NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) 2015/61
ze dne 10. října 2014,
kterým se doplňuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 575/2013, pokud jde o požadavek na úvěrové instituce týkající se krytí likvidity
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 575/2013 ze dne 26. června 2013 o obezřetnostních požadavcích na úvěrové instituce a investiční podniky a o změně nařízení (EU) č. 648/2012 (1) a zejména na článek 460 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
V průběhu rané „likviditní fáze“ finanční krize, která začala v roce 2007, mnohé úvěrové instituce sice udržovaly přiměřenou úroveň kapitálu, avšak pociťovaly značné potíže, jelikož nedokázaly obezřetně řídit své riziko likvidity. Některé úvěrové instituce se staly nadměrně závislými na krátkodobém financování, které při vypuknutí krize rychle vyschlo. Takové úvěrové instituce pak byly zranitelné vůči likviditním požadavkům, protože nedržely dostatečný objem likvidních aktiv, aby mohly splnit požadavky na výběr (odtok) finančních prostředků v průběhu krizového období. Úvěrové instituce byly posléze nuceny zbavovat se aktiv za velmi nízké ceny, což vytvořilo samovolně se roztáčející spirálu poklesu cen a nedostatek důvěry v trh, která přerostla v krizích solventnosti. Nakonec se mnohé úvěrové společnosti staly nadměrně závislými na poskytování likvidity ze strany centrálních bank a musely být zachráněny injekcemi velkého množství finančních prostředků ze státní pokladny. Stalo se tak zjevným, že je nezbytné vypracovat podrobný požadavek krytí likvidity, jehož cílem by mělo být zamezit tomuto riziku tím, že se sníží závislost úvěrových institucí na krátkodobém financování a na likviditě poskytované centrálnímu bankami a zvýší se jejich odolnost proti náhlým likviditním šokům.
(2)
Ustanovení čl. 412 odst. 1 nařízení (EU) č. 575/2013 stanoví pro úvěrové instituce požadavek krytí likvidity vyjádřený v obecné rovině jako povinnost držet „likvidní aktiva, přičemž součet hodnot těchto aktiv pokrývá odtok likvidity minus přítok likvidity za krizových podmínek“. Podle článku 460 nařízení (EU) č. 575/2013 je Komise zmocněna podrobně rozvést uvedený obecný požadavek na likviditu a okolnosti, za jakých musí příslušné orgány nařídit úvěrovým institucím konkrétní úrovně přítoku a odtoku s cílem pokrýt konkrétní rizika, kterým jsou tyto úvěrové instituce vystaveny. V souladu se 101. bodem odůvodnění nařízení (EU) č. 575/2013 by tato pravidla měla být srovnatelná s ukazatelem krytí likvidity stanoveným v mezinárodním rámci pro měření, standardy a sledování rizika likvidity vypracovaném Basilejským výborem pro bankovní dohled a zohledňovat specifické podmínky v Unii a v členských státech. Až do splnění požadavků na krytí likvidity ode dne 1. ledna 2018 by členské státy měly být schopny uplatňovat požadavek krytí likvidity pro úvěrové instituce až do výše 100 % v souladu s vnitrostátními právními předpisy.
(3)
V souladu s likviditními standardy Basilejského výboru pro bankovní dohled by měla být přijata pravidla, jež definují požadavek krytí likvidity jako poměr mezi rezervou „likvidních aktiv“ úvěrové instituce a jejím „čistýmodtokem likvidity“ v průběhu krizového období 30 kalendářních dnů. Čistý odtok likvidity by měl být vypočítán odečtením přítoku likvidity úvěrové instituce od jejího odtoku likvidity. Ukazatel krytí likvidity by měl být vyjádřen v procentech a jeho minimální úroveň, až bude požadavek krytí likvidity proveden v plném rozsahu, by měla být stanovena ve výši 100 %, jež ukazuje, že úvěrová instituce drží dostatek likvidních aktiv, aby mohla splnit svůj čistý odtok likvidity během 30denního krizového období. V průběhu tohoto období by úvěrová instituce měla být schopna rychle převést svá likvidní aktiva na hotovost, aniž by se musela uchýlit k likviditním prostředkům ústřední banky nebo k veřejným finančním prostředkům, což může vést k tomu, že její ukazatel krytí likvidity dočasně klesne pod úroveň 100 %. Pokud by se tak stalo nebo kdykoli lze očekávat, že se tak stane, měla by úvěrová instituce splnit konkrétní požadavky stanovené v článku 414 nařízení (EU) č. 575/2013 za účelem včasného obnovení svého ukazatele krytí likvidity na minimální požadované úrovni.
(4)
Jako „likvidní aktiva“ pro účely rezerv úvěrových institucí v oblasti likvidity by měla být vymezena pouze volně převoditelná aktiva, která lze rychle převést na hotovost na soukromých trzích v krátké lhůtě a bez významné ztráty jejich hodnoty. V souladu s částí šestou nařízení (EU) č. 575/2013 a v souladu s klasifikací likvidních aktiv vypracovanou Basilejským výborem pro bankovní dohled by příslušná pravidla měla rozlišovat mezi aktivy s velmi vysokou likviditou a velmi vysokou úvěrovou kvalitou neboli aktivy úrovně 1 a aktivy s vysokou likviditou a vysokou úvěrovou kvalitou neboli aktivy úrovně 2. Aktiva úrovně 2 by měla být dále rozčleněna na aktiva úrovně 2 A a úrovně 2B. Úvěrové instituce by měly držet přiměřeně diverzifikovanou rezervu likvidních aktiv zohledňující jejich relativní likviditu a úvěrovou kvalitu. Každá úroveň a podúroveň by tudíž měla podléhat konkrétním požadavkům týkajícím se srážek při ocenění a limitů celkové rezervy a případně by měly být uplatňovány diferencované požadavky na jednotlivé úrovně nebo podúrovně a na jednotlivé kategorie likvidních aktiv na stejné úrovni nebo podúrovni, které by měly být tím přísnější, čím nižší je jejich zařazení z hlediska likvidity.
(5)
Na likvidní aktiva by měly být uplatňovány určité obecné a provozní požadavky s cílem zajistit, aby je bylo možno v krátké lhůtě převést na hotovost, případně s určitými výjimkami pro určená aktiva úrovně 1. Tyto požadavky by měly stanovit, že likvidní aktiva by měla být držena mimo jakékoli překážky bránící nakládání s nimi, mělo by být snadné je oceňovat a měla by být kotována na uznaných burzách nebo obchodovatelná v aktivním prodeji nebo na repo trzích. Měly by také zajistit, aby funkce řízení likvidity v úvěrové instituci měla k jejím likvidním aktivům kdykoli přístup a měla je pod kontrolou a aby aktiva tvořící rezervu v oblasti likvidity byla přiměřeně diverzifikována. Diverzifikace je důležitá pro zajištění toho, aby schopnost úvěrové instituce rychle se zbavit likvidních aktiv bez významné ztráty jejich hodnoty nebyla ohrožena v důsledku citlivosti těchto aktiv vůči obecnému rizikovému faktoru. Od úvěrových institucí by rovněž mělo být vyžadováno, aby zajistily soulad mezi měnovou denominací svých likvidních aktiv a jejich čistým odtokem likvidity, aby se předešlo tomu, že přílišný měnový nesoulad ohrozí jejich schopnost použít v krizovém období svou rezervu v oblasti likvidity k pokrytí odtoku likvidity v konkrétní měně.
(6)
V souladu s doporučeními Evropského orgánu pro bankovnictví (EBA), jež obsahovala jeho zpráva ze dne 20. prosince 2013 vypracovaná podle čl. 509 odst. 3 a 5 nařízení (EU) č. 575/2013, by všem druhům dluhopisů, které emitovaly nebo za které se zaručily ústřední vlády a centrální banky členských států, jakož i dluhopisům, které emitovaly nebo za které se zaručily nadnárodní instituce, měla být přidělena úroveň 1. Jak podotkl orgán EBA, z hlediska dohledu existují silné argumenty pro to, aby nedocházelo k rozlišování mezi jednotlivými členskými státy, neboť vyjmutí některých státních dluhopisů z úrovně 1 by vytvořilo pobídky investovat do jiných státních dluhopisů v rámci Unie, což by vedlo k roztříštěnosti vnitřního trhu a ke zvýšení rizika přenosu nákazy mezi úvěrovými institucemi a jejich ústředními vládami („vztah mezi bankou a ústřední vládou“) v době krize. Pokud jde o třetí země, do úrovně 1 by měly být zařazeny expozice vůči centrálním bankám a ústředním vládám, kterým je podle pravidel úvěrového rizika obsažených v části třetí hlavě II nařízení (EU) č. 575/2013 přidělena riziková váha 0 %, jak stanoví standard Basilejského výboru pro bankovní dohled. Expozice vůči regionálním vládám, místním orgánům a subjektům veřejného sektoru by měly být zařazeny do úrovně 1 pouze tehdy, pokud jsou posuzovány jako expozice vůči jejich ústřední vládě, a ty podle týchž pravidel pro úvěrové riziko mají rizikovou váhu 0 %. Do téže úrovně by měly být zařazeny expozice vůči mezinárodním rozvojovým bankám a mezinárodním organizacím, kterým je přidělena riziková váha 0 %. Vzhledem k velmi vysoké likviditě a velmi vysoké úvěrové kvalitě, kterou tyto aktiva vykazují, mělo by být úvěrovým institucím umožněno je držet v jejich rezervách v neomezené výši a neměly by podléhat srážkám při ocenění ani požadavkům na diverzifikaci.
(7)
Aktiva emitovaná úvěrovými institucemi by zpravidla neměla být uznána za likvidní aktiva, avšak zacházení na úrovni 1 by mělo být přiznáno bankovním aktivům podporovaným vládami členských států, jako jsou podpůrné banky a věřitelé v státním vlastnictví, a také aktivům soukromých bank s výslovnou státní zárukou. Tato aktiva soukromých bank se státní zárukou představují dědictví finanční krize, které by mělo být postupně odstraněno, a jako likvidní aktiva by tudíž měla být způsobilá pouze bankovní aktiva s vládní zárukou, která byla poskytnuta nebo přislíbena před datem 30. června 2014. Podobně s prioritními dluhopisy emitované určitými určenými společnostmi spravujícími aktiva určitých členských států by se mělo zacházet jako s aktivy úrovně 1 a měly bypodléhat stejným požadavkům, jaké se uplatňují na expozice vůči ústřední vládě jejich příslušného členského státu, avšak pouze s časově omezeným účinkem.
(8)
Kryté dluhopisy jsou dluhové nástroje emitované úvěrovými institucemi a zajištěné krycím portfoliem aktiv, které typicky tvoří hypoteční úvěry nebo dluhopisy veřejného sektoru, u nichž mají investoři přednostní nárok v případě selhání. Jejich zajištěná povaha a určité další bezpečnostní prvky, jako je požadavek, aby emitent nahrazoval ohrožená aktiva v krycím portfoliu a udržoval toto krycí portfolio v hodnotě vyšší, než je jmenovitá hodnota dluhopisů („požadavek krytí aktivy“), přispěly k tomu, že z dluhopisů se staly poměrně výnosné nástroje s poměrně nízkým rizikem, které mají klíčový význam z hlediska financování na hypotečních trzích většiny členských států. V určitých členských státech emise nesplacených krytých dluhopisů převyšuje souhrn nesplacených státních dluhopisů. Zejména určité kryté dluhopisy se stupněm úvěrové kvality 1 v období od 1. ledna 2008 do 30. června 2012, které analyzoval ve své zprávě orgán EBA, vykazovaly vynikající likviditu. Orgán EBA nicméně doporučil, aby byly tyto kryté dluhopisy ve shodě se standardy Basilejského výboru pro bankovní dohled posuzovány jako aktiva úrovně 2 A. S ohledem na výše uvedené úvahy ohledně jejich úvěrové kvality, schopnosti likvidity a významu pro financování trhů Unie je však vhodné, aby tyto kryté dluhopisy se stupněm úvěrové kvality 1 byly posuzovány jako aktiva úrovně 1. Aby se předešlo rizikům nadměrné koncentrace a na rozdíl od jiných aktiv úrovně 1 by držení krytých dluhopisů stupně úvěrové kvality 1 v rezervě v oblasti likvidity mělo podléhat limitu 70 % z celkové rezervy, nejméně 7 % srážce při ocenění a požadavku na diverzifikaci.
(9)
Kryté dluhopisy se stupněm úvěrové kvality 2 by měly být uznány jako aktiva úrovně 2 A podléhající stejnému limitu (40 %) a srážce při ocenění (15 %), které jsou použitelné pro jiná likvidní aktiva této úrovně. Lze to odůvodnit na základě dostupných tržních údajů, ze kterých vyplývá, že kryté dluhopisy se stupněm úvěrové kvality 2 vykázaly větší likviditu než jiná srovnatelná aktiva úrovně 2 A a 2B, jako jsou cenné papíry zajištěné rezidenčními nemovitostmi (RMBS) se stupněm úvěrové kvality 1. Povolení toho, aby se tyto kryté dluhopisy považovaly za likvidní aktiva pro účely rezervy v oblasti likvidity, by kromě toho přispělo k diverzifikaci souboru dostupných aktiv v rámci této rezervy a předešlo by zbytečnému rozlišování a náhlým změnám v chování („cliff effect“) vůči nim a krytým dluhopisům se stupněm úvěrové kvality 1. Je však třeba poznamenat, že významná část těchto krytých dluhopisů byla zařazena do stupně úvěrové kvality 2 v důsledku snížení ratingu ústřední vlády členského státu, ve kterém byl usazen jejich emitent. Vyplynulo to ze zavedení stropu pro danou zemi typicky zahrnutého do metodik ratingových společností, který určuje, že finanční nástroje nesmí mít úvěrové hodnocení vyšší, než je určitá úroveň ve vztahu k ratingovému hodnocení příslušné země. Stropy pro dané země vylučovaly kryté dluhopisy emitované v uvedených členských zemích z dosažení stupně úvěrové kvality 1, a to bez ohledu na jejich úvěrovou kvalitu, což na druhé straně snižovalo jejich likviditu v porovnání s krytými dluhopisy obdobné kvality emitovanými v členských státech, jejichž ratingové hodnocení sníženo nebylo. Trhy financování v Unii se v důsledku toho staly značně roztříštěnými, což zdůrazňuje potřebu najít vhodnou alternativu k externím ratingovým hodnocením jako jedno z kritérií v obezřetnostní regulaci pro klasifikaci likvidity a úvěrového rizika krytých dluhopisů a dalších kategorií aktiv. V souladu s čl. 39b odst. 1 nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1060/2009 (2) o ratingových agenturách musí Komise do 31. prosince 2015 podat zprávu o alternativních nástrojích k ratingům, a to s cílem odstranit všechny odkazy na ratingy v právních předpisech Unie pro regulatorní účely do 1. ledna 2020.
(10)
Pokud jde o cenné papíry zajištěné aktivy (ABS), orgán EBA v souladu se svými vlastními empirickými poznatky a se standardem Basilejského výboru pro bankovní dohled doporučil, aby za aktiva úrovně 2B, podléhající srážce při ocenění ve výši 25 %, byly uznány pouze cenné papíry zajištěné rezidenčními nemovitostmi s úrovní úvěrové kvality 1. Je vhodné odchýlit se i od tohoto doporučení a rozšířit způsobilost pro úroveň 2B na určité cenné papíry zajištěné aktivy, podporované jinými aktivy. Rozšíření okruhu způsobilých podkategorií aktiv by zvýšilo diverzifikaci v rámci rezervy v oblasti likvidity a usnadnilo by financování reálné ekonomiky. Protože navíc z dostupných tržních údajů vyplývá nízká korelace mezi cennými papíry zajištěnými aktivy a jinými likvidními aktivy, jako jsou státní dluhopisy, došlo by k oslabení vztahu mezi bankami a ústřední vládou a snížila by se roztříštěnost vnitřního trhu. Kromě toho existují důkazy o tom, že investoři mají sklon v obdobích finanční nestability hromadit kvalitní cenné papíry zajištěné aktivy s krátkou váženou průměrnou životností a vysokým předčasným splacením, neboť je lze rychle převést na hotovost a lze se na ně spolehnout jako na bezpečný zdroj likvidity. To je zejména případ cenných papírů zajištěných aktivy, podporovaných úvěry a leasingem na financování motorových vozidel („cenné papíry zajištěné aktivy spojenými s automobilovými úvěry“),které v období 2007-2012 vykazovaly cenovou volatilitu a průměrná rozpětí srovnatelné s cennými papíry zajištěnými rezidenčními nemovitostmi. Srovnatelně dobrou úroveň likvidity vykazovaly také určité segmenty cenných papírů zajištěných aktivy spojenými se spotřebitelskými úvěry, jako např. kreditní karty. A konečně, povolení cenných papírů zajištěných aktivy, podporovaných aktivy z reálné ekonomiky, jako jsou aktiva uvedená výše a úvěry malým a středním podnikům, v rezervě v oblasti likvidity by mohlo vyslat pozitivní signál investorům v souvislosti s těmito aktivy. Příslušná pravidla by proto měla jako aktiva úrovně 2B uznat cenné papíry zajištěné aktivy, které jsou podporovány hypotečními úvěry na obytné nemovitosti, ale i automobilovými úvěry, spotřebitelskými úvěry a úvěry malým a středním podnikům. V zájmu zajištění integrity a funkčnosti rezervy v oblasti likvidity by však jejich způsobilost měla podléhat určitým požadavkům na vysokou kvalitu odpovídajícím kritériím uplatňovaným na jednoduché, transparentní a standardizované sekuritizace, které jsou obsaženy v jiných právních předpisech pro finanční odvětví. Zejména u RMBS by požadavky na vysokou kvalitu měly zahrnovat dodržování určitých poměrů výše úvěru k hodnotě nemovitosti nebo výše úvěru k výši příjmu, ale tyto poměry by se neměly vztahovat na RMBS emitované před dnem účinnosti požadavku na krytí likvidity. S ohledem na nižší likviditu zaznamenanou u cenných papírů zajištěných aktivy spojenými se spotřebitelskými úvěry a s úvěry pro malé a střední podniky v porovnání s cennými papíry zajištěnými rezidenčními nemovitostmi a cennými papíry zajištěnými aktivy spojenými s automobilovými půjčkami by měly cenné papíry zajištěné aktivy spojenými se spotřebitelskými úvěry a s úvěry pro malé a střední podniky podléhat vyšší srážce při ocenění (35 %). Všechny cenné papíry zajištěné aktivy by stejně jako jiná aktiva úrovně 2B měly podléhat celkovému limitu ve výši 15 % rezervy v oblasti likvidity a požadavku na diverzifikaci.
(11)
Pravidla týkající se klasifikace, požadavků, limitů a srážek při ocenění pro ostatní aktiva úrovně 2 A a 2B by měla být úzce sladěna s doporučeními Basilejského výboru pro bankovní dohled a orgánu EBA. Na druhé straně akcie a podílové jednotky v subjektech kolektivního investování by měly být posuzovány jako likvidní aktiva stejné úrovně a stejné kategorie jako podkladová aktiva daného subjektu kolektivního investování.
(12)
Je také vhodné při určování ukazatele krytí likvidity zohlednit centralizované řízení likvidity v rámci kooperativních sítí a sítí institucionálních systémů ochrany, pokud ústřední instituce nebo subjekt má obdobnou úlohu jako centrální banka, protože členové sítě typicky nemají přímý přístup k centrální bance. Příslušná pravidla by proto měla uznat jako likvidní aktiva vklady na viděnou, které mají členové sítě u ústřední instituce, a další financování likvidity, které je jim dostupné od ústřední instituce. Na vklady, které se nepovažují za likvidní aktiva, by se měly vztahovat preferenční sazby odtoku povolené pro provozní vklady.
(13)
Sazba odtoku pro stabilní retailové vklady by měla být stanovena jako míra selhání 5 %, avšak všem úvěrovým institucím zapojeným do systému pojištění vkladů v členském státě, který splňuje určitá přísná kritéria, by měla být povolena preferenční odtoková sazba 3 %. Za prvé by mělo být zohledněno, jak členské státy provádějí směrnici Evropského parlamentu a Rady 2014/49/EU (3) o systémech pojištění vkladů. Za druhé, systém členského státu by měl splňovat konkrétní požadavky týkající se lhůty pro výplatu, financování ex ante a přístupu k dodatečným finančním prostředkům v případě velké poptávky po jeho rezervách. A konečně, uplatnění preferenční 3 % sazby by mělo podléhat předchozímu souhlasu ze strany Komise, který by měl být udělován pouze tehdy, pokud je Komise přesvědčena, že systém pojištění vkladů daného členského státu splňuje výše uvedená kritéria a že neexistují naléhavé obavy ohledně fungování vnitřního trhu retailových vkladů. 3 % preferenční sazba pro stabilní retailové vklady by každopádně neměla být použitelná před datem 1. ledna 2019.
(14)
Úvěrové instituce by měly být schopny určit jiné retailové vklady s vyšší mírou výběrů. Příslušná pravidla vycházející z pokynů orgánu EBA pro retailové vklady s různým odtokem by měly stanovit kritéria pro určení takových retailových vkladů na základě jejich specifických rysů, a sice velikosti celkového vkladu, povahy vkladu, odměny, pravděpodobnosti výběru a toho, zda má vkladatel bydliště v daném státě, či nikoli.
(15)
Nelze předpokládat, že se úvěrovým institucím vždy dostane od jiných podniků náležejících do stejné skupiny nebo do stejného institucionálního systému ochrany podpory likvidity, pokud se budou nacházet v situaci, kdy by obtížně dostály svým platebním závazkům. Pokud však v souladu s články 8 nebo 10 nařízení (EU) č. 575/2013 nebylo upuštěno od uplatňování ukazatele krytí likvidity na individuální úrovni, toky likvidity mezi dvěma úvěrovými institucemi, které jsou součástí stejné skupiny nebo stejného institucionálního systému ochrany, by v zásadě měly obdržet symetrické sazby přítoku a odtoku, aby se zabránilo ztrátě likvidity na vnitřním trhu, za předpokladu, kdy byly zavedeny všechny nezbytné záruky a pouze s předchozím souhlasemdotčených příslušných orgánů. Na přeshraniční toky by takové preferenční zacházení mělo být uplatňováno pouze na základě dalších objektivních kritérií včetně nízkého profilu rizika likvidity u poskytovatele a příjemce.
(16)
Aby se předešlo tomu, že se úvěrové instituce při plnění svého ukazatele krytí likvidity budou spoléhat výhradně na předpokládaný přítok, a také aby se zajistila minimální úroveň držení likvidních aktiv, měla by výše přítoku, který lze započítat proti odtoku, být omezena na 75 % celkového očekávaného odtoku. Vzhledem k existenci specializovaných obchodních modelů by však měly být povoleny určité výjimky z tohoto limitu, úplné či částečné, aby se zohlednila zásada proporcionality a s výhradou předchozího souhlasu příslušných orgánů. Ty by měly zahrnovat výjimku pro toky uvnitř skupiny a uvnitř institucionálního systému ochrany a pro úvěrové instituce specializované na procházející hypoteční úvěry nebo na leasing a faktoring. Rovněž úvěrovým institucím specializovaným na financování za účelem pořízení motorových vozidel nebo na spotřebitelské úvěry by mělo být povoleno uplatnit vyšší limit ve výši 90 % rezervy v oblasti likvidity. Tyto výjimky by měly být dostupné na individuální i konsolidované úrovni, avšak pouze při splnění určitých kritérií.
