mezinárodní účetní standardy („IAS“) coby kritérium pro odmítnutí auditované účetní závěrky. Podle společnosti se mělo rozlišovat mezi úlohou účetní závěrky a významem IAS při posuzování zacházení jako v tržním hospodářství na jedné straně v antidumpingovém řízení a v antisubvenčním řízení na straně druhé. Porušení IAS nemůže zakládat důvod pro použití ustanovení čl. 28 odst. 1 základního antisubvenčního nařízení.
(99)
Komise poznamenává, že porušení mezinárodních účetních standardů, na které se přišlo během šetření, nebylo samo o sobě důvodem pro použití čl. 28 odst. 1 základního antisubvenčního nařízení. Důvodem byla skutečnost, že Komisi byly předloženy různé verze účetních závěrek, což zpochybňuje jejich věrohodnost, a vedlo to Komisi k závěru, že jiné informace o úrovni subvencování nelze ověřit. Tento argument se proto odmítá.
(100)
Tato společnost rovněž tvrdila, že metodika, kterou Komise použila pro výpočet subvenčního rozpětí a která spočívala v tom, že vzala nejvyšší sazbu vyrovnávacího cla z každého právního režimu zjištěnou u každé spolupracující právnické osoby (a ne u každé skupiny), je neodůvodněná. Společnost tvrdila, že tato metodika je chybná, neboť společnosti ve stejné skupině se mohou rozhodnout, že soustředí subvence do jednoho konkrétního subjektu ku prospěchu celé skupiny.
(101)
Jak je vysvětleno v 89. bodě odůvodnění, při výpočtu úrovně subvencování za celou skupinu použila Komise skutečné údaje dvou jiných společností v této skupině, jež spolupracovaly v obou šetřeních. Dostupné údaje byly použity jen na jednu právnickou osobu ve skupině, která poskytla zavádějící informace. Komise zjistila, že pro určení úrovně subvencování právnické osoby ve skupině je nejlepší vycházet při výpočtech ze stejné úrovně korporátní struktury a vzít za základ nejvyšší úroveň subvencování zjištěnou u kterékoli právnické osoby (případně v rámci skupiny), která patří mezi společnosti nebo skupiny společností zařazené do vzorku. Tento argument se proto odmítá.
2.2. Použití ustanovení čl. 28 odst. 1 základního antisubvenčního nařízení na banky ve státním vlastnictví
(102)
Žádná státní banka v ČLR s Komisí nespolupracovala. Tyto banky byly vyzvány, aby vyplněním dotazníku poskytly informace nezbytné pro účely antisubvenčního šetření. Komise proto oznámila vládě ČLR, že pokud jde o údaje týkající se státních bank, zváží založit svá zjištění na dostupných údajích ve smyslu čl. 28 odst. 1 základního antisubvenčního nařízení.
(103)
V odpovědi na dopis Komise a v návaznosti na poskytnutí informací vznesla vláda ČLR námitku proti použití čl. 28 odst. 1 základního antisubvenčního nařízení, pokud jde o informace požadované od státních bank. Tvrdila, že velké množství informací poskytla v rámci tohoto šetření vláda ČLR. Komise nicméně zjistila, že uvedené informace nemohly zcela nahradit odpovědi státních bank na zvláštní dotazníky. Vláda ČLR nezpochybnila skutečnost, že státní banky neodpověděly na dotazník, ani to, že banky jsou ve vlastnictví státu. Své závěry týkající se bank ve státním vlastnictví proto musela Komise opřít o dostupné údaje.
3. Prošetřované režimy
(104)
Komise zaslala vládě ČLR dotazníky, mezi nimiž byly dotazníky určené státním bankám a vyvážejícím výrobcům zařazeným do vzorku a v nichž se požadovaly informace o právních režimech, v jejichž rámci byly údajně poskytovány subvence odvětví nekonečných skleněných vláken. Byly prošetřeny následující právní režimy:
a)
Politika preferenčních úvěrů, záruk a pojištění pro odvětví nekonečných skleněných vláken:
-
Politika preferenčních úvěrů
-
Subvenční programy vývozních úvěrů
-
Vývozní záruky a pojištění pro nové materiály
-
Výhody plynoucí z přístupu k offshore holdingovým společnostem a ze splacení úvěrů vládou
b)
Grantové programy:
-
Subvence na rozvoj „známých značek“ a programu „China world top brands“
-
Granty centrální vlády
-
Granty vlád na nižších úrovních (provinčních)
-
Finanční prostředky na vnější expanzi průmyslu v provincii Guangdong
c)
Poskytnutí vládních zdrojů za cenu nižší než přiměřenou
-
Vládní dodávky elektrické energie
-
Vládní dodávky vody
-
Vládní dodávky surovin
-
Poskytnutí pozemku vládou za cenu nižší než přiměřenou
d)
Programy osvobození od daně z příjmů a jiných přímých daní a jejich snížení
-
Program „Dva roky úplného a tři roky polovičního osvobození od daně“ pro podniky se zahraničními investicemi
-
Snížení daně z příjmů pro proexportně zaměřené podniky se zahraničními investicemi
-
Úlevy na dani z příjmu pro podniky se zahraničními investicemi na základě zeměpisné polohy
-
Místní programy na osvobození od daně z příjmu a její snížení pro výrobní podniky se zahraničními investicemi
-
Snížení daně pro podniky se zahraničními investicemi, které nakupují zařízení vyrobená v Číně
-
Zápočty daně u výzkumných a vývojových činností podniků se zahraničními investicemi
-
Vrácení daně za reinvestici zisků v případě podniků se zahraničními investicemi orientovanými na vývoz
-
Preferenční daňové programy pro podniky se zahraničními investicemi, které jsou označovány jako podniky využívající nejnovější a špičkové technologie
-
Snížení daní pro podniky působící v oblasti špičkových a nových technologií a zapojené v určených projektech
-
Preferenční politika, pokud jde o daně z příjmu pro podniky v severovýchodním regionu
-
Daňové programy v provincii Guangdong
-
Osvobození od daně z dividend mezi způsobilými tuzemskými podniky
-
Snížené sazby daně z příjmů právnických osob
e)
Programy týkající se nepřímých daní a dovozního cla:
-
Osvobození od DPH při využívání dovezeného zařízení
-
Odpočty DPH pro podniky se zahraničními investicemi na nákup zařízení vyrobeného v Číně
-
Osvobození od DPH a od cla na nákupy fixních aktiv v rámci programu na rozvoj zahraničního obchodu
4. Politika preferenčních úvěrů, jiné financování, záruky a pojištění
4.1. Preferenční úvěry
a) Úvod
(105)
Jak je vysvětleno v oddíle C.2.2, závěry týkající se státních bank byly učiněny na základě dostupných údajů v souladu s čl. 28 odst. 1 základního antisubvenčního nařízení.
b) Právní základ
(106)
Preferenční úvěry v ČLR upravují tyto právní předpisy: Zákon ČLR o komerčním bankovnictví z roku 2003 (dále jen „zákon o bankovnictví“), Obecná pravidla týkající se půjček vyhlášená Čínskou lidovou bankou dne 28. června 1996 a rozhodnutí Státní rady č. 40.
c) Závěry šetření
Existence subvence
(107)
Zatímco čínské orgány předložily pouze velmi omezené informace o podílnících resp. vlastnické struktuře bank v ČLR, šetřením na základě dostupných údajů se zjistilo, že pro čínský finanční trh je charakteristický významný vliv a kontrola vlády. Při analýze, zda jsou banky pověřeny vládními pravomocemi, zda jsou jim svěřeny či zda je vykonávají (jakožto veřejnoprávní subjekty), použila Komise všechny dostupné informace nejen o státním vlastnictví bank, ale také další parametry, jako je zastoupení vlády ve správní radě, vliv a dohled vlády na činnost bank, provádění vládní politiky nebo sledování vládních zájmů a to, zda byly bankovní subjekty zřízeny právním předpisem.
(108)
Z dostupných informací lze vyvodit závěr, že banky v úplném státním vlastnictví mají správní radu s převahou vlády ČLR, drží největší podíl na trhu a jsou na čínském finančním trhu předními aktéry. Na státní banky se vztahují právní předpisy, které mimo jiné vyžadují, aby vykonávaly úvěrovou činnost v souladu s potřebami národního hospodářství, poskytovaly úvěrovou pomoc upřednostňovaným projektům (19) či upřednostňovaly rozvoj výrobních odvětví využívajících nové a špičkové technologie (20).
(109)
Další známkou účasti státu na čínském finančním trhu je úloha, kterou sehrává Čínská lidová banka při určování konkrétních limitů pro způsob stanovení úrokových sazeb a jejich kolísání. (21) Finanční instituce mají poskytovat úrokové sazby v určitém rozmezí, jež je odvozeno od referenční úrokové sazby Čínské lidové banky. V případě preferenčních úvěrů se úrokové sazby nesmějí pohybovat směrem nahoru. Limity úrokových sazeb společně se stropy pro sazby z vkladů vytvářejí situaci, kdy banky mají zaručený přístup k levnému kapitálu (vzhledem k nařízení o sazbách z vkladů) a jsou schopny půjčovat vybraným výrobním odvětvím za výhodné sazby podle vládní politiky, jež nařizuje bankám, aby konkrétním způsobem podporovaly některá upřednostňovaná nebo technologicky vyspělá průmyslová odvětví, jako je odvětví nekonečných skleněných vláken.
(110)
Komise žádala čínskou vládu o vysvětlení k definici a formulacím, jež jsou obsaženy v oběžníku č. 251, a k právnímu předpisu, který oběžníku č. 251 předcházel (Oběžník Čínské lidové banky o rozšíření rozmezí pro pohyb úrokových sazeb u úvěrů poskytovaných finančními institucemi - YinFa [2003] č. 250). Jak je však popsáno výše v oddíle C. 2.2, vláda ČLR tyto oběžníky neposkytla. Vláda ČLR však tvrdila, že oběžník č. 250 byl zrušen oběžníkem č. 251, že od července roku 2013 byly minimální úrokové sazby úvěrů zrušeny, a k zasahování státu do bankovního sektoru tudíž nedochází.
(111)
Ke zrušení minimálních úrokových sazeb úvěrů však došlo v průběhu období šetření. Čínská lidová banka tudíž po velkou část období šetření ovlivňovala stanovování úrokových sazeb státními bankami. Šetřením se navíc neprokázal žádný bezprostřední účinek tohoto zrušení na půjčky pro výrobce zařazené do vzorku. V každém případě spodní hranice pro úrokové sazby, která platila v průběhu období šetření, není jediným argumentem, proč Komise považuje státní banky za veřejnoprávní subjekty.
(112)
Závěry antisubvenčního šetření, jež se týkaly solárních panelů (22) a solárního skla (23), tj. že státní banky v ČLR jednají jako veřejnoprávní subjekty (viz 158. až 168. bod odůvodnění nařízení o solárních panelech a 73. bod odůvodnění nařízení o solárním skle), jsou dostupnými údaji také v tomto šetření, pokud jde o statut veřejnoprávního subjektu státních bank. Tyto skutečnosti lze shrnout takto:
-
stání banky mají největší tržní podíl a jsou předními aktéry na trhu v ČLR;
-
z dostupných údajů vyplývá, že státní banky podléhají vládnímu dozoru prostřednictvím vlastnictví a správní kontroly jejich obchodního chování, včetně mezí pro úrokové sazby, které mohou nabízet;
-
zákon o bankovnictví a ostatní právní předpisy vyžadují, aby banky půjčovaly v souladu s potřebami národního hospodářství, poskytovaly úvěrovou pomoc upřednostňovaným projektům a upřednostňovaly podniky působící v oblasti nových a špičkových technologií.
(113)
Na základě výše uvedeného se dospělo k závěru, že státní banky vykonávají funkce vlády z pověření vlády ČLR, zejména pak povinnou podporu některých hospodářských odvětví v souladu se státním plánem a politickými dokumenty. Silná majetková účast státu v státních bankách potvrzuje, že tyto banky jsou při výkonu svých veřejných funkcí kontrolovány vládou. Čínská vláda vykonává účinnou kontrolu nad státními bankami tím, že všudypřítomně zasahuje do finančního sektoru a naléhá na státní banky, aby se řídily vládními politikami. Státní banky jsou proto považovány za veřejnoprávní subjekty, neboť mají vládní moc, jsou jí pověřeny a uplatňují ji.
(114)
Po poskytnutí informací čínská vláda zpochybnila tento závěr, přičemž uvedla, že Komise neuvedla důvody, proč považuje státní banky za veřejnoprávní subjekty. Komise s upokojením konstatuje, že skutečnosti uvedené v předchozích bodech zdůvodňují závěr, že státní banky jsou veřejnoprávními subjekty.
(115)
Zatímco valnou většinu úvěrů, které dostali vyvážející výrobci zařazení do vzorku, poskytly státní banky, šetřením bylo zjištěno, že malá část úvěrů je poskytována soukromými bankami. Komise proto zkoumala, zda vláda ČLR pověřuje soukromé banky v ČLR nebo jim přikazuje, aby výrobcům nekonečného skleněného vlákna poskytovaly preferenční úvěry ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu iv) základního antisubvenčního nařízení.
(116)
Článek 34 zákona o bankovnictví stanoví, že soukromé banky jsou také povinny „vykonávat úvěrovou činnost v souladu s potřebami národního hospodářství a sociálního rozvoje a v duchu státní průmyslové politiky“ (24).
(117)
Šetřením bylo zjištěno, že úrokové sazby státních a soukromých bank pro vyvážející výrobce zařazené do vzorku byly všeobecně na velmi podobné úrovni. Svědčí to o tom, že státní banky, které jsou v ČLR předními aktéry na bankovním trhu a trhu půjček, určují výši úrokových sazeb a soukromé banky pouze kopírují úrokové sazby stanovené státními bankami (veřejnoprávními subjekty).
(118)
Za těchto okolností se konstatuje, že soukromé banky nestanovují své sazby bez ohledu na zásahy státu a že úvěrovou strategii soukromých bank řídí vláda ČLR.
(119)
Po poskytnutí informací vznesla vláda ČLR námitku proti tomu, jak Komise interpretuje článek 34 zákona o bankovnictví, a uvedla, že „Komise vkládá do článku 34 význam, který tam evidentně nepatří“. Čínská vláda upozornila Komisi na jiné články zákona o bankovnictví, zejména na články 4, 5 a 7, které mají zajistit, aby byly úvěry poskytovány bez vměšování a po řádném úvěrovém hodnocení.
(120)
Komise uznává, že tyto články existují, ale má za to, že je třeba je chápat a vykládat s ohledem na článek 34. V tomto ohledu je třeba připomenout, že ani vláda ČLR ani banky či dotčené společnosti zařazené do vzorku nebyly s to prokázat, že úvěry byly poskytnuty bez vměšování nebo po řádném úvěrovém hodnocení. Šetřením bylo naopak zjištěno, že jeden vyvážející výrobce utrpěl ztráty, avšak podařilo se mu získat od bank úvěry za obvyklé úrokové sazby bez přirážky za riziko v souvislosti s jeho obtížnou finanční situací.
(121)
Komise proto činí závěr, že vláda pověřuje nebo řídí soukromé banky tak, aby poskytovaly preferenční úvěry podobné těm, které poskytují státní banky, a tudíž že existuje finanční příspěvek ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu iv) základního antisubvenčního nařízení.
Specifičnost
(122)
Co se týče bank, které úvěrovaly spolupracující vyvážející výrobce, většina z nich je ve vlastnictví státu a v konečném důsledku jsou ovládané vládou ČLR. Jedná se především o největší komerční banky a banky spojené s vládní politikou v ČLR jako China Development Bank, EXIM Bank, Agricultural Bank of China, Bank of China, China Construction Bank a Industrial and Commercial Bank of China.
(123)
Komise kromě toho konstatuje, že vláda ČLR nařizuje poskytovat preferenční úvěry omezenému počtu odvětví. V rozhodnutí č. 40 se například uvádí, že vláda ČLR aktivně podpoří rozvoj odvětví využívajících nové materiály, a odvětví nekonečných skleněných vláken je za takové považováno. Všechny finanční instituce také dostaly pokyn, aby poskytovaly úvěry pouze upřednostňovaným projektům, a do této kategorie patří projekty nekonečných skleněných vláken. Toto rozhodnutí rovněž slibuje provádění „dalších preferenčních politik vůči upřednostňovaným projektům“.
(124)
Vláda ČLR tvrdila, že Komise mylně argumentuje rozhodnutím č. 40, jelikož dotčený výrobek není klasifikován jako upřednostňované odvětví. I kdyby se akceptovalo, že toto odvětví je upřednostňované, vláda tvrdila, že odvolávání se na rozhodnutí č. 40 nelze rozšířit na odvětví, jež není vyjmenováno v rozhodnutí č. 9 („Směrný index průmyslové restrukturalizace z roku 2011“).
(125)
Vyvážející výrobci zařazení do vzorku patří jak do kategorie upřednostňovaných odvětví, jak je uvedeno v 67. až 76. bodě odůvodnění, tak do kategorie výrobních odvětví využívajících nové a špičkové technologie. Kromě toho v rozporu s tvrzením vlády jsou speciální skleněná vlákna a výrobky z nich, jakož i pece pro výrobu E-skla výslovně uvedené v rozhodnutí č. 9, kapitole XII, bodě 6 (25). Toto tvrzení je proto neodůvodněné.
Výhoda.
(126)
Výhoda spočívá v míře, v níž jsou vládní půjčky nebo půjčky od soukromých subjektů pověřených nebo řízených vládou poskytovány za podmínek výhodnějších, než jaké by mohli jejich příjemci skutečně získat na trhu.
Nutnost využívat referenční hodnoty
(127)
Komise se pokusila ověřit posouzení úvěrového rizika vypracované bankami, které v průběhu období šetření půjčily finanční prostředky vyvážejícím výrobcům zařazeným do vzorku. Někteří vyvážející výrobci byli ve ztrátě. Podařilo se jim však získat úvěry od bank za referenční sazbu bez jakékoli přirážky za rizika spojená s jejich zhoršující se finanční situací. Komise má proto důvody se ptát, zda půjčky společnostem vyrábějícím nekonečná skleněná vlákna vycházely z řádného posouzení rizik a zda je stanovená úroková sazba výsledkem takového postupu.
(128)
Jak je vysvětleno výše, úvěry, jež čínské banky poskytují, jsou výrazem významných vládních zásahů v bankovním sektoru a jejich úrokové sazby neodrážejí sazby na fungujícím bankovním trhu; vhodná tržní referenční úroveň byla početně zjištěna pomocí níže popsané metody. Vzhledem k nedostatečné spolupráci čínské vlády využila Komise ke zjištění vhodné tržní referenční úrovně úrokových sazeb rovněž dostupné údaje.
(129)
Při výpočtu vhodné referenční úrovně pro úvěry v RMB se pokládá za přiměřené použít čínské úrokové sazby upravené tak, aby se v nich promítalo běžné tržní riziko. Aktuální finanční situace vývozců byla totiž zjišťována v podmínkách narušeného trhu bankovních úvěrů a čínské banky neposkytly spolehlivé údaje o tom, jak měří rizika a určují úvěrový rating. V takové situaci je proto pokládáno za nezbytné nevycházet jen z nominálních hodnot údajů o úvěruschopnosti čínských vývozců, ale uplatnit na ně přirážku, která odráží potenciální dopad narušeného čínského trhu na finanční situaci těchto vývozců.
(130)
Stejná situace platí pro půjčky v cizích měnách. Jako referenční úroveň byly použity podnikové dluhopisy s ratingem BB v příslušné měně vydané během období šetření.
(131)
Jak bylo uvedeno výše, vláda ČLR i spolupracující vyvážející vývozci byli požádáni o informace o úvěrové politice čínských bank a o tom, jak byly tyto úvěry vyvážejícím výrobcům poskytovány. Tyto informace však nebyly poskytnuty. Vzhledem k této nedostatečné spolupráci a ke všem dostupným údajům a v souladu s čl. 28 odst. 6 základního antisubvenčního nařízení se lze oprávněně domnívat, že všem podnikům v Číně by byla udělena pouze nejvyšší známka pro dluhopisy neinvestičního stupně (BB dle agentury Bloomberg) a na standardní úvěrovou sazbu Čínské lidové banky by byla uplatněna přiměřená prémie předpokládaná u dluhopisů, jež podniky s tímto ratingem vydávají.
(132)
Pro výpočet referenční úrokové sazby úvěrů pro společnosti zařazené do vzorku během období šetření byla vypočtena riziková přirážka s použitím rozdílu mezi úrokovou sazbou dluhopisů společností s ratingem BB a dluhopisů společností s ratingem AAA (což je úvěrový rating dluhopisů vydávaných v ČLR) podle evidence agentury Bloomber. Následně byla riziková přirážka připočtena ke zveřejněným úvěrovým sazbám Čínské lidové banky pro dluhopisy s ratingem BB se zohledněním doby trvání úvěrů.
(133)
Poté bylo vypočteno zvýhodnění pro vyvážející výrobce jako rozdíl mezi úrokem, který společnosti skutečně zaplatily během období šetření, a úrokem, jenž by byl zaplacen, kdyby se na úvěry použila referenční úroková sazba. Toto zvýhodnění bylo poté vyjádřeno jako procentuální podíl z celkového obratu každého spolupracujícího vyvážejícího výrobce.
(134)
Po poskytnutí informací vláda ČLR přišla s tvrzením, že Komise neměla při výpočtu zvýhodnění odkazovat na žádnou referenční hodnotu, jelikož úvěry prý byly poskytnuty za tržních podmínek, a proto nevzniklo žádné zvýhodnění.
(135)
Jak je vysvětleno v 127. až 130. bodě odůvodnění, trh bankovních půjček je v ČLR narušený, a Komise se tudíž domnívá, že použití referenční hodnoty je plně odůvodněné.
(136)
Vláda ČLR kromě toho tvrdila, že volbu této konkrétní referenční hodnoty Komise dostatečně nezdůvodnila.
(137)
Komise se domnívá, že při výpočtu vhodné referenční hodnoty pro úvěry je přiměřené použít čínské úrokové sazby upravené tak, aby se v nich promítalo běžné tržní riziko. Aktuální finanční situace vývozců byla totiž zjišťována v podmínkách narušeného trhu a čínské banky neposkytly spolehlivé údaje o tom, jak měří rizika a určují úvěrový rating. V takové situaci se proto pokládá za nezbytné uplatnit přirážku, která bude odrážet potenciální dopad narušených podmínek čínského trhu na finanční situaci těchto vývozců.
d) Závěr
(138)
Na základě závěrů šetření dospěla Komise k názoru, že odvětví nekonečných skleněných vláken v ČLR těžilo v průběhu období šetření z preferenčních úvěrů jak od státních bank, tak také od soukromých bank. Financování odvětví nekonečných skleněných vláken zakládá subvenci ve smyslu základního antisubvenčního nařízení, jelikož
a)
existuje finanční příspěvek vlády podle čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu i);
b)
existuje pověření a řízení vládou podle čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu iv) a
c)
tím je příjemci poskytnuta výhoda, jak vyžaduje čl. 3 odst. 2.
(139)
Vzhledem k existenci finančního příspěvku, výhodě pro vyvážející výrobce a specifičnosti je tato subvence napadnutelná.
e) Výpočet výše subvence
(140)
Ustanovení čl. 6 písm. b) základního antisubvenčního nařízení stanoví, že výhoda u preferenčních půjček by se měla vypočítat jako rozdíl mezi částkou zaplacených úroků a částkou, která by byla zaplacena za srovnatelnou obchodní půjčku, kterou by podnik (příjemce půjčky) mohl získat na trhu. Jak již bylo uvedeno, vzhledem k neexistenci smysluplného posouzení rizik stanovila Komise pro srovnatelné obchodní půjčky tržní referenční hodnotu.
(141)
Výhoda byla vypočtena pro období šetření jako rozdíl mezi úroky skutečně zaplacenými v průběhu období šetření a úroky, které by byly zaplaceny při použití referenční hodnoty.
(142)
Jeden vyvážející výrobce tvrdil, že Komise použila pro výpočet zvýhodnění nesprávnou úrokovou sazbu, kterou skutečně zaplatila daná společnost za jednu půjčku. Toto tvrzení bylo přijato a Komise výpočet opravila. Opravený výpočet však neměl žádný účinek na zjištěné subvenční rozpětí.
(143)
Subvenční rozpětí vypočtená pro vyvážející výrobce zařazené do vzorku na základě této metodiky mají tuto podobu:
Preferenční úvěry
Název společnosti
Subvenční rozpětí
Chongqing Polycomp International Corporation
6,3 %
Jiangsu Changhai Composite Materials Holding Co., Ltd (26)
2,6 %
Jushi Group Co., Ltd, Jushi Group Chengdu Co., Ltd, Jushi Group Jiujiang Co., Ltd
7,4 %
4.2. Další režimy preferenčních půjček
(144)
Během období šetření nedostali vyvážející výrobci zařazení do vzorku žádné finanční příspěvky v rámci ostatních režimů preferenčních půjček uvedených v bodě C.3 výše.
5. Grantové programy
(145)
Společností zařazené do vzorku nedostaly během období šetření žádný finanční příspěvek z programů „Famous Brands“, „China World Top Brands“ ani „Funds for Outward Expansion of Industries in Guangdong Province“.
5.1. Zvláštní grantové programy a granty
a) Úvod
(146)
Společnosti zařazené do vzorku dostaly jednorázové granty od různých vládních orgánů na různých úrovních, z čehož vyplynulo přijetí výhody během období šetření. Má se za to, že tyto granty spadají pod grantové programy, jež jsou uvedeny v podnětu, neboť žadatel tvrdil, že výrobci nekonečných skleněných vláken získali jednorázové granty od provinčních a místních orgánů samosprávy a že tyto granty jim přinesly výhodu, protože finanční prostředky obdrželi bez přiměřeného plnění.
(147)
Komise nabídla vládě ČLR konzultace o těchto zvláštních grantech.
(148)
Vláda ČLR se postavila proti konzultacím s argumentem, že by to nebylo v souladu s Dohodou o subvencích a vyrovnávacích opatřeních, jelikož takové konzultace by se měly uskutečnit před zahájením šetření a pro čínské orgány by bylo nepřiměřenou zátěží, kdyby měly ověřovat informace týkající se každého jednotlivého režimu.
(149)
Většina grantů byla v zanedbatelné výši. Proto je Komise dále neprošetřovala.
(150)
Komise však přešetřila jeden zvláštní a relativně velký grant na vybudování ubytovny pro zaměstnance společnosti, který byl poskytnut jedné ze společností zařazených do vzorku, a u něhož se má za to, že má vazbu na grantové programy uvedené v podnětu.
b) Závěr
(151)
Jednorázový charakter výše uvedeného grantu svědčí jasně o tom, že nebyl dostupný jiným společnostem, a byl tudíž specifický ve smyslu čl. 4 odst. 2 písm. a) základního antisubvenčního nařízení. Na základě shromážděných důkazů o poskytnutí tohoto grantu a vzhledem k neexistenci jakýchkoli dalších informací má Komise za to, že tento grant představuje subvenci ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu i) a odst. 2 základního antisubvenčního nařízení, čímž byla poskytnuta dotčenému vyvážejícímu výrobci výhoda.
(152)
Po poskytnutí informací přišla společnost, jež obdržela grant, s tvrzením, že jí byl grant poskytnutý na obnovu dlouhodobých aktiv, která se odepisují 50 let. Tato subvence by se tedy měla rozepsat na 50 let a při výpočtu subvenčního rozpětí by se měla brát v potaz jen 1/50, která odpovídá výhodě obdržené v období šetření.
(153)
Společnost nepředložila žádný důkaz, jenž by zdůvodňoval odpisové období 50 let u investic do dlouhodobých aktiv, v tomto případě do budovy používané jako ubytovna zaměstnanců. Skutečné odpisové období dlouhodobých aktiv společnosti je obvykle mnohem kratší a odpovídá 10 až 20 rokům. Na tomto základě lze tedy soudit, že zvýhodnění získané tímto grantem je zanedbatelné, a proto by nemělo být napadnuto.
6. Programy osvobození od přímých daní a jejich snížení
6.1. Program „Dva roky úplného a tři roky polovičního osvobození od daně“ pro podniky se zahraničními investicemi
a) Úvod
(154)
Program „Dva roky úplného a tři roky polovičního osvobození od daně“ opravňuje podniky se zahraničními investicemi k tomu, aby první dva roky neplatily žádnou daň z příjmu právnických osob a tři následující roky platily pouze 12,5 % místo 25 %.
b) Právní základ
(155)
Právním základem tohoto programu je článek 8 zákona Čínské lidové republiky o dani z příjmů podniků se zahraničními investicemi a zahraničních podniků (dále jen „zákon o dani týkající se podniků se zahraničními investicemi“) a článek 72 prováděcích pravidel k zákonu Čínské lidové republiky o dani z příjmů podniků se zahraničními investicemi a zahraničních podniků. Podle vlády ČLR byl tento program ukončen podle článku 57 zákona o dani z příjmů podniků z roku 2008 s přechodným obdobím do konce roku 2012. Z uvedeného zákona tedy jasně vyplývá, že v rámci tohoto režimu by existovala výhoda v zdaňovacím období 2012.
c) Závěry šetření
(156)
Uvedený režim „Dva roky úplného a tři roky polovičního osvobození od daně“ přinesl výhody podnikům v průběhu účetního roku 2012, načež byl podle čínské vlády uvedený režim zrušen. Žádná ze společností zařazených do vzorku není podnikem v zahraničním vlastnictví, který by byl způsobilý k využívání uvedeného daňového režimu v průběhu období šetření.
d) Závěr
(157)
Společnosti zařazené do vzorku nedostaly v rámci tohoto programu během období šetření žádný finanční příspěvek. Šetřením se dále zjistilo, že vláda ČLR tento právní režim skutečně zrušila.
6.2. Podniky využívající nové a špičkové technologie
a) Úvod
(158)
Na základě tohoto programu mohou společnosti, které jsou schopny prokázat splnění určitého souboru kritérií k získání statusu „podniku využívajícího nové a špičkové technologie“, využívat sníženou sazbu u daně z příjmů právnických osob ve výši 15 % v porovnání s běžnou sazbou 25 %.
b) Právní základ
(159)
Právní základ tohoto programu tvoří čl. 28 odst. 2 zákona o dani z příjmů podniků z roku 2008 společně se „správními opatřeními pro určení podniku využívajícího nové a špičkové technologie“ (Guo Fa Ke Huo [2008] č. 172); a článek 93 nařízení, kterými se provádí zákon o dani z příjmu podniků, společně s Oznámením státní daňové správy o otázkách týkajících se daně z příjmů podniků využívajících nové a špičkové technologie (Guo Shui Han [2008] č. 985).
c) Závěry šetření
(160)
Tento režim se použije na podniky, které vláda ČLR uzná za podniky využívající nové a špičkové technologie. Aby byly podniky pro tento režim způsobilé, musí mít základní nezávislá práva duševního vlastnictví a musí splňovat následující požadavky, které jsou stanoveny v uvedeném právním základě a lze je shrnout takto:
a)
jejich výroba spadá pod definici výrobků v „oblastech špičkových technologií s klíčovou státní podporou“;
b)
jejich celkové výdaje na výzkum a vývoj tvoří 3-6 % celkového příjmu z prodeje;
c)
jejich příjem z výrobků v oblasti špičkových a nových technologií činí více než 60 % celkového příjmu z prodeje;
d)
pracovníci zapojení do výzkumu a vývoje představují 10 % z celkového počtu zaměstnanců;
e)
ostatní požadavky stanovené „správními opatřeními pro podniky využívající špičkové a nové technologie z roku 2008“ jsou splněny.
(161)
Bylo zjištěno, že někteří vyvážející výrobci zařazení do vzorku tento režim využívají, a platí tedy daň z příjmu právnických osob pouze ve výši 15 % a nikoli 25 %. Tyto společnosti požádaly o status podniků využívajících nové a špičkové technologie a obdržely úřední oznámení, že splnily kritéria režimu, a jsou proto způsobilé k tomu, aby svá přiznání k dani právnických osob vyplnily odpovídajícím způsobem.
d) Závěr
(162)
Komise je toho názoru, že v případě tohoto režimu se jedná o subvenci ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) a čl. 3 odst. 2 základního antisubvenčního nařízení, neboť existuje finanční příspěvek v podobě prominutých příjmů vlády ČLR, čímž dotčené společnosti získávají výhodu. Výhoda pro příjemce se rovná daňové úspoře.
(163)
Tato subvence je specifická, jak je definováno v čl. 4 odst. 2 písm. a) základního antisubvenčního nařízení, jelikož je omezena na podniky, které získaly osvědčení podniků využívajících špičkové a nové technologie a splňují všechny požadavky správních opatření z roku 2008. Společnosti zařazené do vzorku vyvážejících výrobců toto osvědčení získaly. Právními předpisy nebo orgánem poskytujícím subvenci nebyla stanovena žádná objektivní kritéria pro způsobilost.
(164)
Po poskytnutí informací vláda ČLR zpochybnila závěry Komise, přičemž tvrdila, že kritéria způsobilosti byla objektivní a platila stejně pro všechny společnosti v ČLR. Kritérium specifičnosti tedy nesplňují.
(165)
Komise s tímto tvrzením nesouhlasí. Grant mohou dostat jen společnosti se zvláštní charakteristikou (podniky využívající špičkové a nové technologie), nikoli všechna odvětví a všechny sektory. Způsobilost navíc rovněž není automatická, ale závisí na udělení osvědčení podniku využívajícímu špičkové a nové technologie, které vydává příslušný orgán na základě vlastního uvážení. Tento režim je tudíž v podstatě specifický.
(166)
Komise proto tuto subvenci považuje za napadnutelnou.
e) Výpočet výše subvence
(167)
Komise vypočítala výši napadnutelné subvence jako rozdíl mezi výší daně běžně placené v průběhu období šetření a výší daně, kterou v období šetření skutečně zaplatily dotčené společnosti.
Podniky využívající nové a špičkové technologie
Název společnosti
Subvenční rozpětí
Chongqing Polycomp International Corporation
0,0 %
Jiangsu Changhai Composite Materials Holding Co., Ltd (27)
1,3 %
Jushi Group Co., Ltd, Jushi Group Chengdu Co., Ltd, Jushi Group Jiujiang Co., Ltd
0,8 %
6.3. Snížení daně z příjmů pro podniky se zahraničními investicemi, které nakupují zařízení vyrobená v Číně
a) Úvod
(168)
Tento program umožňuje společnosti uplatnit daňové úlevy na nákup tuzemského zařízení, pokud je projekt v souladu s průmyslovou politikou čínské vlády. Na dodatečné zvýšení daňové povinnosti z předchozího roku se může uplatňovat daňová úleva až do výše 40 % nákupní ceny tuzemského zařízení.
b) Právní základ
(169)
Právním základem tohoto programu jsou prozatímní opatření, která se týkají slevy na dani z příjmu u investic do zařízení vyrobených v tuzemsku pro projekty technologické modernizace ze dne 1. července 1999 a oznámení státní daňové správy o zastavení uplatňování slevy na daň z příjmů podniků a opatření státní daňové správy týkající se výjimek pro investice podniku do nákupu zařízení vyrobeného v tuzemsku, č. 52 [2008] s účinností od 1. ledna 2008.
c) Závěry šetření
(170)
Vláda ČLR tvrdila, že tento program byl ukončen počínaje lednem 2008, a to v souladu se zmíněným oznámením č. 52. Šetření však odhalilo, že jedna společnost zařazená do vzorku těžila z tohoto programu během období šetření.
d) Závěr
(171)
Uvedený program představuje subvenci, neboť poskytuje finanční příspěvek ve formě prominutých příjmů vlády ČLR v souladu s čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii) základního nařízení. Tento program poskytuje příjemcům výhodu ve výši, která se rovná daňové úspoře ve smyslu čl. 3 odst. 2 základního anitsubvenčního nařízení. Tato subvence je specifická ve smyslu čl. 4 odst. 4 písm. b) základního antisubvenčního nařízení, neboť daňová úspora závisí na přednostním používání domácího zboží na úkor zboží dováženého.
e) Výpočet výše subvence
(172)
Komise vypočítala výši napadnutelné subvence jako rozdíl mezi výší daně běžně placené v průběhu období šetření a výší daně, kterou v období šetření skutečně zaplatily dotčené společnosti.
(173)
Subvenční sazba zjištěná pro tuto subvenci podniku Jiangsu Changhai Group během období šetření činí 0,2 %.
(174)
Po poskytnutí informací přišel jeden vyvážející výrobce s tvrzením, že v rámci režimu „Snížení daně z příjmů pro podniky se zahraničními investicemi, které nakupují zařízení vyrobená v Číně“ nebyl způsobilý k získání finančního příspěvku, jelikož nebyl podnikem se zahraničními investicemi. Komise mu tedy na základě dostupných údajů chybně připsala zvýhodnění podle tohoto režimu. Rovněž tvrdil, že byly zjištěny menší početní chyby. Obě tvrzení byla přijata a výpočet subvenčního rozpětí byl odpovídajícím způsobem opraven.
6.4. Jiné režimy osvobození od přímých daní a programy jejich snížení
(175)
Byl přezkoumán také zápočet daně za VaV. Toto opatření se však týkalo zanedbatelných částek. Proto ho Komise dále neprošetřovala.
(176)
Během období šetření nedostali vyvážející výrobci zařazení do vzorku žádné finanční příspěvky z jiných programů osvobození od daně uvedených v bodě C.3 výše.
7. Programy týkající se nepřímých daní a dovozního cla
7.1. Osvobození od DPH a snížení dovozních cel při využívání dovezeného zařízení
a) Úvod
(177)
Tento program stanoví osvobození od DPH a dovozních cel ve prospěch podniků se zahraničními investicemi nebo tuzemských podniků na dovoz investičního zařízení použitého v jejich výrobě. Osvobození od daně je podmíněno tím, že zařízení nesmí být uvedeno na seznamu nezpůsobilých zařízení a že podnik musí obdržet osvědčení o státem upřednostňovaném projektu, jež vydávají čínské orgány nebo Národní komise pro rozvoj a reformy v souladu s příslušnými právními předpisy o investicích, daních a clech.
b) Právní základ
(178)
Právní základ tohoto programu tvoří Oběžník Státní rady o úpravě daňové politiky v případě dováženého zařízení, Guo Fa č. 37/1997, Oznámení ministerstva financí, všeobecné celní správy a státní daňové správy o úpravě některých preferenčních politik týkajících se cla na dovoz, sdělení ministerstva financí, všeobecné celní správy a státní daňové správy [2008] č. 43, Oznámení Národní komise pro rozvoj a reformy č. 316/2006 ze dne 22. února 2006 o důležitých otázkách k vyřizování potvrzení o státem upřednostňovaných projektech financovaných z domácích a zahraničních zdrojů a Katalog zboží dováženého pro podniky se zahraničními investicemi a tuzemské podniky, jež nelze vyjmout z celní povinnosti, pro rok 2008.
c) Závěry šetření
(179)
Všechny společnosti zařazené do vzorku z tohoto režimu těžily.
d) Závěr
(180)
Má se za to, že uvedený program poskytuje finanční příspěvek v podobě prominutých příjmů vlády ČLR ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu ii), neboť podniky se zahraničními investicemi a další způsobilé tuzemské podniky jsou osvobozené od platby DPH nebo cel, které by byly jinak splatné. Poskytuje tedy výhodu společnostem z řad příjemců ve smyslu čl. 3 odst. 2 základního antisubvenčního nařízení. Program je specifický ve smyslu čl. 4 odst. 2 písm. a) základního antisubvenčního nařízení, neboť právní předpisy, kterými se tento orgán řídí, omezují přístup k subvenci na podniky, které investují v rámci specifické obchodní kategorie taxativně vymezené zákonem a které patří buď do upřednostňované kategorie nebo do zakázané kategorie B v rámci Katalogu pro orientaci průmyslu v oblasti zahraničních investic a převodu technologií, nebo které jsou v souladu s Katalogem klíčových odvětví, výrobků a technologií, jejichž rozvoj upřednostňuje stát.
(181)
Po poskytnutí informací vláda ČLR zpochybnila závěry Komise, přičemž tvrdila, že kritéria způsobilosti byla objektivní a platila stejně pro všechny společnosti v ČLR. Kritérium specifičnosti tedy nesplňují. Vláda ČLR však nepoukázala na žádné konkrétní ustanovení v právních předpisech, které by doložilo její stanovisko, a nepředložila ani žádný přesvědčivý důkaz o tom, že způsobilost je automatická.
(182)
Vláda ČLR i jeden vyvážející výrobce také tvrdili, že Komise nemůže napadnout možné zvýhodnění v oblasti DPH, které snad získaly tři společnosti zařazené do vzorku, jelikož v minulosti přiznané osvobození od DPH se s účinností od roku 2009 již nemohlo využívat. Když se tedy předpokládá průměrné 5leté až 10leté odpisové období dotčeného dovezeného zařízení, údajné zvýhodnění by buď skončilo před uložením opatření nebo by pravděpodobně nepokračovalo během celého pětiletého trvání opatření.
(183)
Komise poznamenává, že odpisové období je u některého dovezeného zařízení mnohem delší než 10 let a v některých případech mohlo trvat 15 či 20 roků. Komise každopádně nenapadla žádné zvýhodnění vzniklé z nákupů dovezeného zařízení po roce 2009. Vláda ČLR navíc uznává, že tyto společnosti mohly těžit z daného režimu ještě „chvíli poté“, tj. po uložení opatření. Tento argument se proto odmítá.
e) Výpočet výše subvence
(184)
Výše napadnutelné subvence se vypočítává s ohledem na zvýhodnění, které získal příjemce a jehož existence byla v průběhu období šetření zjištěna. Má se za to, že zvýhodnění příjemce se rovná výši DPH a osvobození od cel na dovážené zařízení. Aby se zajistilo, že se napadnutelná částka bude vztahovat pouze na období šetření, byla získaná výhoda odepisována po dobu životnosti zařízení v souladu s běžnými účetními postupy vyvážejícího výrobce.
(185)
Subvenční sazba zjištěná pro tento program během období šetření činí u vyvážejících výrobců zařazených do vzorku:
Osvobození od DPH a snížení dovozních cel při využívání dovezeného zařízení
Společnost/skupina
Subvenční sazba
Chongqing Polycomp International Corporation
0,5 %
Jiangsu Changhai Composite Materials Holding Co., Ltd (28)
0,1 %
Jushi Group Co., Ltd, Jushi Group Chengdu Co., Ltd, Jushi Group Jiujiang Co., Ltd
0,5 %
7.2. Jiné režimy osvobození od nepřímých daní a programy jejich snížení
(186)
Během období šetření nedostali vyvážející výrobci zařazení do vzorku žádné finanční příspěvky z jiných programů osvobození od nepřímých daní uvedených v bodě C.3 výše.
8. Dodání zboží nebo poskytnutí služeb vládou za cenu nižší než přiměřenou
8.1. Poskytnutí surovin, elektřiny, vody
(187)
V průběhu období šetření nebyla zjištěna žádná subvence spojená s nákupem surovin, vody nebo elektřiny vyvážejícími výrobci zařazenými do vzorku v průběhu období šetření.
8.2. Poskytování práv k užívání pozemků
a) Úvod
(188)
Společnosti nesmí v ČLR přímo nakupovat pozemky, mohou si pouze koupit práva k užívání pozemků od místních orgánů.
b) Právní základ
(189)
Zákon ČLR o správě půdy uvádí, že veškerá půda patří lidu a nelze ji kupovat či prodávat, ale stanoví podmínky, za kterých lze prodávat práva k užívání pozemků podnikům, a to v zadávacím řízení, nabídkovém řízení nebo v dražbě.
c) Závěry šetření
(190)
Systém dražby by v zásadě umožnil trhu posoudit cenu konkrétního práva k užívání pozemků, a cena by tedy byla stanovena nezávisle. Vláda ČLR však uvedla, že v každém případě stanoví spodní hranici cen pro každý stupeň pozemku (pozemky jsou ohodnoceny stupněm od 1 do 15 na základě kvality parcely), pod které nesmí cena práva k užívání pozemku klesnout.
(191)
Vláda ČLR má rovněž pod kontrolou nabídku pozemků tím, že pro jednotlivé provincie a na každý rok stanoví omezenou kvótu pozemků, k nimž lze prodávat práva k užívání pro průmyslové účely nebo pro účely bydlení.
(192)
V každém případě, u žádného nákupu práva k užívání pozemku vyvážejícími výrobci zařazenými do vzorku Komise neshledala žádné důkazy dražebního postupu, který by nezávisle stanovil cenu práva k užívání pozemků. Vyvážející výrobce ocenil pozemek vyvolávací cenovou nabídkou a jelikož byl jediným zájemcem, získal právo k užívání pozemku. Po poskytnutí informací vláda ČLR prohlásila, že nesouhlasí se závěry Komise o tom, že v ČLR není funkční trh pro prodej práv na užívání pozemků. Na podporu tohoto stanoviska však nepředložila žádné nové argumenty.
(193)
Závěry šetření potvrzují, že situace týkající se poskytování a nabývání pozemků v ČLR je nejasná a netransparentní a že ceny často svévolně stanovují úřady. Úřady stanoví ceny podle systému oceňování městských pozemků, který jim při určování ceny pozemků pro průmyslové využití ukládá kromě dalších kritérií povinnost brát v úvahu průmyslovou politiku (29).
(194)
Také z nezávislých veřejně dostupných informací lze usuzovat, že pozemky v ČLR jsou poskytovány za ceny nižší, než jsou běžné tržní sazby (30).
(195)
Ve skutečnosti tedy společnosti zařazené do vzorku zaplatily cenu stanovenou vládou ČLR. Právo k užívání pozemků se poskytuje za cenu nižší než přiměřenou v porovnání s referenční tržní hodnotou, která je uvedena v písmeni e) níže.
(196)
Situaci týkající se pozemků v ČLR rozebírá rovněž pracovní dokument MMF, který potvrzuje, že při poskytování práv k užívání pozemků čínským podnikům nejsou respektovány tržní podmínky (31).
d) Závěr
(197)
Komise dospěla k závěru, že poskytování práv k užívání pozemků vládou ČLR je nutno pokládat ve smyslu čl. 3 odst. 1 písm. a) bodu iii) a čl. 3 odst. 2 základního antisubvenčního nařízení za subvenci v podobě dodání zboží, a společnostem tím byla poskytnuta výhoda. Jelikož šetření neprokázalo existenci fungujícího trhu pro prodej práv k užívání pozemků v ČLR, použití vnější referenční hodnoty (viz písmeno e) níže) ukazuje, že částka, kterou vývozci zařazení do vzorku zaplatili za práva k užívání pozemků, je nižší než tržní sazba.
(198)
Jak je podrobně vysvětleno v 67. až 82. bodě odůvodnění, subvence je specifická ve smyslu čl. 4 odst. 2 písm. a) a c) základního antisubvenčního nařízení, protože rozhodnutí Státní rady č. 40 ukládá veřejným orgánům povinnost zajistit, aby byly pozemky poskytovány upřednostňovaným odvětvím, k nimž patří i odvětví nekonečných skleněných vláken, jak je podrobně vysvětleno v 67. až 82. bodě odůvodnění. Článek 18 rozhodnutí č. 40 objasňuje, že odvětví, která jsou „omezená“, nebudou mít k právům k užívání pozemků přístup.
e) Výpočet subvenčního rozpětí
(199)
Výhodu tedy představuje rozdíl mezi cenou zaplacenou za právo k využívání pozemků a vhodným vnějším referenčním základem.
(200)
Komise považuje Tchaj-wan za vhodný vnější referenční základ z těchto důvodů:
a)
srovnatelná úroveň hospodářského rozvoje, HDP a hospodářských struktur na Tchaj-wanu a ve většině provincií a měst v ČLR, kde sídlí vyvážející výrobci zařazení do vzorku;
b)
fyzická blízkost ČLR a Tchaj-wanu;
c)
vysoký stupeň rozvoje průmyslové infrastruktury na Tchaj-wanu a v mnoha provinciích v ČLR;
d)
silné hospodářské vazby a přeshraniční obchod mezi Tchaj-wanem a ČLR;
e)
vysoká hustota obyvatelstva v mnoha provinciích ČLR a na Tchaj-wanu;
f)
podobný typ pozemků a obchodních transakcí použitých pro stanovení relevantního referenčního základu na Tchaj-wanu a v ČLR a
g)
společné demografické, jazykové a kulturní charakteristické rysy Tchaj-wanu a ČLR.
(201)
Po poskytnutí informací vznesla vláda ČLR námitku proti použití Tchaj-wanu coby referenčního základu s tím, že hustota obyvatelstva na Tchaj-wanu je mnohokrát vyšší než v ČLR, a kvůli tomu jsou ceny a situace pozemků v obou zemích nesrovnatelné. Komise nicméně soudí, že z mnoha důvodů uvedených v předchozím bodě odůvodnění byl tento referenční základ zvolen rozumně.
(202)
Kromě toho po poskytnutí informací jeden z vyvážejících výrobců zařazených do vzorku uvedl, že použití Tchaj-wanu není vhodné s ohledem na hospodářské podmínky v provincii, ve které se nachází, nicméně nenavrhl žádné jiné řešení. Tvrdil rovněž, že fyzická blízkost ČLR a Tchaj-wanu by se neměla považovat za platné kritérium pro volbu této konkrétní referenční hodnoty, ale své tvrzení nezdůvodnil. Vzhledem k tomu, že nebyly předloženy jiné návrhy řešení referenční hodnoty, použití Tchaj-wanu se potvrzuje.
(203)
Vzhledem ke všem těmto faktorům dospěla Komise k závěru, že ceny práv k užívání pozemků v ČLR, pokud by na trhu převládaly tržní podmínky, by pro vyvážející výrobce zařazené do vzorku byly velmi podobné cenám pozemků na Tchaj-wanu.
(204)
Průměrné ceny pozemků na Tchaj-wanu v roce 2012 byly převzaty od Odboru průmyslu Ministerstva hospodářství a upraveny zpětně o inflaci a růst HDP za účelem stanovení referenční ceny pro pozemky v jednotlivých kalendářních letech. Vzhledem k tomu, že práva k užívání pozemků platí 50 let a po tuto dobu se odepisují, výhoda v období šetření činí 1/50 rozdílu mezi referenční cenou a skutečně uhrazenou cenou.
(205)
Subvenční sazba zjištěná pro poskytování pozemků za cenu nižší než přiměřenou činí:
Poskytování pozemků za cenu nižší než přiměřenou
Název společnosti
Subvenční rozpětí
Chongqing Polycomp International Corporation
2,9 %
Jiangsu Changhai Composite Materials Holding Co., Ltd (32)
1,6 %
Jushi Group Co., Ltd, Jushi Group Chengdu Co., Ltd, Jushi Group Jiujiang Co., Ltd
1,6 %
9. Závěr ohledně subvencování
(206)
Komise vypočítala výši napadnutelných subvencí v souladu s ustanoveními základního antisubvenčního nařízení pro šetřené společnosti a jednotlivé režimy a sečtením těchto výsledků vypočítala celkovou výši subvence pro každého vyvážejícího výrobce za období šetření.
(207)
Pro výpočet níže uvedených celkových subvenční rozpětí Komise nejprve vypočítala procento subvencování, což je podíl výše subvence na celkovém obratu společnosti. Tato procentuální hodnota pak byla použita k výpočtu subvence poskytnuté na vývoz dotčeného výrobku do Unie v období šetření.
(208)
Dále byla vypočítána výše subvence na tunu dotčeného výrobku vyvezeného do Unie v průběhu období šetření a níže uvedená rozpětí byla vypočítána jako procento hodnoty nákladů, pojištění a přepravného („CIF“) stejného vývozu za tunu.
(209)
V souladu s čl. 15 odst. 3 základního antisubvenčního nařízení je celkové rozpětí subvence pro spolupracující společnosti nezařazené do vzorku vypočteno na základě váženého průměru subvenčního rozpětí zjištěného pro spolupracující vyvážející výrobce zařazené do vzorku, s výjimkou skupiny, do níž patří vyvážející výrobce, na něhož se vztahují ustanovení čl. 28 odst. 1.
Název společnosti
Subvenční rozpětí
Chongqing Polycomp International Corporation
9,7 %
Jiangsu Changhai Composite Materials Holding Co., Ltd (33)
5,8 %
Jushi Group Co., Ltd, Jushi Group Chengdu Co., Ltd, Jushi Group Jiujiang Co., Ltd
10,3 %
Ostatní spolupracující společnosti
10,2 %
D. ÚJMA
1. Výroba v Unii a výrobní odvětví v Unii
(210)
Během období šetření vyrábělo obdobný výrobek v Unii osm výrobců. Tito výrobci tvoří „výrobní odvětví Unie“ ve smyslu čl. 4 odst. 1 základního antidumpingového nařízení a čl. 9 odst. 1 základního antisubvenčního nařízení.
(211)
Celková výroba v Unii během období šetření byla stanovena mezi 530 000 a 580 000 tunami. Komise stanovila tento údaj na základě všech dostupných informací o výrobním odvětví Unie, jak je poskytlo sdružení APFE. Jak je uvedeno v 17. bodě odůvodnění, do vzorku byli vybráni tři výrobci v Unii, kteří představují 52 % celkové výroby obdobného výrobku v Unii.
