NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 342/2014
ze dne 21. ledna 2014,
kterým se doplňuje směrnice Evropského parlamentu a Rady 2002/87/ES a nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 575/2013, pokud jde o regulační technické normy pro používání metod výpočtu požadavků na kapitálovou přiměřenost u finančních konglomerátů
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 575/2013 ze dne 26. června 2013 o obezřetnostních požadavcích na úvěrové instituce a investiční podniky a o změně nařízení (EU) č. 648/2012 (1), a zejména na čl. 49 odst. 6 uvedeného nařízení,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 2002/87/ES ze dne 16. prosince 2002 o doplňkovém dozoru nad úvěrovými institucemi, pojišťovnami a investičními podniky ve finančním konglomerátu a o změně směrnice Rady 73/239/EHS, 79/267/EHS, 92/49/EHS, 92/96/EHS, 93/6/EHS a 93/22/EHS a směrnice Evropského parlamentu a Rady 98/78/ES a 2000/12/ES (2), a zejména na čl. 21a odst. 3 uvedené směrnice,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
U finančních konglomerátů, které zahrnují velké bankovní nebo investiční podniky a pojišťovny, je třeba vyloučit vícenásobné použití prvků způsobilých pro výpočet kapitálu na úrovni finančního konglomerátu a rovněž nevhodnou tvorbu kapitálu uvnitř skupiny, aby byla přesně vyjádřena dostupnost kapitálu konglomerátů pro absorbování ztrát a aby byla na úrovni finančního konglomerátu zajištěna doplňková kapitálová přiměřenost.
(2)
Je důležité zajistit, aby kapitál převyšující sektorové požadavky solventnosti byl na úrovni konglomerátu zahrnut pouze tehdy, neexistují-li překážky pro převod aktiv nebo splacení závazků mezi různými subjekty konglomerátu, včetně mezi sektory.
(3)
Finanční konglomerát by měl do výpočtu svého kapitálu zahrnout kapitál, který převyšuje sektorové požadavky solventnosti, pouze tehdy, pokud lze tento kapitál převádět mezi subjekty finančního konglomerátu.
(4)
Příslušná pravidla by měla přihlížet k tomu, že zvláštní sektorové kapitálové požadavky mají pokrýt rizika spojená s daným sektorem, a nikoli rizika mimo tento sektor.
(5)
Aby bylo zajištěno jednotné používání výpočtu doplňkové kapitálové přiměřenosti, měly by být uvedeny sektorové požadavky, které za tímto účelem zahrnují požadavky solventnosti. Těmito požadavky by neměly být dotčeny sektorové předpisy týkající se opatření, která mají být přijata po porušení sektorových požadavků solventnosti. Vznikne-li na úrovni finančního konglomerátu deficit kvůli porušení požadavku kombinovaných kapitálových rezerv podle hlavy VII kapitoly 4 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2013/36/EU (3), měla by být potřebná opatření založena na opatřeních uvedených ve zmíněné kapitole.
(6)
Při výpočtu požadavku na doplňkovou kapitálovou přiměřenost finančního konglomerátu by se u neregulovaných finančních subjektů ve finančním konglomerátu měl vypočítat fiktivní požadavek solventnosti i pomyslný kapitál.
(7)
V části II přílohy I směrnice 2002/87/ES jsou stanoveny tři technické metody výpočtu požadavků na doplňkovou kapitálovou přiměřenost na úrovni finančního konglomerátu: „metoda účetní konsolidace“ (metoda 1), „metoda odpočtu a agregace“ (metoda 2) a „metoda kombinace“ (metoda 3), která umožňuje kombinaci metod 1 a 2. Je třeba upřesnit technické metody výpočtu 1 a 2, aby bylo zajištěno jejich jednotné používání. Mimoto je nutné upřesnit podmínky pro použití metody 3 a mělo by být zajištěno, aby příslušné orgány umožňovaly použití této metody za podobných podmínek, aby uplatňovaly společná kritéria a aby požadovaly jednotné používání této metody ve všech finančních konglomerátech. Příslušné orgány by měly umožnit použití metody 3 pouze tehdy, může-li finanční konglomerát prokázat, že by nebylo přiměřeně možné použít pouze metodu 1 nebo 2. Metoda 3 by se měla používat dlouhodobě a konzistentně, aby byly zajištěny rovné podmínky. Jelikož technické metody výpočtu jsou používány v souladu s technickými zásadami uvedenými v části I přílohy I směrnice 2002/87/ES, je třeba upřesnit rovněž tyto zásady.
(8)
Metoda 1 pro výpočet skupinové solventnosti stanovená ve směrnici Evropského parlamentu a Rady 2009/138/ES (4) a metoda 1 pro výpočet požadavků na doplňkovou kapitálovou přiměřenost ve směrnici 2002/87/ES by se měly považovat za rovnocenné, jelikož obě metody jsou v souladu s hlavními cíli doplňkového dozoru. Obě metody zajišťují vyloučení tvorby kapitálu uvnitř skupiny a výpočet kapitálu v souladu s definicemi a limity stanovenými v příslušných sektorových předpisech.
(9)
Pravomoc přijímat regulační technické normy udělená v čl. 49 odst. 6 nařízení (EU) č. 575/2013 úzce souvisí s pravomocí v čl. 21a odst. 3 směrnice 2002/87/ES, jelikož se obě ustanovení zabývají jednotným používáním metod výpočtu stanovených v příloze uvedené směrnice. K zajištění soudržnosti metod výpočtu stanovených za účelem těchto legislativních aktů a usnadnění komplexního pohledu a jednoduchého přístupu k nim osobám, na něž se tyto povinnosti vztahují, je vhodné stanovit regulační technické normy přijaté na základě těchto zmocnění v jednom nařízení.
(10)
Toto nařízení by mělo být založeno na nových sektorových režimech solventnosti, které byly v Unii zavedeny s cílem zajistit co nejkonzistentnější používání metod výpočtu. Toto nařízení by se proto nemělo použít přede dnem použitelnosti nařízení (EU) č. 575/2013. Pravidla, která jsou závislá na použití směrnice 2009/138/ES, by se měla začít používat ode dne použitelnosti uvedené směrnice. V oblastech, které nebyly aktem harmonizovány v době před jeho uplatňováním v plném rozsahu, se proto bude nadále používat stávající výpočet požadavků na doplňkovou kapitálovou přiměřenost zavedený na vnitrostátní úrovni, a příslušné výpočty, které vycházejí ze sektorových předpisů, by měly být založeny na sektorových předpisech, které platí v době výpočtu.