(17)
Ukazatel krytí likvidity by se měl vztahovat na úvěrové instituce na individuálním i konsolidovaném základě, pokud příslušné orgány neupustí od uplatnění na individuálním základě v souladu s články 8 nebo 10 nařízení (EU) č. 575/2013. Požadavky krytí likvidity použitelné ve třetích zemích by měly zohledňovat konsolidaci dceřiných podniků v těchto zemích. Pravidla pro konsolidaci v Unii by tudíž neměla umožňovat příznivější zacházení s likvidními aktivy, odtoky nebo odtoky likvidity dceřiných podniků ve třetích zemích, než jakého se jim dostává podle vnitrostátních právních předpisů těchto třetích zemí.
(18)
V souladu s čl. 508 odst. 2 nařízení (EU) č. 575/2013 musí Komise nejpozději do 31. prosince 2015 předložit spolutvůrcům právních předpisů zprávu o tom, zda a jak by se požadavek krytí likvidity stanovený v hlavě šesté uvedeného nařízení měl uplatňovat na investiční podniky. Do doby, než uvedené ustanovení začne platit, měly by investiční podniky i nadále podléhat vnitrostátním právním předpisům členských států týkajících se požadavků na krytí likvidity. Investiční podniky by však měly podléhat ukazateli krytí likvidity, který stanoví toto nařízení, na konsolidovaném základě, pokud jsou součástí bankovních skupin.
(19)
Úvěrové instituce jsou povinny podávat svým příslušným orgánům zprávy o požadavku krytí likvidity, podrobně rozvedené v tomto nařízení, v souladu s článkem 415 nařízení (EU) č. 575/2013.
(20)
Aby se úvěrovým institucím poskytl dostatek času pro splnění podrobného požadavku krytí likvidity v plném rozsahu, měl by být zaváděn postupně v souladu s lhůtami stanovenými v čl. 460 odst. 2 nařízení (EU) č. 575/2013, počínaje od minimální úrovně 60 % od 1. října 2015 která se bude zvyšovat až na 100 % od 1. ledna 2018,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
HLAVA I
UKAZATEL KRYTÍ LIKVIDITY
Článek 1
Předmět
Toto nařízení stanoví pravidla, jež podrobně rozvádějí požadavek krytí likvidity stanovený v čl. 412 odst. 1 nařízení (EU) č. 575/2013.
Článek 2
Oblast působnosti a uplatňování
1. Toto nařízení se vztahuje na úvěrové instituce, nad kterými je vykonáván dohled podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2013/36/EU (4).
2. Úvěrové instituce plní toto nařízení na individuálním základě v souladu s čl. 6 odst. 4 nařízení (EU) č. 575/2013. Příslušné orgány mohou zcela nebo částečně upustit od uplatňování tohoto nařízení na úvěrovou instituci na individuálním základě v souladu s články 8 a 10 nařízení (EU) č. 575/2013 za předpokladu, že jsou splněny podmínky uvedené níže.
3. Pokud je jedna nebo více úvěrových institucí ve skupině, mateřská instituce v EU, instituce kontrolovaná mateřskou finanční holdingovou společností v EU nebo instituce kontrolovaná mateřskou smíšenou finanční holdingovou společností v EU uplatňuje povinnosti stanovené v tomto nařízení na konsolidovaném základě v souladu s čl. 11 odst. 3 nařízení (EU) č. 575/2013 a v souladu se všemi následujícími ustanoveními:
a)
aktiva třetích zemí, která splňují požadavky stanovené v hlavě II a která jsou držena dceřiným podnikem ve třetí zemi, se nepovažují za likvidní aktiva pro konsolidované účely, pokud nejsou považována za likvidní aktiva podle vnitrostátních právních předpisů třetí země, jež stanoví požadavek krytí likvidity;
b)
odtok likvidity v dceřiném podniku ve třetí zemi, na který se podle vnitrostátních právních předpisů této třetí země, jež stanoví požadavek krytí likvidity, vztahují vyšší sazby než ty, které jsou stanovena v hlavě III, podléhá konsolidaci v souladu s těmito vyššími sazbami stanovenými ve vnitrostátních právních předpisech třetí země;
c)
odtok likvidity v dceřiném podniku ve třetí zemi, na který se podle vnitrostátních právních předpisů této třetí země, jež stanoví požadavek krytí likvidity, vztahují nižší sazby než ty, které jsou stanoveny v hlavě III, podléhá konsolidaci v souladu s těmito nižšími sazbami stanovenými ve vnitrostátních právních předpisech třetí země;
d)
na investiční podniky ve skupině se vztahuje článek 4 tohoto nařízení na konsolidovaném základě a článek 412 nařízení (EU) č. 575/2013 v souvislosti s definicí likvidních aktiv a odtoku a přítoku likvidity jak pro individuální, tak pro konsolidované účely. Na investiční podniky jiné než stanovené v tomto písmeni se až do stanovení požadavku ohledně ukazatele krytí likvidity v souladu s článkem 508 nařízení (EU) č. 575/2013 i nadále vztahuje podrobný požadavek ukazatele krytí likvidity pro investiční podniky stanovený ve vnitrostátních předpisech členských států;
e)
na konsolidované úrovni se výše přítoku plynoucího ze specializované úvěrové instituce uvedené v čl. 33 odst. 3 a 4 uznává pouze do výše odtoků plynoucích ze stejné instituce.
Článek 3
Definice
Pro účely tohoto nařízení se rozumí:
1)
„aktivy úrovně 1“ aktiva, která jsou velmi vysoce likvidní a mají velmi vysokou úvěrovou kvalitu podle čl. 416 odst. 1 druhého pododstavce nařízení (EU) č. 575/2013;
2)
„aktivy úrovně 2“ aktiva, která jsou vysoce likvidní a mají vysokou úvěrovou kvalitu podle čl. 416 odst. 1 druhého pododstavce nařízení (EU) č. 575/2013. Aktiva úrovně 2 se dále dělí na aktiva úrovně 2 A a aktiva úrovně 2B v souladu s částí II kapitolou 2 tohoto nařízení;
3)
„rezervou v oblasti likvidity“ výše likvidních aktiv, kterou úvěrová instituce drží v souladu s hlavou II tohoto nařízení;
4)
„vykazovací měnou“ měna, ve které likviditní položky uvedené v části šesté hlavě II a III nařízení (EU) č. 575/2013 musejí být vykazovány příslušnému orgánu v souladu s čl. 415 odst. 1 uvedeného nařízení;
5)
„požadavkem krytí likvidity“ poměr mezi aktivy a závazky určený za účelem úvěrového posílení v souvislosti s krytými dluhopisy podle vnitrostátních právních předpisů členského státu nebo třetí země;
6)
„malými a středními podniky“ mikropodniky, malé a střední podniky vymezené v doporučení Komise 2003/361/ES (5);
7)
„čistým odtokem likvidity“ částka, která je výsledkem odečtení přítoku likvidity úvěrové instituce od jejího odtoku likvidity v souladu s hlavou III tohoto nařízení;
8)
„retailovými vklady“ závazek vůči fyzické osobě nebo malému a střednímu podniku, pokud lze tento malý a střední podnik považovat za kategorii retailových expozic v rámci standardizovaného přístupu nebo přístupu založeného na interním ratingu (přístup IRB) pro úvěrové riziko, nebo závazek vůči společnosti způsobilé pro zacházení stanovené v čl. 153 odst. 4 nařízení (EU) č. 575/2013, a pokud celkové vklady takových malých a středních podniků nebo společnosti v rámci skupiny nepřekročí 1 milion EUR;
9)
„finančním zákazníkem“ zákazník, který vykonává jednu nebo více činností uvedených v příloze I směrnice 2013/36/EU jako svou hlavní činnost nebo působí jako některý z těchto subjektů:
a)
úvěrová instituce;
b)
investiční podnik:
c)
finanční instituce;
d)
sekuritizační jednotka pro speciální účel;
e)
subjekt kolektivního investování;
f)
neotevřený investiční program;
g)
pojišťovna;
h)
zajišťovna;
i)
finanční holdingová společnost nebo smíšená finanční holdingová společnost;
10)
„soukromou investiční společností“ podnik nebo svěřenství, jejichž vlastníkem nebo uživatelem je fyzická osoba nebo skupina úzce propojených fyzických osob, které byly zřízeny pro výhradní účel správy majetku vlastníků a které nevykonávají žádnou jinou obchodní, průmyslovou nebo pracovní činnost. Účel soukromé investiční společnosti může zahrnovat jiné podpůrné činnosti, jako je oddělení aktiv vlastníků od korporátních aktiv, usnadnění převodu aktiv v rámci rodiny nebo prevenci rozdělení aktiv po úmrtí člena rodiny, za předpokladu, že tyto činnosti jsou spojeny s hlavním účelem správy majetku vlastníků;
11)
„krizí“ náhlé nebo prudké zhoršení solventnosti nebo likvidity úvěrové instituce vyvolané změnami tržních podmínek nebo idiosynkratickými faktory, v jejichž důsledku může existovat významné riziko, že úvěrová instituce v následujících 30 kalendářních dnech nebude schopna dostát svým závazkům podle jejich splatnosti;
12)
„maržovými úvěry“ kolateralizované úvěry poskytované zákazníkům za účelem zaujetí obchodních pozic s využitím páky.
Článek 4
Ukazatel krytí likvidity
1. Podrobný požadavek krytí likvidity v souladu s čl. 412 odst. 1 nařízení (EU) č. 575/2013 se rovná poměru mezi rezervou v oblasti likvidity úvěrové instituce a jejím čistým odtokem likvidity v průběhu krizového období 30 kalendářních dnů a vyjadřuje se v procentech. Úvěrové instituce vypočítají svůj ukazatel krytí likvidity podle tohoto vzorce:
2. Úvěrové instituce zachovávají ukazatel krytí likvidity ve výši nejméně 100 %.
3. Odchylně od odstavce 2 mohou úvěrové instituce svá likvidní aktiva zpeněžit ke krytí svého čistého odtoku likvidity v krizových obdobích, a to i v případě, kdy takové použití likvidních aktiv může v těchto obdobích vést k poklesu jejich ukazatele krytí likvidity pod 100 %.
4. Pokud a kdykoli ukazatel krytí likvidity úvěrové investice klesne nebo lze důvodně očekávat, že klesne pod 100 %, uplatní se požadavek stanovený v článku 414 nařízení (EU) č. 575/2013. Dokud se ukazatel krytí likvidity znovu nevrátí na úroveň uvedenou v odstavci 2, podávají úvěrové instituce příslušnému orgánu zprávy o svém ukazateli krytí likvidity v souladu s prováděcím nařízením Komise (EU) č. 680/2014 (6).
5. Úvěrové instituce vypočítávají a sledují svůj ukazatel krytí likvidity ve vykazované měně a v každé měně podléhající samostatnému oznamování v souladu s čl. 415 odst. 2 nařízení (EU) č. 575/2013, a stejně tak i své závazky ve vykazované měně. Úvěrové instituce podávají svému příslušnému orgánu zprávy o svém ukazateli krytí likvidity v souladu s prováděcím nařízením Komise (EU) č. 680/2014.
Článek 5
Krizové scénáře pro účely ukazatele krytí likvidity
Následující scénáře lze považovat za ukazatele toho, za jakých okolností lze mít za to, že úvěrová instituce je v krizi:
a)
výběr významné části jejích retailových vkladů;
b)
částečná nebo úplná ztráta schopnosti nezajištěného mezibankovního financování, včetně velkých komerčních vkladů a jiných zdrojů podmíněného financování, jako jsou přijaté závazné či nezávazné přísliby likvidity nebo úvěrové linky;
c)
částečná nebo úplná ztráta zajištěného krátkodobého financování;
d)
další odtok likvidity v důsledku snížení úvěrového ratingu až o tři stupně;
e)
zvýšená volatilita trhu, která ovlivňuje hodnotu kolaterálu nebo jeho kvalitu nebo vytváří dodatečnou potřebu kolaterálu;
f)
neplánované čerpání likvidity a úvěrových příslibů;
g)
potenciální závazek zpětně odkoupit dluh nebo dodržet mimosmluvní závazky.
HLAVA II
REZERVA V OBLASTI LIKVIDITY
KAPITOLA 1
Obecná ustanovení
Článek 6
Složení rezervy v oblasti likvidity
Aby byla způsobilá tvořit součást rezervy úvěrové instituce v oblasti likvidity, musí likvidní aktiva být v souladu s každým z následujících požadavků:
a)
splňovat obecné požadavky stanovené v článku 7;
b)
splňovat provozní požadavky stanovené v článku 8;
c)
splňovat příslušná kritéria způsobilosti pro jejich zařazení jako aktivum úrovně 1 nebo aktivum úrovně 2 v souladu s kapitolou 2.
Článek 7
Obecné požadavky na likvidní aktiva
1. Aby mohla být považována za likvidní, musí aktiva úvěrové instituce být v souladu s odstavci 2 až 6.
2. Aktiva jsou majetkem, právem, nárokem nebo podílem drženým úvěrovou institucí a musí být prosta jakéhokoli zatížení. Pro tyto účely se aktivum považuje za nezatížené, pokud úvěrová instituce nepodléhá jakémukoli právnímu, smluvnímu, regulačnímu nebo jinému omezení, které by jí bránilo ho zlikvidovat, prodat, převést, postoupit nebo, obecně řečeno, zbavit se tohoto aktiva v aktivním přímém prodeji nebo prostřednictvím repa v následujících 30 kalendářních dnech. Za nezatížená se považují tato aktiva:
a)
aktiva zahrnutá do seskupení, která jsou k dispozici, aby byla okamžitě použita jako kolaterál k získání dodatečného financování v rámci závazných, avšak dosud nefinancovaných úvěrových linek, které jsou úvěrové instituci k dispozici. To zahrnuje aktiva uložená úvěrovou institucí u ústřední instituce v rámci kooperativní sítě nebo institucionálního systému ochrany. Úvěrové instituce předpokládají, že aktiva v seskupení jsou zatížena, v pořadí rostoucí likvidity na základě klasifikace likvidity stanovené v kapitole 2, počínaje aktivy nezpůsobilými pro rezervu v oblasti likvidity;
b)
aktiva, jež úvěrová instituce obdržela jako kolaterál za účelem snížení úvěrového rizika v rámci reverzního repa nebo transakcí s financováním cenných papírů a jimiž úvěrová instituce může disponovat.
3. Aktiva neemitovala samotná úvěrová instituce, její mateřský podnik jiný než subjekt veřejného sektoru, který není úvěrovou institucí, její dceřiný podnik nebo jiný dceřiný podnik jejího mateřského podniku ani sekuritizační jednotka pro speciální účel, se kterou je tato úvěrová instituce úzce propojena;
4. Aktiva nesmí být emitována některým z následujících subjektů:
a)
jinou úvěrovou institucí, pokud emitent není subjektem veřejného sektoru uvedeným v čl. 10 odst. 1 písm. c) a čl. 11 odst. 1 písm. a) a b), aktivum není krytým dluhopisem uvedeným v čl. 10 odst. 1 písm. f) a čl. 11 odst. 1 písm. c) a d) nebo aktivum nepatří do kategorie popsané v čl. 10 odst. 1 písm. e);
b)
investičním podnikem;
c)
pojišťovnou;
d)
zajišťovnou;
e)
finanční holdingovou společností;
f)
smíšenou finanční holdingovou společností.
g)
jakýmkoli jiným subjektem, který vykonává jednu nebo více z činností uvedených v příloze I ke směrnici 2013/36/EU. Pro účely tohoto článku se sekuritizační jednotky pro speciální účel nepovažují za subjekty podle tohoto písmene.
5. Hodnotu aktiv musí být možné určit na základě široce přístupných a snadno dostupných tržních cen. Nejsou-li tržní ceny k dispozici, hodnotu aktiv musí být možné určit na základě vzorce, který je snadné vypočítat, který používá veřejně dostupné vstupy a nezávisí ve značné míře na předpokladech.
6. Aktiva musí být kotována na uznané burze nebo být obchodovatelná v aktivním přímém prodeji nebo prostřednictvím prostého repa na všeobecně uznávaných repo trzích. Tato kritéria se posoudí pro každý trh zvlášť. Aktivum přijaté k obchodování v organizovaném obchodním místě, které není uznanou burzou, buď v členském státě, nebo ve třetí zemi, se považují za likvidní pouze tehdy, pokud dané obchodní místo poskytuje aktivní a rozsáhlý trh pro přímý prodej aktiv. Úvěrová instituce zohlední následující aspekty jako minimální kritéria pro posouzení toho, zda obchodní místo poskytuje aktivní a rozsáhlý trh pro účely tohoto odstavce:
a)
historickou zkušenost ohledně šířky a hloubky trhu prokázanou nízkým rozptylem nabídky a poptávky, vysokým objemem obchodování a velkým počtem a rozmanitostí účastníků trhu;
b)
existenci spolehlivé tržní infrastruktury.
7. Požadavky stanovené v odstavcích 5 a 6 se nevztahují na:
a)
bankovky a mince podle čl. 10 odst. 1 písm. a);
b)
expozice vůči centrálním bankám podle čl. 10 odst. 1 písm. b) a d) a čl. 11 odst. 1 písm. b);
c)
závazný likviditní příslib s omezeným použitím podle čl. 12 odst. 1 písm. d);
d)
vklady a jiné finanční prostředky v kooperativních sítích a institucionálních systémech ochrany podle článku 16.
Článek 8
Provozní požadavky
1. Úvěrové instituce musí mít zavedeny zásady a omezení k zajištění toho, aby držení likvidních aktiv, jež tvoří jejich rezervu v oblasti likvidity, zůstávala vždy vhodně diverzifikována. Pro tyto účely úvěrové instituce zohlední rozsah diverzifikace mezi různými kategoriemi likvidních aktiv a v rámci téže kategorie likvidních aktiv podle kapitoly 2 této hlavy a veškeré další příslušné faktory týkající se diverzifikace, jako je druh emitentů, protistran nebo zeměpisná oblast těchto emitentů a protistran.
Příslušné orgány mohou zavést konkrétní omezení nebo konkrétní požadavky na držení likvidních aktiv úvěrovými institucemi s cílem zajistit soulad s požadavkem stanoveným v tomto odstavci. Jakékoli takové omezení nebo požadavek se však nesmí týkat:
a)
následujících kategorií aktiv úrovně 1:
i)
bankovek a mincí podle čl. 10 odst. 1 písm. a);
ii)
expozic vůči centrálním bankám podle čl. 10 odst. 1 písm. b) a d);
iii)
aktiv představujících pohledávky vůči mezinárodním rozvojovým bankám a mezinárodním organizacím podle čl. 10 odst. 1 písm. g) nebo aktiv jimi zaručených;
b)
kategorií aktiv úrovně 1 představujících pohledávky vůči ústředním či regionálním vládám, místním orgánům nebo subjektům veřejného sektoru podle čl. 10 odst. 1 písm. c) a d) a aktiv jimi zaručených, za předpokladu, že úvěrová instituce drží příslušné aktivum ke krytí čistého odtoku likvidity v krizovém období vzniklého v měně členského státu nebo třetí země nebo že aktivum je emitováno ústředními či regionálními vládami, místními orgány nebo subjekty veřejného sektoru domovského členského státu této úvěrové instituce;
c)
závazného likviditního příslibu s omezeným použitím podle čl. 12 odst. 1 písm. d).
2. Úvěrové instituce musí mít snadný přístup ke svým držením likvidních aktiv a být schopny je zpeněžit kdykoli během krizového období 30 kalendářních dnů v přímém prodeji nebo prostřednictvím repa na všeobecně uznávaných repo trzích. Likvidní aktivum se považuje za snadno přístupné pro úvěrovou instituci, pokud neexistují žádné právní ani praktické překážky bránící tomu, aby úvěrová instituce mohla takové aktivum včas zpeněžit.
Aktiva použitá k úvěrovému posílení při strukturovaných transakcích nebo ke krytí provozních nákladů úvěrové instituce nelze považovat za snadno přístupná pro úvěrovou instituci.
Aktiva držená ve třetí zemi, kde existují omezení jejich volné převoditelnosti, se považují za snadno přístupná pouze tehdy, pokud úvěrová instituce používá tato aktiva k vyrovnání odtoku likvidity v této třetí zemi. Aktiva držená v nepřevoditelné měně se považují za snadno přístupná pouze tehdy, pokud úvěrová instituce používá tato aktiva k vyrovnání odtoku likvidity v této měně.
3. Úvěrové instituce zajistí, aby jejich likvidní aktiva byly pod kontrolou zvláštní funkce řízení likvidity v rámci úvěrové instituce. Soulad s tímto požadavkem se prokazuje příslušným orgánům některým z těchto způsobů:
a)
umístěním likvidních aktiv do odděleného seskupení řízeného přímo funkcí pro likviditu a s jediným záměrem použít je jako zdroj podmíněných finančních prostředků, a to i během krizových období;
b)
zavedením interních systémů a kontrolních opatření s cílem zajistit funkci řízení likvidity účinnou kontrolu, aby bylo možné držení likvidních aktiv zpeněžit kdykoli v krizovém období 30 kalendářních dnů a získat přístup k podmíněným finančním prostředkům, aniž by to bylo v přímém rozporu s jakoukoli stávající obchodní činností nebo strategiemi v oblasti řízení rizik. Aktivum se nezahrne do rezervy v oblasti likvidity zejména tehdy, pokud by jeho prodej bez náhrady v průběhu krizového období 30 kalendářních dnů odstranil zajištění, což by vytvořilo otevřenou rizikovou pozici přesahující vnitřní limity úvěrové instituce;
c)
kombinaci možností a) a b) za předpokladu, že příslušný orgán považuje takovou kombinaci za přijatelnou.
4. Úvěrové instituce musí pravidelně, nejméně jednou ročně zpeněžit dostatečně reprezentativní vzorek svých držení likvidních aktiv prostřednictvím přímého prodeje nebo prostého repa na všeobecně uznávaném repo trhu. Úvěrové instituce vypracují strategie pro nakládání se vzorky likvidních aktiv, které jsou přiměřené pro to, aby se:
a)
vyzkoušel přístup těchto aktiv na trh a jejich použitelnost;
b)
prověřilo, že postupy úvěrové instituce pro včasné zpeněžení aktiv jsou účinné;
c)
minimalizovalo riziko vyslání negativního signálu trhu v důsledku toto, že úvěrová instituce zpeněží svá aktiva v krizových obdobích.
Požadavek stanovený v prvním pododstavci se nevztahuje na aktiva úrovně 1 podle článku 10, která nejsou krytými dluhopisy s velmi kvalitním zajištěním, na závazné likviditní přísliby s omezeným použitím podle čl. 12 odst. 1 písm. d) ani na vklady a jiné financování likvidity v kooperativních sítích a institucionálních systémech ochrany podle článku 16.
5. Požadavek stanovený v odstavci 2 nebrání úvěrovým institucím zajišťovat tržní riziko spojené s jejich likvidními aktivy, za předpokladu, že jsou splněny tyto podmínky:
a)
úvěrová instituce zavede vhodná interní opatření v souladu s odstavci 2 a 3, aby tato aktiva byla i nadále snadno dostupná pro funkci řízení likvidity a pod její kontrolou;
b)
při ocenění příslušného aktiva v souladu s článkem 9 se zohlední čistý odtok a přítok likvidity, ke kterému by došlo v případě předčasného uzavření zajišťovacího vztahu.