(212)
Na základě informací obsažených v podnětu/žádosti o přezkum, kde byly zpřístupněny skutečné makroekonomické ukazatele žadatelů, a na základě toho, že pouze velmi omezený počet výrobců v Unii nebyl ve skupině žadatelů, je zřejmě vhodné nezveřejňovat skutečné celkové makroekonomické ukazatele týkající se všech výrobců v Unii, neboť by to každé zúčastněné straně umožnilo dovtípit se chybějící údaje o konkrétních společnostech, které žádost nepodaly.
(213)
Po poskytnutí konečných informací vznesla vláda ČLR námitky proti důvěrnému zacházení a proti uvádění rozmezí v případě celkové spotřeby v Unii a dalších ukazatelů makroekonomické újmy.
(214)
Na základě žádosti a po předložení pádných důvodů má Komise povinnost respektovat důvěrné údaje výrobců, kteří nejsou žadateli. Odhalení přesných makroekonomických ukazatelů by umožnilo identifikaci důvěrných údajů těchto výrobců a poškodilo by jejich zájmy. Tato námitka se proto zamítá.
2. Spotřeba v Unii
(215)
Komise stanovila spotřebu v Unii na základě i) objemu prodeje výrobního odvětví Unie na trhu Unie podle údajů poskytnutých sdružením APFE a ii) dovozu z třetích zemí podle údajů Eurostatu (Comext).
(216)
Spotřeba v Unii se vyvíjela takto:
Tabulka 1
Spotřeba v Unii (v tunách)
2010
2011
2012
OŠ
Celková spotřeba v Unii
700 000 - 750 000
680 000 - 730 000
710 000 - 760 000
720 000 - 770 000
Index (2010 = 100)
100
97
101
103
Zdroj: Údaje poskytnuté sdružením APFE; Eurostat (Comext)
(217)
Mezi rokem 2010 a obdobím šetření se spotřeba Unie zvýšila o 3 %.
(218)
Po poskytnutí konečných informací přišel jeden uživatel s tvrzením, že spotřeba Unie klesla v roce 2009 téměř o 30 %. Tvrdil, že z tohoto pohledu není 3 % zvýšení v roce 2010 významné. Komise však toto zvýšení nehodnotila jako významné, ale poznamenala, že v posuzovaném období se spotřeba zvýšila.
3. Dovoz z dotčené země
3.1. Objem dumpingového a subvencovaného dovozu a jeho podíl na trhu
(219)
Níže uvedená analýza zahrnuje dumpingový a subvencovaný dovoz od stejných výrobců v ČLR zařazených do vzorku a za stejné období šetření.
(220)
Objem dovozu dotčeného výrobku z ČLR se vyvíjel takto:
Tabulka 2
Objem dovozu (v tunách), podíl na trhu
2009
2010
2011
2012
OŠ
Objem dovozu (v tunách)
98 916
152 514
109 172
125 781
130 958
Index (2010 = 100)
65
100
72
82
86
Index (2009 = 100)
100
154
110
127
132
Podíl na trhu
13 % - 18 %
19 % - 24 %
13 % - 18 %
15 % - 20 %
15 % - 20 %
Index (2010 = 100)
87
100
73
81
83
Index (2009 = 100)
100
115
84
93
97
Zdroj: Eurostat (Comext)
(221)
Objem dovozu z ČLR se během posuzovaného období snížil o 14 % a jeho podíl na trhu o 17 %. Rok 2010 však není vhodným referenčním rokem a trend dovozu by byl přesněji analyzován, kdyby se bral v úvahu také předcházející rok 2009, jak ukazuje tabulka výše. Rok 2010 se vyznačoval velkým hromaděním zásob čínských výrobků z nekonečných skleněných vláken u dovozců v Unii před uložením prozatímních cel v září 2010. Šetření skutečně odhalilo, že během prvních devíti měsíců roku 2010 bylo z ČLR dovezeno mnohem větší množství než obvykle. Dovoz z ČLR v roce 2009 činil přibližně 99 000 tun, zatímco v roce 2010 přesáhl 152 000 tun, aby poté v roce 2011 klesl na zhruba 109 000 tun. Tento vývoj ukazuje jasný nárůst dovozu po roce 2009. Od roku 2011 se čínský dovoz zvýšil o 20 % v objemovém vyjádření, což vedlo k opětovnému zvýšení podílu na trhu o 2 procentní body.
(222)
Několik stran zopakovalo svá tvrzení, že mezi rokem 2010 a koncem období šetření dovoz z ČLR a jeho podíl na trhu klesl, a že tedy nebylo prokázáno významné zvýšení dovozu, jak to požaduje čl. 3 odst. 2 antidumpingové dohody WTO a čl. 15 odst. 2 dohody WTO o subvencích a vyrovnávacích opatřeních. Dále tvrdí, že rok 2009 není vhodným referenčním rokem z těchto důvodů: i) v základním antidumpingovém nařízení a základním antisubvenčním nařízení neexistuje právní základ a senát ve věci Mexico-Steel Pipes and Tubes rozhodl, že „vyšetřujícímu orgánu není dovoleno používat časové podmnožiny určitého období“, ii) neexistuje důkaz pro tvrzení, že dovoz v roce 2010 byl výsledkem vytváření zásob a iii) údaje za rok 2009 nebyly zohledněny při jiných aspektech posouzení újmy, kvůli čemuž je tedy toto posouzení neobjektivní.
(223)
Pokud jde o první a třetí tvrzení, základní antidumpingové nařízení a základní antisubvenční nařízení jakožto rozhodné právní předpisy podrobně nestanoví, jaké období je třeba brát v úvahu pro účely analýzy trendů. Není tedy důvod, proč nezohledňovat rok 2009 pro účely analýzy trendů dovozu z ČLR. Tím se analýza nestává neobjektivní, naopak, doplňuje analýzu o situaci výrobního odvětví Unie. Jak je uvedeno výše v 219. bodě odůvodnění, rok 2009 byl zohledněn jako doplněk posuzovaného období pouze s ohledem na specifické ukazatele újmy související s čínským dovozem. Co se týče dalších ukazatelů újmy, neexistoval žádný objektivní důvod, proč by se neměly brát plně v potaz všechny roky posuzovaného období.
(224)
Pokud jde o druhé tvrzení, v měsíčních údajích o dovozu z databáze vytvořené v souladu s čl. 14 odst. 6 základního antidumpingového nařízení je výsledek hromadění zásob zcela patrný (viz následující graf č.1) (34). Před uložením prozatímních opatření došlo k prudkému růstu dovozu dotčeného výrobku z ČLR ve druhém a třetím čtvrtletí roku 2010 (u spotřeby to nastalo před koncem roku 2010/začátkem roku 2011 kvůli omezené skladovatelnosti). Neodpovídá to podobnému zvýšení spotřeby, což naznačuje, že tento dovoz byl uskutečněn za účelem vytvoření zásob v očekávání nadcházejícího uložení opatření. Vláda ČLR neposkytla jiné vysvětlení tohoto zvýšení, a Komise se proto může důvodně domnívat, že k tvorbě zásob došlo před uložením prozatímních opatření koncem roku 2010. Dále se to projevuje tím, že úroveň měsíčního dovozu z ČLR v období mezi prozatímními a konečnými opatřeními (čtvrté čtvrtletí roku 2010 a první trimestr roku 2011) byla velmi nízká. Když byla opatření v konečné fázi snížena (v březnu 2011), úrovně měsíčního dovozu se opět zvedly a zůstaly stabilní.
Graf 1
Dovoz dotčeného výrobku z ČLR (množství za měsíc)
Zdroj: Databáze podle čl. 14 odst. 6
3.2. Ceny dumpingového a subvencovaného dovozu
(225)
Ceny čínského dovozu (bez platných antidumpingových cel) se vyvíjely takto:
Tabulka 3
Dovozní ceny
2010
2011
2012
OŠ
Průměrná cena CIF (EUR/t)
911
877
892
834
Index (2010 = 100)
100
96
98
92
Zdroj: Eurostat (Comext)
(226)
Čínské dovozní ceny CIF (bez platných antidumpingových cel) se průběhu posuzovaného období změnily z 911 EUR/t na 834 EUR/t. To představuje snížení o 8 % v průběhu posuzovaného období.
(227)
Vláda ČLR a jeden uživatel tvrdili, že je zavádějící srovnávat průměrné dovozní ceny, když nebyla provedena analýza sortimentu výrobků. Vláda ČLR dále uvedla, že většina dovozu z ČLR se skládala z nejlevnějšího typu výrobku, to znamená z pramenců.
(228)
Na rozdíl od toho, co se tvrdilo, při analýze bylo plně přihlédnuto k sortimentu výrobků, protože Komise porovnala prodejní ceny čínských vyvážejících výrobců s prodejními cenami výrobců v Unii zařazených do vzorku za každý typ výrobku. Stejně se postupovalo i v původním šetření.
(229)
Po poskytnutí konečných informací požádala vláda ČLR o čínské dovozní ceny jednotlivých typů výrobku v tabulce č. 3 vzhledem k tomu, že údaje o jednotlivých typech výrobku se používají pro výpočet cenového podbízení a rozpětí újmy.
(230)
Průměrná čínská dovozní cena z tabulky č. 3 se používá k znázornění trendu po celé posuzované období. Za účelem vykázání trendů je použití průměrných cen na místě. Pro určení cenového podbízení a pro výpočet rozpětí újmy byly použity údaje pro jednotlivé typy výrobku.
(231)
Za účelem určení cenového podbízení během období šetření byly vážené průměrné prodejní ceny jednotlivých typů výrobku prodávaných výrobci v Unii zařazenými do vzorku účtované odběratelům na trhu Unie, kteří nejsou ve spojení, upravené na úroveň cen ze závodu, porovnány s odpovídajícími váženými průměrnými cenami jednotlivých typů výrobku z dovozu čínských výrobců zařazených do vzorku účtovanými prvnímu nezávislému odběrateli na trhu Unie, stanovenými na základě cen CIF a příslušně upravenými o cla, antidumpingová cla a náklady po dovozu. Porovnání cen bylo provedeno podle jednotlivých typů u transakcí na stejné obchodní úrovni. Výsledek tohoto srovnání byl vyjádřen jako procentní podíl vážené průměrné ceny ze závodu výrobců v Unii zařazených do vzorku během období šetření. Výsledek ukázal u jednoho velkého čínského vývozce do Unie rozpětí cenového podbízení ve výši 2 %, a to i přes platná antidumpingová opatření (a cla), která byla k dovozní ceně připočtena. Velká většina jiných dovozů se uskutečnila za ceny srovnatelné s cenami Unie.
(232)
Po poskytnutí konečných informací přišel jeden vyvážející výrobce s tvrzením, že u tří kontrolních čísel výrobků (PCN) jsou nepřesné hodnoty CIF.
(233)
Toto tvrzení bylo správné a Komise upravila příslušné hodnoty CIF, což vedlo k malé změně v rozpětí cenového podbízení a prodeje pod cenou u tohoto vyvážejícího výrobce (viz 440. bod odůvodnění).
(234)
Několik stran namítalo, že během období šetření nedocházelo k významnému cenovému podbízení. Uvedly, že rozpětí cenového podbízení u jediného vývozce ve výši 2 % je téměř zanedbatelné (de minimis) a nelze ho považovat za významné. Kromě toho se odvolávají na praxi Komise, která měla obvykle za to, že omezené cenové podbízení nebo prodej pod cenou do 6 % nemá žádný účinek na obecnou cenovou hladinu v Unii kvůli omezenému objemu vývozu.
(235)
Navzdory současným antidumpingovým clům stále dochází k cenovému podbízení. Odvolávat se na praxi Komise je zavádějící. V případě „těžké sody“ (35) bylo rozhodnuto, že 6 % cenové podbízení nemá prakticky žádný účinek na všeobecnou cenovou hladinu kvůli omezenému objemu dovozu ve spojení s tržním podílem vyvážející země ve výši 1,4 %. Pro porovnání lze uvést, že tržní podíl ČLR v období šetření se pohyboval mezi 15 % a 20 %. V případě „některých laserových optických snímacích systémů“ (36) se odkazovalo na omezené cenové podbízení dotčeného dovozu s ohledem na i) velké zvýšení spotřeby Unie (129 %) a ii) povahu dotčeného výrobku coby nehomogenního výrobku s velmi pestrými rysy a technickými rozdíly, jehož se dotýká rychlý technologický rozvoj. V aktuálních šetřeních má trh dotčeného výrobku úplně jinou povahu a velikost cenového podbízení se tudíž musí posuzovat v podmínkách tohoto zvláštního trhu. Dotčený výrobek je základní homogenní vyztužovací výrobek na trhu, který je dosti stabilní. Takový trh je citlivější na cenové rozdíly a i menší cenový rozdíl může mít na trh velký vliv. Závěry Komise se nemění jen proto, že nedošlo k většímu cenovému podbízení. Tento prvek byl naopak při posuzování plně zohledněn. Každý případ je každopádně posuzován individuálně podle jeho vlastních specifik a obrázek o újmě se skládá z mnoha ukazatelů, z nichž ani jeden nemůže mít rozhodující význam.
4. Hospodářská situace výrobního odvětví Unie
(236)
V souladu s čl. 3 odst. 5 základního antidumpingového nařízení a čl. 8 odst. 4 základního antisubvenčního nařízení byly v rámci analýzy účinků dumpingového a subvencovaného dovozu na výrobní odvětví Unie posouzeny všechny ekonomické ukazatele, které v posuzovaném období ovlivňovaly stav výrobního odvětví Unie.
(237)
Jak je uvedeno v 17. až 25. bodě odůvodnění, byl za účelem určení možné újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie proveden výběr vzorku.
(238)
Pro účely analýzy újmy Komise rozlišovala mezi makroekonomickými a mikroekonomickými ukazateli újmy. Komise posoudila makroekonomické ukazatele na základě údajů uvedených v podnětu a v žádosti o přezkum a též v následujících podáních a, pokud to bylo možné, zkontrolovala je se statistickými údaji. Údaje se vztahovaly na všechny výrobce v Unii. Komise posoudila mikroekonomické ukazatele na základě údajů obsažených v odpovědích na dotazník od výrobců v Unii zařazených do vzorku. Oba soubory údajů byl shledány jako reprezentativní pro hospodářskou situaci výrobního odvětví Unie.
(239)
Makroekonomické ukazatele jsou tyto: výroba, výrobní kapacita, využití kapacity, objem prodeje, podíl na trhu, růst, zaměstnanost, produktivita, rozsah dumpingového a subvenčního rozpětí a překonání účinků dřívějšího dumpingu nebo subvencí.
(240)
Mikroekonomické ukazatele jsou tyto: průměrné jednotkové ceny, jednotkové náklady, náklady práce, zásoby, ziskovost, peněžní tok, investice, návratnost investic a schopnost opatřit si kapitál.
5. Makroekonomické ukazatele
5.1. Výroba, výrobní kapacita a využití kapacity
(241)
Kolísání roční výroby je ve výrobním odvětví Unie běžné, protože je nutno provádět přestavbu pecí každých 7 až 10 let, kvůli čemuž se během roku před přestavbou produkuje vyšší objem výroby do zásob, a v roce, kdy je pec odstavena za účelem obnovy, je objem výroby nižší. V roce, kdy je pec odstavena za účelem přestavby, je také nižší výrobní kapacita.
(242)
S přihlédnutím k těmto omezením se celková výroba, výrobní kapacita a využití kapacity v Unii v posuzovaném období vyvíjely takto:
Tabulka 4
Výroba, výrobní kapacita a využití kapacity
2010
2011
2012
OŠ
Objem výroby (v tunách)
560 000 - 610 000
580 000 - 630 000
510 000 - 560 000
530 000 - 580 000
Index
100
103
92
95
Výrobní kapacita (v tunách)
670 000 - 720 000
680 000 - 730 000
650 000 - 700 000
640 000 - 690 000
Index
100
101
97
96
Využití kapacity
84 %
86 %
81 %
84 %
Index
100
102
95
99
Zdroj: Údaje poskytnuté sdružením APFE
(243)
V podmínkách rostoucí spotřeby Unie (o 3 %) vyrábělo výrobní odvětví Unie mezi rokem 2010 a obdobím šetření o 5 % méně obdobného výrobku. Též výrobní kapacita se snížila mezi rokem 2010 a obdobím šetření přibližně o 4 %. Využití kapacity zůstalo během posuzovaného období víceméně stabilní s výjimkou poklesu v roce 2012.
(244)
Mezi roky 2011 a 2012 lze pozorovat pokles výroby o 11 procentních bodů a pokles výrobní kapacity o 4 procentní body. Byl to důsledek restrukturalizace výrobního odvětví Unie a uzavření některých jeho závodů. Společnost Ahlstrom, výrobce nekonečných skleněných vláken, ukončila výrobu na konci roku 2011 a společnost Owens Corning Vado Ligure v Itálii uzavřela svůj výrobní závod v roce 2012, neboť nebyly schopny překonat účinky dumpingového dovozu. Výrobní odvětví Unie se však domnívá, že po restrukturalizaci a po obnovení rovných podmínek si může zachovat životaschopnost, což vysvětluje, proč výrobní odvětví Unie stále investuje do přestavby stávajících pecí.
(245)
Po poskytnutí konečných informací přišla vláda ČLR s tvrzením, že Komise odkazovala na podprůměrnou životnost pecí, a proto investice výrobců v Unii nebo využití pecí vykazují výraznou neefektivnost.
(246)
Bylo prokázáno, že výrobní odvětví Unie přijímalo rozhodnutí o přestavbě pecí na základě úvah o výrobě a energetické účinnosti. Neexistovaly náznaky, že životnost pece, tak jak toto kritérium používají výrobci v Unii zařazení do vzorku, není v souladu s osvědčenými postupy a požadavky sortimentu výrobků.
(247)
Několik stran tvrdilo, že je třeba brát v úvahu delší období než období od roku 2010 do období šetření, zvláště kvůli nákladům na přestavbu pecí, které mají vliv na všechny makroekonomické a mikroekonomické ukazatele. Vláda ČLR prohlásila, že nebyly poskytnuty žádné údaje či informace o tom, v kterých letech se výrobci v Unii pustili do přestavby pecí.
(248)
Přestavba pecí se opakuje a je tomuto odvětví vlastní. Je nutná pro zajištění kontinuity provozu a udržení kapacity. Investice do VaV souvisejí přímo s provozní kapacitou a umožňují vyvíjet výrobky přizpůsobené potřebám odběratele. Tyto investice tudíž nejsou pro posuzované období nijak výjimečné. Bez ohledu na uvažovanou dobu jejich trvání budou mít opravy či přestavby pecí vždy vliv na objem produkce. Konkrétní informace společnosti o tom, kdy docházelo k přestavbě, se považují za důvěrné.
(249)
Jeden uživatel také tvrdil, že výrobní odvětví Unie se mohlo vyvarovat škodlivého účinku (subvencovaného a dumpingového dovozu), protože využití kapacity bylo od roku 2010 do konce období šetření víceméně stabilní.
(250)
Výroba obdobného výrobku představuje nepřerušovaný proces, jež nelze přizpůsobovat krátkodobým výkyvům v poptávce. Na víceméně stabilní využití kapacity je nutno pohlížet s ohledem na klesající výrobní kapacitu. Toto tvrzení se proto zamítá.
5.2. Objem prodeje a podíl na trhu
(251)
Objem prodeje výrobního odvětví Unie na volném trhu v Unii, objem prodeje na závislém trhu v Unii a odpovídající tržní podíly se v posuzovaném období vyvíjely takto:
Tabulka 5
Objem prodeje a podíl na trhu
2010
2011
2012
OŠ
Objem prodeje na volném trhu v Unii (v tunách)
420 000 - 470 000
390 000 - 440 000
400 000 - 450 000
420 000 - 470 000
Index
100
94
96
99
Tržní podíl prodeje na volném trhu
58 % - 63 %
56 % - 61 %
55 % - 60 %
56 % - 61 %
Index
100
96
95
97
Objem prodeje na závislém trhu v Unii (v tunách)
20 000 - 70 000
30 000 - 80 000
30 000 - 80 000
30 000 - 80 000
Index
100
114
123
121
Tržní podíl prodeje na závislém trhu
4 % - 9 %
5 % - 10 %
5 % - 10 %
5 % - 10 %
Index
100
117
122
118
Zdroj: Údaje poskytnuté sdružením APFE
(252)
Během posuzovaného období mírně (o 1 %) poklesl objem výrobků z nekonečných skleněných vláken, které prodalo výrobní odvětví Unie na volném trhu (tj. odběratelům, kteří nejsou ve spojení). V podmínkách zvýšení spotřeby v Unii o 3 % to však mělo za následek pokles podílu výrobního odvětví Unie na trhu z 58 % - 63 % v roce 2010 na 56 % - 61 % během období šetření. Nižší objem prodeje v roce 2011 je výsledkem hromadění zásob z čínského dovozu v roce 2010, které se postupně dostávaly na trh v roce 2011.
(253)
Během posuzovaného období představoval prodej výrobního odvětví Unie na závislém trhu 11 % až 14 % celkového prodeje (na volném a závislém trhu) výrobního odvětví Unie na trhu Unie. Prodej na závislém trhu vykazoval mezi roky 2010 a 2012 stoupající tendenci a následně se v období šetření ustálil. V absolutních číslech byl tento vzestup prodeje na závislém trhu mezi roky 2010 a 2012 jen omezený.
5.3. Zaměstnanost a produktivita
(254)
Zaměstnanost a produktivita výrobců v Unii se v průběhu posuzovaného období vyvíjely takto:
Tabulka 6
Zaměstnanost a produktivita
2010
2011
2012
OŠ
Počet zaměstnanců
3 450 - 3 950
3 350 - 3 850
3 200 - 3 700
3 000 - 3 500
Index
100
97
95
89
Produktivita (v jednotkách na zaměstnance)
153
163
150
164
Index
100
106
98
107
Zdroj: Údaje poskytnuté sdružením APFE
(255)
Úroveň zaměstnanosti u výrobců v Unii ukazuje, že výrobní odvětví Unie se v průběhu posuzovaného období pokusilo racionalizovat výrobu s cílem snížit výrobní náklady. V průběhu posuzovaného období se počet zaměstnanců skutečně snížil o 11 %.
(256)
Kombinovaný účinek změny počtu zaměstnanců a objemu výroby ve stejném posuzovaném období měl za následek vyšší produktivitu pracovní síly výrobců v Unii, měřenou jako produkci (v tunách) na jednu zaměstnanou osobu za rok, ve výši 7 % mezi rokem 2010 a obdobím šetření.
5.4. Růst
(257)
Jak je uvedeno v 217. bodě odůvodnění, spotřeba v Unii se během posuzovaného období zvýšila o 3 %. Vzhledem k četným aplikacím obdobného výrobku výrobní odvětví Unie a uživatelé očekávají, že tento trend růstu bude pokračovat i v blízké budoucnosti.
5.5. Velikost dumpingového a subvenčního rozpětí a překonání účinků minulého dumpingu nebo subvencování
(258)
Výrobnímu odvětví Unie byla působena újma v důsledku dumpingového dovozu z ČLR až do roku 2011, kdy začala platit cla. Platná cla na dovoz z ČLR byla uzpůsobena tak, aby byly zajištěny rovné podmínky, za nichž by výrobní odvětví Unie mohlo soutěžit s tímto dovozem a překonat účinky způsobené újmy.
(259)
To se však nestalo. Výrobní odvětví Unie je nyní opět ztrátové a nadále ztrácelo podíl na trhu, přestože spotřeba v Unii vzrostla. Dovoz z ČLR nadále přicházel za velmi nízké ceny a získával podíl na trhu. Podíl čínského dovozu na trhu během období šetření stoupl o 3 procentní body nad úroveň před uložením cel (37). Výrobní odvětví Unie restrukturalizovalo a uzavřelo některé ze svých výrobních závodů (viz 244. bod odůvodnění výše). K překonání účinků dřívějšího dumpingu jednoznačně nedošlo.
(260)
Vzhledem k objemu, podílu na trhu a cenám dumpingového a subvencovaného dovozu z ČLR a s přihlédnutím k stávajícím dumpingovým rozpětím (9,6 % a 29,7 %) (38), lze dopad na situaci výrobního odvětví Unie považovat za významný.
(261)
Jelikož se jedná o první antisubvenční šetření ohledně dotčeného výrobku, není překonání účinků dřívější subvence pro posouzení relevantní.
6. Mikroekonomické ukazatele
6.1. Ceny
(262)
Vážené průměrné jednotkové prodejní ceny výrobců v Unii zařazených do vzorku se v posuzovaném období vyvíjely takto:
Tabulka 7
Prodejní ceny na volném trhu a na závislém trhu v Unii
2010
2011
2012
OŠ
Průměrná jednotková prodejní cena ze závodu na volném trhu v Unii (EUR/t)
1 061
1 144
1 070
1 035
Index (2010 = 100)
100
108
101
98
Průměrná jednotková prodejní cena ze závodu na závislém trhu v Unii (EUR/t)
1 006
1 031
1 027
989
100
103
102
98
Zdroj: Údaje od výrobců v Unii zařazených do vzorku
Index (2010 = 100)
(263)
V průběhu posuzovaného období klesly jednotkové prodejní ceny na volném trhu o 2 %. Když v září 2010 začala platit prozatímní cla, mohlo výrobní odvětví Unie v roce 2011 zvýšit své ceny. Od roku 2011 se však jednotkové prodejní ceny snížily o 10 %.
(264)
Pokud jde o jednotkové prodejní ceny na závislém trhu (tj. transferové ceny), měly stejnou tendenci jako jednotkové prodejní ceny na volném trhu, přičemž výrobní odvětví Unie zvýšilo v roce 2011 své ceny na závislém trhu a poté tyto jednotkové prodejní ceny klesly o 4 %.
6.2. Průměrné jednotkové výrobní náklady
(265)
Jednotkové výrobní náklady se v průběhu posuzovaného období vyvíjely takto:
Tabulka 8
Jednotkové výrobní náklady
2010
2011
2012
OŠ
Jednotkové výrobní náklady (v EUR za tunu)
964
990
1 035
976
Index (2010 = 100)
100
103
107
101
Zdroj: Údaje od výrobců v Unii zařazených do vzorku
(266)
Průměrné jednotkové výrobní náklady se mezi lety 2010 a 2012 zvýšily. Po roce 2012 průměrné jednotkové výrobní náklady opět klesly téměř na úroveň roku 2010. Vrchol v roce 2012 lze přičíst určité investiční situaci jednoho výrobce v Unii zařazeného do vzorku. Během celého posuzovaného období stouply průměrné jednotkové výrobní náklady pouze o 1 %.
(267)
Několik uživatelů tvrdilo, že situace jedné společnosti by neměla zdůvodnit obecné závěry. Závěr týkající se jednotkových výrobních nákladů byl takový, že tyto náklady byly víceméně stabilní. Vrchol v roce 2012 nezměnil obecný závěr.
(268)
Jednotkové výrobní náklady jsou založeny na celkovém objemu výroby výrobců v Unii, kteří byli zařazeni do vzorku. Jednotková prodejní cena v tabulce č. 7 vychází z prodeje v Unii odběratelům, kteří nejsou ve spojení. Tyto dva ukazatele mají tudíž jiný základ a nejsou přímo srovnatelné.
(269)
Po poskytnutí konečných informací přišla CCCLA s tvrzením, že Komise musí poskytnout dostatečně srovnatelné údaje pro posouzení toho, zda kolísání výrobních nákladů může vysvětlit mírný pokles prodejních cen Unie.
(270)
Tyto dva ukazatele vycházejí z odlišného základu a třebaže absolutní čísla nejsou přímo srovnatelná, jejich trendy srovnatelné jsou.
6.3. Náklady práce
(271)
Průměrné náklady práce výrobců v Unii zařazených do vzorku se v posuzovaném období vyvíjely takto:
Tabulka 9
Průměrné náklady práce na zaměstnance
2010
2011
2012
OŠ
Průměrná mzda na jednoho zaměstnance (EUR)
40 518
41 590
42 310
42 917
Index (2010 = 100)
100
103
104
106
Zdroj: Údaje od výrobců v Unii zařazených do vzorku
(272)
Průměrné náklady práce na jednoho zaměstnance vykazovaly postupně rostoucí trend (+ 6 %) během posuzovaného období. To bylo v souladu s indexem nákladů práce v zemích, kde měli sídlo výrobci zařazení do vzorku (39).
6.4. Zásoby
(273)
Úroveň zásob výrobců v Unii zařazených do vzorku se v posuzovaném období vyvíjela takto:
Tabulka 10
Zásoby
2010
2011
2012
OŠ
Konečný stav zásob (v tunách)
18 539
46 585
50 198
52 805
Index (2010 = 100)
100
251
271
285
Zdroj: Údaje od výrobců v Unii zařazených do vzorku
(274)
Konečný stav zásob nejprve v roce 2011 výrazně vzrostl a poté dále stoupal po celé posuzované období.
(275)
Vláda ČLR uvedla, že změny stavu zásob vykazované v údajích od sdružení APFE ukazují na nevykazovaný prodej a nesvědčí o újmě vzhledem k čínskému dovozu.
(276)
Toto tvrzení je třeba odmítnout. Komise provedla analýzu mikroekonomických ukazatelů, jako je úroveň zásob, na základě skutečných údajů, které poskytli výrobci v Unii zařazení do vzorku. Šetřením výrobců v Unii zařazených do vzorku nebyl zjištěn žádný nevykázaný prodej.
(277)
Po poskytnutí konečných informací přišel jeden uživatel s tvrzením, že rok 2010 není vhodným referenčním rokem, jelikož úroveň zásob byla tehdy nezvykle nízká ve srovnání s dobou od roku 2006 do října roku 2009 (období šetření v původním antidumpingovém řízení).
(278)
Toto tvrzení se zamítá, protože subjekty zařazené do vzorku v současných řízeních jsou jiné než subjekty ve vzorku z předchozího šetření, a údaje tudíž nejsou srovnatelné. Komise se ve svém šetření omezila jen na posuzované období, zvláště co se týče mikroekonomických údajů, a nemá k dispozici údaje o úrovni zásob výrobců v Unii zařazených do vzorku v době před posuzovaným obdobím. Vláda ČLR prohlásila, že s ohledem na 3 % pokles spotřeby Unie v roce 2011 byla úroveň zásob v tomto roce také vyšší. Tento prvek však nemá žádný účinek na trend v posuzovaném období.
6.5. Ziskovost, peněžní tok, investice, návratnost investic a schopnost získávat kapitál
(279)
Ziskovost, peněžní tok, investice a návratnost investic se v případě výrobců v Unii zařazených do vzorku v posuzovaném období vyvíjely takto:
Tabulka 11
Ziskovost, peněžní tok, investice a návratnost investic
2010
2011
2012
OŠ
Ziskovost prodeje v Unii odběratelům, kteří nejsou ve spojení (procentní podíl na obratu z prodeje)
3 %
2 %
-6 %
-4 %
Index (2010 = 100)
100
66
-200
-134
Peněžní tok (v EUR)
32 847 910
10 978 839
-1 297 704
14 660 203
Index (2010 = 100)
100
33
-4
45
Investice (v EUR)
7 729 022
9 721 478
30 738 820
32 511 238
Index (2010 = 100)
100
126
398
421
Návratnost investic
2 %
2 %
-4 %
-3 %
Index (2010 = 100)
100
69
-184
-137
Zdroj: Údaje od výrobců v Unii zařazených do vzorku
(280)
Ziskovost výrobců v Unii zařazených do vzorku stanovila Komise tak, že zisk před zdaněním z prodeje obdobného výrobku odběratelům v Unii, kteří nejsou ve spojení, vyjádřila jako procentní podíl z obratu tohoto prodeje. Během posuzovaného období se ziskovost výrobců v Unii zařazených do vzorku významně snížila, a sice z 3 % na -4 %.
(281)
Čistý peněžní tok je schopnost výrobců v Unii samofinancovat svoji činnost. Peněžní tok v průběhu posuzovaného období výrazně klesl (-55 %).
(282)
Úroveň investic výrobců v Unii zařazených do vzorku měla během posuzovaného období rostoucí tendenci. Zvýšení bylo výraznější v roce 2012 a v období šetření. Vysoké investiční náklady se týkaly přestavby pecí. V tomto odvětví, které má vysoké nároky na kapitál, je nutno provádět přestavbu pecí každých 7 až 10 let a náklady spojené s přestavbou jedné pece mohou dosáhnout 8 až 13 milionů EUR (rozpětí je uváděno z důvodu důvěrného charakteru těchto informací). Investice zahrnují také podstatné strukturální investiční náklady související se spotřebou slitin v průchodkách a jejich opakovaným obnovováním.
(283)
Návratnost investice je zisk vyjádřený v procentech ve vztahu k čisté účetní hodnotě investic. Návratnost investic jednoznačně kopírovala negativní trend ziskovosti. Zhoršení návratnosti investic je jasnou známkou zhoršení hospodářské situace výrobního odvětví Unie během posuzovaného období.
(284)
Výše uvedená citlivá finanční situace nastala navzdory zvýšené spotřebě v posuzovaném období, jak je uvedeno výše v 217. bodě odůvodnění, a přes snahu výrobního odvětví Unie o racionalizaci výrobních nákladů, jak je uvedeno výše v 244. a 337. bodě odůvodnění.
(285)
Šetření neodhalilo, že by výrobci z Unie zařazení do vzorku měli jakékoli vážné potíže se získáváním kapitálu.
(286)
Po poskytnutí konečných informací několik stran poznamenalo, že úroveň investic byla v roce 2012 a v období šetření velice vysoká a že právě tyto vysoké investice mohly být příčinou ztrátovosti výrobního odvětví Unie během období šetření. Vláda ČLR rovněž tvrdila, že snížená ziskovost přímo souvisí s vyššími výrobními náklady a ztrátami produkce z důvodu přestavby pecí.
(287)
Zaprvé, investice ve výši 32 milionů EUR v období šetření od 1. října 2012 do 30. září 2013 se částečně překrývají s investicemi ve výši 30 milionů EUR v roce 2012. Zadruhé, investice realizované v těchto obdobích se v tomto odvětví opakují, byly nutné pro přestavbu pecí a, jak je vysvětleno v 241. až 250. bodě odůvodnění, jsou považovány za zcela běžné. Zatřetí, úroveň investic má vliv na výsledky výrobního odvětví Unie, protože generují dodatečné náklady. Investice se nicméně nejvíce projevují v rozvaze, nikoli ve výsledovce, neboť vykazují opakované standardní oprávky (náklady na odpisy), a samy o sobě tudíž nedokáží vysvětlit ztrátovou situaci. Pokud jde o tvrzení vlády ČLR, přestavba pecí se pečlivě plánuje předem. Kontinuita dodávek pro odběratele je zajištěna tvorbou regulačních zásob. Navíc dopad těchto investic na náklady a výsledky společnosti je rozložen na několik let.
(288)
Několik stran kromě toho tvrdilo, že i) vyšší investiční náklady se odrazily na nižší návratnosti investic v roce 2012 a v období šetření (vzhledem k tomu, že některé investice nenesly okamžité výnosy) a ii) není rozumné na základě dvouletého období zatíženého velkými investicemi vyvozovat závěr, že situace výrobního odvětví Unie se zhoršila.
(289)
Investice do pecí nebyly v posuzovaném období výjimečné. Šetřením se zjistilo, že od roku 2004 investovalo výrobní odvětví Unie do pecí takřka každý rok. Proto bez ohledu na posuzovanou dobu jejich trvání budou mít opravy či přestavby pecí vždy vliv na objem produkce a návratnost investic. Zhoršení ziskovosti výrobců v Unii zařazených do vzorku naznačuje, že nebyli schopni účtovat si za obdobný výrobek takové ceny, které by jim umožnily nutné investice pro nepřerušovaný chod podniků.
(290)
Vláda ČLR tvrdila, že podniky v tomto odvětví použijí nejdříve disponibilní peníze a až potom si půjčí, a proto je normální, že se peněžní tok zhoršil, když výrobci v Unii zařazení do vzorku investovali v roce 2012 a v období šetření velké částky. Navíc tvrdila, že ztrátové odvětví nemohlo investovat tolik, kolik investovaly společnosti zařazené do vzorku.
(291)
Odvětví nekonečných skleněných vláken má globální charakter a mechanismus jeho financování přesahuje finanční akční rádius výrobců v Unii zařazených do vzorku. Investiční situace nemusí mít nutně dopad na peněžní tok. Tato tvrzení byla proto zamítnuta.
7. Závěr k situaci výrobního odvětví Unie
(292)
Výsledky šetření potvrzují, že výrobní odvětví Unie utrpělo podstatnou újmu ve smyslu čl. 3 odst. 5 základního antidumpingového nařízení a čl. 8 odst. 4 základního antisubvenčního nařízení.
(293)
Uložení antidumpingových opatření umožnilo výrobnímu odvětví Unie v roce 2011 zvýšit ceny. Zároveň se výrobní odvětví Unie snažilo zvýšit efektivitu a produktivitu. Přestože se spotřeba v Unii zvyšovala, výrobní odvětví Unie nemělo jinou možnost, než od roku 2012 opět snížit své jednotkové prodejní ceny, aby udrželo svůj podíl na trhu.
(294)
Z analýzy cenového podbízení (viz 231. bod odůvodnění) a klesajícího trendu prodejních cen výrobců v Unii (viz 263. bod odůvodnění) jasně vyplývá, že výrobci v Unii zkusili cenově konkurovat čínskému dovozu a zrušili cenové rozdíly. To však vedlo k výraznému zhoršení finančních výsledků výrobců v Unii a výrobní odvětví Unie vykázalo v roce 2012 ztrátu. V krátkodobém až střednědobém horizontu tato situace není udržitelná.
(295)
Ostatní ukazatele, například výroba, výrobní kapacita, zásoby, zaměstnanost a peněžní tok, se rovněž vyvíjely negativně, a to i po uložení opatření vůči ČLR.
(296)
Výsledky obou šetření rovněž potvrzují, že změněné okolnosti, které odůvodňovaly zahájení částečného prozatímního přezkumu antidumpingových opatření, tedy konkrétně restrukturalizace a uzavření některých závodů v Unii, jak je vysvětleno v 244. bodě odůvodnění výše, mají podstatnou a trvalou povahu. Po uzavření závodu je tento zcela demontován. Postavit novou pec klade vysoké nároky na investice a čas a nelze to uskutečnit v krátké době. Čas a náklady spojené se zakládáním nového závodu s pecemi by se proto neměly podceňovat. Lze tedy soudit, že restrukturalizace a uzavření některých výrobních zařízení mají podstatnou a trvalou povahu.
(297)
Několik stran uvedlo, že existují jasné známky absence újmy. O těchto tvrzeních pojednávají následující body odůvodnění.
(298)
CCCLA uvedla, že jednoho výrobce v Unii, společnost 3B Fibreglass, získala v roce 2012 skupina Binani a že celková výkonnost výrobního odvětví Unie musí být dobrá, protože rozumný hospodářský subjekt by neinvestoval do průmyslového odvětví, které je nevýkonné. Cituje rovněž výroční zprávu Braj Binany za rok 2013, že „celková výkonnost 2 výrobních závodů v Belgii a Norsku se považuje za dobrou“. CCCLA rovněž uvedla, že obrat dvou výrobců v Unii mezi rokem 2010 a obdobím šetření vzrostl a výrobní odvětví Unie tedy jednoznačně netrpí žádnou újmou.
(299)
Indická skupina Binani Group v roce 2012 společnost 3B Fibreglass skutečně získala. Bez ohledu na individuální podnikatelskou motivaci skupiny Binani Komise odkazuje na své závěry šetření, totiž že výrobní odvětví Unie ztratilo podíl na trhu a ziskovost. Citaci je třeba chápat v souvislostech a celá zní takto: „Celková výkonnost 2 výrobních závodů v Belgii a Norsku se považuje za dobrou a kapacita se zčásti omezila, aby se přizpůsobila slabší tržní poptávce. Efektivita výroby zdárně stoupala k běžným hodnotám. Průměrná realizace však byla podprůměrná kvůli levnému dovozu asijského zboží“.
(300)
Tvrzení, že výrobnímu odvětví Unie není způsobována újma, protože dva výrobci v Unii měli mezi rokem 2010 a obdobím šetření vyšší obrat, je zavádějící a nesprávné. CCCLA vycházela ve své analýze z obratu vyjádřeného v kilogramech. Vyvozovat závěry pouze z vyššího prodaného množství však není správné, protože se přitom nebere v úvahu úroveň cen v těchto prodejních transakcích a tedy ani dopad na ziskovost společnosti.
(301)
Vláda ČLR uvedla, že jasnou známkou neexistence újmy je, že členové sdružení APFE investují do zvýšení kapacity v Unii a mimo ni (např. v ČLR, Rusku, Indii, Tunisku).
(302)
Toto šetření újmy souvisí s výkonností výrobců v Unii na trhu Unie. Jak je uvedeno v tabulce č. 4 výše, v roce 2011 se kapacita výrobního odvětví Unie mírně zvýšila o 1 % a následně klesla o 5 procentních bodů ke konci období šetření. V Unii tudíž nedošlo ke zvýšení kapacity. Avšak vzhledem k tomu, že četní výrobci nekonečných skleněných vláken jsou nadnárodními společnostmi, není překvapením, že tyto společnosti investují také mimo Unii, pokud se naskytne příležitost. Do dodatečné kapacity mimo Unii se investuje proto, aby se uspokojily potřeby rozvíjejících se trhů a s vyhlídkou na dosažení zisku. Zřízení závodů v těchto regionech rovněž zapadá do obrazu dodavatele, který má blízko ke svým odběratelům. Podnikatelské rozhodování o tom, zda zřídit či nezřídit výrobní závod mimo Unii však nemá žádnou souvislost s tím, že výrobcům z Unie je způsobována újma. Podobným tvrzením o velkých investicích výrobního odvětví Unie se zabývá oddíl o újmě vzniklé vlastním zaviněním.
(303)
Několik účastníků řízení tvrdilo, že újma neexistuje, jelikož někteří výrobci v Unii oznámili, že od ledna 2014 zvýší své ceny obdobného výrobku, aby si vynahradili neustálý růst cen surovin, energie a dopravních nákladů.
(304)
Za prvé, ceny v roce 2014 souvisejí s událostmi, které nastaly po období šetření. Za druhé, výrobní odvětví Unie absorbovalo v posledních letech větší díl tohoto zvýšení cen zvyšováním produktivity. Jednou se však dospěje do bodu, kdy se další zvyšování produktivity realizuje v krátkodobém horizontu mnohem obtížněji. Vzhledem k tomu, že v období šetření bylo výrobní odvětví Unie ztrátové a již nedokáže absorbovat takový nárůst cen, v určitém okamžiku je nutné přenést tento cenový růst na odběratele, přičemž existuje riziko ztráty dalšího podílu na trhu. Na základě výše uvedeného byla tato tvrzení odmítnuta.
E. PŘÍČINNÉ SOUVISLOSTI
1. Úvod
(305)
V souladu s čl. 3 odst. 6 a 7 základního antidumpingového nařízení a čl. 8 odst. 6 a 7 základního antisubvenčního nařízení bylo prošetřeno, zda dumpingový a subvencovaný dovoz z ČLR způsobil výrobnímu odvětví Unie újmu v takové míře, že ji lze označit za podstatnou.
(306)
Byly zkoumány i jiné známé činitele než dumpingový dovoz, které mohly ve stejné době způsobit újmu výrobnímu odvětví Unie, aby se zajistilo, že případná újma způsobená těmito jinými činiteli nebude přičítána dumpingovému a subvencovanému dovozu.
1.1. Účinek dumpingového a subvencovaného dovozu
(307)
Šetření prokázalo, že během posuzovaného období navzdory platným antidumpingovým opatřením stoupl objem dumpingového a subvencovaného dovozu z ČLR o 32 % oproti referenčnímu roku 2009. To vedlo ke zvýšení podílu ČLR na trhu z 18 % v roce 2009 na 20 % na konci období šetření.
(308)
Současně, a to i přes nárůst spotřeby, klesl podíl výrobního odvětví Unie na trhu o tři procentní body během posuzovaného období.
(309)
Průměrné ceny dumpingového a subvencovaného dovozu se mezi rokem 2010 a obdobím šetření snížily o 8 % a byly nižší než ceny výrobního odvětví Unie ve stejném období.
(310)
Výrobní odvětví Unie bylo v letech 2010 a 2011 ještě ziskové a poté začalo být ztrátové, což se časově shodovalo s růstem dumpingového a subvencovaného dovozu z ČLR. Ani po snížení svých prodejních cen se výrobnímu odvětví Unie nepodařilo udržet svůj podíl na trhu. Tento pokles cen byl na úkor ziskovosti, což vede ke ztrátové situaci.
(311)
Na základě výše uvedených skutečností se vyvozuje závěr, že cenová úroveň dumpingového a subvencovaného dovozu z ČLR společně se zvýšením jeho objemu měly značně negativní vliv na hospodářskou situaci výrobního odvětví Unie, a sehrály tedy rozhodující roli v působení podstatné újmy výrobnímu odvětví Unie.
(312)
Po poskytnutí konečných informací přišlo několik stran s tvrzením, že nebylo analyticky prokázáno, že čínský dovoz způsobil snížení cen výrobního odvětví Unie a také újmu, a že Komise se ve své analýze opírá pouze o časovou shodu. Tyto strany odkazují na zprávu senátu, který rozhodoval v případě China X-Ray Equipment: „Senát uznává, že celková korelace mezi dumpingovým dovozem a újmou tuzemského výrobního odvětví by mohla podpořit nález příčinné souvislosti. Takovou analýzu nahodilé shody však nelze použít v otázce příčinné souvislosti; příčinná souvislost a korelace jsou totiž dva různé pojmy. V podmínkách tohoto případu, […], se otázka příčinné souvislosti nevyřeší takovým obecným konstatováním shody okolností“ (40).
(313)
Závěry však vycházejí z analýzy dlouhého seznamu ukazatelů. Jak je uvedeno výše v části D, v rámci zkoumání dopadu dumpingového a subvencovaného dovozu byly vyhodnoceny všechny významné ekonomické údaje a indexy, které měly vliv na stav výrobního odvětví Unie. Řada ukazatelů poukazovala na újmu. V takové situaci má výrobní odvětví Unie jediný důvod pro snížení cen, a to udržet si podíl na trhu nebo tento podíl neztrácet, když čelí cenové konkurenci. Po uložení původních opatření se výrobnímu odvětví Unie podařilo v roce 2011 zvýšit své ceny, leč v následujících letech muselo své ceny snížit, protože se nesnížily výrobní náklady. Jak je dále vysvětleno v 320. až 335. bodě odůvodnění, vývoz z třetích zemí byl po celé posuzované období realizován hlavně za vysoké ceny, tržní podíl třetích zemí zůstával víceméně stabilní a od roku 2011 dokonce klesal. Výrobní odvětví Unie tedy nesnížilo své ceny kvůli dovozu z třetích zemí, nýbrž kvůli levnému dumpingovému a subvencovanému dovozu z ČLR. Od roku 2011 výrazně stoupl pouze dovoz z ČLR, pouze dovoz z ČLR odebral tržní podíl výrobnímu odvětví Unie a klesaly pouze ceny dovozu z ČLR. Na tomto základě dospěla Komise k závěru, že snížení cen výrobního odvětví Unie a jeho újmu způsobilo zvýšení dumpingového a subvencovaného dovozu z ČLR. Dále jsou analyzovány další faktory, jež mohly narušit tuto příčinnou souvislost.
(314)
CCCLA a vláda ČLR tvrdily, že k cenovému poklesu či ke stlačení cen nedošlo, neboť „pokles prodejních cen výrobců Unie není výrazný, jelikož v posuzovaném období nepřesáhl 2 %“. Několik stran také tvrdilo, že 1 % pokles prodeje Unie, 2 % růst tržního podílu dovozu z ČLR a 3 % snížení tržního podílu výrobního odvětví Unie nezdůvodňují navrhovaná drastická opatření.
(315)
Jak je uvedeno výše, Komise opakuje, že po prozatímních clech ze září 2010 dokázalo výrobní odvětví Unie v roce 2011 své ceny zvýšit. Od roku 2011 se však jednotkové prodejní ceny snížily o 10 %. Jedná se tudíž o výrazný propad prodejních cen. Třebaže platí antidumpingová opatření, výrobnímu odvětví Unie je nadále působena újma z důvodu poklesu objemu prodeje, cen a podílu na trhu, zatímco čínský dovoz ve stejné době svůj objem prodeje a podíl na trhu zvyšoval na podstatně vyšší úroveň, než byla v průběhu období šetření v původním řízení. Obvykle se předpokládá, že po zavedení opatření se výrobní odvětví Unie zotaví z účinků minulého dumpingu nebo subvencování. To se evidentně nestalo. Po určitých náznacích zotavení, jež se objevily bezprostředně po zavedení opatření, se situace výrobního odvětví Unie během posuzovaného období dále zhoršovala.
(316)
Jeden dovozce, který nebyl ve spojení, uvedl, že výrobci v Unii nemuseli snížit své ceny až tak hluboko, protože na trhu Unie byl převis poptávky nad nabídkou. Vláda ČLR tvrdila, že pokles prodejních cen Unie a pokles čínských dovozních cen nelze posuzovat odděleně od globálního vývoje cen dotčeného výrobku a že tyto poklesy jsou v souladu s běžným fungováním trhu. Vláda ČLR mimoto tvrdí, že Komise neprověřovala, zda by trh v roce 2011 dovolil růst cen (po zavedení opatření v předchozím šetření) z pohledu globálních souvislostí, a pokud ano, do jaké míry. Komise navíc nesprávně odmítla přijmout důkaz o růstu cen po období šetření, který poskytli výrobci Unie, jež tímto odkazují na případy Solar glass a Personal fax machine (41).
(317)
Podle Komise nebyl výrok, že poptávka převyšovala nabídku, opodstatněný. Ztráta podílu na trhu a zvýšení zásob neznamená, že poptávka byla vyšší než nabídka, ale spíše naopak. Pokud jde o tvrzení vlády ČLR, posuzovaný cenový vývoj se týkal prodeje na trhu Unie, ne v globálním měřítku. Na trhu Unie si obdobný výrobek a dotčený výrobek cenově konkurují. Jak bylo ukázáno výše, pokles cen nelze přičítat jiným faktorům než této cenové konkurenci (vzhledem k víceméně stabilním výrobním nákladům a spotřebě Unie). Vláda ČLR kromě toho neposkytla další informace o globálním vývoji cen. Proto byl tento argument shledán nepodloženým. Pokud jde o tvrzení o růstu cen po období šetření, to, co následovalo po období šetření, nespadá do působnosti tohoto řízení. Každopádně nebyl předložen žádný hmotný důkaz o skutečném zvýšení cen, k němuž by došlo po období šetření. Toto tvrzení se proto zamítá.
(318)
CCCLA navíc tvrdila, že při průměrném poklesu cen čínského dovozu o 8 %, jak je uvedeno v 226. bodě odůvodnění, se měly zohlednit ceny upravené o clo a manipulaci, antidumpingové clo, ziskové rozpětí dovozců a prodejní, správní a režijní náklady dovozců. Tyto upravené ceny by poté byly na srovnatelné úrovni s prodejními cenami Unie, jak jsou uvedeny v tabulce č. 7, a nemohly by proto hrát rozhodující úlohu v podstatné újmě způsobené výrobnímu odvětví Unie.
(319)
Pro analýzu ukazatelů se porovnává hodnota CIF prodeje vyvážejících výrobců z tabulky č. 3 a cena ze závodu výrobců Unie z tabulky č. 7. Tato metoda je pro analýzu trendů přesná. Jak je vysvětleno v 231. bodě odůvodnění, pro výpočet rozpětí cenového podbízení a rozpětí újmy byly skutečně použity upravené ceny. Komise v tomto ohledu zdůrazňuje, že cenové podbízení je pouze jedním ukazatelem, který se bere v potaz, ale pro analýzu by se měly brát v potaz všechny ukazatele újmy dohromady. Proto se tato námitka zamítá.
1.2. Účinky jiných činitelů
1.2.1. Dovoz z dalších zemí
(320)
Objem dovozu z třetích zemí, průměrné jednotkové ceny a podíl na trhu během posuzovaného období jsou uvedeny v následující tabulce.
Tabulka 12
Objem dovozu (v tunách), průměrné jednotkové ceny (EUR/t)
2010
2011
2012
OŠ
Třetí země celkem
Objem (v t)
128 378
182 601
183 446
174 553
Index (2010 = 100)
100
142
143
136
Podíl na trhu
14 % - 19 %
22 % - 27 %
21 % - 26 %
20 % - 25 %
Malajsie
Objem (v t)
37 919
70 847
60 931
60 841
Prům. cena/t (EUR)
980
1 029
998
958
Podíl na trhu
2 % - 7 %
7 % - 12 %
5 % - 10 %
5 % - 10 %
Norsko
Objem (v t)
25 204
30 496
33 277
30 781
Prům. cena/t (EUR)
1 167
1 044
1 006
944
Podíl na trhu
0 % - 5 %
1 % - 6 %
1 % - 6 %
1 % - 6 %
Turecko
Objem (v t)
18 430
20 017
23 235
19 233
Prům. cena/t (EUR)
1 199
1 231
1 064
1 067
Podíl na trhu
0 % - 5 %
0 % - 5 %
0 % - 5 %
0 % - 5 %
Zdroj: Eurostat (Comext)
(321)
Kromě ČLR se dotčený výrobek dováží hlavně z Malajsie, Norska a Turecka. Menší objemy dovozu se realizovaly také z Mexika, Spojených států a Tchaj-wanu. Celkový podíl třetích zemí na trhu se vyznačoval prudkým nárůstem mezi roky 2010 a 2011. Následně jejich podíl na trhu poklesl v období šetření.