(11)
Toto nařízení vychází z návrhů regulačních technických norem, které Komisi předložily společně Evropský orgán dohledu (Evropský orgán pro bankovnictví (EBA)), Evropský orgán dohledu (Evropský orgán pro pojišťovnictví a zaměstnanecké penzijní pojištění (EIOPA)) a Evropský orgán dohledu (Evropský orgán pro cenné papíry a trhy (ESMA)).
(12)
EBA, EIOPA a ESMA uskutečnily otevřené veřejné konzultace o návrzích regulačních technických norem, z nichž toto nařízení vychází, analyzovaly potenciální související náklady a přínosy v souladu s článkem 10 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1093/2010 (5), článkem 10 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1094/2010 (6) a článkem 10 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1095/2010 (7) a požádaly o stanovisko skupinu subjektů působících v bankovnictví zřízenou podle článku 37 nařízení (EU) č. 1093/2010, skupina subjektů působících v oblasti pojištění a zajištění zřízenou podle článku 37 nařízení (EU) č. 1094/2010 a skupinu subjektů působících v oblasti cenných papírů a trhů zřízenou podle článku 37 nařízení (EU) č. 1095/2010,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
PŘEDMĚT A DEFINICE
Článek 1
Předmět
Toto nařízení upřesňuje technické zásady a technické metody výpočtu uvedené v příloze I směrnice 2002/87/ES pro účely alternativ odpočtu podle čl. 49 odst. 1 nařízení (EU) č. 575/2013 a pro účely výpočtu kapitálu a požadavku na doplňkovou kapitálovou přiměřenost, jak je stanoveno v čl. 6 odst. 2 směrnice 2002/87/ES.
Článek 2
Definice
Pro účely tohoto nařízení se rozumí:
1)
„finančním konglomerátem vedeným pojišťovacím sektorem“ finanční konglomerát, jehož nejvýznamnějším finančním sektorem je v souladu s čl. 3 odst. 2 směrnice 2002/87/ES pojišťovací sektor;
2)
„finančním konglomerátem vedeným sektorem bankovnictví nebo sektorem investičních služeb“ finanční konglomerát, jehož nejvýznamnějším finančním sektorem je v souladu s čl. 3 odst. 2 směrnice 2002/87/ES sektor bankovnictví nebo sektor investičních služeb.
KAPITOLA II
TECHNICKÉ ZÁSADY
Článek 3
Vyloučení vícenásobného použití a tvorby kapitálu uvnitř skupiny
Kapitál, který vyplývá přímo či nepřímo z transakcí uvnitř skupiny, nesmí být zahrnut do výpočtu požadavků na doplňkovou kapitálovou přiměřenost na úrovni finančního konglomerátu.
Článek 4
Převoditelnost a dostupnost kapitálu
1. Kapitál vykázaný na úrovni regulovaného subjektu, který převyšuje kapitál potřebný ke splnění sektorových požadavků solventnosti podle článku 9, se nesmí zahrnout do výpočtu kapitálu finančního konglomerátu nebo součtu kapitálu jednotlivých regulovaných a neregulovaných subjektů finančního sektoru ve finančním konglomerátu, ledaže neexistuje žádná skutečná nebo předpokládaná praktická nebo právní překážka převodu kapitálu mezi subjekty ve finančním konglomerátu.
2. Podnik uvedený v čl. 6 odst. 2 pátém pododstavci směrnice 2002/87/ES musí při předkládání výsledků výpočtu a příslušných údajů pro vypočet podle uvedeného pododstavce koordinátorovi potvrdit a předložit důkazy, že je dodržen odstavec 1.
Článek 5
Kapitál sektoru
1. Kapitál uvedený v odstavci 2, který je dostupný na úrovni regulovaného subjektu, lze použít ke krytí rizik souvisejících se sektorem, který tento kapitál vykazuje, a nepovažuje se za způsobilý pro krytí rizik jiných finančních sektorů.
2. Kapitálem uvedeným v odstavci 1 je kapitál jiný než:
a)
položky kmenového kapitálu tier 1, vedlejšího kapitálu tier 1 nebo kapitálu tier 2 ve smyslu nařízení (EU) č. 575/2013;
b)
položky primárního kapitálu podniků, na něž se vztahují požadavky směrnice 2009/138/ES, pokud jsou tyto položky zařazeny do kapitálu tier 1 nebo kapitálu tier 2 v souladu s čl. 94 odst. 1 a 2 uvedené směrnice.
Článek 6
Deficit kapitálu na úrovni finančního konglomerátu
1. V případě deficitu kapitálu na úrovni finančního konglomerátu lze k odstranění tohoto deficitu použít pouze položky kapitálu, které jsou podle sektorových předpisů způsobilé jak pro sektor bankovnictví, tak i pro pojišťovací sektor.
2. Kapitálem uvedeným v odstavci 1 je:
a)
kmenový kapitál tier 1 vymezený v článku 50 nařízení (EU) č. 575/2013;
b)
položky primárního kapitálu, pokud jsou tyto položky zařazeny do kapitálu tier 1 v souladu s čl. 94 odst. 1 směrnice 2009/138/ES a zařazení těchto položek není omezeno akty v přenesené pravomoci, které byly přijaty podle článku 99 uvedené směrnice;
c)
vedlejší kapitál tier 1 vymezený v článku 61 nařízení (EU) č. 575/2013;
d)
položky primárního kapitálu, pokud jsou tyto položky zařazeny do kapitálu tier 1 v souladu s čl. 94 odst. 1 směrnice 2009/138/ES a zařazení těchto položek není omezeno akty v přenesené pravomoci, které byly přijaty podle článku 99 uvedené směrnice;
e)
kapitál tier 2 vymezený v článku 71 nařízení (EU) č. 575/2013 a
f)
položky primárního kapitálu, pokud jsou tyto položky zařazeny do kapitálu tier 2 v souladu s čl. 94 odst. 2 směrnice 2009/138/ES.
3. Položky kapitálu, které se použijí k odstranění deficitu, musí být v souladu s čl. 4 odst. 1.
Článek 7
Konzistentnost
Regulované subjekty nebo smíšená finanční holdingová společnost ve finančním konglomerátu používají metodu výpočtu dlouhodobě a konzistentně.
