PROVÁDĚCÍ ROZHODNUTÍ KOMISE
ze dne 13. června 2013,
kterým se mění rozhodnutí 2011/30/EU o rovnocennosti systémů veřejného dohledu, zajištění kvality, vyšetřování a sankcí některých třetích zemí, které se vztahují na auditory a auditorské subjekty, a o přechodném období pro auditorské činnosti auditorů a auditorských subjektů z některých třetích zemí v Evropské unii
(oznámeno pod číslem C(2013) 3491)
(Text s významem pro EHP)
(2013/288/EU)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 2006/43/ES ze dne 17. května 2006 o povinném auditu ročních a konsolidovaných účetních závěrek, o změně směrnic Rady 78/660/EHS a 83/349/EHS a o zrušení směrnice Rady 84/253/EHS (1), a zejména na čl. 46 odst. 2 uvedené směrnice,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Podle rozhodnutí Komise 2011/30/EU (2) mají auditoři a auditorské subjekty ze třetích zemí a území uvedených v příloze uvedeného rozhodnutí možnost nadále vykonávat svoje činnosti v Unii, pokud jde o zprávy auditora týkající se ročních účetních závěrek nebo konsolidovaných účetních závěrek za finanční roky začínající v období od 2. července 2010 do 31. července 2012.
(2)
Komise posoudila systémy veřejného dohledu, zajištění kvality, vyšetřování a sankcí vztahující se na auditory a auditorské subjekty ze třetích zemí a území uvedených v příloze rozhodnutí 2011/30/EU. Toto posouzení bylo provedeno za pomoci Evropské skupiny orgánů pro dohled nad auditory. Systémy veřejného dohledu, zajištění kvality, vyšetřování a sankcí vztahující se na auditory a auditorské subjekty z uvedených třetích zemí a území byly posouzeny na základě kritérií stanovených v článcích 29, 30 a 32 směrnice 2006/43/ES, které upravují systémy veřejného dohledu, zajištění kvality, vyšetřování a sankcí vztahující se na auditory a auditorské společnosti členských států. Hlavním cílem spolupráce mezi systémy veřejného dohledu, zajištění kvality, vyšetřování a sankcí vztahujícími se na auditory a auditorské subjekty v členských státech a třetích zemích by mělo být dosažení vzájemné důvěry v systémy dohledu druhé strany na základě rovnocennosti těchto systémů.
(3)
Z posouzení je patrné, že Abú Dhabí, Brazílie, Mezinárodní finanční centrum v Dubaji, Guernsey, Indonésie, Jersey, Malajsie, Ostrov Man, Thajsko a Tchaj-wan mají systémy veřejného dohledu, zajištění kvality, vyšetřování a sankcí pro auditory a auditorské subjekty, jejichž činnost podléhá obdobným pravidlům, jako jsou pravidla stanovená v článcích 29, 30 a 32 směrnice 2006/43/ES. Je proto třeba považovat systémy veřejného dohledu, zajištění kvality, vyšetřování a sankcí pro auditory a auditorské subjekty z uvedených třetích zemí za rovnocenné systémům veřejného dohledu, zajištění kvality, vyšetřování a sankcí pro auditory a auditorské společnosti členských států.
(4)
Bermudy, Egypt, Kajmanské ostrovy, Mauricius, Nový Zéland, Rusko a Turecko zřídily nebo zřizují systémy veřejného dohledu, zajištění kvality, vyšetřování a sankcí pro auditory a auditorské subjekty. Informace o fungování a pravidlech, jimiž se tyto systémy řídí, však nejsou dostatečné k tomu, aby bylo možno posoudit rovnocennost. K provedení dalšího posouzení, které by umožnilo přijmout konečné rozhodnutí o rovnocennosti těchto systémů, je od uvedených třetích zemí a území nutno získat doplňkové informace, aby bylo možné jejich systémům lépe porozumět. Je proto třeba prodloužit přechodné období stanovené v rozhodnutí 2011/30/EU s ohledem na auditory a auditorské subjekty, kteří předkládají zprávy auditora týkající se ročních účetních závěrek nebo konsolidovaných účetních závěrek společností se sídlem v uvedených třetích zemích a územích.