(322)
Většina dovozu z třetích zemí (s výjimkou určitého malého množství z Tchaj-wanu) byla dovezena za ceny podstatně vyšší, než byly ceny čínského dovozu. Kromě toho celkové průměrné ceny dovozu z jiných zemí byly podobné nebo vyšší než ceny výrobního odvětví Unie.
(323)
Na Malajsii připadá největší díl dovozu z třetích zemí do Unie (40 %). Dovoz z Malajsie se nicméně omezil pouze na jeden typ výrobků z nekonečných skleněných vláken, a sice střiž. Podíl Malajsie na trhu Unie v posuzovaném období vzrostl. Dovozní ceny střiže z Malajsie byly v průměru rovněž vyšší než ceny dovozu z ČLR a téměř stejně vysoké jako ceny výrobního odvětví Unie. Kromě toho malajsijské ceny nebránily tomu, aby ceny výrobců v Unii mezi lety 2010 a 2011 narostly, když byla uložena prozatímní cla vůči ČLR. Kdyby malajsijské ceny skutečně způsobily výrobnímu odvětví Unie podstatnou újmu, výrobci v Unii by nemohli zvýšit své ceny poté, co byla uložena prozatímní antidumpingová cla na dovoz z ČLR. Dovoz z Malajsie sice konkuruje výrobkům výrobního odvětví Unie, avšak po celé posuzované období působil jako stabilní faktor, pokud jde o cenu, typ výrobku a množství.
(324)
Na dovoz z Norska připadal druhý největší podíl dovozu z třetích zemí do Unie. Podíl Norska na trhu Unie se v posuzovaném období nezměnil. Průměrné dovozní ceny jednotlivých typů výrobku z Norska byly vyšší než z ČLR. Norský dovoz se skládá hlavně z pramenců, které vyrábí jediná společnost, jež je součástí stejné skupiny jako jeden výrobce v Unii. Veškerá norská výroba se navíc prodává prostřednictvím tohoto výrobce v Unii. Norsko tudíž nepovažujeme za třetí konkurenční zemi.
(325)
Na dovoz z Turecka připadal třetí největší podíl dovozu z třetích zemí do Unie. Podíl Turecka na trhu Unie se v posuzovaném období nezměnil. Dovozní ceny jednotlivých typů obdobného výrobku byly v průměru také výrazně vyšší než z ČLR.
(326)
Vláda ČLR také uvedla, že zásoby Unie se v roce 2011 zvýšily po masivním zvýšení dovozu z třetích zemí, zatímco dovoz z ČLR v témže roce klesl.
(327)
V období mezi lety 2010 a 2011 se čínský dovoz snížil a dovoz z třetích zemí se zvýšil. Výrobní odvětví Unie však bylo v letech 2010 a 2011 ještě ziskové a poté začalo být ztrátové, což se časově shodovalo s růstem dumpingového a subvencovaného dovozu z ČLR. Dovoz z třetích zemí po roce 2011 klesl, a proto nemůže být příčinou, proč výrobní odvětví Unie následně vykázalo ztrátu. Z výše uvedených důvodů vyplývá logický závěr, že část dovozu z jiných zemí možná mohla negativně ovlivnit výrobní odvětví Unie, ale nebylo to do té míry, aby to narušilo příčinnou souvislost mezi dumpingovým a subvencovaným dovozem z ČLR a újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie.
(328)
Po poskytnutí konečných informací přišlo několik stran s tvrzením, že pro dovoz z třetích zemí nebyl použitý ten sortiment výrobků, který se použil pro analýzu cenového podbízení (srovnání cen čínských výrobců a výrobců z Unie). Vláda ČLR si výslovně vyžádala podrobnosti o sortimentu výrobků v dovozu z třetích zemí, které se ze statistik Eurostatu nedají vyčíst.
(329)
Komise v analýze dovozu z třetích zemí plně zohlednila sortiment výrobků tím, že srovnala ceny třetích zemí za jednotlivé typy výrobku s odpovídajícími cenami Unie za jednotlivé typy výrobku. Vzhledem k tomu, že třetí země zastupuje jen jeden výrobce, nelze z důvodu důvěrnosti odhalit žádné konkrétní údaje.
(330)
Vláda ČLR tvrdila, že závěr Komise o tom, že část dovozu z třetích zemích mohla ovlivnit situaci výrobců v Unii, avšak nepřerušil příčinnou souvislost, není objektivní a nezakládá se na odůvodněné analýze.
(331)
Třemi hlavními třetími zeměmi, které vyvážely obdobný výrobek do Unie, byly Malajsie, Norsko a Turecko. Jak už bylo uvedeno, malajsijský dovoz se zaměřoval na jeden typ výrobku, který se prodával za ceny srovnatelné s cenami výrobního odvětví Unie. Norský výrobce není považován za konkurenta z třetí země z důvodů uvedených výše. Podíl tureckého dovozu na trhu se víceméně neměnil a z hlediska objemu byl po celé posuzované období relativně nízký. Tvrzení, že dovoz z třetích zemí narušil příčinnou souvislost, se tímto zamítá.
(332)
Vláda ČLR rovněž tvrdila, že Komise opomenula účinek dovozu z Tchaj-wanu a Mexika, který vykazuje výrazné změny v cenách a objemu.
(333)
Vzhledem k omezenému objemu dovozu z Tchaj-wanu a Mexika nemohl dovoz z těchto zemí narušit příčinnou souvislost.
(334)
Vláda ČLR mimoto tvrdila, že Komise ve své analýze hromadění čínských zásob opomenula to, že mezi roky 2010 a 2011 se zvýšil dovoz z třetích zemí o více než 40 %.
(335)
Ze statistických údajů vyplývá (viz 224. bod odůvodnění), že k hromadění zásob čínských výrobků došlo ve druhém a třetím čtvrtletí roku 2010 (u spotřeby to nastalo před koncem roku 2010/začátkem roku 2011 kvůli omezené skladovatelnosti). Růst dovozu z třetích zemí byl zaznamenán v roce 2011, kdy už nepůsobil účinek hromadění zásob a v platnost vstoupila opatření vůči dovozu z ČLR, která se ukázala být prospěšná pro výrobce v třetích zemích. Toto tvrzení se proto zamítá.
1.2.2. Výrobní náklady
(336)
Několik stran uvedlo, že výrobní náklady výrobního odvětví Unie rostly zejména v důsledku nárůstu cen surovin, energie, dopravy a nákladů na zaměstnance, což mělo negativní dopad na ziskovost výrobního odvětví Unie. Jedna strana označila za významnou nákladovou položku to, že odběratelé nevraceli cívky, aniž by dále objasnila, jaký dopad to mělo na náklady. Svá tvrzení doložili citacemi výrobců Unie, že skutečně čelili vyšším nákladům.
(337)
Výrobní odvětví Unie skutečně čelilo vyšším nákladům na suroviny, energie, dopravu a vyšším nákladům na zaměstnance. Jak však vyplývá z tabulky č. 8, průměrné výrobní náklady výrobního odvětví Unie za jednu tunu se mezi rokem 2010 a obdobím šetření zvýšily jen o 1 %. To znamená, že výrobní odvětví Unie dokázalo vyvážit vyšší náklady úsporami z důvodu vyšší efektivity a vyšší produktivitou. Proto se vyvozuje závěr, že růst výrobních nákladů nepřispěl k újmě, a tudíž nemohl narušit příčinnou souvislost.
(338)
Po poskytnutí konečných informací několik stran zopakovalo svá tvrzení, aniž předložily nové argumenty.
1.2.3. Vývoj spotřeby
(339)
Jak je uvedeno výše, spotřeba Unie vzrostla mezi rokem 2010 a obdobím šetření o 3 %. Jak uvedlo výrobní odvětví Unie a řada uživatelů, očekává se, že spotřeba dále poroste vzhledem k novým aplikacím, v nichž se obdobný výrobek používá. Výrobní odvětví Unie však nebylo schopno udržet si svůj podíl na trhu a o část z něho přišlo, zatímco dumpingový a subvencovaný dovoz z ČLR od roku 2011 svůj podíl na trhu zvyšoval. Změny spotřeby v Unii tudíž nemohly narušit příčinnou souvislost mezi újmou a dumpingovým a subvencovaným dovozem z ČLR.
1.2.4. Nedostatečná výrobní kapacita a zásoby v Unii
(340)
Vláda ČLR uvedla, že újma, vznikla-li nějaká, byla způsobena nedostatečnou výrobní kapacitou výrobců v Unii. Vláda ČLR odkazovala na četné účetní závěrky výrobců v Unii. V účetní závěrce společnosti 3B Fibreglass za rok 2010 se uvádí, že „naše omezené výrobní kapacity jim neumožnily získat další podíly na trhu“ a „přiměly nás reagovat na vývoj poptávky našich klientů s omezenými zásobami“. V účetní závěrce společnosti 3B Fibreglass za rok 2011 se uvádí, že „známky ozdravení hospodářství v roce 2010 byly potvrzeny v prvním pololetí roku 2011, avšak úroveň výrobní výkonnosti společnosti byla nižší, než se očekávalo v prvním trimestru, neumožnila nám plně těžit ze zvýšené činnosti a přiměla nás omezit naše smluvní závazky v roce 2011“. V účetní závěrce společnosti Lanxess za rok 2011 se píše, že „v roce 2011 běžela výroba skleněných vláken ve společnosti Lanxess na plnou kapacitu“ a „ve druhém čtvrtletí roku 2012 bude plánovaná odstávka vysoké pece č. 1 trvat téměř 10 týdnů a roční produkce bude tedy v roce 2012 o 14 % nižší“.
(341)
Úroveň zásob v roce 2010 byla skutečně nízká, viz tabulka č. 10 výše. Tento stav byl výsledkem nižší úrovně produkce v roce 2009, kdy bylo několik výrobních linek demontováno, dočasně uzavřeno nebo redukováno vzhledem k erozi cen a ztrátě podílu na trhu v důsledku dumpingového dovozu z ČLR. (42) Výrobní odvětví Unie však v roce 2011 zvýšilo stav svých zásob o více než 150 % a od té doby ho nepřestalo zvyšovat. Není správné poukazovat jen na omezené zásoby v roce 2010, a místo toho by se měl diagnostikovat trend za celé posuzované období.
(342)
Kromě toho některé citace odkazují na nižší úroveň výrobní výkonnosti v důsledku opravy či přestavby pecí. Jak je objasněno v 241. bodě odůvodnění, takové opravy či přestavby jsou tomuto odvětví vlastní, a proto je běžné, že si podniky vytváří zásoby s ohledem na opravu či přestavbu pece, a tyto zásoby jim pak umožní bez přerušení zásobovat hlavní odběratele.
(343)
Kromě toho by výrobní odvětví Unie mohlo investovat do zvětšení kapacity, pokud by existovaly rovné podmínky, které by výrobnímu odvětví Unie umožňovaly dosahovat zisk, jenž by zdůvodnil a umožnil rozšíření kapacity.
(344)
Výrobní kapacita v Unii a zásoby se nepovažují za nedostatečné, a tudíž nemohly přispět k újmě, a proto nemohly narušit příčinnou souvislost mezi dumpingovým a subvencovaným dovozem a újmou, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie.
1.2.5. Dopad hospodářské krize
(345)
Některé strany tvrdily, že újma, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie, byla způsobena hospodářskou krizí, která vyústila v prudký pokles poptávky v odběratelských odvětvích (například v automobilovém průmyslu a na trhu s větrnými elektrárnami).
(346)
Vláda ČLR citovala několik výrobců v Unii, například účetní závěrku společnosti European Owens Corning Fibreglass SPRL („EOCF“) za rok 2010, kde se říká, že „tento pokles lze částečně vysvětlit silnou závislostí této činnosti na trhu s větrnou energií, jehož degradace pokračovala kvůli potížím, které měly subjekty působící na tomto trhu s financováním nových projektů“, účetní závěrku společnosti Lanxess za rok 2011, kde se uvádí, že „po zavedení antidumpingových opatření vůči čínskému dovozu mohla LANXESS zvýšit své prodejní ceny. V druhé polovině roku 2011 jsme však zaznamenali pokles o 16 % oproti roku 2010 v důsledku klesajícího trendu v ekonomickém vývoji“, a účetní závěrku společnosti EOCF za rok 2012, kde se uvádí, že obrat v roce 2012 „je důsledkem hlavně pokračující hospodářské krize, která jim neumožňuje výrobu na plnou kapacitu“.
(347)
Ve skutečnosti lze mezi lety 2010 a 2011 pozorovat 3 % pokles spotřeby výrobků z nekonečných skleněných vláken v Unii. Ke konci období šetření se však spotřeba v Unii opět zvýšila o 6 procentních bodů.
(348)
Citát o tom, že jedna ze společností musela snížit své ceny o 16 % ve druhé polovině roku 2011 ve srovnání s rokem 2010, vrhá jen částečné světlo na situaci v roce 2011. Šetřením bylo zjištěno zvýšení jednotkové ceny za celý rok 2011 o 8 % (ve srovnání s rokem 2010).
(349)
Kromě toho, výrobní odvětví Unie bylo v letech 2010 a 2011 ještě ziskové a poté začalo být ztrátové, což se časově shodovalo s růstem dumpingového a subvencovaného dovozu z ČLR cenově podbízivého oproti cenám výrobního odvětví Unie.
(350)
Dalo by se uznat, že hospodářský útlum mezi lety 2010 a 2011 přispěl ke zhoršení hospodářské situace výrobního odvětví Unie. Hospodářským útlumem však nelze vysvětlit ztrátovou situaci výrobního odvětví Unie v roku 2012 a v období šetření. K hlavním ztrátám došlo až po hospodářském útlumu v době, kdy spotřeba opět stoupala.
(351)
Pokud jde o citaci účetní závěrky Owens Corning za rok 2011, je důležité poznamenat, že citace pochází od EOCF, což je obchodní subjekt společnosti Owens Corning pro všechny jejich podniky v Evropě a na Blízkém východě. Kromě obdobného výrobku prodávala EOCF během uvedeného období rovněž netkané výrobky, tkaniny, střešní krytiny (parketové desky) a izolační výrobky, na které se toto řízení nevztahuje. Tento citát se proto konkrétně netýká obdobného výrobku na trhu Unie.
(352)
Pokud jde o citaci účetní závěrky Owens Corning za rok 2012, odkazuje konkrétně na výrobu tkanin, kterou se společnost EOCF zabývala v jednom ze svých závodů. Vzhledem k tomu, že tkaniny nejsou součástí obdobného výrobku, není tento citát relevantní.
(353)
Vzhledem k výše uvedeným okolnostem, hospodářský útlum mohl mít negativní dopad na výrobní odvětví Unie, avšak nikoli do té míry, aby mohl narušit příčinnou souvislost mezi dumpingovým a subvencovaným dovozem a újmou, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie.
1.2.6. Konkurenceschopnost dumpingového a subvencovaného dovozu z ČLR
(354)
Některé strany tvrdily, že újmu způsobila zastaralá technologie výrobního odvětví Unie v porovnání s moderní technologií používanou čínskými vyvážejícími výrobci, a nikoli dumping nebo subvencování dotčeného výrobku.
(355)
Šetření však potvrdilo, že výrobní odvětví Unie používá rovněž moderní výrobní postupy. Tvrzení, že stav technologie výrobního odvětví Unie údajně narušil příčinnou souvislost mezi dumpingovým a subvencovaným dovozem a újmou, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie, se proto zamítá.
1.2.7. Újma, kterou si výrobní odvětví Unie způsobilo samo
(356)
Některé strany tvrdily, že újmu si (výrobci v Unii) možná způsobili sami, neboť i) nabízené ceny výrobců v Unii v roce 2014 byly nižší než nabídky, které tito výrobci obdrželi od čínských vyvážejících výrobců, (ii) investice žadatelů v posledních letech jsou v rozporu s újmou, neboť velké investice jdou jen stěží dohromady s představou odvětví, jemuž je působena újma, a přitom nevedly k vyššímu podílu výrobního odvětví Unie na trhu, a iii) investice žadatelů možná směřovaly do restrukturalizace a instalace dodatečné kapacity pro výrobu „špatných“ výrobků z nekonečných skleněných vláken, například do výrobků, po nichž je omezenější poptávka, a nikoli například do střiže, po níž je podle tvrzení stran velká poptávka a ve skutečnosti je u ní v Unii potenciální nedostatečná nabídka.
(357)
Pokud jde o první tvrzení týkající se nižších cen nabízených výrobci v Unii, je třeba uvést, že toto tvrzení se opírá o jeden případ po období šetření, ale cenové úrovně v roce 2014 nelze brát v potaz. Vzhledem k tomu, že pece jsou v provozu 24 hodin denně, a zpomalení výroby je velice nákladné, výrobní odvětví Unie se pokusilo udržet si podíl na trhu prodejem za ceny sice nižší, ale stále ještě pokrývající část fixních nákladů.
(358)
Co se týče velkých investic výrobního odvětví Unie za poslední roky, je třeba připomenout, že v tomto kapitálově vysoce náročném odvětví je nutno provádět přestavbu pecí každých 7 až 10 let a náklady spojené s přestavbou jedné pece mohou dosáhnout 8 až 13 milionů EUR (rozpětí je uváděno z důvodu důvěrného charakteru těchto informací). Značná část ostatních, strukturálnějších nákladů vyžadujících vysoké investice souvisí se spotřebou slitin v průchodkách a následnou přestavbou průchodek. Tyto investice jsou tomu odvětví vlastní a jsou nezbytné pro zachování stávající kapacity. Investice vyčleněné na výzkum a vývoj jsou rovněž nezbytné, aby se podnik udržel na trhu a uspokojoval potřeby klientů.
(359)
Pokud jde o třetí tvrzení týkající se údajně „špatných“ investic pro jiné výrobky než střiž, je třeba uvést, že i) výrobní odvětví Unie restrukturalizovalo s cílem nabízet širokou škálu produktů. Nebyl předložen žádný důkaz, že tento druh restrukturalizace nebyl hospodářsky rentabilní, a ii) zastavená výroba střiže, k níž došlo v důsledku restrukturalizace v posledních letech, byla přesunuta do jiného výrobního zařízení, jež bylo za tím účelem přebudováno.
(360)
Vláda ČLR tvrdila, že výrobci v Unii si ponechávali zásoby dovozu z třetích zemí, a citovala účetní závěrku jednoho výrobce v Unii za rok 2011, kde se uvádělo, že: „Zásoby zboží (21,4 milionů € k 31. prosinci 2011) rostou v důsledku celosvětového zpomalení ekonomické činnosti, jež zažilo naše odvětví v druhé polovině roku, a 75 % těchto zásob tvoří konečné výrobky dovezené od mimoevropských společností […][naší] skupiny a zbytek se skládá hlavně z materiálu a výrobků potřebných pro činnost Fabrics“.
(361)
Nárůst vykazované úrovně zásob tohoto výrobce v Unii za rok 2011 lze vysvětlit nahromaděním zásob za účelem zásobování jednoho jeho závodu mimo EU, který v roce 2012 prováděl přestavbu pece. Nedošlo by k žádnému dovozu z jiných závodů mimo EU, kdyby bylo možné vyrobit tyto výrobky pro závod mimo EU v Unii.
(362)
Po poskytnutí konečných informací požádala vláda ČLR o vyjasnění, jestli tento dovoz pocházel z ČLR nebo odjinud, a jaký byl jeho objem. Výrobci v Unii zařazení do vzorku však v posuzovaném období nenakupovali dotčený výrobek z ČLR.
(363)
Vláda ČLR rovněž tvrdila, že újmu si mohlo způsobit samo výrobní odvětví Unie, protože výrobce 3B Fibreglass se v roce 2011 rozhodl obnovit zásoby pro BASF v době, kdy výroba nestačila. Zde je citát z účetní závěrky společnosti 3B Fibreglass za rok 2011: „obnovit naše zásoby pro BASF a čelit opravě pece č. 2 za studena“.
(364)
V podnikové praxi je však běžné, že si podnik vytvoří zásoby, aby mohl plnit smluvní závazky ke klíčovým odběratelům. Kromě toho citace také odkazuje na plánovanou opravu pece, která vyžaduje nahromadění zásob, z nichž bude moci podnik plnit dodávky odběratelům (a plnit dodavatelské smlouvy společnosti 3B) během opravy.
(365)
Vzhledem k výše uvedenému se proto zamítá tvrzení o újmě, kterou si údajně výrobní odvětví v Unii způsobilo samo a které prý narušilo příčinnou souvislost mezi dumpingovým a subvencovaným dovozem a újmou, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie.
1.2.8. Prodej na vývoz výrobců v Unii a přemísťování výroby s cílem přiblížit se odbytištím
(366)
Vláda ČLR tvrdí, že údajná újma, byla-li vůbec nějaká, byla způsobena rozhodnutím podniku přemístit výrobu do místa, kde sídlí odběratelé. K tomu dodává, že se tak neděje pouze na úrovni Unie, ale také v celosvětovém měřítku. Vláda ČLR uvádí, že výrobce v Unii P+D rozšířil svou činnost v Rusku a Indii, výrobce v Unii 3B v Tunisku, výrobce v Unii PPG v ČLR a výrobce v Unii, společnost Ahlstrom, přesunul svou výrobu z Evropy do ČLR počátkem roku 2011 za účelem lepšího uspokojování rostoucích trhů s větrnou energií v Asii a zejména v ČLR.
(367)
Vzhledem k tomu, že mnoho výrobců skleněných vláken jsou nadnárodní společnosti, není překvapením, že tyto společnosti investují také mimo Unii, pokud se k tomu naskytne příležitost. Do dodatečné kapacity mimo Unii se investuje proto, aby se uspokojily potřeby rozvíjejících se trhů a s vyhlídkou na dosažení zisku. Je pravda, že zřízení závodů v těchto regionech rovněž zapadá do obrazu dodavatele, který má blízko ke svým odběratelům. Podnikatelské rozhodnutí, zda zřídit výrobní zařízení mimo Unii či nikoli, však nemá naprosto žádnou souvislost s tím, že výrobcům v Unii je způsobována újma.
(368)
Po poskytnutí konečných informací vláda ČLR zopakovala, že Unii připravily o výrobu, pracovní místa a prodej na vývoz velké zahraniční investice, které tedy způsobily újmu.
(369)
Tento argument není podložený. Výrobci nekonečného skleněného vlákna se chovají podle modelu regionální blízkosti, kde jsou odběratelé zásobováni výrobními závody ve svých regionech. Z ukazatelů o kapacitě a zaměstnanosti nevyplývá, že byly realizovány potenciální velké zahraniční investice ke škodě provozů v Unii.
(370)
Vláda ČLR také tvrdila, že pokles prodeje výrobního odvětví Unie na vývoz měl vážné negativní účinky, které Komise neanalyzovala.
(371)
V současném šetření se prodej výrobního odvětví Unie na vývoz (odběratelům ve spojení a odběratelům, kteří nejsou ve spojení) podílel 11 % a 13 % na celkovém prodeji výrobního odvětví Unie (odběratelům ve spojení a odběratelům, kteří nejsou ve spojení) v době mezi rokem 2010 do konce období šetření. Podobně i během původního antidumpingového šetření se tento podíl pohyboval mezi 10 % a 14 % od roku 2006 do září roku 2009. Vzhledem k tomu, že kolísání objemu vývozu není významné a je v souladu s objemem vývozu v předchozím antidumpingovém šetření, neměl vývoj prodeje na vývoz vážné negativní účinky, jak se tvrdilo výše.
(372)
Z výše uvedených důvodů se prodej výrobců v Unii na vývoz a přemísťování výroby nepodílely na újmě, a proto nemohly narušit příčinnou souvislost mezi dumpingovým a subvencovaným dovozem a újmou, kterou utrpělo výrobní odvětví Unie.
1.2.9. Směnný kurz EUR/USD
(373)
Vláda ČLR uvedla, že čínské dodávky byly spojené s riziky vyplývajícími z větší složitosti logistického zabezpečení a z kolísání směnných kurzů, a proto se odběratelé zdráhají příliš vystavovat uvedeným rizikům. Jeden uživatel uvedl, že čínské ceny výrobků z nekonečných skleněných vláken jsou silně závislé na směnném kurzu mezi EUR a USD. Vzhledem k tomu, že kurs amerického dolaru oproti euru od roku 2000 postupně klesal, prý se mohla narušit příčinná souvislost.
(374)
Skutečně, na počátku roku 2000 bylo euro oproti USD slabší než dnes. Je však třeba poznamenat, že směnný kurz EUR/USD byl během posuzovaného období poměrně stabilní. Během posuzovaného období se ziskovost výrobců v Unii zařazených do vzorku významně snížila z 3 % na -4 %. I kdyby se uznalo, že směnný kurs EUR/USD se podílel na újmě, nemůže to nijak snížit újmu působící účinky levného dumpingového dovozu z ČLR na trh Unie od roku 2011 do konce období šetření.
(375)
Směnný kurs mezi EUR a USD se tudíž nepodílel na újmě a nemohl narušit příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem a újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie.
1.3. Závěr ohledně příčinné souvislosti
(376)
Na závěr, výše uvedená analýza prokázala, že došlo k nárůstu objemu a tržního podílu dumpingového a subvencovaného dovozu z ČLR. Tlak způsobený nárůstem dumpingového a subvencovaného dovozu na trhu Unie neumožnil výrobnímu odvětví Unie stanovit své prodejní ceny na úrovni odpovídající běžným podmínkám na trhu a zaznamenanému zvýšení nákladů. Ani po snížení svých prodejní cen se výrobcům v Unii zařazeným do vzorku nepodařilo udržet svůj podíl na trhu. Tento pokles cen byl na úkor ziskovosti, což vede k neudržitelnému ztrátovému stavu.
(377)
Výše uvedená analýza náležitě odlišila a oddělila účinky všech známých činitelů na situaci výrobního odvětví Unie od účinků dumpingového dovozu působících újmu. Z této analýzy vyplývá závěr, že dumpingový a subvencovaný dovoz z ČLR způsobil výrobnímu odvětví Unie podstatnou újmu ve smyslu čl. 3 odst. 6 základního antidumpingového nařízení a čl. 8 odst. 5 základního antisubvenčního nařízení.
(378)
Známé faktory, jiné než dumpingový a subvencovaný dovoz, byly posouzeny v souladu s čl. 3 odst. 7 základního antidumpingového nařízení a čl. 8 odst. 6 základního antisubvenčního nařízení. U žádného z těchto faktorů, ať byly analyzovány jednotlivě nebo souhrnně, nebylo zjištěno, že by narušil příčinnou souvislost mezi dumpingovým a subvencovaným dovozem a újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie.
(379)
Po poskytnutí konečných informací přišla vláda ČLR s tvrzením, že Komise jen odmítá argumenty zúčastněných stran, místo aby prozkoumala všechny známé faktory, nejen dumpingový dovoz, jež způsobují újmu výrobnímu odvětví Unie.
(380)
Komise prozkoumala účinek těchto dalších faktorů: dovoz z dalších zemí, výrobní náklady, vývoj spotřeby, výrobní kapacity a zásoby, hospodářská krize, konkurence dovozu z ČLR, újma, kterou si výrobní odvětví Unie způsobilo samo, prodej výrobců Unie na vývoz, přesun výroby a směnný kurz mezi EUR a USD. Toto šetření neodhalilo žádné další faktory, jež by mohly narušit příčinnou souvislost.
F. ZÁJEM UNIE
(381)
V souladu s článkem 31 základního antisubvenčního nařízení Komise zkoumala, zda navzdory závěru o subvencování působícím újmu neexistují přesvědčivé důvody pro závěr, že v tomto konkrétním případě není v zájmu Unie přijímat opatření. Určení zájmu Unie vycházelo z posouzení všech různých souvisejících zájmů, včetně zájmů výrobního odvětví Unie, dovozců a uživatelů.
(382)
Všem zúčastněným stranám byla poskytnuta příležitost, aby předložily svá stanoviska podle čl. 31 odst. 2 základního antisubvenčního nařízení. Komise rozeslala dotazníky 5 nezávislým dovozcům a 34 uživatelům. Nakonec ve stanovené lhůtě došly vyplněné dotazníky od 2 dovozců a 13 uživatelů. Kromě toho se několik uživatelů a sdružení uživatelů přihlásilo v průběhu řízení formou dopisů, ve kterých se vyslovili proti případnému uložení opatření v tomto případě. Námitky proti případnému uložení opatření v tomto případě podaly také vláda ČLR a CCCLA.
(383)
V původním antidumpingovém šetření se mělo za to, že uložení opatření není v rozporu se zájmem Unie. Jelikož prozatímní přezkum se omezuje na újmu, někdejší zjištění týkající se zájmu Unie zůstávají v platnosti. Níže uvedená analýza se tedy týká antisubvenčního šetření.
1. Zájem výrobního odvětví Unie
(384)
Stávající antidumpingová opatření nevedla ke snížení dumpingového dovozu z ČLR a nezajistila výrobnímu odvětví Unie úlevu. Jak je uvedeno výše, výrobnímu odvětví Unie byla i nadále působena podstatná újma v návaznosti na erozi cen v důsledku dumpingového dovozu z ČLR. Neuložení opatření by s největší pravděpodobností vedlo k pokračování negativního vývoje finanční situace výrobního odvětví Unie. Situace výrobců v Unii zařazených do vzorku se vyznačovala zejména poklesem ziskovosti z +3 % v roce 2010 do -4 % na konci období šetření. Další pokles výkonnosti by nakonec vedl k zastavování výrobních linek a uzavření dalších výrobních závodů, což by ohrožovalo zaměstnanost a investice v Unii.
(385)
Uložení opatření by obnovilo spravedlivou hospodářskou soutěž na trhu. Klesající trend ziskovosti výrobního odvětví Unie je výsledkem jeho potíží v soutěži s levným subvencovaným dovozem z ČLR. Očekává se, že uložení antisubvenčních opatření by proto mělo ukončit stlačování cen a ztrátu podílu na trhu a že prodejní ceny výrobního odvětví Unie začnou opět stoupat, což povede ke zlepšení ziskovosti výrobního odvětví Unie na úroveň považovanou za nezbytnou pro toto kapitálově náročné odvětví.
(386)
Opatření by výrobnímu odvětví Unie poskytla příležitost překonat účinky dumpingu působícího újmu, který byl zjištěn v rámci tohoto šetření.
(387)
Vyvozuje se proto závěr, že uložení antisubvenčních opatření by jednoznačně bylo v zájmu výrobního odvětví Unie.
(388)
Po poskytnutí konečných informací přišlo jedno oborové sdružení s tvrzením, že zpřísněná opatření by výrobnímu odvětví Unie nepřinesla žádnou úlevu vzhledem k tomu, že ani původní opatření z roku 2011 prý neměla žádný účinek.
(389)
Komise toto tvrzení odmítá a odkazuje na výše uvedené body odůvodnění, v nichž byl učiněn závěr, že neuložení zpřísněných opatření by s největší pravděpodobností vedlo k pokračování negativního trendu ve finanční situaci výrobního odvětví Unie.
2. Zájem dovozců
(390)
Jak bylo uvedeno výše, nebyl u dovozců, kteří nejsou ve spojení, použit výběr vzorku a dva dovozci, kteří nejsou ve spojení, při tomto šetření plně spolupracovali tím, že poskytli odpovědi na dotazník. Činnosti související s dotčeným výrobkem představují pouze malou část celkového obratu těchto dvou dovozců (méně než 0,5 %). Oba vznesli námitku proti možnému zpřísnění antidumpingových opatření, protože by, podle jejich názoru, mohla vést k ukončení dovozu dotčeného výrobku z ČLR.
(391)
Souhrnný dovoz nahlášený těmito dvěma dovozci představoval značnou část veškerého dovozu z ČLR během období šetření, a proto se považuje za reprezentativní pro dovozce v Unii. Žádní další dovozci nespolupracovali a neposkytli odpovědi na dotazník nebo odůvodněné připomínky. Na tomto základě byl učiněn závěr, že vzhledem k omezenému podílu dotčeného výrobku na celkové činnosti dovozců, uložení opatření nebude mít významný negativní dopad na celkový zájem dovozců v Unii.
3. Zájem uživatelů
(392)
Obdobný výrobek se používá v mnoha průmyslových odvětvích, jako je automobilový průmysl, turbíny větrných elektráren, námořní doprava, doprava, kosmický výzkum a inženýrské sítě. Spolupráci navázala široká škála uživatelů, kteří byli rozděleni do skupin podle odvětví činnosti: výrobci dílů, výrobci kompozitních materiálů, tkalci multiaxiálních tkanin a výrobci větrných turbín. Komise tak měla možnost posoudit dopad přísnějších opatření na různé druhy uživatelů.
(393)
Spolupracující uživatelé nakoupili v průběhu období šetření kolem 13 % dotčeného výrobku z ČLR. Velká většina obdobného výrobku byla tedy nakoupena z jiných zdrojů, např. z třetích zemí a od výrobního odvětví Unie. Pouze několik z nich nakupovalo dotčený výrobek výhradně z ČLR.
(394)
Existuje celá řada návazných odvětví, která využívají obdobný výrobek, a v nich se uživatelé rovněž liší svou velikostí, od globálních společností po malé a střední podniky. Na základě informací předložených během šetření se dále zdá, že uživatelské výrobní odvětví Unie zaměstnává velký počet osob, odhadem asi 100 000, ačkoli o tom nebyly předloženy žádné ucelené a podložené údaje.
3.1. Potenciální dopad opatření na ziskovost uživatelů
(395)
Na základě odpovědí na dotazník bylo celkově zjištěno, že uživatelská odvětví nekonečných skleněných vláken se nacházejí v poměrně dobré formě. Většina spolupracujících uživatelů skutečně uvedla zisky z prodeje svých výrobků, v nichž byl použit dotčený výrobek, během posuzovaného období. Třebaže několik málo uživatelů uvedlo v souvislosti s touto činností během období šetření ztrátu, zisk většiny ostatních se pohyboval v rozmezí od 2 % do 22 %. Proto i za současných opatření byla uživatelská odvětví stále schopna docílit zisku.
(396)
Na základě obdržených údajů byla provedena analýza dopadů na uživatele podle jednotlivých skupin uživatelů.
(397)
Šetření odhalilo, že v závislosti na charakteru různých uživatelských odvětví se liší i jejich možnosti přenést zvýšení cla na odběratele, a tedy že dopad zvýšení cla na ziskové rozpětí bude v každém odvětví uživatelů různé.
(398)
Stručně řečeno, uvalení kombinovaných opatření by ve většině uživatelských odvětví vedlo ke snížení zisku uživatelů o méně než jeden procentní bod, s výjimkou tkalců multiaxiálních tkanin. V jejich případě je totiž podíl dotčeného výrobku na výrobních nákladech vyšší než v jiných uživatelských odvětvích. Tito konkrétní uživatelé budou tedy postiženi výrazně více než jiní posuzovaní uživatelé.
(399)
Na základě výše uvedené analýzy je vysoce pravděpodobné, že uživatelé vyrábějící díly, kompozitní materiály a větrné turbíny dokáží absorbovat část nebo celé zvýšení nákladů. Kromě toho asi budou moci přenést část zvýšených nákladů na své odběratele. V tomto ohledu to jeden velký uživatel, jenž se zabývá výrobou větrných turbín, okomentoval tak, že se smířil se závěry šetření a cla vstřebá.
(400)
Tento celkově omezený dopad na ziskovost rovněž znamená, že zaměstnanost na úrovni uživatelského odvětví není navrhovaným zvýšením cla natolik ohrožena, jak to tvrdí někteří uživatelé.
(401)
Pokračující přístup uživatelů k dovozu z třetích zemí by v každém případě zmírnil jakýkoli potenciální nepříznivý účinek. Uložení opatření nebrání uživatelům, aby se zásobovali od jiných dodavatelů.
(402)
Po poskytnutí konečných informací přišlo několik uživatelů s tvrzením, že argumenty uživatelů byly zamítnuty pouze na základě kvalitativních výroků. Tvrdili rovněž, že jejich ziskové rozpětí kleslo o mnohem více než jen o jeden procentní bod, jak je uvedeno v 398. bodě odůvodnění, zvláště když se posuzuje podle jednotlivých výrobků.
(403)
Tato tvrzení se zamítají z dále uvedených důvodů. Na základě údajů od uživatelů provedla Komise podrobné výpočty s cílem posoudit kvantitativní dopad zpřísnění opatření na ziskovost uživatelů. Odvětví, v nichž se používá dotčený výrobek, jsou heterogenní a projevují se v nich velké rozdíly co do velikosti (od malých a středních až po nadnárodní podniky), závislosti na dotčeném výrobku a aplikaci jejich finálního výrobku a jejich klientely (od malých po velké společnosti, prodej v Unii nebo prodej na vývoz). Jak už bylo uvedeno v 398. bodě odůvodnění, Komise uznává, že na některé segmenty uživatelů dopadnou opatření více než na jiné. Na základě údajů od spolupracujících uživatelů tvořil použitý dotčený výrobek zakoupený z ČLR dosti omezený podíl (méně než 13 % - viz 393. bod odůvodnění). Podíl dotčeného výrobku z ČLR na celkových výrobních nákladech byl navíc také omezený, tj. méně než 4 %. U zkoumané multiaxiální tkaniny je to však mnohem více. Dopad zvýšení cel byl vypočítán za předpokladu, že z ČLR bude nakoupen takový objem skleněného vlákna, jaký byl vykázán v období šetření, a že čínské dovozní ceny budou podléhat asi 30 % clu, třebaže na valnou většinu čínských vyvážejících výrobců se budou vztahovat nižší cla. Podle těchto předpokladů z výpočtů vyplynulo, že vzestup ceny dotčeného výrobku pocházejícího z ČLR bude mít v průměru menší dopad na ziskovost všech spolupracujících uživatelů, než výše uvedený jeden procentní bod.
3.2. Nezaměnitelnost
(404)
Několik uživatelů uvedlo, že mnoho výrobků z nekonečných skleněných vláken nezbytných pro uživatelská odvětví nelze koupit jako hotové výrobky. Místo toho musí dodavatelé absolvovat zdlouhavé a komplikované schvalovací řízení, které může trvat 6 až 12 měsíců, aniž by měli záruku, že skončí úspěšně. Změna dodavatele s cílem vyhnout se placení cel by tedy byla nákladná, v krátkodobém horizontu neproveditelná a z technologického hlediska riskantní.
(405)
V tomto ohledu je třeba uznat, že při určitém typu použití může být kvůli vlastnostem dotčeného výrobku skutečně vyžadováno dlouhé schvalovací řízení, jehož součástí je i testování. I s ohledem na připomínky několika uživatelů se však v tuto chvíli většinou najde více zdrojů. Kromě toho bylo šetřením zjištěno, že uživatelé mají obvykle více variant dodávek jako nouzové řešení, a často si nechali schválit výrobek několika dodavatelů, aby nebyli závislí pouze na jediném dodavateli. Je však třeba připomenout, že opatření nejsou míněna tak, aby některým dodavatelům znemožňovala přístup na trh Unie - smyslem veškerých navrhovaných opatření je pouze obnovení spravedlivého obchodu a náprava narušené situace na trhu.
(406)
Je proto nepravděpodobné, že uložení opatření na dovoz dotčeného výrobku z ČLR bude mít za následek dočasné zastavení dodávek surovin pro uživatelská odvětví.
3.3. Neschopnost přenést zvýšení výrobních nákladů na odběratele a vyšší konkurence ze strany navazujících výrobků pocházejících ze zemí mimo Unii
(407)
Několik uživatelů tvrdilo, že se potýkají s ostrou konkurencí výrobců mimo Unii, a tudíž by nebyli s to přenést vyšší cenu dotčeného výrobku na své odběratele, poněvadž by to vedlo k poklesu prodeje. Vzhledem k rozmanitosti uživatelských společností se bude schopnost přenést potenciální zvýšení nákladů na odběratele u jednotlivých typů uživatelů lišit. Na základě údajů v odpovědích na dotazník však lze soudit, že u uživatelů, kteří nejsou s to přenést většinu zvýšených nákladů, by byly jejich obrat a ziskovost ve většině případů ovlivněny pouze v omezené míře.
(408)
Několik uživatelů vyjádřilo obavu, že uložení antisubvenčních cel by konkurenčně zvýhodnilo dodavatele mimo Unii, kteří mají přístup k dotčenému výrobku bez opatření. Uživatelé tvrdí, že jsou v hospodářské soutěži s dovozem z ČLR na svých navazujících trzích. Uložení kombinovaných opatření by dále zhoršilo podmínky hospodářské soutěže. Tvrdili, že vzhledem k těmto okolnostem by nebylo možné přenést zvýšení cen jejich surovin na odběratele. Dále argumentovali tím, že by to vedlo přemístění výroby mimo Unii, a tedy ke značným ztrátám pracovních míst.
(409)
Je třeba poznamenat, že skutečnost, že by zavedení antisubvenčních opatření mohlo způsobit silnější konkurenci, nemůže být důvodem pro neuložení opatření, je-li to opodstatněné. Tato šetření se týkají konkrétního výrobku. Každé uživatelské odvětví má plné právo dovolávat se obchodního práva Unie a požadovat pro své výrobky antidumpingové šetření. Kromě toho rozhodnutí o umístění podniků závisí na velkém počtu faktorů. Je nepravděpodobné, že by rozhodnutí o přemístění výroby záviselo pouze na clech na jednu surovinu.
(410)
Několik stran tvrdilo, že výrobci v Unii jsou globální společnosti v zahraničním vlastnictví, avšak většinu z kompozitních společností tvoří malé nebo středně velké podniky v domácím vlastnictví. Tyto malé a střední podniky tvrdily, že po zvýšení cel dojde ke ztrátě pracovních míst. Také CCCLA tvrdila, že Unie přijde o pracovní místa, až se uživatelé přesunou jinam kvůli vyšším clům. Jeden uživatel také uvedl, že případné přemístění uživatelů by vedlo též k nižším tržbám výrobního odvětví Unie.
(411)
Komise pohlíží stejně na všechna pracovní místa v Unii bez ohledu na vlastnictví a velikost společnosti. Komise v této souvislosti odkazuje na 400. a 403. bod odůvodnění. Kromě toho tvrzení o přemístění, možných ztrátách pracovních míst a nižších tržbách výrobního odvětví Unie považuje Komise za spekulativní a nepodložená.
(412)
Několik stran uvedlo, že výrobky v současnosti vyráběné v Unii jdou na globální trh a soutěží tam s třetími zeměmi. Jeden uživatel uvedl, že může využít dovozu dotyčného výrobku v rámci aktivního zušlechťovacího styku bez zaplacení antidumpingového cla, pokud je jím zpracovávaný výrobek následně vyvezen mimo Unii. Výsledkem toho však je, že tento uživatel může svým odběratelům mimo Unii nabídnout konkurenceschopnější ceny než svým odběratelům v Unii.
(413)
Uživatelé skutečně mohou využít dovozu dotyčného výrobku v rámci aktivního zušlechťovacího styku bez zaplacení antidumpingového cla, pokud je jimi zpracovávaný výrobek následně vyvezen mimo Unii. Tím se však nemění závěry Komise v tomto šetření.
3.4. Nedostatečná nabídka
(414)
Jeden uživatel uvedl, že výrobní odvětví Unie není s to plně uspokojit poptávku v Unii, zejména pokud jde o určité typy velkých objednávek specificky uzpůsobených výrobků z nekonečných skleněných vláken. Kromě toho tento uživatel uvádí, že v důsledku omezené výrobní kapacity v Unii nebudou výrobci v Unii s největší pravděpodobností ochotni věnovat velkou část své kapacity na dodávky pro jednoho odběratele. Jiný uživatel uvedl, že neexistuje převis nabídky střiže a že když by byla ČLR z trhu Unie vyloučena, vedlo by to, zejména v souvislosti s vyšší poptávkou, k značným problémům v zásobování trhu Unie. Vláda ČLR cituje výrobce v Unii 3B, že od roku 2002 nebyla v tomto odvětví instalovaná žádná nová tavící kapacita a že k uspokojení potřeb trhu, zejména v Evropě, je zapotřebí dalších 200 000 tun výrobní kapacity.
(415)
V tomto ohledu je třeba nejprve poznamenat, že účelem antisubvenčních opatření je napravit nekalé obchodní praktiky, které působí újmu výrobnímu odvětví Unie, a znovu vytvořit prostředí účinné hospodářské soutěže na trhu Unie, nikoli bránit dovozu. Navrhovaná opatření nejsou s to uzavřít trh Unie pro vyvážející výrobce z ČLR, třeba za ceny, které nezpůsobují újmu, a tudíž umožní pokračující dovoz střiže, stejně jako dalších výrobků z nekonečných skleněných vláken z ČLR na trh Unie.
(416)
Pokud jde o schopnost výrobního odvětví Unie ošetřit potenciální nedostatek střiže, současná úroveň vytížení kapacity výrobního odvětví Unie umožňuje určitou produkci navíc.
(417)
Střiž, stejně jako ostatní typy dotčeného výrobku, by se dala dovážet do Unie rovněž z třetích zemí, například z Malajsie.
(418)
Kromě toho čínští výrobci nekonečných skleněných vláken zřídili výrobní provozy v těsné blízkosti Unie (v Egyptě a Bahrajnu) jako základny pro dodávky na trh Unie.
(419)
Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem lze vyvodit závěr, že případný nedostatek dodávek střiže lze ošetřit vyšším vytížením kapacity výrobního odvětví Unie, dovozem z jiných zdrojových zemí a pokračujícím dovozem z ČLR za ceny nepůsobící újmu.
(420)
Na základě výše uvedených skutečností byl učiněn závěr, že celkový účinek uložení kombinovaných opatření na navazující výrobní odvětví Unie je omezený a neměl by převážit nad pozitivními účinky opatření pro výrobní odvětví Unie.
(421)
Po poskytnutí konečných informací přišlo jedno oborové sdružení s prohlášením, že je těžko pochopitelné, proč mají výrobci v Unii nevyužitou kapacitu, když skleněných vláken je nedostatek a jeho cena na trhu Unie stoupá. Několik stran zopakovalo, že uložení dalších opatření povede k výpadku dodávek od výrobců v Unii.
(422)
Pokud jde o posuzované období, šetřením nebyl odhalen výpadek v zásobování trhu. Co se týče možných výpadků dodávek v budoucnosti, Komise má za to, že zvýšení cel nezabrání dovozu do Unie z ČLR a z třetích zemí, jak bylo uvedeno výše.
4. Závěr ohledně zájmu Unie
(423)
Na základě výše uvedeného se očekává, že uložení kombinovaných opatření poskytne výrobnímu odvětví Unie příležitost zlepšit svou situaci pomocí vyšších prodejních cen a většího podílu na trhu. Ačkoliv se u některých uživatelů mohou objevit určité nepříznivé dopady v podobě vyšších nákladů, pravděpodobně nad nimi převáží očekávané přínosy pro výrobce v Unie a jejich dodavatele.
(424)
Vyvozuje se proto závěr, že celkově neexistují přesvědčivé důvody proti uložení opatření na dovoz dotčeného výrobku pocházejícího z ČLR.
(425)
Po poskytnutí konečných informací přišlo několik stran s tvrzením, že důsledky navrhovaných opatření se podceňují. Uvádějí, že Komise více důvěřuje tvrzení skupinky výrobců skleněných vláken, než mnohem větší avšak roztříštěné skupině hlavně malých a středně velkých subdodavatelů, kteří neměli skutečnou příležitost reagovat stejně silně.
(426)
Tato tvrzení se zamítají, neboť v průběhu šetření dostali uživatelé hojně příležitostí k vyjádření. Mnoho z nich to využilo a jejich údaje byly pečlivě prozkoumány a zohledněny. Všem zúčastněným stranám se v průběhu šetření dostalo pozornosti.
G. KONEČNÁ ANTIDUMPINGOVÁ A ANTISUBVENČNÍ OPATŘENÍ
(427)
Na základě závěrů, k nimž dospěla Komise v otázce subvencování, újmy, příčinné souvislosti a zájmu Unie, by měla být uložena konečná opatření, jež zabrání tomu, aby dumpingový a subvencovaný dovoz způsoboval výrobnímu odvětví Unie další újmu.
1. Úroveň pro odstranění újmy
(428)
Za účelem stanovení úrovně těchto opatření určila Komise nejprve výši cla potřebnou k odstranění újmy působené výrobnímu odvětví Unie.
(429)
Újma by byla odstraněna v případě, že výrobní odvětví Unie by mělo možnost pokrýt své výrobní náklady a dosáhnout takového zisku před zdaněním, jakého lze v tomto výrobním odvětví přiměřeně dosáhnout z prodeje obdobného výrobku na trhu Unie za běžných podmínek hospodářské soutěže, tj. bez dumpingového dovozu. Stejně jako v původním šetření, pracovalo se s cílovým ziskem ve výši 5 %.
(430)
Sdružení APFE požadovalo cílový zisk ve výši 10 % - 12 %. APFE tvrdilo, že tento cílový zisk pro analýzu by měl zohlednit nutnost vysoce kapitálově náročného odvětví dosahovat uspokojivé návratnosti vloženého kapitálu podle očekávání investorů. APFE rovněž odkazuje na zprávu Stern Business School of New York University, v níž byla pro různá průmyslová odvětví spočítána vážená průměrná cena kapitálu (WACC), v níž se kombinuje cena vlastního kapitálu a cena zadlužení (náklady dluhové služby) (43). Ve zprávě Sternovy fakulty byla vypočítána vážená průměrná cena kapitálu (WACC) pro odvětví nekonečných skleněných vláken v rozmezí 8,3 % až 8,4 %. Kromě toho APFE odkazuje na zisk ve výši 8,3 %, s kterým se pracovalo v případě čínského solárního skla (44). Dále tvrdí, že kapitálové náklady a náklady zadluženosti jsou o něco vyšší v Unii než v USA, a proto by sazba pro Unii měla být o něco vyšší, v rozmezí od 10 % do 12 %.
(431)
Skutečný zisk dosažený během posuzovaného období nelze použít vzhledem k tomu, že přes stávající platná cla stále přetrvává značný objem dumpingového dovozu pocházejícího z ČLR.
(432)
V kauze solárního skla z ČLR se pracovalo s cílovým ziskem 8,3 %, neboť takového zisku docílili výrobci v Unii zařazení do vzorku v roce 2010, kdy dovoz dotčeného výrobku byl ještě malý, a proto zatím nemohl narušit běžné podmínky hospodářské soutěže (tj. jednalo se o zisk dosud neovlivněný dumpingovým dovozem).
(433)
I když je nesporné, že výrobní odvětví Unie je vysoce kapitálově náročné odvětví, sdružení APFE nebylo schopno prokázat, že výše cílového zisku stanoveného na základě vážené průměrné ceny kapitálu podle zprávy Sternovy fakulty projde příslušnou zkouškou. Tento požadavek byl proto zamítnut.
(434)
Po poskytnutí konečných informací začalo sdružení APFE tvrdit, že je třeba revidovat zjištění o cílovém zisku s ohledem na to, že výrobní odvětví Unie je schopno dosahovat vyššího než 5 % zisku u takových typů výrobku, jako je střiž pro vlhké použití u netkaných textilií a u sádrovce, kde dokáže dobře konkurovat dovozu z třetích zemí a kde nenaráží na agresivní prodej dumpingových a subvencovaných čínských výrobků z nekonečného skleněného vlákna pod cenou.
(435)
V předchozím šetření se pracovalo s cílovým ziskem ve výši 5 %. Tento cílový zisk byl zachován, jelikož nebyly předloženy podložené argumenty o změněných tržních podmínkách, které by zdůvodnily vyšší cílový zisk.
(436)
Střiž pro vlhké použití (WUCS), tak jako kterýkoli jiný typ dotčeného výrobku, se používá coby výztužný materiál a má omezenou skladovatelnost a vyšší dopravní náklady kvůli hmotnosti obsažené vody (viz 63. bod odůvodnění). Střiže pro vlhké použití (WUCS) se dovážejí do Unie v mnohem menším množství než jiné výrobky z nekonečných skleněných vláken. Ziskové rozpětí u tohoto jediného typu výrobku tedy není reprezentativní pro dotčený výrobek.
(437)
Komise poté určila úroveň pro odstranění újmy na základě srovnání vážené průměrné dovozní ceny vyvážejících výrobců z ČLR zařazených do vzorku s újmu nepůsobící váženou průměrnou cenou obdobného výrobku prodávaného výrobci v Unii zařazenými do vzorku na trhu Unie v období šetření. Veškeré rozdíly, jež byly výsledkem tohoto srovnání, pak byly vyjádřeny jako procento vážené průměrné hodnoty dovozu zahrnující CIF.
(438)
Po poskytnutí konečných informací přišel jeden vyvážející výrobce s tvrzením, že u tří kontrolních čísel výrobků (PCN) jsou nepřesné hodnoty CIF.
(439)
Po prověření Komise upravila příslušné hodnoty CIF, což vedlo k malé změně v rozpětí cenového podbízení a prodeje pod cenou u tohoto vyvážejícího výrobce.
(440)
Na tomto základě byly stanoveny následující úrovně pro odstranění újmy:
Společnost
Úroveň pro odstranění újmy
Jushi Group
24,8 %
Jiangsu Changhai Group
4,9 %
Chongqing Polycomp International Corporation
29,6 %
Ostatní spolupracující společnosti
26,1 %
441)
Jeden uživatel tvrdil, že všechny faktické okolnosti zůstaly nezměněné, a proto jediný způsob, jak může Komise dospět k závěru, že se zhoršila újma údajně způsobená dovozem z ČLR, je použití jiné metodiky pro výpočet rozpětí újmy v porovnání s původním šetřením.