Článek 8
Konsolidace
Ve vztahu k finančním konglomerátům vedeným pojišťovacím sektorem se metoda 1 pro výpočet skupinové solventnosti pojišťoven a zajišťoven podle článků 230, 231 a 232 směrnice 2009/138/ES považuje za rovnocennou metodě 1 pro výpočet požadavků na doplňkovou kapitálovou přiměřenost regulovaných subjektů ve finančním konglomerátu, která je stanovena v příloze I směrnice 2002/87/ES, pokud se oblast působnosti dohledu nad skupinou podle hlavy III směrnice 2009/138/ES významně neliší od oblasti působnosti doplňkového dozoru podle kapitoly II směrnice 2002/87/ES.
Článek 9
Požadavek solventnosti
1. Mají-li se použít předpisy vztahující se na pojišťovací sektor, považuje se pro účely výpočtu požadavků na doplňkovou kapitálovou přiměřenost za požadavek solventnosti solventnostní kapitálový požadavek zmíněný v článcích 100 a 218 směrnice 2009/138/ES (včetně veškerého navýšení kapitálového požadavku podle článku 37 uvedené směrnice) vyplývající z čl. 216 odst. 4, čl. 231 odst. 7, článku 232, čl. 233 odst. 6, čl. 238 odst. 2 a 3 uvedené směrnice.
2. Mají-li se použít předpisy vztahující se na sektor bankovnictví nebo sektor investičních služeb, považují se pro účely výpočtu požadavků na doplňkovou kapitálovou přiměřenost za požadavky solventnosti kapitálové požadavky stanovené v části třetí hlavě I kapitole 1 nařízení (EU) č. 575/2013 a požadavky podle uvedeného nařízení nebo podle směrnice 2013/36/EU týkající se držení kapitálu převyšujícího tyto požadavky, včetně požadavku vyplývajícího z interního postupu pro hodnocení kapitálové přiměřenosti v článku 73 uvedené směrnice, veškerých požadavků uložených příslušným orgánem podle čl. 104 odst. 1 písm. a) uvedené směrnice, požadavku kombinovaných kapitálových rezerv stanoveného v čl. 128 bodě 6 uvedené směrnice a opatření přijatých podle článků 458 nebo 459 nařízení (EU) č. 575/2013.
Článek 10
Kapitál finančního konglomerátu a požadavky solventnosti
1. S výhradou čl. 14 odst. 7, 8 a 9 se kapitál a požadavky solventnosti finančního konglomerátu vypočítají v souladu s definicemi a limity stanovenými v příslušných sektorových předpisech.
2. Kapitál společností spravujících aktiva se vypočítá podle čl. 2 odst. 1 písm. l) směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/65/ES (8). Požadavky solventnosti společností spravujících aktiva představují požadavky stanovené v čl. 7 odst. 1 písm. a) uvedené směrnice.
3. Kapitál správců alternativních investičních fondů se vypočítá podle čl. 4 odst. 1 písm. ad) směrnice Evropského parlamentu a Rady 2011/61/EU (9). Požadavky solventnosti správců alternativních investičních fondů představují požadavky stanovené v článku 9 uvedené směrnice.
Článek 11
Zacházení s mezisektorovými kapitálovými investicemi
1. Pokud má subjekt ve finančním konglomerátu vedeném sektorem bankovnictví nebo sektorem investičních služeb kapitálovou investici v subjektu finančního sektoru náležejícím do pojišťovacího sektoru, která se podle čl. 14 odst. 3 nebo čl. 15 odst. 3 odečítá, nevzniká s ohledem na tuto kapitálovou investici na úrovni finančního konglomerátu žádný požadavek na doplňkovou kapitálovou přiměřenost.
2. Má-li použití odstavce 1 za následek přímou změnu výše očekávaných ztrát podle přístupu založeného na interním ratingu ve smyslu části třetí hlavy II kapitoly 3 nařízení (EU) č. 575/2013, připočítá se částka odpovídající této změně ke kapitálu finančního konglomerátu.
Článek 12
Požadavky na pomyslný kapitál a fiktivní požadavky solventnosti u neregulovaných subjektů finančního sektoru
1. Má-li smíšená finanční holdingová společnost kapitálovou investici v neregulovaném subjektu finančního sektoru, vypočítají se pro dotyčný subjekt požadavky na pomyslný kapitál a fiktivní požadavky solventnosti podle sektorových předpisů nejvýznamnějšího sektoru ve finančním konglomerátu.
2. U neregulovaného subjektu finančního sektoru jiného než subjektu uvedeného v odstavci 1 se požadavky na pomyslný kapitál a fiktivní požadavky solventnosti vypočítají v souladu se sektorovými pravidly finančního sektoru, který je neregulovanému subjektu finančního sektoru nejblíže. Určení nejbližšího finančního sektoru vychází ze škály činností příslušného subjektu a rozsahu, v jakém tyto činnosti vykonává. Pokud nelze nejbližší finanční sektor jednoznačně určit, použijí se sektorové předpisy nejvýznamnějšího sektoru ve finančním konglomerátu.
Článek 13
Sektorová přechodná opatření a opatření k zachování právních účinků
Sektorové předpisy použité při výpočtu požadavků na doplňkovou kapitálovou přiměřenost zahrnují případná přechodná ustanovení nebo ustanovení o zachování právních účinků, která platí na úrovni daného sektoru.
KAPITOLA III
TECHNICKÉ METODY VÝPOČTU
Článek 14
Upřesnění technického výpočtu podle metody 1 stanovené ve směrnici 2002/87/ES
1. Kapitál finančního konglomerátu se vypočítá na základě konsolidované účetní závěrky podle příslušného účetního rámce vztahujícího se na oblast působnosti doplňkového dozoru podle směrnice 2002/87/ES, přičemž se případně přihlíží k odstavci 5.
2. Co se týká finančních konglomerátů vedených sektorem bankovnictví nebo sektorem investičních služeb, při výpočtu kapitálu finančního konglomerátu se u nekonsolidovaných investic použije toto zacházení:
a)
nekonsolidované významné investice v subjektu finančního sektoru ve smyslu článku 43 nařízení (EU) č. 575/2013, který náleží do pojišťovacího sektoru, se v plné výši odečítají od kapitálu konglomerátu;
b)
nekonsolidované investice jiné než investice uvedené v písmenu a) v subjektu finančního sektoru, který náleží do pojišťovacího sektoru, se odečítají v plné výši od kapitálu konglomerátu v souladu s článkem 46 nařízení (EU) č. 575/2013.