6. Úvěrové instituce zajistí, aby měnová denominace jejich likvidních aktiv odpovídala struktuře jejich čistého odtoku likvidity podle jednotlivých měn. Příslušné orgány však v případě potřeby mohou požadovat, aby úvěrové instituce omezily nesoulad měn stanovením limitů pro podíl čistého odtoku likvidity v měně, jakého může být dosaženo v krizovém období držením likvidních aktiv, jež nejsou denominovány v této měně. Toto omezení lze uplatnit pouze na vykazovací měnu nebo měnu, která může podléhat samostatnému oznamování v souladu s čl. 415 odst. 2 nařízení (EU) č. 575/2013. Při určování úrovně jakéhokoli omezení ohledně nesouladu měn, které může být uplatněno v souladu s tímto odstavcem, musí příslušné orgány přihlédnout přinejmenším k:
a)
tomu, zda úvěrová instituce je schopna učinit kterýkoli z následujících kroků:
i)
použít likvidní aktiva k vytvoření likvidity v měně a v jurisdikci, ve které vzniká čistý odtok likvidity;
ii)
provést měnový swap a získat prostředky na devizových trzích za krizových podmínek odpovídajících krizovému období 30 kalendářních dnů stanovenému v článku 4;
iii)
převést přebytek likvidity z jedné měny do druhé a mezi jurisdikcemi a právními subjekty v rámci své skupiny za krizových podmínek odpovídajících krizovému období 30 kalendářních dnů stanovenému v článku 4;
b)
dopadu náhlých, nepříznivých pohybů směnných kurzů na stávající pozice, které jsou v nesouladu, a na účinnost jakýchkoli existujících devizových zajištění.
Na jakékoli omezení týkající se nesouladu měn uložené v souladu s tímto odstavcem se pohlíží jako na zvláštní požadavek na likviditu podle článku 105 směrnice 2013/36/EU.
Článek 9
Oceňování likvidních aktiv
Pro účely výpočtu svého ukazatele krytí likvidity úvěrová instituce použije tržní hodnotu svých likvidních aktiv. Tržní hodnota likvidních aktiv se sníží v souladu se srážkami při ocenění stanovenými v kapitole 2 a případně v souladu s čl. 8 odst. 5 písm. b).
KAPITOLA 2
Likvidní aktiva
Článek 10
Aktiva úrovně 1
1. Aktiva úrovně 1 zahrnují pouze aktiva spadající do jedné nebo více z následujících kategorií a splňující v každém případě zde stanovená kritéria způsobilosti:
a)
mince a bankovky;
b)
tyto expozice vůči centrálním bankám:
i)
aktiva představující pohledávky vůči Evropské centrální bance (ECB) nebo vůči centrální bance členského státu nebo záruky vystavené těmito bankami;
ii)
aktiva představující pohledávky vůči centrálním bankám třetích zemí nebo záruky vystavené těmito bankami za předpokladu, že expozicím vůči této centrální bance nebo její ústřední vládě bylo přiděleno úvěrové hodnocení vypracované určenou externí ratingovou agenturou (ECAI), které má přinejmenším stupeň úvěrové kvality 1 v souladu s čl. 114 odst. 2 nařízení (EU) č. 575/2013;
iii)
rezervy držené danou úvěrovou institucí v centrální bance uvedené v bodech i) a ii) za předpokladu, že tato úvěrová instituce má povoleno čerpat tyto rezervy kdykoli během zátěžových období a že v dohodě mezi dotčeným příslušným orgánem a ECB nebo centrální bankou byly stanoveny podmínky pro takové čerpání;
c)
aktiva představující pohledávky vůči následujícím centrálním nebo regionálním vládám, místním orgánům nebo subjektům veřejného sektoru nebo záruky jimi vystavené:
i)
ústřední vláda členského státu;
ii)
ústřední vláda třetí země za předpokladu, že jí bylo přiděleno úvěrové hodnocení vypracované určenou externí ratingovou agenturou, které má přinejmenším stupeň úvěrové kvality 1 v souladu s čl. 114 odst. 2 nařízení (EU) č. 575/2013;
iii)
regionální vlády nebo místní orgány v členském státě, za předpokladu, že expozice vůči nim jsou posuzovány jako expozice vůči ústřední vládě tohoto členského státu v souladu s čl. 115 odst. 2 nařízení (EU) č. 575/2013;
iv)
regionální vlády nebo místní orgány ve třetí zemi typu uvedeného v bodě ii) za předpokladu, že expozice vůči nim jsou posuzovány jako expozice vůči ústřední vládě této třetí země v souladu s čl. 115 odst. 4 nařízení (EU) č. 575/2013;
v)
subjekty veřejného sektoru za předpokladu, že expozice vůči nim jsou posuzovány jako expozice vůči ústřední vládě členského státu nebo vůči jedné z regionálních vlád nebo jednomu z místních orgánů uvedených v bodě iii) v souladu s čl. 116 odst. 4 nařízení (EU) č. 575/2013;
d)
aktiva představující pohledávky vůči ústřední vládě nebo centrální bance třetí země nebo záruky vystavené ústřední vládou nebo centrální bankou třetí země, které nebyl přidělen stupeň úvěrové kvality 1 v úvěrovém hodnocení vypracovaném určenou externí ratingovou agenturou v souladu s čl. 114 odst. 2 nařízení (EU) č. 575/2013, za předpokladu, že v tomto případě může úvěrová instituce uznat toto aktivum jako aktivum úrovně 1 pouze za účelem krytí čistého odtoku likvidity v krizovém období, k němuž dojde ve stejné měně, ve které je denominováno toto aktivum.
Pokud toto aktivum není denominováno v národní měně dané třetí země, může úvěrová instituce uznat toto aktivum jako aktivum úrovně 1 až do výše krizového čistého odtoku likvidity této úvěrové instituce v této cizí měně odpovídající jeho operacím v jurisdikci, ve které bylo přijato riziko likvidity;
e)
aktiva emitovaná úvěrovými institucemi, která splňují alespoň jeden z těchto dvou požadavků:
i)
emitentem je úvěrová instituce registrovaná nebo založená ústřední vládou členského státu nebo regionální vládou nebo místním orgánem v členském státě, tato vláda nebo místní orgán má právní povinnost chránit ekonomickou základnu této úvěrové instituce a zachovávat její finanční životaschopnost po celou dobu její existence a jakékoli expozice vůči této regionální vládě nebo případně vůči místnímu orgánu jsou posuzovány jako expozice vůči ústřední vládě daného členského státu v souladu s čl. 115 odst. 2 nařízení (EU) č. 575/2013;
ii)
daná úvěrová instituce je příjemcem podpůrných úvěrů, což je pro účely tohoto článku chápáno jako každá úvěrová instituce, jejímž účelem je prosazovat cíle veřejné politiky Unie nebo ústřední či regionální vlády nebo místního orgánu v členském státě převážně prostřednictvím poskytování podpůrných úvěrů na nesoutěžním, neziskovém základě, za předpokladu, že nejméně 90 % úvěrů, které poskytuje, je přímo nebo nepřímo zaručeno ústřední či regionální vládou nebo místním orgánem a že jakékoli expozice vůči této regionální vládě nebo případně místnímu orgánu jsou posuzovány jako expozice vůči ústřední vládě členského státu v souladu s čl. 115 odst. 2 nařízení (EU) č. 575/2013;
f)
expozice ve formě krytých dluhopisů mimořádně vysoké kvality, které musí splňovat všechny tyto požadavky:
i)
jedná se o dluhopisy podle čl. 52 odst. 4 směrnice 2009/65/ES nebo splňují požadavky, aby byly způsobilé pro zacházení stanovené v čl. 129 odst. 4 nebo 5 nařízení (EU) č. 575/2013;
ii)
expozice vůči institucím v krycím portfoliu splňují podmínky stanovené v čl. 129 odst. 1 písm. c) a v čl. 129 odst. 1 posledním pododstavci nařízení (EU) č. 575/2013;
iii)
úvěrová instituce investující do těchto krytých dluhopisů i emitent splňují požadavek transparentnosti podle čl. 129 odst. 7 nařízení (EU) č. 575/2013;
iv)
velikost jejich emise činí nejméně 500 milionů EUR (nebo ekvivalentní částku v národní měně);
v)
těmto krytým dluhopisům bylo přiděleno úvěrové hodnocení vypracované určenou externí ratingovou agenturou, které má přinejmenším stupeň úvěrové kvality 1 v souladu s čl. 129 odst. 4 nařízení (EU) č. 575/2013, rovnocenný stupeň úvěrové kvality v případě krátkodobého úvěrového hodnocení nebo, pokud úvěrové hodnocení neexistuje, byla jim přidělena riziková váha 10 % v souladu s čl. 129 odst. 5 uvedeného nařízení;
vi)
krycí portfolio vždy splňuje požadavek krytí aktivy, které je nejméně o 2 % vyšší než částka požadovaná pro splnění pohledávek spojených s těmito krytými dluhopisy;
g)
aktiva představující pohledávky vůči mezinárodním rozvojovým bankám a mezinárodním organizacím uvedeným v čl. 117 odst. 2 a v článku 118 nařízení (EU) č. 575/2013 nebo představující záruky vystavené těmito bankami a organizacemi.
2. Tržní hodnota krytých dluhopisů s mimořádně vysokou kvalitou uvedených v odst. 1 písm. f) podléhá srážce nejméně o 7 %. Kromě případů stanovených v čl. 15 odst. 2 písm. a) nebo b) v souvislosti s akciemi a podílovými jednotkami v subjektech kolektivního investování se nevyžadují žádné srážky z hodnoty ostatních aktiv úrovně 1.
Článek 11
Aktiva úrovně 2 A
1. Aktiva úrovně 2 A zahrnují pouze aktiva spadající do jedné nebo více z následujících kategorií a splňující v každém případě zde stanovená kritéria způsobilosti:
a)
aktiva představující pohledávky vůči regionálním vládám, místním orgánům nebo subjektům veřejného sektoru v členském státě nebo jimi zaručená aktiva, kde expozicím vůči nim je přidělena riziková váha 20 % v souladu s čl. 115 odst. 1 a 5 a případně s čl. 116 odst. 1, 2 a 3 nařízení (EU) č. 575/2013;
b)
aktiva představující pohledávky vůči ústřední vládě nebo centrální bance třetí země nebo vůči regionální vládě, místnímu orgánu nebo subjektu veřejného sektoru ve třetí zemi nebo jimi zaručená aktiva, za předpokladu, že jim je přidělena riziková váha 20 % v souladu s čl. 114 odst. 2, případně s články 115 nebo 116 nařízení (EU) č. 575/2013;
c)
expozice ve formě krytých dluhopisů s kvalitním zajištěním, které musí splňovat všechny tyto požadavky:
i)
jedná se o dluhopisy podle čl. 52 odst. 4 směrnice 2009/65/ES nebo splňují požadavky, aby byly způsobilé pro zacházení stanovené v čl. 129 odst. 4 nebo 5 nařízení (EU) č. 575/2013;
ii)
expozice vůči institucím v krycím portfoliu splňují podmínky stanovené v čl. 129 odst. 1 písm. c) nařízení (EU) č. 575/2013;
iii)
úvěrová instituce investující do těchto krytých dluhopisů i emitent splňují požadavek transparentnosti stanovený v čl. 129 odst. 7 nařízení (EU) č. 575/2013;
iv)
velikost jejich emise činí nejméně 250 milionů EUR (nebo ekvivalentní částku v národní měně);
v)
těmto krytým dluhopisům bylo přiděleno úvěrové hodnocení vypracované určenou externí ratingovou agenturou, které má přinejmenším stupeň úvěrové kvality 2 v souladu s čl. 129 odst. 4 nařízení (EU) č. 575/2013, rovnocenný stupeň úvěrové kvality v případě krátkodobého úvěrového hodnocení nebo, pokud úvěrové hodnocení neexistuje, jim byla přidělena riziková váha 20 % v souladu s čl. 129 odst. 5 uvedeného nařízení;
vi)
krycí portfolio vždy splňuje požadavek krytí aktivy, které je nejméně o 7 % vyšší než částka požadovaná pro splnění pohledávek spojených s těmito krytými dluhopisy. Pokud však kryté dluhopisy se stupněm úvěrové kvality 1 úvěrového hodnocení nesplňují minimální velikost emise pro kryté dluhopisy s mimořádně vysokou kvalitou v souladu s čl. 10 odst. 1 písm. f) bodu iv), avšak splňují požadavky na vysoce kvalitní kryté dluhopisy stanovené v bodech i), ii), iii) a iv), podléhají místo toho požadavku krytí aktivy, který je vyšší nejméně o 2 % než částka požadovaná pro splnění pohledávek spojených s těmito krytými dluhopisy.
d)
expozice ve formě krytých dluhopisů vydaných úvěrovými institucemi ve třetích zemích, které musí splňovat všechny tyto požadavky:
i)
jsou to kryté dluhopisy v souladu s vnitrostátními právními předpisy dané třetí země, které je musí definovat jako dluhové cenné papíry vydané úvěrovými institucemi nebo dceřiným podnikem plně vlastněným úvěrovou institucí, která danou emisi zaručuje, a zajištěné krycím portfoliem aktiv, vůči němuž může držitel dluhopisů uplatnit přímý nárok na přednostní splacení jistiny a úroků v případě selhání emitenta;
ii)
emitent a kryté dluhopisy podle vnitrostátních právních předpisů podléhají v dané třetí zemi zvláštnímu veřejnému dohledu, jehož cílem je chránit držitele dluhopisů, a podmínky dohledu a regulační podmínky, které jsou v této třetí zemi uplatňovány, musí být přinejmenším rovnocenné podmínkám uplatňovaným v Unii;
iii)
kryté dluhopisy jsou zajištěny seskupením aktiv jednoho nebo více druhů popsaných v čl. 129 odst. 1 písm. b), písm. d) bodě i), písm. f) bodě i) nebo písm. g) nařízení (EU) č. 575/2013. Pokud toto seskupení obsahuje úvěry zajištěné nemovitostmi, musí být splněny požadavky uvedené v článcích 208 a v čl. 229 odst. 1 nařízení (EU) č. 575/2013;
iv)
expozice vůči institucím v krycím portfoliu splňují podmínky stanovené v čl. 129 odst. 1 písm. c) a v čl. 129 odst. 1 posledním pododstavci nařízení (EU) č. 575/2013;
v)
úvěrová instituce investující do těchto krytých dluhopisů i emitent splňují požadavek transparentnosti stanovený v čl. 129 odst. 7 nařízení (EU) č. 575/2013;
vi)
těmto krytým dluhopisům bylo přiděleno úvěrové hodnocení vypracované určenou externí ratingovou agenturou, které má přinejmenším stupeň úvěrové kvality 1 v souladu s čl. 129 odst. 4 nařízení (EU) č. 575/2013, rovnocenný stupeň úvěrové kvality v případě krátkodobého úvěrového hodnocení nebo, pokud úvěrové hodnocení neexistuje, byla jim přidělena riziková váha 10 % v souladu s čl. 129 odst. 5 uvedeného nařízení; a
vii)
krycí portfolio vždy splňuje požadavek krytí aktivy, které je nejméně o 7 % vyšší než částka požadovaná pro splnění pohledávek spojených s těmito krytými dluhopisy. Pokud však velikost emise krytých dluhopisů činí alespoň 500 milionů EUR (nebo ekvivalentní částku v národní měně), podléhá místo toho podléhat požadavku na krytí aktiv ve výši nejméně 2 %;
e)
korporátní dluhové cenné papíry, které splňují tyto požadavky:
i)
bylo jim přiděleno úvěrové hodnocení vypracované určenou externí ratingovou agenturou, které má přinejmenším stupeň úvěrové kvality 1 v souladu s článkem 122 nařízení (EU) č. 575/2013 nebo rovnocenný stupeň úvěrové kvality v případě krátkodobého úvěrového hodnocení.
ii)
velikost emise těchto cenných papírů činí nejméně 250 milionů EUR (nebo ekvivalent v národní měně);
iii)
maximální doba splatnosti cenných papírů v okamžiku emise je 10 let;
2. Tržní hodnota každého z aktiv úrovně 2 A podléhá srážce nejméně o 15 %.
Článek 12
Aktiva úrovně 2B
1. Aktiva úrovně 2B zahrnují pouze aktiva spadající do jedné nebo více z následujících kategorií a splňující v každém případě zde stanovená kritéria způsobilosti:
a)
expozice ve formě cenných papírů zajištěných aktivy, které splňují požadavky stanovené v článku 13;
b)
korporátní dluhové cenné papíry, které splňují tyto požadavky:
i)
obdržely úvěrové hodnocení vypracované určenou externí ratingovou agenturou, které má přinejmenším stupeň úvěrové kvality 3 v souladu s článkem 122 nařízení (EU) č. 575/2013 nebo rovnocenný stupeň úvěrové kvality v případě krátkodobého úvěrového hodnocení;
ii)
velikost emise těchto cenných papírů činí nejméně 250 milionů EUR (nebo ekvivalent v národní měně);
iii)
maximální doba splatnosti cenných papírů v okamžiku emise je 10 let;
c)
akcie, za předpokladu, že splňují tyto požadavky:
i)
tvoří součást hlavního akciového indexu v členském státě nebo ve třetí zemi, který byl určen jako takový pro účely tohoto písmene příslušným orgánem členského státu nebo příslušným veřejným orgánem ve třetí zemi. Neexistuje-li žádné rozhodnutí příslušného orgánu nebo veřejného orgánu ohledně hlavních akciových indexů, úvěrová instituce považuje za takový akciový index složený z vedoucích společností v příslušné jurisdikci;
ii)
jsou denominovány v měně domovského členského státu úvěrové instituce, nebo pokud jsou denominovány v jiné měně, se považují za aktiva úrovně 2B pouze do výše, která pokrývá čistý odtok likvidity v krizovém období v této měně nebo v jurisdikci, kde je přijato riziko likvidity; a
iii)
jsou prokazatelně spolehlivým zdrojem likvidity kdykoli, a to i v krizových obdobích. Tento požadavek se považuje za splněný, pokud úroveň poklesu ceny dané akcie na burze během krizového období na trhu v trvání 30 kalendářních dnů nepřesáhne 40 % nebo nárůst její srážky při ocenění nepřesáhne 40 procentních bodů; a
d)
závazné likviditní přísliby s omezeným použitím, které mohou být poskytnuty Evropskou centrální bankou, centrální bankou členského státu nebo centrální bankou třetí země za předpokladu, že jsou splněny požadavky stanovené v článku 14;
e)
expozice v podobě vysoce kvalitních krytých dluhopisů, které splňují všechny tyto požadavky:
i)
jedná se o dluhopisy, jež jsou uvedeny v čl. 52 odst. 4 směrnice 2009/65/ES, nebo jež splňují požadavky způsobilosti pro zacházení uvedené v čl. 129 odst. 4 nebo 5 nařízení (EU) č. 575/2013;
ii)
úvěrová instituce, která do krytých dluhopisů investuje, splňuje požadavek na transparentnost stanovený v čl. 129 odst. 7 nařízení (EU) č. 575/2013;
iii)
emitent krytých dluhopisů zpřístupní pro investory informace uvedené v čl. 129 odst. 7 písm. a) nařízení (EU) č. 575/2013 alespoň jednou za čtvrt roku;
iv)
velikost jejich emise činí nejméně 250 milionů EUR (nebo ekvivalent v národní měně);
v)
kryté dluhopisy jsou zajištěny výlučně aktivy uvedenými v čl. 129 odst. 1 písm. a), písm. d) bod i) a písm. e) nařízení (EU) č. 575/2013;
vi)
soubor podkladových aktiv sestává výlučně z expozic, jež se v souvislosti s úvěrovým rizikem kvalifikují pro 35 % nebo nižší rizikovou váhu podle článku 125 nařízení (EU) č. 575/2013;
vii)
krycí portfolio vždy splňuje požadavek krytí aktivy, které je nejméně o 10 % vyšší než částka požadovaná pro splnění pohledávek spojených s těmito krytými dluhopisy;
viii)
emitující úvěrová instituce musí každý měsíc veřejně oznamovat, že krycí portfolio splňuje požadavek na pokrytí 10 % aktiv;
f)
v případě úvěrových institucí, které v souladu se svými stanovami nemohou z náboženských důvodů držet úročená aktiva, neúročená aktiva představující pohledávky vůči centrálním bankám nebo ústřední vládě nebo centrální bance třetí země nebo vůči regionální vládě, místnímu orgánu nebo subjektu veřejného sektoru ve třetí zemi nebo záruky vystavené uvedenými subjekty, pokud uvedená aktiva obdržela od určené externí ratingové agentury rating úvěrové kvality alespoň stupně 5 v souladu s článkem 114 nařízení (EU) č. 575/2013, nebo rovnocenný stupeň úvěrové kvality v případě krátkodobého úvěrového ratingu.
2. Tržní cena každého aktiva úrovně 2B podléhá srážce při ocenění nejméně v této výši:
a)
použitelné srážce stanovené v čl. 13 odst. 14 pro sekuritizace úrovně 2B;
b)
srážce ve výši 50 % pro korporátní dluhové cenné papíry podle odst. 1 písm. b);
c)
srážce ve výši 50 % pro akcie podle odst. 1 písm. c);
d)
srážce ve výši 30 % pro programy nebo emise krytých dluhopisů uvedených v odst. 1 písm. e);
e)
srážce ve výši 50 % pro neúročená aktiva uvedená v odst. 1 písm. f).
3. V případě úvěrových institucí, které v souladu se svými stanovami nemohou z náboženských důvodů držet úročená aktiva, může příslušný orgán povolit odchylku od odst. 1 písm. b) bodů ii) a iii) tohoto článku, pokud existují důkazy nedostatečné dostupnosti neúročených aktiv, která tyto požadavky splňují, a dotyčná neúročená aktiva jsou adekvátně likvidní na soukromých trzích.
Při rozhodování o tom, zda jsou neúročená aktiva adekvátně likvidní pro účely prvního pododstavce, příslušný orgán zohlední tyto faktory:
a)
dostupná data v souvislosti s jejich tržní likviditou, včetně objemů obchodování, pozorovaného rozpětí mezi nabídkou a poptávkou, volatility cen a cenového dopadu; a
b)
další faktory relevantní pro jejich likviditu, včetně důkazů z minulosti ohledně šířky a hloubky trhu s uvedenými neúročenými aktivy, počtu a rozmanitosti účastníků trhu a přítomnosti robustní tržní infrastruktury.
Článek 13
Sekuritizace úrovně 2B
1. Expozice ve formě cenných papírů zajištěných aktivy podle čl. 12 odst. 1 písm. a) se považují za sekuritizace úrovně 2B, pokud splňují kritéria stanovená v odstavcích 2 až 14.