(442)
Faktické okolnosti nezůstaly nezměněné. Výpočet aktuálního rozpětí újmy s použitím metodiky z původního šetření proto vede k jinému výsledku, jelikož se změnily základní údaje, jako jsou náklady, ceny a ztráty.
(443)
Po poskytnutí konečných informací se jeden vyvážející výrobce zajímal o to, jaké změněné okolnosti zdůvodní výpočet rozpětí újmy na základě kontrolního čísla výrobku (PCN) oproti prostému srovnání průměrných cen, jak se to dělalo v původním šetření.
(444)
Komise se domnívá, že základní metodika použitá v současném šetření je táž jako metodika použitá v předchozím šetření. Výběr vzorku a srovnávání byly prováděny na stejné úrovni. Výpočet rozpětí újmy na základě kontrolního čísla výrobku (PCN) umožnil podrobnější a přesnější výsledek, ale to nelze považovat za změnu metodiky.
(445)
Tentýž vyvážející výrobce také uvedl, že rohože ze střiže z nekonečného skleněného vlákna tvoří součást dotčeného výrobku, avšak výpočet rozpětí újmy neodráží kontrolní číslo výrobku rohoží ze střiže. Vyvážejícího výrobce zajímalo, i) jestli výrobci v Unii už tyto rohože ze střiže nevyráběli a ii) proč Komisi v minulosti zřejmě nečinilo žádné potíže nalézt náhražku hlavního typu výrobku za účelem výpočtu rozpětí újmy, a to dokonce i v případech, kdy se kontrolní číslo výrobku přesně neshodovalo.
(446)
Dotčený výrobek skutečně zahrnuje rohože ze střiže a někteří výrobci v Unii (nebo jejich subjekty) tyto rohože vyrábějí. Výrobci v Unii zařazení do vzorku vyráběli typy rohoží, které se v průběhu období šetření z ČLR nedovážely. Shoda kontrolního čísla výrobku však byla celkově vysoká, a proto nebylo třeba hledat náhražky.
(447)
Tento vyvážející výrobce se mimoto zajímal, i) proč byla nutná úprava na základě obchodní úrovně a komu výrobci v Unii své výrobky skutečně prodávají a ii) proč při výpočtu újmy nebyly u čínského prodeje zohledněny dopravní náklady do skladu v EU a skladovací náklady.
(448)
Výrobci v Unii zařazení do vzorku prodávají převážně přímo koncovým uživatelům. To nebyl případ čínských vývozců zařazených do vzorku. Více prodejních transakcí procházelo přes distributory nebo jiné zprostředkovatelské prodejní kanály. Když se tedy veškeré prodejní transakce převedly na úroveň prodeje koncovým uživatelům, byly ceny lépe srovnatelné. Podle standardní metodiky se při výpočtu cenového podbízení zohledňují náklady po dovozu, zatímco rozpětí újmy vychází z hodnoty CIF čínského prodeje na vývoz.
(449)
Vyvážející výrobce se rovněž podivil, proč není stávající antidumpingové clo zařazeno do rozpětí újmy, jelikož zařazení tohoto cla do hodnoty CIF by bylo v souladu s používanou metodikou cenového podbízení.
(450)
Rozpětí pro odstranění újmy, jak je prezentováno v tomto nařízení, odráží celé rozpětí potřebné pro odstranění újmy. Kdyby bylo stávající antidumpingové rozpětí zařazeno do rozpětí pro odstranění újmy, výsledkem by bylo jen rozpětí částečného odstranění újmy.
(451)
Po poskytnutí konečných informací přišel žadatel s tvrzením, že jelikož Jiangsu Changhai Group v šetření plně nespolupracovala (viz výše oddíl C. 2.1.), jsou informace o vývozní ceně této skupiny nespolehlivé, a neměly by se tedy používat při výpočtu rozpětí újmy. Žadatel tvrdil, že vývozní cena skupiny může být chybná, jestliže je zjištěna na základě výrobních nákladů společnosti, které nebylo možné řádné ověřit kvůli tomu, že tato společnost v šetření dostatečně nespolupracovala. Vývozní cena této skupiny by se měla stanovit spíše na základě dostupných údajů ve smyslu čl. 18 odst. 1 základního antidumpingového nařízení a čl. 28 odst. 1 základního antisubvenčního nařízení.
(452)
Jak je vysvětleno v 92. bodě odůvodnění, dotčený výrobek nevyvážela v rámci skupiny společnost, která poskytla zavádějící informace, nýbrž pouze OCH. Společnost OCH však plně spolupracovala v obou šetřeních a poskytla spolehlivé informace o vývozní ceně skupiny (např. poskytla faktury, jež Komise na místě ověřila). Komise tedy nemá důvod pochybovat o vývozní ceně skupiny. Rozpětí újmy bylo vypočteno na základě skutečné ověřené vývozní ceny - uvedené na prodejních fakturách - bez ohledu na to, jak byla stanovena a zda vycházela z výrobních nákladů dané společnosti. Toto tvrzení bylo proto zamítnuto.
2. Konečná opatření
(453)
Antisubvenční šetření bylo provedeno souběžně s přezkumem antidumpingových opatření a omezilo se na újmu. Vzhledem k použití pravidla nižšího cla a skutečnosti, že konečná subvenční rozpětí jsou nižší než úroveň pro odstranění újmy, by Komise měla v souladu s článkem 15 základního antisubvenčního nařízení uložit konečné vyrovnávací clo na úrovni zjištěných konečných subvenčních rozpětí a poté uložit konečné antidumpingové clo na úrovni příslušné pro odstranění újmy.
(454)
Na základě této metodiky a skutkové podstaty tohoto případu, zejména skutečnosti, že opatření jsou omezena rozpětím újmy, se Komise domnívá, že v této věci nevyvstává otázka „dvojího započtení“.
(455)
Vzhledem k vysoké úrovni spolupráce čínských vyvážejících výrobců bylo clo pro „všechny ostatní společnosti“ stanoveno na úrovni nejvyššího cla, jež má být uloženo společnostem, které byly buď zařazeny do vzorku nebo během šetření spolupracovaly. Clo „pro všechny ostatní společnosti“ bude použito na společnosti, které v rámci šetření nespolupracovaly.
(456)
Pro ostatní spolupracující čínské vyvážející výrobce nezařazené do vzorku a uvedené v příloze I je konečná sazba cla stanovena jako vážený průměr sazeb stanovených pro spolupracující vyvážející výrobce zařazené do vzorku s výjimkou skupiny, ke které patří vyvážející výrobce, na něhož se vztahuje ustanovení čl. 28 odst. 1.
(457)
Po poskytnutí konečných informací požádal jeden vyvážející výrobce o přiznání individuálního zacházení ve smyslu čl. 9 odst. 5 základního antidumpingového nařízení a o výpočet individuálního dumpingového rozpětí.
(458)
Avšak vzhledem k tomu, že částečný prozatímní přezkum se omezuje jen na újmu, dumpingová rozpětí, tak jak byla stanovena v předchozím antidumpingovém šetření, zůstávají beze změny. Žádost o individuální dumpingové rozpětí byla proto zamítnuta.
(459)
Na základě výše uvedených skutečností se sazby, podle nichž se tato cla ukládají, stanovují takto:
Čínský vývozce
Dumpingové rozpětí (stanovené v původním šetření)
Subvenční rozpětí
Úroveň pro odstranění újmy
Vyrovnávací clo
Antidumpingové clo
Jushi Group
29,7 %
10,3 %
24,8 %
10,3 %
14,5 %
Jiangsu Changhai Group
9,6 %
5,8 %
4,9 %
4,9 %
0 %
Chongqing Polycomp International Corporation
29,7 %
9,7 %
29,6 %
9,7 %
19,9 %
Ostatní spolupracující společnosti
29,7 %
10,2 %
26,1 %
10,2 %
15,9 %
Celní sazby pro všechny ostatní společnosti
10,3 %
19,9 %
(460)
Individuální sazba antidumpingového a antisubvenčního cla pro jednu společnost uvedená v tomto nařízení byla stanovena na základě zjištění vyplývajících ze současného šetření. Odráží tedy situaci dotčené společnosti zjištěnou při tomto šetření. Tato celní sazba (na rozdíl od celostátního cla použitelného pro „všechny ostatní společnosti“) je proto použitelná výlučně na dovoz výrobků pocházejících z dotčené země a vyráběných uvedenou společností. Na dovážené výrobky vyrobené jakoukoli jinou společností, která není konkrétně uvedena v normativní části tohoto nařízení, včetně subjektů ve spojení se společnostmi konkrétně uvedenými, se tyto sazby nevztahují a tyto výrobky podléhají celní sazbě použitelné na „všechny ostatní společnosti“.
(461)
Společnost může požadovat individuální celní sazbu, pokud následně změní svou obchodní firmu. Tato žádost musí být předložena Komisi. (45) Žádost musí obsahovat veškeré relevantní informace, které umožní prokázat, že změna neovlivňuje právo společnosti využívat celní sazbu, která se na ni vztahuje. Pokud změna obchodní firmy společnosti neovlivňuje její právo využívat celní sazbu, která se na ni vztahuje, bude oznámení o změně obchodní firmy zveřejněno v Úředním věstníku Evropské unie.
(462)
Aby bylo zajištěno řádné vymáhání antidumpingového cla, neměla by se výše cla pro všechny ostatní společnosti vztahovat jen na nespolupracující vyvážející výrobce, nýbrž rovněž na výrobce, kteří během období šetření neuskutečnili žádný vývoz do Unie.
3. Závazek
(463)
Jeden čínský vyvážející výrobce navrhl cenový závazek v souladu s čl. 8 odst. 1 základního antidumpingového nařízení a čl. 13 odst. 1 základního antisubvenčního nařízení. Nabídka závazku obsahovala minimální dovozní ceny několika hlavních typů a podtypů dotčeného výrobku.
(464)
Komise se domnívá, že dotčený výrobek existuje v mnoha podtypech a stupních, které se cenově liší až o 700 %. Existuje tedy velké riziko vzájemné kompenzace. V rámci jednoho typu výrobku se mohou ceny pohybovat až o 550 % v závislosti na podtypech výrobku. Různé minimální dovozní ceny, které navrhl čínský vyvážející výrobce, se navíc nacházely hluboko pod cenou, která nezpůsobuje újmu, a tudíž by neodstraňovaly újmu způsobovanou výrobnímu odvětví Unie.
(465)
Pokud jde o cla, vzhledem k výše uvedenému by nebylo možné rozlišovat specifikaci bez individuální analýzy každé dovozní transakce s cílem určit, do které skupiny minimální dovozní ceny daný výrobek patří. Monitoring by se tak stal velmi obtížný, ne-li prakticky neuskutečnitelný.
(466)
Tato společnost navíc vyváží do Unie také další výrobky, na které se opatření nevztahují. Je tu tedy riziko kompenzace, pokud by tyto výrobky byly prodány stejným odběratelům. Někteří z jejich odběratelů v Unii jsou ve spojení a obchodují také s jinými společnostmi ve spojení, které sídlí mimo Unii. Tyto složité obchodní a podnikatelské vazby vytvářejí další potenciální rizika vzájemné kompenzace.
(467)
Na základě výše uvedeného byla nabídka závazku odmítnuta.
(468)
Výbor zřízený podle čl. 15 odst. 1 základního antidumpingového nařízení nevydal žádné stanovisko,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
(1) Ukládá se konečné vyrovnávací clo na dovoz střiže ze skleněných vláken o délce nejvýše 50 mm; pramence skleněných vláken, s výjimkou pramenců skleněných vláken, které jsou impregnovány a povrstveny a mají ztrátu žíháním více než 3 % (jak je stanoveno v normě ISO 1887), a rohoží vyrobených z nekonečných skleněných vláken, s výjimkou rohoží ze skleněné vlny, v současnosti kódů KN 7019 11 00, ex 7019 12 00 (kódy TARIC 7019120021, 7019120022, 7019120023, 7019120025, 7019120039) a 7019 31 00 a pocházejících z Čínské lidové republiky.
(2) Sazba konečného vyrovnávacího cla použitelná na čistou cenu s dodáním na hranice Unie před proclením pro výrobek popsaný v odstavci 1 a vyrobený níže uvedenými společnostmi se stanoví takto:
Společnost
Konečné vyrovnávací clo (%)
Doplňkový kód TARIC
Jushi Group Co., Ltd, Jushi Group Chengdu Co., Ltd, Jushi Group Jiujiang Co., Ltd
10,3
B990
Changzhou New Changhai Fiberglass Co., Ltd, a Jiangsu Changhai Composite Materials Holding Co., Ltd; Changzhou Tianma Group Co., Ltd
4,9
A983
Chongqing Polycomp International Corporation
9,7
B991
Ostatní spolupracující společnosti uvedené v příloze I
10,2
Všechny ostatní společnosti
10,3
A999
3) Uplatnění individuálních sazeb vyrovnávacího cla stanovených pro společnosti uvedené v odstavci 2 je podmíněno předložením platné obchodní faktury, která splňuje požadavky stanovené v příloze, celním orgánům členských států. Není-li taková faktura předložena, použije se celní sazba platná pro „všechny ostatní společnosti“.
(4) Není-li stanoveno jinak, použijí se platné celní předpisy.
Článek 2
Ustanovení článku 1 prováděcího nařízení Rady (EU) č. 248/2011 se nahrazuje následujícím zněním.
(1)
Ukládá se konečné antidumpingové clo na dovoz střiže ze skleněných vláken o délce nejvýše 50 mm, pramence skleněných vláken, s výjimkou pramenců skleněných vláken, které jsou impregnovány a povrstveny a mají ztrátu žíháním více než 3 % (jak je stanoveno v normě ISO 1887), a rohoží vyrobených z nekonečných skleněných vláken, s výjimkou rohoží ze skleněné vlny, v současnosti kódů KN 7019 11 00, ex 7019 12 00 (kódy TARIC 7019120021, 7019120022, 7019120023, 7019120025, 7019120039) a 7019 31 00 a pocházejících z Čínské lidové republiky.
(2)
Sazba konečného antidumpingového cla, která se použije na čistou cenu s dodáním na hranice Unie před proclením, je pro výrobek popsaný v odstavci 1 a vyrobený níže uvedenými společnostmi stanovena takto:
Společnost
Konečné antidumpingové clo (v %)
Doplňkový kód TARIC
Jushi Group Co., Ltd, Jushi Group Chengdu Co., Ltd, Jushi Group Jiujiang Co., Ltd
14,5
B990
Changzhou New Changhai Fiberglass Co., Ltd, Jiangsu Changhai Composite Materials Holding Co., Ltd, Changzhou Tianma Group Co., Ltd
0
A983
Chongqing Polycomp International Corporation
19,9
B991
Ostatní spolupracující společnosti uvedené v příloze I
15,9
Všechny ostatní společnosti
19,9
A999
3)
Uplatnění individuálních sazeb vyrovnávacího cla stanovených pro společnosti uvedené v odstavci 2 je podmíněno předložením platné obchodní faktury, která splňuje požadavky stanovené v příloze, celním orgánům členských států. Není-li taková faktura předložena, použije se celní sazba platná pro „všechny ostatní společnosti“.
(4)
Není-li stanoveno jinak, použijí se platné celní předpisy.
Článek 3
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné v členských státech v souladu se Smlouvami.
V Bruselu dne 16. prosince 2014.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 1379/2014
z dnia 16 grudnia 2014 r.
nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz niektórych produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i zmieniające rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 248/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
Uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1), w szczególności jego art. 15, oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (2), w szczególności jego art. 9 ust. 4 oraz art. 11 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1. Obowiązujące środki
(1)
Rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 248/2011 (3) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych produktów z włókien ciągłych szklanych, obecnie objętych kodami CN 7019 11 00, ex 7019 12 00 i 7019 31 00 i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
2. Wszczęcie dochodzenia antysubsydyjnego
(2)
W dniu 12 grudnia 2013 r. Komisja Europejska („Komisja”) powiadomiła o wszczęciu postępowania antysubsydyjnego w odniesieniu do przywozu do Unii Europejskiej niektórych produktów z włókien szklanych ciągłych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL” lub „państwo, którego dotyczy postępowanie”) w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej („zawiadomienie o wszczęciu postępowania antysubsydyjnego”) (4).
(3)
Komisja wszczęła postępowanie w następstwie skargi złożonej w dniu 28 października 2013 r. przez Europejskie Stowarzyszenie Producentów Włókna Szklanego (European Glass Fibre Producers Association „APFE”) („skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących ponad 25 % całkowitej unijnej produkcji niektórych produktów z włókna ciągłego szklanego. Skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na subsydiowanie niektórych produktów z włókna szklanego i spowodowaną nim istotną szkodę, co Komisja uznała za wystarczające uzasadnienie wszczęcia dochodzenia.
(4)
Zgodnie z art. 10 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 597/2009 („podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne”) Komisja powiadomiła rząd Chińskiej Republiki Ludowej przed wszczęciem dochodzenia o otrzymaniu odpowiednio udokumentowanej skargi zawierającej zarzut, iż subsydiowany przywóz niektórych produktów z włókien szklanych pochodzących z ChRL powoduje istotną szkodę dla przemysłu unijnego. Komisja zaprosiła rząd ChRL do konsultacji mających na celu wyjaśnienie sytuacji w związku z informacjami zawartymi w skardze i ustalenie wspólnie uzgodnionego rozwiązania.
(5)
Rząd ChRL przyjął ofertę konsultacji, które zostały następnie przeprowadzone w dniu 5 grudnia 2013 r. W trakcie konsultacji nie ustalono wspólnie uzgodnionego rozwiązania. Komisja uwzględniła jednak należycie wyjaśnienia rządu ChRL dotyczące programów wymienionych w skardze. Po zakończeniu konsultacji rząd ChRL przedstawił swoje uwagi na piśmie w dniu 9 grudnia 2013 r.
(6)
Zaproponowano przeprowadzenie dodatkowych konsultacji z rządem ChRL w odniesieniu do dodatkowych programów, których istnienie stwierdzono w trakcie dochodzenia. Jednak rząd ChRL nie przyjął tej oferty, ponieważ twierdził, że nie przedstawiono mu wystarczających informacji w odniesieniu do tych programów.
3. Równoległy wniosek dotyczący częściowego przeglądu okresowego obowiązujących środków antydumpingowych
(7)
Komisja otrzymała wniosek o wszczęcie częściowego przeglądu okresowego obowiązujących środków antydumpingowych (5), ograniczony do zbadania szkody, zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 („podstawowe rozporządzenie antydumpingowe”). Wniosek został złożony w dniu 28 października 2013 r., również przez APFE, w imieniu producentów reprezentujących ponad 25 % całkowitej unijnej produkcji niektórych produktów z włókna ciągłego szklanego.
(8)
Po ustaleniu, że istnieją wystarczające dowody do wszczęcia częściowego przeglądu okresowego, Komisja ogłosiła w dniu 18 grudnia 2013 r., w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej („zawiadomienie o wszczęciu częściowego przeglądu okresowego środków antydumpingowych”) (6), wszczęcie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.
(9)
Jeden z producentów eksportujących twierdził, że obowiązujące środki nałożone rozporządzeniem wykonawczym Rady 248/2011 są nieważne w zakresie, w jakim go dotyczą, oraz że obecne dochodzenie przeglądowe dotyczące obowiązujących środków wprowadzonych tym rozporządzeniem powinno zatem zostać uchylone. Producent ten twierdził, że obowiązujące środki są niezgodne z Porozumieniem antydumpingowym WTO, ponieważ odmówiono mu indywidualnego traktowania na podstawie przepisów art. 9 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego w ich oryginalnym brzmieniu. Na poparcie swojego twierdzenia powołał się on na sprawozdanie Organu Apelacyjnego WTO z dnia 28 lipca 2011 r. w sprawie DS397 (7).
(10)
W następstwie sprawozdania Organu Apelacyjnego WTO z dnia 28 lipca 2011 r. w sprawie DS397 art. 9 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego został zmieniony (8). Zmiana ta ma zastosowanie do wszystkich dochodzeń rozpoczętych po jej wejściu w życie, które nastąpiło w dniu 6 września 2012 r. Jeżeli chodzi o producentów eksportujących objętych środkami, które obowiązywały przed tą datą, Komisja opublikowała w dniu 23 marca 2012 r. zawiadomienie (9) wzywające producentów eksportujących z państw nieposiadających gospodarki rynkowej do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie przeglądu, jeśli uważają oni, że środki, którym podlegają, powinny zostać poddane przeglądowi w świetle wyżej wspomnianego sprawozdania Organu Apelacyjnego. Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 248/2011 zostało wyraźnie wymienione w tym zawiadomieniu. Komisja nie otrzymała takiego wniosku o wszczęcie przeglądu od tego producenta eksportującego, ani wniosku o wszczęcie przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(11)
W związku z tym ważność obowiązujących środków pozostaje niezmieniona, a wniosek zostaje odrzucony.
4. Okres objęty dochodzeniem i okres badany mające zastosowanie do obu dochodzeń
(12)
Dochodzenie dotyczące subsydiowania i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody obejmowała okres od dnia 1 stycznia 2010 r. do końca OD („okres badany”).
(13)
Analizy szkody przeprowadzone w ramach dochodzenia antysubsydyjnego oraz w ramach częściowego przeglądu okresowego środków antydumpingowych opierają się na takiej samej definicji przemysłu unijnego, na tych samych reprezentatywnych producentach unijnych i tym samym okresie objętym dochodzeniem oraz, o ile nie określono inaczej, doprowadziły do identycznych wniosków. Rozwiązanie takie uznano za stosowne dla usprawnienia analizy szkody i uzyskania spójnych ustaleń w ramach obu dochodzeń. Dlatego też uwagi na temat aspektów szkody przedłożone w ramach któregokolwiek z postępowań były uwzględniane w ramach obydwu dochodzeń.
5. Strony zainteresowane dochodzeniami
(14)
W obydwu zawiadomieniach o wszczęciu Komisja wezwała zainteresowane strony do zgłoszenia chęci udziału w dochodzeniu. Ponadto Komisja wyraźnie poinformowała skarżącego, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących w ChRL i władze ChRL, znanych importerów, dostawców i użytkowników, przedsiębiorstwa handlowe, a także stowarzyszenia, o których wiadomo, że są zainteresowane, o wszczęciu obydwu dochodzeń i zaprosiła ich do udziału.
(15)
Zainteresowane strony miały możliwość przedstawienia uwag na temat wszczęcia obu dochodzeń oraz możliwość wnioskowania o przesłuchanie przed Komisją lub rzecznikiem praw stron w postępowaniach w sprawie handlu.
6. Kontrola wyrywkowa
(16)
Komisja ogłosiła w obu zawiadomieniach o wszczęciu, że może objąć dochodzeniem tylko rozsądnie ograniczoną liczbę producentów eksportujących w ChRL, niepowiązanych importerów i producentów unijnych, którzy mogą zostać wybrani do próby zgodnie z art. 17 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 27 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
6.1. Kontrola wyrywkowa producentów unijnych mająca zastosowanie do obu dochodzeń
(17)
W obu zawiadomieniach o wszczęciu Komisja poinformowała, że dokonała wstępnego doboru próby producentów unijnych. Komisja dokonała doboru próby na podstawie wielkości produkcji w Unii, wielkości sprzedaży na rynku unijnym produktu podobnego w OD oraz zasięgu geograficznego. Próba składała się z zakładów produkcyjnych trzech producentów unijnych, zlokalizowanych w Belgii, we Francji i na Słowacji (10), reprezentujących około 52 % całkowitej produkcji unijnej oraz 49 % sprzedaży na rynku UE. W związku z tym próbę uznano za reprezentatywną dla przemysłu unijnego. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o przedstawienie opinii w sprawie wstępnie dobranej próby.
(18)
W trakcie dochodzenia rząd ChRL twierdził, że bez odpowiedniego uzasadnienia zastosowano inną metodykę doboru próby producentów unijnych w pierwotnym dochodzeniu antydumpingowym, a inną w ramach obecnego dochodzenia. Rząd ChRL stwierdził, (i) że Komisja dokonała doboru próby już przed przystąpieniem do wszczęcia dochodzenia, a zatem uznała przed wszczęciem dochodzenia, że dobór próby był konieczny, (ii) że w pierwotnym dochodzeniu wszystkie strony, które wyraziły chęć uczestnictwa w próbie musiały dostarczyć informacje Komisji w ciągu 15 dni od wszczęcia dochodzenia, podczas gdy w niniejszym przypadku uprzednio objęci próbą producenci nie zostali do tego zobowiązani, (iii) że strony, które wyraziły chęć uczestnictwa w próbie nie uzyskały w obydwu zawiadomieniach o wszczęciu jakichkolwiek informacji dotyczących danych, jakie powinny przekazać w celu włączenia ich do próby, oraz że nie dostarczono żadnych informacji dotyczących wielkości produkcji i sprzedaży producentów objętych próbą, (iv) że zastosowane kryterium wyboru („próba ta stanowi największą reprezentatywną ilość producentów, która może zostać objęta dochodzeniem w dostępnym czasie”) nie zostało uwzględnione w art. 17 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, a zatem próba dobrana na tej podstawie nie jest zgodna z tym przepisem.
(19)
W obydwu zawiadomieniach o wszczęciu Komisja wyjaśniła, że w związku z dużą liczbą producentów unijnych oraz w celu zakończenia dochodzenia w wyznaczonym terminie, podjęła decyzję o zastosowaniu doboru próby, a jednocześnie zaproponowano tymczasową próbę. Taką samą metodykę, tj. zastosowanie kontroli wyrywkowej, wykorzystano w poprzednim dochodzeniu. Zastosowanie tymczasowej próby nie zmieniło metodyki, lecz jedynie zwiększyło skuteczność, umożliwiając zaoszczędzenie czasu, przy pełnym poszanowaniu prawa stron do obrony. Komisja umożliwiła innym producentom unijnym, którzy uważali, że istnieją powody do włączenia ich do próby, skontaktowanie się z nią, a wszelkim innym zainteresowanym stronom umożliwiła przedstawienie wszelkich innych stosownych informacji w odniesieniu do doboru próby. W ostatecznej próbie powinno się uwzględnić wszystkie ewentualnie otrzymane uwagi. Ponieważ nie otrzymano żadnych uwag na temat zaproponowanej próby, próba tymczasowa została potwierdzona. W odniesieniu do drugiego twierdzenia, producenci, którzy zostali wstępnie objęci próbą, wypełnili stały formularz zawierający informacje niezbędne Komisji w celu doboru tymczasowej próby. Stały formularz oraz odpowiedzi były dostępne do wglądu w dokumentacji nieopatrzonej klauzulą poufności. W odniesieniu do trzeciego twierdzenia, strony, które chciały zostać uwzględnione, zostały poproszone o zgłoszenie się do Komisji w terminie 15 dni od daty opublikowania obydwu zawiadomień o wszczęciu i miały możliwość zapoznania się z dokumentacją nieopatrzoną klauzulą poufności., w której znajdowały się również stałe formularze. Te stałe formularze zawierały informacje na temat wielkości produkcji i wielkości sprzedaży. Czwarte twierdzenie jest również bezzasadne, ponieważ art. 17 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego wyraźnie odsyła do największej reprezentatywnej wielkości, która może zostać właściwie zbadana w dostępnym czasie.
(20)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń rząd ChRL powtórzył swoje zarzuty dotyczące domniemanych proceduralnych niespójności w odniesieniu do doboru próby producentów unijnych przed wszczęciem obu dochodzeń i podkreślił, że: (i) uzasadnienie Komisji związane z dotrzymaniem terminów dochodzenia jest nie do przyjęcia, ponieważ art. 17 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz art. 27 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego jasno przewidują dobór próby po wszczęciu obu dochodzeń oraz na podstawie uwag przedstawionych w terminie trzech tygodni od wszczęcia obu dochodzeń; (ii) tymczasowy dobór próby ma charakter dyskryminujący lub nieobiektywny i działałby jako czynnik zniechęcający pozostałych producentów unijnych do zgłaszania się, oraz (iii) Komisja nie zapewniła innym producentom unijnym okresu trzech tygodni na przedstawienie uwag.
(21)
Zgodnie z art. 17 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 27 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego „preferowany będzie wybór wzorca w konsultacji i za zgodą zainteresowanych stron, pod warunkiem że strony takie ujawnią się i dostarczą wystarczających dostępnych informacji w ciągu trzech tygodni od wszczęcia dochodzenia”. W odniesieniu do pierwszego argumentu, podstawowe rozporządzenie antydumpingowe i podstawowe rozporządzenie antysubsydyjne nie uniemożliwiają Komisji wskazania, w momencie wszczęcia dochodzenia, tymczasowej próby, w odniesieniu do której strony są wzywane do przedstawienia uwag. Ponadto biorąc pod uwagę fakt, że producenci unijni (lub co najmniej znaczna ich część) popierają skargę oraz uwzględniając informacje uzyskane w stałych formularzach, Komisja znajdowała się w posiadaniu niezbędnych danych dotyczących przemysłu unijnego, aby dokonać doboru tymczasowej próby na etapie wszczęcia postępowania. Wiedza ta sprawia, że dobór próby producentów unijnych różni się od doboru próby mającego zastosowanie w przypadku producentów eksportujących. W odniesieniu do drugiego i trzeciego twierdzenia, zawiadomienia o wszczęciu zawierały informację, że producenci unijni, którzy uważają, że powinni zostać włączeni do próby, muszą zgłosić się do Komisji w terminie 15 dni. Komisja nie dostrzega w jaki sposób działanie to mogłoby naruszać przepisy rozporządzenia podstawowego lub mogłoby zostać uznane za dyskryminujące, nieobiektywne czy wręcz zniechęcające.
(22)
Rząd ChRL stwierdził, że próba nie jest reprezentatywna, gdyż żadne przedsiębiorstwo o znaczącej produkcji na wewnętrzne potrzeby nie zostało uwzględnione, a zatem część przemysłu unijnego po prostu nie została poddana ocenie.
(23)
Argument ten zostaje odrzucony, ponieważ producenci unijni objęci próbą prowadzili sprzedaż wewnętrzną. Ponadto rząd ChRL nie wskazał, który producent unijny powinien zostać włączony do próby oraz który powinien zostać wyłączony.
(24)
Jeden z producentów eksportujących twierdził, że próba producentów unijnych nie była reprezentatywna, ponieważ żaden z producentów unijnych objętych próbą nie produkował ani nie sprzedawał mat z nici ciętych.
(25)
Objęte próbą podmioty trzech producentów unijnych istotnie nie produkowały takich mat, jednak wytwarzały maty z włókna ciągłego, a także inne główne rodzaje produktu. W związku z tym podmioty objęte próbą uznano za reprezentatywne, również ze względu na fakt, iż stanowiły one około 52 % całkowitej produkcji unijnej i około 49 % całkowitej sprzedaży na rynku unijnym, a także charakteryzowały się zróżnicowaną lokalizacją geograficzną. Fakt, że jeden z wielu różnych rodzajów produktu nie był produkowany przez objętych próbą producentów unijnych, nie zmienia tego wniosku.
6.2. Kontrola wyrywkowa importerów mająca zastosowanie do obu dochodzeń
(26)
W celu podjęcia decyzji o konieczności zastosowania kontroli wyrywkowej i ewentualnego dokonania doboru próby Komisja wezwała importerów niepowiązanych do przedłożenia informacji określonych w obu zawiadomieniach o wszczęciu.
(27)
Mając na uwadze fakt, że tylko dwóch niepowiązanych importerów odpowiedziało na formularz dotyczący doboru próby, uznano, że dobór próby nie był konieczny.
6.3. Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących w ChRL mająca zastosowanie do obu dochodzeń
(28)
W celu podjęcia decyzji o konieczności zastosowania kontroli wyrywkowej i ewentualnego dokonania doboru próby Komisja zwróciła się do wszystkich producentów eksportujących w ChRL o udzielenie informacji określonych w zawiadomieniach o wszczęciu. Poza tym Komisja zwróciła się do Stałego Przedstawicielstwa ChRL przy UE o zidentyfikowanie pozostałych producentów eksportujących, którzy mogliby być zainteresowani udziałem w dochodzeniu, lub skontaktowanie się z nimi, jeżeli tacy producenci istnieją.
(29)
Ośmiu producentów eksportujących z państwa, którego dotyczy postępowanie, przedstawiło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie ich do próby. Zgodnie z art. 27 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego oraz art. 17 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego Komisja dobrała próbę złożoną z trzech producentów eksportujących na podstawie największej reprezentatywnej wielkości wywozu, jaką można było rozsądnie zbadać w dostępnym czasie. Zgodnie z art. 27 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego i art. 17 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego wszyscy znani producenci eksportujący oraz władze państwa, których dotyczy postępowanie, zostali poproszeni o przedstawienie uwag na temat tymczasowego doboru próby. Nie otrzymano żadnych uwag. W związku z tym Komisja podjęła decyzję o zachowaniu proponowanej próby, a wszystkie zainteresowane strony powiadomiono o ostatecznym doborze próby.
(30)
Próba producentów eksportujących lub grup producentów eksportujących obejmuje następujące podmioty:
-
Chongqing Polycomp International Corporation („CPIC”)
-
Jiangsu Changhai Composite Materials Holding Co., Ltd („OCH”) i powiązane przedsiębiorstwa; Changzhou New Changhai Fiberglass Co., Ltd („NCH”) i Changzhou Tianma Group Co., Ltd („Tianma”). Te trzy przedsiębiorstwa określa się jako „Jiangsu Changhai Group”;
-
Jushi Group Co. Ltd i powiązane przedsiębiorstwa; Jushi Group Chengdu Co., Ltd oraz Jushi Group Jiujiang Co., Ltd. Te trzy przedsiębiorstwa określa się jako „Jushi Group”.
(31)
Z odpowiedzi na formularze dotyczące doboru próby wynikało, że próba obejmowała 78 % całkowitej sprzedaży eksportowej z ChRL do Unii w OD.
7. Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu i wizyty weryfikacyjne
(32)
Komisja przesłała kwestionariusze do rządu ChRL, wszystkich objętych próbą chińskich producentów eksportujących, którzy wystąpili z takim wnioskiem, jak również do objętych próbą producentów, użytkowników i stowarzyszeń handlowych w UE, którzy zgłosili się w terminie określonym w obu zawiadomieniach o wszczęciu.
(33)
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od rządu ChRL, od trzech objętych próbą chińskich producentów eksportujących, od trzech producentów unijnych objętych próbą, od 14 użytkowników oraz od dwóch importerów niepowiązanych. Jednakże odpowiedź jednego z użytkowników była niewystarczająca, co uniemożliwiło Komisji przeprowadzenie miarodajnej analizy tych danych, pomimo wysłania kilku ponagleń.
(34)
Ponadto stowarzyszenie reprezentujące przemysł szklarski „Glass Alliance Europe” zgłosiło się jako zainteresowana strona w imieniu swoich członków i przedstawiło oświadczenie na piśmie.
(35)
Pisemne oświadczenia otrzymano również od kilku stowarzyszeń użytkowników, w szczególności od „Danish Wind Industry Association” (Duńskie Stowarzyszenie Przemysłu Energii Wiatrowej), „Danish Plastics Federation” (Duńska Federacja Producentów Tworzyw Sztucznych), a także od „Groupement de la Plasturgie Industrielle et des Composites (GPIC)” i od Siemens Wind Power AG.
(36)
Ponadto swoje uwagi przekazała Chińska Izba Gospodarcza ds. Przywozu i Wywozu Produktów Przemysłu Lekkiego i Rzemiosła (ang. China Chamber of Commerce for Import/Export of Light Industrial products & Arts-Crafts - „CCCLA”).
(37)
Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uważane za niezbędne w celu ustalenia występowania subsydiowania, powstałych szkód oraz interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne zgodnie z art. 16 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 26 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego odbyły się w siedzibie rządu ChRL oraz w siedzibach następujących przedsiębiorstw:
Producenci unijni:
-
3B Fibreglass SPRL, Belgia;
-
Owens Corning Fibreglass France, Francja;
-
Johns Manville Slovakia a.s., Słowacja.
Producenci eksportujący w ChRL:
-
Chongqing Polycomp International Corporation;
-
Jiangsu Changhai Composite Materials Holding Co., Ltd;
-
Changzhou New Changhai Fiberglass Co., Ltd;
-
Changzhou Tianma Group Co., Ltd;
-
Jushi Group Co., Ltd;
-
Jushi Group Chengdu Co., Ltd;
-
Jushi Group Jiujiang Co., Ltd.
Przedsiębiorstwa handlowe powiązane z producentami eksportującymi z siedzibą w ChRL:
-
China National Building Materials and Equipment Import and Export Corporation („CMBIE”);
-
China National Building Materials International Corporation („CNBMIC”).
Przedsiębiorstwa handlowe powiązane z producentami eksportującymi z siedzibą w UE:
-
Jushi Italia Srl;
-
Jushi Spain SA;
-
Jushi France SAS.
Importerzy niepowiązani:
-
Helm AG, Niemcy.
Użytkownicy:
-
Basell Polyolefine, Niemcy;
-
DSM, Niderlandy;
-
DuPont de Nemours, Belgia;
-
Exel Composites, Belgia;
-
Fiberline Composites, Dania;
-
Formax, Zjednoczone Królestwo;
-
Polyone, Niemcy;
-
Vestas Wind Systems, Dania.
(38)
Rząd ChRL stwierdził, w skrócie, że jego prawo do obrony w odniesieniu do dostępu do dokumentów udostępnionych zainteresowanym stronom do wglądu zostało naruszone, ponieważ w niepoufnej wersji dokumentacji brakowało informacji bez podania „ważnej przyczyny” lub brakowało wystarczająco szczegółowych streszczeń lub, w wyjątkowych przypadkach, nie podano powodów, dla których nie udostępniono streszczenia nieopatrzonego klauzulą poufności.
(39)
Komisja uznała, że niepoufna wersja dokumentacji udostępniona zainteresowanym stronom do wglądu zawierała wystarczające informacje, aby umożliwić zainteresowanym stronom zbadanie danych, które zostały wykorzystane przez Komisję w jej analizie i w związku z tym zarzut ten został uznany za bezpodstawny. Rząd ChRL została poinformowany o powodach, dla których Komisja uznała, że zarzuty były bezpodstawne.
(40)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń rząd ChRL oraz jeden producent eksportujący ponowili zarzut, że przepisy dotyczące poufności były stosowane w zbyt szerokim zakresie i zwrócili się z wnioskiem o ujawnienie rodzajów produktów sprzedawanych przez producentów unijnych, a także całkowitych ilości dla poszczególnych numerów kontrolnych produktu (PCN).
(41)
Komisja uważa, że nie doszło do naruszenia prawa do obrony, ponieważ wszyscy producenci eksportujący otrzymali szczegółowe dane dotyczące numerów kontrolnych produktów wytwarzanych przez objętych próbą producentów unijnych, w odniesieniu do których istnieje konkurencja z ChRL. W związku z tym zarzut ten został odrzucony.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1. Produkt objęty postępowaniem
(42)
Produkt, którego dotyczą oba dochodzenia, jest taki sam jak produkt określony w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 248/2011 i opisany w obydwu zawiadomieniach o wszczęciu, mianowicie nici cięte z włókien szklanych, o długości nieprzekraczającej 50 mm; niedoprzędy z włókien szklanych, z wyłączeniem niedoprzędów z włókien szklanych, które są impregnowane i powlekane i których straty podczas prażenia wynoszą więcej niż 3 % (zgodnie z normą ISO 1887); maty z włókien ciągłych szklanych z wyłączeniem mat z waty szklanej („produkt objęty postępowaniem” lub „produkty z włókien ciągłych szklanych”), obecnie objęte kodami CN 7019 11 00, ex 7019 12 00 and 7019 31 00 (ten ostatni zastąpił kod 7019 31 10 w dniu 1 stycznia 2014 r.) i pochodzące z ChRL.
(43)
Produkt objęty postępowaniem jest surowcem stosowanym najczęściej do wzmacniania żywic termoplastycznych i termoutwardzalnych w przemyśle materiałów kompozytowych. Wzmocnione w ten sposób materiały kompozytowe (tworzywa sztuczne wzmocnione włóknem ciągłym szklanym) są stosowane w wielu gałęziach przemysłu, takich jakich: przemysł samochodowy, elektryczny/elektroniczny, produkcja śmigieł silników wiatrowych, budownictwo, produkcja rur i zbiorników, towarów konsumpcyjnych, lotnictwo i obronność itd.
(44)
Występują trzy podstawowe typy produktów z włókien ciągłych szklanych objętych niniejszym postępowaniem: nici cięte (11), niedoprzędy (12) i maty (13) (z wyłączeniem mat z waty szklanej). Dochodzenie wykazało, iż pomimo różnic w wyglądzie i możliwych różnic w zastosowaniach końcowych wszystkie wspomniane typy produktu objętego postępowaniem mają te same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne oraz są zasadniczo wykorzystywane do tych samych celów.
2. Wnioski o wykluczenie produktu
2.1. Kod CN 7019 31 90
(45)
Po opublikowaniu obu zawiadomień o wszczęciu CCCLA twierdziła, iż odnosiły się one do kodu CN 7019 31 10, natomiast skarżący odnosił się kodu CN 7019 31 00, który przestał istnieć. CCCLA twierdziła, że produkty poprzednio objęte kodem CN 7019 31 00 są obecnie sklasyfikowane pod dwoma różnymi kodami CN: 7019 31 10 (Maty z włókna szklanego z włókien ciągłych) i 7019 31 90 (Pozostałe maty z włókna szklanego). Mając na uwadze fakt, że obecne dochodzenia obejmują niektóre produkty z włókien ciągłych szklanych, CCCLA jest zdania, że produkty sklasyfikowane w ramach kodu CN 7019 31 90, a mianowicie „maty z włókien szklanych nieciągłych”, powinny zostać wykluczone z zakresu produktu objętego postępowaniem.
(46)
Argument ten jest bez znaczenia, ponieważ produkt ten nie jest produktem objętym postępowaniem w pierwszej kolejności.
(47)
Skarżący odnosił się do kodu CN ex 7019 31 00 i wyraźnie stwierdził, że maty z wełny szklanej (tj. inne maty lub maty z włókien szklanych nieciągłych) są wyłączone. Dlatego też adnotacja „ex” poprzedza kod CN.
(48)
Oba zawiadomienia o wszczęciu zostały opublikowane w grudniu 2013 r. i zawierają sformułowanie „obecnie objęte kodami CN […] 7019 31 10”. Biorąc pod uwagę fakt, że od dnia 1 stycznia 2012 r. produkty poprzednio objęte kodem CN 7019 31 00 zostały podzielone na dwie kategorie (kody CN 7019 31 10 i 7019 31 90), zawiadomienie o wszczęciu nie zawiera sformułowania „maty z włókien szklanych nieciągłych”, ponieważ zawiera stwierdzenie „obecnie objęte kodami CN […] 7019 31 10”.
(49)
Jednak niniejsze rozporządzenie zawiera sformułowanie „obecnie objęte kodami CN […] 7019 31 00” jako że oba kody CN 7019 31 10 i CN 7019 31 90 zostały ponownie połączone od dnia 1 stycznia 2014 r., ze względu na fakt, że zakres kodu CN 7019 31 90 pozostawał w praktyce pusty (pozostałe maty z włókna szklanego czyli maty z waty szklanej były raczej klasyfikowane pod kodem CN 7019 39 00).
(50)
W związku z powyższym wniosek o wyłączenie kodu CN 7019 31 90 nie jest istotny.
2.2. Niedoprzędy teksturowane
(51)
Jeden z użytkowników wystąpił z wnioskiem o wykluczenie niedoprzędów teksturowanych (14) z zakresu produktu objętego postępowaniem, argumentując, że unijne zakłady wytwarzające włókna ciągłe szklane nie produkują niedoprzędów.
(52)
Ustalono jednak, że trzy przedsiębiorstwa w Unii produkowały niedoprzędy teksturowane i posiadały wystarczające moce produkcyjne, aby zaspokoić potrzeby rynku. Dochodzenia wykazały, iż pomimo możliwych różnic w zastosowaniach końcowych wszystkie wspomniane typy produktu objętego postępowaniem mają te same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne oraz są wykorzystywane zasadniczo do tych samych celów. Wniosek o wykluczenie niedoprzędów teksturowanych z zakresu produktu zostaje zatem odrzucony.
(53)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń rząd ChRL twierdził, że niedoprzędy teksturowane powinny zostać wyłączone, ponieważ (i) tylko jeden producent unijny dostarczał niedoprzędy teksturowane na rynek w ograniczonych ilościach i że w związku z tym jakikolwiek przywóz takich produktów nie mógł wyrządzić szkody przemysłowi unijnemu, (ii) niedoprzędy teksturowane różnią się od zwykłych niedoprzędów, gdyż te ostatnie mają większą kierunkową wytrzymałość charakterystyczną dla profili kompozytowych poddanych prasowaniu ciągłemu, a także różni się ich proces produkcji oraz (iii) w przeciwieństwie do tego, co uczyniono w pierwotnym dochodzeniu antydumpingowym w odniesieniu do przędz, Komisja uważa, że ograniczona substytucyjność nie jest znaczącym czynnikiem, który umożliwiłby wykluczenie niedoprzędów teksturowanych.
(54)
W odniesieniu do pierwszego argumentu Komisja przypomina, że jest wielu producentów w Unii, którzy są w stanie zaspokoić potrzeby rynkowe na niedoprzędy teksturowane, nawet jeżeli tylko jeden z nich obecnie prowadzi sprzedaż tego rodzaju produktu. Argument rządu ChRL, mówiący o tym, że tylko jeden producent unijny w rzeczywistości dokonuje sprzedaży produktu jest raczej wskaźnikiem szkody, ponieważ oznacza, że użytkownicy przestawili się na kupowanie tego produktu od dostawców spoza Unii, w szczególności z ChRL.
(55)
W odniesieniu do drugiego argumentu proces produkcyjny niedoprzędów teksturowanych jest identyczny z procesem produkcji „zwykłych” niedoprzędów, z wyjątkiem jednego dodatkowego etapu polegającego na wdmuchiwaniu powietrza wewnątrz niedoprzędów, który wymaga jedynie względnie niedrogiego dodatkowego sprzętu i nie ma wpływu na podstawowe właściwości techniczne i fizyczne produktu. Niedoprzędy teksturowane wydają się jedynie być gęstsze niż „zwykłe” niedoprzędy.
(56)
W odniesieniu do trzeciego argumentu Komisja zastosowała takie samo podejście, jak w poprzednim dochodzeniu, gdy niedoprzędy teksturowane zostały również objęte zakresem produktu objętego postępowaniem, a wniosek o ich wyłączenie został odrzucony. Nie przedstawiono argumentów, które mogłyby prowadzić do innego wniosku.
(57)
Wniosek o wykluczenie niedoprzędów teksturowanych z zakresu produktu zostaje zatem odrzucony.
2.3. Produkty przemysłu unijnego, wobec których nie istnieje konkurencja ze strony produktów z ChRL
(58)
Rząd ChRL wystąpił z wnioskiem o wykluczenie z zakresu produktu tych produktów, w odniesieniu do których przywóz z Chin nie stanowi konkurencji dla przemysłu unijnego (jak stwierdzono w nieobjętej klauzulą poufności wersji skargi antysubsydyjnej). Produkty, o których mowa, to nici cięte do zastosowań mokrych („WUCS”) i maty.
(59)
WUCS charakteryzują się ograniczonym okresem trwałości oraz wyższymi kosztami transportu związanymi z dodatkową zawartością wody. WUCS są jednak przedmiotem handlu na całym świecie. Dochodzenie wykazało, iż pomimo niektórych różnic w wyglądzie i możliwych różnic w zastosowaniach końcowych wszystkie wspomniane typy produktu objętego postępowaniem mają te same podstawowe właściwości fizyczne, chemiczne i techniczne oraz są wykorzystywane zasadniczo do tych samych celów. WUCS oraz maty, podobnie jak jakiekolwiek inne rodzaje produktu objętego postępowaniem, wykorzystywane są jako materiał wzmacniający. Ponadto twierdzenie rządu ChRL, że niektóre chińskie produkty z włókien ciągłych szklanych nie są jeszcze obecne w dużych ilościach na rynku unijnym nie wyklucza przyszłych zmian w zachowaniu przedsiębiorstw w odniesieniu do tych poszczególnych rodzajów wywożonych produktów. Wniosek o wykluczenie tych produktów z zakresu produktu zostaje zatem odrzucony.
(60)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń rząd ChRL twierdził, że: (i) tylko jeden producent unijny produkuje WUCS i że w związku z tym jakikolwiek przywóz tego produktu nie mógł wyrządzić szkody przemysłowi unijnemu, (ii) producenci unijni nie ponieśli żadnej szkody w odniesieniu do wyżej wymienionych produktów, ponieważ producenci unijni twierdzili w jawnej wersji skargi, że ich zysk w odniesieniu do tych produktów może wynieść powyżej 8 % - 10 %, (iii) WUCS charakteryzują się wyższą zawartością wody, ograniczonym okresem trwałości i innym procesem produkcji, w związku z tym różnią się pod względem fizycznym i chemicznym od zwykłych nici ciętych, oraz (iv) w przeciwieństwie do tego, co uczyniono w poprzednim dochodzeniu w odniesieniu do przędz, Komisja uważa, że ograniczona substytucyjność nie jest znaczącym czynnikiem, który umożliwiłby wykluczenie WUCS i mat.
(61)
Pierwszy argument został odrzucony, ponieważ kilku producentów unijnych dokonuje sprzedaży WUCS i w związku z tym przemysł unijny jest podatny na szkodę w przypadku tego rodzaju produktu.
(62)
W odniesieniu do drugiego argumentu fakt, że produkcja niektórych rodzajów produktu w pewnych okresach jest rentowna, nie jest wystarczającym powodem do wyłączenia ich z zakresu produktu. Ponadto WUCS są przywożone do Unii w znacznie mniejszych ilościach niż inne produkty z włókien ciągłych szklanych. Marża zysku dla tego jednego rodzaju produktu nie jest więc reprezentatywna w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem.
(63)
Jeżeli chodzi o trzeci argument, definicja produktu objętego postępowaniem nie opiera się na jego zawartości wody. Zatem większa zawartość wody w WUCS nie uzasadnia wykluczenia tego rodzaju produktu. Ponadto proces produkcji WUCS jest taki sam, jak w przypadku nici ciętych do zastosowań suchych (DUCS), z wyjątkiem ostatniego etapu produkcji, czyli procesu suszenia.
(64)
W odniesieniu do czwartego argumentu Komisja zastosowała takie samo podejście, jak w poprzednim dochodzeniu antydumpingowym, w którym WUCS również uwzględniono w zakresie produktu objętego postępowaniem. Nie przedstawiono argumentów, które mogłyby prowadzić do innego wniosku.
(65)
Wniosek o wykluczenie WUCS z zakresu produktu zostaje zatem odrzucony.
3. Produkt podobny
(66)
Podobne jak w poprzednim dochodzeniu antydumpingowym uznano, że produkt objęty postępowaniem oraz produkty z włókien ciągłych szklanych wytwarzane i sprzedawane na rynku krajowym w ChRL, a także produkty z włókien ciągłych szklanych wytwarzane i sprzedawane w Unii przez przemysł unijny mają te same podstawowe cechy fizyczne, chemiczne i techniczne oraz zastosowania. W związku z powyższym produkty te stanowią produkty podobne do celów obecnych dochodzeń w rozumieniu art. 1 ust. 4 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz art. 2 lit. c) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
C. SUBSYDIOWANIE
1. Wprowadzenie
(67)
W 12. planie pięcioletnim na rzecz krajowego rozwoju gospodarczego i społecznego Chińskiej Republiki Ludowej podkreślono strategiczną wizję rządu ChRL w zakresie rozwoju i promowania sektorów przemysłu o kluczowym znaczeniu, która obejmuje, między innymi, wytwarzanie produktów z włókien szklanych. W szczególności, rozdział 9 tego 12. planu pięcioletniego, dotyczący przekształcenia i modernizacji przemysłu wytwórczego zawiera następujące sformułowanie:
„Będziemy koncentrować się na rozwijaniu nowych materiałów, takich jak szkło fotowoltaiczne, ultracienkie szkło nośne, specjalne włókna szklane oraz specjalne materiały ceramiczne”
.
(68)
W sekcji 3 rozdziału 9 wyżej wymienionego planu dotycząca modernizacji technologicznej przedsiębiorstw stanowi się wyraźnie, że rząd ChRL „… będzie zachęcać przedsiębiorstwa, by rozwijały swoje możliwości opracowywania nowych produktów, zwiększały udział technologii oraz wartość dodaną swoich produktów, a także szybciej dokonywały ich aktualizacji i modernizacji.”
(69)
Ponadto w sekcji 1 rozdziału 10 tego planu zaznaczono, że:
„Nacisk na rozwój przemysłu nowych materiałów skupi się na nowych materiałach funkcjonalnych, zaawansowanych materiałach strukturalnych, wysokowydajnych włóknach, a także na wytworzonych z nich materiałach kompozytowych i podstawowych materiałach ogólnego zastosowania”
.
(70)
Znaczenie innowacji i nowych materiałów ogółem zostało wyraźnie podkreślone zarówno w „12. pięcioletnim programie na rzecz innowacji technologii przemysłowej”, jak i w „Krajowym długoterminowym planie rozwoju nauki i technologii (2006-2020)”.