3. S výhradou odstavce 2 se kapitálové nástroje, které byly vydány subjektem ve finančním konglomerátu a které drží jiný subjekt v tomto finančním konglomerátu, odečítají od kapitálu konglomerátu, nejsou-li již vyloučeny v rámci účetní konsolidace.
4. S podnikem, který je pro účely příslušného účetního rámce spoluovládanou účetní jednotkou, se zachází podle sektorových předpisů o poměrné konsolidaci nebo zohlednění poměrných podílů.
5. Je-li součástí finančního konglomerátu subjekt spadající do oblasti působnosti směrnice 2009/138/ES, vychází výpočet požadavků na doplňkovou kapitálovou přiměřenost na úrovni finančního konglomerátu z ocenění aktiv a závazků v souladu s hlavou I kapitolou VI oddíly 1 a 2 směrnice 2009/138/ES.
6. Vztahují-li se na hodnotu aktiv nebo závazků obezřetnostní filtry a odpočty podle části druhé hlavy I nařízení (EU) č. 575/2013, představuje hodnotu aktiv nebo závazků použitou pro účely výpočtu požadavků na doplňkovou kapitálovou přiměřenost hodnota, kterou lze přiřadit příslušným subjektům podle uvedeného nařízení, s výjimkou aktiv a závazků, které lze přiřadit ostatním subjektům finančního konglomerátu.
7. Pokud se podle sektorových předpisů vyžaduje výpočet prahové hodnoty nebo limitu, vypočítá se prahová hodnota nebo limit na úrovni konglomerátu na základě konsolidovaných údajů finančního konglomerátu a po provedení odpočtů podle odstavců 2 a 3.
8. Pro účely výpočtu prahových hodnot nebo limitů se regulované subjekty ve finančním konglomerátu, které jsou zahrnuty do konsolidované finanční situace dané instituce podle části první hlavy II kapitoly 2 oddílu 1 nařízení (EU) č. 575/2013, posuzují společně.
9. Pro účely výpočtu prahových hodnot nebo limitů se regulované subjekty ve finančním konglomerátu, které jsou zahrnuty do dohledu nad skupinou podle hlavy III směrnice 2009/138/ES, posuzují společně.
10. Pro účely výpočtu prahových hodnot nebo limitů na úrovni regulovaného subjektu vypočítají regulované subjekty ve finančním konglomerátu, na něž se nevztahuje odstavec 8 ani odstavec 9, své příslušné prahové hodnoty a limity individuálně podle sektorových předpisů regulovaného subjektu.
11. Při sčítání příslušných sektorových požadavků solventnosti se neprovádí žádná úprava kromě úpravy požadované v článku 11 nebo v důsledku úprav sektorových prahových hodnot a limitů podle odstavce 7.
Článek 15
Upřesnění technického výpočtu podle metody 2 stanovené ve směrnici 2002/87/ES
1. Pokud se podle příslušných sektorových předpisů vztahuje na kapitál regulovaného subjektu obezřetnostní filtr, použije se jedno z těchto zacházení:
a)
částka po uplatnění filtru, která představuje čistou částku, jež se vezme v úvahu při výpočtu kapitálu účastí, se připočte k účetní hodnotě účastí v souladu s čl. 6 odst. 4 druhým pododstavcem směrnice 2002/87/ES, jestliže částka po uplatnění filtru zvyšuje regulatorní kapitál;
b)
částka po uplatnění filtru uvedená v písmenu a) se odečte od účetní hodnoty účastí v souladu s čl. 6 odst. 4 druhým pododstavcem směrnice 2002/87/ES, jestliže částka po uplatnění filtru snižuje regulatorní kapitál.
2. U finančních konglomerátů vedených sektorem bankovnictví nebo sektorem investičních služeb se významná investice v subjektu finančního sektoru ve smyslu článku 43 nařízení (EU) č. 575/2013 náležejícím do pojišťovacího sektoru, která není účastí, odečte v plné výši od položek kapitálu subjektu, který nástroj drží, v souladu se sektorovými předpisy vztahujícími se na tento subjekt.
3. Investice uvnitř skupiny do kapitálových nástrojů, které jsou v souladu se sektorovými předpisy použitelné jako kapitál s přihlédnutím k příslušným sektorovým limitům, se odečítají nebo jsou z výpočtu kapitálu vyloučeny.
4. Výpočet doplňkových kapitálových požadavků se provádí podle vzorce uvedeného v příloze.
Článek 16
Upřesnění podmínek pro použití metody 3 stanovené ve směrnici 2002/87/ES
1. Příslušné orgány mohou použití metody 3 uvedené v příloze I směrnice 2002/87/ES povolit pouze v některé z níže uvedených situací:
a)
není-li přiměřeně možné použít metodu 1 uvedenou v příloze I směrnice 2002/87/ES na všechny subjekty nebo metodu 2 uvedenou v příloze I směrnice 2002/87/ES na všechny subjekty ve finančním konglomerátu, zejména z toho důvodu, že u jednoho či více subjektů nelze použít metodu 1, jelikož tyto subjekty nejsou zahrnuty do konsolidace, nebo kvůli skutečnosti, že regulovaný subjekt je usazen ve třetí zemi a není možné získat dostatečné informace pro použití jedné z těchto metod na tento subjekt;
b)
subjekty, které by použily pouze jednu z těchto metod, mají společně zanedbatelný význam, pokud jde o cíle dohledu nad regulovanými subjekty ve finančním konglomerátu.
2. Všechny regulované subjekty ve finančním konglomerátu, které nejsou uvedeny v odstavci 1, použijí buď metodu 1, nebo metodu 2.
3. Použití metody 3, které příslušný orgán povolil ve vztahu k finančnímu konglomerátu, je dlouhodobé a konzistentní.
KAPITOLA IV
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 17
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Ustanovení článku 5, čl. 6 odst. 2, článku 8, čl. 9 odst. 1, čl. 14 odst. 5 a 9 se použijí ode dne použitelnosti uvedeného v čl. 309 odst. 1 směrnice 2009/138/ES.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 21. ledna 2014.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 342/2014
z dnia 21 stycznia 2014 r.
uzupełniające dyrektywę 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących stosowania metod obliczania wymogów adekwatności kapitałowej w odniesieniu do konglomeratów finansowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (1), w szczególności jego art. 49 ust. 6,
uwzględniając dyrektywę 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniającą dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2), w szczególności jej art. 21a ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W przypadku konglomeratów finansowych, które obejmują znaczną działalność bankową lub inwestycyjną oraz działalność ubezpieczeniową, należy wyeliminować wielokrotne wykorzystanie elementów kwalifikujących się do obliczania funduszy własnych na poziomie konglomeratu finansowego, tj. wielokrotne finansowanie oraz niewłaściwe tworzenie funduszy własnych wewnątrz grupy, w celu dokładnego przedstawienia dostępności funduszy własnych konglomeratów na pokrycie strat oraz zapewnienia dodatkowej adekwatności kapitałowej na poziomie konglomeratu finansowego.