(5)
Auditoři a auditorské subjekty, kteří předkládají zprávy auditora týkající se ročních účetních závěrek nebo konsolidovaných účetních závěrek společností se sídlem v Hongkongu, Indii a Izraeli, využívali přechodné období dané rozhodnutím 2011/30/EU. Od té doby nemají tyto třetí země nebo území nezávislý systém veřejného dohledu, zajištění kvality, vyšetřování a sankcí. Nepředložily informace týkající se jejich auditorských regulačních systémů a systémů dohledu. Za této situace se zdá, že uvedené třetí země nebo území nepřijaly nezbytná opatření k tomu, aby jejich právní úpravu auditu Komise uznala za rovnocennou systémům veřejného dohledu, zajištění kvality, vyšetřování a sankcí vztahujícím se na auditory a auditorské subjekty v členských státech. Pokud jde o auditory a auditorské subjekty, kteří předkládají roční účetní závěrky nebo konsolidované účetní závěrky společností se sídlem v uvedených třetích zemích, přechodné období stanovené v rozhodnutí 2011/30/EU by proto nemělo být prodlouženo.
(6)
Na ochranu investorů by měli mít auditoři a auditorské subjekty, kteří předkládají zprávy auditora týkající se ročních účetních závěrek nebo konsolidovaných účetních závěrek společností se sídlem ve třetích zemích uvedených v příloze II tohoto rozhodnutí, možnost vykonávat během přechodného období nadále auditorské činnosti v Unii, aniž by byli zaregistrováni podle článku 45 směrnice 2006/43/ES, pouze tehdy, když poskytnou požadované informace. Jestliže informace předloží, měli by mít uvedení auditoři a auditorské subjekty možnost nadále vykonávat svoje auditorské činnosti, pokud jde o zprávy auditora týkající se ročních účetních závěrek nebo konsolidovaných účetních závěrek za finanční roky začínající v období od 1. srpna 2012 do 31. července 2015. Toto rozhodnutí by nemělo mít vliv na právo členských států uplatňovat ve vztahu k těmto auditorům a auditorským subjektům své systémy vyšetřování a sankcí.
(7)
Rozhodnutí 2011/30/EU by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno.
(8)
Opatření stanovená tímto rozhodnutím jsou v souladu se stanoviskem výboru zřízeného podle čl. 48 odst. 1 směrnice 2006/43/ES,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Rozhodnutí 2011/30/EU se mění takto:
1)
V článku 1 se doplňuje druhý pododstavec, který zní:
„Pokud jde o auditorské činnosti týkající se ročních účetních závěrek nebo konsolidovaných účetních závěrek za finanční roky počínající 1. srpnem 2012, považují se pro účely čl. 46 odst. 1 směrnice 2006/43/ES za rovnocenné systémům veřejného dohledu, zajištění kvality, vyšetřování a sankcí vztahujícím se na auditory a auditorské společnosti členských států systémy veřejného dohledu, zajištění kvality, vyšetřování a sankcí vztahující se na auditory a auditorské subjekty z těchto třetích zemí a území:
1)
Abú Dhabi
2)
Brazílie
3)
Mezinárodní finanční centrum v Dubaji
4)
Guernsey
5)
Indonésie
6)
Ostrov Man
7)
Jersey
8)
Malajsie
9)
Tchaj-wan
10)
Thajsko“.
2)
Článek 2 se mění takto:
a)
v návětí odstavce 1 se slova „v příloze“ nahrazují slovy „v příloze I“;
b)
odstavce 2, 3 a 4 se nahrazují tímto:
„2. Členské státy neuplatňují článek 45 směrnice 2006/43/ES, pokud jde o auditory a auditorské subjekty, kteří předkládají zprávy auditora týkající se ročních účetních závěrek nebo konsolidovaných účetních závěrek společností se sídlem ve třetích zemích a územích uvedených v příloze II tohoto rozhodnutí, jak je uvedeno v čl. 45 odst. 1 zmíněné směrnice, a to za finanční roky začínající v období od 2. července 2010 do 31. července 2015, v případě, že příslušný auditor nebo auditorský subjekt poskytne příslušným orgánům členského státu všechny tyto informace:
a)
jméno a adresu příslušného auditora nebo auditorského subjektu a informace o jeho právní struktuře;
b)
v případě, že je auditor nebo auditorský subjekt součástí sítě, popis této sítě;
c)
auditorské normy a požadavky na nezávislost, které se vztahují na příslušný audit;
d)
popis vnitřního systému kontroly kvality daného auditorského subjektu;
e)
údaje o tom, zda a kdy byl u auditora nebo auditorského subjektu naposledy proveden přezkum zajištění kvality, a potřebné informace o výsledku tohoto přezkumu, pokud tuto informaci neposkytuje příslušný orgán třetí země. Jestliže potřebné informace o výsledku přezkumu zajištění kvality nejsou veřejné, považují příslušné orgány členských států tyto informace za důvěrné.