(71)
Ponadto w „Katalogu wytycznych dotyczących restrukturyzacji przemysłowej z 2011 r.” (decyzja nr 9) wyraźnie wymienia się wśród sektorów promowanych „produkcję drutów z wykorzystaniem pieca do włókien ze szkła typu E […], rozwój i produkcję wysokowydajnych włókien szklanych i wytwarzanych z nich produktów”. Dodatkowo „Katalog wytycznych dla sektorów przemysłu korzystających z inwestycji zagranicznych”, zawierający wykaz sektorów, w których propagowane są inwestycje zagraniczne (15), odnosi się wyraźnie do wytwarzania produktów z włókien szklanych oraz specjalnych włókien szklanych.
(72)
Rząd ChRL twierdził, że powyższe plany zawierają jedynie wskazówki i nie są wiążące. Jednakże w 12. planie pięcioletnim stwierdzono wyraźnie, że jest on prawnie wiążący:
„Po jego zatwierdzeniu przez Ogólnochińskie Zgromadzenie Przedstawicieli Ludowych niniejszy plan ma moc prawną”
.
(73)
Po ujawnieniu ustaleń rząd ChRL twierdził, że produkt objęty postępowaniem obejmuje jedynie standardowe produkty z włókna szklanego („włókna ze szkła typu E”), natomiast nie obejmuje bardziej zaawansowanych technologicznie i wysokowydajnych produktów z włókien szklanych (włókna szklane specjalnego przeznaczenia - „włókna ze szkła typu S”). W związku z tym produkt objęty niniejszym dochodzeniem nie wchodzi w zakres sektorów promowanych, ponieważ promowana jest wyłącznie produkcja specjalnych rodzajów włókien szklanych lub włókien wysokowydajnych. Rząd ChRL powołuje się między innymi na 12. plan pięcioletni, który odnosi się wyłącznie do „włókien wysokowydajnych” i „specjalnych rodzajów włókien szklanych”.
(74)
Należy zauważyć po pierwsze, że produkt objęty postępowaniem to „niektóre produkty z włókien ciągłych szklanych”. Definicja produktu nie wprowadza rozróżnienia w zależności od tego, czy produkty są wykonane ze standardowych włókien szklanych (zwanych dalej „włóknami ze szkła typu E”) czy ze specjalnych włókien szklanych (zwanych dalej „włóknami ze szkła typu S”). Po drugie, żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła wniosku o wykluczenie niektórych rodzajów produktu, twierdząc, że specjalne włókna szklane nie powinny być objęte zakresem produktu. Po trzecie, rząd ChRL nie zakwestionował faktu, że zachęca on do rozwijania sektora „specjalnych włókien szklanych”. W istocie nawet standardowe produkty z włókna szklanego wymieniane są wśród produktów, dla których promowane są inwestycje zagraniczne (zob. motyw 71).
(75)
W każdym przypadku, nawet gdyby przyjąć, że rząd ChRL wspiera wyłącznie rozwój wysokowydajnych włókien szklanych (np. S-glass), w toku dochodzenia nie wykazano żadnego rozróżnienia między przemysłem produkującym standardowe włókna szklane, z jednej strony, a przemysłem produkującym specjalne włókna szklane, z drugiej strony. Wręcz przeciwnie, produkty z włókien szklanych są wytwarzane przez ten sam przemysł włókien szklanych niezależnie od tego, czy są one wykonane ze szkła typu E, czy też z wysokowydajnych włókien szklanych takich jak włókna ze szkła typu S. W tym kontekście Komisja stwierdziła w szczególności, że wszyscy objęci próbą chińscy producenci eksportujący wykorzystują w procesie produkcji zarówno standardowe włókna szklane (włókna ze szkła typu E), jak również wysokowydajne włókna szklane (np. włókna ze szkła typu S), oraz że nie istnieje mechanizm mający na celu ograniczenie wsparcia (w formie preferencyjnych pożyczek lub w formie przyznawania prawa do użytkowania gruntów) dla jednego z tych rodzajów produkcji. Wynika z tego, że w odniesieniu do wyraźnej zachęty do rozwijania wysokiej jakości produktów z włókien szklanych nie może (formalnie lub faktycznie) nie można wykluczyć podstawowego przemysłu włókien szklanych z ogólnej strategicznej polityki zachęcania przedsiębiorstw, by rozwijały swoje możliwości opracowywania nowych produktów, zwiększały udział technologii oraz wartość dodaną swoich produktów, a także szybciej dokonywały ich aktualizacji i modernizacji.
(76)
Z powyższego wynika, że twierdzenie, iż produkt objęty postępowaniem nie należy do produktów promowanych jest bezpodstawne i w związku z tym zostaje odrzucone.
(77)
Ponadto w „Decyzji Rady Państwowej nr 40 w sprawie promulgacji i wdrożenia »Tymczasowych przepisów w zakresie promowania dostosowania struktury przemysłowej«” (która wraz z „Tymczasowymi przepisami w zakresie promowania dostosowania struktury przemysłowej” nazywana jest dalej „decyzją nr 40”) stanowi się, że rząd ChRL będzie aktywnie wspierać rozwój różnych rodzajów przemysłu (16).
(78)
Chociaż decyzja nr 40 nie odnosi się wyraźnie do przemysłu włókien ciągłych szklanych ani, bardziej ogólnie, do sektora nowych materiałów, to jednak zobowiązuje wszystkie instytucje finansowe do zapewnienia wsparcia kredytowego jedynie dla promowanych projektów, a także przewiduje wdrożenie „innych polityk preferencyjnych w stosunku do popieranych projektów” (17). W związku z tym można stwierdzić, że przepisy decyzji nr. 40 miały zastosowanie do przemysłu włókien szklanych ciągłych.
(79)
Rząd ChRL twierdził, że z decyzji nr 40 wynika tylko to, że promowane sektory powinny otrzymywać wsparcie kredytowe „zgodnie z zasadami udzielania kredytów”, co nie oznacza, że takie wsparcie powinno odbywać się na zasadach preferencyjnych.
(80)
Dochodzenie wykazało jednak, że przedsiębiorstwa objęte próbą odnosiły korzyści płynące z polityki w zakresie udzielania pożyczek preferencyjnych. Istotnie, niektóre przedsiębiorstwa przynoszące straty nadal uzyskiwały finansowanie na preferencyjnych warunkach. W związku z tym Komisja odrzuca twierdzenie rządu ChRL, zgodnie z którym pożyczki dla sektora włókien ciągłych szklanych były udzielane „zgodnie z zasadami udzielania kredytów”. Kluczowe znaczenie wciąż ma fakt, że zgodnie z decyzją nr 40 wszystkie instytucje finansowe udzielają pożyczek sektorom promowanym, w tym sektorowi włókien ciągłych szklanych, oraz że wsparcie to jest w rzeczywistości udzielane na warunkach preferencyjnych.
(81)
Ponadto w dokumencie pt. „Zarys strategii krajowej w zakresie rozwoju naukowego i technologicznego w perspektywie średnio- i długoterminowej (na lata 2006-2020)” obiecuje się „zapewnić pierwsze miejsce finansowaniu polityki”, „zachęcać instytucje finansowe do udzielenia preferencyjnego wsparcia kredytowego na potrzeby ważnych krajowych projektów naukowych i technologicznych związanych z uprzemysłowieniem”, „zachęcać instytucje finansowe do udoskonalania i wzmacniania usług finansowych dla przedsiębiorstw zaawansowanych technologicznie” oraz „wprowadzić preferencyjne traktowanie podatkowe, aby promować rozwój przedsiębiorstw zaawansowanych technologicznie”.
(82)
Produkcja włókien ciągłych szklanych jest objęta zakresem definicji przedsiębiorstwa zaawansowanego technologicznie, o czym świadczy liczba producentów mających status przedsiębiorstw wykorzystujących nowe i zaawansowane technologie w ChRL. Dochodzenie wykazało faktycznie, że niektóre przedsiębiorstwa objęte próbą uzyskały certyfikaty przedsiębiorstw wykorzystujących zaawansowane i nowe technologie, które mogły korzystać z preferencyjnego traktowania określonego w dokumencie pt. „Zarys strategii krajowej w zakresie rozwoju naukowego i technologicznego w perspektywie średnio- i długoterminowej (na lata 2006-2020)”, o którym mowa powyżej.
2. Odmowa współpracy i wykorzystanie dostępnych faktów
2.1. Zastosowanie przepisów art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego wobec jednego producenta eksportującego
(83)
Podczas wizyty weryfikacyjnej w jednym z przedsiębiorstw w ChRL ustalono, że przedsiębiorstwo zastąpiło skontrolowane sprawozdanie finansowe, które zostało pierwotnie przedłożone Komisji w odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu dotyczącym środków antysubsydyjnych. Przedsiębiorstwo nie ujawniło dobrowolnie tej informacji, a istnienie innego skontrolowanego sprawozdania finansowego wykryto dopiero w momencie, gdy przedsiębiorstwo zostało poproszone o dostarczenie oryginału sprawozdania finansowego. Ponadto to nowe sprawozdanie zostało udostępnione wyłącznie w języku chińskim. Ponieważ istnienie dwóch różnych sprawozdań finansowych jest niezgodne z Międzynarodowymi Standardami Rewizji Finansowej (standard nr. 560 dotyczący „późniejszych zdarzeń”), zespół weryfikacyjny podkreślił, że jest to poważny problem, gdyż wzbudza wątpliwości dotyczące wiarygodności przedłożonych sprawozdań finansowych. Przedsiębiorstwo wyjaśniło, że skontrolowane sprawozdanie finansowe pierwotnie przedłożone w odpowiedzi na kwestionariusz zawierało błędy, w związku z czym zostało zastąpione nową wersją sporządzoną przez tę samą firmę audytorską, a następnie zostało antydatowane i ponownie wydane z tym samym numerem porządkowym co oryginalne sprawozdanie finansowe, które zostało zniszczone.
(84)
W następstwie wizyty weryfikacyjnej oraz po przetłumaczeniu „drugiego” zestawu sprawozdań finansowych Komisja wysłała pismo do przedmiotowego przedsiębiorstwa przedstawiające konkretne i szczegółowe powody, dla których uznała, że niektóre z danych dostarczonych w kwestionariuszu nie mogły zostać uznane za zweryfikowane. Przedsiębiorstwo zostało poinformowane, że Komisja może oprzeć swoje ustalenia na dostępnych faktach zgodnie z art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego i uzyskało możliwość przedstawienia uwag.
(85)
Przedsiębiorstwo przedstawiło swoje uwagi zarówno na piśmie, jak i podczas przesłuchania z udziałem rzecznika praw stron. Z udzielonych odpowiedzi wynikało, że istnieje jeszcze inne (trzecie) skontrolowane sprawozdanie finansowe (w formacie przewidzianym dla spółek notowanych na giełdzie). Mimo że nie ustalono istotnych różnic między „drugim” i „trzecim” sprawozdaniem, to ostatnie było jednak dużo bardziej szczegółowe i wyczerpujące. Podczas wizyty weryfikacyjnej sprawozdanie zostało już wydane i było w posiadaniu przedsiębiorstwa podczas wizyty weryfikacyjnej, jednak o istnieniu tego trzeciego sprawozdania finansowego również nie poinformowano Komisji w odpowiednim czasie w trakcie weryfikacji (18). W przeciwieństwie do innych sprawozdań finansowych, ta „trzecia” wersja wymieniała wyraźnie i szczegółowo wszystkie subsydia (wraz z ich podstawą prawną), które przedsiębiorstwo otrzymało w OD. W związku z tym zbadanie tego sprawozdania finansowego byłoby bardzo przydatne podczas wizyty weryfikacyjnej w celu sprawdzenia wszystkich przedłożonych informacji na temat poszczególnych programów subsydiów, z których korzystało to przedsiębiorstwo.
(86)
Skontrolowane sprawozdanie finansowe jest podstawowym dokumentem umożliwiającym Komisji przeprowadzenie właściwej weryfikacji informacji dostarczonych przez przedsiębiorstwo w odniesieniu do, między innymi, dotacji, pożyczek, praw użytkowania gruntów, odroczeń podatkowych itp.
(87)
Jak wskazano powyżej, przedsiębiorstwo to nie współpracowało, co stanowiło poważną przeszkodę dla zapewnienia właściwej weryfikacji informacji przekazanych Komisji, która nie mogła w związku z tym odpowiednio zweryfikować otrzymanych informacji dotyczących, między innymi, poziomu subsydiów otrzymanych przez to przedsiębiorstwo. W związku z tym Komisja nie mogła dokonać wystarczająco dokładnych ustaleń, w szczególności w odniesieniu do poziomu otrzymanych subsydiów.
(88)
Uznaje się, że przedsiębiorstwo przekazało wprowadzające w błąd informacje i nie współpracowało w sposób właściwy. W związku z tym Komisja postanowiła zastosować przepisy art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Ponieważ przedsiębiorstwo to jest częścią grupy, przepisy art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego miały zastosowanie do całej grupy.
(89)
Niemniej jednak, podobnie jak w przypadku ustalenia poziomu subsydiowania w odniesieniu do grupy, Komisja skorzystała z rzeczywistych danych dwóch przedsiębiorstw wchodzących w skład grupy, które w pełni współpracowały w obu dochodzeniach i których informacje zostały uznane za wiarygodne w odniesieniu do ich poziomu subsydiowania. Jeżeli chodzi o przedsiębiorstwo wchodzące w skład tej grupy, które przedstawiło wprowadzające w błąd informacje, poziom subsydiowania został ustalony na podstawie dostępnych faktów. Przy ustalaniu poziomu subsydiowania w odniesieniu do tego podmiotu prawnego, Komisja wykorzystała dostępne dane dotyczące najwyższego poziomu subsydiowania ustalonego dla każdego programu subsydiowania w odniesieniu do każdego z podmiotów prawnych należących do objętych próbą przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw, o których mowa w motywie 30 i które w pełni współpracowały podczas dochodzenia.
(90)
Po ujawnieniu ustaleń skarżący twierdził, że metodyka zastosowana do obliczenia poziomu subsydiowania przedmiotowej grupy nie była prawidłowa. Według skarżącego margines subsydiowania grupy powinien być znacznie wyższy ze względu na fakt, iż jest on sumą najwyższych marginesów subsydiowania w odniesieniu do każdego programu subsydiowania dla każdego z przedsiębiorstw współpracujących.
(91)
Argument ten opiera się na nieporozumieniu. Metodyka użyta do obliczenia poziomu subsydiowania, o której mowa w motywie 89 powyżej, została zastosowana wyłącznie wobec przedsiębiorstwa (wchodzącego w skład grupy), które dostarczyło informacje wprowadzające w błąd, a nie wobec grupy jako całości. Argument ten został zatem odrzucony.
(92)
Przedsiębiorstwo, które przedstawiło wprowadzające w błąd informacje, nie dokonywało wywozu produktu objętego postępowaniem. Wywóz produktu objętego postępowaniem był dokonywany w ramach grupy przez jedno z przedsiębiorstw powiązanych z przedmiotowym przedsiębiorstwem. Przedsiębiorstwo powiązane współpracowało jednak w pełni w obu dochodzeniach i dostarczyło wiarygodne informacje na temat cen eksportowych grupy. W związku z tym przedłożone przez nie informacje zostały wykorzystane w ostatecznych ustaleniach Komisji w tym postępowaniu.
(93)
Po ujawnieniu ustaleń przedmiotowy producent eksportujący twierdził, że Komisja popełniła błąd stosując przepisy art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
(94)
Twierdził on po pierwsze, że w wysłanym do niego piśmie, w którym Komisja przedstawiła szczegółowo powody proponowanego zastosowania przepisów art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, Komisja nie stwierdziła, że nie mogła sprawdzić informacji dotyczących otrzymywanych subsydiów. W związku z tym, jego zdaniem, Komisja nie może opierać się na tej argumentacji w swoich ostatecznych wnioskach, ponieważ przedsiębiorstwo nie miało możliwości ustosunkowania się do tego argumentu.
(95)
Twierdzenia tego nie można zaakceptować. W swoim piśmie Komisja stwierdziła wyraźnie, że „nie może stwierdzić, że informacje dotyczące poziomu subsydiów otrzymywanych przez [przedsiębiorstwo] zostały zweryfikowane”. W każdym przypadku przedsiębiorstwo to zostało w pełni poinformowane o powodach zastosowania ustaleń opartych na najlepszych dostępnych faktach w dokumencie zawierającym ostateczne ustalenia; przedsiębiorstwo miało także możliwość przedstawienia uwag w tej sprawie i z tej możliwości skorzystało.
(96)
Przedmiotowy producent eksportujący twierdził po drugie, że nawet jeżeli Komisja miałaby zastosować przepisy art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, nie powinna wykorzystywać danych innych przedsiębiorstw jako podstawy do określenia poziomu subsydiowania, ale powinna raczej opierać się na rzeczywistym zestawie skontrolowanych sprawozdań finansowych tego przedsiębiorstwa, ponieważ zawiera on „najbardziej odpowiednie” i „najbardziej właściwe” informacje dotyczące jego poziomu subsydiowania.
(97)
Jak wyjaśniono w motywach 83-88 powyżej, Komisja ma poważne wątpliwości co do wiarygodności przedłożonych sprawozdań finansowych i w związku z tym nie może powoływać się na nie w celu sprawdzenia poziomu subsydiowania w przypadku różnych planów lub programów subsydiów, takich jak pożyczki preferencyjne i prawa do użytkowania gruntów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia. Wiarygodne, skontrolowane sprawozdania finansowe mają istotnie podstawowe znaczenie dla sprawdzenia dokładności i kompletności informacji uzyskanych z innych źródeł. W związku z tym Komisja musiała wykorzystać najlepsze dostępne fakty w celu ustalenia poziomu subsydiowania. W tym przypadku były to zweryfikowane informacje na temat obowiązujących programów subsydiów uzyskane od innych współpracujących podmiotów. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.
(98)
Przedmiotowe przedsiębiorstwo twierdziło również, że Komisja błędnie zastosowała międzynarodowe standardy rachunkowości („MSR”) jako kryterium odrzucenia zestawu zbadanych sprawozdań finansowych. Zdaniem tego przedsiębiorstwa należy dokonać rozróżnienia między rolą zestawu zbadanych sprawozdań finansowych, a znaczeniem MSR podczas oceny traktowania na zasadach rynkowych w postępowaniach antydumpingowych, z jednej strony, oraz postępowaniach antysubsydyjnych, z drugiej strony. Naruszenie MSR nie może stanowić podstawy do zastosowania przepisów art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
(99)
Komisja zauważa, że naruszenie międzynarodowych standardów rachunkowości, które wykazano w toku dochodzenia, nie jest samo w sobie powodem do zastosowania przepisów art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Powodem tym był fakt, że przedmiotowe przedsiębiorstwo przekazało Komisji różne wersje zestawu skontrolowanych sprawozdań finansowych, które budzą wątpliwości co do ich wiarygodności i, w związku z tym, Komisja doszła do wniosku, że inne informacje dotyczące poziomu subsydiowania nie mogły zostać zweryfikowane. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.
(100)
Przedsiębiorstwo to twierdziło również, że zastosowana przez Komisję metodyka obliczania jego marginesu subsydiowania, która polegała na przyjęciu najwyższej stawki cła wyrównawczego, jaki ustalono w przypadku każdego programu w odniesieniu do każdego ze współpracujących podmiotów prawnych (a nie każdej grupy), była nieuzasadniona. Zdaniem tego przedsiębiorstwa metodyka ta jest błędna, ponieważ przedsiębiorstwa należące do tej samej grupy mogą zdecydować o skoncentrowaniu subsydiów na rzecz jednego szczególnego podmiotu, z korzyścią dla całej grupy.
(101)
Jak wyjaśniono w motywie 89, przy obliczaniu poziomu subsydiowania w ramach grupy Komisja korzystała z rzeczywistych danych dotyczących dwóch innych przedsiębiorstw należących do grupy, które współpracowały w obydwu postępowaniach przy obliczaniu poziomu subsydiowania w odniesieniu do całej grupy. Wykorzystanie dostępnych faktów miało miejsce wyłącznie w przypadku jednego podmiotu prawnego należącego do grupy, który dostarczył wprowadzające w błąd informacje W celu ustalenia poziomu subsydiowania podmiotu prawnego w ramach grupy Komisja stwierdziła, że najbardziej odpowiednie będzie oparcie obliczeń na tym samym poziomie w strukturze organizacyjnej oraz przyjęcie najwyższego ustalonego poziomu subsydiowania dla wszystkich podmiotów prawnych (w ramach tej grupy w stosownych przypadkach) należących do przedsiębiorstw lub grup przedsiębiorstw objętych próbą. W związku z powyższym argument ten został odrzucony.
2.2. Zastosowanie przepisów art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego wobec banków państwowych
(102)
Żadnego z banków państwowych w ChRL nie podjął się współpracy z Komisją. Banki te zostały zaproszone do dostarczenia niezbędnych informacji do celów dochodzenia antysubsydyjnego poprzez wypełnienie kwestionariusza. W związku z tym Komisja powiadomiła rząd ChRL, że rozważa możliwość oparcia swoich ustaleń na dostępnych faktach zgodnie z art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w odniesieniu do informacji dotyczących banków państwowych.
(103)
W odpowiedzi na pismo Komisji, a następnie po ujawnieniu ustaleń rząd ChRL zakwestionował zastosowanie art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w odniesieniu do informacji, o które zwrócono się do banków państwowych. Zdaniem rządu ChRL dostarczył on w trakcie dochodzenia znaczną część przedmiotowych informacji. Komisja stwierdziła jednak, że informacje te nie mogą w pełni zastąpić odpowiedzi banków państwowych na szczegółowe pytania zawarte w kwestionariuszach. Rząd ChRL nie zakwestionował faktu, że banki państwowe nie udzieliły odpowiedzi na kwestionariusz, ani faktu, że banki te są własnością państwa. W związku z tym Komisja musiała oprzeć swoje ustalenia dotyczące banków państwowych na dostępnych faktach.
3. Programy objęte dochodzeniem
(104)
Komisja przesłała kwestionariusze do rządu ChRL, w tym kwestionariusze dla banków państwowych, oraz do objętych próbą producentów eksportujących, prosząc o informacje dotyczące programów, które rzekomo obejmowały przyznawanie subsydiów dla przemysłu włókien ciągłych szklanych. Dochodzeniem objęto następujące programy:
a)
pożyczki udzielane zgodnie z polityką preferencyjną, gwarancje i ubezpieczenia na rzecz przemysłu włókien ciągłych szklanych:
-
pożyczki udzielane zgodnie z polityką preferencyjną
-
programy subsydiowania kredytów eksportowych
-
gwarancje i ubezpieczenia eksportowe dla nowych materiałów
-
korzyści związane z dostępem do spółek holdingowych typu offshore oraz ze spłatą pożyczek przez rząd
b)
programy dotacji:
-
subsydia na rozwój w ramach programów „famous brands” i „China world top brands”
-
dotacje rządu centralnego
-
dotacje podmiotów rządowych na szczeblu regionalnym i lokalnym
-
fundusze na zewnętrzny rozwój przemysłu w prowincji Guangdong
c)
dostarczanie zasobów przez rząd za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia
-
dostarczanie energii przez rząd
-
dostarczanie wody przez rząd
-
dostarczanie surowców przez rząd
-
przyznawanie przez rząd gruntów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia
d)
programy zwolnień i ulg w zakresie podatku dochodowego oraz innych podatków bezpośrednich
-
program „Two Free, Three Half” (bez podatku przez dwa lata, połowa podatku przez trzy lata) dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym
-
ulga w zakresie podatku dochodowego dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym zorientowanych na wywóz
-
korzyści w zakresie podatku dochodowego dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym na podstawie ich położenia geograficznego
-
lokalne programy zwolnień i ulg w zakresie podatku dochodowego kierowane do wydajnych przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym
-
ulgi podatkowe dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym nabywających urządzenia produkcji chińskiej
-
odliczenia od podatku za badania i rozwój dokonywane przez przedsiębiorstwa z kapitałem zagranicznym
-
zwroty podatkowe za reinwestycje zysków przez przedsiębiorstwa z kapitałem zagranicznym w przedsiębiorstwa zorientowane na wywóz
-
preferencyjne programy podatkowe dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym uznawanych za przedsiębiorstwa wykorzystujące zaawansowane lub nowe technologie
-
ulgi podatkowe dla przedsiębiorstw wykorzystujących zaawansowane lub nowe technologie zaangażowanych w wyznaczone projekty
-
preferencyjna polityka podatkowa w zakresie podatku dochodowego wobec przedsiębiorstw z regionu północno-wschodniego
-
programy podatkowe w prowincji Guangdong
-
zwolnienia z opodatkowania dywidend wypłacanych między kwalifikującymi się przedsiębiorstwami będącymi rezydentami
-
obniżone stawki podatku od osób prawnych
e)
Programy w zakresie podatków pośrednich i należności celnych przywozowych:
-
zwolnienia z VAT dla przywożonych urządzeń
-
obniżki podatku VAT dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym nabywających urządzenia produkcji chińskiej
-
zwolnienia z podatku VAT i opłat celnych na zakup środków trwałych w ramach „Foreign Trade Development Programme” (programu rozwoju handlu zagranicznego)
4. Pożyczki udzielane zgodnie z polityką preferencyjną oraz inne instrumenty finansowe, gwarancje i ubezpieczenia
4.1. Pożyczki preferencyjne
a) Wprowadzenie
(105)
Ustalenia w odniesieniu do banków państwowych zostały dokonane na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, jak wyjaśniono w sekcji C.2.2.
b) Podstawa prawna
(106)
W ChRL pożyczki preferencyjne przewidziane są w następujących przepisach prawa: Ustawa ChRL o bankach komercyjnych („ustawa bankowa”) z 2003 r., Zasady ogólne dotyczące pożyczek opublikowane przez Ludowy Bank Chin („LBCh”) w dniu 28 czerwca 1996 r. i decyzja nr 40 Rady Państwa.
c) Ustalenia wynikające z dochodzenia
Występowanie subsydiowania
(107)
Chociaż władze ChRL przedłożyły jedynie ograniczone informacje dotyczące posiadania udziałów w bankach/własności banków w ChRL, w toku dochodzenia ustalono na podstawie dostępnych faktów, że cechą charakterystyczną chińskiego rynku finansowego jest znaczący wpływ oraz kontrola ze strony rządu. Analizując kwestię tego, czy banki posiadają władzę publiczną, wykonują ją lub władza ta została im powierzona (tj. czy są organami publicznymi), Komisja wykorzystała wszystkie dostępne informacje dotyczące nie tylko tego, czy banki są własnością państwa, lecz także innych aspektów, takich jak obecność przedstawicieli rządu w zarządzie, kontrola działalności banku oraz wywieranie wpływu ze strony rządu, realizowanie polityki lub interesów rządu oraz tego, czy podmioty bankowe założono na podstawie statutu.
(108)
Na podstawie dostępnych informacji stwierdza się, że w ChRL banki będące w pełni własnością państwa, których zarząd jest zdominowany przez rząd ChRL, mają największy udział w rynku i są głównymi podmiotami na chińskim rynku finansowym. Banki państwowe podlegają również przepisom prawa, na mocy których mają między innymi obowiązek prowadzić swoją działalność kredytową zgodnie z potrzebami gospodarki krajowej, zapewniać wsparcie kredytowe promowanych projektów (19) lub priorytetowo traktować rozwój sektorów wykorzystujących zaawansowane i nowe technologie (20).
(109)
Kolejnym elementem świadczącym o zaangażowaniu rządu ChRL na chińskim rynku finansowym jest rola odgrywana przez LBCh w wyznaczaniu określonych ograniczeń w odniesieniu do sposobu ustalania i zmiany stóp procentowych (21). Od instytucji finansowych wymaga się oferowania oprocentowania pożyczek pozostającego w określonym zakresie w stosunku do referencyjnej stopy procentowej pożyczek LBCh. W przypadku pożyczek preferencyjnych stopy procentowe nie podlegają wzrostowi. Ograniczenia stóp procentowych pożyczek wraz z pułapami nałożonymi na oprocentowanie depozytów tworzą sytuację, w której banki mają zagwarantowany dostęp do taniego kapitału (z powodu regulacji oprocentowania depozytów) i są w stanie udzielać wybranym sektorom kredytów z korzystnym oprocentowaniem zgodnie z polityką rządową zlecającą bankom działanie w sposób szczególnie sprzyjający niektórym sektorom promowanym lub sektorom zaawansowanych technologii, takich jak przemysł włókien ciągłych szklanych.
(110)
Komisja starała się uzyskać od rządu ChRL wyjaśnienia w zakresie definicji i sformułowań zawartych w okólniku 251 oraz poprzedzających go przepisach (okólnik LBCh nr 250 w sprawie rozszerzenia przedziału dla zmiennej stopy procentowej pożyczek instytucji finansowych - YinFa [2003]). Jednakże jak wspomniano powyżej w sekcji C. 2.2, rząd ChRL nie dostarczył tych okólników. Rząd ChRL twierdził jednak, że okólnik 250 został uchylony na mocy okólnika 251 oraz, że dolny pułap oprocentowania kredytów został zniesiony począwszy od lipca 2013 r., w związku z czym nie występuje już zaangażowanie państwa w sektor bankowy.
(111)
Zniesienie dolnego pułapu oprocentowania kredytów nastąpiło jednak w okresie objętym dochodzeniem. W związku z tym LBCh miał wpływ na ustalanie stóp procentowych przez banki państwowe w odniesieniu do przeważającej części okresu objętego dochodzeniem. Ponadto dochodzenie nie ujawniło żadnych bezpośrednich skutków zniesienia dolnego pułapu oprocentowania dla pożyczek otrzymanych przez producentów objętych próbą. Dolny pułap oprocentowania obowiązujący w okresie objętym dochodzeniem nie jest w żadnym razie jedynym argumentem, na podstawie którego Komisja uznaje banki państwowe za organy publiczne.
(112)
Ustalenia poczynione w dochodzeniach antysubsydyjnych w sprawie paneli fotowoltaicznych (22) i szkła solarnego (23), w ramach których uznano, że w ChRL banki państwowe odgrywają rolę organów publicznych (zob. motywy 158-168 rozporządzenia dotyczącego paneli fotowoltaicznych oraz motyw 73 rozporządzenia dotyczącego szkła solarnego), stanowią również dostępne fakty w niniejszym dochodzeniu w odniesieniu do statusu organu publicznego banków państwowych. Fakty te można streścić w następujący sposób.
-
banki państwowe mają największy udział w rynku i są głównymi podmiotami na rynku ChRL;
-
na podstawie dostępnych faktów ustalono, że banki państwowe są kontrolowane przez rząd za pośrednictwem własności oraz kontroli administracyjnej nad ich działalnością komercyjną, w tym poprzez ustanawianie limitów w odniesieniu do stóp procentowych, które mogą oferować;
-
ustawa o bankach oraz inne przepisy ustawowe i wykonawcze zobowiązują banki do udzielania kredytów zgodnie z potrzebami gospodarki krajowej, zapewniania wsparcia kredytowego promowanym projektom oraz priorytetowego traktowania przedsiębiorstw wykorzystujących nowe i zaawansowane technologie.
(113)
Na podstawie powyższych elementów stwierdza się, że banki państwowe pełnią funkcje rządowe w imieniu rządu ChRL, a mianowicie zajmują się obowiązkowym promowaniem pewnych sektorów gospodarki zgodnie z planami rządowymi i dokumentami dotyczącymi polityki rządu. Wysoki stopień własności publicznej w bankach państwowych potwierdza, że banki te są kontrolowane przez rząd w ramach pełnienia przez nie funkcji publicznych. Rząd ChRL dysponuje znaczną kontrolą nad bankami państwowymi poprzez wszechobecne zaangażowanie rządu w sektorze finansowym oraz wymóg stosowania przez banki państwowe polityki rządu. Z tego względu banki państwowe uznaje się za organy publiczne, ponieważ posiadają władzę publiczną, wykonują ją lub władza ta została im powierzona.
(114)
Po ujawnieniu ustaleń rząd ChRL zakwestionował ten wniosek, twierdząc, że Komisja nie podała powodów uznania banków państwowych za organy publiczne. Komisja uznaje, że fakty przedstawione w powyższych motywach uzasadniają wniosek, iż banki państwowe są organami publicznymi.
(115)
Chociaż przeważająca większość pożyczek uzyskanych przez producentów eksportujących objętych próbą pochodziła od banków państwowych, dochodzenie wykazało, że niewielka ich część została udzielona przez banki prywatne. Komisja zbadała również, czy w ChRL rząd powierza lub nakazuje prywatnym bankom udzielanie preferencyjnych pożyczek producentom z sektora włókien ciągłych szklanych w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iv) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
(116)
W art. 34 ustawy bankowej stanowi się, że prywatnym bankom poleca się również „prowadzić działalność kredytową zgodnie z zapotrzebowaniem krajowej gospodarki i rozwojem społecznym oraz zgodnie z duchem polityki przemysłowej państwa” (24).
(117)
Dochodzenie wykazało, że w przypadku objętych próbą producentów eksportujących stopy procentowe stosowane przez banki państwowe oraz banki prywatne były ogólnie rzecz biorąc na bardzo zbliżonym poziomie. Oznacza to, że banki państwowe, które są głównymi podmiotami na rynku bankowym i kredytowym w ChRL, ustalają poziomy stóp procentowych, natomiast banki prywatne po prostu uzgadniają swoje stopy procentowe ze stopami ustalonymi przez banki państwowe (organy publiczne).
(118)
W związku z powyższym stwierdza się, że banki prywatne nie ustalają swoich stóp procentowych niezależnie od ingerencji państwa i że strategia udzielania pożyczek przez banki prywatne jest wyznaczana przez rząd ChRL.
(119)
Po ujawnieniu ustaleń rząd ChRL zakwestionował przedstawioną przez Komisję interpretację art. 34 ustawy bankowej, twierdząc że „Komisja przypisuje art. 34 znaczenie, którego w oczywisty sposób nie można mu przypisać”. Rząd ChRL zwrócił uwagę Komisji na inne artykuły ustawy bankowej, a konkretnie na art. 4, 5 i 7, których celem jest zagwarantowanie, aby kredyty były udzielane bez ingerencji i po przeprowadzeniu oceny kredytowej.
(120)
Komisja przyjmuje do wiadomości istnienie tych artykułów; uważa jednak, że powinny one być rozumiane i interpretowane w świetle przepisów art. 34. W tym względzie należy przypomnieć, że ani rząd ChRL, ani banki lub przedsiębiorstwa objęte próbą nie były w stanie wykazać, że kredytów tych udzielono bez ingerencji oraz po przeprowadzeniu odpowiedniej oceny kredytowej. Wręcz przeciwnie, dochodzenie wykazało, że jeden z producentów eksportujących ponosił straty, a mimo to uzyskiwał pożyczki z banku na normalnych warunkach, bez dodatkowej marży za ryzyko związane z jego trudną sytuacją finansową.
(121)
Komisja stwierdza zatem, że rząd powierzył lub nakazał bankom prywatnym zapewnianie preferencyjnego finansowania w podobny sposób jak w przypadku banków państwowych, a w związku z tym miał miejsce wkład finansowy w rozumieniu w art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iv) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
Specyficzność
(122)
Jeżeli chodzi o banki, które udzielały pożyczek współpracującym producentom eksportującym, większość z nich stanowią banki państwowe i ostatecznie kontrolowane przez rząd ChRL. Należały do nich główne banki komercyjne i realizujące politykę rządu w ChRL, takie jak: Chiński Bank Rozwoju (China Development Bank), Eksportowo-Importowy Bank Chiński (EXIM Bank), Chiński Bank Rolny (Agricultural Bank of China), Bank Chiński (Bank of China) Chiński Bank Budownictwa China Construction Bank i Chiński Bank Przemysłowo-Handlowy (Industrial and Commercial Bank of China).
(123)
Ponadto Komisja zauważa, że rząd ChRL kieruje preferencyjne kredyty do ograniczonej liczby gałęzi przemysłu. Przykładowo decyzja nr 40 stanowi, że rząd ChRL będzie aktywnie wspierać rozwój przemysłu nowych materiałów, a sektor włókien ciągłych szklanych uznawany jest za sektor przemysłu nowych materiałów. Ponadto wszystkim instytucjom finansowym poleca się zapewnienie wsparcia kredytowego jedynie promowanym projektom (w tej kategorii znajdują się projekty związane z włóknami ciągłymi szklanymi). Decyzja ta zawiera również obietnicę wdrażania „innych polityk preferencyjnych w stosunku do popieranych projektów”.
(124)
Rząd ChRL twierdził, że Komisja niesłusznie oparła się na decyzji nr 40, ponieważ produkt objęty postępowaniem nie jest sklasyfikowany jako promowany sektor. Ponadto, zdaniem rządu ChRL, nawet zakładając, że ten sektor przemysłu był promowany, zastosowanie decyzji nr 40 nie może w żadnym przypadku obejmować sektora przemysłu, który nie jest wymieniony w decyzji nr 9 („Katalog wytycznych dotyczących restrukturyzacji przemysłowej z 2011 r.”).
(125)
Objęci próbą producenci eksportujący należą do kategorii sektorów promowanych, jak ustalono powyżej (motywy 67-76), a także do kategorii sektorów wykorzystujących zaawansowane i nowe technologie. Ponadto, wbrew twierdzeniu rządu ChRL, specjalne włókna szklane i wytwarzane z nich produkty, a także piece do produkcji „włókien ze szkła typu E” są wyraźnie wymienione w rozdziale XII pkt 6 decyzji nr 9 (25). W związku z tym powyższa argumentacja została uznana za nieuzasadnioną.
Korzyść
(126)
Korzyść istnieje w zakresie, w jakim pożyczki rządowe lub pożyczki udzielane przez organy prywatne, którym rząd powierzył lub wyznaczył takie zadanie, są przyznawane na bardziej korzystnych warunkach niż warunki, jakie odbiorca mógłby faktycznie uzyskać na rynku.
Konieczność wykorzystania poziomu referencyjnego
(127)
Komisja próbowała weryfikować oceny ryzyka kredytowego sporządzane przez banki, które w OD pożyczyły środki pieniężne producentom eksportującym objętym próbą. Niektórzy z producentów eksportujących ponosili straty. Mimo to udało im się uzyskać pożyczki z banków o referencyjnym oprocentowaniu bez jakiejkolwiek marży za ryzyko związane z pogarszaniem się ich sytuacji finansowej. Komisja ma zatem powody, by wątpić, że pożyczki dla przedsiębiorstw z sektora włókien ciągłych szklanych oparte były na starannej ocenie ryzyka, oraz że ustalona w ten sposób stopa procentowa odzwierciedlała ryzyko finansowe.
(128)
Jak wyjaśniono powyżej, ponieważ pożyczki udzielane przez chińskie banki odzwierciedlają istotną interwencję rządu w sektorze bankowym i nie odzwierciedlają oprocentowania, jakie można uzyskać na funkcjonującym rynku bankowym, skonstruowano odpowiedni wskaźnik rynkowy przy użyciu metody opisanej poniżej. Ponadto w związku z odmową współpracy ze strony rządu ChRL Komisja oparła się również na dostępnych faktach w celu ustalenia odpowiedniej referencyjnej stopy procentowej.
(129)
Przy ustalaniu odpowiedniego poziomu referencyjnego dla pożyczek denominowanych w RMB za właściwe uważa się zastosowanie chińskich stóp procentowych dostosowanych w taki sposób, by odzwierciedlały normalne ryzyko rynkowe. W sytuacji, w której obecne warunki finansowe eksporterów określono jako warunki zakłóconego rynku pożyczek bankowych i w której brakuje wiarygodnych informacji od chińskich banków na temat pomiaru ryzyka i ustalania ratingów kredytowych, za konieczne uznano nieuwzględnianie zdolności kredytowej chińskich eksporterów jako wartości nominalnej, lecz zastosowanie marży w celu odzwierciedlenia potencjalnego wpływu chińskiego zakłóconego rynku na ich sytuację finansową.
(130)
To samo dotyczy pożyczek denominowanych w walutach obcych. Jako poziom referencyjny wykorzystano obligacje korporacyjne o odpowiednim nominale ocenione na BB, które wyemitowano w OD.
(131)
Jak wyjaśniono powyżej, zwrócono się zarówno do rządu ChRL, jak i do współpracujących producentów eksportujących o dostarczenie informacji na temat polityki kredytowej chińskich banków i sposobu przyznawania pożyczek producentom eksportującym. Nie uzyskano jednak takich informacji. W związku z powyższym, w świetle wspomnianego braku współpracy i wszystkich dostępnych faktów oraz zgodnie z przepisami art. 28 ust. 6 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego należy uznać, że wszystkie przedsiębiorstwa w Chinach uzyskałyby jedynie najwyższy stopień obligacji o „niskiej ocenie kredytowej” (ocena BB w Bloomberg), i zastosować odpowiednią premię przewidywaną w przypadku obligacji emitowanych przez przedsiębiorstwa z takim ratingiem do standardowego oprocentowania kredytów Ludowego Banku Chin.
(132)
W związku z tym w celu obliczenia referencyjnej stopy procentowej dla kredytów dla przedsiębiorstw objętych próbą w OD obliczono premię za ryzyko na podstawie różnicy między stopami oprocentowania obligacji emitowanych przez przedsiębiorstwa z ratingiem BB i stopami oprocentowania obligacji wyemitowanych przez spółki z ratingiem AAA (który jest ratingiem kredytowym dla obligacji emitowanych przez ChRL), zgodnie z ratingami Bloomberg. Wspomniana premia za ryzyko została następnie dodana do opublikowanych stóp procentowych LBCh dla obligacji o ratingu BB, biorąc pod uwagę czas trwania pożyczki.
(133)
Korzyść dla producentów eksportujących została obliczona jako różnica między kwotą odsetek faktycznie zapłaconych w OD przez przedmiotowe przedsiębiorstwa, a kwotami odsetek, które zostałyby zapłacone w przypadku zastosowania referencyjnej stopy procentowej. Korzyść ta została następnie ujęta jako odsetek łącznej kwoty obrotów każdego współpracującego producenta eksportującego.
(134)
Po ujawnieniu ustaleń rząd ChRL twierdził, że Komisja nie powinna była wykorzystywać poziomu referencyjnego do celów obliczania korzyści, gdyż pożyczki zostały udzielone na warunkach rynkowych i w związku z tym nie stanowiły żadnej korzyści.
(135)
Jak wyjaśniono w motywach 127-130, rynek kredytów bankowych w ChRL jest zakłócony, a zatem, zdaniem Komisji, odwołanie się do poziomu referencyjnego jest w pełni uzasadnione.
(136)
Ponadto rząd ChRL twierdził, że dokonany przez Komisję wybór tego konkretnego poziomu referencyjnego nie był wystarczająco uzasadniony.
(137)
Komisja uważa, że przy konstruowaniu odpowiedniego poziomu referencyjnego dla oprocentowania pożyczek właściwą metodą jest zastosowanie chińskich stóp procentowych dostosowanych w taki sposób, by odzwierciedlały normalne ryzyko rynkowe. W sytuacji, w której obecne warunki finansowe eksporterów określono jako warunki rynku zakłóconego i w której brakuje wiarygodnych informacji od chińskich banków na temat pomiaru ryzyka i ustalania ratingów kredytowych, za konieczne uznano zastosowanie marży w celu odzwierciedlenia potencjalnego wpływu chińskiego zakłóconego rynku na ich sytuację finansową.
d) Wnioski
(138)
Na podstawie ustaleń wynikających z dochodzenia Komisja stwierdza, że sektor produkcji włókien ciągłych szklanych w Chinach korzystał w OD z preferencyjnych pożyczek, zarówno ze strony banków państwowych, jak i ze strony banków prywatnych. Finansowanie sektora włókien ciągłych szklanych stanowi subsydium w rozumieniu podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, ponieważ:
(a)
ma miejsce finansowy wkład rządu, jak określono w art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i);
(b)
ma miejsce powierzanie i wyznaczanie zadań przez rząd, jak określono w art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iv); oraz,
(c)
w ten sposób zostaje przyznana korzyść (świadczenie), zgodnie z wymogami art. 3 pkt 2.
(139)
W świetle istnienia wkładu finansowego korzyści dla producentów eksportujących oraz specyficzności przedmiotowe subsydium uznaje się za stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
e) Obliczanie wysokości subsydiów
(140)
Artykuł 6 lit. b) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego stanowi, że korzyść związaną z pożyczkami preferencyjnymi oblicza się jako różnicę między kwotą odsetek zapłaconych a kwotą, którą należałoby zapłacić za porównywalną pożyczkę komercyjną, jaką firma mogłaby uzyskać na rynku. Jak stwierdzono powyżej, w przypadku braku jakiejkolwiek rzeczowej oceny ryzyka Komisja ustaliła rynkową stopę referencyjną dla porównywalnych pożyczek komercyjnych.
(141)
Korzyść obliczono w odniesieniu do OD jako różnicę między kwotą odsetek faktycznie zapłaconych w OD a kwotą odsetek, którą należałoby zapłacić w przypadku zastosowania stopy referencyjnej.
(142)
Jeden z producentów eksportujących twierdził, że przy obliczaniu korzyści Komisja wykorzystała błędną stopę procentową dla odsetek faktycznie zapłaconych przez to przedsiębiorstwo w przypadku jednej z pożyczek Wniosek ten przyjęto i Komisja skorygowała obliczenia. Zweryfikowane obliczenia nie miały jednak wpływu na ustalony margines subsydiowania.
(143)
Marginesy subsydiowania obliczone w oparciu o tę metodykę dla producentów eksportujących objętych próbą przedstawiają się następująco:
Pożyczki preferencyjne
Nazwa przedsiębiorstwa
Margines subsydiowania
Chongqing Polycomp International Corporation
6,3 %
Jiangsu Changhai Composite Materials Holding Co., Ltd (26)
2,6 %
Jushi Group Co., Ltd; Jushi Group Chengdu Co., Ltd; Jushi Group Jiujiang Co., Ltd
7,4 %
4.2. Inne preferencyjne programy pożyczek
(144)
W okresie objętym dochodzeniem producenci eksportujący objęci próbą nie otrzymali żadnego wkładu finansowego w ramach pozostałych preferencyjnych programów pożyczek wymienionych w sekcji C.3 powyżej.
5. Programy dotacji
(145)
W okresie objętym dochodzeniem przedsiębiorstwa objęte próbą nie otrzymały żadnego wkładu finansowego w ramach programów „Famous Brands”, „China World Top Brands” ani „Funds for Outward Expansion of Industries in Guangdong Province”.
5.1. Szczególne programy dotacji i dotacje
a) Wprowadzenie
(146)
Przedsiębiorstwa objęte próbą otrzymały jednorazowe dotacje od różnych organów rządowych na wielu szczeblach administracji, wskutek czego uzyskały one korzyści w OD. Dotacje te uznano za wchodzące w zakres zarzutów dotyczących programów dotacji wymienionych w skardze (w skardze stwierdzono, że producenci włókien ciągłych szklanych otrzymywali jednorazowe dotacje od organów rządowych na poziomie prowincji i lokalnych organów rządowych oraz że dotacje te przyniosły im korzyści, ponieważ środki pieniężne uzyskano bez konieczności spełnienia konkretnych warunków).
(147)
Komisja zaproponowała przeprowadzenie konsultacji z rządem ChRL w sprawie tych szczególnych dotacji.
(148)
Rząd ChRL sprzeciwił się konsultacjom, twierdząc, że nie byłoby to zgodne z Porozumieniem w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych („ASCM”), jako że takie konsultacje powinny mieć miejsce przed wszczęciem dochodzenia, a ponadto konieczność zweryfikowania informacji dotyczących każdego pojedynczego programu stanowiłaby nieproporcjonalne obciążenie dla władz chińskich.
(149)
Większość przedmiotowych dotacji dotyczyła znikomych kwot. W związku z tym Komisja nie objęła ich dodatkowym badaniem.
(150)
Komisja zbadała jednak jedną stosunkowo dużą dotację dotyczącą budowy hotelów pracowniczych, która została przyznana jednemu z przedsiębiorstw objętych próbą, i którą uznała za związaną z zarzutami dotyczącymi programów dotacji zawartymi w skardze.
b) Wnioski
(151)
Wyżej wspomniany charakter „ad hoc” tej dotacji wyraźnie wskazuje na to, że dotacja ta nie była dostępna dla innych przedsiębiorstw i w związku z tym była szczególna w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Na podstawie dowodów zebranych w odniesieniu do otrzymania przedmiotowej dotacji oraz wobec braku innych informacji Komisja uważa, że dotacja ta stanowi subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (i) oraz art. 3 pkt 2 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, oraz że w związku z tym przedmiotowemu producentowi eksportującemu została przyznana korzyść.
(152)
Po ujawnieniu informacji przedsiębiorstwo, które otrzymało dotację, twierdziło, że wsparcie zostało mu przyznane na odnowienie aktywów trwałych, których okres amortyzacji wynosi 50 lat. W związku z tym subsydium to należy rozłożyć na okres 50 lat i jedynie jego 1/50 to część, która odpowiada korzyści uzyskanej w OD i która powinna zostać uwzględniona przy obliczaniu marginesu subsydiowania.
(153)
Przedsiębiorstwo nie dostarczyło dowodów uzasadniających okres amortyzacji wynoszący 50 lat w przypadku inwestycji w aktywa trwałe (w tym przypadku budynek hotelu pracowniczego). Rzeczywisty okres amortyzacji środków trwałych przedsiębiorstw jest zazwyczaj znacznie krótszy i wynosi od 10 do 20 lat. Na tej podstawie uznano, że korzyść uzyskana w ramach przedmiotowej dotacji była znikoma, a zatem nie powinna stanowić podstawy środków wyrównawczych.
6. Programy zwolnień z podatków bezpośrednich i ulg w zakresie podatków bezpośrednich
6.1. Program „Two Free, Three Half” (bez podatku przez dwa lata, połowa podatku przez trzy lata) dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym
a) Wprowadzenie
(154)
W ramach programu „Two Free, Three Half” (bez podatku przez dwa lata, połowa podatku przez trzy lata) przedsiębiorstwa z kapitałem zagranicznym mogą nie płacić podatku dochodowego od osób prawnych przez pierwsze dwa lata działalności, a przez następne trzy lata płacić ten podatek według stawki 12,5 % zamiast 25 %.
b) Podstawa prawna
(155)
Podstawę prawną tego programu stanowią art. 8 Ustawy o podatku dochodowym ChRL dla przedsiębiorstw z udziałem kapitału zagranicznego oraz dla przedsiębiorstw zagranicznych („ustawa o podatku dochodowym dla przedsiębiorstw z udziałem kapitału zagranicznego”) oraz art. 72 Rozporządzenia w sprawie wdrożenia ustawy o podatku dochodowym ChRL dla przedsiębiorstw z udziałem kapitału zagranicznego oraz dla przedsiębiorstw zagranicznych. Według rządu ChRL program ten zakończono na mocy art. 57 Ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw z 2008 r., natomiast okres przejściowy trwał do końca 2012 r. W związku z powyższym z ustawy tej wyraźnie wynika, że w ramach tego programu przedsiębiorstwa odniosły korzyści w roku podatkowym 2012.
c) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(156)
Program „bez podatku przez dwa lata, połowa podatku przez trzy lata” przyniósł korzyści przedsiębiorstwom w roku finansowym 2012, po którym, według rządu ChRL, program ten został wycofany. Tak czy inaczej, żadne z przedsiębiorstw objętych próbą nie było przedsiębiorstwem z udziałem kapitału zagranicznego, które w OD kwalifikowało się do korzystania z tego programu podatkowego.
d) Wnioski
(157)
W okresie objętym dochodzeniem przedsiębiorstwa objęte próbą nie otrzymały żadnego wkładu finansowego w ramach tego programu. Dochodzenie wykazało również, że program ten rzeczywiście został wycofany przez rząd ChRL.
6.2. Przedsiębiorstwa wykorzystujące zaawansowane i nowe technologie
a) Wprowadzenie
(158)
Program ten umożliwia uznawanie przedsiębiorstw, które mogą wykazać, że spełniają określony zbiór kryteriów, za „przedsiębiorstwa wykorzystujące zaawansowane i nowe technologie” w celu uzyskania obniżenia stawki podatku dochodowego od osób prawnych do 15 % w porównaniu ze standardową stawką 25 %.
b) Podstawa prawna
(159)
Podstawę prawną tego programu stanowią art. 28 ust. 2 Ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw z 2008 r. („ustawa o podatku dochodowym”) wraz ze „środkami administracyjnymi na potrzeby określania przedsiębiorstw wykorzystujących zaawansowane i nowe technologie” (Guo Ke Fa Huo [2008] nr 172) oraz art. 93 rozporządzenia w sprawie wdrożenia ustawy o podatku dochodowym od przedsiębiorstw wraz z obwieszczeniem Państwowego Urzędu Podatkowego w sprawie kwestii dotyczących uiszczania podatku dochodowego od przedsiębiorstw przez przedsiębiorstwa wykorzystujące zaawansowane i nowe technologie (Guo Shui Han [2008] nr 985).
c) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(160)
Przedmiotowy program ma zastosowanie do przedsiębiorstw wykorzystujących zaawansowane i nowe technologie, uznanych za takie przez rząd ChRL. Aby kwalifikować się do tego programu, przedsiębiorstwa muszą posiadać podstawowe niezależne prawa własności intelektualnej i muszą spełniać następujące wymagania, które określono w podstawie prawnej i podsumowano w następujący sposób:
a)
ich produkcja wchodzi w zakres produktów z dziedziny „zaawansowanych technologii otrzymujących kluczowe wsparcie ze strony państwa”;
b)
całkowite wydatki na badania i rozwój odpowiadają 3-6 % całkowitych dochodów ze sprzedaży;
c)
ich dochody ze sprzedaży produktów wytwarzanych z wykorzystaniem zaawansowanych i nowych technologii stanowią ponad 60 % całkowitych dochodów ze sprzedaży;
d)
personel zaangażowany w badania i rozwój stanowi 10 % całkowitej liczby pracowników;
e)
spełnione są pozostałe wymogi ustanowione w „środkach administracyjnych na potrzeby określania przedsiębiorstw wykorzystujących zaawansowane i nowe technologie z 2008 r.”.