(2)
Istotne znaczenie ma zagwarantowanie, aby fundusze własne przekraczające sektorowe wymogi dotyczące wypłacalności były uwzględniane na poziomie konglomeratu jedynie, jeżeli nie ma przeszkód w przenoszeniu aktywów ani dokonywaniu spłat zobowiązań między różnymi podmiotami konglomeratu, w tym między sektorami.
(3)
Konglomerat finansowy powinien uwzględniać fundusze własne przekraczające sektorowe wymogi dotyczące wypłacalności przy obliczaniu swoich funduszy własnych jedynie, jeżeli fundusze te mogą być przenoszone między różnymi podmiotami w ramach konglomeratu finansowego.
(4)
Właściwe przepisy powinny uwzględnić, że sektorowe wymogi w zakresie funduszy własnych służą ochronie przed ryzykiem związanym z danym sektorem, a nie mają one chronić przed ryzykiem występującym poza tym sektorem.
(5)
Aby zapewnić spójne obliczanie dodatkowej adekwatności kapitałowej, należy wskazać wymogi sektorowe obejmujące wymogi dotyczące wypłacalności służące temu celowi. Wymogi te nie powinny naruszać przepisów sektorowych dotyczących środków podejmowanych w następstwie naruszenia sektorowych wymogów dotyczących wypłacalności. W szczególności w przypadku powstania deficytu na poziomie konglomeratu finansowego z powodu naruszenia łącznego wymogu w zakresie buforów, określonego w tytule VII rozdział 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (3), niezbędne wymagane środki muszą się opierać na środkach określonych w tym rozdziale.
(6)
Obliczając dodatkowy wymóg adekwatności kapitałowej w odniesieniu do konglomeratu finansowego, należy obliczyć referencyjny wymóg dotyczący wypłacalności oraz referencyjny poziom funduszy własnych w odniesieniu do należących do tego podmiotów sektora finansowego nieobjętych regulacją należących do konglomeratu finansowego.
(7)
W części II załącznika I do dyrektywy 2002/87/WE ujęto trzy techniczne metody obliczania wymogów adekwatności kapitałowej na poziomie konglomeratu finansowego: „metodę konsolidacji rachunkowości” (metoda 1), „metodę odliczania i agregacji” (metoda 2) oraz „metodę łączoną” (metoda 3), umożliwiającą połączenie metody 1 i metody 2. Techniczne metody obliczania 1 i 2 należy określić w celu zapewnienia ich spójnego stosowania. Dodatkowo należy określić okoliczności stosowania metody 3 i należy zagwarantować, aby właściwe organy zezwalały na stosowanie tej metody w podobnych okolicznościach, stosowały wspólne kryteria i wymagały stosowania tej metody w spójny sposób w poszczególnych konglomeratach finansowych. Właściwe organy powinny zezwalać na stosowanie metody 3 jedynie w przypadku, gdy konglomerat finansowy może wykazać, że stosowanie tylko metody 1 lub metody 2 nie jest praktycznie możliwe. Zastosowanie metody 3 powinno być spójne w długim okresie w celu zapewnienia jednakowych warunków. Jako że techniczne metody obliczania są stosowane zgodnie z zasadami technicznymi, o których mowa w części I załącznika I do dyrektywy 2002/87/WE, konieczne jest również określenie tych zasad.
(8)
Określoną w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE (4) metodę 1 dotyczącą obliczania wypłacalności grupy oraz określoną w dyrektywie 2002/87/WE metodę 1 dotyczącą obliczania dodatkowych wymogów adekwatności kapitałowej należy uznać za równoważne, ponieważ obie metody odpowiadają głównym celom dodatkowego nadzoru. Obie metody zapewniają eliminację tworzenia funduszy własnych wewnątrz grupy oraz obliczanie funduszy własnych zgodnie z definicjami i limitami ustanowionymi w ramach odpowiednich przepisów sektorowych.
(9)
Uprawnienie do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych przewidziane w art. 49 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 jest ściśle powiązane z uprawnieniem przewidzianym w art. 21a ust. 3 dyrektywy 2002/87/WE, jako że oba uprawnienia odnoszą się do spójnego stosowania metod obliczania określonych w załączniku do tej dyrektywy. Aby zapewnić spójność metod obliczania określonych na potrzeby tych aktów prawnych oraz ułatwić całościowy wgląd i sprawny dostęp do nich osobom podlegającym powyższym obowiązkom, wskazane jest określenie w jednym rozporządzeniu regulacyjnych standardów technicznych przyjmowanych na podstawie wspomnianych uprawnień.
(10)
Niniejsze rozporządzenie powinno się opierać na nowych sektorowych systemach wymogów dotyczących wypłacalności, które ustanowiono w Unii w celu zapewnienia jak najbardziej spójnego stosowania metod obliczania. W związku z tym niniejszego rozporządzenia nie należy stosować przed datą rozpoczęcia stosowania rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Przepisy uzależnione od stosowania dyrektywy 2009/138/WE należy zacząć stosować od dnia rozpoczęcia stosowania tej dyrektywy. Dlatego też w okresie przed rozpoczęciem stosowania niniejszego rozporządzenia w całości, w dziedzinach, które nie zostały zharmonizowane na jego podstawie, należy nadal stosować istniejące krajowe sposoby obliczania dodatkowych wymogów adekwatności kapitałowej, a podstawowe obliczenia na podstawie przepisów dotyczących sektora ubezpieczeń należy opierać na przepisach dotyczących sektora ubezpieczeń mających zastosowanie w momencie danego obliczenia.
(11)
Niniejsze rozporządzenie opiera się na projektach regulacyjnych standardów technicznych przedłożonych Komisji wspólnie przez Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) (EUNB), Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych) (EIOPA) oraz Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) (ESMA).