2. Sekuritizovaná pozice a expozice, které jsou podkladem pro tuto pozici, musí splňovat všechny následující požadavky:
a)
dané pozici bylo přiděleno úvěrové hodnocení vypracované určenou externí ratingovou agenturou, které má přinejmenším stupeň úvěrové kvality 1 v souladu s články 251 až 261 nařízení (EU) č. 575/2013 nebo rovnocenný stupeň úvěrové kvality v případě krátkodobého úvěrového hodnocení;
b)
je to pozice v sekuritizované tranši nebo tranších s nejvyšší předností a tento nejvyšší stupeň přednosti má v průběhu celé transakce. Pro tyto účely se tranše považuje za tranši nejvyšší úrovně, pokud po doručení výzvy k předčasnému splacení („enforcement notice“) a případně výzvy k urychlenému splacení („acceleration notice“) není tato tranše podřízena jiným tranším stejné sekuritizační transakce nebo sekuritizačního systému, pokud jde o obdržení plateb jistiny a úroků, přičemž se nezohledňují splatné částky vyplývající z úrokových či měnových derivátů, poplatky či jiné obdobné platby v souladu s článkem 261 nařízení (EU) č. 575/2013;
c)
podkladové expozice byly získány sekuritizační jednotkou pro speciální účel ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 66 nařízení (EU) č. 575/2013 způsobem, který je vymahatelný vůči jakékoli třetí straně, a jsou mimo dosah prodejce (původce, sponzora nebo původního věřitele) a jeho věřitelů, a to i v případě platební neschopnosti prodejce;
d)
převod podkladových expozic na sekuritizační jednotku pro speciální účel nesmí podléhat jakýmkoli přísným ustanovením o zpětném získání („claw-back“ v jurisdikci, kde je zaregistrován prodejce (původce, sponzor nebo původní věřitel). To zahrnuje mimo jiné ustanovení, podle kterých může likvidátor prodejce (původce, sponzora nebo původního věřitele) rozhodnout o neplatnosti prodeje podkladových expozic z pouhého důvodu, že k prodeji došlo v určitém období před úpadkem prodejce, nebo ustanovení, kdy sekuritizační jednotka pro zvláštní účel může takovémuto zneplatnění zabránit, jen prokáže-li, že jí úpadek prodejce nebyl v okamžiku prodeje znám;
e)
správa podkladových expozic se řídí dohodou o obsluze, která obsahuje ustanovení o kontinuitě obsluhy zaručující, že selhání nebo platební neschopnost obsluhovatele nepovede k ukončení obsluhy;
f)
dokumentace, kterou se řídí sekuritizace, obsahuje ustanovení o kontinuitě zaručující přinejmenším nahrazení protistran u derivátů a případně zajišťovatelů likvidity v případě jejich selhání či platební neschopnosti;
g)
sekuritizovaná pozice je kryta souborem homogenních podkladových expozic, které všechny patří pouze do jedné z následujících podkategorií, nebo souborem homogenních podkladových expozic, ve kterém jsou společně obsaženy úvěry na obytné nemovitosti uvedené v bodech i) a ii):
i)
úvěry na obytné nemovitosti zajištěné prvořadým zástavním právem poskytnuté fyzickým osobám za účelem pořízení nemovitosti k jejich trvalému bydlení za předpokladu, že je splněna jedna ze dvou následujících podmínek:
-
úvěry ve skupině v průměru splňují požadavek na poměr výše úvěru k hodnotě nemovitosti stanovený v čl. 129 odst. 1 písm. d) bodu i) nařízení (EU) č. 575/2013;
-
ve vnitrostátním právním předpisu členského státu původu úvěrů se stanoví limit poměru výše úvěru k výši příjmu, který se vztahuje na částku, kterou si dlužník může půjčit v rámci úvěru na obytnou nemovitost, a daný členský stát tento předpis oznámil Komisi a orgánu EBA. Limit poměru výše úvěru k výši příjmu se vypočítává na základě ročního hrubého příjmu dlužníka, přičemž je třeba vzít v úvahu daňové povinnosti a další závazky dlužníka a riziko změn úrokové sazby během doby trvání úvěru. V případě každého úvěru ve skupině na obytnou nemovitost procentní podíl hrubého příjmu dlužníka, který lze vynaložit na splácení úvěru (úroků, jistiny a poplatků), nepřesahuje 45 %;
ii)
plně zajištěné úvěry na obytné nemovitosti uvedené v čl. 129 odst. 1 písm. e) nařízení (EU) č. 575/2013, za předpokladu, že tyto úvěry splňují požadavek na úroveň zajištění stanovený v uvedeném ustanovení a požadavek průměrného poměru úvěru k hodnotě nemovitosti stanovený v čl. 129 odst. 1 písm. d) bodě i) nařízení (EU) č. 575/2013;
iii)
komerční úvěry, pronájmy a úvěrové přísliby poskytnuté podnikům usazeným v členském státě na financování kapitálových výdajů nebo obchodních operací jiných než pořízení nebo výstavba obchodní nemovitosti, za předpokladu, že nejméně 80 % dlužníků v rámci tohoto souboru z hlediska zůstatku portfolia v okamžiku emise sekuritizace jsou malé a střední podniky a že žádný z dlužníků není institucí definovanou v čl. 4 odst. 1 bodě 3 nařízení (EU) č. 575/2013;
iv)
automobilové úvěry či leasing poskytnuté dlužníkům nebo nájemcům usazeným či se sídlem v členském státě. Ty pro tyto účely zahrnují úvěry či leasing pro financování motorových vozidel nebo přípojných vozidel definovaných v čl. 3 bodech 11 a 12 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2007/46/ES, zemědělských nebo lesnických traktorů uvedených ve směrnici Evropského parlamentu a Rady 2003/37/ES, motocyklů nebo motorových tříkolek definovaných v čl. 1 odst. 2 písm. b) a c) směrnice Evropského parlamentu a Rady 2002/24/ES nebo pásových vozidel uvedených v čl. 2 odst. 2 písm. c) směrnice 2007/46/ES. Takovéto úvěry či leasing mohou zahrnovat doplňkové produkty týkající se pojištění a služeb nebo dodatečné součásti vozidel a v případě leasingu zůstatkovou hodnotu vozidel pronajatých formou leasingu. Všechny půjčky a případy leasingu v souboru jsou kryty přednostní pohledávkou nebo zástavním právem k vozidlu nebo vhodnou zárukou ve prospěch sekuritizační jednotky pro speciální účel, jako je ustanovení o zachování vlastnického práva;
v)
úvěry a úvěrové přísliby poskytnuté fyzickým osobám s bydlištěm v členském státě pro účely osobní a rodinné spotřeby a spotřeby domácnosti.
h)
daná pozice není v resekuritizaci ve smyslu čl. 4 odst. 1 63 nařízení (EU) č. 575/2013 ani syntetické sekuritizaci ve smyslu čl. 242 odst. 11 uvedeného nařízení;
i)
podkladové expozice neobsahují převoditelné finanční nástroje ani deriváty, s výjimkou finančních nástrojů vydaných samotnou sekuritizační jednotkou pro speciální účel nebo jinými stranami v rámci dané sekuritizační struktury a derivátů používaných výhradně pro zajištění měnového rizika a úrokového rizika;
j)
v okamžik emise sekuritizace nebo při jejím začlenění do souboru podkladových expozic kdykoli po emisi podkladové expozice neobsahují žádné expozice vůči rizikovým dlužníkům (nebo případně rizikovým ručitelům), přičemž rizikovým dlužníkem (nebo rizikovým ručitelem) je dlužník (nebo ručitel), který:
i)
vyhlásil úpadek, dohodl se se svými věřiteli na odepsání nebo restrukturalizaci dluhu nebo soud udělil jeho věřitelům právo vymáhat hmotné škody vzniklé v důsledku neprovedení splátky, a to v době tří let před datem vzniku dluhu;
ii)
je veden v úředním rejstříku osob s nepříznivou úvěrovou historií;
iii)
má úvěrové hodnocení vypracované externí ratingovou agenturou nebo má úvěrové ohodnocení, z něhož vyplývá značné riziko, že smluvně dohodnuté splátky nebudou provedeny, ve srovnání s průměrným dlužníkem u úvěrů tohoto druhu v příslušné jurisdikci.
k)
v okamžik emise sekuritizace nebo při jejím začlenění do souboru podkladových expozic kdykoli po emisi podkladové expozice neobsahují žádné expozice v selhání ve smyslu čl. 178 odst. 1 nařízení (EU) č. 575/2013.
3. Splácení sekuritizovaných pozic nesmí být strukturováno tak, aby převážně záviselo na prodeji aktiv zajišťujících podkladové expozice. Toto ustanovení však nebrání následnému obnovování nebo refinancování těchto expozic.
4. Struktura sekuritizační transakce musí být v souladu s následujícími požadavky:
a)
pokud byla sekuritizovaná pozice stanovena bez revolvingového období, nebo revolvingové období uplynulo, a pokud byla doručena výzva k předčasnému splacení nebo výzva k urychlenému splacení, příjem jistiny z podkladových expozic se předá držitelům sekuritizovaných pozic prostřednictvím postupné amortizace sekuritizovaných pozic a v sekuritizační jednotce pro speciální účel nebude v každý den platby zachycena žádná významná částka v hotovosti;
b)
pokud byla sekuritizovaná pozice stanovena s revolvingovým obdobím, transakční dokumentace stanoví vhodné události pro předčasné splacení, což musí obsahovat přinejmenším všechny následující prvky:
i)
zhoršení úvěrové kvality podkladových expozic;
ii)
nepodaří se vytvořit dostatečné nové podkladové expozice s alespoň obdobnou úvěrovou kvalitou;
iii)
dojde k události související s platební neschopností u původce nebo obsluhovatele.
5. V okamžik emise sekuritizace musí již dlužníci (nebo případně ručitelé) mít splacenu alespoň jednu splátku, s výjimkou případů, kdy je sekuritizace kryta úvěrovými přísliby uvedenými v odst. 2 písm. g) bodě v).
6. V případě sekuritizací, kdy podkladovými expozicemi jsou úvěry na obytné nemovitosti uvedené v odst. 2 písm. g) bodě i) nebo ii), soubor úvěrů nesmí obsahovat žádný úvěr, který byl nabízen a uzavřen s tím, že žadatel o úvěr nebo případně zprostředkovatelé byli uvědoměni, že poskytnuté informace nemusí být věřitelem ověřovány.
7. V případě sekuritizací, kdy podkladovými expozicemi jsou úvěry na obytné nemovitosti uvedené v odst. 2 písm. h) bodě i) nebo ii), posouzení úvěruschopnosti dlužníka musí splňovat požadavky stanovené v čl. 18 odst. 1 až 4, odst. 5 písm. a) a odst. 6 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2014/17/EU (7) nebo rovnocenné požadavky ve třetích zemích.
8. V případě sekuritizací, kdy podkladovými expozicemi jsou automobilové úvěry a leasing a spotřebitelské úvěry a úvěrové přísliby uvedené v odst. 2 písm. g) bodě iv) a v), posouzení úvěruschopnosti dlužníka musí splňovat požadavky stanovené v článku 8 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2008/48/ES (8).
9. Pokud je původce, sponzor nebo původní věřitel sekuritizace usazen v Unii, dodržuje požadavky stanovené v části páté nařízení (EU) č. 575/2013 a zveřejňuje v souladu s článkem 8b nařízení (ES) č. 1060/2009 informace o úvěrové kvalitě a výkonnosti podkladových expozic, struktuře transakce, peněžních tocích a jakémkoliv kolaterálu zajišťujícím expozice, jakož i jakékoliv informace, které jsou potřebné pro to, aby investoři mohli provádět komplexní a řádně podložené zátěžové testy. Pokud je původce, sponzor nebo původní věřitel usazen mimo Unii, jsou stávajícím a potenciálním investorům a regulačním orgánům při emisi sekuritizace a poté pravidelně zpřístupňovány komplexní údaje o úvěrech v souladu se standardy všeobecně přijatými účastníky trhu.
10. Podkladové expozice nesmějí pocházet od úvěrové instituce držící sekuritizovanou pozici ve své rezervě v oblasti likvidity, jejího dceřiného podniku, jejího mateřského podniku, dceřiného podniku jejího mateřského podniku ani od jiného podniku úzce propojeného s touto úvěrovou institucí.
11. Velikost emise tranše činí nejméně 100 milionů EUR (nebo ekvivalentní hodnotu v národní měně).
12. Zbývající vážená průměrná životnost tranše musí být 5 let nebo méně, což se vypočítá buď pomocí předpokladu ocenění transakce při předčasném splacení, nebo pomocí konstantní sazby 20 % u předčasného splacení, podle toho, co je nižší, přičemž úvěrová instituce předpokládá, že splátka je provedena v první povolený den splátky.
13. Původcem expozic, které tvoří základ pro sekuritizaci, musí být instituce vymezená v čl. 4 odst. 33 nařízení (EU) č. 575/2013 nebo podnik, jehož hlavní činností je vykonávat jednu nebo více činností uvedených v bodech 2 až 12 a v bodě 15 přílohy I směrnice 2013/36/EU.
14. Tržní cena sekuritizací úrovně 2B podléhá srážce při ocenění nejméně v následující výši:
a)
25 % pro sekuritizace zajištěné podkategoriemi aktiv uvedenými v odst. 2 písm. g) bodech i), ii) a iv);
b)
35 % pro sekuritizace podporované podkategoriemi aktiv uvedenými v odst. 2 písm. g) bodech iii) a v).
Článek 14
Závazné likviditní přísliby s omezeným použitím
K tomu, aby mohly být považovány za aktiva úrovně 2B, musí závazné likviditní přísliby s omezeným použitím, které může poskytnout centrální banka podle čl. 12 odst. 1 písm. d), splňovat všechna následující kritéria:
a)
v nekrizovém období podléhá tento příslib provizi za poskytnutí stanovenému z celkové výše příslibu, což představuje přinejmenším vyšší z následujících hodnot:
i)
75 bazických bodů ročně; nebo
ii)
nejméně o 25 bazických bodů ročně více, než činí rozdíl mezi výnosem z aktiv použitých k zajištění příslibu a výnosem z reprezentativního portfolia likvidních aktiv, po úpravě o jakékoli podstatné rozdíly v úvěrovém riziku.
V krizovém období může centrální banka provizi za poskytnutí popsanou v prvním pododstavci tohoto písmene snížit za předpokladu, že jsou splněny minimální požadavky vztahující se na likviditní přísliby při alternativních likviditních přístupech v souladu s článkem 19;
b)
příslib je zajištěn nezatíženými aktivy takového druhu, který stanoví centrální banka. Aktiva poskytnutá jako kolaterál musí splňovat veškerá následující kritéria:
i)
jsou držena v podobě, která usnadňuje jejich rychlý převod na centrální banku v případě, že příslib je vypovězen;
ii)
jejich hodnota po srážce při ocenění uplatněné centrální bankou je dostatečná, aby pokryla celou výši příslibu;
iii)
nezapočítávají se jako likvidní aktiva pro účely rezervy úvěrové instituce v oblasti likvidity;
c)
příslib je slučitelný s rámcem pro politiku vůči protistranám, který má centrální banka;
d)
doba poskytnutí příslibu překračuje krizové období 30 kalendářních dnů uvedené v článku 4;
e)
centrální banka příslib nezruší před jeho smluvní splatností a nebude přijato žádné další úvěrové rozhodnutí, dokud dotčená úvěrová instituce bude i nadále hodnocena jako solventní;
f)
existují formální zásady zveřejněné centrální bankou, v nichž je oznámeno její rozhodnutí poskytovat závazné likviditní přísliby s omezeným použitím, podmínky pro poskytování takových příslibů a druh úvěrových institucí, které jsou způsobilé požádat o tyto přísliby.
Článek 15
Subjekty kolektivního investování
1. Akcie nebo podílové jednotky v subjektech kolektivního investování se považují za likvidní aktiva stejné úrovně jako likvidní podkladová aktiva dotyčného subjektu, a to až do absolutní výše 500 milionů EUR (nebo ekvivalentní částky v národní měně) pro každou úvěrovou instituci na individuálním základě, za předpokladu, že:
a)
jsou dodrženy požadavky uvedené čl. 132 odst. 3 nařízení (EU) č. 575/2013;
b)
subjekt kolektivního investování investuje pouze do likvidních aktiv a likvidních derivátů, v případě derivátů pouze v míře nezbytné pro snížení úrokové sazby, měnového nebo úrokového rizika v portfoliu.
2. Úvěrové instituce uplatní následující minimální srážky z hodnoty svých akcií nebo podílových jednotek v subjektech kolektivního investování, v závislosti na kategorii likvidních podkladových aktiv:
a)
0 % pro mince a bankovky a expozice vůči centrálním bankám podle čl. 10 odst. 1 písm. b);
b)
5 % pro aktiva úrovně 1 jiná než kryté dluhopisy s velmi kvalitním zajištěním;
c)
12 % pro kryté dluhopisy s mimořádně vysokou kvalitou podle čl. 10 odst. 1 písm. f);
d)
20 % pro aktiva úrovně 2 A;
e)
30 % pro sekuritizace úrovně 2B zajištěné podkategoriemi aktiv uvedenými v odst. 13 odst. 2 písm. g) bodech i), ii) a iv);
f)
35 % pro kryté dluhopisy úrovně 2B uvedené v čl. 12 odst. 1 písm. e);
g)
40 % pro sekuritizace úrovně 2B zajištěné podkategoriemi aktiv uvedenými v odst. 13 odst. 2 písm. g) bodech iii) a v); a
h)
55 % pro korporátní dluhové cenné papíry úrovně 2B uvedené v čl. 12 odst. 1 písm. b), akcie uvedené v čl. 12 odst. 1 písm. c) a neúročená aktiva uvedená v čl. 12 odst. 1 písm. f).
3. Přístup podle odstavce 2 se uplatní takto:
a)
pokud je úvěrová instituce obeznámena s podkladovými expozicemi subjektu kolektivního investování, může na základě toho těmto podkladovým expozicím přidělit příslušnou srážku při ocenění v souladu s odstavcem 2;
b)
pokud není úvěrová instituce obeznámena s podkladovými expozicemi subjektu kolektivního investování, musí předpokládat, že tento subjekt kolektivního investování investuje v maximální výši, kterou má povolenu podle svého oprávnění, ve vzestupném pořadí do likvidních aktiv tak, jak jsou rozčleněna pro účely odstavce 2, počínaje od aktiv uvedených v odst. 2 písm. g) a dokud nedosáhne maximálního limitu pro celkové investice. Stejný přístup se uplatní pro určení úrovně likvidity podkladových aktiv, pokud není úvěrová instituce obeznámena s podkladovými expozicemi subjektu kolektivního investování.
4. Úvěrové instituce vypracují spolehlivé metodiky a postupy pro výpočet a vykazování tržní hodnoty a srážek při ocenění akcií nebo podílových jednotek v subjektech kolektivního investování. Pokud expozice není pro úvěrovou instituci dostatečně významná, aby vypracovávala své vlastní metodiky, a za předpokladu, že příslušný orgán se v každém jednotlivém případě přesvědčí, že tato podmínka byla splněna, může se úvěrová instituce při výpočtu a vykazování srážek při ocenění akcií nebo podílových jednotek v subjektech kolektivního investování spolehnout pouze na tyto třetí strany:
a)
depozitáře subjektu kolektivního investování za předpokladu, že subjekt kolektivního investování investuje výhradně do cenných papírů a ukládá všechny cenné papíry do tohoto depozitáře; nebo
b)
v případě jiných subjektů kolektivního investování správcovské společnosti subjektu kolektivního investování za předpokladu, že tato správcovská společnost splňuje kritéria stanovená v čl. 132 odst. 3 písm. a) nařízení (EU) č. 575/2013.
5. Pokud úvěrová instituce není v souladu s požadavky stanovenými v odstavci 4 tohoto článku týkajícími se akcií nebo podílových jednotek v subjektu kolektivního investování, přestane je v souladu s článkem 18 uznávat jako likvidní aktiva pro účely tohoto nařízení.
Článek 16
Vklady a jiné financování v kooperativních sítích a institucionálních systémech ochrany
1. Pokud úvěrová instituce patří do institucionálního systému ochrany typu uvedeného v čl. 113 odst. 7 nařízení (EU) č. 575/2013, do sítě, která by byla způsobilá pro výjimku stanovenou v článku 10 uvedeného nařízení nebo do kooperativní sítě v členském státě, se vklady na viděnou, které úvěrová instituce udržuje v ústřední instituci, se zachází jako s likvidními aktivy v souladu s jedním z těchto ustanovení:
a)
pokud v souladu s vnitrostátními právními předpisy nebo právně závaznými dokumenty upravujícími tento systém nebo tuto síť je ústřední instituce povinna držet vklady nebo je investovat do likvidních aktiv stanovené úrovně nebo kategorie, zachází se s těmito vklady jako s likvidními aktivy stejné úrovně nebo kategorie v souladu s tímto nařízením;
b)
pokud není ústřední instituce povinna vklady držet nebo je investovat do likvidních aktiv stanovené úrovně nebo kategorie, zachází se s těmito vklady jako s aktivy úrovně 2B v souladu s tímto nařízením a jejich nesplacená částka podléhá srážce při ocenění ve výši nejméně 25 %.
2. Pokud podle právních předpisů členského státu nebo právně závazných dokumentů upravujících jednu ze sítí nebo jeden ze systémů popsaných v odstavci 1 má úvěrová instituce do 30 kalendářních dnů přístup k likviditnímu financování od ústřední instituce nebo od jiné instituce v rámci stejné sítě nebo stejného systému, zachází se s takovým financováním jako s aktivem úrovně 2B v té míře, v jaké není toto financování zajištěno likvidními aktivy stanovené úrovně nebo kategorie. Na závaznou výši jistiny likviditního financování se uplatní srážka při ocenění ve výši nejméně 25 %.
Článek 17
Složení rezervy v oblasti likvidity podle úrovně aktiv
1. Úvěrové instituce vždy dodržují následující požadavky týkající se složení jejich rezervy v oblasti likvidity:
a)
nejméně 60 % rezervy v oblasti likvidity mají tvořit aktiva úrovně 1;
b)
nejméně 30 % rezervy v oblasti likvidity mají tvořit aktiva úrovně 1 bez krytých dluhopisů s mimořádně vysokou kvalitou podle čl. 10 odst. 1 písm. f);
c)
nejvýše 15 % rezervy v oblasti likvidity může být drženo v aktivech úrovně 2B.
2. Požadavky stanovené v odstavci 1 se uplatní po úpravě o dopad zajištěných transakcí financování, zajištěných úvěrových transakcí a kolaterálových swapů s použitím likvidních aktiv na zásobu likvidních aktiv, pokud mají tyto transakce splatnost do 30 kalendářních dnů, po odečtení jakýchkoli použitelných srážek při ocenění a za předpokladu, že úvěrová instituce dodržuje provozní požadavky stanovené v článku 8.
3. Složení své rezervy v oblasti likvidity určí úvěrové instituce v souladu se vzorci stanovenými v příloze I tohoto nařízení.
Článek 18
Porušení požadavků
1. Pokud likvidní aktivum přestane splňovat použitelné obecné požadavky stanovené v článku 7, provozní požadavky stanovené v čl. 8 odst. 2 nebo jakákoli použitelná kritéria způsobilosti stanovená v této kapitole, přestane ho úvěrová instituce nejpozději do 30 kalendářních dnů od data, kde k porušení požadavků došlo, uznávat jako likvidní aktivum.
2. Odstavec 1 se použije na akcie nebo podílové jednotky v subjektu kolektivního investování, který přestane splňovat požadavky na způsobilost pouze tehdy, pokud nepřesahují 10 % celkových aktiv subjektu kolektivního investování.
Článek 19
Alternativní likviditní přístupy
1. Pokud jsou likvidní aktiva v dané měně nedostačující pro to, aby úvěrové instituce mohly splnit ukazatel krytí likvidity stanovený v článku 4, použije se jedno z následujících ustanovení:
a)
na tuto měnu se nepoužije požadavek týkající se měnového souladu stanovený v čl. 8 odst. 6;
b)
úvěrová instituce může chybějící likvidní aktiva pokrýt v měně, ve které má úvěrové přísliby od centrální banky v členském státě nebo ve třetí zemi této měny, za předpokladu, že příslib splňuje všechny následující požadavky:
i)
je smluvně neodvolatelně vázán na následujících 30 kalendářních dnů;
ii)
jeho cena je stanovena s poplatkem, který je splatný bez ohledu na to, v jaké výši a zda bylo z tohoto příslibu čerpáno;
iii)
tento poplatek je stanoven v takové výši, že čistý výnos z aktiv použitý pro zajištění příslibu nesmí být vyšší než čistý výnos z reprezentativního portfolia likviditních aktiv, po úpravě o jakékoli podstatné rozdíly v úvěrovém riziku;
c)
pokud je nedostatek aktiv úrovně 1, avšak je dostatek aktiv úrovně 2 A, může úvěrová instituce v rezervě v oblasti likvidity držet dodatečná aktiva úrovně 2 A a horní limity podle úrovně aktiv stanovené v článku 17 se považují za změněné odpovídajícím způsobem. Tato dodatečná aktiva úrovně 2 A podléhají srážce při ocenění ve výši rovnající se nejméně 20 %. Veškerá aktiva úrovně 2B držená úvěrovou institucí i nadále podléhají srážkám při ocenění použitelným v každém jednotlivém případě v souladu s touto kapitolou.