(161)
Ustalono, że niektórzy objęci próbą producenci eksportujący korzystali z tego programu i tym samym płacili podatek dochodowy od osób prawnych według stawki wynoszącej jedynie 15 % (zamiast 25 %). Przedsiębiorstwa te wnioskowały o uznanie ich za przedsiębiorstwa wykorzystujące zaawansowane i nowe technologie i otrzymały oficjalne powiadomienie, że spełniły kryteria programu, a zatem są uprawnione do wypełniania swoich deklaracji podatkowych, podając odpowiednią stawkę.
d) Wnioski
(162)
Komisja uważa, że program ten stanowi subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) i art. 3 pkt 2 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, ponieważ istnieje wkład finansowy w postaci utraconych dochodów rządu ChRL, który stanowi korzyść dla przedsiębiorstwa objętego postępowaniem. Korzyść dla odbiorców jest równa kwocie oszczędności podatkowych.
(163)
Przedmiotowe subsydium ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, ponieważ jest ograniczone do przedsiębiorstw, które posiadają certyfikat przedsiębiorstw wykorzystujących zaawansowane i nowe technologie oraz spełniają wszystkie wymogi ustanowione w środkach administracyjnych z 2008 r. Objęci próbą producenci eksportujący, których dotyczy postępowanie, uzyskali taki certyfikat. Obiektywne kryteria kwalifikowalności nie zostały określone ani w prawodawstwie, ani przez organ udzielający subsydium.
(164)
Po ujawnieniu ustaleń rząd ChRL zakwestionował wnioski Komisji, twierdząc, że kryteria kwalifikowalności były obiektywne i dotyczyły w jednakowym stopniu wszystkich przedsiębiorstw w ChRL. W związku z tym nie spełniają one kryterium szczególności.
(165)
Komisja nie zgadza się z tym twierdzeniem. Przedmiotowa dotacja jest dostępna jedynie dla przedsiębiorstw posiadających szczególne cechy (przedsiębiorstw wykorzystujących zaawansowane i nowe technologie), a nie dla wszystkich branż i sektorów przemysłu. Ponadto kwalifikowalność również nie jest automatyczna, lecz zależy od uzyskania certyfikatu przedsiębiorstwa wykorzystującego zaawansowane i nowe technologie, który jest wydawany w drodze uznaniowej procedury przez właściwy organ. W związku z tym program ten ma charakter szczególny.
(166)
Komisja uznaje zatem przedmiotowe subsydium za stanowiące podstawę środków wyrównawczych.
e) Obliczanie wysokości subsydiów
(167)
Komisja obliczyła kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych jako różnicę między kwotą podatku płaconą w normalnych warunkach w OD a kwotą podatku faktycznie zapłaconego w OD przez przedsiębiorstwa objęte postępowaniem.
Przedsiębiorstwa wykorzystujące zaawansowane i nowe technologie
Nazwa przedsiębiorstwa
Margines subsydiowania
Chongqing Polycomp International Corporation
0,0 %
Jiangsu Changhai Composite Materials Holding Co., Ltd (27)
1,3 %
Jushi Group Co., Ltd; Jushi Group Chengdu Co., Ltd; Jushi Group Jiujiang Co., Ltd
0,8 %
6.3. Ulgi w zakresie podatku dochodowego dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym nabywających urządzenia produkcji chińskiej
a) Wprowadzenie
(168)
Program ten pozwala przedsiębiorstwom ubiegać się o ulgę podatkową z tytułu zakupu urządzeń krajowych, jeżeli projekt jest zgodny z polityką przemysłową rządu ChRL. Ulga podatkowa w wysokości do 40 % ceny zakupu urządzeń krajowych może dotyczyć przyrostowego zwiększenia rezerwy z tytułu odroczonego podatku dochodowego za poprzedni rok.
b) Podstawa prawna
(169)
Podstawę prawną dla tego programu stanowią środki tymczasowe dotyczące ulg z tytułu podatku dochodowego dla przedsiębiorstw na inwestycje w sprzęt produkcji krajowej na potrzeby projektów modernizacji technologii z dnia 1 lipca 1999 r. oraz obwieszczenie Państwowego Urzędu Podatkowego w sprawie zakończenia wdrażania polityki odliczeń od podatku dochodowego należnego od przedsiębiorstw oraz zwolnień z tego podatku w przypadku inwestycji dokonywanych przez przedsiębiorstwo na zakup urządzeń produkcji krajowej, nr 52 [2008] Państwowego Urzędu Podatkowego, obowiązujące od dnia 1 stycznia 2008 r.
c) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(170)
Rząd ChRL twierdził, że program ten zakończono od stycznia 2008 r., zgodnie ze wspomnianym obwieszczeniem nr 52. Dochodzenie wykazało jednak, że jedno z objętych próbą przedsiębiorstw czerpało korzyści z tego programu w OD.
d) Wnioski
(171)
Przedmiotowy program stanowi subsydium, ponieważ zapewnia wkład finansowy w formie dochodów utraconych przez rząd ChRL, zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego. Program ten zapewnia odbiorcom korzyść w wysokości równej kwocie oszczędności podatkowych w rozumieniu art. 3 pkt 2 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Przedmiotowe subsydium ma charakter szczególny zgodnie z art. 4 ust. 4 lit. b) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, ponieważ oszczędność podatkowa jest uwarunkowana preferencyjnym wykorzystywaniem towarów krajowych w stosunku do towarów przywożonych.
e) Obliczanie wysokości subsydiów
(172)
Komisja obliczyła kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych jako różnicę między kwotą podatku płaconą w normalnych warunkach w OD a kwotą podatku faktycznie zapłaconego w OD przez przedsiębiorstwa objęte postępowaniem.
(173)
Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego subsydium dla Jiangsu Changhai Group w trakcie OD wynosi 0,2 %.
(174)
Po ujawnieniu ustaleń jeden z producentów eksportujących twierdził, że nie kwalifikował się on do otrzymywania wkładu finansowego w ramach programu „ulgi w zakresie podatku dochodowego dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym nabywających urządzenia produkcji chińskiej”, ponieważ jego przedsiębiorstwo nie jest przedsiębiorstwem z kapitałem zagranicznym. W związku z tym jego zdaniem Komisja niesłusznie założyła na podstawie dostępnych faktów uzyskanie korzyści przez tego producenta w ramach wspomnianego programu. Producent ten twierdził również, że zidentyfikował drobne błędy obliczeniowe. Oba wnioski zostały przyjęte, a obliczenie marginesu subsydiowania zostało odpowiednio skorygowane.
6.4. Inne programy zwolnień z podatków bezpośrednich i ulg w zakresie podatków bezpośrednich
(175)
Dochodzeniem objęto również odliczenia podatkowe na badania i rozwój. Środek ten dotyczył jednak znikomych kwot. W związku z tym Komisja nie objęła go dodatkowym badaniem.
(176)
W okresie objętym dochodzeniem producenci eksportujący objęci próbą nie otrzymali żadnego wkładu finansowego w ramach pozostałych programów zwolnień i ulg podatkowych wymienionych w sekcji C.3 powyżej.
7. Programy w zakresie podatków pośrednich i przywozowych taryf celnych
7.1. Zwolnienia z podatku VAT oraz obniżki przywozowych należności celnych za stosowanie urządzeń pochodzących z przywozu
a) Wprowadzenie
(177)
Program zapewnia zwolnienie z podatku VAT i przywozowych taryf celnych na rzecz przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym lub przedsiębiorstw krajowych w odniesieniu do przywozu dóbr inwestycyjnych wykorzystywanych przez nie w produkcji. Aby skorzystać ze zwolnienia, dobra te nie mogą być uwzględnione w wykazie urządzeń niekwalifikowalnych, zaś przedsiębiorstwo ubiegające się o zwolnienie musi uzyskać certyfikat projektu promowanego przez państwo wydany przez władze chińskie lub przez Krajową Komisję Rozwoju i Reform (NDRC) zgodnie z odpowiednimi przepisami inwestycyjnymi, podatkowymi lub prawa celnego.
b) Podstawa prawna
(178)
Podstawę prawną przedmiotowego programu stanowią: okólnik Rady Państwa w sprawie dostosowania polityki podatkowej w zakresie przywożonych urządzeń, Guo Fa nr 37/1997, obwieszczenie Ministerstwa Finansów, Głównego Urzędu Ceł oraz Państwowego Urzędu Podatkowego w sprawie dostosowania niektórych preferencyjnych przywozowych zasad celnych, obwieszczenie Ministerstwa Finansów, Głównego Urzędu Ceł oraz Państwowego Urzędu Podatkowego nr 43 [2008], obwieszczenie NDRC w sprawie odpowiednich zagadnień dotyczących doręczenia pism zatwierdzających projekty, których rozwój jest wspierany przez państwo i finansowany ze źródeł krajowych i zagranicznych, nr 316 2006 z dnia 22 lutego 2006 r., oraz katalog niepodlegających zwolnieniu z ceł przywożonych artykułów dla przedsiębiorstw z kapitałem zagranicznym lub przedsiębiorstw krajowych z 2008 r.
c) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(179)
Wszystkie przedsiębiorstwa objęte próbą korzystały z tego programu.
d) Wnioski
(180)
Przedmiotowy program uznaje się za zapewniający wkład finansowy w formie dochodów utraconych przez rząd ChRL w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia podstawowego, ponieważ przedsiębiorstwa z kapitałem zagranicznym oraz inne kwalifikujące się przedsiębiorstwa krajowe zostały zwolnione z zapłacenia podatku VAT lub innych opłat celnych, które w przeciwnym razie byłyby należne. Program przyznaje zatem korzyść przedsiębiorstwom w rozumieniu art. 3 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Program ma charakter szczególny w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, ponieważ przepisy, na podstawie których działa organ przyznający subsydium, ograniczają dostęp do tego programu do przedsiębiorstw, które inwestują w określone kategorie działalności wyczerpująco zdefiniowane przez prawo oraz należą do kategorii sektorów promowanych lub do ograniczonej kategorii B w ramach Katalogu na potrzeby wytycznych dla sektorów przemysłu w zakresie inwestycji zagranicznych i transferu technologii lub które są zgodne z Katalogiem kluczowych sektorów przemysłu, produktów i technologii, których rozwój jest promowany przez państwo.
(181)
Po ujawnieniu ustaleń rząd ChRL zakwestionował wnioski Komisji, twierdząc, że kryteria kwalifikowalności były obiektywne i dotyczyły w jednakowym stopniu wszystkich przedsiębiorstw w ChRL. W związku z tym nie spełniają one kryterium szczególności. Rząd ChRL nie wskazał jednak żadnych szczególnych przepisów w prawodawstwie na poparcie swojego stanowiska i nie dostarczył żadnych przekonujących dowodów na to, że kwalifikowalność była automatyczna.
(182)
Rząd ChRL oraz jeden producent eksportujący twierdzili również, że Komisja nie może objąć środkami wyrównawczymi jakichkolwiek ewentualnych korzyści w zakresie podatku VAT uzyskanych przez trzy objęte próbą przedsiębiorstwa, ponieważ od 2009 r. nie istniała już możliwość korzystania z przyznawanych w przeszłości zwolnień z podatku VAT. W związku z tym nawet przy założeniu, że średni okres amortyzacji dla przywożonych urządzeń wynosi 5-10 lat, ewentualna korzyść albo wygasłaby przed wprowadzeniem środków, albo najprawdopodobniej nie trwałaby przez pełny pięcioletni okres obowiązywania środków.
(183)
Komisja stwierdza, że okres amortyzacji niektórych przywożonych urządzeń jest znacznie dłuższy niż 10 lat i może, w niektórych przypadkach, trwać 15 lub 20 lat. Tak czy inaczej Komisja nie objęła środkami wyrównawczymi jakichkolwiek korzyści związanych z nabyciem po 2009 r. przywożonych urządzeń. Ponadto rząd ChRL przyznał, że przedsiębiorstwa mogły nadal korzystać z programu „nieco później” po wprowadzeniu środków. Ten argument zostaje więc odrzucony.
e) Obliczanie wysokości subsydiów
(184)
Kwotę subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych oblicza się w kategoriach korzyści przyznanej beneficjentowi, która zgodnie z ustaleniami występowała w OD. Za korzyść przyznaną beneficjentom uznaje się kwotę zwolnień z VAT i ceł na przywożone urządzenia. W celu zagwarantowania, że kwota stanowiąca podstawę środków wyrównawczych obejmuje tylko OD, uzyskaną korzyść zamortyzowano w cyklu życia urządzeń zgodnie z przyjętymi praktykami księgowymi danego producenta eksportującego.
(185)
Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do tego programu dla objętych próbą producentów eksportujących w trakcie OD wynosi:
Zwolnienia z podatku VAT oraz obniżki przywozowych taryf celnych za stosowanie urządzeń pochodzących z przywozu
Przedsiębiorstwo/grupa przedsiębiorstw
Stopa subsydiowania
Chongqing Polycomp International Corporation
0,5 %
Jiangsu Changhai Composite Materials Holding Co., Ltd (28)
0,1 %
Jushi Group Co., Ltd; Jushi Group Chengdu Co., Ltd; Jushi Group Jiujiang Co., Ltd
0,5 %
7.2. Inne programy zwolnień z podatków pośrednich i ulg w zakresie podatków pośrednich
(186)
W okresie objętym dochodzeniem producenci eksportujący objęci próbą nie otrzymali żadnego wkładu finansowego w ramach pozostałych programów zwolnień i ulg w zakresie podatków pośrednich wymienionych w sekcji C.3 powyżej.
8. Dostarczanie towarów i świadczenie usług przez rząd za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia
8.1. Dostarczanie surowców, energii elektrycznej i wody
(187)
Nie stwierdzono, by objęci próbą producenci eksportujący uzyskali subsydia związane z zakupem surowców, wody lub energii elektrycznej w OD.
8.2. Przyznawanie prawa do użytkowania gruntów
a) Wprowadzenie
(188)
Przedsiębiorstwa nie mogą zakupić gruntów w ChRL, a jedynie nabyć prawo do użytkowania gruntów od władz lokalnych.
b) Podstawa prawna
(189)
W ustawie ChRL o zarządzaniu gruntami stanowi się, że wszystkie grunty są wspólną własnością ludu Chin i nie można ich kupić ani sprzedać, określono w niej jednak warunki, zgodnie z którymi prawa do użytkowania gruntów mogą być sprzedawane przedsiębiorstwom w drodze przetargu, oferty lub aukcji.
c) Ustalenia wynikające z dochodzenia
(190)
Zasadniczo system aukcji umożliwiłby oszacowanie na rynku ceny konkretnego prawa do użytkowania gruntów, a więc cena byłaby określana niezależnie. Rząd ChRL stwierdził jednak, że w każdym przypadku określany jest dolny pułap ceny dla każdej klasy gruntów (grunty dzielą się na klasy od 1 do 15 w zależności od jakości działki), poniżej którego nie może spaść cena prawa do użytkowania gruntów.
(191)
Rząd ChRL kontroluje również podaż gruntów poprzez ograniczenie udziału powierzchni gruntów, których prawa użytkowania mogą być sprzedawane w celach przemysłowych lub mieszkalnych, według prowincji i według roku.
(192)
W ani jednym przypadku zakupu prawa do użytkowania gruntów przez producentów eksportujących objętych próbą Komisja nie znalazła dowodów na przeprowadzenie procesu aukcji, w ramach którego niezależnie ustalono by cenę tego prawa. Producent eksportujący, któremu przyznano prawo do użytkowania gruntów zaproponował cenę wywoławczą, a ponieważ był jedynym oferentem, przyznano mu prawo do użytkowania gruntów. Po ujawnieniu ustaleń rząd ChRL stwierdził, że nie zgadza się z wnioskiem Komisji, że nie istnieje funkcjonujący rynek sprzedaży praw do użytkowania gruntów w ChRL. Jednakże rząd ChRL nie przedstawił żadnych nowych argumentów na poparcie tego stanowiska.
(193)
Ustalenia dokonane podczas dochodzenia potwierdzają, że sytuacja dotycząca przekazywania i nabywania gruntów w ChRL jest niejasna i nieprzejrzysta, a w wielu przypadkach władze dowolnie ustanawiają ceny. Władze ustanawiają ceny zgodnie z systemem wyceny gruntów miejskich, w którym jednym z kryteriów jest obowiązek uwzględnienia polityki przemysłowej przy ustalaniu ceny gruntów przemysłowych (29).
(194)
Z niezależnych informacji dostępnych publicznie wynika również, że w ChRL grunty przyznaje się po cenach nieosiągających poziomu stawek rynkowych (30).
(195)
W rezultacie przedsiębiorstwa objęte próbą zapłaciły cenę ustaloną przez rząd ChRL. Prawo do użytkowania gruntów jest przyznawane za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia w porównaniu z rynkowym poziomem referencyjnym, który określono w sekcji e) poniżej.
(196)
Sytuacja dotycząca gruntów w ChRL została także omówiona w dokumencie roboczym MFW, w którym potwierdzono, że chińskim przedsiębiorstwom przyznaje się prawa do użytkowania gruntów bez poszanowania warunków rynkowych (31).
d) Wnioski
(197)
Komisja stwierdza, że przyznawanie prawa do użytkowania gruntów przez rząd ChRL należy uznać za subsydium w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a) ppkt (iii) i art. 3 pkt 2 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w formie zapewniania dóbr, które stanowią korzyść dla przedsiębiorstw. Ponieważ w dochodzeniu nie wykazano, że w ChRL istnieje funkcjonujący rynek sprzedaży praw do użytkowania gruntów, stosowanie zewnętrznego poziomu referencyjnego (zob. sekcja e) poniżej) wskazuje, że kwoty płacone za prawa do użytkowania gruntów przez eksporterów objętych próbą są niższe od stawek rynkowych.
(198)
Przedmiotowe subsydium jest szczególne w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) i art. 4 ust. 2 lit. c) podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, ponieważ decyzja nr 40 Rady Państwa zobowiązuje organy publiczne do zapewnienia gruntów promowanym sektorom, do których należy sektor włókien ciągłych szklanych, jak wyjaśniono w motywach 67-82. Artykuł 18 decyzji nr 40 wyraźnie stanowi, że sektory „o ograniczonych prawach” nie będą miały dostępu do praw do użytkowania gruntów.
e) Obliczanie marginesu subsydiowania
(199)
Korzyścią jest różnica pomiędzy ceną zapłaconą za prawo do użytkowania gruntów a odpowiednim zewnętrznym poziomem referencyjnym.
(200)
Komisja uważa, że Tajwan może zostać wykorzystany jako odpowiedni zewnętrzny poziom referencyjny z następujących powodów:
a)
porównywalnego poziomu rozwoju gospodarczego, PKB i struktury gospodarczej istniejącej na tym obszarze i w większości chińskich prowincji oraz miast, w których producenci eksportujący objęci próbą mają swoje siedziby;
b)
geograficznej bliskości ChRL i wspomnianego obszaru;
c)
wysokiego stopnia rozwoju infrastruktury przemysłowej na wspomnianym obszarze oraz w wielu prowincjach ChRL;
d)
silnych powiązań gospodarczych między wspomnianym obszarem a ChRL oraz faktu prowadzenia przez nie handlu transgranicznego,
e)
wysokiej gęstości zaludnienia w wielu prowincjach ChRL i na wspomnianym obszarze;
f)
podobieństw w zakresie rodzaju gruntów oraz transakcji wykorzystywanych przy ustalaniu odpowiedniego poziomu referencyjnego na wspomnianym obszarze i w ChRL; oraz
g)
wspólnych cech demograficznych, lingwistycznych i kulturowych wspomnianego obszaru i ChRL.
(201)
Po ujawnieniu ustaleń rząd ChRL zakwestionował wykorzystanie Tajwanu jako poziomu referencyjnego, twierdząc, że gęstość zaludnienia na Tajwanie jest wielokrotnie wyższa niż w ChRL, co sprawia, że sytuacja i ceny gruntów w obu krajach nie są porównywalne. Komisja uważa jednak, że z wielu powodów określonych w poprzednim motywie wybór poziomu referencyjnego jest uzasadniony.
(202)
Ponadto po ujawnieniu ustaleń inne objęty próbą producent eksportujący zasugerował, że wykorzystanie Tajwanu było nieodpowiednie w kontekście warunków gospodarczych w prowincji, w której zlokalizowana jest jego siedziba; nie zaproponował on jednak alternatywnego rozwiązania. Producent ten twierdził również, że geograficzna bliskość między ChRL i Tajwanem nie powinna być traktowana jako ważne kryterium wyboru tego konkretnego poziomu referencyjnego, ale nie poparł tego twierdzenia żadnymi dowodami. Ze względu na brak sugestii dotyczących alternatywnych poziomów referencyjnych wykorzystanie w tym charakterze Tajwanu zostaje potwierdzone.
(203)
Biorąc pod uwagę wszystkie te czynniki, Komisja uznała, że ceny praw do użytkowania gruntów dla producentów eksportujących objętych próbą w ChRL w warunkach rynkowych byłyby bardzo podobne do cen gruntów na Tajwanie.
(204)
Informacje na temat średnich cen gruntów na Tajwanie w 2012 r. otrzymano od Biura Przemysłowego Ministerstwa Spraw Gospodarczych i skorygowano o inflację i wzrost PKB, aby ustalić cenę referencyjną gruntów w każdym roku kalendarzowym. Jako że prawa do użytkowania gruntów obowiązują przez 50 lat i są amortyzowane na tej podstawie, korzyść w OD będzie wynosiła 1/50 część różnicy pomiędzy ceną referencyjną a ceną rzeczywiście zapłaconą.
(205)
Stopa subsydiowania ustalona w odniesieniu do przyznawania gruntów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia kształtowała się następująco:
Przyznawanie gruntów za kwotę niższą od odpowiedniego wynagrodzenia
Nazwa przedsiębiorstwa
Margines subsydiowania
Chongqing Polycomp International Corporation
2,9 %
Jiangsu Changhai Composite Materials Holding Co., Ltd (32)
1,6 %
Jushi Group Co., Ltd; Jushi Group Chengdu Co., Ltd; Jushi Group Jiujiang Co., Ltd
1,6 %
9. Wnioski dotyczące subsydiowania
(206)
Komisja obliczyła kwotę subsydiów stanowiących podstawę środków wyrównawczych zgodnie z przepisami podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego w odniesieniu do przedsiębiorstw objętych dochodzeniem i w odniesieniu do każdego programu i zsumowała te dane liczbowe, aby obliczyć całkowitą kwotę subsydiów dla każdego producenta eksportującego w OD.
(207)
Aby obliczyć przedstawione poniżej całkowite marginesy subsydiowania, Komisja najpierw obliczyła udział subsydiowania, będący stosunkiem kwoty subsydium do całkowitego obrotu przedsiębiorstwa. Tę wartość procentową następnie wykorzystano do obliczenia subsydium przyznanego na wywóz produktu objętego postępowaniem do Unii w OD.
(208)
Następnie obliczono kwotę subsydium na tonę produktu objętego postępowaniem wywiezionego do Unii w OD, a przedstawione poniżej marginesy obliczono jako odsetek wartości CIF (wartość obejmująca koszt, ubezpieczenie i fracht) tego samego wywozu na tonę.
(209)
Zgodnie z art. 15 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego łączny margines subsydiowania dla nieobjętych próbą przedsiębiorstw współpracujących został obliczony na podstawie łącznej średniej ważonej marginesu subsydiowania ustalonego dla współpracujących producentów eksportujących objętych próbą, z wyłączeniem grupy, do której należy producent eksportujący objęty przepisami art. 28 ust. 1.
Nazwa przedsiębiorstwa
Margines subsydiowania
Chongqing Polycomp International Corporation
9,7 %
Jiangsu Changhai Composite Materials Holding Co., Ltd (33)
5,8 %
Jushi Group Co., Ltd; Jushi Group Chengdu Co., Ltd; Jushi Group Jiujiang Co., Ltd
10,3 %
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące
10,2 %
D. SZKODA
1. Produkcja unijna i przemysł unijny
(210)
Produkt podobny był wytwarzany w okresie objętym dochodzeniem przez ośmiu producentów w Unii. Producenci ci stanowią „przemysł unijny” w rozumieniu art. 4 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz art. 9 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
(211)
Zgodnie z ustaleniami całkowita produkcja unijna w okresie objętym dochodzeniem wynosiła 530 000 - 580 000 ton. Komisja ustaliła wielkość produkcji w oparciu o wszystkie dostępne informacje dotyczące przemysłu unijnego dostarczone przez APFE. Jak wskazano w motywie 17, do próby włączono zakłady produkcyjne trzech producentów unijnych reprezentujących 52 % całkowitej produkcji unijnej produktu podobnego.
(212)
Na podstawie informacji przedstawionych w skardze/wniosku o dokonanie przeglądu, zawierających rzeczywiste wskaźniki makroekonomiczne skarżących/wnioskodawców oraz biorąc pod uwagę fakt, że tylko bardzo ograniczona liczba producentów unijnych nie należała do skarżących/wnioskodawców, wydaje się stosowne, by nie ujawniać rzeczywistych zagregowanych wskaźników makroekonomicznych odnoszących się do wszystkich producentów unijnych, gdyż umożliwiłoby to każdej zainteresowanej stronie określenie brakujących danych dla konkretnych przedsiębiorstw nienależących do skarżących/wnioskodawców.
(213)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń rząd ChRL sprzeciwił się poufnemu traktowaniu oraz podawaniu przedziałów dla całkowitej konsumpcji w Unii oraz danych dotyczących innych makroekonomicznych wskaźników szkody.
(214)
Jeżeli wystąpiono z takim wnioskiem oraz podano odpowiednie uzasadnienie, Komisja ma obowiązek przestrzegać poufności danych dotyczących producentów, którzy nie byli skarżącymi. Ujawnienie precyzyjnych wskaźników makroekonomicznych umożliwiłoby identyfikację poufnych danych tych producentów i mogłoby zaszkodzić ich interesom. W związku z powyższym wniosek został odrzucony.
2. Konsumpcja w Unii
(215)
Komisja ustaliła wielkość konsumpcji w Unii na podstawie (i) wielkości sprzedaży przemysłu unijnego na rynku unijnym (w tym celu wykorzystano dane przedstawione przez APFE) oraz (ii) wielkości przywozu z państw trzecich (ustalonej w oparciu o dane pochodzące z bazy COMEXT Eurostatu).
(216)
Konsumpcja w Unii kształtowała się następująco:
Tabela 1
Konsumpcja w Unii (w tonach metrycznych)
2010
2011
2012
OD
Konsumpcja w Unii ogółem
700 000 - 750 000
680 000 - 730 000
710 000 - 760 000
720 000 - 770 000
Wskaźnik (2010 = 100)
100
97
101
103
Źródło: Dane dostarczone przez APFE; Eurostat (baza COMEXT);
(217)
W okresie między 2010 r. a OD konsumpcja w Unii zwiększyła się o 3 %.
(218)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden użytkownik twierdził, że konsumpcja w Unii spadła o prawie 30 % w 2009 r. W związku z tym twierdził on, że wzrost o 3 % od 2010 r. nie jest istotny. Komisja nie zakwalifikowała jednak tego wzrostu jako istotny, a jedynie odnotowała, że konsumpcja wzrosła w badanym okresie.
3. Przywóz z państwa, którego dotyczy postępowanie
3.1. Wielkość i udział w rynku przywozu towarów po cenach dumpingowych i przywozu subsydiowanego
(219)
Poniższa analiza uwzględnia zarówno przywóz po cenach dumpingowych, jak i przywóz subsydiowany ze względu na fakt, iż producenci objęci próbą w ChRL oraz okres dochodzenia byli identyczni w obu przypadkach.
(220)
Wielkość przywozu produktu objętego postępowaniem z ChRL kształtowała się w następujący sposób:
Tabela 2
Wielkość przywozu (w tonach metrycznych) i udział w rynku
2009
2010
2011
2012
OD
Wielkość przywozu (w tonach)
98 916
152 514
109 172
125 781
130 958
Wskaźnik (2010 = 100)
65
100
72
82
86
Wskaźnik (2009 = 100)
100
154
110
127
132
Udział w rynku
13 % - 18 %
19 % - 24 %
13 % - 18 %
15 % - 20 %
15 % - 20 %
Wskaźnik (2010 = 100)
87
100
73
81
83
Wskaźnik (2009 = 100)
100
115
84
93
97
Źródło: Eurostat (baza COMEXT);
(221)
Wielkość przywozu z ChRL zmniejszyła się w okresie badanym o 14 %, a jego udział w rynku o 17 %. Rok 2010 nie jest jednak odpowiednim rokiem referencyjnym, a analiza tendencji przywozowych byłaby dokładniejsza przy uwzględnieniu także poprzedzającego roku 2009, jak przedstawiono w tabeli powyżej. Rok 2010 charakteryzował się gromadzeniem znacznych zapasów produktów z włókien ciągłych szklanych z ChRL przez unijnych importerów przed nałożeniem ceł tymczasowych we wrześniu 2010 r. W toku dochodzenia faktycznie wykazano, że w okresie pierwszych dziewięciu miesięcy 2010 r. z ChRL przywożono znacznie większe ilości niż zazwyczaj. Przywóz z ChRL wynosił około 99 000 ton w 2009 r., natomiast w 2010 r. wzrósł on do 152 000 ton, po czym spadł do około 109 000 ton w 2011 r. Tendencja ta pokazuje wyraźny wzrost przywozu począwszy od 2009 r. Począwszy od 2011 r. przywóz z ChRL wzrósł o 20 % w ujęciu realnym, co przełożyło się na odzyskanie jego udziału w rynku w wysokości 2 punktów procentowych.
(222)
Kilka stron ponownie twierdziło, że wielkość przywozu z ChRL i jego udział w rynku zmalały pomiędzy 2010 r. a końcem OD i że w związku z tym nie wykazano znaczącego wzrostu przywozu zgodnie z wymogami art. 3 ust. 2 Porozumienia antydumpingowego oraz art. 15 ust. 2 Porozumienia w sprawie subsydiów i środków wyrównawczych. Strony te twierdziły również, że rok 2009 nie jest odpowiednim rokiem referencyjnym z następujących powodów: (i) nie ma ku temu podstawy prawnej w podstawowym rozporządzeniu antydumpingowym i podstawowym rozporządzeniu antysubsydyjnym, natomiast w sprawozdaniu końcowym panelu w sporze WT/DS331/R Meksyk - cła antydumpingowe dla stalowych rur i przewodów z Gwatemali zaznaczono iż „organ prowadzący dochodzenie nie może wykorzystywać cząstkowych okresów w ramach badanego okresu”, (ii) nie ma dowodów na to, że przywóz w 2010 r. był skutkiem gromadzenia zapasów oraz (iii) dane za rok 2009 nie zostały uwzględnione w żadnym innym aspekcie oceny szkody, co sprawia, że ocena ta nie jest obiektywna.
(223)
W odniesieniu do pierwszego i trzeciego argumentu należy zauważyć, że w podstawowym rozporządzeniu antydumpingowym oraz podstawowym rozporządzeniu antysubsydyjnym (które są prawem właściwym) nie istnieją szczegółowe wskazania dotyczące okresu, który należy uwzględnić w celu analizy tendencji. W związku z tym nie ma powodu, dla którego roku 2009 nie można wykorzystać w celu analizy tendencji przywozu z ChRL. Nie oznacza to jednak, że analiza jest nieobiektywna, przeciwnie, uwzględnienie tego roku umożliwia uzupełnienie analizy przeprowadzonej w odniesieniu do sytuacji przemysłu unijnego. Rok 2009 został uwzględniony jako uzupełnienie okresu badanego tylko w odniesieniu do konkretnych wskaźników szkody związanych z przywozem z ChRL, jak wyjaśniono w motywie 219 powyżej. Dla pozostałych wskaźników szkody nie istnieje żaden obiektywny powód, dla którego nie należałoby w pełni wziąć pod uwagę wszystkich lat okresu badanego.
(224)
W odniesieniu do drugiego argumentu efekt gromadzenia zapasów był bardzo wyraźnie widoczny w miesięcznych danych dotyczących przywozu uzyskanych z bazy danych, ustanowionej zgodnie z wymogami art. 14 ust. 6 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (zob. wykres 1 poniżej) (34). Przed nałożeniem środków tymczasowych przywóz produktu objętego postępowaniem z ChRL znacznie zwiększył się w drugim i trzecim kwartale 2010 r. (produkty do użycia przed końcem 2010 r. lub na początku 2011 r. z uwagi na ograniczony okres trwałości). Wzrost ten nie odpowiadał podobnemu wzrostowi konsumpcji, co świadczy o tym, że przywozu tego dokonywano w celu gromadzenia zapasów w oczekiwaniu na wprowadzenie środków. Rząd ChRL nie przedstawił innego wyjaśnienia tego wzrostu, a zatem Komisja miała podstawy do uznania, że gromadzenie zapasów miało miejsce przed wprowadzeniem środków tymczasowych pod koniec 2010 r. Dodatkowym potwierdzeniem tego wniosku jest fakt, że poziom miesięcznego przywozu z ChRL w okresie między wprowadzeniem tymczasowych i ostatecznych środków (w czwartym kwartale 2010 r. i pierwszym kwartale 2011 r.) był bardzo niski. Po obniżeniu środków na ostatecznym etapie postępowania (w marcu 2011 r.) miesięczny poziom przywozu ponownie zwiększył się i ustabilizował.
Wykres 1 -
przywóz produktu objętego postępowaniem z ChRL (ilość na miesiąc)
Źródło: Baza danych stworzona zgodnie z art. 14 ust. 6
3.2. Ceny towarów przywożonych po cenach dumpingowych i towarów z przywozu subsydiowanego
(225)
Ceny importowe z ChRL (z wyłączeniem obowiązujących ceł antydumpingowych) kształtowały się następująco:
Tabela 3
Ceny importowe
2010
2011
2012
OD
Średnia cena CIF (w EUR/t)
911
877
892
834
Wskaźnik (2010 = 100)
100
96
98
92
Źródło: Eurostat (baza COMEXT);
(226)
W okresie badanym chińskie ceny importowe CIF (z wyłączeniem obowiązujących ceł antydumpingowych) spadły z 911 EUR/t do 834 EUR/t. Stanowi to spadek o 8 % w okresie badanym.
(227)
Rząd ChRL oraz jeden z użytkowników twierdzili, że porównanie średnich cen importowych niezawierające analizy asortymentu produktów wprowadzało w błąd. Rząd ChRL twierdził również, że największą część przywozu z ChRL stanowił najtańszy rodzaj produktu, to znaczy niedoprzędy.
(228)
Wbrew temu twierdzeniu asortyment produktów został w pełni uwzględniony w analizie, ponieważ Komisja porównała dla każdego rodzaju produktu ceny sprzedaży chińskich producentów eksportujących z cenami stosowanymi przez objętych próbą producentów unijnych. Identyczne podejście przyjęto w dochodzeniu pierwotnym.
(229)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń rząd ChRL zwrócił się o przekazanie chińskich cen importowych dla każdego rodzaju produktu zawartych w tabeli 3 ze względu na fakt, że dane te w podziale na rodzaj produktu zostały wykorzystane do obliczenia podcięcia cenowego i marginesu szkody.
(230)
Średnia cena importowa w ramach przywozu z Chin zawarta w tabeli 3 została wykorzystana do analizy tendencji w badanym okresie. W celu analizy tendencji właściwe jest wykorzystanie średnich cen. Natomiast w celu określenia podcięcia cenowego i obliczenia marginesu szkody wykorzystano dane w podziale na rodzaj produktu.
(231)
W celu określenia podcięcia cenowego w OD porównano średnie ważone ceny sprzedaży poszczególnych rodzajów produktu wytwarzanych przez objętych próbą producentów unijnych stosowane wobec niepowiązanych klientów na rynku unijnym, dostosowane do poziomu ex-works, z odpowiadającymi średnimi ważonymi cenami przywozu analogicznych rodzajów produktu, stosowanymi przez objętych próbą chińskich producentów przy sprzedaży pierwszemu niepowiązanemu klientowi na rynku unijnym, ustalonymi na podstawie CIF z odpowiednimi dostosowaniami uwzględniającymi cła, cła antydumpingowe oraz koszty ponoszone po przywozie. Porównania cen dokonano osobno dla każdego rodzaju produktu w odniesieniu do transakcji na tym samym poziomie handlu. Wyniki porównania przedstawiono jako odsetek średniej ważonej ceny stosowanej przez objętych próbą producentów unijnych na poziomie ex-works w okresie objętym dochodzeniem. W przypadku głównego chińskiego eksportera do Unii porównanie wykazało margines podcięcia cenowego wynoszący 2 % pomimo obowiązujących środków antydumpingowych (i ceł), które zostały dodane do ceny importowej. Zdecydowana większość pozostałej części przywozu była dokonywana po cenach porównywalnych do cen unijnych.
(232)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden z producentów eksportujących twierdził, że wystąpiły błędy w przypadku wartości CIF dla trzech numerów kontrolnych produktu.
(233)
Twierdzenie to było uzasadnione i Komisja dostosowała odnośne wartości CIF, co doprowadziło do niewielkiej zmiany marginesu podcięcia cenowego i marginesu sprzedaży po zaniżonych cenach w przypadku tego producenta eksportującego (patrz motyw 440).
(234)
Kilka stron twierdziło, że nie występowało żadne znaczące podcięcie cenowe w OD. Według nich margines podcięcia cenowego wynoszący 2 % dla pojedynczego eksportera jest prawie równy z poziomem de minimis, w związku z czym nie można go uznać za istotny. Ponadto strony te odniosły się do praktyki Komisji w innym przypadku, w którym uznano, że ograniczone podcięcie cenowe (wynoszące 6 %) nie miało wpływu na ogólny poziom cen w Unii ze względu na ograniczoną wielkość wywozu.
(235)
Pomimo obowiązującego cła antydumpingowego nadal występuje podcięcie cenowe. Wspomniane odniesienie do praktyki Komisji wprowadza w błąd. W przypadku „gęstego węglanu sodu” (35) uznano, że podcięcie cenowe wynoszące 6 % nie miało praktycznie żadnego wpływu na ogólny poziom cen ze względu na ograniczoną wielkość przywozu oraz udział w rynku kraju wywozu wynoszący 1,4 %. Dla porównania, udział ChRL w rynku w OD wynosił od 15 % do 20 %. Przywołany przypadek „niektórych systemów laserowych czytników optycznych” (36) odnosił się do ograniczonego podcięcia cenowego przedmiotowego przywozu ze względu na: (i) znaczny wzrost konsumpcji w Unii (129 %) oraz (ii) charakter produktu objętego postępowaniem, który jest produktem niejednorodnym, o wielu różnorodnych cechach i różnicach technicznych oraz objętym szybkim rozwojem technologicznym. W ramach obecnych dochodzeń rynek produktu objętego postępowaniem ma zupełnie inny charakter i w związku z tym wielkość podcięcia cenowego należy rozpatrywać w kontekście tego konkretnego rynku. Produkt objęty postępowaniem jest podstawowym jednorodnym produktem wzmacniającym na rynku, który jest raczej stabilny. Taki rynek jest bardziej wrażliwy na różnice cen, w związku z czym nawet mniejsza różnica w cenie może mieć na niego znaczny wpływ. W związku z tym fakt, że nie występowało żadne znaczne podcięcie cenowe nie zmienia wniosków Komisji. Wręcz przeciwnie, element ten został w pełni uwzględniony w ocenie. Niezależnie od tego każdy przypadek należy oceniać na podstawie jego szczególnego kontekstu, a obraz szkody składa się z wielu wskaźników, z których żaden nie może mieć decydującego znaczenia.
4. Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego
(236)
Zgodnie z art. 3 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz art. 8 ust. 4 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego badanie wpływu subsydiowanego przywozu oraz przywozu po cenach dumpingowych na przemysł unijny zawierało ocenę wszystkich wskaźników gospodarczych, które wywierają wpływ na sytuację przemysłu unijnego w badanym okresie.
(237)
Jak wspomniano w motywach 17-25, do zbadania ewentualnej szkody poniesionej przez przemysł unijny zastosowano kontrolę wyrywkową.
(238)
W celu określenia szkody Komisja wprowadziła rozróżnienie między makroekonomicznymi i mikroekonomicznymi wskaźnikami szkody. Komisja przeprowadziła analizę wskaźników makroekonomicznych na podstawie danych przedstawionych w skardze i we wniosku o dokonanie przeglądu oraz w późniejszych uwagach i zweryfikowała je w miarę możliwości poprzez porównanie z danymi statystycznymi. Dane odnosiły się do wszystkich producentów unijnych. Komisja oceniła wskaźniki mikroekonomiczne na podstawie danych przedstawionych w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu udzielonych przez objętych próbą producentów unijnych. Oba zestawy danych uznano za reprezentatywne dla sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego.
(239)
Do wskaźników makroekonomicznych zalicza się: produkcję, zdolność produkcyjną, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost, zatrudnienie, wydajność, wielkość marginesu dumpingu i marginesu subsydiowania oraz poprawę sytuacji po wcześniejszym dumpingu lub subsydiowaniu.
(240)
Do wskaźników mikroekonomicznych zalicza się: średnie ceny jednostkowe, koszt jednostkowy, koszt pracy, zapasy, rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskiwania kapitału.
5. Wskaźniki makroekonomiczne
5.1. Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
(241)
Różnice w zakresie produkcji rocznej są wspólnym elementem dla przemysłu unijnego, biorąc pod uwagę fakt, że piece należy remontować co 7-10 lat (powoduje to zwiększenie produkcji w roku poprzednim w celu zgromadzenia zapasów oraz niższą wielkość produkcji w roku, w którym piec jest remontowany). W każdym przypadku, gdy piec jest remontowany, moce produkcyjne w danym roku będą niższe.
(242)
Mając na uwadze te zastrzeżenia, całkowita produkcja unijna, moce produkcyjne oraz poziom wykorzystania mocy produkcyjnych kształtowały się w okresie badanym w następujący sposób:
Tabela 4
Produkcja, moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
2010
2011
2012
OD
Wielkość produkcji (w tonach)
560 000 - 610 000
580 000 - 630 000
510 000 - 560 000
530 000 - 580 000
Wskaźnik
100
103
92
95
Moce produkcyjne (w tonach)
670 000 - 720 000
680 000 - 730 000
650 000 - 700 000
640 000 - 690 000
Wskaźnik
100
101
97
96
Wykorzystanie mocy produkcyjnych
84 %
86 %
81 %
84 %
Wskaźnik
100
102
95
99
Źródło: Dane dostarczone przez APFE
(243)
W kontekście rosnącej konsumpcji w Unii (o 3 %) produkcja produktu podobnego przez przemysł unijny zmniejszyła się o 5 % między 2010 r. a OD. Moce produkcyjne również zmniejszyły się między 2010 r. a OD o ok. 4 %. Wykorzystanie mocy produkcyjnych pozostawało na dosyć stabilnym poziomie w badanym okresie z wyjątkiem spadku w 2012 r.
(244)
W latach 2011-2012 odnotowano zmniejszenie produkcji o 11 punktów procentowych oraz spadek mocy produkcyjnych o 4 punkty procentowe. Było to wynikiem restrukturyzacji przemysłu unijnego i zamknięcia niektórych jego zakładów produkcyjnych. Producent włókien ciągłych szklanych Ahlstrom zaprzestał produkcji pod koniec 2011 r., a zakład przedsiębiorstwa Owens Corning w Vado Ligure we Włoszech został zamknięty w 2012 r., ponieważ producenci ci nie zdołali poprawić swojej sytuacji po szkodzie wyrządzonej przez towary przywożone po cenach dumpingowych. Przemysł unijny uważa jednak, że po restrukturyzacji i przywróceniu równych warunków działania może zachować rentowność, co wyjaśnia, dlaczego nadal inwestuje on w remont istniejących pieców.
(245)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń rząd ChRL twierdził, że Komisja wykorzystała krótszy od średniego czas eksploatacji pieców, co przekłada się na znaczny brak wydajności producentów unijnych w zakresie inwestycji lub eksploatacji pieców.
(246)
W toku dochodzenia wykazano jednak, że decyzje podejmowane przez przemysł unijny w zakresie remontu pieców były oparte na względach związanych z produkcją oraz efektywnością energetyczną. Nic nie wskazywało na to, że czas eksploatacji pieców przez objętych próbą producentów unijnych nie stanowił dobrej praktyki w przedmiotowym przemyśle i nie był zgodny z wymogami asortymentu produktów.
(247)
Kilka stron twierdziło, że należy uwzględnić dłuższy okres niż okres od 2010 r. do OD ze względu na koszty remontu pieców, które mają wpływ na wszystkie wskaźniki makro- i mikroekonomiczne. Rząd ChRL twierdził, że nie podano żadnych danych ani informacji dotyczących lat, w których producenci unijni dokonywali remontu pieców.
(248)
Remont pieców jest nieodłącznie związany z działalnością tej branży przemysłu i jest czynnością powtarzaną okresowo. Jest on niezbędny do zapewnienia ciągłości działalności i do utrzymania mocy produkcyjnych. Poczynione inwestycje na badania naukowe i rozwój są bezpośrednio związane z potencjałem operacyjnym i mają na celu umożliwienie opracowywania produktów dostosowanych do indywidualnych potrzeb klientów. W związku z tym inwestycje te nie miały wyjątkowego charakteru w okresie badanym. Niezależnie od rozpatrywanego okresu, naprawy lub remonty pieców będą zawsze miały wpływ na wielkość produkcji. Informacje szczegółowe dotyczące momentu dokonywania remontu pieców przez konkretne przedsiębiorstwa uznaje się za informacje poufne.
(249)
Jeden z użytkowników twierdził również, że przemysł unijny był w stanie uniknąć wszelkich szkodliwych skutków (subsydiowanego przywozu lub przywozu po cenach dumpingowych), jako że poziom wykorzystania mocy produkcyjnych pozostał dość stabilny w okresie od 2010 r. do końca OD.
(250)
Proces produkcji produktu podobnego jest procesem ciągłym, którego nie można dostosować do krótkookresowych wahań popytu. Dość stabilny poziom wykorzystania mocy produkcyjnych należy rozpatrywać w świetle spadku mocy produkcyjnych. Argumentacja ta została zatem odrzucona.
5.2. Wielkość sprzedaży i udział w rynku
(251)
Wielkość sprzedaży wolnorynkowej przemysłu unijnego na rynku unijnym, a także wielkość sprzedaży na rynku zmonopolizowanym w UE oraz odpowiadające im udziały w rynku kształtowały się w okresie badanym następująco:
Tabela 5
Wielkość sprzedaży i udział w rynku
2010
2011
2012
OD
Wielkość sprzedaży wolnorynkowej na rynku unijnym (w tonach)
420 000 - 470 000
390 000 - 440 000
400 000 - 450 000
420 000 - 470 000
Wskaźnik
100
94
96
99
Udział w rynku sprzedaży wolnorynkowej
58 % - 63 %
56 % - 61 %
55 % - 60 %
56 % - 61 %
Wskaźnik
100
96
95
97
Wielkość sprzedaży na rynku zmonopolizowanym na rynku unijnym (w tonach)
20 000 - 70 000
30 000 - 80 000
30 000 - 80 000
30 000 - 80 000
Wskaźnik
100
114
123
121
Udział w rynku sprzedaży na rynku zmonopolizowanym
4 % - 9 %
5 % - 10 %
5 % - 10 %
5 % - 10 %
Wskaźnik
100
117
122
118
Źródło: Dane dostarczone przez APFE
(252)
Wielkość sprzedaży wolnorynkowej produktów z włókna ciągłego szklanego przez przemysł unijny (tj. niepowiązanym odbiorcom) zmniejszyła się nieznacznie w okresie badanym (o 1 %). W świetle wzrostu konsumpcji w Unii o 3 % przełożyło się to jednak na spadek udziału w rynku przemysłu unijnego z 58-63 % w 2010 r. do 56-61 % w OD. Niższe wielkości sprzedaży w 2011 r. są wynikiem efektu gromadzenia zapasów produktów przywożonych z ChRL w 2010 r., które stopniowo wchodziły na rynek w 2011 r.
(253)
W okresie badanym sprzedaż przemysłu unijnego na rynku zmonopolizowanym stanowiła od 11 % do 14 % łącznej sprzedaży (na wolnym rynku i na rynku zmonopolizowanym) przemysłu unijnego na rynku UE. Wielkość sprzedaży na rynku zmonopolizowanym miała tendencję zwyżkową w latach 2010-2012, po czym ustabilizowała się w OD. Wzrost sprzedaży na rynku zmonopolizowanym od 2010 do 2011 r. jest ograniczony w wartościach bezwzględnych.
5.3. Zatrudnienie i wydajność
(254)
Zatrudnienie i wydajność producentów unijnych w badanym okresie kształtowały się następująco:
Tabela 6
Zatrudnienie i wydajność
2010
2011
2012
OD
Liczba pracowników
3 450 - 3 950
3 350 - 3 850
3 200 - 3 700
3 000 - 3 500
Wskaźnik
100
97
95
89
Wydajność (jednostka/pracownik)
153
163
150
164
Wskaźnik
100
106
98
107
Źródło: Dane dostarczone przez APFE
(255)
Poziom zatrudnienia u producentów unijnych wskazuje, że przemysł unijny próbował dokonać racjonalizacji produkcji w całym okresie badanym w celu obniżenia kosztów produkcji. W okresie badanym liczba pracowników rzeczywiście zmniejszyła się o 11 %.
(256)
Połączony wpływ zmiany liczby pracowników oraz wielkości produkcji w tym samym okresie badanym doprowadził do zwiększenia wydajności siły roboczej producentów unijnych (mierzonej jako produkcja w tonach na osobę zatrudnioną na rok) o 7 % między 2010 r. a OD.
5.4. Wzrost
(257)
Jak wspomniano w motywie 217 powyżej, konsumpcja w Unii wzrosła w okresie badanym o 3 %. Biorąc pod uwagę ilość zastosowań produktu podobnego, przemysł unijny i użytkownicy oczekują, że ta tendencja wzrostowa utrzyma się w najbliższej przyszłości.
5.5. Wielkość marginesu subsydiowania i marginesu dumpingu oraz poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu lub subsydiowaniu
(258)
Przemysł unijny odnosił szkodę ze względu na przywóz towarów po cenach dumpingowych z ChRL do 2011 r., kiedy zaczęły obowiązywać cła. Cła obowiązujące na przywóz z ChRL miały zapewnić równe warunki działania, w których przemysł unijny mógłby uczciwie konkurować z tym przywozem i poprawić swoją sytuację po odniesionej szkodzie.
(259)
Tak się jednak nie stało. Obecnie przemysł unijny ponownie przynosi straty, a jego udział w rynku nadal spada, nawet jeżeli konsumpcja w Unii wzrosła. Przywóz z ChRL nadal odbywa się po bardzo niskich cenach, a jego udział w rynku wzrasta. Udział w rynku przywozu z ChRL był w okresie objętym dochodzeniem o 3 punkty procentowe powyżej poziomu sprzed nałożenia ceł (37). Przemysł unijny przeprowadził restrukturyzację i zamknął niektóre ze swoich zakładów produkcyjnych (zob. motyw 244 powyżej). Nie ulega wątpliwości, że poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu nie nastąpiła.
(260)
Biorąc pod uwagę wielkość, udział w rynku i ceny przywozu po cenach dumpingowych oraz przywozu subsydiowanego z ChRL, a także istniejące marginesy dumpingu (9,6 % i 29,7 %) (38), wpływ tego przywozu na sytuację przemysłu unijnego może być uważany za istotny.
(261)
Ponieważ jest to pierwsze dochodzenie antysubsydyjne dotyczące produktu objętego postępowaniem, ocena nie obejmuje poprawy sytuacji po wcześniejszym subsydiowaniu.
6. Wskaźniki mikroekonomiczne
6.1. Ceny
(262)
Średnia ważona jednostkowych cen sprzedaży naliczanych przez producentów unijnych objętych próbą w Unii kształtowała się w okresie badanym następująco:
Tabela 7
Ceny sprzedaży wolnorynkowej oraz sprzedaży na rynku zmonopolizowanym w Unii
2010
2011
2012
OD
Średnia jednostkowa cena wolnorynkowej sprzedaży na poziomie ex-works w Unii (w EUR/t)
1 061
1 144
1 070
1 035
Wskaźnik (2010 = 100)
100
108
101
98
Średnia jednostkowa cena sprzedaży na poziomie ex-works na rynku zmonopolizowanym w Unii (w EUR/t)
1 006
1 031
1 027
989
Wskaźnik (2010 = 100)
100
103
102
98
Źródło: dane objętych próbą producentów unijnych
(263)
Jednostkowe ceny sprzedaży wolnorynkowej spadły w okresie badanym o 2 %. Kiedy we wrześniu 2010 r. cła tymczasowe weszły w życie, przemysł unijny był w stanie podnieść swoje ceny w 2011 r. Jednak począwszy od 2011 r. jednostkowe ceny sprzedaży spadły o 10 %.