3. Členské státy zajistí, aby byla veřejnost informována o jménu a adrese auditorů a auditorských subjektů, kteří předkládají zprávy auditora týkající se ročních účetních závěrek nebo konsolidovaných účetních závěrek společností se sídlem ve třetích zemích uvedených v příloze II tohoto rozhodnutí, a o skutečnosti, že systémy veřejného dohledu, zajištění kvality, vyšetřování a sankcí uvedených zemí a území nejsou dosud uznány jako rovnocenné podle čl. 46 odst. 2 směrnice 2006/43/ES. Pro takové účely mohou příslušné orgány členských států uvedené v článku 45 směrnice 2006/43/ES zaregistrovat rovněž auditory a auditorské subjekty, kteří provádějí audity ročních účetních závěrek nebo konsolidovaných účetních závěrek společností se sídlem ve třetích zemích uvedených v příloze II tohoto rozhodnutí.
4. Aniž je dotčen odstavec 2 mohou členské státy podrobit auditory a auditorské subjekty, kteří provádějí audity ročních účetních závěrek nebo konsolidovaných účetních závěrek společností se sídlem ve třetích zemích uvedených v příloze II, svým systémům vyšetřování a sankcí.“
c)
Doplňuje se nový odstavec 5, který zní:
„5. Odstavcem 2 nejsou dotčena opatření týkající se spolupráce v oblasti přezkumu zajištění kvality mezi příslušnými orgány členského státu a příslušnými orgány třetí země uvedené v příloze II za předpokladu, že každé takové opatření splňuje všechna níže uvedená kritéria:
a)
zahrnuje provedení přezkumu zajištění kvality na základě zásady rovného zacházení;
b)
bylo předem oznámeno Komisi;
c)
neomezuje žádné rozhodnutí Komise podle článku 47 směrnice 2006/43/ES.“
3)
Článek 4 se nahrazuje tímto:
„Článek 4
Bod 10) prvního odstavce článku 1 pozbývá platnosti dne 31. července 2013.“
4)
Příloha se nahrazuje přílohou I tohoto rozhodnutí.
5)
Doplňuje se nová příloha II ve znění přílohy II tohoto rozhodnutí.
Článek 2
Toto rozhodnutí je určeno členským státům.
V Bruselu dne 13. června 2013.
DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI
z dnia 13 czerwca 2013 r.
zmieniająca decyzję 2011/30/UE w sprawie równoważności stosowanych w niektórych państwach trzecich systemów nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji dotyczących biegłych rewidentów i jednostek audytorskich, a także w sprawie okresu przejściowego w odniesieniu do działalności w zakresie rewizji finansowej biegłych rewidentów i jednostek audytorskich z niektórych państw trzecich w Unii Europejskiej
(notyfikowana jako dokument nr C(2013) 3491)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2013/288/UE)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniającą dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylającą dyrektywę Rady 84/253/EWG (1), w szczególności jej art. 46 ust. 2 akapit pierwszy,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Decyzja Komisji 2011/30/UE (2) umożliwiała biegłym rewidentom i jednostkom audytorskim z państw trzecich i terytoriów trzecich wymienionym w załączniku do wspomnianej decyzji kontynuowanie ich działalności w Unii związanej ze sprawozdaniami z audytów dotyczących rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych za lata finansowe rozpoczynające się w okresie od dnia 2 lipca 2010 r. do dnia 31 lipca 2012 r.
(2)
Komisja przeprowadziła oceny systemów nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji dotyczących biegłych rewidentów i jednostek audytorskich z państw trzecich i terytoriów trzecich wymienionych w załączniku do decyzji 2011/30/UE. Oceny te zostały przeprowadzone przy wsparciu ze strony Europejskiej Grupy Organów Nadzoru nad Biegłymi Rewidentami. Systemy nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji dotyczące biegłych rewidentów i jednostek audytorskich z tych państw trzecich i terytoriów trzecich zostały poddane ocenie w świetle kryteriów określonych w art. 29, 30 i 32 dyrektywy 2006/43/WE, które zawierają przepisy dotyczące tego rodzaju systemów dotyczących biegłych rewidentów i firm audytorskich w państwach członkowskich. Ostatecznym celem współpracy między państwami członkowskimi a państwami trzecimi w zakresie systemów nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji dotyczących biegłych rewidentów i jednostek audytorskich powinno być osiągnięcie wzajemnego zaufania do systemów nadzoru dzięki uznaniu ich równoważności.