2. Odchylky stanovené v odstavci 1 použijí úvěrové instituce v nepřímé úměře k dostupnosti příslušných likvidních aktiv. Pro použití tohoto článku úvěrové instituce posoudí své potřeby v likviditě, přičemž zohlední svou schopnost snížit prostřednictvím řádného řízení likvidity potřebu těchto likvidních aktiv a držení těchto aktiv jinými účastníky na trhu.
3. Měny, které mohou být zvýhodněny odchylkami stanovenými v odstavci 1 a rozsah, v jakém může být na danou měnu celkově uplatněna jedna nebo více odchylek, se určí prováděcím nařízením, které má Komise přijmout v souladu s čl. 419 odst. 4 nařízení (EU) č. 575/2013.
4. Podrobné podmínky pro použití odchylek stanovených v odst. 1 písm. a) a b) se určí aktem v přenesené pravomoci, který má Komise přijmout v souladu s čl. 419 odst. 5 nařízení (EU) č. 575/2013.
HLAVA III
ODTOK A PŘÍTOK LIKVIDITY
KAPITOLA 1
Čistý odtok likvidity
Článek 20
Definice čistého odtoku likvidity
1. Čistý odtok likvidity je součet položek odtoku likvidity v písmenu a) snížený o součet přítoku likvidity v písmenu b), avšak nesmí být záporný, a vypočítá se takto:
a)
součet položek odtoku likvidity vymezených v kapitole 2;
b)
součet položek přítoku likvidity vymezených v kapitole 3, který se vypočte takto:
i)
součet položek přítoku likvidity vymezených v kapitole 3, vypočítaný takto: i) přítoky vyjmuté z limitu uvedeného v čl. 33 odst. 2 a 3;
ii)
nižší z položek přítoku uvedených v čl. 33 odst. 4 a 90 % položek odtoku podle písmene a) snížených o vyňaté položky přítoku likvidity v čl. 33 odst. 2 a 3, avšak výsledek nesmí být záporný;
iii)
nižší z jiných položek přítoku, než které jsou uvedeny v čl. 33 odst. 2, 3 a 4, a 75 % položek odtoku likvidity podle písmene a) snížených o vyňaté položky přítoku v čl. 33 odst. 2 a 3 a položky přítoku v čl. 33 odst. 4 vyděleno koeficientem 0,9, aby se umožnil účinek limitu 90 %, avšak výsledek nesmí být záporný.
2. Přítok a odtok likvidity se posuzuje za krizové období 30 kalendářních dnů za předpokladu kombinovaného idiosynkratického a krizového tržního scénáře uvedeného v článku 5.
3. Výpočet stanovený v odstavci 1 se provede podle vzorce stanoveného v příloze II.
Článek 21
Požadavky pro posuzování účinku kolaterálu přijatého v derivátových transakcích
Úvěrové instituce vypočítají očekávaný odtok a přítok likvidity za období 30 kalendářních dnů pro kontrakty uvedené v příloze II nařízení (EU) č. 575/2013 na základě čisté hodnoty podle jednotlivých protistran podléhajících uzavření dvoustranných smluv o započtení v souladu s článkem 295 uvedeného nařízení. Pro účely tohoto článku se za čistou hodnotu považuje odtok a přítok bez kolaterálu, který je přijat nebo má být přijat, za předpokladu, že se tento kolaterál považuje za likvidní aktivum podle hlavy II tohoto nařízení. Peněžní přítok a odtok vyplývající z devizových derivátových transakcí, které zahrnují úplné výměny jistin na simultánním základě (nebo v rámci téhož dne), se vypočítají na základě čisté hodnoty, i když se na uvedené transakce nevztahuje dvoustranná dohoda o započtení.
KAPITOLA 2
Odtok likvidity
Článek 22
Definice odtoku likvidity
1. Odtok likvidity se vypočítá vynásobením nevyplacených zůstatků různých kategorií nebo druhů závazků a podrozvahových závazků sazbami, při kterých se očekává, že tyto závazky vyprší nebo budou vyčerpány, jak je uvedeno v této kapitole.
2. Odtok likvidity podle odstavce 1 zahrnuje následující položky, v každém jednotlivém případě vynásobené příslušnou sazbou odtoku:
a)
aktuální nezaplacenou částku za stabilní retailové vklady a ostatní retailové vklady podle článků 24, 25 a 26;
b)
stávající nezaplacenou částku za ostatní závazky, které dosáhnou splatnosti a které mohou být vyžádány emitentem nebo poskytovatelem financování nebo jsou spojeny s očekáváním poskytovatele financování, že úvěrová instituce splatí závazek v průběhu následujících 30 kalendářních dnů, určenou podle článků 27 a 28;
c)
dodatečný odtok určený podle článku 30;
d)
maximální částku, kterou lze čerpat v průběhu následujících 30 kalendářních dnů ze závazných nevyčerpaných úvěrových a likviditních příslibů, určenou podle článku 31;
e)
dodatečný odtok, který je vymezen v posouzení podle článku 23.
Článek 23
Dodatečný odtok likvidity za ostatní produkty a služeb
1. Úvěrové instituce pravidelně posuzují pravděpodobnost a potenciální objem odtoku likvidity v průběhu následujících 30 kalendářních dnů, pokud jde o produkty nebo služby, které nejsou uvedeny v článcích 27 až 31 a které úvěrové instituce nabízejí nebo financují nebo které by potenciální kupující považovali za související s těmito úvěrovými institucemi. Tyto produkty nebo služby mimo jiné zahrnují odtok likvidity vyplývající z jakýchkoli smluvních opatření uvedených v článku 429 a v příloze I nařízení (EU) č. 575/2013, jako jsou:
a)
jiné podrozvahové a podmíněné závazky financovat včetně mimo jiné nevyužitých příslibů financování;
b)
nevyčerpané úvěry a zálohové platby profesionálním protistranám;
c)
sjednané, ale dosud nevyčerpané hypoteční úvěry;
d)
kreditní karty;
e)
přečerpání;
f)
plánovaný odtok související s obnovením nebo poskytnutím nových retailových nebo mezibankovních úvěrů;
g)
plánované platby z derivátů;
h)
produkty související s podrozvahovým financováním obchodu.
2. Odtok uvedený v odstavci 1 se posuzuje za předpokladu kombinované idiosynkratické krize a krize postihující celý trh podle článku 5. Pro toto posouzení úvěrové instituce zejména zohlední podstatné poškození pověsti, které by mohlo být výsledkem neposkytnutí podpory likvidity těmto produktům nebo službám. Instituce podávají nejméně jednou ročně příslušným orgánům zprávy o těch produktech a službách, u nichž jsou pravděpodobnost realizace a potenciální objem odtoku likvidity uvedený v odstavci 1 podstatné, a příslušné orgány určí odtok, který jim má být přiřazen. Příslušné orgány mohou uplatnit sazbu odtoku až do výše 5 % pro produkty související s podrozvahovým financováním obchodu uvedené v článku 429 a příloze I nařízení (EU) č. 575/2013.
3. Příslušné orgány podávají nejméně jednou ročně zprávu orgánu EBA o druzích produktů nebo služeb, pro které na základě zpráv úvěrových institucí určily odtok, a v této zprávě rovněž vysvětlí metodiku použitou k určení odtoku.
Článek 24
Odtok stabilních retailových vkladů
1. Pokud nejsou splněna kritéria pro stanovení vyšší sazby odtoku podle čl. 25 odst. 2, 3 nebo 5, objem retailových vkladů krytých systémem pojištění vkladů podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 94/19/ES (9) nebo podle směrnice 2014/49/EU nebo rovnocenným systémem pojištění vkladů ve třetí zemi se považuje za stabilní a vynásobí se sazbou 5 %, pokud je vklad:
a)
součástí vzniklého vztahu, který činí výběr vysoce nepravděpodobným; nebo
b)
je držen na transakčním účtu.
2. Pro účely odst. 1 písm. a) se retailový vklad považuje za součást vzniklého vztahu, splňuje-li vkladatel alespoň jedno z těchto kritérií:
a)
má s úvěrovou institucí aktivní smluvní vztah v trvání nejméně 12 měsíců;
b)
má s úvěrovou institucí výpůjční vztah na úvěry na obytné nemovitosti či jiné dlouhodobé úvěry;
c)
má u úvěrové instituce alespoň jeden aktivní produkt jiný než úvěr.
3. Pro účely odst. 1 písm. b) se retailový vklad považuje za držený na transakčním účtu, jsou-li na uvedený účet pravidelně připisovány, případně z něj pravidelně odepisovány platy, příjem nebo transakce.
4. Odchylně od odstavce 1 mohou příslušné orgány od 1. ledna 2019 povolit, aby úvěrové instituce sazbou ve výši 3 % vynásobily objem stabilních retailových vkladů uvedených v odstavci 1, které jsou kryty systémem pojištění vkladů podle směrnice 2014/49/EU až do maximální výše 100 000 EUR stanovené v čl. 6 odst. 1 uvedené směrnice, za předpokladu, že Komise potvrdila, že tento úředně uznaný systém pojištění vkladů splňuje všechna tato kritéria:
a)
systém pojištění vkladů má dostupné finanční prostředky uvedené v článku 10 směrnice 2014/49/EU, získané předem z příspěvků placených členy alespoň jednou ročně;
b)
systém pojištění vkladů má přiměřené prostředky zaručující snadný přístup k dodatečnému financování v případě velkých požadavků na jeho rezervy, včetně přístupu k mimořádným příspěvkům od členských úvěrových institucí a přiměřených opatření alternativního financování za účelem získání krátkodobých finančních prostředků od veřejných nebo soukromých třetích stran;
c)
systém pojištění vkladů zaručuje lhůtu pro výplatu v délce sedmi pracovních dnů, jak je uvedeno v čl. 8 odst. 1 směrnice 2014/49/EU, od data použití sazby odtoku ve výši 3 %.
5. Příslušné orgány poskytnou povolení podle odstavce 4 až po obdržení předchozího souhlasu od Komise. O takový souhlas se žádá prostřednictvím odůvodněného oznámení, které obsahuje důkazy o tom, že v průběhu každého zaznamenaného krizového období odpovídajícího scénářům uvedeným v článku 5 by míra výběrů stabilních retailových vkladů byla nižší než 3 %. Odůvodněné oznámení musí být Komisi předloženo nejpozději tři měsíce před datem, od kterého se požaduje povolení. Komise posoudí soulad dotyčného systému pojištění vkladů s podmínkami stanovenými v čl. 4 písm. a), b) a c). Pokud jsou tyto podmínky splněny, Komise žádost příslušného orgánu týkající se udělení povolení schválí, jestliže neexistují pádné důvody pro neudělení souhlasu vzhledem k fungování vnitřního trhu retailových vkladů. Sazbu odtoku ve výši 3 % jsou oprávněny použít všechny úvěrové instituce zapojené do takového schváleného systému pojištění vkladů. Komise si vyžádá stanovisko orgánu EBA ohledně souladu dotyčného systému pojištění vkladů s podmínkami stanovenými v čl. 4 písm. a), b) a c).
6. Příslušný orgán může povolit, aby úvěrové instituce sazbou ve výši 3 % vynásobily objem retailových vkladů, které jsou kryty systémem pojištění vkladů ve třetí zemi rovnocenným systému uvedenému v odstavci 1, jestliže třetí země toto zacházení povolí.
Článek 25
Odtok jiných retailových vkladů
1. Úvěrové instituce vynásobí sazbou ve výši 10 % jiné retailové vklady včetně té části retailových vkladů, na kterou se nevztahuje článek 24, pokud neplatí podmínky stanovené v odstavci 2.
2. Jiné retailové vklady podléhají vyšší sazbě odtoku, kterou úvěrová instituce určí podle odstavce 3, pokud jsou splněny tyto podmínky:
a)
celkový zůstatek vkladů zahrnující vkladové účty všech klientů v úvěrové instituci nebo skupině je vyšší než 500 000 EUR;
b)
vklad je na účtu přístupném pouze po internetu;
c)
vklad je úročen sazbou, která splňuje kteroukoli z těchto podmínek:
i)
úroková sazba je výrazně vyšší než průměrná sazba pro obdobné retailové produkty;
ii)
její výnos je odvozen od výnosu z indexu trhu nebo souboru indexů trhu;
iii)
její výnos je odvozen od jakékoli jiné tržní proměnné než od pohyblivé úrokové sazby;
d)
vklad byl původně veden jako termínovaný vklad s dobou splatnosti do 30 kalendářních dnů nebo má vklad výpovědní lhůtu kratší než 30 kalendářních dnů v souladu se smluvními podmínkami, přičemž neběží o vklady způsobilé k zacházení stanovenému v odstavci 4;
e)
v případě úvěrových institucí usazených v Unii má vkladatel bydliště ve třetí zemi nebo je vklad denominován v jiné měně než v EUR nebo národní měně členského státu. V případě úvěrových institucí nebo poboček ve třetích zemích vkladatel nemá bydliště v této třetí zemi nebo vklad je denominován v jiné měně než v národní měně této třetí země.
3. Úvěrové instituce použijí vyšší sazbu odtoku, která se určí takto:
a)
pokud retailové vklady splňují kritérium uvedené v odst. 2 písm. a) nebo dvě z kritérií uvedených v odst. 2 písm. b) až e), použije se sazba odtoku ve výši 10 % až 15 %;
b)
pokud retailové vklady splňují odst. 2 písm. a) a alespoň jedno další kritérium podle odstavce 2, anebo tří či více kritérií z odstavce 2, použije se sazba odtoku ve výši 15 % až 20 %.
Na základě individuálního posouzení mohou příslušné orgány použít vyšší sazbu odtoku, pokud je to odůvodněné s ohledem na konkrétní okolnosti úvěrové instituce. Úvěrové instituce mohou použít pro retailové vklady sazby odtoku uvedené v odst. 3 písm. b), pokud posouzení podle odstavce 2 nebylo provedeno nebo není dokončeno.
4. Úvěrové instituce mohou z výpočtu odtoku vyjmout určité jasně vymezené kategorie retailových vkladů pod podmínkou, že úvěrová instituce v každém případě přísně uplatňuje následující podmínky na celou kategorii daných vkladů, pokud nelze výjimku odůvodnit na základě případů finančních nesnází vkladatele:
a)
vkladateli není povoleno vklad vybrat v průběhu 30 kalendářních dnů; nebo
b)
v případě předčasného výběru v průběhu 30 kalendářních dnů musí vkladatel zaplatit sankci, která zahrnuje ztrátu úroku za období mezi datem výběru a datem smluvní splatnosti plus významnou sankci a která nemusí být vyšší než úrok za období mezi datem vkladu a datem výběru.
Jestliže část vkladu uvedeného v prvním pododstavci lze vybrat bez takové sankce, zachází se pouze s touto částí jako se vkladem na požádání a se zbylým zůstatkem se zachází jako s termínovaným vkladem podle tohoto odstavce. Sazba odtoku ve výši 100 % se použije na zrušené vklady se zůstatkovou splatností kratší než 30 kalendářních dnů, a pokud bylo plnění dohodnuto s jinou úvěrovou institucí.
5. Odchylně od odstavců 1 až 4 a od článku 24 vynásobí úvěrové instituce retailové vklady, které přijaly ve třetí zemi, vyšší procentní sazbou odtoku, pokud takovou procentní sazbu stanoví vnitrostátní právní předpisy stanovící požadavky na likviditu v této třetí zemi.
Článek 26
Odtok se vzájemně závislým přítokem
S předchozím souhlasem příslušného úřadu mohou úvěrové instituce vypočítat odtok likvidity snížený o vzájemně závislý přítok, který splňuje všechny tyto podmínky:
a)
vzájemně závislý přítok je přímo spojen s odtokem a není zohledněn ve výpočtu přítoku likvidity podle kapitoly 3;
b)
vzájemně závislý přítok je vyžadován podle právního, regulačního nebo smluvního závazku;
c)
vzájemně závislý přítok splňuje jednu z těchto podmínek:
i)
vzniká povinně před odtokem;
ii)
úvěrová instituce jej obdrží v rámci 10 dnů a je zaručen ústřední vládou členského státu;
Článek 27
Odtok provozních vkladů
1. Úvěrové instituce vynásobí koeficientem ve výši 25 % závazky vyplývající z vkladů, které jsou drženy takto:
a)
vkladatelem s cílem získat od úvěrové instituce clearing, služby úschovy, správy hotovosti nebo jiné srovnatelné služby v rámci zavedeného operačního vztahu;
b)
v kontextu společného sdílení úkolů v rámci institucionálního systému ochrany, který splňuje požadavky čl. 113 odst. 7 nařízení (EU) č. 575/2013 nebo v rámci skupiny kooperativních úvěrových institucí trvale přidružených k ústřednímu subjektu, která splňuje požadavky čl. 113 odst. 6 uvedeného nařízení, nebo jako právní nebo smluvně stanovený vklad jiné úvěrové instituce, která je členem téhož institucionálního systému ochrany nebo kooperativní sítě, za předpokladu, že tyto vklady nejsou považovány za likvidní aktiva vkládající úvěrové instituce uvedená v odstavci 3 a v článku 16;
c)
vkladatelem v rámci jiného zavedeného operačního vztahu, než který je uveden v písmeni a);
d)
vkladatelem za účelem využívání služeb hotovostního clearingu a služeb ústřední instituce a v případě, že dotyčná úvěrová instituce je součástí sítí nebo systémů uvedených v článku 16.
2. Odchylně od odstavce 1 vynásobí úvěrové instituce sazbou ve výši 5 % část závazků vyplývajících z vkladů uvedených v odst. 1 písm. a), která je kryta systémem pojištění vkladů podle směrnice 94/19/ES nebo směrnice 2014/49/EU nebo rovnocenný systém pojištění vkladů ve třetí zemi.
3. Vklady úvěrových institucí u ústřední instituce, které jsou považovány za likvidní aktiva vkládající úvěrové instituce podle článku 16, se vynásobí 100 % sazbou odtoku této ústřední úvěrové instituce uplatněnou na objem těchto likvidních aktiv po srážce při ocenění. Tato likvidní aktiva se nezohledňují za účelem krytí jiného odtoku likvidity, než který je uveden v první větě tohoto odstavce a nezohledňují se pro účely výpočtů složení zbývající rezervy v oblasti likvidity podle článku 17 pro ústřední instituci na individuální úrovni.
4. Clearing, služby úschovy, správy hotovosti a jiné srovnatelné služby uvedené v odst. 1 písm. a) a d) se vztahují pouze na dané služby v rozsahu, ve kterém jsou poskytovány v rámci zavedených vztahů, které jsou pro vkladatele kriticky důležité. Vklady uvedené v odst. 1 písm. a), c) a d) musí mít významná právní nebo provozní omezení, která činí nepravděpodobnými značné výběry v průběhu 30 kalendářních dnů. S finančními prostředky nad rámec těch, které jsou nezbytné pro poskytování provozních služeb, se zachází jako s neprovozními vklady.
5. Se vklady pocházejícími z korespondenčního bankovnictví nebo z poskytování makléřských služeb se nezachází jako s provozním vkladem a přidělí se jim sazba odtoku ve výši 100 %.
6. Aby bylo možné určit vklady uvedené v odst. 1 písm. c), úvěrová instituce učiní závěr, že existuje zavedený operační vztah s nefinančním zákazníkem, s výjimkou termínovaných vkladů, spořicích vkladů a makléřských vkladů, pokud jdou splněna všechna tato kritéria:
a)
odměna stanovená za vedení účtu je nejméně o pět bazických bodů nižší než převládající sazba pro komerční vklady se srovnatelnými charakteristikami, avšak nemusí být záporná;
b)
vklad je držen na zvlášť k tomu určených účtech a úročen tak, že nevytváří ekonomické pobídky pro to, aby vkladatel udržoval na účtu finanční prostředky ve větší výši, než jakou vyžaduje provozní vztah;
c)
podstatné transakce se pravidelně odepisují a připisují na příslušný účet;
d)
je splněno jedno z těchto kritérií:
i)
vztah s vkladatelem existuje nejméně 24 měsíců;
ii)
vklad je používán nejméně pro dvě aktivní služby. Tyto služby mohou zahrnovat přímý nebo nepřímý přístup k vnitrostátním nebo mezinárodním platebním službám, obchodování s cennými papíry nebo depozitním službám.
Pouze s tou částí vkladu se zachází jako s provozním vkladem, která je nezbytná pro využívání služeb, jejichž je vklad vedlejším produktem. Se vším nad rámec toho se zachází jako s neprovozním vkladem.
Článek 28
Odtok z jiných závazků
1. Úvěrové instituce vynásobí sazbou ve výši 40 % závazky vyplývající z vkladů klientů, kteří nejsou finančními zákazníky, ústředních vlád, centrálních bank, mezinárodních rozvojových bank, subjektů veřejného sektoru, úvěrových sdružení povolených příslušným orgánem, soukromých investičních podniků nebo klientů, kteří jsou depozitními makléři, v rozsahu, ve kterém nespadají do působnosti článku 27.
Odchylně od prvního pododstavce, pokud jsou závazky uvedené v uvedeném pododstavci kryty systémem pojištění vkladů podle směrnice 94/19/ES nebo podle nařízení 2014/49/EU nebo rovnocenným systémem pojištění vkladů ve třetí zemi, vynásobí se sazbou 20 %.
2. Úvěrové instituce vynásobí sazbou 0 % závazky vyplývající z vlastních provozních nákladů dané instituce.
3. Úvěrové instituce vynásobí závazky vyplývající ze zajištěných úvěrových transakcí a transakcí na kapitálovém trhu se splatností do 30 kalendářních dnů vymezených v čl. 192 bodu 2 a 3 nařízení (EU) č. 575/2013:
a)
sazbou ve výši 0 % v případě zajištění aktivy, která lze považovat za aktiva úrovně 1 podle článku 10, s výjimkou krytých dluhopisů s mimořádně vysokou kvalitou podle čl. 10 odst. 1 písm. f) nebo je-li věřitelem centrální banka;
b)
sazbou ve výši 7 % v případě zajištění aktivy, která lze považovat za kryté dluhopisy s mimořádně vysokou kvalitou podle čl. 10 odst. 1 písm. f);
c)
sazbou ve výši 15 % v případě zajištění aktivy, která lze považovat za aktiva úrovně 2 A podle článku 11;
d)
sazbou ve výši 25 %:
i)
v případě zajištění aktivy uvedenými v čl. 13 odst. 2 písm. g) bodech i), ii) nebo iv)
ii)
v případě zajištění aktivy, která nelze považovat za likvidní aktiva podle článků 10 a 11 a věřitelem je ústřední vláda, subjekt veřejného sektoru členského státu nebo třetí země, ve které byla daná úvěrová instituce povolena nebo v ní zřídila pobočku, nebo mezinárodní rozvojová banka. Subjekty veřejného sektoru, se kterými je takto zacházeno, se omezí na ty, které mají rizikovou váhu 20 % nebo nižší podle čl. 116 odst. 4 a 5 nařízení (EU) č. 575/2013;
e)
sazbou ve výši 35 % v případě zajištění podkategoriemi aktiv uvedenými v čl. 13 odst. 2 písm. g) bodech iii) nebo v);
f)
sazbou ve výši 50 % v případě zajištění:
i)
korporátními dluhovými cennými papíry, které lze považovat za aktiva úrovně 2B podle čl. 12 odst. 1 písm. b);
ii)
akciemi, které lze považovat za aktiva úrovně 2B podle čl. 12 odst. 1 písm. c);
g)
sazbou ve výši 100 % v případě zajištění aktivy, která nelze považovat za likvidní aktiva podle hlavy II, s výjimkou transakcí, na které se vztahuje písm. d) bod ii) tohoto odstavce nebo je-li věřitelem centrální banka.