(264)
Jeżeli chodzi o jednostkowe ceny sprzedaży na rynku zmonopolizowanym (tj. ceny transferowe), to wykazywały one te same tendencje, co jednostkowe ceny sprzedaży wolnorynkowej, przy czym przemysł unijny podwyższył swoje ceny sprzedaży na rynku zmonopolizowanym w 2011 r., na którym następnie jednostkowe ceny sprzedaży spadły o 4 %.
6.2. Średnie jednostkowe koszty produkcji
(265)
Jednostkowe koszty produkcji w badanym okresie kształtowały się następująco:
Tabela 8
Jednostkowe koszty produkcji
2010
2011
2012
OD
Jednostkowe koszty produkcji (w EUR/t)
964
990
1 032
976
Wskaźnik (2010 = 100)
100
103
107
101
Źródło: dane objętych próbą producentów unijnych
(266)
Średnie jednostkowe koszty produkcji wzrosły w latach 2010-2012. Po 2012 r. średnie jednostkowe koszty produkcji ponownie zmalały, niemal do poziomu z 2010 r. Najwyższą wartość, osiągniętą w 2012 r., przypisuje się szczególnej sytuacji w zakresie inwestycji, która dotyczyła jednego z producentów unijnych objętych próbą. W całym okresie badanym średnie jednostkowe koszty produkcji wzrosły jedynie o 1 %.
(267)
Kilku użytkowników twierdziło, że szczególna sytuacja jednego przedsiębiorstwa nie może uzasadniać ogólnych wniosków. Wniosek dotyczący jednostkowych kosztów produkcji był taki, że koszty te utrzymywały się na stosunkowo stabilnym poziomie. Najwyższa wartość, osiągnięta w 2012 r., nie miała zatem wpływu na ogólne wnioski.
(268)
Jednostkowe koszty produkcji opierają się na ogólnej wielkości produkcji producentów unijnych objętych próbą. Jednostkowe ceny sprzedaży ujęte w tabeli 7 dotyczą sprzedaży klientom niepowiązanym w Unii. W związku z tym oba te wskaźniki oparte są na różnych podstawach i nie są bezpośrednio porównywalne.
(269)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń CCCLA twierdziła, że Komisja musi dostarczyć wystarczającej ilości porównywalnych danych, aby ocenić, czy zmiana kosztów produkcji mogłaby wyjaśnić niewielki spadek cen sprzedaży w Unii.
(270)
Te dwa wskaźniki oparte są na różnych podstawach i, mimo że w liczbach bezwzględnych nie są one bezpośrednio porównywalne, to można porównać związane z nimi tendencje.
6.3. Koszty pracy
(271)
Średni koszt pracy producentów unijnych objętych próbą kształtował się w okresie badanym następująco:
Tabela 9
Średni koszt pracy na pracownika
2010
2011
2012
OD
Średnie wynagrodzenie na pracownika (w EUR)
40 518
41 590
42 310
42 917
Wskaźnik (2010 = 100)
100
103
104
106
Źródło: dane objętych próbą producentów unijnych
(272)
W okresie badanym średni koszt pracy na pracownika wykazywał stopniową tendencję wzrostową (+ 6 %). Było to zgodne ze wskaźnikiem kosztów pracy w krajach, w których zlokalizowani są objęci próbą producenci (39).
6.4. Zapasy
(273)
Stan zapasów producentów unijnych objętych próbą kształtował się w okresie badanym następująco:
Tabela 10
Zapasy
2010
2011
2012
OD
Stan zapasów na koniec okresu sprawozdawczego (w tonach)
18 539
46 585
50 198
52 805
Wskaźnik (2010 = 100)
100
251
271
285
Źródło: dane objętych próbą producentów unijnych
(274)
Poziom zapasów najpierw wzrósł znacznie w 2011 r., a następnie dalej zwiększał się w okresie badanym.
(275)
Rząd ChRL twierdził, że zmiany zapasów ujęte w danych dostarczonych przez APFE uwidaczniają niezgłoszoną sprzedaż, a ich porównanie z przywozem z Chin nie wskazuje na wystąpienie szkody.
(276)
Argumentu tego nie można przyjąć. Komisja dokonała analizy wskaźników mikroekonomicznych, takich jak poziom zapasów na podstawie faktycznych danych dostarczonych przez objętych próbą producentów unijnych. Dochodzenie dotyczące objętych próbą producentów unijnych nie ujawniło żadnej sprzedaży niezgłoszonej.
(277)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden z użytkowników twierdził, że rok 2010 nie jest odpowiednim rokiem referencyjnym, ponieważ poziomy zapasów były nadzwyczaj niskie w porównaniu z ich poziomem w okresie od 2006 r. do października 2009 r. (okres dochodzenia pierwotnego dochodzenia antydumpingowego).
(278)
Wniosek ten odrzucono, ponieważ podmioty objęte próbą w ramach obecnych dochodzeń różnią się od podmiotów objętych próbą w poprzednim dochodzeniu, a zatem dane nie są porównywalne. Komisja ograniczyła swoją analizę do okresu badanego, w szczególności w odniesieniu do danych mikroekonomicznych i nie dysponuje danymi dotyczącymi poziomu zapasów objętych próbą producentów unijnych w okresie poprzedzającym okres badany. Rząd ChRL twierdził, że poziom zapasów w 2011 r. jest wyższy również ze względu na spadek konsumpcji w Unii w tym roku (o 3 %). Element ten nie ma jednak wpływu na tendencję w okresie badanym.
6.5. Rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskiwania kapitału
(279)
Rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje oraz zwrot z inwestycji objętych próbą producentów unijnych kształtowały się w okresie badanym następująco:
Tabela 11
Rentowność, przepływy pieniężne, inwestycje i zwrot z inwestycji
2010
2011
2012
OD
Rentowność sprzedaży klientom niepowiązanym w Unii (% obrotu ze sprzedaży)
3 %
2 %
- 6 %
- 4 %
Wskaźnik (2010 = 100)
100
66
- 200
- 134
Przepływy środków pieniężnych (w EUR)
32 847 910
10 978 839
-1 297 704
14 660 203
Wskaźnik (2010 = 100)
100
33
- 4
45
Inwestycje (w EUR)
7 729 022
9 721 478
30 738 820
32 511 238
Wskaźnik (2010 = 100)
100
126
398
421
Zwrot z inwestycji
2 %
2 %
- 4 %
- 3 %
Wskaźnik (2010 = 100)
100
69
- 184
- 137
Źródło: dane objętych próbą producentów unijnych
(280)
Komisja określiła rentowność unijnych producentów objętych próbą, wyrażając zysk przed opodatkowaniem ze sprzedaży produktu podobnego klientom niepowiązanym w Unii jako odsetek obrotów w ramach tej sprzedaży. W okresie badanym rentowność producentów unijnych objętych próbą znacznie spadła z 3 % do -4 %.
(281)
Przepływy pieniężne netto określają zdolność producentów unijnych do samofinansowania swojej działalności. Przepływy pieniężne znacznie się zmniejszyły podczas badanego okresu (-55 %).
(282)
W okresie badanym poziom nakładów inwestycyjnych producentów unijnych objętych próbą wykazywał tendencję wzrostową. Wzrost ten był wyraźniejszy w 2012 r. i w OD. Wysokie koszty inwestycji miały związek z koniecznością przeprowadzenia remontu pieców. W tej kapitałochłonnej gałęzi przemysłu piece należy remontować co 7-10 lat, a koszty z tym związane wynoszą od 8 do 13 mln EUR (bardziej dokładnych kosztów nie podano ze względu na poufny charakter tej informacji). Inwestycje obejmują także znaczne koszty inwestycji strukturalnych związanych ze zużyciem stopu w łódkach do snucia włókna i ich remontem
(283)
Zwrot z inwestycji to procentowy stosunek zysku do wartości księgowej netto inwestycji. Zwrot z inwestycji wyraźnie wykazywał taką samą negatywną tendencję, jak poziom rentowności. Spadek zwrotu z inwestycji jest wyraźnym sygnałem pogorszenia się sytuacji ekonomicznej przemysłu unijnego w okresie badanym.
(284)
Wyżej przedstawiona trudna sytuacja finansowa powstała mimo zwiększonej konsumpcji w okresie badanym, jak opisano w motywie 217 powyżej, oraz niezależnie od wysiłków przemysłu unijnego zmierzających do racjonalizacji kosztów produkcji, jak opisano w motywie 244 powyżej oraz 337 poniżej.
(285)
W dochodzeniach nie wykazano żadnych trudności w pozyskiwaniu kapitału przez objętych próbą producentów unijnych.
(286)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń kilka stron zwróciło uwagę na fakt, że poziom inwestycji był tak wysoki w 2012 r. i w OD, że te wysokie koszty inwestycji mogą stanowić wyjaśnienie, dlaczego produkcja przemysłu unijnego była niedochodowa w OD. Rząd ChRL twierdził również, że niższa rentowność jest bezpośrednio związana ze wzrostem kosztów produkcji oraz ze spadkiem produkcji wynikającym z remontu pieców.
(287)
Należy zauważyć po pierwsze, że kwota 32 mln EUR inwestycji w okresie objętym dochodzeniem (od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r.) częściowo pokrywa się z kwotą 30 mln EUR w 2012 r. Po drugie, inwestycje poczynione w tych okresach były niezbędne do remontu pieców - jak wskazano w motywach 241-250 inwestycje te powtarzają się regularnie i uznaje się je za część zwykłej działalności gospodarczej. Po trzecie, poziom inwestycji miał wpływ na wyniki finansowe przemysłu unijnego, ponieważ generuje dodatkowe koszty. Niemniej jednak główne skutki inwestycji są odzwierciedlone w bilansie, a nie w rachunku zysków i strat, który wykazuje powtarzające się standardowe koszty amortyzacji, a w związku z tym sam w sobie nie może wyjaśnić sytuacji powodującej straty. W odniesieniu do twierdzenia rządu ChRL dotyczącego remontów pieców należy zauważyć, że remonty te są dokładnie zaplanowane z wyprzedzeniem. Ciągłość dostaw do odbiorców jest zapewniona dzięki gromadzeniu zapasów buforowych. Wreszcie, wpływ tych inwestycji na koszty oraz na wyniki przedsiębiorstw jest rozłożony na kilka lat.
(288)
Ponadto kilka stron twierdziło (i) że wyższe koszty inwestycyjne są odzwierciedlone w niższym zwrocie z inwestycji w 2012 i w OD (biorąc pod uwagę fakt, że niektóre z inwestycji nie przynoszą natychmiastowych zysków) oraz (ii) że nie jest uzasadnione wykorzystanie dwuletniego okresu, charakteryzującego się bardzo wysokim poziomem inwestycji, i na jego podstawie wyciągnąć wniosek, że sytuacja przemysłu unijnego pogorszyła się.
(289)
Inwestycje związane z remontem pieców nie miały wyjątkowego charakteru w okresie badanym. W toku dochodzenia wykazano, że od 2004 r. przemysł unijny inwestuje w remonty pieców niemal co roku. Niezależnie więc od rozpatrywanego okresu, naprawy lub remonty pieców będą zawsze miały wpływ na wielkość produkcji oraz na zwrot z inwestycji. Spadek rentowności objętych próbą producentów unijnych wskazuje, że nie byli oni w stanie stosować cen za produkt podobny, które pozwoliłyby na przeprowadzenie inwestycji mających kluczowe znaczenie dla ciągłości działalności przedsiębiorstwa.
(290)
Rząd ChRL twierdził, że producenci w pierwszej kolejności wykorzystują dostępne środki pieniężne, a dopiero następnie korzystają z pożyczek, więc jest rzeczą normalną, że przepływy pieniężne uległy pogorszeniu w sytuacji, gdy objęci próbą producenci unijni przeprowadzili znaczne inwestycje w 2012 r. i w OD. Rząd ChRL twierdził ponadto, że przemysł przynoszący straty nie mógłby przeprowadzić tak dużych inwestycji, jak miało to miejsce w przypadku przedsiębiorstw objętych próbą.
(291)
Przemysł włókien ciągłych szklanych jest działalnością gospodarczą o charakterze globalnym i o mechanizmach finansowych, które wykraczają poza zakres finansowy objętych próbą producentów unijnych. Inwestycje niekoniecznie mają wpływ na przepływ środków pieniężnych. W związku z tym powyższe argumenty zostają odrzucone.
7. Wnioski dotyczące sytuacji przemysłu unijnego
(292)
Wyniki dochodzeń potwierdzają, że przemysł unijny poniósł istotną szkodę w rozumieniu art. 3 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 8 ust. 4 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
(293)
Wprowadzenie środków antydumpingowych pozwoliło przemysłowi unijnemu podnieść ceny w 2011 r. Jednocześnie przemysł unijny podjął wysiłki w celu zwiększenia swojej skuteczności i wydajności. Pomimo wzrostu konsumpcji w Unii przemysł unijny był zmuszony do ponownego obniżenia jednostkowych cen sprzedaży w 2012 r. w celu utrzymania swojego udziału w rynku.
(294)
Analiza podcięcia cenowego (zob. motyw 231) oraz spadkowa tendencja cen sprzedaży producentów unijnych (zob. motyw 263) wyraźnie pokazują, że producenci unijni próbowali konkurować z przywozem z Chin w zakresie cen i spowodowali zamknięcie luki cenowej. Doprowadziło to jednak do znacznego pogorszenia wyników finansowych producentów unijnych, w związku z czym od 2012 r. przemysł unijny odnotowuje straty. Sytuacja ta jest nie do utrzymania w perspektywie krótko- do średnioterminowej.
(295)
Odnotowano również negatywne tendencje dla innych wskaźników, nawet po wprowadzeniu środków wobec ChRL (m.in. wskaźników dotyczących produkcji, mocy produkcyjnych, zapasów i przepływu środków pieniężnych).
(296)
Wyniki obu dochodzeń potwierdziły także, że zmienione okoliczności, które uzasadniały wszczęcie częściowego okresowego przeglądu środków antydumpingowych, a mianowicie restrukturyzacja i zamknięcie niektórych zakładów w Unii (jak wyjaśniono w motywie 244 powyżej), mają znaczący i trwały charakter. Zamykane zakłady są w całości demontowane. Ponadto montaż nowych pieców jest procesem wysoce kapitałochłonnym oraz czasochłonnym, który nie może zostać zrealizowany w krótkim czasie. W związku z tym nie powinno się lekceważyć czasu i kosztów niezbędnych do wybudowania nowego zakładu wyposażonego w piece. Restrukturyzację oraz zamknięcie niektórych zakładów można zatem uznać za proces o znaczącym i trwałym charakterze.
(297)
Kilka stron twierdziło, że istnieją wyraźne oznaki braku szkody. Przedstawione przez te strony argumenty zostały rozpatrzone w poniższych motywach.
(298)
CCCLA stwierdziła, że jeden z producentów unijnych, 3B Fibreglass, został przejęty w 2012 r. przez grupę Binani i że ogólne wyniki przemysłu unijnego muszą być dobre, gdyż żaden rozsądny podmiot gospodarczy nie inwestowałby w branżę, której wyniki są słabe. CCCLA zacytowała również sprawozdanie roczne przedsiębiorstwa Braj Binani za rok 2013, w którym stwierdzono, że „ogólne wyniki dwóch zakładów produkcyjnych w Belgii i Norwegii uważa się za dobre”. Ponadto strona ta stwierdziła również, że obroty dwóch producentów unijnych wzrosły między 2010 r. a OD, co jej zdaniem wyraźnie dowodzi, że przemysł unijny nie poniósł żadnej szkody.
(299)
Indyjska grupa Binani faktycznie przejęła w 2012 r. przedsiębiorstwo 3B Fibreglass. Niemniej jednak niezależnie od indywidualnych powodów działań tej grupy Komisja odsyła do swoich ustaleń poczynionych w toku dochodzenia, z których wynika, że przemysł unijny stracił udział w rynku, a jego rentowność spadła. Ponadto przytoczony cytat powinien zostać rozpatrzony w odpowiednim kontekście, a jego pełne brzmienie jest następujące: „Ogólne wyniki dwóch zakładów produkcyjnych w Belgii i Norwegii uważa się za dobre, a moce produkcyjne zostały częściowo ograniczone w celu dopasowania do niższego popytu rynkowego. Udało się podniesienie wydajności produkcji do normalnego poziomu. Średnie wyniki były jednak niskie ze względu na tani przywóz z Azji”.
(300)
Twierdzenie, że przemysł unijny nie poniósł szkody, ponieważ obroty dwóch producentów unijnych zwiększyły się między rokiem 2010 a OD, jest mylące i błędne. Do celów tej analizy CCCLA opierała się na obrotach wyrażonych w kg. Jednakże sformułowanie wniosków wyłącznie na podstawie wzrostu wielkości sprzedaży nie jest trafne, gdyż nie bierze się wówczas pod uwagę poziomu cen tej sprzedaży, a zatem jej wpływu na rentowność przedsiębiorstwa.
(301)
Rząd ChRL twierdził, że fakt, iż członkowie APFE inwestują w zwiększenie mocy produkcyjnych w Unii i poza nią (np. w ChRL, Rosji, Indiach i Tunezji), stanowi wyraźną oznakę braku szkody.
(302)
Niniejsze badanie szkody jest powiązane z wynikami uzyskiwanymi przez producentów unijnych na rynku unijnym. Jak wynika z tabeli 4 powyżej, przemysł unijny nieznacznie zwiększył swoje moce produkcyjne (o 1 %) w 2011 r., natomiast następnie moce te zmniejszyły się o 5 punktów procentowych pod koniec OD. Nie może być zatem mowy o zwiększeniu moc produkcyjnych w Unii. Wielu producentów produktów z włókien ciągłych szklanych to przedsiębiorstwa wielonarodowe, w związku z czym nie budzi zdziwienia fakt, iż przedsiębiorstwa te inwestują także poza terytorium Unii, w przypadku gdy pojawiają się szanse na rynku. Inwestowanie w dodatkowe moce produkcyjne poza terytorium Unii jest przeprowadzane w celu zaspokojenia potrzeb rynków wschodzących oraz z zamiarem osiągnięcia zysku. Tworzenie zakładów w tych regionach wiąże się także z wolą przybliżenia się do klientów. Jednakże decyzje o stworzeniu zakładów poza Unią są całkowicie niezależne od tego, czy producenci unijni ponieśli szkodę. Podobne zarzuty dotyczące dużych inwestycji zrealizowanych przez przemysł unijny zostały omówione w poniższej sekcji dotyczącej szkody powstałej z własnej winy.
(303)
Kilka stron twierdziło, że szkoda nie miała miejsca, ponieważ niektórzy producenci unijni ogłosili, że ceny produktu podobnego wzrosną od stycznia 2014 r. w celu skompensowania stałego wzrostu kosztów surowców, energii i transportu.
(304)
Należy zauważyć po pierwsze, że poziomy cen w 2014 r. odnoszą się do wydarzeń, które miały miejsce po OD. Po drugie, przemysł unijny absorbował w ostatnich latach większość takich podwyżek cen poprzez zwiększanie produktywności. W pewnym momencie jednak osiąganie dalszego wzrostu wydajności w perspektywie krótkoterminowej okazuje się znacznie trudniejsze. Biorąc pod uwagę fakt, że w OD przemysł unijny ponosił straty, a absorpcja tych podwyżek cen nie jest już możliwa, przeniesienie wzrostu kosztów na klientów w pewnym momencie staje się nieuniknione, przy czym może to spowodować dalszy spadek udziału w rynku. W związku z tym powyższe argumenty zostały odrzucone.
E. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1. Wprowadzenie
(305)
Zgodnie z art. 3 ust. 6 i 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz art. 8 ust. 6 i 7 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego zbadano, czy przywóz po cenach dumpingowych i przywóz subsydiowany z ChRL spowodował szkodę dla przemysłu unijnego w stopniu wystarczającym, aby można ją było uznać za istotną.
(306)
Oprócz przywozu produktów po cenach dumpingowych zbadano również inne znane czynniki, które w tym samym czasie mogły działać na szkodę przemysłu unijnego, w celu zagwarantowania, aby przywozowi towarów po cenach dumpingowych lub przywozowi subsydiowanemu nie przypisano ewentualnej szkody spowodowanej tymi innymi czynnikami.
1.1. Skutki przywozu po cenach dumpingowych i przywozu subsydiowanego
(307)
Dochodzenia wykazały, że mimo obowiązujących środków antydumpingowych dumpingowy i subsydiowany przywóz z ChRL wzrósł pod względem wielkości (o 32 %) w okresie badanym w odniesieniu do 2009 r., przyjętego jako rok referencyjny. Spowodowało to wzrost udziału w rynku produktów z ChRL z 13-18 % w 2009 r. do 15-20 % pod koniec OD.
(308)
Jednocześnie, pomimo wzrostu konsumpcji, udział w rynku przemysłu unijnego spadł o trzy punkty procentowe w okresie badanym.
(309)
Średnie ceny przywozu dumpingowego i subsydiowanego spadły o 8 % między 2010 r. a OD i były niższe od cen przemysłu unijnego w tym samym okresie.
(310)
Przemysł unijny był jeszcze rentowny w 2010 i 2011 r., ale następnie stał się deficytowy, co zbiegło się w czasie ze wzrostem dumpingowego i subsydiowanego przywozu z ChRL. Nawet po obniżeniu cen sprzedaży przemysłowi unijnemu nie udało się utrzymać swojego udziału w rynku. Wspomniana obniżka cen odbyła się kosztem rentowności, co w efekcie doprowadziło do sytuacji, w której przemysł unijny odnosił straty.
(311)
W związku z powyższym stwierdza się, że poziom cen dumpingowego i subsydiowanego przywozu z ChRL, a także wzrost jego wielkości miały istotny negatywny wpływ na sytuację gospodarczą przemysłu unijnego i w związku z tym odegrały decydującą rolę w spowodowaniu istotnej szkody dla przemysłu unijnego.
(312)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń kilka stron twierdziło, że brakuje analizy dowodzącej, że to przywóz z Chin spowodował obniżenie cen przez przemysł unijny oraz poniesioną szkodę oraz że Komisja w swojej analizie opierała się jedynie na zbieżności tych zjawisk w czasie. Strony te odniosły się do sprawozdania panelu w sprawie chińskich urządzeń rentgenowskich: „Panel uznaje, że istnienie ogólnej korelacji między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą dla przemysłu krajowego może uzasadniać wyciągnięcie wniosku o istnieniu związku przyczynowego. Jednakże taka analiza dotycząca zbieżności nie przesądza o istnieniu związku przyczynowego; związek przyczynowy i korelacja są dwoma różnymi pojęciami. W niniejszym przypadku […] kwestia istnienia związku przyczynowego nie została rozwiązana poprzez ogólne stwierdzenie zbieżności” (40).
(313)
Jednakże w niniejszym postępowaniu wnioski opierają się na analizie szeregu wskaźników. Jak określono powyżej w sekcji D, badanie wpływu przywozu dumpingowego oraz przywozu subsydiowanego obejmowało ocenę wszystkich istotnych okoliczności i wskaźników ekonomicznych mających wpływ na stan przemysłu unijnego. Wiele wskaźników wskazywało na wystąpienie szkody. W takiej sytuacji jedynym powodem, dla którego przemysł unijny zdecydował się na obniżenie cen, jest utrzymanie udziału w rynku lub przynajmniej niedopuszczenie do tracenia dalszych udziałów w rynku, w sytuacji gdy był on narażony na konkurencję w zakresie cen. Po wprowadzeniu pierwotnych środków przemysł unijny zdołał podnieść ceny w 2011 r., ale w kolejnych latach zmuszony był do obniżenia swoich cen w kontekście utrzymujących się kosztów produkcji. Jak wyjaśniono szczegółowo w motywach 320 - 335 poniżej, wywóz z państw trzecich odbywał się głównie po wysokich cenach w całym okresie badanym, a udział w rynku państw trzecich utrzymywał się na dość stałym poziomie, a następnie spadał od roku 2011. W związku z tym przemysł unijny nie obniżył swoich cen z powodu przywozu z krajów trzecich, lecz z powodu dumpingowego i subsydiowanego przywozu z ChRL po niskich cenach. Od 2011 r. tylko przywóz z ChRL wzrósł znacznie, tylko jego udział w rynku rósł kosztem udziału przemysłu unijnego i tylko jego ceny importowe spadły. Na tej podstawie Komisja stwierdziła, że niskie ceny stosowane przez przemysł unijny oraz poniesiona szkoda zostały spowodowane wzrostem dumpingowego i subsydiowanego przywozu z ChRL. Poniżej przeanalizowano inne czynniki, które mogłyby naruszyć ten związek przyczynowy.
(314)
CCCLA i rząd ChRL stwierdzili, że nie doszło do obniżenia cen ani tłumienia cen ponieważ „spadek cen sprzedaży producentów unijnych nie był znaczący, gdyż nie przekroczył poziomu 2 % w badanym okresie”. Kilka stron twierdziło również, że 1 % spadku sprzedaży w Unii, 2 % wzrostu udziału w rynku przywozu z Chin oraz 3 % spadku udziału przemysłu unijnego w rynku nie są wartościami, które uzasadniałyby wprowadzenie proponowanych drastycznych środków.
(315)
Komisja ponownie podkreśla, jak wskazano powyżej, że w następstwie nałożenia ceł tymczasowych we wrześniu 2010 r., przemysł unijny był w stanie zwiększyć swoje ceny w 2011 r. Jednak począwszy od 2011 r. jednostkowe ceny sprzedaży spadły o 10 %. W związku z tym wyraźnie miał miejsce znaczny spadek cen sprzedaży. Pomimo obowiązujących środków antydumpingowych przemysł unijny nadal cierpiał z powodu spadku wielkości sprzedaży, cen i udziału w rynku, podczas gdy w tym samym czasie przywóz z Chin zwiększył wielkość swojej sprzedaży oraz udział w rynku do poziomu znacząco wyższego niż w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem. Zazwyczaj wprowadzenie środków skutkuje poprawą sytuacji dla przemysłu unijnego po skutkach wcześniejszego dumpingu lub subsydiowania. W tym przypadku zdecydowanie nie miało to jednak miejsca. Bezpośrednio po wprowadzeniu środków antydumpingowych pojawiły się pewne oznaki poprawy, jednak sytuacja przemysłu unijnego ulegała dalszemu pogorszeniu w okresie badanym.
(316)
Jeden niepowiązany importer twierdził, że producenci unijni nie musieli obniżać cen w takim zakresie, w jakim to uczynili, gdyż na rynku unijnym występowała przewaga popytu nad podażą. Rząd ChRL twierdził, że nie można postrzegać spadku cen sprzedaży w Unii ani spadku chińskich cen importowych w oderwaniu od ogólnych zmian cen produktu objętego postępowaniem, i że spadki te były zgodne z normalnymi warunkami rynkowymi. Rząd ChRL twierdził również, że Komisja nie sprawdziła, czy sytuacja na rynku umożliwiała wzrost cen w 2011 r. (po wprowadzeniu środków w wyniku poprzedniego dochodzenia), jeśli zostałaby rozpatrzona w kontekście globalnym, a jeśli tak, to w jakim stopniu. Ponadto, zdaniem rządu ChRL, Komisja niesłusznie odmówiła przyjęcia dowodów przedstawionych na wzrost cen producentów unijnych po OD. Na poparcie tego twierdzenia rząd ChRL przytoczył przypadki dotyczące szkła solarnego i faksów do użytku prywatnego (41).
(317)
Komisja uważa, że stwierdzenie, iż popyt przekraczał podaż nie zostało uzasadnione. Utrata udziału w rynku oraz wzrost poziomu zapasów nie wskazują na nadwyżkę popytu, wręcz przeciwnie. Jeżeli chodzi natomiast o argument rządu ChRL odnoszący się do zmian cen, to badane zmiany cen dotyczą sprzedaży na rynku unijnym, a nie na szczeblu światowym. Na rynku unijnym konkurencja między produktem podobnym i produktem objętym postępowaniem dotyczy ceny. Jak wykazano powyżej, spadków cen nie można przypisać innym czynnikom niż ta konkurencja w zakresie ceny (z uwagi na dość stabilne poziomy kosztów produkcji oraz konsumpcję w Unii). Ponadto rząd ChRL nie dostarczył dalszych informacji na temat kształtowania się cen na rynku globalnym. W związku z tym twierdzenie to uznano za bezpodstawne. Jeśli chodzi o wzrost cen po OD, to wydarzenia, które miały miejsce po OD, wykraczają poza zakres niniejszego dochodzenia. W każdym przypadku nie dostarczono żadnych konkretnych dowodów świadczących o rzeczywistych wzrostach cen po OD. Dlatego argument ten zastał odrzucony.
(318)
Ponadto CCCLA twierdziła, że spadek średniej ceny chińskiego przywozu o 8 %, o którym mowa w motywie 226, powinien uwzględniać ceny skorygowane (uwzględniające należności celne, przeładunek, cło antydumpingowe, marżę zysku importerów oraz koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne ponoszone przez importerów). Zdaniem CCCLA te skorygowane ceny byłyby na porównywalnym poziomie z cenami sprzedaży w Unii wskazanymi w tabeli 7, w związku z czym nie mogły one odegrać decydującej roli w poniesieniu znacznej szkody przez przemysł unijny.
(319)
W przypadku analizy wskaźników wartość CIF sprzedaży producentów eksportujących z tabeli 3 jest porównywana z ceną ex-works producentów unijnych z tabeli 7. Metoda ta jest odpowiednia dla analizy tendencji. W odniesieniu do obliczeń podcięcia cenowego i marginesu szkody wykorzystano rzeczywiście skorygowane ceny, jak wyjaśniono w motywie 231 powyżej. W tym względzie Komisja podkreśla, że podcięcie cenowe jest tylko jednym z badanych wskaźników, lecz analiza szkody powinna uwzględniać łącznie wszystkie wskaźniki szkody. Z tego powodu argument zostaje odrzucony.
1.2. Wpływ innych czynników
1.2.1. Przywóz z innych państw
(320)
Wielkość przywozu z państw trzecich, średnie ceny jednostkowe, a także udział w rynku w okresie badanym przedstawiono w poniższej tabeli.
Tabela 12
Wielkość przywozu (w tonach metrycznych), średnie ceny jednostkowe (w EUR/t)
2010
2011
2012
OD
Ogółem państwa trzecie
Wielkość (w tonach)
128 378
182 601
183 446
174 553
Wskaźnik (2010 = 100)
100
142
143
136
Udział w rynku
14 % - 19 %
22 % - 27 %
21 % - 26 %
20 % - 25 %
Malezja
Wielkość (w tonach)
37 919
70 847
60 931
60 841
Średnia cena za tonę (w EUR)
980
1 029
998
958
Udział w rynku
2 % - 7 %
7 % - 12 %
5 % - 10 %
5 % - 10 %
Norwegia
Wielkość (w tonach)
25 204
30 496
33 277
30 781
Średnia cena za tonę (w EUR)
1 167
1 044
1 006
944
Udział w rynku
0 % - 5 %
1 % - 6 %
1 % - 6 %
1 % - 6 %
Turcja
Wielkość (w tonach)
18 430
20 017
23 235
19 233
Średnia cena za tonę (w EUR)
1 199
1 231
1 064
1 067
Udział w rynku
0 % - 5 %
0 % - 5 %
0 % - 5 %
0 % - 5 %
Źródło: Eurostat (baza COMEXT);
(321)
Poza ChRL, produkt objęty postępowaniem jest przywożony głównie z Malezji, Norwegii i Turcji. Niewielkie ilości przywozi się także z Meksyku, USA i Tajwanu. Łączny udział w rynku państw trzecich odnotował gwałtowny wzrost między 2010 i 2011 r. Następnie udział ten zmniejszył się w OD.
(322)
Ceny większości przywozu z państw trzecich (z wyjątkiem niewielkich ilości z Tajwanu) były na poziomie znacznie wyższym od chińskich cen importowych. Ponadto łączne średnie ceny przywozu z innych państw były wyższe lub zbliżone do cen przemysłu unijnego.
(323)
Największą część przywozu z państw trzecich do Unii stanowił przywóz z Malezji (40 %). Jednakże przywóz z Malezji ograniczał się tylko do jednego rodzaju produktów z włókien ciągłych szklanych, mianowicie nici ciętych. Udział przywozu z Malezji w rynku unijnym wzrósł w okresie badanym. Średnie ceny importowe nici szklanych pochodzących z Malezji były również wyższe od cen przywozu z ChRL oraz prawie tak wysokie, jak ceny przemysłu unijnego. Ponadto malezyjskie ceny nie stanowiły przeszkody dla podniesienia cen przez producentów unijnych, które nastąpiło między 2010 a 2011 r., kiedy to nałożono tymczasowe cła wobec przywozu z ChRL. Jeżeli malezyjskie ceny wyrządzałyby faktycznie istotną szkodę przemysłowi unijnemu, producenci unijni nie byliby w stanie podnieść swoich cen w okresie, w którym nałożone zostały tymczasowe cła antydumpingowe wobec przywozu z ChRL. Przywóz z Malezji konkuruje z produkcją przemysłu unijnego, jednak stanowił on w całym okresie badanym niezmienny czynnik pod względem ceny, rodzaju produktu oraz ilości.
(324)
Drugą co do wielkości część przywozu z państw trzecich do Unii stanowił przywóz z Norwegii. Udział w rynku przywozu z Norwegii utrzymywał się na stabilnym poziomie w okresie badanym. Średnie ceny importowe dla poszczególnych rodzajów produktu pochodzących z Norwegii były wyższe niż ceny przywozu z ChRL. Przywożony z Norwegii rodzaj produktu to głównie niedoprzędy wytwarzane przez jedno przedsiębiorstwo należące do tej samej grupy, co jeden z producentów unijnych. Ponadto cała norweska produkcja jest sprzedawana przez producenta unijnego. W związku z tym Komisja nie uznaje przywozu z Norwegii za przywóz z państwa trzeciego stanowiący konkurencję dla produkcji unijnej.
(325)
Trzecią co do wielkości część przywozu z państw trzecich do Unii stanowił przywóz z Turcji. Udział w rynku przywozu z Turcji utrzymywał się na stabilnym poziomie w okresie badanym. Średnie tureckie ceny importowe dla poszczególnych rodzajów produktu podobnego były znacznie wyższe niż ceny przywozu z ChRL.
(326)
Rząd ChRL twierdził również, że poziom unijnych zapasów wzrósł w 2011 r. w wyniku znacznego wzrostu przywozu z państw trzecich, podczas gdy przywóz z ChRL zmniejszył się w tym samym roku.
(327)
Istotnie, między 2010 r. a 2011 r. wielkość chińskiego przywozu zmniejszyła się, a wielkość przywozu z państw trzecich zwiększyła się. Jednakże przemysł unijny był jeszcze rentowny w 2010 i 2011 r., natomiast później stał się deficytowy, co zbiegło się w czasie ze wzrostem dumpingowego i subsydiowanego przywozu z ChRL. Przywóz z państw trzecich zmniejszył się po 2011 r., i dlatego nie może on stanowić powodu późniejszego przynoszenia strat przez przemysł unijny. W związku z powyższym uzasadnione jest stwierdzenie, że o ile część przywozu z pozostałych państw mogła mieć negatywny wpływ na przemysł unijny, o tyle skala tego zjawiska nie była na tyle znaczna, by przerwać związek przyczynowy między dumpingowym i subsydiowanym przywozem z ChRL a szkodą poniesioną przez przemysł unijny.
(328)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń kilka stron twierdziło, że asortyment produktów wykorzystany w ramach analizy podcięcia cenowego (porównania cen między chińskimi i unijnymi producentami) nie został wykorzystany w przypadku analizy przywozu z państw trzecich. Rząd ChRL wyraźnie zażądał szczegółowych informacji na temat asortymentu produktów przywożonych z państw trzecich, które nie są zawarte w danych statystycznych Eurostatu.
(329)
Komisja uwzględniła w pełni asortyment produktów w ramach analizy przywozu z państw trzecich, porównując ceny według rodzaju produktu w państwie trzecim z odpowiadającymi im cenami unijnymi w rozbiciu na rodzaj produktu. Biorąc pod uwagę fakt, że w przypadku trzech państw trzecich istnieje tylko jeden producent, szczegółowe informacje nie mogły zostać udostępnione ze względu na poufność danych.
(330)
Rząd ChRL stwierdził, że wyciągnięty przez Komisję wniosek, iż część przywozu z państw trzecich mogła wpłynąć na sytuację producentów unijnych, jednak nie naruszała związku przyczynowego, nie jest obiektywny ani oparty na odpowiednio uzasadnionej analizie.
(331)
Trzema głównymi państwami trzecimi, które dokonywały wywozu produktu podobnego do Unii, były Malezja, Norwegia i Turcja. Jak wspomniano powyżej, przywóz z Malezji były ukierunkowany na jeden rodzaj produktu, a jego ceny były na poziomie zbliżonym do poziomu cen przemysłu unijnego. Z powodów określonych powyżej norweski producent nie jest uznawany za producenta z państwa trzeciego stanowiącego konkurencję dla produkcji unijnej. Udział w rynku przywozu z Turcji pozostał stabilny, a jego wielkość utrzymywała się na stosunkowo niskim poziomie w badanym okresie. Twierdzenie, że przywóz z państw trzecich spowodował zerwanie związku przyczynowego zostaje niniejszym odrzucone.
(332)
Rząd ChRL twierdził również, że Komisja nie wzięła pod uwagę skutków przywozu z Tajwanu i Meksyku, którego ceny i wielkość znacznie się zmieniały.
(333)
Biorąc pod uwagę ograniczoną wielkość przywozu z Tajwanu i Meksyku, przywóz ten nie mógł naruszyć związku przyczynowego.
(334)
Ponadto rząd ChRL stwierdził, że Komisja w swojej analizie gromadzenia chińskich zapasów zaniedbała fakt, że między 2010 i 2011 r. przywóz z państw trzecich wzrósł o ponad 40 %.
(335)
Statystyki (zob. motyw 224) wskazują, że gromadzenie zapasów chińskich produktów miało miejsce w drugim i trzecim kwartale 2010 r. (produkty do użycia przed końcem 2010 r. lub na początku 2011 r. z uwagi na ograniczony okres trwałości). Wzrost przywozu z państw trzecich odnotowano w 2011 r., kiedy wpływ gromadzenia zapasów ustał, a środki przeciwko przywozowi z ChRL weszły w życie, co okazało się korzystne dla producentów z krajów trzecich. W związku z powyższym argument zostaje odrzucony.
1.2.2. Koszty produkcji
(336)
Niektóre ze stron stwierdziły, że wzrost kosztów produkcji przemysłu unijnego (spowodowany głównie wzrostem kosztów surowców, energii, transportu i personelu) miał negatywny wpływ na rentowność przemysłu unijnego. Jedna ze stron twierdziła również, że niezwracanie szpul przez klientów stanowiło istotny czynnik w zakresie kosztów, nie uzasadniła jednak w sposób bardziej szczegółowy tego twierdzenia. Strony te przedstawiły na poparcie swoich argumentów kwotowania producentów unijnych wskazujące, że rzeczywiście mają oni do czynienia ze wzrostem kosztów.
(337)
Istotnie przemysł unijny musiał sprostać wzrostowi kosztów surowców, energii, transportu oraz personelu. Jednak, jak pokazano w tabeli 8 powyżej, średni koszt produkcji przemysłu unijnego na tonę wrósł jedynie o 1 % między 2010 r. a OD. Oznacza to, że przemysł unijny był w stanie zrekompensować większość wzrostu kosztów poprzez wzrost wydajności i produktywności. W związku z tym stwierdza się, że wzrost kosztów produkcji nie przyczynił się do szkody, a tym samym nie mógł spowodować zerwania związku przyczynowego.
(338)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń kilka stron powtórzyło swoje twierdzenia w tej kwestii, jednak nie poparło ich nowymi argumentami.
1.2.3. Zmiany w konsumpcji
(339)
Jak wspomniano powyżej, konsumpcja w Unii wzrosła o 3 % w okresie między 2010 r. i OD. Spodziewany jest dalszy jej wzrost, biorąc pod uwagę nowe zastosowania wykorzystujące produkt podobny, co stwierdzili zarówno producenci unijni, jak i wielu użytkowników.. Przemysł unijny nie był jednak w stanie utrzymać swojego udziału w rynku i stracił jego część, natomiast dumpingowy i subsydiowany przywóz z ChRL zwiększał swój udział w rynku od 2011 r. W związku z tym zmiany w konsumpcji w Unii nie mogły zerwać związku przyczynowego między szkodą a dumpingowym i subsydiowanym przywozem z ChRL.
1.2.4. Niewystarczające moce produkcyjne i zapasy w Unii
(340)
Rząd ChRL twierdził, że szkoda, jeśli w ogóle nastąpiła, była spowodowana niewystarczającymi mocami produkcyjnymi producentów unijnych. Rząd ChRL odwołał się do szeregu sprawozdań finansowych producentów unijnych. W sprawozdaniu finansowym przedsiębiorstwa 3B Fibreglass z 2010 r. stwierdza się, że „nasze ograniczone moce produkcyjne nie pozwoliły na pozyskanie dodatkowych udziałów w rynku” i „zmusiły nas do dostosowania się do popytu ze strony naszych klientów przy niewielkim poziomie zapasów”. W sprawozdaniu finansowym przedsiębiorstwa 3B Fibreglass z 2011 r. stwierdza się, że „oznaki poprawy sytuacji gospodarczej w 2010 r. potwierdziły się w pierwszej połowie 2011 r., jednak niższe od spodziewanych poziomy wydajności produkcyjnej przedsiębiorstwa w pierwszym kwartale nie pozwoliły nam na czerpanie pełnych korzyści z tego ożywienia koniunktury i doprowadziły do ograniczenia naszych zobowiązań umownych w 2011 r.”. W sprawozdaniu finansowym przedsiębiorstwa Lanxess z 2011 r. stwierdza się, że „W 2011 r. produkcja włókien szklanych w naszym przedsiębiorstwie odbywała się przy maksymalnym wykorzystaniu mocy produkcyjnych” oraz „W drugim kwartale 2012 r. planowane zamknięcie pieca nr 1 będzie trwało niemal 10 tygodni, w związku z czym roczna produkcja będzie w 2012 r. o 14 % niższa.”.
(341)
Poziom zapasów w 2010 r. rzeczywiście były niski (zob. tabela 10 powyżej). Było to wynikiem obniżenia poziomu produkcji w 2009 r., kiedy zdemontowano, czasowo zamknięto lub ograniczono szereg linii produkcyjnych ze względu na spadek cen i utratę udziału w rynku spowodowane przez przywóz towarów po cenach dumpingowych z ChRL (42). Niemniej jednak przemysł unijny zwiększył poziom zapasów o ponad 150 % w 2011 r., a następnie poziom ten dalej rósł. Nie jest jednak właściwe odnoszenie się do oświadczeń dotyczących ograniczonych zapasów wyłącznie dla 2010 r.; należy raczej określić tendencję w całym badanym okresie.
(342)
Ponadto niektóre przytoczone dane odnoszą się do zmniejszonej wydajności produkcji w wyniku napraw lub remontów pieców. Jak wyjaśniono w motywie 241 powyżej, takie naprawy/remonty są nieodłącznie związane z działalnością tego sektora. Producenci zazwyczaj gromadzą zapasy w perspektywie naprawy/remontu pieca, co umożliwia im kontynuację dostaw do najważniejszych klientów.
(343)
Ponadto przemysł unijny mógłby inwestować w rozwijanie mocy produkcyjnych, jeżeli zapewnione byłyby równe warunki działania, umożliwiające mu wygenerowanie zysku, który uzasadniałby i pozwalałby na wzrost mocy produkcyjnych.
(344)
Mocy produkcyjnych i zapasów w Unii nie uznaje się za niewystarczające, dlatego nie mogły się one przyczynić do szkody, a tym samym nie mogły spowodować zerwania związku przyczynowego między przywozem dumpingowym i subsydiowanym a szkodą poniesioną przez przemysł unijny.
1.2.5. Wpływ kryzysu gospodarczego
(345)
Niektóre strony twierdziły, że szkoda poniesiona przez przemysł unijny spowodowana była kryzysem gospodarczym, który wywołał gwałtowny spadek popytu ze strony użytkowników przemysłowych (takich jak przemysł motoryzacyjny i sektor energii wiatrowej).
(346)
Rząd ChRL przytoczył sprawozdania finansowe kilku producentów unijnych, np. sprawozdanie przedsiębiorstwa European Owens Corning Fibreglass SPRL („EOCF”) za 2010 r., w którym stwierdza się, że „spadek ten można częściowo wytłumaczyć silnym uzależnieniem tej działalności od rynku energii wiatrowej, który to rynek pozostawał w trudnej sytuacji ze względu na trudności działających na nim podmiotów z finansowaniem nowych projektów”, sprawozdanie finansowe przedsiębiorstwa Lanxess za 2011 r., w którym stwierdza się, że „Po wprowadzeniu środków antydumpingowych wobec przywozu z Chin Lanxess był w stanie podnieść ceny sprzedaży. W drugiej połowie 2011 r. odnotowujemy jednak spadek o 16 % w stosunku do 2010 r. z powodu spadkowej tendencji gospodarczej.” oraz sprawozdanie finansowe EOCF za 2012 r., w którym stwierdza się, że poziom obrotów w 2012 r. „wynika głównie z utrzymującego się kryzysu gospodarczego, który nie pozwala im działać na pełnych obrotach”.
(347)
Istotnie między 2010 i 2011 r. można było zaobserwować spadek o 3 % unijnej konsumpcji produktów z włókna ciągłego szklanego. Jednak do końca OD konsumpcja w Unii wzrosła ponownie o 6 punktów procentowych.
(348)
Przytoczony cytat mówiący o tym, że jedno z przedsiębiorstw musiało obniżyć swoje ceny o 16 % w drugiej połowie 2011 r. w stosunku do 2010 r., daje jedynie częściowy obraz sytuacji w 2011 r. Dochodzenie wykazało wzrost ceny jednostkowej za cały rok 2011 o 8 % (w porównaniu z 2010 r.).
(349)
Ponadto przemysł unijny był jeszcze rentowny w 2010 i 2011 r., ale następnie stał się deficytowy, co zbiegło się w czasie ze wzrostem dumpingowego i subsydiowanego przywozu z ChRL podcinającego ceny przemysłu unijnego.
(350)
Można uznać, że pogorszenie koniunktury gospodarczej w latach 2010-2011 przyczyniło się do pogorszenia sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego. Jednakże pogorszenie to nie wyjaśnia dlaczego produkcja przemysłu unijnego w 2012 r. i w OD stała się deficytowa. Największe straty przemysł ten poniósł już po zakończeniu okresu pogorszenia koniunktury gospodarczej, w czasie gdy konsumpcja ponownie wzrastała.
(351)
Jeśli chodzi o cytat ze sprawozdania przedsiębiorstwa Owens Corning z 2011 r., należy zauważyć, że cytat ten pochodzi ze sprawozdania przedsiębiorstwa EOCF, które jest jednostką handlową w odniesieniu do wszystkich przedsiębiorstw tej grupy w Europie i na Bliskim Wschodzie. Oprócz produktu podobnego EOCF sprzedawało w tym okresie również włókniny, tkaniny, pokrycia dachowe (dachówki) oraz wyroby izolacyjne, które nie są objęte postępowaniem. Przytoczony cytat nie odnosi się więc w sposób szczególny do produktu podobnego na rynku unijnym.
(352)
Jeśli chodzi o cytat ze sprawozdania przedsiębiorstwa Owens Corning z 2012 r., odnosi się on wyraźnie do działalności związanej z tkaninami prowadzonej przez EOCF w jednym z jego zakładów. Z uwagi na fakt, że tkaniny nie są częścią produktu podobnego, ten cytat nie jest istotny.
(353)
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, pogorszenie koniunktury gospodarczej mogło mieć negatywny wpływ na przemysł unijny, ale nie w takim stopniu, który mógłby naruszyć związek przyczynowy pomiędzy dumpingowym i subsydiowanym przywozem a szkodą poniesioną przez przemysł unijny.
1.2.6. Konkurencyjność dumpingowego i subsydiowanego przywozu z ChRL
(354)
Niektóre strony twierdziły, że powodem szkody była przestarzała technologia przemysłu unijnego w porównaniu z nowoczesną technologią stosowaną przez chińskich producentów eksportujących (a nie dumping lub subsydiowanie produktu objętego postępowaniem).
(355)
W trakcie dochodzenia potwierdzono jednak, że przemysł unijny dysponuje również nowoczesnymi procesami produkcyjnymi. Twierdzenie, że technologia stosowana przez przemysł unijny doprowadziła do zerwania związku przyczynowego między dumpingowym i subsydiowanym przywozem a szkodą poniesioną przez przemysł unijny zostało więc odrzucone.
1.2.7. Szkoda powstała z własnej winy
(356)
Niektóre strony twierdziły, że szkoda mogła powstać z winy przemysłu unijnego, ponieważ: (i) ceny oferowane przez producentów unijnych w 2014 r. były niższe od cen, jakie strony uzyskały od chińskich producentów eksportujących, (ii) inwestycje dokonane przez podmioty skarżące w ostatnich latach zaprzeczają istnieniu szkody, jako że trudno jest pogodzić dokonywanie dużych inwestycji z istnieniem szkody w danym sektorze przemysłu; ponadto inwestycje te nie doprowadziły do zwiększenia udziału w rynku przemysłu unijnego, (iii) inwestycje dokonane przez strony skarżące mogły dotyczyć modernizacji i rozwijania mocy produkcyjnych w zakresie „niewłaściwych” produktów z włókien ciągłych szklanych, na przykład produktów, w odniesieniu do których popyt jest ograniczony, a nie przykładowo dla nici ciętych, w odniesieniu do których strony powołują się na duży popyt i w odniesieniu do których rzeczywiście możliwy jest niedobór dostaw w Unii.
(357)
W odniesieniu do pierwszego twierdzenia dotyczącego niższych cen oferowanych przez producentów unijnych należy zauważyć, że zarzut ten dotyczy wydarzenia, które miało miejsce po OD, w związku z czym poziom cen w 2014 r. nie może być rozpatrywany. Ponadto, biorąc pod uwagę fakt, że piece pracują 24 godziny na dobę oraz że spowolnienie produkcji jest bardzo kosztowne, przemysł unijny starał się podjąć wysiłki w celu utrzymania udziału w rynku poprzez sprzedaż po niższej cenie, co pozwalało mu na pokrycie części kosztów stałych.
(358)
W odniesieniu do dużych inwestycji realizowanych przez przemysł unijny w ostatnich latach, należy przypomnieć, iż w tej kapitałochłonnej gałęzi przemysłu piece należy remontować co 7-10 lat, a koszty z tym związane wynoszą od 8 do 13 mln EUR (bardziej dokładnych kosztów nie podano ze względu na poufny charakter tej informacji). Duża część innych, bardziej strukturalnych, wysokich kosztów inwestycji jest związana ze zużyciem stopu w łódkach do snucia włókna i koniecznością ich remontu. W związku z tym inwestycje te są nieodłącznie związane z działalnością branży i są niezbędne do utrzymania obecnych mocy produkcyjnych. Również inwestycje przeznaczone na rozwój i badania są niezbędne, aby utrzymać się na rynku i spełnić potrzeby klientów.
(359)
Co do trzeciego argumentu dotyczącego rzekomo „niewłaściwych” inwestycji w rozwijanie produktów innych niż nici cięte, należy zauważyć, że (i) przemysł unijny przeprowadził restrukturyzację w celu umożliwienia oferowania klientom szerokiego asortymentu produktów. Nie przedstawiono żadnych dowodów na to, że taki rodzaj restrukturyzacji nie był rentowny, a (ii) produkcja nici ciętych, którą w ostatnich latach wstrzymano w związku z restrukturyzacją, została przeniesiona do innego zakładu produkcyjnego, który został przekształcony.
(360)
Rząd ChRL twierdził, że producenci unijni przetrzymywali zapasy produktów przywiezionych z krajów trzecich i powołał się na sprawozdanie finansowe jednego z producentów unijnych za 2011 r., w którym stwierdzono, że: „Zapasy towarów (21,4 mln EUR na dzień 31 grudnia 2011 r.) rosną z powodu światowego spowolnienia gospodarczego obserwowanego w naszej działalności w drugiej połowie roku; zapasy obejmują do 75 % gotowych produktów przywożonych z przedsiębiorstw […] [naszej] grupy poza Europą, natomiast pozostała część to głównie materiały i produkty niezbędne do działalności związanej z tkaninami”.
(361)
Wzrost poziomu zapasów tego producenta unijnego w 2011 r. można wyjaśnić gromadzeniem zapasów w celu zaopatrzenia jednego z jego zakładów poza UE, kiedy w tym ostatnim przeprowadzano remont pieca w 2012 r. Przywóz z innych zakładów spoza UE nie miałby miejsca, gdyby te produkty przeznaczone dla zakładu spoza UE mogły być wyprodukowane w Unii.
(362)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń rząd ChRL zwrócił się o wyjaśnienie, czy w tym przypadku przywiezione produkty pochodziły z ChRL, czy z innych państw oraz o jakie ilości chodziło. Jednakże producenci unijni objęci próbą nie kupowali w badanym okresie produktu objętego postępowaniem z ChRL.