(12)
EUNB, EIOPA i ESMA przeprowadziły otwarte konsultacje społeczne dotyczące projektów regulacyjnych standardów technicznych będących podstawą niniejszego rozporządzenia, dokonały analizy związanych z nimi potencjalnych kosztów i korzyści, zgodnie z art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 (5), art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 (6) i art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 (7), oraz zwróciły się o opinię Bankowej Grupy Interesariuszy ustanowionej zgodnie z art. 37 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, Grupy Interesariuszy z Sektora Ubezpieczeń i Reasekuracji ustanowionej zgodnie z art. 37 rozporządzenia (UE) nr 1094/2010 oraz Grupy Interesariuszy z Sektora Giełd i Papierów Wartościowych ustanowionej zgodnie z art. 37 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT I DEFINICJE
Artykuł 1
Przedmiot
W niniejszym rozporządzeniu określa się zasady techniczne i techniczne metody obliczania wymienione w załączniku I do dyrektywy 2002/87/WE w celu ustanowienia alternatyw dla odliczeń, o których mowa w art. 49 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, oraz w celu obliczania funduszy własnych i dodatkowych wymogów adekwatności kapitałowej przewidzianych w art. 6 ust. 2 dyrektywy 2002/87/WE.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1)
„ubezpieczeniowy konglomerat finansowy” oznacza konglomerat finansowy, w przypadku którego najważniejszym sektorem finansowym jest sektor ubezpieczeń, zgodnie z art. 3 ust. 2 dyrektywy 2002/87/WE;
2)
„bankowy lub inwestycyjny konglomerat finansowy” oznacza konglomerat finansowy, w przypadku którego najważniejszym sektorem finansowym jest sektor bankowy lub sektor usług inwestycyjnych, zgodnie z art. 3 ust. 2 dyrektywy 2002/87/WE.
ROZDZIAŁ II
ZASADY TECHNICZNE
Artykuł 3
Eliminacja wielokrotnego finansowania oraz tworzenia funduszy własnych wewnątrz grupy
Fundusze własne pochodzące bezpośrednio lub pośrednio z transakcji wewnątrz grupy nie są uwzględniane przy obliczaniu dodatkowych wymogów adekwatności kapitałowej na poziomie konglomeratu finansowego.
Artykuł 4
Możliwość przenoszenia i dostępność funduszy własnych
1. Fundusze własne ujęte na poziomie podmiotu objętego regulacją, które przekraczają fundusze konieczne do spełnienia sektorowych wymogów dotyczących wypłacalności określonych w art. 9, nie są uwzględniane przy obliczaniu funduszy własnych konglomeratu finansowego ani sumy funduszy własnych każdego podmiotu sektora finansowego objętego i nieobjętego regulacją należącego do konglomeratu finansowego, chyba że nie istnieje żadna obecna ani przewidywana przeszkoda faktyczna bądź prawna w odniesieniu do przenoszenia funduszy między podmiotami konglomeratu finansowego.
2. Podmiot, o którym mowa w art. 6 ust. 2 akapit piąty dyrektywy 2002/87/WE, przedkładając koordynatorowi wyniki obliczeń i odpowiednie dane wykorzystane do tych obliczeń, o których mowa w tym akapicie, przekazuje koordynatorowi potwierdzenie i dowody zgodności z ust. 1.
Artykuł 5
Sektorowe fundusze własne
1. Fundusze własne określone w ust. 2, które są dostępne na poziomie podmiotu objętego regulacją, kwalifikują się do zabezpieczenia ryzyka związanego z sektorem, w którym ujmowane są te fundusze własne, i nie uwzględnia się ich jako kwalifikujące się do zabezpieczenia ryzyka związanego z innymi sektorami finansowymi.
2. Fundusze własne, o których mowa w ust. 1, są funduszami własnymi, które nie są:
a)
kapitałem podstawowym Tier I, pozycjami dodatkowymi w Tier I lub pozycjami w Tier II w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
b)
pozycjami podstawowych funduszy własnych przedsiębiorstw podlegających wymogom dyrektywy 2009/138/WE, gdy pozycje te są klasyfikowane w Tier I lub w Tier II zgodnie z art. 94 ust. 1 i 2 tej dyrektywy.
Artykuł 6
Deficyt funduszy własnych na poziomie konglomeratu finansowego
1. W przypadku wystąpienia deficytu funduszy własnych na poziomie konglomeratu finansowego na pokrycie tego deficytu należy wykorzystywać jedynie pozycje funduszy własnych, które kwalifikują się na podstawie przepisów sektorowych dotyczących sektora bankowego i sektora ubezpieczeń.
2. Do funduszy własnych, o których mowa w ust. 1, należą następujące pozycje:
a)
kapitał podstawowy Tier I określony w art. 50 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
b)
pozycje podstawowych funduszy własnych, gdy pozycje te są klasyfikowane w Tier I zgodnie z art. 94 ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE, a uwzględnienie tych pozycji nie jest ograniczone na mocy aktów delegowanych przyjętych zgodnie z art. 99 tej dyrektywy;
c)
kapitał dodatkowy Tier I określony w art. 61 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
d)
pozycje podstawowych funduszy własnych, gdy pozycje te są klasyfikowane w Tier I zgodnie z art. 94 ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE, a uwzględnienie tych pozycji jest ograniczone na mocy aktów delegowanych przyjętych zgodnie z art. 99 tej dyrektywy;
e)
kapitał Tier II określony w art. 71 rozporządzenia (UE) nr 575/2013; oraz
f)
pozycje podstawowych funduszy własnych, gdy pozycje te są klasyfikowane w Tier II zgodnie z art. 94 ust. 2 dyrektywy 2009/138/WE.
3. Pozycje funduszy własnych wykorzystywane do pokrycia deficytu są zgodne z art. 4 ust. 1.
Artykuł 7
Spójność
Podmioty objęte regulacją lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej w konglomeracie finansowym stosują metodę obliczania w sposób spójny w długim okresie.
Artykuł 8
Konsolidacja
W odniesieniu do ubezpieczeniowych konglomeratów finansowych metodę 1 służącą do obliczania wypłacalności grupy w przypadku zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, określoną w art. 230, 231 i 232 dyrektywy 2009/138/WE, uznaje się za równoważną metodzie 1 służącej do obliczania dodatkowych wymogów adekwatności kapitałowej w odniesieniu do podmiotów objętych regulacją należących do konglomeratu finansowego, określoną w załączniku I do dyrektywy 2002/87/WE, pod warunkiem że nadzór nad grupą na mocy tytułu III dyrektywy 2009/138/WE nie różni się istotnie od zakresu nadzoru dodatkowego na mocy rozdziału II dyrektywy 2002/87/WE.