4. Kolaterálové swapy splatné do příštích 30 dnů vedou k odtoku ve výši, o kterou hodnota likvidity aktiv vypůjčených přesahuje hodnotu likvidity aktiv zapůjčených, pokud protistranou není centrální banka, kdy se použije sazba odtoku 0 %.
5. Vyrovnávací rezervy, které jsou drženy na oddělených účtech a souvisejí s režimy ochrany klientů uloženými vnitrostátními regulačními orgány, se posuzují jako přítoky podle článku 32 a ze zásoby likvidních aktiv jsou vyjmuty.
6. Úvěrové instituce použijí sazbu odtoku ve výši 100 % na všechny pokladniční poukázky, dluhopisy a jiné dluhové cenné papíry vydané danou úvěrovou institucí, pokud není dluhopis prodáván výhradně na retailovém trhu a držen na retailovém účtu, kdy lze s těmito nástroji zacházet jako s příslušnou kategorií retailových vkladů. Lze stanovit omezení, jako např. že tyto nástroje nesmí nakupovat a držet jiné strany než retailoví zákazníci.
Článek 29
Odtok ve skupině nebo v institucionálním systému ochrany
1. Odchylně od článku 31 mohou příslušné orgány na základě individuálního posouzení povolit uplatnění nižší sazby odtoku pro nevyčerpané úvěrové nebo likviditní přísliby, pokud jsou splněny všechny tyto podmínky:
a)
existují důvody k očekávání nižšího odtoku i v případě kombinované tržní a idiosynkratické krize poskytovatele;
b)
protistranou je mateřský nebo dceřiný podnik dané úvěrové instituce nebo jiný dceřiný podnik téhož mateřského podniku nebo spojený s danou institucí vztahem ve smyslu čl. 12 odst. 1 směrnice 83/349/EHS (10) nebo člen téhož institucionálního systému ochrany podle čl. 113 odst. 7 nařízení (EU) č. 575/2013 nebo ústřední instituce nebo subjekt přidružený k síti či kooperativní skupině uvedené v článku 10 uvedeného nařízení;
c)
nižší sazba odtoku není nižší než sazba přítoku uplatněná protistranou;
d)
úvěrová instituce a protistrana jsou usazeny ve stejném členském státě.
2. Příslušné orgány mohou upustit od podmínky stanovené v odst. 1 písm. d), pokud se použije čl. 20 odst. 1 písm. b) nařízení (EU) č. 575/2013. V tom případě musí být splněna tato další kritéria:
a)
poskytovatel a příjemce likvidity musí vykazovat nízký profil rizika likvidity;
b)
existují právně závazné dohody a závazky mezi subjekty ve skupině, pokud jde o nevyčerpanou úvěrovou nebo likviditní linku;
c)
profil rizika likvidity příjemce likvidity musí být náležitě zohledněn v řízení rizika likvidity poskytovatele likvidity;
Pokud je povoleno uplatnit takovou nižší sazbu odtoku, příslušný orgán informuje orgán EBA o výsledku postupu podle čl. 20 odst. 1 písm. b) nařízení (EU) č. 575/2013. Plnění podmínek pro určení takového nižšího odtoku příslušný orgán pravidelně přezkoumává.
Článek 30
Dodatečný odtok
1. Jiný kolaterál než hotovost a než aktiva uvedená v článku 10, který úvěrová instituce složí v souvislosti s kontrakty uvedenými v příloze II nařízení (EU) č. 575/2013 a s úvěrovými deriváty, podléhá dodatečnému odtoku ve výši 20 %.
Kolaterál v aktivech uvedených v čl. 10 odst. 1 písm. f), který úvěrová instituce složí v souvislosti s kontrakty uvedenými v příloze II nařízení (EU) č. 575/2013 a s úvěrovými deriváty, podléhá dodatečnému odtoku ve výši 10 %.
2. Úvěrové instituce vypočítají a oznámí příslušným orgánům dodatečný odtok pro veškeré uzavřené smlouvy, podle jejichž smluvních podmínek dochází během 30 kalendářních dnů v důsledku podstatného zhoršení úvěrové kvality úvěrové instituce k dodatečnému odtoku likvidity nebo ke vzniku dodatečných potřeb kolaterálu. Úvěrové instituce oznámí tento odtok příslušným orgánům nejpozději při předložení zpráv podle článku 415 nařízení (EU) č. 575/2013. Pokud příslušné orgány považují takový odtok za podstatný ve vztahu k možnému odtoku likvidity úvěrové instituce, požadují, aby úvěrová instituce doplnila dodatečný odtok u těchto smluv odpovídající dodatečným potřebám kolaterálu nebo odtoku hotovosti v důsledku podstatného zhoršení úvěrové kvality úvěrové instituce, které odpovídá snížení externího úvěrového hodnocení o tři stupně. Úvěrová instituce na tento dodatečný kolaterál nebo odtok hotovosti použije sazbu odtoku ve výši 100 %. Úvěrová instituce rozsah tohoto podstatného zhoršení pravidelně přezkoumává s ohledem na relevantní aspekty smluv, které uzavřela, a výsledek svého přezkumu oznámí příslušným orgánům.
3. Úvěrová instituce doplňuje dodatečný odtok odpovídající potřebám kolaterálu, který by byl výsledkem dopadu nepříznivého tržního scénáře na derivátové transakce úvěrové instituce, na její transakce financování a jiné smlouvy, jestliže jsou podstatné. Tento výpočet se provede v souladu s aktem v přenesené pravomoci, který má Komise přijmout podle čl. 423 odst. 3 nařízení (EU) č. 575/2013.
4. Úvěrové instituce zohlední odtok a přítok očekávaný během 30 kalendářních dnů v souvislosti s kontrakty uvedenými v příloze II nařízení (EU) č. 575/2013 na základě čisté hodnoty podle článku 21. V případě čistého odtoku vynásobí úvěrová instituce výsledek sazbou odtoku ve výši 100 %. Úvěrové instituce vyloučí z tohoto výpočtu ty požadavky na likviditu, které by vyplynuly z uplatnění odstavců 1, 2 a 3.
5. Úvěrová instituce doplní dodatečný odtok odpovídající 100 % tržní hodnoty cenných papírů nebo ostatních aktiv prodaných nedávno, které budou doručeny v průběhu 30 kalendářních dnů, pokud nedrží cenné papíry k doručení nebo si je nepůjčila za podmínek, které vyžadují jejich navrácení až po uplynutí 30 kalendářních dnů, a cenné papíry nejsou součástí jejích likvidních aktiv. Je-li krátká pozice zajištěna transakcemi s financováním kolateralizovaných cenných papírů, předpokládá úvěrová instituce, že tyto krátké pozice budou drženy v průběhu celého období 30 kalendářních dnů a obdrží odtok 0 %.
6. Úvěrová instituce doplní dodatečný odtok odpovídající 100 %:
a)
přebytečného kolaterálu drženého úvěrovou institucí, o který může na základě smlouvy příslušná protistrana kdykoli požádat;
b)
kolaterálu, který má být složen protistraně do 30 kalendářních dnů;
c)
kolaterálu odpovídajícího aktivům, která lze považovat za likvidní aktiva pro účely hlavy II a která lze nahradit aktivy odpovídajícími aktivům, která nelze považovat za likvidní aktiva pro účely hlavy II, bez souhlasu úvěrové instituce.
7. Vklady přijaté jako kolaterál se nepovažují za závazky pro účely článku 27 nebo 29, ale v příslušných případech podléhají ustanovením odstavců 1 až 6 tohoto článku.
8. Úvěrové instituce předpokládají odtok ve výši 100 % u ztráty vyplývající z financování cenných papírů zajištěných aktivy, krytých dluhopisů a jiných strukturovaných nástrojů financování splatných do 30 kalendářních dnů, pokud se jedná o nástroje emitované samotnou úvěrovou institucí nebo účelovými subjekty nebo se jedná o jednotky pro speciální účel sponzorované úvěrovou institucí.
9. Úvěrové instituce předpokládají odtok ve výši 100 % pro ztrátu vyplývající z financování obchodních cenných papírů zajištěných aktivy, účelových společností („conduits“), investičních cenných papírů a jiných takových nástrojů financování. Tato 100 % sazba odtoku se uplatní na splatnou částku nebo na výši aktiv, která by potenciálně mohla vrácena nebo u kterých může být požadována likvidita.
10. U té části programů financování, na kterou se vztahují odstavce 8 a 9, úvěrové instituce, které jsou poskytovateli s nimi souvisejících likviditních příslibů, nemusejí splatný nástroj financování a likviditní příslib pro konsolidované programy započítávat dvakrát.
11. U aktiv vypůjčených bez zajištění a splatných do 30 kalendářních dnů se předpokládá, že budou vyplacena v plné výši, což povede k 100 % odtoku likvidních aktiv, pokud úvěrová instituce nedrží tyto cenné papíry a pokud netvoří součást její rezervy v oblasti likvidity.
12. V souvislosti s poskytováním makléřských služeb, pokud úvěrová instituce financuje aktiva jednoho klienta pomocí interního zápočtu vůči krátkým prodejům jiného klienta, takové transakce podléhají odtoku ve výši 50 % pro podmíněné závazky, jelikož v případě výběrů klientů může být úvěrová instituce povinna najít dodatečné zdroje financování, aby tyto pozice pokryla.
Článek 31
Odtok z úvěrových a likviditních příslibů
1. Pro účely tohoto článku se za likviditní příslib považuje jakýkoli závazný, nevyčerpaný záložní příslib, který by byl využit k refinancování dluhových závazků zákazníka v situacích, kdy není takový zákazník schopen konvertovat tento dluh na finančních trzích. Jeho výše se vypočítá jako výše dluhu emitovaného zákazníkem, která dosud nebyla splacena a je splatná během 30 kalendářních dnů a která je tímto příslibem limitována. Část likviditního příslibu zajišťující dluh, který není splatná během 30 kalendářních dnů, se vyjme z působnosti definice příslibu. Jakákoli další kapacita příslibu se posuzuje jako závazný úvěrový příslib s příslušnou mírou čerpání stanovenou v tomto článku. Obecné nástroje pro poskytování provozního kapitálu podnikům se nebudou považovat za likviditní přísliby, nýbrž za úvěrové přísliby.
2. Úvěrové instituce vypočítají odtok pro úvěrové a likviditní přísliby tak, že vynásobí částku úvěrových a likvidních příslibů odpovídajícími sazbami odtoku stanovenými v odstavcích 3 až 5. Odtok ze závazných úvěrových a likviditních příslibů se určí jako procentní podíl z maximální částky, která může být čerpána během 30 kalendářních dnů, bez jakéhokoli požadavku na likviditu, jenž by byl použitelný podle článku 23 na podrozvahové položky týkající se financování obchodu, a bez veškerého kolaterálu, který úvěrové instituci je nebo bude poskytnut, oceněného podle článku 9, za předpokladu, že tento kolaterál splňuje všechny tyto podmínky:
a)
může být úvěrovou institucí opětovně použit nebo hypotečně zatížen;
b)
je držen ve formě likvidních aktiv, ale není uznán jako součást rezervy v oblasti likvidity; a
c)
není tvořen aktivy emitovanými protistranou příslibu nebo jedním z jejích přidružených subjektů.
Pokud má úvěrová instituce k dispozici nezbytné informace, maximální částka, kterou lze čerpat v rámci úvěrových a likviditních příslibů, se určí jako maximální částka, která by mohla být čerpána, pokud by vlastní závazky protistrany byly splatné během 30 kalendářních dnů nebo pokud by měl být během tohoto období dodržen předem stanovený smluvní harmonogram čerpání.
3. Maximální částka, kterou lze čerpat ze závazných nevyčerpaných úvěrových a likviditních příslibů během následujících 30 kalendářních dnů, se vynásobí sazbou 5 %, pokud je lze považovat za kategorii expozic z retailových vkladů.
4. Maximální částka, kterou lze čerpat ze závazných nevyčerpaných úvěrových příslibů v průběhu 30 kalendářních dnů, se vynásobí sazbou 10 %, pokud jsou splněny tyto podmínky:
a)
nelze je považovat za kategorii expozic z retailových vkladů;
b)
byly poskytnuty klientům, kteří nejsou finančními zákazníky, včetně nefinančních podniků, ústředních vlád, centrálních bank, mezinárodních rozvojových bank a subjektů veřejného sektoru;
c)
nebyly poskytnuty za účelem nahrazení finančních prostředků klienta v situacích, kdy není možné, aby získal finanční požadavky na finančních trzích.
5. Maximální částka, kterou lze čerpat ze závazných nevyčerpaných likviditních příslibů během následujících 30 kalendářních dnů, se vynásobí sazbou ve výši 30 %, pokud splňují podmínky uvedené v odst. 4 písm. a) a b), a sazbou výši 40 %, pokud jsou poskytnuty soukromým investičním podnikům.
6. Závazná nevyčerpaná částka likviditního příslibu, který byl poskytnut sekuritizačním jednotkám pro speciální účel s cílem umožnit jim nákup jiných aktiv než cenných papírů od klientů, kteří nejsou finančními zákazníky, se vynásobí sazbou ve výši 10 % v takovém rozsahu, v jakém přesahuje objem aktiv nakupovaných v dané době od klientů a pokud maximální částka, kterou lze čerpat, je smluvně omezena na objem aktiv v dané době nakupovaných.
7. Ústřední instituce systému nebo sítě uvedených v článku 16 vynásobí sazbou odtoku ve výši 75 % financování likvidity přislíbené členské úvěrové instituci, pokud tato členská úvěrová instituce může s tímto financováním likvidity zacházet jako s likvidním aktivem podle čl. 16 odst. 2. 75 % sazba odtoku se uplatní na závaznou výši jistiny likviditního financování.
8. Úvěrová instituce vynásobí maximální částku, kterou lze čerpat z jiných závazných nevyčerpaných úvěrových a likviditních příslibů v průběhu 30 kalendářních dnů, odpovídající sazbou odtoku takto:
a)
sazbou 40 % v případě úvěrových a likviditních příslibů poskytnutých úvěrovým institucím a úvěrových příslibů poskytnutých jiným regulovaným finančním institucím včetně pojišťoven a investičních podniků, subjektů kolektivního investování nebo neotevřeného investičního programu;
b)
sazbou 100 % v případě likviditních příslibů, které úvěrová instituce poskytla jiným sekuritizačním jednotkám pro speciální účel, než které jsou uvedeny v odstavci 6, a v případě ujednání, v rámci kterých se po instituci požaduje, aby nakoupila aktiva od sekuritizační jednotky pro speciální účel nebo si je s ní vyměnila;
c)
sazbou 100 % v případě úvěrových a likviditních příslibů poskytnutých finančním zákazníkům neuvedeným v písm. a) a b) a v odstavcích 1 až 7.
9. Odchylně od odstavců 1 až 8 mohou úvěrové instituce, které byly zřízeny a jsou financovány ústřední nebo regionální vládou alespoň jednoho členského státu, uplatňovat postupy stanovené v odstavcích 3 a 4 v případě úvěrových a likviditních příslibů, které jsou poskytovány podpůrným věřitelům za výhradním účelem přímo nebo nepřímo financových podpůrných úvěrů, za předpokladu, že tyto úvěry splňují požadavky pro sazby odtoku uvedené v odstavcích 3 a 4.
Jsou-li tyto podpůrné úvěry poskytovány jako průchozí úvěry prostřednictvím jiné úvěrové instituce jakožto zprostředkovatele, mohou úvěrové instituce odchylně od čl. 32 odst. 3 písm. g) uplatňovat symetrický přítok a odtok.
Podpůrné úvěry uvedené v tomto odstavci jsou k dispozici pouze osobám, které nejsou finančními zákazníky, na nekonkurenční, neziskové bázi za účelem podpory cílů veřejné politiky Unie nebo ústřední nebo regionální vlády daného členského státu. Čerpání takových příslibů je možné pouze v návaznosti na přiměřeně očekávanou poptávku po podpůrných úvěrech a až do částky takové poptávky, za předpokladu, že jsou následně podány zprávy o využití poskytnutých finančních prostředků.
10. Úvěrové instituce vynásobí sazbou 100 % veškeré odtoky likvidity vyplývající z jiných závazků splatných do 30 kalendářních dnů, než jsou závazky uvedené v článcích 23 až 31.
KAPITOLA 3
Přítok likvidity
Článek 32
Přítok
1. Přítok likvidity se posuzuje za období 30 kalendářních dnů. Obsahuje pouze smluvní přítok z expozic, které nejsou po splatnosti a u kterých instituce nemá důvod v průběhu daných 30 dní očekávat neplnění.
2. Přítoku likvidity se udělí sazba přítoku ve výši 100 %, včetně zejména následujících přítoků:
a)
peněžní částky splatné od ústředních bank a finančních zákazníků. Pokud jde o finanční zákazníky, sazbě přítoku ve výši 100 % podléhá zejména přítok z těchto transakcí:
i)
cenné papíry se splatností do 30 kalendářních dnů;
ii)
transakce financování obchodu uvedené v čl. 162 odst. 3 druhém pododstavci písm. b) nařízení (EU) č. 575/2013 se zbytkovou splatností kratší než 30 kalendářních dnů;
b)
peněžní částky splatné z pozic v kapitálových nástrojích zahrnutých do hlavního indexu, pokud se likvidní aktiva nezapočítávají dvojmo. Tyto peněžní částky zahrnují peněžní částky smluvně splatné do 30 kalendářních dnů, jako jsou dividendy vyplácené v hotovosti z těchto hlavních indexů, a peněžní hotovost splatnou z takových prodaných, ale dosud nezaplacených akciových nástrojů, pokud nejsou uznány jako likvidní aktiva v souladu s hlavou III.
3. Odchylně od odstavce 2 se na přítok stanovený v tomto odstavci vztahují tyto požadavky:
a)
peněžní částky splatné od nefinančních zákazníků za účelem platby jistiny se sníží o 50 % jejich hodnoty nebo o smluvní závazky vůči těmto zákazníkům poskytnout jim financování, podle toho, co je vyšší. Pro účely tohoto písmene nefinanční zákazníci zahrnují podniky, ústřední vlády, mezinárodní rozvojové banky a subjekty veřejného sektoru; Odchylně mohou úvěrové instituce, které obdržely příslib uvedený v čl. 31 odst. 9 za účelem toho, aby mohly poskytovat podpůrné úvěry konečnému příjemci, nebo obdržely obdobný příslib od mezinárodní rozvojové banky nebo subjektu veřejného sektoru, zohlednit přítok až do výše odtoku, kterou uplatňují na odpovídající příslib poskytovat tyto podpůrné úvěry.
b)
peněžní částky splatné ze zajištěných půjček a transakcí na kapitálovém trhu, jak jsou definovány v čl. 192 bodech 2 a 3 nařízení (EU) č. 575/2013, zajištěné likvidními aktivy se nezohlední až do výše hodnoty těchto likvidních aktivsnížené o srážky při ocenění použitelné podle hlavy II. Peněžní částky splatné z ostatní hodnoty nebo pokud jsou zajištěné aktivy, které se nepovažují za likvidní aktiva podle hlavy II, se zohlední v plné výši. Není povolen přítok, pokud je kolaterál použit na zajištění krátké pozice podle čl. 30 odst. 5;
c)
peněžní částky splatné z maržových úvěrů se smluvní splatností poskytnutých oproti kolaterálu tvořenému nelikvidními aktivy mohou obdržet sazbu přítoku ve výši 50 %. Takový přítok lze zohlednit pouze tehdy, pokud úvěrová instituce nepoužívá kolaterál, který původně obdržela v rámci zajištění úvěrů, k zajištění jakýchkoli krátkých pozic;
d)
splatné peněžní částky, se kterými úvěrová instituce, která je dluží, zachází podle článku 27, s výjimkou vkladů u ústředních institucí uvedených v čl. 27 odst. 3, se vynásobí odpovídající symetrickou sazbou přítoku. Pokud odpovídající sazbu není možné zjistit, použije se sazba přítoku ve výši 5 %;
e)
kolaterálové swapy splatné do 30 kalendářních dnů vedou k přítoku ve výši, o kterou hodnota likvidity aktiv zapůjčených přesahuje hodnotu likvidity aktiv vypůjčených;
f)
pokud se kolaterál přijatý v reverzních repo operacích, vypůjčené cenné papíry nebo kolaterálové swapy, které jsou splatné v 30denním horizontu, použijí k rehypotekaci a k zajištění krátkých pozic, které je možné prodloužit na dobu delší než 30 dnů, předpokládá úvěrová instituce, že tato reverzní repa nebo ujednání o výpůjčce cenných papírů budou obnovena a nepovedou k jakémukoli přítoku hotovosti s ohledem na její potřebu pokračovat v zajišťování této krátké pozice nebo ve zpětném odkupu příslušných cenných papírů. Krátké pozice zahrnují případy, kdy na svém účtu aktiv a závazků („matched book“) úvěrová instituce v rámci své obchodní nebo zajišťovací strategie prodala nedávno cenný papír v přímém prodeji, a případy, kdy úvěrová instituce je krátká v určitém cenném papíru na svém účtu repo operací („matched repo book“), na určité dané období si cenný papír vypůjčila a na delší období jej zapůjčila;
g)
jakékoli nevyčerpané úvěrové nebo likviditní přísliby a jakékoli další přísliby přijaté od jiných subjektů, než jsou centrální banky a subjekty uvedené v článku 34, se nezohlední. Závazné nevyčerpané likviditní přísliby od centrálních bank, které jsou uznány jako likvidní aktiva podle článku 14, se nezohlední jako přítok;
h)
peněžní částky splatné z cenných papírů emitovaných samotnou úvěrovou institucí nebo přidruženým subjektem se zohlední na základě čisté hodnoty a se sazbou přítoku uplatněnou na základě sazby přítoku použitelné podle tohoto článku pro podkladové aktivum;
i)
aktiva s neurčeným datem ukončení smlouvy se zohlední v míře 20 % přítoku za předpokladu, že úvěrová instituce může na základě smlouvy odstoupit nebo požadovat platbu v průběhu 30 dnů.
4. Ustanovení odst. 3 písm. a) se nepoužije na peněžní částky splatné ze zajištěných půjček a transakcí na kapitálovém trhu, jak jsou definovány v čl. 192 bodech 2 a 3 nařízení (EU) č. 575/2013, které jsou zajištěny likvidními aktivy podle hlavy II, jak je uvedeno v odst. 3 písm. b). Přítok od uvolnění rezerv držených na oddělených účtech v souladu s regulačními požadavky na ochranu obchodních aktiv zákazníků se zohlední v plné výši za předpokladu, že tyto oddělené rezervy jsou drženy v likvidních aktivech definovaných v hlavě II.