(3)
Z przeprowadzonych ocen wynika, że Abu Zabi, Brazylia, Międzynarodowe Centrum Finansowe w Dubaju, Guernsey, Indonezja, Wyspa Man, Jersey, Malezja, Tajwan i Tajlandia posiadają systemy nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji dotyczące biegłych rewidentów i jednostek audytorskich, które funkcjonują według zasad podobnych do zasad określonych w art. 29, 30 i 32 dyrektywy 2006/43/WE. W związku z tym właściwe jest uznanie systemów nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji dotyczących biegłych rewidentów i jednostek audytorskich wspomnianych państw trzecich za równoważne z systemami nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji dotyczącymi biegłych rewidentów i firm audytorskich w państwach członkowskich.
(4)
Bermudy, Kajmany, Egipt, Mauritius, Nowa Zelandia, Rosja i Turcja ustanowiły lub są w trakcie procesu ustanawiania systemów nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji dotyczących biegłych rewidentów i jednostek audytorskich. Dostępne informacje na temat funkcjonowania tych systemów i zasad regulujących te systemy nie są jednak wystarczające, by przeprowadzić ocenę równoważności. Aby przeprowadzić dalszą ocenę w celu podjęcia ostatecznej decyzji w sprawie równoważności tych systemów, konieczne jest uzyskanie dodatkowych informacji od powyższych państw trzecich i terytoriów trzecich, aby lepiej zrozumieć ich systemy. W związku z tym właściwe jest przedłużenie okresu przejściowego przyznanego decyzją 2011/30/UE w odniesieniu do biegłych rewidentów i jednostek audytorskich dostarczających sprawozdania z badań dotyczących rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych spółek zarejestrowanych w powyższych państwach trzecich i na tych terytoriach trzecich.
(5)
Biegli rewidenci i jednostki audytorskie, którzy dostarczają sprawozdania z badań dotyczące rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych spółek zarejestrowanych w Hongkongu, Indiach i Izraelu, korzystali z okresu przejściowego przyznanego decyzją 2011/30/UE. Od tego czasu wspomniane państwa trzecie lub terytoria nie ustanowiły jeszcze niezależnego systemu nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji. Nie przedstawiły one informacji na temat swoich systemów regulacji i nadzoru dotyczących rewizji finansowej. W takiej sytuacji wydaje się, że wspomniane państwa trzecie lub terytoria nie podjęły koniecznych środków mających na celu uznanie przez Komisję ich regulacji dotyczących rewizji finansowej za równoważne z systemami nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji dotyczącymi biegłych rewidentów i firm audytorskich w państwach członkowskich. W związku z tym nie należy przedłużać okresu przejściowego przyznanego im decyzją 2011/30/UE w odniesieniu do biegłych rewidentów i jednostek audytorskich dostarczających sprawozdania z badań dotyczące rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych spółek zarejestrowanych w powyższych państwach trzecich.
(6)
Aby zapewnić ochronę inwestorom, biegli rewidenci i jednostki audytorskie, którzy dostarczają sprawozdania z badań dotyczących rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych spółek zarejestrowanych w państwach trzecich wymienionych w załączniku II do niniejszej decyzji, powinni mieć możliwość kontynuowania swojej działalności w zakresie rewizji finansowej w okresie przejściowym w Unii bez obowiązku rejestracji zgodnie z art. 45 dyrektywy 2006/43/WE, jedynie pod warunkiem że przedstawią wymagane informacje. Pod warunkiem przedstawienia informacji wspomniani biegli rewidenci i jednostki audytorskie powinni mieć możliwość kontynuowania swojej działalności związanej ze sprawozdaniami z badań dotyczącymi rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych za lata obrotowe rozpoczynające się w okresie od dnia 1 sierpnia 2012 r. do dnia 31 lipca 2015 r. Niniejsza decyzja nie powinna mieć wpływu na prawo państw członkowskich do stosowania własnych systemów dochodzeń i sankcji wobec wspomnianych biegłych rewidentów i jednostek audytorskich.
(7)
Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2011/30/UE.