Artykuł 9
Wymóg dotyczący wypłacalności
1. W przypadku gdy stosowane mają być przepisy dotyczące sektora ubezpieczeń, za wymogi dotyczące wypłacalności służące obliczaniu dodatkowych wymogów adekwatności kapitałowej uznaje się kapitałowy wymóg dotyczący wypłacalności, o którym mowa w art. 100 i 218 dyrektywy 2009/138/WE, uwzględniający wszelki narzut kapitałowy zastosowany zgodnie z art. 37 tej dyrektywy, w następstwie art. 216 ust. 4, art. 231 ust. 7, art. 232, art. 233 ust. 6, art. 238 ust. 2 i 3 tej dyrektywy.
2. W przypadku gdy stosowane mają być przepisy dotyczące sektora bankowego lub sektora usług inwestycyjnych, za wymogi dotyczące wypłacalności służące obliczaniu dodatkowych wymogów adekwatności kapitałowej uznaje się wymogi w zakresie funduszy własnych określone w części trzeciej tytuł I rozdział 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz wymogi określone w tym rozporządzeniu lub w dyrektywie 2013/36/UE w zakresie utrzymywania funduszy własnych przewyższających te wymogi, w tym wymóg wynikający z procesu wewnętrznej oceny adekwatności kapitałowej określonego w art. 73 tej dyrektywy, wszelkie wymogi nałożone przez właściwy organ zgodnie z art. 104 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy, łączny wymóg w zakresie buforów określony w art. 128 ust. 6 tej dyrektywy oraz środki przyjęte zgodnie z art. 458 lub 459 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
Artykuł 10
Wymogi w zakresie funduszy własnych i wypłacalności w odniesieniu do konglomeratów finansowych
1. Z zastrzeżeniem art. 14 ust. 7, 8 i 9 wymogi w zakresie funduszy własnych i wypłacalności w odniesieniu do konglomeratów finansowych oblicza się zgodnie z definicjami i limitami ustanowionymi w odpowiednich przepisach sektorowych.
2. Fundusze własne spółek zarządzania aktywami oblicza się zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. l) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE (8). Wymogami dotyczącymi wypłacalności spółek zarządzania aktywami są wymogi określone w art. 7 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy.
3. Fundusze własne zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi oblicza się zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. ad) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE (9). Wymogami dotyczącymi wypłacalności zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi są wymogi określone w art. 9 tej dyrektywy.
Artykuł 11
Traktowanie międzysektorowych udziałów kapitałowych
1. W przypadku gdy podmiot należący do bankowego lub inwestycyjnego konglomeratu finansowego posiada udział kapitałowy w podmiocie sektora finansowego należącym do sektora ubezpieczeń, który jest odliczany zgodnie z art. 14 ust. 3 lub art. 15 ust. 3, na poziomie konglomeratu finansowego nie powstaje żaden dodatkowy wymóg adekwatności kapitałowej w odniesieniu do tego udziału.
2. W przypadku gdy stosowanie ust. 1 prowadzi do bezpośredniej zmiany kwoty oczekiwanej straty obliczanej metodą wewnętrznych ratingów w rozumieniu części trzeciej tytuł II rozdział 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, kwota odpowiadająca tej zmianie zostaje dodana do funduszy własnych konglomeratu finansowego.
Artykuł 12
Referencyjne wymogi w zakresie funduszy własnych i wypłacalności w odniesieniu do podmiotów sektora finansowego nieobjętych regulacją
1. W przypadku gdy finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej posiada udział kapitałowy w podmiocie sektora finansowego nieobjętym regulacją, referencyjne wymogi w zakresie funduszy własnych i wypłacalności w odniesieniu do tego podmiotu oblicza się zgodnie z przepisami sektorowymi dotyczącymi najważniejszego sektora w danym konglomeracie finansowym.
2. W przypadku podmiotu sektora finansowego nieobjętego regulacją innego niż podmiot, o którym mowa w ust. 1, referencyjne wymogi w zakresie funduszy własnych i wypłacalności oblicza się zgodnie z przepisami sektorowymi dotyczącymi sektora finansowego najbliższego dla danego podmiotu sektora finansowego nieobjętego regulacją. Podstawą ustalenia najbliższego sektora finansowego jest zakres działalności danego podmiotu oraz zakres, w jakim prowadzi on tę działalność. Jeżeli nie jest możliwe wyraźne określenie najbliższego sektora finansowego, należy stosować przepisy sektorowe dotyczące najważniejszego sektora w konglomeracie finansowym.
Artykuł 13
Sektorowe przepisy przejściowe i przewidujące zasadę praw nabytych
Przepisy sektorowe stosowane przy obliczaniu dodatkowych wymogów adekwatności kapitałowej obejmują wszelkie przepisy przejściowe i przepisy przewidujące zasadę praw nabytych mające zastosowanie na poziomie sektorowym.
ROZDZIAŁ III
TECHNICZNE METODY OBLICZANIA
Artykuł 14
Określenie technicznego obliczania zgodnie z metodą 1 na podstawie dyrektywy 2002/87/WE
1. Fundusze własne konglomeratu finansowego oblicza się na podstawie skonsolidowanych sprawozdań finansowych zgodnie z odpowiednimi standardami rachunkowości stosowanymi w odniesieniu do zakresu dodatkowego nadzoru określonego w dyrektywie 2002/87/WE, przy uwzględnieniu w odpowiednich przypadkach ust. 5.
2. Jeżeli chodzi o bankowe lub inwestycyjne konglomeraty finansowe, przy obliczaniu funduszy własnych konglomeratu finansowego inwestycje nieskonsolidowane traktowane są w następujący sposób:
a)
nieskonsolidowane znaczne inwestycje w podmiot sektora finansowego, w rozumieniu art. 43 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, należący do sektora ubezpieczeń są w całości odliczane od funduszy własnych konglomeratu;
b)
nieskonsolidowane inwestycje, inne niż inwestycje, o których mowa w lit. a), w podmiot sektora finansowego należący do sektora ubezpieczeń są w całości odliczane od funduszy własnych konglomeratu zgodnie z art. 46 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
3. Z zastrzeżeniem ust. 2 fundusze własne wyemitowane przez podmiot należący do konglomeratu finansowego i posiadane przez inny podmiot należący do tego konglomeratu finansowego zostają odliczone od funduszy własnych konglomeratu, jeżeli nie zostały one już wyeliminowane w procesie konsolidacji rachunkowości.