5. Odtok a přítok očekávaný během 30 kalendářních dnů z kontraktů uvedených v příloze II nařízení (EU) č. 575/2013 se započítá na základě čisté hodnoty podle článku 21 a vynásobí se sazbou 100 % v případě čistého přítoku.
6. Úvěrové instituce nezohlední jakýkoli jiný přítok z likvidních aktiv uvedených v hlavě II než splatné platby z aktiv, které nejsou zohledněny v tržní hodnotě daného aktiva.
7. Úvěrové instituce nezohlední přítok z jakýchkoli nových závazků, které přijmou.
8. Úvěrové instituce zohledňují přítok likvidity, který obdrží ve třetích zemích, kde existují omezení převodu, nebo který je denominován v nesměnitelných měnách, pouze v rozsahu, v jakém odpovídá odtoku v dané třetí zemi nebo v dané měně.
Článek 33
Limit pro přítok
1. Úvěrové instituce omezí uznání přítoku likvidity na 75 % celkového odtoku likvidity vymezeného v kapitole 2, pokud není konkrétní přítok vyjmut podle odstavců 2, 3 nebo 4.
2. Na základě předchozího souhlasu příslušného orgánu může úvěrová instituce plně nebo částečně vyjmout z limitu uvedeného v odstavci 1 tento přítok likvidity:
a)
přítok, pokud je poskytovatel mateřským nebo dceřiným podnikem úvěrové instituce nebo jiným dceřiným podnikem stejného mateřského podniku nebo je s danou úvěrovou institucí vztahem ve smyslu čl. 12 odst. 1 směrnice 83/349/EHS;
b)
přítok z vkladů uložených u jiných úvěrových institucí v rámci skupiny subjektů, se kterými lze zacházet podle čl. 113 odst. 6 nebo 7 nařízení (EU) č. 575/2013;
c)
přítok uvedený v článku 26 včetně přítoku z úvěrů spojených s financováním hypotečních úvěrů nebo z podpůrných úvěrů uvedených v čl. 31 odst. 9 nebo úvěrů od mezinárodní rozvojové banky nebo subjektu veřejného sektoru, které úvěrová instituce zprostředkovala.
3. S předchozím souhlasem příslušného orgánu mohou být specializované úvěrové instituce z limitu pro přítok vyjmuty, pokud jejich hlavní činností jsou leasingové a faktoringové služby, s výjimkou činností popsaných v odstavci 4, a pokud jsou splněny podmínky stanovené v odstavci 5.
4. S předchozím souhlasem příslušného orgánu mohou úvěrové instituce podléhat limitu pro přítok ve výši 90 %, pokud jsou splněny podmínky stanovené v odstavci 5 a pokud je jejich hlavní činností:
a)
financování za účelem pořízení motorových vozidel;
b)
spotřebitelské úvěry, jak jsou definovány ve směrnici Evropského parlamentu a Rady 2008/48/ES o spotřebitelských úvěrech.
5. Úvěrové instituce uvedené v odstavci 3 mohou být z limitu pro přítok vyjmuty a úvěrové instituce uvedené v odstavci 4 mohou uplatnit vyšší limit 90 %, pokud splňují tyto podmínky:
a)
jejich obchodní činnosti vykazují nižší profil rizika likvidity vzhledem k těmto faktorům:
i)
časový harmonogram přítoku odpovídá časovému harmonogramu odtoku;
ii)
na individuální úrovni úvěrová instituce není ve významné míře financována z retailových vkladů;
a)
na individuální úrovni podíl jejich hlavních činností uvedených v odstavci 3 nebo 4 na celkové rozvaze přesahuje 80 %;
b)
poskytnuté výjimky jsou zveřejněny ve výročních zprávách.
Příslušné orgány informují orgán EBA o tom, které specializované úvěrové instituce byly vyjmuty nebo podléhají vyššímu limitu, spolu s odůvodněním. Orgán EBA zveřejní a vede seznam specializovaných úvěrových institucí, které byly vyjmuty nebo podléhají vyššímu limitu. Orgán EBA si může vyžádat podpůrnou dokumentaci.
6. Výjimky stanovené v odstavcích 2, 3 a 4 po jejich schválení příslušným orgánem mohou být uplatněny na individuálním i na konsolidovaném základě podle čl. 2 odst. 3 písm. e).
7. Úvěrové instituce určí výši čistého odtoku likvidity v rámci uplatňování limitu přítoku podle vzorce stanoveného v příloze II tohoto nařízení.
Článek 34
Přítok ve skupině nebo v institucionálním systému ochrany
1. Odchylně od čl. 32 odst. 3 písm. g) mohou příslušné orgány na základě individuálního posouzení povolit uplatnění vyšší sazby přítoku pro nevyčerpané úvěrové nebo likviditní přísliby, pokud jsou splněny všechny tyto podmínky:
a)
existují důvody k očekávání vyššího přítoku i v případě kombinované tržní a idiosynkratické krize poskytovatele;
b)
protistranou je mateřský nebo dceřiný podnik dané úvěrové instituce nebo jiný dceřiný podnik téhož mateřského podniku nebo spojený s danou úvěrovou institucí vztahem ve smyslu čl. 12 odst. 1 směrnice 83/349/EHS nebo člen téhož institucionálního systému ochrany podle čl. 113 odst. 7 nařízení (EU) č. 575/2013 nebo ústřední instituce nebo subjekt přidružený k síti nebo kooperativní skupině uvedené v článku 10 uvedeného nařízení;
c)
pokud je sazba přítoku vyšší než 40 %, protistrana odchylně od článku 31 uplatňuje odpovídající symetrickou sazbu odtoku;
d)
úvěrová instituce a protistrana jsou usazeny ve stejném členském státě.
2. Pokud jsou úvěrová instituce a úvěrová instituce, která je protistranou, usazeny v různých členských státech, mohou příslušné orgány upustit od podmínky stanovené v odst. 1 písm. d), pokud spolu s kritérii uvedenými v odstavci 1 jsou splněna následující další objektivní kritéria a) až c):
a)
poskytovatel a příjemce likvidity vykazují nízký profil rizika likvidity;
b)
existují právně závazné dohody a přísliby mezi subjekty ve skupině, pokud jde o úvěrovou nebo likviditní linku;
c)
profil rizika likvidity příjemce likvidity je náležitě zohledněn v řízení rizika likvidity poskytovatele likvidity.
Příslušné orgány spolupracují a vzájemně projednávají relevantní otázky v souladu s čl. 20 odst. 1 písm. b) nařízení (EU) č. 575/2013, aby určily, zda jsou splněna další kritéria stanovená v tomto odstavci.
3. Pokud jsou další kritéria stanovená v odstavci 2 splněna, je povoleno, aby příslušný orgán příjemce likvidity uplatnil preferenční sazbu přítoku až do výše 40 %. Souhlas obou příslušných orgánů je však vyžadován pro jakoukoli preferenční sazbu vyšší než 40 %, která se uplatní na symetrickém základě.
Pokud je povoleno uplatnění preferenční sazby přítoku vyšší než 40 %, příslušné orgány o výsledku postupu uvedeného v odstavci 2 informují orgán EBA. Příslušné orgány pravidelně přezkoumávají, zda podmínky takového vyššího odtoku jsou i nadále plněny.
HLAVA IV
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 35
Zachování právních účinků bankovních aktiv zaručených členskými státy
1. Aktiva emitovaná úvěrovými institucemi, na které poskytla záruku ústřední vláda členského státu, se považují za aktiva úrovně 1 pouze tehdy, pokud záruka:
a)
byla poskytnuta nebo přislíbena v maximální výši před datem 30. června 2014;
b)
je přímá, výslovná, neodvolatelná a bezpodmínečná a pokrývá neschopnost splácet jistinu a úrok podle splatnosti.
2. Pokud je ručitelem regionální vláda nebo místní orgán v členském státě, zaručené aktivum se považuje za aktivum úrovně 1 pouze tehdy, pokud expozice vůči takové regionální vládě nebo místnímu orgánu jsou posuzovány jako expozice vůči jejich ústřední vládě v souladu s čl. 115 odst. 2 nařízení (EU) č. 575/2013 a pokud záruka splňuje požadavky stanovené v odstavci 1.
3. Aktiva uvedená v odstavcích 1 a 2 se i nadále považují za aktiva úrovně 1, dokud záruka zůstává v platnosti ve vztahu k příslušnému emitentovi nebo případně vůči jeho aktivům, čas od času vyměňovaným nebo nahrazovaným. Pokud se výše záruky ve prospěch emitenta nebo jeho aktiv zvýší kdykoli po datu 30. června 2014, aktiva se považují za likvidní aktiva do maximální výše záruky, která byla poskytnuta před uvedeným datem.
4. Aktiva uvedená v tomto článku podléhají stejným požadavkům použitelným podle tohoto nařízení na aktiva úrovně 1, která představují pohledávky vůči ústředním nebo regionálním vládám, místním orgánům nebo subjektům veřejného sektoru podle čl. 10 odst. 1 písm. c), nebo aktiva jimi zaručená.
5. Pokud se na úvěrovou instituci nebo její aktiva vztahuje záruční systém, považuje se za záruku pro účely tohoto článku tento celý systém.
Článek 36
Přechodná ustanovení o agenturách pro správu znehodnocených aktiv zřízených členskými státy
1. Prioritní dluhopisy, které emitovaly následující agentury pro správu znehodnocených aktiv zřízené členskými státy, se považují za aktiva úrovně 1 do 31. prosince 2023:
a)
v Irsku National Asset Management Agency (NAMA);
b)
ve Španělsku Sociedad de Gestión de Activos Procedentes de la Reestructuración Bancaria, S.A. (SAREB);
c)
ve Slovinsku Společnost pro správu bankovních aktiv zřízená podle zákona o opatřeních Slovinské republiky pro posílení stability bank (MSSBA).
2. Aktiva uvedená v odstavci 1 podléhají stejným požadavkům použitelným podle tohoto nařízení na aktiva úrovně 1, která představují pohledávky vůči ústředním nebo regionálním vládám, místním orgánům nebo subjektům veřejného sektoru podle čl. 10 odst. 1 písm. c), nebo aktiva jimi zaručená.
Článek 37
Přechodná ustanovení pro sekuritizace zajištěné úvěry na obytné nemovitosti
1. Odchylně od článku 13 se sekuritizace emitované před 1. říjnem 2015 v případě, že podkladovými expozicemi jsou úvěry na obytné nemovitosti podle čl. 13 odst. 2 písm. g) bodu i), považují za aktiva úrovně 2B, pokud splňují všechny požadavky uvedené v článku 13 kromě požadavků na poměr výše úvěru k hodnotě nemovitosti nebo na poměr výše úvěru k výši příjmu stanovené v uvedeném čl. 13 odst. 2 písm. g) bodu i).
2. Odchylně od článku 13 se sekuritizace emitované po 1. říjnu 2015 v případě, že podkladovými expozicemi jsou úvěry na obytné nemovitosti podle čl. 13 odst. 2 písm. g) bodu i), které nesplňují požadavky na průměrnou výši poměru úvěru k hodnotě nemovitosti nebo na poměr výše úvěru k výši příjmu stanovené v uvedeném bodu, považují za aktiva úrovně 2B do 1. října 2025 za předpokladu, že podkladové expozice zahrnují úvěry na obytné nemovitosti, na které se v okamžiku jejich poskytnutí nevztahovaly vnitrostátní právní předpisy upravující limity poměru výše úvěru k k výši příjmu a že tyto úvěry na obytné nemovitosti byly poskytnuty kdykoli před 1. říjnem 2015.
Článek 38
Přechodné ustanovení o zavedení ukazatele krytí likvidity
1. V souladu s čl. 460 odst. 2 nařízení (EU) č. 575/2013 se zavede ukazatel krytí likvidity stanovený v článku 4 takto:
a)
60 % požadavku krytí likvidity od 1. října 2015;
b)
70 % od 1. ledna 2016;
c)
80 % od 1. ledna 2017;
d)
100 % od 1. ledna 2018.
2. V souladu s čl. 412 odst. 5 nařízení (EU) č. 575/2013 mohou členské státy nebo příslušné orgány požadovat, aby úvěrové instituce s vnitrostátním povolením nebo podskupiny takových úvěrových institucí plnily vyšší požadavek krytí likvidity až do úrovně 100 %, dokud nebude plně zaveden minimální standard ve výši 100 % v souladu s tímto nařízením.
Článek 39
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 1. října 2015.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 10. října 2014.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2015/61
z dnia 10 października 2014 r.
uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wymogu pokrycia wypływów netto dla instytucji kredytowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (1), w szczególności jego art. 460,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Na wczesnym etapie „problemu z płynnością” podczas kryzysu finansowego, który zaczął się w 2007 r., pomimo utrzymania odpowiednich poziomów kapitałowych wiele instytucji kredytowych doświadczało znacznych trudności, ponieważ nie zarządzały one swoim ryzykiem płynności w ostrożny sposób. Niektóre instytucje kredytowe nadmiernie uzależniły się od finansowania krótkoterminowego, które szybko się skończyło wraz z nadejściem kryzysu. Takie instytucje kredytowe stały się podatne na nagłe potrzeby płynności, ponieważ nie posiadały one aktywów płynnych w ilości wystarczającej do zrealizowania żądań wycofania środków (wypływów) w okresie występowania warunków skrajnych. Instytucje kredytowe były następnie zmuszone do upłynnienia aktywów w ramach gwałtownej wyprzedaży, co spowodowało samonapędzającą się spiralę spadku cen i brak zaufania do rynku, co z kolei doprowadziło do kryzysu niewypłacalności. Ostatecznie wiele instytucji kredytowych nadmiernie uzależniło się od zapewniania płynności przez banki centralne i wymagało dofinansowania w postaci zastrzyku ogromnych kwot ze środków publicznych. Konieczne okazało się zatem opracowanie szczegółowego wymogu pokrycia wypływów netto, którego celem powinno być uniknięcie ryzyka wystąpienia takiej sytuacji poprzez ograniczenie uzależnienia instytucji kredytowych od finansowania krótkoterminowego i zapewniania płynności przez banki centralne oraz poprawę ich odporności na nagłe spadki płynności.
(2)
W art. 412 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 nakłada się na instytucje kredytowe wymóg pokrycia wypływów netto sformułowany w ogólny sposób jako zobowiązanie, zgodnie z którym instytucje „utrzymują aktywa płynne, których łączna wartość pokrywa wypływy płynności pomniejszone o wpływy płynności w warunkach skrajnych”. Zgodnie z art. 460 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 Komisja jest uprawniona do szczegółowego określenia wymogu pokrycia wypływów netto oraz okoliczności, w jakich właściwe organy muszą nałożyć na instytucje kredytowe określone poziomy wpływów i wypływów w celu uwzględnienia szczególnych rodzajów ryzyka, na które są one narażone. Zgodnie z motywem 101 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 przedmiotowe zasady powinny być porównywalne ze wskaźnikiem pokrycia wypływów netto określonym w ramach międzynarodowych Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego dotyczących pomiaru ryzyka płynności, standardów i monitorowania przy uwzględnieniu specyfiki unijnej i krajowej. Do czasu pełnego wdrożenia wymogu pokrycia wypływów netto od dnia 1 stycznia 2018 r. państwa członkowskie powinny być w stanie stosować wymóg pokrycia wypływów netto wynoszący do 100 % w odniesieniu do instytucji kredytowych zgodnie z prawem krajowym.
(3)
Zgodnie z standardami dotyczącymi płynności Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego należy przyjąć zasady w celu zdefiniowania wymogu pokrycia wypływów netto jako stosunek posiadanego przez instytucję kredytową zabezpieczenia w postaci „aktywów płynnych” do jej „wypływów płynności netto” przez okres występowania warunków skrajnych trwający 30 dni kalendarzowych. „Wypływy płynności netto” należy obliczać, odejmując wpływy płynności danej instytucji kredytowej od jej wypływów płynności. Wskaźnik pokrycia wypływów netto należy wyrażać jako odsetek i powinien być ustalony na minimalnym poziomie wynoszącym 100 %, po pełnym wdrożeniu wskaźnika, co oznacza, że dana instytucja kredytowa posiada wystarczające aktywa płynne do pokrycia swoich wypływów płynności netto przez trzydziestodniowy okres występowania warunków skrajnych. W takim okresie instytucja kredytowa powinna być w stania szybko spieniężyć swoje aktywa płynne bez korzystania z płynności udostępnianej przez bank centralny lub ze środków publicznych, co może skutkować tymczasowym obniżeniem się wskaźnika pokrycia wypływów netto danej instytucji poniżej poziomu 100 %. W przypadku wystąpienia takiej sytuacji lub jeżeli oczekuje się, że taka sytuacja może wystąpić w każdej chwili, instytucje kredytowe powinny spełnić wymogi szczegółowe określone w art. 414 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w celu szybkiego przywrócenia minimalnego poziomu wskaźnika pokrycia wypływów netto.
(4)
Do celów zabezpieczeń przed utratą płynności posiadanych przez instytucje kredytowe jako „aktywa płynne” należy określać jedynie swobodnie transferowalne aktywa, które można szybko spieniężyć na rynkach prywatnych w krótkim terminie i bez znacznej utraty wartości. Zgodnie z częścią szóstą rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i klasyfikacją aktywów płynnych Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego, w ramach odpowiednich zasad należy zastosować rozróżnienie na aktywa charakteryzujące się wyjątkowo wysoką płynnością i jakością kredytową, czyli aktywa poziomu 1, oraz aktywa charakteryzujące się wysoką płynnością i jakością kredytową, czyli aktywa poziomu 2. Drugi rodzaj aktywów należy dalej podzielić na aktywa poziomu 2A i 2B. Instytucje kredytowe powinny posiadać odpowiednio zdywersyfikowane zabezpieczenie w postaci aktywów płynnych, z uwzględnieniem ich względnej płynności i jakości kredytowej. Odpowiednio każdy poziom i podpoziom powinien podlegać wymogom szczegółowym dotyczącym redukcji wartości i limitów dotyczących ogólnego zabezpieczenia, a także w razie potrzeby należy stosować różne wymogi dla poszczególnych poziomów lub podpoziomów oraz dla poszczególnych kategorii aktywów płynnych należących do tego samego poziomu lub podpoziomu, przy czym im niższy poziom aktywów w klasyfikacji ich płynności tym wymogi te powinny być bardziej rygorystyczne.
(5)
W odniesieniu do aktywów płynnych należy stosować określone wymogi ogólne i operacyjne w celu zapewnienia, aby takie aktywa można było spieniężyć w krótkim czasie, w stosownych przypadkach z zastrzeżeniem pewnych wyjątków dotyczących określonych aktywów poziomu 1. W ramach przedmiotowych wymogów należy stwierdzić, że nie mogą istnieć żadne bariery uniemożliwiające zbycie posiadanych aktywów płynnych, a takie aktywa powinny być łatwe do wyceny oraz powinny być notowane na uznanych giełdach lub zbywalne na aktywnych rynkach sprzedaży lub odkupu. W ramach wymogów należy także zapewnić, aby funkcja zarządzania płynnością instytucji kredytowej zawsze miała dostęp do aktywów płynnych instytucji i kontrolowała takie aktywa, a także aby aktywa tworzące zabezpieczenie przed utratą płynności były odpowiednio zdywersyfikowane. Dywersyfikacja ma duże znaczenie dla zapewnienia, aby nie doszło do zmniejszenia zdolności danej instytucji kredytowej do szybkiego upłynnienia aktywów płynnych bez znacznej utraty wartości wskutek podatności tych aktywów na wspólny czynnik ryzyka. Instytucje kredytowe powinny także być zobowiązane do zapewnienia spójności swoich aktywów płynnych i wypływów płynności netto pod względem waluty, aby nie doszło do ograniczenia ich zdolności do wykorzystania ich zabezpieczenia przed utratą płynności do pokrycia wypływów płynności netto w okresie występowania warunków skrajnych wskutek nadmiernego niedopasowania walutowego.
(6)
Zgodnie z zaleceniami wydanymi przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) w swoim sprawozdaniu z dnia 20 grudnia 2013 r., sporządzonym na podstawie art. 509 ust. 3 i 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, wszystkim rodzajom obligacji emitowanych lub gwarantowanych przez rządy centralne i banki centralne państw członkowskich oraz obligacji emitowanych lub gwarantowanych przez organizacje ponadnarodowe należy nadać status aktywów poziomu 1. Jak zauważył EUNB, z nadzorczego punktu widzenia istnieją mocne argumenty za tym, aby nie traktować odmiennie poszczególnych państw członkowskich, ponieważ wyłączenie określonych obligacji skarbowych z poziomu 1 stworzyłoby zachęty do inwestowania w inne obligacje skarbowe w Unii, co skutkowałoby fragmentacją rynku wewnętrznego i wzrostem ryzyka wzajemnego efektu domina w czasie kryzysu między instytucjami kredytowymi a ich państwami („więź bank-państwo”). Jeżeli chodzi o państwa trzecie, status aktywów poziomu 1 należy nadać ekspozycjom wobec banków centralnych i państw, wobec których stosuje się wagę ryzyka równą 0 % na mocy przepisów dotyczących ryzyka kredytowego zawartych w części trzeciej tytuł II rozporządzenia (UE) nr 575/2013, tak jak przewidziano w standardzie Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego. Ekspozycjom wobec samorządów regionalnych, władz lokalnych i podmiotów sektora publicznego należy nadać status aktywów poziomu 1 wyłącznie, jeżeli traktuje się je jako ekspozycje wobec rządu centralnego tych podmiotów, który objęty jest wagą ryzyka 0 % zgodnie z tymi samymi przepisami dotyczącymi ryzyka kredytowego. Ten sam status należy stosować w odniesieniu do ekspozycji wobec wielostronnych banków rozwoju i organizacji międzynarodowych o wadze ryzyka 0 %. Ze względu na wyjątkowo wysoką płynność i jakość kredytową, którymi charakteryzują się przedmiotowe aktywa, instytucje kredytowe powinny mieć możliwość uwzględniania ich w swoich zabezpieczeniach bez ograniczeń; aktywa te nie powinny podlegać redukcji wartości ani wymogowi dywersyfikacji.
(7)
O ile aktywów emitowanych przez instytucje kredytowe zasadniczo nie należy uznawać za aktywa płynne, to jednak aktywa banków wspierane przez rządy państw członkowskich, takie jak aktywa kredytodawców uprzywilejowanych i państwowych oraz aktywa banków prywatnych objęte wyraźną gwarancją państwową, należy traktować w sposób odpowiedni dla poziomu 1. Aktywa banków prywatnych objęte wyraźną gwarancją państwową stanowią pozostałość po kryzysie finansowym, którą należy stopniowo wycofać, i odpowiednio jedynie aktywa banków objęte gwarancją państwową udzieloną lub zatwierdzoną przed dniem 30 czerwca 2014 r. kwalifikują się jako aktywa płynne. Podobnie obligacje uprzywilejowane emitowane przez określone agencje zarządzania aktywami niektórych państw członkowskich należy traktować jako aktywa poziomu 1, z zastrzeżeniem tych samych wymogów stosowanych w odniesieniu do ekspozycji wobec rządu centralnego odpowiadającego im państwa członkowskiego, jednak jedynie ze skutkiem ograniczonym w czasie.