(8)
Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ustanowionego na mocy art. 48 ust. 1 dyrektywy 2006/43/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
W decyzji 2011/30/UE wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1 dodaje się akapit drugi w brzmieniu:
„Do celów art. 46 ust. 1 dyrektywy 2006/43/WE systemy nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji dotyczące biegłych rewidentów i jednostek audytorskich następujących państw trzecich i terytoriów uznaje się za równoważne z systemami nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji dotyczącymi biegłych rewidentów i firm audytorskich państw członkowskich w odniesieniu do działalności w zakresie rewizji finansowej dotyczącej rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych za lata obrotowe rozpoczynające się, począwszy od dnia 1 sierpnia 2012 r.:
1)
Abu Zabi
2)
Brazylia
3)
Międzynarodowe Centrum Finansowe w Dubaju
4)
Guernsey
5)
Indonezja
6)
Wyspa Man
7)
Jersey
8)
Malezja
9)
Tajwan
10)
Tajlandia”;
2)
w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w zdaniu wprowadzającym ust. 1 słowo „załącznik” zostaje zastąpione słowami „załącznik I”;
b)
ust. 2, 3 i 4 otrzymują brzmienie:
„2. Państwa członkowskie nie stosują art. 45 dyrektywy 2006/43/WE w odniesieniu do biegłych rewidentów i jednostek audytorskich dostarczających sprawozdania z badań dotyczących rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych spółek zarejestrowanych w państwach trzecich i na terytoriach trzecich wymienionych w załączniku II do niniejszej decyzji, zgodnie z art. 45 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, za lata obrotowe rozpoczynające się w okresie od dnia 2 lipca 2010 r. do dnia 31 lipca 2015 r., jeżeli dany biegły rewident lub dana jednostka audytorska przedstawi właściwym organom państwa członkowskiego wszystkie następujące informacje:
a)
imię i nazwisko oraz adres danego biegłego rewidenta lub nazwę i adres danej jednostki audytorskiej oraz informacje o jej strukturze prawnej;
b)
w przypadku gdy biegły rewident lub jednostka audytorska należą do sieci - opis danej sieci;
c)
informacje na temat standardów rewizji finansowej oraz wymogów niezależności zastosowanych podczas przeprowadzania danego badania;
d)
opis systemu wewnętrznej kontroli jakości jednostki audytorskiej;
e)
informację, czy i kiedy w odniesieniu do biegłego rewidenta lub jednostki audytorskiej przeprowadzono ostatnią kontrolę zapewnienia jakości, o ile informacje te nie są przedstawiane przez właściwy organ państwa trzeciego, oraz niezbędne informacje na temat jej wyniku. Jeżeli niezbędne informacje na temat wyniku ostatniej kontroli zapewnienia jakości nie są upubliczniane, właściwe organy państw członkowskich traktują takie informacje zgodnie z zasadą poufności.
3. Państwa członkowskie zapewniają podanie do wiadomości publicznej imienia i nazwiska lub nazwy oraz adresu biegłych rewidentów i jednostek audytorskich dostarczających sprawozdania z badań dotyczących rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych spółek zarejestrowanych w państwach trzecich wymienionych w załączniku II do niniejszej decyzji, a także faktu, że systemy nadzoru publicznego, zapewniania jakości oraz dochodzeń i sankcji tych państw trzecich i terytoriów trzecich nie zostały jeszcze uznane za równoważne zgodnie z art. 46 ust. 2 dyrektywy 2006/43/WE. W tym celu właściwe organy państw członkowskich, o których mowa w art. 45 dyrektywy 2006/43/WE, mogą również rejestrować biegłych rewidentów i jednostki audytorskie, którzy przeprowadzają badania rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych spółek zarejestrowanych w państwach trzecich wymienionych w załączniku II do niniejszej decyzji.
4. Niezależnie od przepisów ust. 2 państwa członkowskie mogą stosować swoje systemy dochodzeń i sankcji wobec biegłych rewidentów i jednostek audytorskich przeprowadzających badania rocznych lub skonsolidowanych sprawozdań finansowych spółek zarejestrowanych w państwach trzecich wymienionych w załączniku II.”;
c)
dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
„5. Przepisy ust. 2 nie naruszają porozumień o współpracy w zakresie kontroli zapewnienia jakości między właściwymi organami państwa członkowskiego a właściwymi organami państwa trzeciego wymienionego w załączniku II, pod warunkiem że porozumienie takie spełnia wszystkie poniższe kryteria:
a)
obejmuje przeprowadzanie kontroli zapewnienia jakości zgodnie z zasadą równego traktowania;
b)
zostało z wyprzedzeniem zgłoszone Komisji;
c)
nie wyklucza jakichkolwiek decyzji Komisji przyjętych na mocy art. 47 dyrektywy 2006/43/WE.”;
3)
art. 4 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 4
Art. 1 akapit pierwszy pkt 10 przestaje obowiązywać z dniem 31 lipca 2013 r.”;
4)
załącznik zastępuje się załącznikiem I do niniejszej decyzji;
5)
dodaje się załącznik II w brzmieniu określonym w załączniku II do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 13 czerwca 2013 r.