4. Przedsiębiorstwo będące wspólnie kontrolowanym podmiotem do celów odpowiednich standardów rachunkowości jest traktowane zgodnie z przepisami sektorowymi dotyczącymi konsolidacji proporcjonalnej lub uwzględniania proporcjonalnych udziałów.
5. W przypadku gdy podmiot podlegający dyrektywie 2009/138/WE należy do konglomeratu finansowego, podstawą obliczania dodatkowych wymogów adekwatności kapitałowej na poziomie konglomeratu finansowego jest wycena aktywów i pasywów dokonana zgodnie z tytułem I rozdział VI sekcja 1 i 2 dyrektywy 2009/138/WE.
6. W przypadku gdy wartości aktywów i pasywów podlegają filtrom ostrożnościowym i odliczeniom na podstawie części drugiej tytuł I rozporządzenia (UE) nr 575/2013, wartościami aktywów i pasywów stosowanymi do obliczania dodatkowych wymogów adekwatności kapitałowej są wartości przypisane odpowiednim podmiotom na mocy tego rozporządzenia, z wyłączeniem aktywów i pasywów przypisanych innym podmiotom konglomeratu finansowego.
7. W przypadku gdy zgodnie z przepisami sektorowymi wymagane jest obliczanie progu lub limitu, próg lub limit na poziomie konglomeratu finansowego są obliczane na podstawie skonsolidowanych danych konglomeratu finansowego, po dokonaniu odliczeń wymaganych w ust. 2 i 3.
8. Do celów obliczania progów lub limitów objęte regulacją podmioty należące do konglomeratu finansowego, będące w skonsolidowanej sytuacji instytucji zgodnie z częścią pierwszą tytuł II rozdział 2 sekcja 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, są rozpatrywane łącznie.
9. Do celów obliczania progów lub limitów objęte regulacją podmioty należące do konglomeratu finansowego, podlegające nadzorowi nad grupą zgodnie z tytułem III dyrektywy 2009/138/WE, są rozpatrywane łącznie.
10. Do celów obliczania progów lub limitów na poziomie podmiotów objętych regulacją podmioty objęte regulacją należące do konglomeratu finansowego, w odniesieniu do których zastosowania nie ma ani ust. 8, ani ust. 9, obliczają odpowiednie progi i limity indywidualnie zgodnie z przepisami sektorowymi mającymi zastosowanie do podmiotu objętego regulacją.
11. Przy sumowaniu odpowiednich sektorowych wymogów dotyczących wypłacalności nie dokonuje się żadnych korekt z wyjątkiem korekt wymaganych w art. 11 bądź w wyniku korekt progów i limitów sektorowych zgodnie z ust. 7.
Artykuł 15
Określenie technicznego obliczania zgodnie z metodą 2 na podstawie dyrektywy 2002/87/WE
1. W przypadku gdy fundusze własne podmiotu objętego regulacją podlegają filtrowi ostrożnościowemu na podstawie odpowiednich przepisów sektorowych, zastosowanie ma jeden z następujących sposobów postępowania:
a)
kwotę przefiltrowaną, stanowiącą kwotę netto do uwzględnienia przy obliczaniu funduszy własnych udziałów kapitałowych, należy dodać do wartości księgowej udziałów kapitałowych zgodnie z art. 6 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2002/87/WE, jeżeli kwota przefiltrowana zwiększa kapitał regulacyjny;
b)
kwotę przefiltrowaną, o której mowa w lit. a), odlicza się od wartości księgowej udziałów zgodnie z art. 6 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2002/87/WE, jeżeli kwota przefiltrowana pomniejsza kapitał regulacyjny.
2. W przypadku bankowych lub inwestycyjnych konglomeratów finansowych znaczna inwestycja w podmiot sektora finansowego w rozumieniu art. 43 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 należący do sektora ubezpieczeń i niebędąca udziałem kapitałowym zostaje w całości odliczona od pozycji funduszy własnych podmiotu posiadającego dany instrument, zgodnie z przepisami sektorowymi mającymi zastosowanie do tego podmiotu.
3. Wewnątrzgrupowe inwestycje w instrumenty kapitałowe kwalifikujące się jako fundusze własne zgodnie z przepisami sektorowymi, przy uwzględnieniu odpowiednich limitów sektorowych, są odliczane lub wyłączane z obliczania funduszy własnych.
4. Dodatkowe wymogi kapitałowe oblicza się zgodnie ze wzorem określonym w załączniku.
Artykuł 16
Określenie okoliczności stosowania metody 3 na podstawie dyrektywy 2002/87/WE
1. Właściwe organy mogą zezwolić na stosowanie metody 3, o której mowa w załączniku I do dyrektywy 2002/87/WE, wyłącznie w poniższych okolicznościach:
a)
stosowanie w odniesieniu do wszystkich podmiotów należących do konglomeratu finansowego metody 1, o której mowa w załączniku I do dyrektywy 2002/87/WE, ani metody 2, o której mowa w załączniku I do dyrektywy 2002/87/WE, nie jest praktycznie możliwe, w szczególności ponieważ metody 1 nie można stosować w odniesieniu do jednego podmiotu lub większej liczby podmiotów niepodlegających konsolidacji lub ponieważ podmiot objęty regulacją prowadzi działalność w państwie trzecim i nie można uzyskać wystarczających danych, aby zastosować jedną z powyższych metod w odniesieniu do tego podmiotu;
b)
podmioty, które mogłyby stosować jedną z powyższych metod, mają łącznie znaczenie marginalne dla celów sprawowania nadzoru nad podmiotami objętymi regulacją należącymi do konglomeratu finansowego.
2. Wszystkie podmioty objęte regulacją należące do konglomeratu finansowego, których nie wskazano w ust. 1, stosują metodę 1 lub metodę 2.
3. Stosowanie metody 3 dopuszczone przez właściwy organ w odniesieniu do konglomeratu finansowego jest spójne w długim okresie.
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 5, art. 6 ust. 2, art. 8, art. 9 ust. 1 oraz art. 14 ust. 5 i 9 mają zastosowanie od daty rozpoczęcia stosowania wskazanej w art. 309 ust. 1 dyrektywy 2009/138/WE.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 21 stycznia 2014 r.