(363)
Rząd ChRL twierdził również, że szkoda mogła powstać z winy przemysłu unijnego, ponieważ producent unijny 3B Fibreglass podjął się uzupełnienia zapasów dla przedsiębiorstwa BASF w 2011 r. w okresie, w którym produkcja była niewystarczająca. Rząd ChRL przytoczył następujący cytat ze sprawozdania finansowego przedsiębiorstwa 3B Fibreglass za 2011 r.: „w celu odbudowania naszych zapasów dla BASF oraz aby stawić czoła konsekwencjom remontu wygaszonego pieca nr 2.”.
(364)
Gromadzenie zapasów w celu wywiązania się ze zobowiązań umownych wobec kluczowych klientów jest jednak zwykłym zachowaniem biznesowym. Ponadto powyższy cytat odnosi się również do planowanego remontu pieca, który wymaga utworzenia zapasów w celu zachowania ciągłości dostaw do klientów (oraz w celu honorowania umów dostawy zawartych przez to przedsiębiorstwo) podczas naprawy.
(365)
W związku z powyższym zarzut szkody powstałej z własnej winy, która mogłaby doprowadzić do zerwania związku przyczynowego między dumpingowym i subsydiowanym przywozem a szkodą poniesioną przez przemysł unijny, zostaje odrzucony.
1.2.8. Sprzedaż eksportowa producentów unijnych i przenoszenie produkcji w celu przybliżenia się do rynków zbytu
(366)
Rząd ChRL twierdził, że rzekoma szkoda, jeśli w ogóle nastąpiła, była spowodowana decyzją o przeniesieniu produkcji bliżej lokalizacji przemysłu wykorzystującego produkt. Zdaniem rządu ChRL ma to miejsce nie tylko wewnątrz Unii. lecz również w skali globalnej. Rząd ChRL twierdził, że producent unijny P + D rozszerzył swoją działalność w Rosji i Indiach, producent unijny 3B rozwijał działalność w Tunezji, producent unijny PPG rozwijał działalność ChRL, a producent unijny Ahlstrom przeniósł produkcję z Europy do ChRL na początku 2011 r. w celu lepszego zaspokojenia potrzeb rozwijających się rynków energii wiatrowej w Azji, a w szczególności w ChRL.
(367)
Wielu producentów produktów z włókien ciągłych szklanych to przedsiębiorstwa wielonarodowe, w związku z czym nie budzi zdziwienia fakt, iż przedsiębiorstwa te inwestują także poza terytorium Unii, w przypadku gdy pojawiają się szanse na rynku. Inwestowanie w dodatkowe moce produkcyjne poza terytorium Unii jest przeprowadzane w celu zaspokojenia potrzeb rynków wschodzących oraz z zamiarem osiągnięcia zysku. Tworzenie zakładów w tych regionach wiąże się istotnie również z wolą przybliżenia się do klientów. Jednakże decyzje o stworzeniu zakładów poza Unią są całkowicie niezależne od tego, czy producenci unijni ponieśli szkodę.
(368)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń rząd ChRL ponownie twierdził że duże inwestycje zagraniczne przyczyniły się do przeniesienia produkcji, miejsc pracy oraz sprzedaży poza Unię i w związku z tym wyrządziły szkodę.
(369)
Argument ten nie został jednak poparty dowodami. Producenci włókien szklanych ciągłych działają zgodnie z modelem bliskości regionalnej, w ramach którego klienci są zaopatrywani przez zakłady produkcyjne w swoich regionach. Wskaźniki dotyczące mocy produkcyjnych i zatrudnienia nie wykazują, że potencjalnych znacznych zagranicznych inwestycji dokonano ze szkodą dla działalności w Unii.
(370)
Rząd ChRL twierdził również, że spadek sprzedaży eksportowej przemysłu unijnego miał poważne negatywne skutki, które nie zostały poddane ocenie przez Komisję.
(371)
W obecnych dochodzeniach wykazano, że odsetek sprzedaży eksportowej przemysłu unijnego (powiązanym i niepowiązanym klientom) wynosił 11-13 % łącznej sprzedaży przemysłu unijnego (powiązanym i niepowiązanym klientom) w okresie od 2010 r. do końca OD. Podobnie w trakcie pierwotnego dochodzenia antydumpingowego odsetek ten wahał się między 10 % i 14 % w okresie od 2006 r. do września 2009 r. Biorąc pod uwagę fakt, że wahania wielkości wywozu nie są znaczące i nie różnią się znacznie od wielkości wywozu ustalonej w ramach poprzedniego dochodzenia antydumpingowego, zmiany wielkości sprzedaży eksportowej nie miały więc poważnych negatywnych skutków, jak stwierdzono powyżej.
(372)
W związku z powyższym sprzedaż eksportowa producentów unijnych i przenoszenie produkcji nie przyczyniły się do powstania szkody, a tym samym nie mogły spowodować zerwania związku przyczynowego między przywozem dumpingowym i subsydiowanym a szkodą poniesioną przez przemysł unijny.
1.2.9. Kurs wymiany EUR/USD
(373)
Rząd ChRL twierdził, że dostawy chińskich produktów były narażone na ryzyko związane z bardziej złożona logistyką oraz z wahaniami kursów wymiany walut, a klienci niechętnie akceptują niepewności z tym związane. Jeden z użytkowników twierdził, że chińskie ceny produktów z włókien ciągłych szklanych są silnie uzależnione od kursu wymiany pomiędzy EUR i USD. Fakt stopniowego osłabiania dolara w stosunku do euro od 2000 r. mógłby, zdaniem tego producenta, zerwać związek przyczynowy.
(374)
Istotnie, na początku lat 2000 kurs EUR do USD był niższy niż obecnie. Należy jednak zauważyć, że kurs wymiany EUR/USD był dość stabilny w badanym okresie. Rentowność producentów unijnych objętych próbą jednak znacznie spadła w badanym okresie, z 3 % do -4 %. Nawet jeśli kurs wymiany EUR/USD może być uznany za element przyczyniający się do powstania szkody, w żaden sposób nie zmniejsza to szkodliwych skutków taniego przywozu po cenach dumpingowych z ChRL na rynek unijny w okresie od 2011 r do końca OD.
(375)
Dlatego kurs wymiany EUR/USD nie przyczynił się do powstania szkody i nie mógł spowodować zerwania związku przyczynowego między przywozem po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł unijny.
1.3. Wnioski w sprawie związku przyczynowego
(376)
Podsumowując, powyższa analiza wykazała, że miał miejsce znaczny wzrost wielkości oraz udziału w rynku dumpingowego i subsydiowanego przywozu z ChRL. Nacisk wywierany przez wzrost przywozu dumpingowego i subsydiowanego na rynek unijny nie pozwolił przemysłowi unijnemu na ustalenie cen sprzedaży stosownie do normalnych warunków rynkowych oraz do odnotowanego wzrostu kosztów. Nawet po obniżeniu cen sprzedaży objętym próbą producentom unijnym nie udało się utrzymać ich udziału w rynku. Wspomniana obniżka cen odbyła się kosztem rentowności, co w efekcie doprowadziło do niemożliwej do utrzymania sytuacji, w której przemysł unijny odnosił straty.
(377)
Powyższa analiza pozwoliła na właściwe odróżnienie i oddzielenie skutków wszystkich znanych czynników mających wpływ na sytuację przemysłu unijnego od szkodliwych skutków przywozu dumpingowego. Na podstawie tej analizy stwierdza się, że dumpingowy i subsydiowany przywóz z ChRL spowodował istotną szkodę dla przemysłu unijnego w rozumieniu art. 3 ust. 6 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 8 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
(378)
Zgodnie z art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 8 ust. 6 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego poddano ocenie znane czynniki, inne niż dumpingowy i subsydiowany przywóz. Ustalono, że wpływ żadnego z tych czynników, badany zarówno indywidualnie, jak i łącznie, nie był wystarczający, aby naruszyć związek przyczynowy stwierdzony między dumpingowym i subsydiowanym przywozem z ChRL a szkodą odniesioną przez przemysł unijny.
(379)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń rząd ChRL twierdził, że Komisja ograniczyła się jedynie do oddalenia argumentów zainteresowanych stron, zamiast zbadać wszystkie znane czynniki, inne niż przywóz dumpingowy, które powodują szkodę dla przemysłu unijnego.
(380)
Komisja poddała analizie wpływ następujących czynników: przywóz z innych państw, koszty produkcji, zmiany w konsumpcji, moce produkcyjne i zapasy, kryzys gospodarczy, konkurencyjność przywozu z ChRL, szkoda powstała z własnej winy, sprzedaż eksportowa producentów unijnych i przenoszenie produkcji oraz kurs wymiany EUR/USD. W toku dochodzenia nie wykazano żadnych innych czynników, które mogłyby naruszyć związek przyczynowy.
F. INTERES UNII
(381)
Zgodnie z art. 31 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego Komisja sprawdziła, czy pomimo sformułowania wniosku o wyrządzającym szkodę subsydiowaniu istnieją istotne powody, aby stwierdzić, że wprowadzenie środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Unii. Ustalenie interesu Unii oparto na ocenie interesów wszystkich zaangażowanych stron, w tym interesu przemysłu unijnego, importerów oraz użytkowników.
(382)
Wszystkie zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii zgodnie z art. 31 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Komisja przesłała kwestionariusze do pięciu niezależnych importerów i 34 użytkowników. Dwóch importerów i 13 użytkowników nadesłało pełną odpowiedź na pytania kwestionariusza w wymaganym terminie. Ponadto w trakcie dochodzenia niektórzy użytkownicy i stowarzyszenia użytkowników zgłosili na piśmie sprzeciw wobec zastosowania jakichkolwiek środków w tej sprawie. Rząd ChRL i CCCLA także wystąpiły ze sprzeciwem wobec wszelkich możliwych środków w tej sprawie.
(383)
W pierwotnym dochodzeniu antydumpingowym wprowadzenie środków nie zostało uznane za działanie wbrew interesom Unii. Ponieważ przegląd tymczasowy jest ograniczony do kwestii szkody, ustalenia dotyczące interesu Unii zachowują ważność. Poniższa analiza dotyczy zatem dochodzenia antysubsydyjnego.
1. Interes przemysłu unijnego
(384)
Istniejące środki antydumpingowe nie doprowadziły do zmniejszenia przywozu z ChRL towarów po cenach dumpingowych i nie przyniosły ulgi przemysłowi unijnemu. Jak wspomniano powyżej, przemysł unijny nadal ponosił istotną szkodę w następstwie spadku cen spowodowanego przez dumpingowy przywóz z ChRL. Niewprowadzenie środków najprawdopodobniej doprowadziłoby do utrzymania negatywnej tendencji w sytuacji finansowej przemysłu unijnego. Na sytuację objętych próbą unijnych producentów wpłynął szczególnie spadek rentowności z +3 % w 2010 r. do -4 % na koniec OD. Jakikolwiek dalszy spadek wyników doprowadziłby ostatecznie do cięć w produkcji i większej liczby zamykanych zakładów produkcyjnych, co stanowiłoby zagrożenie dla zatrudnienia i inwestycji w Unii.
(385)
Wprowadzenie środków przywróciłoby uczciwą konkurencję na rynku. Tendencja spadkowa w rentowności przemysłu unijnego jest spowodowana trudnościami w konkurowaniu z tanim subsydiowanym przywozem pochodzącym z ChRL. Oczekuje się, że wprowadzenie środków antydumpingowych położyłoby kres spadkowi cen i utracie udziału w rynku oraz że ceny sprzedaży przemysłu unijnego stopniowo będą się podnosić, powodując poprawę jego rentowności do poziomów uznawanych za niezbędne w tym kapitałochłonnym przemyśle.
(386)
Środki zapewniłyby przemysłowi unijnemu możliwość powrotu do sytuacji sprzed szkodliwego dumpingu ustalonego w trakcie dochodzenia.
(387)
W związku z powyższym stwierdza się, iż wprowadzenie środków antysubsydyjnych leżałoby wyraźnie w interesie przemysłu unijnego.
(388)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedno stowarzyszenie producentów twierdziło, że zwiększenie środków nie przyniosłoby ulgi dla przemysłu unijnego, zważywszy na fakt, że pierwotne środki wprowadzone w 2011 r. najwyraźniej nie miały żadnego wpływu.
(389)
Komisja nie zgadza się z tym twierdzeniem i odwołuje się do motywów powyżej, w których stwierdza się, że brak zaostrzenia środków najprawdopodobniej doprowadziłby do utrzymywania się negatywnej tendencji w sytuacji finansowej przemysłu unijnego.
2. Interes importerów
(390)
Jak wskazano powyżej, nie zastosowano kontroli wyrywkowej dla niepowiązanych importerów i dwóch takich importerów w pełni współpracowało w dochodzeniu, przesyłając odpowiedzi na pytania kwestionariusza. Działalność związana z produktem objętym postępowaniem stanowiła tylko niewielką część całkowitego obrotu tych dwóch importerów (poniżej 0,5 %). Obaj importerzy sprzeciwili się ewentualnemu zwiększeniu środków antydumpingowych, gdyż ich zdaniem mogłoby to doprowadzić do zaprzestania przywozu z ChRL produktu objętego postępowaniem.
(391)
Łączny przywóz w OD zgłoszony przez tych dwóch importerów stanowił znaczną część całego przywozu z ChRL w OD, a w związku z tym importerów tych uważa się za reprezentatywnych dla importerów w Unii. W dochodzeniu nie współpracowali żadni inni importerzy, którzy udzieliliby odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu lub przedstawili uzasadnione uwagi. Na tej podstawie stwierdza się, że ze względu na ograniczony udział produktu objętego postępowaniem w całej działalności importerów nałożenie środków nie będzie miało znaczącego negatywnego wpływu na ogólny interes unijnych importerów.
3. Interes użytkowników
(392)
Produkt podobny wykorzystuje się w wielu zastosowaniach, takich jak przemysł motoryzacyjny, turbiny wiatrowe, przemysł morski, transport, lotnictwo i infrastruktura. Współpracy podjęło się wielu różnych użytkowników, których pogrupowano według sektora działalności: producenci mieszanek, producenci materiałów kompozytowych, producenci tkanin i producenci turbin wiatrowych. Pozwoliło to Komisji na przeprowadzenie oceny oddziaływania zaostrzonych środków na różne grupy użytkowników.
(393)
W OD współpracujący użytkownicy zakupili około 13 % produktu objętego postępowaniem z ChRL. W związku z tym znaczna większość podobnego produktu została zakupiona z innych źródeł, takich jak państwa trzecie i przemysł unijny. Tylko nieliczni użytkownicy kupowali produkt objęty postępowaniem wyłącznie z ChRL.
(394)
Istnieje szeroka gama sektorów użytkowników wykorzystujących produkt podobny i użytkownicy ci różnią się również pod względem wielkości (od MŚP do przedsiębiorstw globalnych). Z informacji otrzymanych w trakcie dochodzenia wynika również, że w unijnym przemyśle użytkowników zatrudniona jest duża liczba pracowników, szacowana na 100 000 osób, chociaż nie przedstawiono żadnych kompleksowych i udokumentowanych danych.
3.1. Możliwe skutki środków dla rentowności użytkowników
(395)
W oparciu o odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu ustalono, że przemysł użytkowników włókien szklanych ciągłych był, ogólnie rzecz biorąc, w stosunkowo dobrej kondycji. Istotnie, większość współpracujących użytkowników osiągała zyski ze sprzedaży swoich produktów wykorzystujących produkt objęty postępowaniem w okresie badanym. Działalność zaledwie kilku użytkowników była nierentowna w OD, natomiast w przypadku większości pozostałych zysk wyniósł między 2 a 22 %. Wynika z tego, że nawet przy obecnych środkach przemysł użytkowników nadal był w stanie osiągać zyski.
(396)
Na podstawie otrzymanych danych przeprowadzono ocenę skutków dla użytkowników w odniesieniu do każdej z grup użytkowników.
(397)
Dochodzenie wykazało, że możliwości przeniesienia wzrostu cła na klientów różnią się w zależności od cech poszczególnych sektorów przemysłu użytkowników i w związku z tym wpływ wzrostu cła na marżę zysku będzie inny dla poszczególnych użytkowników.
(398)
Podsumowując, wprowadzenie środków łączonych spowodowałoby spadek zysku użytkowników o mniej niż jeden punkt procentowy w przypadku zdecydowanej większości sektorów wykorzystujących produkt, z wyjątkiem sektora produkcji tkanin wieloosiowych (ang. multiaxial fabric). W tym ostatnim przypadku udział produktu objętego postępowaniem w kosztach produkcji jest wyższy niż w przypadku innych sektorów przemysłu wykorzystujących produkt. W związku z tym wpływ środków na ten właśnie sektor będzie większy niż w przypadku pozostałych użytkowników objętych oceną.
(399)
Na podstawie powyższej analizy wysoce prawdopodobne jest, że użytkownicy z sektorów produkujących mieszanki, materiały kompozytowe i turbiny wiatrowe mogliby pokryć część lub całość wzrostu kosztów. Co więcej, mogą oni również być w stanie przenieść część tych wyższych kosztów na swoich klientów. W związku z tym jeden z dużych użytkowników prowadzący działalność w sektorze produkcji turbin wiatrowych stwierdził, że zgadza się z wnioskami z dochodzenia oraz że będzie w stanie wchłonąć skutki nałożenia ceł.
(400)
Ten ogólnie ograniczony wpływ na rentowność oznacza także, że poziom zatrudnienia w przemyśle użytkowników nie jest zagrożony przez proponowane podniesienie ceł w takim stopniu, w jakim twierdziło kilku użytkowników.
(401)
W każdym razie jakiekolwiek ewentualne negatywne skutki mogłyby być złagodzone dzięki dalszemu dostępowi użytkowników do przywozu z państw trzecich. Wprowadzenie środków nie stanowi przeszkody dla użytkowników w zaopatrywaniu się u różnych dostawców.
(402)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń kilku użytkowników twierdziło, że argumenty użytkowników zostały odrzucone na podstawie samej oceny jakościowej. Twierdzili oni również, że spadek ich marży zysku był znacznie wyższy niż jeden punkt procentowy, jak stwierdzono w motywie 398 powyżej, zwłaszcza przy indywidualnej analizie każdego produktu.
(403)
Argumenty te zostały odrzucone z następujących względów. Na podstawie danych dostarczonych przez użytkowników Komisja przeprowadziła szczegółowe obliczenia w celu dokonania oceny ilościowego wpływu zaostrzenia środków na rentowność użytkowników. Sektory przemysłu wykorzystujące produkt objęty postępowaniem są niejednolite, a poszczególne przedsiębiorstwa wykazują znaczne różnice pod względem wielkości (od MŚP do przedsiębiorstw wielonarodowych), ich zależności od produktu objętego postępowaniem, a także wykorzystania produktu końcowego i ich bazy klientów (małe, średnie i duże przedsiębiorstwa, sprzedaż w Unii w porównaniu ze sprzedażą eksportową). Jak już wyjaśniono w motywie 398 powyżej, Komisja przyznaje, że wpływ na niektóre segmenty przemysłu wykorzystującego produkt będzie większy niż na inne. Z danych dostarczonych przez współpracujących użytkowników wynika, że udział produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL był dość ograniczony (poniżej 13 % - zob. motyw 393). Ponadto udział produktu objętego postępowaniem z ChRL w całkowitych kosztach produkcji był również raczej ograniczony i wynosił poniżej 4 %. Koszt ten jest znacznie wyższy w przypadku zbadanych producentów tkanin wieloosiowych. Wpływ podwyższenia ceł został obliczony w oparciu o założenie, że z ChRL przywożona byłaby podobna ilość włókna szklanego jak w OD oraz że chiński przywóz podlegałyby należnościom celnym w wysokości ok. 30 %, nawet jeżeli należności celne w przypadku znacznej większości chińskich producentów będą niższe. Przy tych założeniach z obliczeń wynika, że średnio w odniesieniu do wszystkich współpracujących użytkowników wpływ wzrostu cen produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL na rentowność wynosił będzie mniej niż jeden punkt procentowy, jak określono powyżej.
3.2. Brak wymienności
(404)
Niektórzy użytkownicy twierdzili, że wiele rodzajów produktów z włókien ciągłych szklanych niezbędnych w przemyśle użytkowników nie jest bezpośrednio dostępnych na rynku. Dostawcy muszą bowiem przejść długą i skomplikowaną procedurę kwalifikacyjną, trwającą od 6 do 12 miesięcy, przy czym sam udział w niej nie gwarantuje powodzenia. Zmiana dostawcy w celu uniknięcia zapłaty ceł byłaby zatem kosztowna, niemożliwa w krótkim terminie i ryzykowna z punktu widzenia technologii.
(405)
W odniesieniu do tego aspektu uznaje się, że w przypadku niektórych zastosowań charakterystyka produktu objętego postępowaniem może rzeczywiście wymagać długiej procedury kwalifikacyjnej, w tym testowania. Z uwag otrzymanych od wielu użytkowników wynika jednak, iż obecnie w większości przypadków istnieje wiele źródeł dostaw. Ponadto dochodzenie wykazało, że użytkownicy zwykle dysponują różnymi alternatywnymi opcjami dostaw oraz często zakwalifikowali produkty kilku dostawców w celu uniezależnienia się od jednego dostawcy. Należy również przypomnieć, że celem środków nie jest uniemożliwienie niektórym dostawcom dostępu do rynku unijnego - mają one jedynie przywrócić sprawiedliwy handel i skorygować zakłócenia na rynku.
(406)
Dlatego też jest mało prawdopodobne, aby wprowadzenie środków w odniesieniu do przywozu produktu objętego postępowaniem z ChRL spowodowało tymczasowe zaprzestanie dostaw surowców dla przemysłu wykorzystującego produkt objęty postępowaniem.
3.3. Brak możliwości przeniesienia zwiększonych kosztów produkcji oraz zwiększona konkurencja ze strony produktów przetworzonych niepochodzących z UE
(407)
Kilku użytkowników twierdziło, że muszą stawić czoła ostrej konkurencji ze strony producentów spoza Unii i w związku z tym nie byliby w stanie przenieść wzrostu cen produktu objętego postępowaniem na klientów, gdyż prowadziłoby to do spadku sprzedaży. Ze względu na zróżnicowanie przedsiębiorstw użytkowników możliwość przeniesienia ewentualnego wzrostu kosztów na klientów jest zróżnicowana w przypadku poszczególnych kategorii użytkowników. Niemniej jednak na podstawie danych przedstawionych w odpowiedziach na pytania zawarte w kwestionariuszu, obroty i rentowność użytkowników niebędących w stanie przenieść na klientów większości wzrostu kosztów ich ucierpiałyby tylko w ograniczonym zakresie w większości przypadków.
(408)
Niektórzy użytkownicy wyrazili obawy, że nałożenie ceł antysubsydyjnych stworzyłoby niekorzystne warunki konkurencji z korzyścią dla dostawców spoza UE, którzy mają dostęp do produktu objętego postępowaniem nieobjętego środkami. Użytkownicy twierdzą, iż doświadczają konkurencji ze strony przywozu z ChRL na rynkach niższego szczebla. Nałożenie środków łączonych zaostrzyłby dodatkowo sytuację pod względem konkurencji. W świetle powyższych okoliczności twierdzono, że nie istnieje możliwość przeniesienia wzrostu cen surowców na klientów. Argumentowano również, że prowadziłoby to do przeniesienia produkcji poza terytorium Unii, co spowodowałoby poważne straty w zatrudnieniu.
(409)
Należy zauważyć, że fakt, iż wprowadzenie środków antysubsydyjnych mogłoby wzmóc konkurencję, nie może być powodem do niewprowadzenia takich środków, jeśli są one uzasadnione. Niniejsze dochodzenia dotyczą konkretnego produktu. Każdy sektor przemysłu wykorzystujący produkt jest w pełni uprawniony do odwołania się do unijnego prawa handlowego i wnioskowania o wszczęcie dochodzenia antydumpingowego w odniesieniu do swoich produktów. Ponadto decyzje dotyczące lokalizacji przedsiębiorstw zależą od wielu czynników. Mało prawdopodobne jest, by decyzja o przeniesieniu produkcji zależała wyłącznie od poziomu ceł na jeden z surowców.
(410)
Niektóre strony twierdziły, że producenci unijni są globalnymi przedsiębiorstwami będącymi w posiadaniu kapitału zagranicznego, natomiast większość przedsiębiorstw w sektorze materiałów kompozytowych to małe i średnie przedsiębiorstwa będące w posiadaniu lokalnych właścicieli. Te małe i średnie przedsiębiorstwa twierdziły, że podwyższenie ceł spowoduje utratę miejsc pracy. Również CCCLA twierdziła, że podwyższenie ceł będzie skutkowało przeniesieniem produkcji przez użytkowników i utratą miejsc pracy w Unii. Ponadto jeden z użytkowników twierdził również, że jakiekolwiek przeniesienie produkcji przez użytkowników doprowadził także do zmniejszenia wartości sprzedaży przemysłu unijnego.
(411)
Komisja rozpatruje w ten sam sposób wszystkie miejsca pracy w Unii, niezależnie od wielkości przedsiębiorstwa i jego struktury własności. W tym aspekcie Komisja odsyła również do analiz zawartych w motywach 400 i 403 powyżej. Ponadto Komisja uważa, że argumenty dotyczące potencjalnej utraty miejsc pracy, przeniesienia produkcji oraz niższego poziomu sprzedaży przemysłu unijnego są niepotwierdzone i nieuzasadnione.
(412)
Kilka stron stwierdziło, że produkty są obecnie wytwarzane w Unii i sprzedawane na rynku globalnym w konkurencji z producentami z państw trzecich. Jeden z użytkowników twierdził, że może on dokonywać przywozu produktu objętego postępowaniem w ramach procedury uszlachetniania czynnego, nie płacąc ceł antydumpingowych, jeżeli wytworzony produkt końcowy jest następnie wywożony poza terytorium Unii. W wyniku tego użytkownik ten może zaoferować swoim klientom spoza Unii bardziej atrakcyjne ceny niż ceny dla klientów z Unii.
(413)
Istotnie, użytkownicy mogą dokonywać przywozu produktu objętego postępowaniem w ramach procedury uszlachetniania czynnego, nie płacąc ceł antydumpingowych, jeżeli wytworzony przez nich produkt końcowy jest następnie wywożony poza terytorium Unii. Fakt ten nie zmienia jednak wniosków Komisji w ramach niniejszego dochodzenia.
3.4. Niedobór dostaw
(414)
Jeden z użytkowników stwierdził, że przemysł unijny nie jest w stanie w pełni zaspokoić popytu w Unii, w szczególności w odniesieniu do pewnych rodzajów dużych zleceń dotyczących produktów z włókna ciągłego szklanego dostosowanych do indywidualnych potrzeb klienta. Ponadto, zdaniem tego użytkownika, najprawdopodobniej z powodu ograniczonych mocy produkcyjnych w Unii żaden z producentów unijnych nie byłby skłonny do przeznaczenia dużej części swoich mocy produkcyjnych na zaopatrywanie jednego klienta. Inny użytkownik twierdził, że nie występuje nadwyżka podaży nici ciętych, a wykluczenie przywozu z ChRL z unijnego rynku doprowadziłoby, szczególnie w kontekście wzrostu popytu, do znacznych problemów z zaopatrzeniem na rynku unijnym. Rząd ChRL przytoczył wypowiedź producenta unijnego 3B Fibreglass, zgodnie z którą w branży nie stworzono żadnych nowych zdolności w zakresie wytopu od 2002 r., a w celu zaspokojenia potrzeb rynkowych, zwłaszcza w Europie, istnieje potrzeba dodatkowych mocy produkcyjnych w wysokości 200 000 ton.
(415)
Należy zauważyć, że celem środków antysubsydyjnych jest zaradzenie nieuczciwym praktykom handlowym, przynoszącym szkodliwe skutki przemysłowi unijnemu, i przywrócenie skutecznej konkurencji na rynku unijnym, a nie wyeliminowanie danego przywozu. Wysokość zaproponowanych środków nie spowodowałaby zamknięcia rynku unijnego dla producentów eksportujących z ChRL; przywóz ten mógłby odbywać się nadal, nawet po cenach niewyrządzających szkody i w związku z tym możliwy byłby dalszy przywóz nici ciętych oraz innych produktów z włókien ciągłych szklanych z ChRL na rynek unijny.
(416)
Jeżeli chodzi o możliwość zaspokajania przez przemysł unijny wszelkich potencjalnych niedoborów nici ciętych, obecny poziom wykorzystania mocy produkcyjnych przemysłu unijnego umożliwia mu pewne zwiększenie produkcji.
(417)
Nici cięte, podobnie jak wszystkie inne rodzaje produktu objętego postępowaniem, mogą być przywożone do Unii także z państw trzecich, takich jak Malezja.
(418)
Ponadto chińscy producenci włókien ciągłych szklanych stworzyli zakłady w bliższej odległości od Unii (w Egipcie i w Bahrajnie) jako bazę do zaopatrywania rynku unijnego.
(419)
W związku z powyższym można wyciągnąć wniosek, że ewentualnemu niedoborowi podaży nici ciętych można by zaradzić poprzez zwiększone wykorzystanie mocy produkcyjnych przemysłu unijnego, przywóz z innych źródeł, jak również poprzez kontynuowanie przywozu z ChRL po cenach niewyrządzających szkody.
(420)
Na podstawie powyższych sekcji stwierdza się, że ogólny wpływ nałożenia środków łączonych na unijny przemysł niższego szczebla jest ograniczony i nie przeważyłby on nad pozytywnym wpływem środków na przemysł unijny.
(421)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedno stowarzyszenie branżowe stwierdziło, że trudno jest zrozumieć fakt, iż producenci unijni dysponują niewykorzystanymi mocami produkcyjnymi, zważywszy na niedobór włókna szklanego na rynku oraz podwyżki cen na rynku unijnym. Kilka stron ponownie stwierdziło, że wprowadzenie dodatkowych środków spowoduje niedobór w dostawach producentów unijnych.
(422)
W odniesieniu do okresu badanego dochodzenie nie wykazało żadnych niedoborów w dostawach. Co do potencjalnych przyszłych niedoborów w dostawach, Komisja uważa, że podwyższenie ceł nie powstrzymuje przed przywozem do Unii z ChRL i z państw trzecich, jak stwierdzono powyżej.
4. Wnioski dotyczące interesu Unii
(423)
W związku z powyższym oczekuje się, że wprowadzenie łączonych środków umożliwi przemysłowi unijnemu poprawienie swojej sytuacji przez podniesienie cen sprzedaży i udziału w rynku. Mimo że mogą wystąpić pewne negatywne skutki w postaci wzrostu kosztów dla niektórych użytkowników, prawdopodobnie przeważą nad nimi spodziewane korzyści dla przemysłu unijnego i jego dostawców.
(424)
Stwierdza się zatem, że zważywszy na wszystkie elementy nie istnieją istotne powody przemawiające przeciwko wprowadzeniu środków na przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z ChRL.
(425)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń kilka stron twierdziło, że skutki proponowanych środków są niedoszacowane. Twierdzą one, że Komisja nadała większe znaczenie roszczeniom niewielkiej grupy producentów włókna szklanego niż oporowi ze strony znacznie większej, ale rozproszonej grupy głównie małych i średnich poddostawców, którzy nie mieli realnej szansy na przedstawienie odpowiedzi o takiej samej sile oddziaływania.
(426)
Zarzuty te odrzuca się ponieważ użytkownicy dysponowali licznymi możliwościami zgłoszenia swoich argumentów w trakcie dochodzenia. Wielu z nich to uczyniło, a przekazane przez nich dane zostały wnikliwie przeanalizowane i uwzględnione. W trakcie dochodzenia Komisja przywiązywała dużą uwagę do wszystkich zainteresowanych stron.
G. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE I ANTYSUBSYDYJNE
(427)
Biorąc pod uwagę wnioski Komisji dotyczące subsydiowania, szkody, związku przyczynowego i interesu Unii, należy wprowadzić środki ostateczne, aby zapobiec dalszemu wyrządzaniu szkody przemysłowi unijnemu przez przywóz towarów po cenach dumpingowych i przywóz subsydiowany.
1. Poziom usuwający szkodę
(428)
W celu określenia poziomu środków Komisja najpierw ustaliła kwotę cła niezbędną do usunięcia szkody poniesionej przez przemysł unijny.
(429)
Szkoda zostanie usunięta, gdy przemysł unijny będzie w stanie pokryć koszty produkcji oraz osiągnąć zysk przed opodatkowaniem ze sprzedaży produktu podobnego na unijnym rynku, jaki tego rodzaju przemysł może zazwyczaj osiągnąć w tym sektorze w normalnych warunkach konkurencji, tj. przy braku przywozu towarów po cenach dumpingowych. Podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu wykorzystano docelowy zysk w wysokości 5 %.
(430)
Stowarzyszenie APFE wnioskowało o docelowy zysk na poziomie 10-12 %. Stowarzyszenie to twierdziło, że docelowy zysk wykorzystywany do analizy powinien uwzględniać fakt, iż ten wysoko kapitałochłonny przemysł potrzebuje osiągać zadowalający zwrot z zaangażowanego kapitału, zgodnie z oczekiwaniami inwestorów. APFE odniosło się również do raportu Business School of New York University, w którym obliczono średni ważony koszt kapitału (WACC), w ramach którego połączono koszt kapitału własnego z kosztem zadłużenia dla różnych sektorów przemysłu (43). Raport Sterna wyliczył średnią wartość WACC dla przemysłu włókien ciągłych szklanych na 8,3-8,4 %. Ponadto APFE odniosło się do zysku wykorzystanego w przypadku chińskiego szkła solarnego, który wynosił 8,3 % (44). Stowarzyszenie to twierdziło ponadto, że, biorąc pod uwagę fakt, iż koszty kapitałowe i dłużne w Unii są nieco wyższe niż w Stanach Zjednoczonych, wskaźnik ten dla Unii powinien być nieco wyższy i wynosić od 10 do 12 %.
(431)
Rzeczywisty zysk osiągnięty w badanym okresie nie może być wykorzystany ze względu na fakt, iż mimo obowiązujących ceł wciąż istniały na rynku znaczne ilości produktów przywożonych po cenach dumpingowych z ChRL.
(432)
W przypadku szkła solarnego z ChRL wykorzystano docelowy zysk na poziomie 8,3 %, ponieważ taki był średni zysk osiągnięty przez producentów unijnych objętych próbą w 2010 r., kiedy przywóz produktu objętego postępowaniem nadal był niewielki, a więc nie mógł jeszcze zakłócić normalnych warunków konkurencji (tzn. zysk, na który dumpingowy przywóz jeszcze nie miał wpływu).
(433)
Choć nie podlega dyskusji fakt, że przemysł unijny jest przemysłem wysoce kapitałochłonnym, APFE nie było w stanie wykazać, że docelowy zysk oparty na wartości WACC zawartej w raporcie Sterna spełnia kryteria stosownego testu. W związku z tym twierdzenie to zostało odrzucone.
(434)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń APFE twierdziło, że wnioski na temat zysku docelowego powinny ulec zmianie, biorąc pod uwagę fakt, że przemysł unijny jest w stanie osiągać zysk na poziomie powyżej 5 % w odniesieniu do rodzajów produktu, takich jak nici cięte do zastosowań mokrych (WUCS), włókniny i WUCS do gipsu, w przypadku których producenci mogą na uczciwych warunkach konkurować z przywozem z państw trzecich i nie odczuwają skutków agresywnego zaniżania cen przez chiński przywóz produktów z włókna ciągłego szklanego po cenach dumpingowych i subsydiowanych.
(435)
W poprzednim dochodzeniu wykorzystano zysk docelowy wynoszący 5 %. Wobec braku odpowiednio udokumentowanych argumentów dotyczących zmienionych warunków na rynku, które mogłyby uzasadniać wyższy zysk docelowy zysk, wartość ta została zachowana.
(436)
Ponadto mając na uwadze fakt, że WUCS, podobnie jak inne rodzaje produktu objętego postępowaniem, są wykorzystywane jako materiał wzmacniający, WUCS charakteryzują się ograniczonym okresem trwałości oraz wyższymi kosztami transportu związanymi z zawartością wody (zob. motyw 63). WUCS są przywożone do Unii w znacznie mniejszych ilościach niż inne produkty z włókien ciągłych szklanych. Marża zysku dla tego jednego rodzaju produktu nie jest więc reprezentatywna w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem.
(437)
Komisja ustaliła następnie poziom usuwający szkodę poprzez porównanie średniej ważonej ceny importowej objętych próbą producentów eksportujących z ChRL ze średnią ważoną niewyrządzającej szkody ceny produktu podobnego sprzedawanego przez objętych próbą producentów unijnych na rynku unijnym w okresie objętym dochodzeniem. Wszelkie różnice wynikające z tego porównania zostały wyrażone w postaci odsetka średniej ważonej wartości importowej CIF.
(438)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden z producentów eksportujących stwierdził, że wystąpiły błędy w przypadku wartości CIF dla trzech numerów kontrolnych produktu.
(439)
Po weryfikacji Komisja dostosowała odnośne wartości CIF, co doprowadziło do niewielkiej zmiany marginesu podcięcia cenowego i marginesu sprzedaży po zaniżonych cenach w przypadku tego producenta eksportującego.
(440)
W rezultacie ustalono następujące poziomy usuwające szkodę:
Przedsiębiorstwo
Poziom usuwający szkodę
Jushi Group
24,8 %
Jiangsu Changhai Group
4,9 %
Chongqing Polycomp International Corporation
29,6 %
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące
26,1 %
(441)
Jeden z użytkowników twierdził, że wszystkie okoliczności faktyczne pozostały niezmienione i że w związku z tym jedynym sposobem, w jaki Komisja mogła wyciągnąć wniosek, że szkoda rzekomo spowodowana przez przywóz z ChRL uległa pogorszeniu, było zastosowanie innej metodyki obliczania marginesu szkody w porównaniu z dochodzeniem pierwotnym.
(442)
Okoliczności faktyczne nie pozostały niezmienione. W związku z tym przy zastosowaniu metodyki z pierwotnego dochodzenia obliczenia dotyczące obecnego marginesu szkody prowadzą do odmiennego rezultatu z uwagi na zmiany w danych wyjściowych, takich jak koszty, ceny i straty.
(443)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden z producentów eksportujących zapytał, jakie zmiany w okolicznościach uzasadniały obliczenie marginesu szkody w oparciu o poszczególne numery kontrolne produktu, a nie w oparciu o zwykłe porównanie cen, które zastosowano w pierwotnym dochodzeniu.
(444)
Komisja uważa, że podstawowa metodyka zastosowana w obecnym dochodzeniu jest taka sama jak w poprzednim dochodzeniu. Zastosowano kontrolę wyrywkową, dlatego każde porównanie zostało przeprowadzone osobno dla podobnych produktów. Ustalenie marginesu szkody w oparciu o numery kontrolne produktu umożliwiło bardziej szczegółowe i dokładne obliczenia, lecz nie można tego uznać za zmianę metodyki.
(445)
Ten sam producent eksportujący stwierdził również, że maty z nici ciętych z włókien szklanych ciągłych (CSM) stanowią część produktu objętego postępowaniem, jednak obliczenie marginesu szkody nie odzwierciedla numeru kontrolnego dla tego produktu. Producent ten zapytał, czy (i) producenci unijni zaprzestali produkcji mat CSM oraz (ii) dlaczego Komisja nie miała w przeszłości trudności ze znalezieniem produktu zastępczego dla głównego rodzaju produktu do celów obliczania marginesu szkody, nawet w przypadku braku dokładnego odpowiednika na podstawie numeru kontrolnego produktu.
(446)
Produkt objęty postępowaniem w istocie obejmuje maty z nici ciętych, a niektórzy producenci unijni (ich podmioty) wytwarzają te maty. Objęci próbą producenci unijni wytwarzali rodzaje mat, które nie były przywożone z ChRL w OD. Jednakże ogólnie rzecz biorąc, poziom dopasowania numerów kontrolnych produktu był wysoki i w związku z tym nie było konieczne odwoływanie się do ewentualnych produktów zastępczych.
(447)
Ponadto wspomniany producent eksportujący zapytał, (i) dlaczego niezbędne było dostosowanie dotyczące poziomu handlu i komu faktycznie producenci unijni sprzedają swoje produkty oraz (ii) dlaczego koszty transportu w UE do magazynu oraz koszty magazynowania nie zostały uwzględnione przy obliczaniu marginesu szkody w przypadku chińskiej sprzedaży.
(448)
Producenci unijni objęci próbą sprzedają większość swoich produktów bezpośrednio użytkownikom końcowym. W przypadku objętych próbą eksporterów chińskich było inaczej. Większość sprzedaży odbywała się za pośrednictwem dystrybutorów lub innych pośrednich kanałów sprzedaży. W związku z tym uznano, że ujęcie całej sprzedaży na poziomie użytkowników końcowych sprawi, że ceny będą bardziej porównywalne. Zgodnie ze standardową metodyką w obliczeniu podcięcia cenowego wzięto pod uwagę koszty ponoszone po przywozie, natomiast margines szkody oparto na wartości CIF chińskiej sprzedaży eksportowej.
(449)
Wspomniany producent eksportujący zapytał się także, dlaczego obowiązujące cło antydumpingowe nie zostało uwzględnione w ramach marginesu szkody, jako że włączenie tego cła do wartości CIF byłoby spójne ze stosowaną metodyką obliczania podcięcia cenowego.
(450)
Jak przedstawiono w niniejszym rozporządzeniu, margines usuwający szkodę stanowi pełny margines niezbędny do usunięcia szkody. Jeżeli istniejący margines cła antydumpingowego zostałby włączony do marginesu usuwającego szkodę, to uzyskanym wynikiem byłby jedynie częściowy margines usuwający szkodę.
(451)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń skarżący twierdził, że ze względu na fakt, iż grupa Jiangsu Changhai nie została uznana za w pełni współpracującą w trakcie dochodzenia (zob. sekcja C. 2.1. powyżej), informacje dotyczące ceny eksportowej tej grupy nie są wiarygodne i w związku z tym nie powinny być wykorzystywane przy obliczaniu marginesu szkody. Skarżący twierdził, że cena eksportowa grupy może być błędna, jeżeli jest ustalana na podstawie kosztów produkcji grupy, których nie można było odpowiednio sprawdzić z powodu braku pełnej współpracy tej grupy w dochodzeniu. Cena eksportowa grupy powinna raczej zostać ustalona na podstawie dostępnych faktów, zgodnie z art. 18 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 28 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.
(452)
Jak wyjaśniono powyżej w motywie 92, w ramach tej grupy produkt objęty postępowaniem nie był wywożony przez przedsiębiorstwo, które dostarczyło informacji wprowadzających w błąd, lecz jedynie przez Jiangsu Changhai Composite Materials Holding (OCH). To ostatnie przedsiębiorstwo w pełni współpracowało w obu dochodzeniach i dostarczyło wiarygodnych informacji na temat ceny eksportowej grupy (np. faktury, które zostały następnie zweryfikowane przez Komisję na miejscu). W związku z tym Komisja nie ma podstaw do kwestionowania ceny eksportowej tej grupy. Obliczenie marginesu szkody zostało przeprowadzone na podstawie faktycznej, zweryfikowanej ceny eksportowej - takiej, która widnieje na fakturach sprzedaży - bez względu na sposób, w jaki została ona ustalona oraz niezależnie od tego, czy została ona oparta na którymkolwiek z kosztów produkcji tej grupy. Wniosek ten został zatem odrzucony.
2. Środki ostateczne
(453)
Niniejsze dochodzenie antysubsydyjne przeprowadzono równolegle z przeglądem środków antydumpingowych, ograniczonym do kwestii szkody. W związku ze stosowaniem zasady niższego cła i faktem, że ostateczne marginesy subsydiowania są niższe od poziomu usuwającego szkodę, Komisja powinna, zgodnie z art. 15 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, nałożyć ostateczne cło wyrównawcze na poziomie ustalonych ostatecznych marginesów subsydiowania, a następnie nałożyć ostateczne cło antydumpingowe o odpowiednim poziomie usuwającym szkodę.
(454)
Na podstawie tej metodyki i okoliczności niniejszego przypadku, a w szczególności faktu, iż wysokość środków jest ograniczona przez margines szkody, Komisja uważa, że w niniejszej sprawie nie występuje problem „podwójnego naliczania”.
(455)
Biorąc pod uwagę wysoki poziom współpracy chińskich producentów eksportujących, cło dla „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw” ustalono na poziomie najwyższego cła, jakie ma być nałożone na przedsiębiorstwa objęte próbą lub współpracujące w ramach dochodzeń. Cło dla „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw” będzie miało zastosowanie w odniesieniu do tych przedsiębiorstw, które nie współpracowały w ramach dochodzeń.
(456)
Dla pozostałych współpracujących chińskich producentów eksportujących nieobjętych próbą, wymienionych w załączniku I, ustala się ostateczną stawkę cła na poziomie średniej ważonej stawek ustalonych dla współpracujących producentów eksportujących objętych próbą, z wyłączeniem grupy, do której należy producent eksportujący, wobec którego zastosowano przepisy art. 28 ust. 1.
(457)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden producent eksportujący zwrócił się z wnioskiem o przyznanie indywidualnego traktowania na podstawie art. 9 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego oraz ustalenie indywidualnego marginesu dumpingu.
(458)
Jednakże mając na uwadze fakt, iż zakres częściowego przeglądu okresowego jest ograniczony do kwestii szkody, marginesy dumpingu ustalone w poprzednim dochodzeniu antydumpingowym pozostają bez zmian. Wniosek o przyznanie indywidualnego marginesu dumpingu został zatem odrzucony.
(459)
Na podstawie powyższego stawki, zgodnie z którymi tego rodzaju cła zostaną nałożone, ustala się na następującym poziomie:
Chiński eksporter
Margines dumpingu (ustalony w dochodzeniu pierwotnym)
Margines subsydiowania
Poziom usuwający szkodę
Cło wyrównawcze
Cło antydumpingowe
Jushi Group
29,7 %
10,3 %
24,8 %
10,3 %
14,5 %
Jiangsu Changhai Group
9,6 %
5,8 %
4,9 %
4,9 %
0 %
Chongqing Polycomp International Corporation
29,7 %
9,7 %
29,6 %
9,7 %
19,9 %
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące
29,7 %
10,2 %
26,1 %
10,2 %
15,9 %
Stawki ceł dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw
10,3 %
19,9 %
(460)
Indywidualna stawka cła antydumpingowego i cła antysubsydyjnego określona w niniejszym rozporządzeniu została ustanowiona na podstawie ustaleń obecnych dochodzeń. Odzwierciedla ona zatem określoną podczas dochodzeń sytuację dotyczącą tego przedsiębiorstwa. Wspomniana stawka celna (w odróżnieniu od ogólnokrajowego cła stosowanego wobec „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”) ma wyłączne zastosowanie do przywozu produktów pochodzących z państwa, którego dotyczy postępowanie i wyprodukowanych przez wymienione przedsiębiorstwo. Przywożone produkty wytworzone przez inne przedsiębiorstwa, które nie zostały konkretnie wymienione w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, łącznie z podmiotami powiązanymi z przedsiębiorstwami konkretnie wymienionymi, nie mogą korzystać z tych stawek, a w odniesieniu do ich produktów stosowane są stawki dla „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”.
(461)
Przedsiębiorstwo może złożyć wniosek o zastosowanie indywidualnej stawki cła, jeżeli jego nazwa ulega zmianie. Wniosek w tej sprawie należy kierować do Komisji (45). Musi on zawierać wszystkie właściwe informacje umożliwiające wykazanie, że taka zmiana nie ma wpływu na prawo tego przedsiębiorstwa do skorzystania ze stawki celnej, która ma do niego zastosowanie. Jeżeli zmiana nazwy przedsiębiorstwa nie ma wpływu na jego prawo do skorzystania ze stawki celnej, która ma do niego zastosowanie, zawiadomienie informujące o zmianie nazwy zostanie opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
(462)
Aby zapewnić prawidłowe stosowanie cła antydumpingowego, poziom cła dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw powinien mieć zastosowanie nie tylko do niewspółpracujących producentów eksportujących, ale również do tych producentów, którzy nie dokonywali wywozu do Unii podczas OD.
3. Zobowiązanie
(463)
Jeden chiński producent eksportujący złożył zobowiązanie cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i art. 13 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego. Propozycja zobowiązania zawierała minimalne ceny importowe w odniesieniu do kilku głównych rodzajów i podrodzajów produktu objętego postępowaniem.
(464)
Komisja stwierdza, że produkt objęty postępowaniem występuje w wielu podrodzajach i klasach, przy czym różnice w cenie osiągają nawet 700 %. W związku z tym istnieje duże ryzyko wzajemnej kompensacji. W ramach jednego rodzaju produktu różnice w cenie mogą również wynosić do 550 % w zależności od podrodzaju produktu. Ponadto poszczególne minimalne ceny importowe zaoferowane przez chińskiego producenta eksportującego były znacznie poniżej ceny niepowodującej szkody, w związku z czym nie usuwają szkody, jaką poniósł przemysł unijny.
(465)
W związku z powyższym służby celne nie byłyby w stanie rozróżnić specyfikacji poszczególnych produktów bez przeprowadzenia odrębnej analizy każdej transakcji przywozu, w celu ustalenia, do której minimalnej ceny importowej należy przypisać dany produkt, a w związku z tym monitorowanie stałoby się bardzo uciążliwe lub wręcz niewykonalne.
(466)
Ponadto przedsiębiorstwo to dokonuje wywozu do Unii także innych produktów, które nie są objęte środkami. Istnieje zatem ryzyko kompensacji w przypadkach, gdy produkty te są sprzedawane tym samym klientom. Niektórzy klienci tego przedsiębiorstwa w Unii są powiązanymi przedsiębiorstwami, które prowadzą również wymianę handlową z innymi powiązanymi przedsiębiorstwami spoza Unii. Te złożone związki handlowe i biznesowe stwarzają dodatkowe potencjalne ryzyko wzajemnej kompensacji.
(467)
W związku z powyższym oferta zobowiązania złożona przez przedsiębiorstwo została odrzucona.
(468)
Komitetu powołany w art. 15 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego nie wydał opinii,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1) Niniejszym nakłada się ostateczne cło wyrównawcze na przywóz nici ciętych z włókien szklanych, o długości nieprzekraczającej 50 mm; niedoprzędy z włókien szklanych, z wyłączeniem niedoprzędów z włókien szklanych, które są impregnowane i powlekane i których straty podczas prażenia wynoszą więcej niż 3 % (zgodnie z normą ISO 1887); oraz mat z włókien ciągłych szklanych z wyłączeniem mat z waty szklanej, obecnie objętych kodami CN 7019 11 00, ex 7019 12 00 (kody TARIC 7019120021, 7019120022, 7019120023, 7019120025, 7019120039) i 7019 31 00 i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
2) Stawka ostatecznego cła wyrównawczego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, jest następująca dla produktu opisanego w ust. 1 i wytworzonego przez poniższe przedsiębiorstwa:
Przedsiębiorstwo
Ostateczne cło wyrównawcze (%)
Dodatkowy kod TARIC
Jushi Group Co., Ltd; Jushi Group Chengdu Co., Ltd; Jushi Group Jiujiang Co., Ltd
10,3
B990
Changzhou New Changhai Fiberglass Co., Ltd; oraz Jiangsu Changhai Composite Materials Holding Co., Ltd; Changzhou Tianma Group Co., Ltd
4,9
A983
Chongqing Polycomp International Corporation
9,7
B991
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące wymienione w załączniku I
10,2
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
10,3
A999
3) Stosowanie indywidualnych stawek cła wyrównawczego ustalonych dla przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2 uwarunkowane jest przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która musi być zgodna z wymogami określonymi w załączniku II. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje stawka cła mająca zastosowanie do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”.
4) O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Artykuł 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 248/2011 otrzymuje poniższe brzmienie.
1)
Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz nici ciętych z włókien szklanych, o długości nieprzekraczającej 50 mm; niedoprzędy z włókien szklanych, z wyłączeniem niedoprzędów z włókien szklanych, które są impregnowane i powlekane i których straty podczas prażenia wynoszą więcej niż 3 % (zgodnie z normą ISO 1887); oraz mat z włókien ciągłych szklanych z wyłączeniem mat z waty szklanej, obecnie objętych kodami CN 7019 11 00, ex 7019 12 00 (kody TARIC 7019120021, 7019120022, 7019120023, 7019120025, 7019120039) i 7019 31 00 i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
2)
Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, jest następująca dla produktu opisanego w ust. 1 i wytworzonego przez poniższe przedsiębiorstwa:
Przedsiębiorstwo
Ostateczne cło antydumpingowe (%)
Dodatkowy kod TARIC
Jushi Group Co., Ltd; Jushi Group Chengdu Co., Ltd; Jushi Group Jiujiang Co., Ltd
14,5
B990
Changzhou New Changhai Fiberglass Co., Ltd; Jiangsu Changhai Composite Materials Holding Co., Ltd; Changzhou Tianma Group Co., Ltd
0
A983
Chongqing Polycomp International Corporation
19,9
B991
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące wymienione w załączniku I
15,9
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
19,9
A999
3)
Stosowanie indywidualnych stawek cła antydumpingowego ustalonych dla przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2 uwarunkowane jest przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która musi być zgodna z wymogami określonymi w załączniku II. W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje stawka cła mająca zastosowanie do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”.
4)
O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Brukseli dnia 16 grudnia 2014 r.