(8)
Obligacje zabezpieczone są to instrumenty dłużne emitowane przez instytucje kredytowe i zabezpieczone zbiorem aktywów stanowiących zabezpieczenie, na który zazwyczaj składają się kredyty hipoteczne lub dług sektora publicznego, wobec którego inwestorzy posiadają wierzytelność uprzywilejowaną w przypadku niewykonania zobowiązania. Obligacje zabezpieczone są instrumentami charakteryzującymi się stosunkowo małym ryzykiem i przynoszącymi dochód, odgrywającymi kluczową rolę w finansowaniu na rynkach kredytów hipotecznych większości państw członkowskich, co wynika z gwarancyjnego charakteru obligacji zabezpieczonych i ich określonych dodatkowych cech w zakresie bezpieczeństwa, takich jak wymóg zastąpienia przez emitenta aktywów zagrożonych w zbiorze aktywów i wymóg utrzymania zbioru aktywów stanowiących zabezpieczenie według wartości przekraczającej wartość nominalną obligacji („wymóg pokrycia aktywów”). W niektórych państwach członkowskich kwota otwartych pozycji w emitowanych obligacjach zabezpieczonych przekracza kwotę zbioru otwartych pozycji w obligacjach skarbowych. Określone obligacje zabezpieczone objęte stopniem jakości kredytowej równym 1 w szczególności wykazywały doskonałe wyniki pod względem płynności w okresie od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. objętym analizą przeprowadzoną przez EUNB w swoim sprawozdaniu. EUNB zalecił jednak, aby takie obligacje zabezpieczone traktowano jako aktywa poziomu 2A do celów dostosowania do standardów Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego. W związku z powyższymi rozważaniami dotyczącymi jakości kredytowej przedmiotowych obligacji, ich wyników pod względem płynności i roli na unijnych rynkach finansowania odpowiednie jest jednak traktowanie takich obligacji zabezpieczonych objętych stopniem jakości kredytowej równym 1 jako aktywów poziomu 1. W celu uniknięcia ryzyka nadmiernej koncentracji i w odróżnieniu od innych aktywów poziomu 1 w odniesieniu do obligacji zabezpieczonych objętych stopniem jakości kredytowej równym 1, posiadanych w ramach zabezpieczenia przed utratą płynności, należy stosować ograniczenie ogólnego zabezpieczenia wynoszące 70 %, redukcję wartości równą co najmniej 7 % oraz wymóg dywersyfikacji.
(9)
Obligacje zabezpieczone objęte stopniem jakości kredytowej równym 2 należy uznać za aktywa poziomu 2A objęte tym samym ograniczeniem (40 %) i redukcją wartości (15 %) co ograniczenie i redukcja wartości stosowane w odniesieniu do innych aktywów płynnych należących do tego poziomu. Można to uzasadnić na podstawie dostępnych danych rynkowych, z których wynika, że obligacje zabezpieczone objęte stopniem jakości kredytowej równym 2 charakteryzują się większą płynnością w porównaniu z innymi porównywalnymi aktywami poziomu 2A i 2B, takimi jak papiery wartościowe zabezpieczone spłatami mieszkaniowych kredytów hipotecznych objęte stopniem jakości kredytowej równym 1. Ponadto umożliwienie uwzględniania przedmiotowych obligacji zabezpieczonych w zabezpieczeniu przed utratą płynności przyczyniłoby się do dywersyfikacji zbioru dostępnych aktywów w ramach zabezpieczenia i uniemożliwiłoby nieuzasadnione nierówne traktowanie przedmiotowych obligacji i obligacji zabezpieczonych objętych stopniem jakości kredytowej równym 1 lub powstanie efektu klifu między nimi. Należy jednak zauważyć, że znaczna część takich obligacji zabezpieczonych została objęta stopniem jakości kredytowej równym 2 w wyniku obniżenia ratingu rządu centralnego państwa członkowskiego, w którym siedzibę posiada emitent danych obligacji. Odzwierciedlało to pułap krajowy uwzględniany zwykle w metodach agencji ratingowych, w ramach którego określa się, że instrumentom finansowym nie można nadawać ratingu powyżej określonego poziomu odpowiadającego im ratingu państwa. W związku z powyższym pułapy krajowe uniemożliwiały obligacjom zabezpieczonym emitowanym w tych państwach członkowskich uzyskanie stopnia jakości kredytowej równego 1, niezależnie od ich jakości kredytowej, co z kolei ograniczało ich płynność w porównaniu z obligacjami zabezpieczonymi o podobnej jakości emitowanymi w państwach członkowskich nieobjętych obniżeniem ratingu. W związku z tym rynki finansowania w Unii uległy znacznemu rozdrobnieniu, co podkreśla konieczność znalezienia odpowiedniego rozwiązania alternatywnego w stosunku do ratingów zewnętrznych jako jednego z kryteriów, w ramach regulacji ostrożnościowej, klasyfikacji płynności i ryzyka kredytowego związanego z obligacjami zabezpieczonymi i innymi kategoriami aktywów. Zgodnie z art. 39b ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1060/2009 (2) do dnia 31 grudnia 2015 r. Komisja musi przedstawić sprawozdanie na temat narzędzi alternatywnych w stosunku do ratingów kredytowych celem wyeliminowania wszelkich odniesień do ratingów kredytowych w prawie unijnym do celów regulacyjnych do dnia 1 stycznia 2020 r.
(10)
W odniesieniu do papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami („papierów typu ABS”) EUNB zalecił, aby za aktywa poziomu 2B uznawano jedynie papiery wartościowe zabezpieczone spłatami mieszkaniowych kredytów hipotecznych objęte stopniem jakości kredytowej równym 1 przy zastosowaniu redukcji wartości równej 25 %, co jest zgodnie z ustaleniami empirycznymi EUNB i standardem Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego. Odpowiednim rozwiązaniem jest także odejście od przedmiotowego zalecenia i rozszerzenie zakresu kwalifikowalności do poziomu 2B poprzez dodanie określonych papierów typu ABS opartych na innych aktywach. Szerszy zakres kwalifikowalnych podkategorii aktywów spowodowałby dywersyfikację w ramach zabezpieczenia przed utratą płynności i ułatwiłby finansowanie gospodarki realnej. Ponadto, ponieważ dostępne dane wskazują na małą korelację między papierami typu ABS i innymi aktywami płynnymi, takimi jak obligacje skarbowe, doszłoby do osłabienia więzi bank-państwo i ograniczenia fragmentacji na rynku wewnętrznym. Ponadto istnieją dowody wskazujące, że w okresach braku stabilności finansowej inwestorzy często gromadzą wysokiej jakości papiery typu ABS o krótkim średnim ważonym okresie trwania i wysokich zaliczkach, ponieważ można je szybko spieniężyć i można mieć pewność, że stanowią one bezpieczne źródło płynności. Dotyczy do w szczególności papierów typu ABS opartych na kredytach i leasingu na sfinansowanie pojazdów silnikowych („papiery typu ABS oparte na kredytach na zakup samochodu”), które w latach 2007-2012 wykazały zmienność cenową i średnie marże porównywalne z papierami wartościowymi zabezpieczonymi spłatami mieszkaniowych kredytów hipotecznych. Określone pozycje papierów typu ABS opartych na kredytach konsumenckich, takie jak karty kredytowe, także wykazały porównywalne, dobre poziomy płynności. Ponadto dopuszczenie papierów typu ABS opartych na aktywach gospodarki realnej, takich jak aktywa już wymienione oraz kredyty dla MŚP, może przyczynić się do osiągnięcia wzrostu gospodarczego, ponieważ takie działania stanowiłoby pozytywny sygnał dla inwestorów w odniesieniu do przedmiotowych aktywów. W ramach odpowiednich zasad za aktywa poziomu 2B należy zatem uznać papiery typu ABS oparte nie tylko na mieszkaniowych kredytach hipotecznych, ale także na kredytach na zakup samochodu, kredytach konsumenckich oraz kredytach dla MŚP. W celu zachowania integralności i funkcjonalności zabezpieczenia przed utratą płynności kwalifikowalność takich instrumentów powinna jednak podlegać określonym wymogom wysokiej jakości zgodnym z kryteriami stosowanymi wobec zwykłych, przejrzystych i standardowych sekurytyzacji w innych sektorowych przepisach finansowych. W szczególności w odniesieniu do papierów wartościowych zabezpieczonych spłatami mieszkaniowych kredytów hipotecznych wymogi wysokiej jakości powinny obejmować przestrzeganie określonego współczynnika pokrycia należności zabezpieczeniem lub współczynnika kredytu do dochodu, przy czym współczynniki te nie powinny mieć zastosowania do papierów wartościowych zabezpieczonych spłatami mieszkaniowych kredytów hipotecznych wyemitowanych przed datą rozpoczęcia stosowania wymogu pokrycia wypływów netto. Aby uwzględnić fakt, że płynność odnotowywana w przypadku papierów typu ABS opartych na kredytach konsumenckich i kredytach dla MŚP jest niższa w stosunku do płynności papierów wartościowych zabezpieczonych spłatami mieszkaniowych kredytów hipotecznych i papierów typu ABS opartych na kredytach na zakup samochodu, w odniesieniu do pierwszej grupy papierów należy stosować większą redukcję wartości (35 %). Tak jak w przypadku innych aktywów poziomu 2B w odniesieniu do wszystkich papierów typu ABS należy stosować ogólne ograniczenie zabezpieczenia przed utratą płynności równe 15 % oraz wymóg dywersyfikacji.
(11)
Zasady dotyczące klasyfikacji, wymogów, ograniczeń i redukcji wartości w odniesieniu do pozostałych aktów poziomu 2A i 2B powinny ściśle odpowiadać zaleceniom Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego i Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego. Udziały i jednostki uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania należy natomiast traktować jako aktywa płynne tego samego poziomu i tej samej kategorii co aktywa bazowe danego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania.
(12)
Określając wskaźnik pokrycia wypływów netto, należy także uwzględnić scentralizowane zarządzanie płynnością w spółdzielczych i instytucjonalnych systemach ochrony, w których instytucja lub jednostka centralna odgrywa rolę równoważną bankowi centralnemu, ponieważ członkowie sieci zazwyczaj nie mają dostępu do banku centralnego. W ramach odpowiednich zasad za aktywa płynne należy zatem uznać depozyty na żądanie, które są składane przez członków sieci w instytucji centralnej, a także inne instrumenty finansowania płynności, które instytucja centralna udostępnia członkom sieci. Wobec depozytów niekwalifikujących się jako aktywa płynne należy stosować preferencyjne wskaźniki wypływów dopuszczone dla depozytów operacyjnych.
(13)
O ile wskaźnik wypływów dla stabilnych depozytów detalicznych należy ustalić według wskaźnika domyślnego równego 5 %, to jednak należy dopuścić stosowanie preferencyjnego wskaźnika wypływów równego 3 % dla wszystkich instytucji kredytowych powiązanych z systemem gwarantowania depozytów w danym państwie członkowskim, który to system spełnia określone, rygorystyczne kryteria. Po pierwsze, należy uwzględnić wdrożenie przez państwa członkowskie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/49/UE (3) w sprawie systemów gwarancji depozytów. Po drugie, system danego państwa członkowskiego powinien spełniać wymogi szczegółowe dotyczące terminu wypłaty, finansowania ex ante i dostępu do dodatkowych środków finansowych w przypadku konieczności wypłaty dużej kwoty z ich rezerw. Ponadto stosowanie preferencyjnego wskaźnika równego 3 % powinno podlegać wcześniejszemu zatwierdzeniu przez Komisję, które należy udzielać tylko, jeżeli Komisja ma pewność, że system gwarantowania depozytów danego państwa członkowskiego spełnia powyższe kryteria i nie występują żadne nadrzędne problemy dotyczące funkcjonowania rynku wewnętrznego depozytów detalicznych. W każdym razie preferencyjnego wskaźnika równego 3 % dla stabilnych depozytów detalicznych nie należy stosować przed datą 1 stycznia 2019 r.
(14)
Instytucje kredytowe powinny być w stanie określić inne depozyty detaliczne podlegające wyższym wskaźnikom wypływów. W ramach odpowiednich zasad opartych na wytycznych EUNB dotyczących depozytów detalicznych objętych różnymi wypływami należy określić kryteria w celu określenia takich depozytów detalicznych na podstawie ich szczególnych cech, tj. łącznej wartości depozytu, charakteru depozytu, wynagrodzenia, prawdopodobieństwa wycofania i kwestii, czy deponent jest rezydentem czy nierezydentem.
(15)
Nie należy przyjmować za pewnik, że w przypadku trudności z wywiązaniem się z zobowiązań płatniczych instytucje kredytowe będą zawsze otrzymywały wsparcie na utrzymanie płynności od innych instytucji należących do tej samej grupy lub do tego samego instytucjonalnego systemu ochrony. Jeżeli jednak nie przyznano żadnego odstępstwa od stosowania wskaźnika pokrycia wypływów netto na poziomie indywidualnym zgodnie z art. 8 lub 10 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w odniesieniu do przepływów płynności pomiędzy dwiema instytucjami kredytowymi należącymi do tej samej grupy lub do tego samego instytucjonalnego systemu ochrony zasadniczo należy stosować symetryczne wskaźniki wpływów i wypływów w celu uniknięcia utraty płynności na rynku wewnętrznym, pod warunkiem że zapewnione zostały wszystkie niezbędne gwarancje i wyłącznie jeżeli właściwe organy udzieliły wcześniejszej zgody. Takim preferencyjnym traktowaniem należy objąć wyłącznie przepływy transgraniczne na podstawie dodatkowych, obiektywnych kryteriów, w tym niskiego profilu ryzyka płynności dostawcy i odbiorcy.
(16)
Aby uniknąć sytuacji, w której instytucje kredytowe polegają wyłącznie na przewidywanych wpływach w celu osiągnięcia ich wskaźnika pokrycia wypływów netto, a także aby zapewnić minimalny poziom posiadanych aktywów płynnych, należy ograniczyć ilość wpływów, którymi można kompensować wypływy, do 75 % łącznych oczekiwanych wypływów. Biorąc pod uwagę istnienie specjalistycznych modeli biznesowych, należy jednak dopuścić określone całkowite lub częściowe wyłączenia z przedmiotowego ograniczenia, aby miała zastosowanie zasada proporcjonalności, oraz z zastrzeżeniem wcześniejszego zatwierdzenia przez właściwe organy. Powinny one uwzględniać wyłączenie przepływów wewnątrzgrupowych i przepływów w ramach międzyinstytucjonalnych systemów ochrony oraz instytucji kredytowych specjalizujących się w udzielaniu kredytów hipotecznych pass through lub w leasingu i faktoringu. Ponadto instytucjom kredytowym specjalizującym się w finansowaniu zakupu pojazdów silnikowych lub w udzielaniu kredytów konsumenckich należy umożliwić stosowanie ograniczenia na wyższym poziomie równym 90 %. Przedmiotowe wyłączenia powinny być dostępne zarówno na poziomie indywidualnym, jak i na poziomie skonsolidowanym, jednak wyłącznie w przypadku spełnienia określonych kryteriów.
(17)
Wskaźnik pokrycia wypływów netto powinien mieć zastosowanie wobec instytucji kredytowych zarówno na zasadzie indywidualnej, jak i na zasadzie skonsolidowanej, chyba że właściwe organy odstąpią od stosowania na poziomie indywidualnym zgodnie z art. 8 lub 10 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. W ramach konsolidacji jednostek zależnych w państwach trzecich należy odpowiednio uwzględnić wymogi pokrycia wypływów netto stosowanych w takich państwach. Odpowiednio w ramach zasad dotyczących konsolidacji w Unii aktywa płynne oraz wypływy lub wpływy płynności w jednostkach zależnych w państwach trzecich nie mogą być traktowanie w sposób korzystniejszy w porównaniu ze sposobem ich traktowania określonym w prawie krajowym danych państw trzecich.
(18)
Zgodnie z art. 508 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 najpóźniej do dnia 31 grudnia 2015 r. Komisja musi przedstawić współprawodawcom sprawozdanie dotyczące tego, czy i w jakim stopniu należy wobec firm inwestycyjnych stosować wymóg pokrycia wypływów netto określony w części szóstej. Do czasu rozpoczęcia stosowania przedmiotowego przepisu firmy inwestycyjne powinny nadal podlegać wymogowi pokrycia wypływów netto określonemu w prawie krajowym państw członkowskich. Firmy inwestycyjne powinny jednak podlegać wskaźnikowi pokrycia wypływów netto określonemu w niniejszym rozporządzeniu na poziomie skonsolidowanym, jeżeli firmy te należą do grupy bankowej.
(19)
Instytucje kredytowe są zobowiązane do zgłaszania swoim właściwym organom wymogu pokrycia wypływów netto, jak szczegółowo określono w niniejszym rozporządzeniu zgodnie z art. 415 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
(20)
W celu zapewnienia instytucjom kredytowym wystarczającego czasu na pełne spełnienie szczegółowego wymogu pokrycia wypływów netto wprowadzenie tego wymogu powinno przebiegać stopniowo według harmonogramu określonego w art. 460 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, począwszy od minimalnego poziomu równego 60 % od dnia 1 października 2015 r., aż do 100 % w dniu 1 stycznia 2018 r.,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
WSKAŹNIK POKRYCIA WYPŁYWÓW NETTO
Artykuł 1
Przedmiot
W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się przepisy służące szczegółowemu określeniu wymogu pokrycia wypływów netto przewidzianego w art. 412 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
Artykuł 2
Zakres i stosowanie
1. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do instytucji kredytowych nadzorowanych na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (4).
2. Instytucje kredytowe przestrzegają niniejszego rozporządzenia na zasadzie indywidualnej zgodnie z art. 6 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Właściwe organy mogą w pełni lub częściowo odstąpić od stosowania niniejszego rozporządzenia na zasadzie indywidualnej w odniesieniu do danej instytucji kredytowej zgodnie z art. 8 i 10 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, pod warunkiem że spełnione zostały warunki określone w przedmiotowych przepisach.
3. Jeżeli do grupy należy co najmniej jedna instytucja kredytowa, unijna instytucja dominująca, instytucja kontrolowana przez unijną dominującą finansową spółkę holdingową lub instytucja kontrolowana przez unijną dominującą finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej wypełnia obowiązki określone w niniejszym rozporządzeniu na zasadzie skonsolidowanej zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oraz stosuje wszystkie następujące przepisy:
a)
aktywa państwa trzeciego posiadane przez jednostkę zależną w państwie trzecim, które spełniają wymogi określone w tytule II, nie zostają uznane za aktywa płynne na poziomie skonsolidowanym, jeżeli nie kwalifikują się jako aktywa płynne na mocy prawa krajowego danego państwa trzeciego określającego wymóg pokrycia wypływów netto;
b)
wypływy płynności w jednostce zależnej w państwie trzecim, które na mocy prawa krajowego danego państwa trzeciego określającego wymóg pokrycia wypływów netto, podlegają wyższym odsetkom niż te określone w tytule III, podlegają konsolidacji zgodnie z wyższymi wskaźnikami określonymi w prawie krajowym danego państwa trzeciego;
c)
wpływy płynności w jednostce zależnej w państwie trzecim, które na mocy prawa krajowego danego państwa trzeciego określającego wymóg pokrycia wypływów netto podlegają niższym odsetkom niż te określone w tytule III, podlegają konsolidacji zgodnie z niższymi wskaźnikami określonymi w prawie krajowym danego państwa trzeciego;
d)
w odniesieniu do firm inwestycyjnych należących do danej grupy stosuje się art. 4 niniejszego rozporządzenia na zasadzie skonsolidowanej oraz art. 412 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w związku z definicją aktywów płynnych, wypływów i wpływów płynności zarówno na zasadzie indywidualnej, jak i na zasadzie skonsolidowanej. W przypadkach nieokreślonych w niniejszej literze firmy inwestycyjne nadal podlegają szczegółowemu wymogowi dotyczącemu wskaźnika pokrycia wypływów netto dla firm inwestycyjnych, określonemu w prawie krajowym państw członkowskich, do czasu określenia wymogu dotyczącego wskaźnika pokrycia wypływów netto zgodnie z art. 508 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
e)
na poziomie skonsolidowanym kwotę wpływów związanych z daną wyspecjalizowaną instytucją kredytową, o której mowa w art. 33 ust. 3 i 4, uznaje się jedynie do wartości wypływów związanych z tym samym przedsiębiorstwem.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1)
„aktywa poziomu 1” oznaczają aktywa charakteryzujące się wyjątkowo wysoką płynnością i jakością kredytową, o których mowa w art. 416 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
2)
„aktywa poziomu 2” oznaczają aktywa charakteryzujące się wysoką płynnością i jakością kredytową, o których mowa w art. 416 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Aktywa poziomu 2 dzieli się dalej na aktywa poziomu 2A i 2B zgodnie z tytułem II rozdział 2 niniejszego rozporządzenia;
3)
„zabezpieczenie przed utratą płynności” oznacza kwotę aktywów płynnych posiadanych przez daną instytucję kredytową zgodnie z tytułem II niniejszego rozporządzenia;
4)
„waluta sprawozdawcza” oznacza walutę, w której pozycje płynności, o których mowa w części szóstej tytuły II i III rozporządzenia (UE) nr 575/2013, muszą być zgłaszane właściwemu organowi zgodnie z art. 415 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia;
5)
„wymóg pokrycia aktywów” oznacza stosunek aktywów do pasywów określany do celów wsparcia jakości kredytowej w odniesieniu do obligacji zabezpieczonych na mocy prawa krajowego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego;
6)
„MŚP” oznacza przedsiębiorstwo będące mikroprzedsiębiorstwem lub małym lub średnim przedsiębiorstwem zdefiniowanym w zaleceniu Komisji 2003/361/WE (5);
7)
„wypływy płynności netto” oznaczają kwotę otrzymaną po odliczeniu wpływów płynności danej instytucji kredytowej od jej wypływów płynności zgodnie z tytułem III niniejszego rozporządzenia;
8)
„depozyty detaliczne” oznaczają zobowiązanie wobec osoby fizycznej lub MŚP, jeżeli dane MŚP kwalifikowałoby się do kategorii ekspozycji detalicznych w ramach metody standardowej lub metody IRB dotyczących ryzyka kredytowego, lub zobowiązanie wobec przedsiębiorstwa kwalifikującego się do traktowania określonego w art. 153 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, oraz gdy łączna wartość depozytów złożonych przez takie MŚP lub przedsiębiorstwo na poziomie grupy nie przekracza 1 mln EUR;
9)
„klient finansowy” oznacza klienta, którego głównym przedmiotem działalności jest co najmniej jedna z działalności wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2013/36/UE lub który jest jednym z poniższych podmiotów:
a)
instytucją kredytową;
b)
firmą inwestycyjną;
c)
instytucją finansową;
d)
jednostką specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji („SSPE”);
e)
przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania;
f)
zamkniętym programem inwestycyjnym;
g)
zakładem ubezpieczeń;
h)
zakładem reasekuracji;
i)
finansową spółką holdingową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej;
10)
„przedsiębiorstwo inwestowania indywidualnego” oznacza przedsiębiorstwo lub fundusz powierniczy, którego właścicielem lub właścicielem rzeczywistym, odpowiednio, jest osoba fizyczna lub grupa ściśle powiązanych osób fizycznych, przy czym wyłącznym celem ustanowienia takiego przedsiębiorstwa lub funduszu jest zarządzanie majątkiem właścicieli i w ich ramach nie prowadzi się żadnej innej działalności o charakterze handlowym, przemysłowym lub zawodowym. Cel przedsiębiorstwa inwestowania indywidualnego może obejmować inne działania pomocnicze, takie jak oddzielenie aktywów właścicieli od aktywów przedsiębiorstwa, ułatwienie przekazywania aktywów w rodzinie lub uniemożliwienie rozdziału aktywów po śmierci członka rodziny, pod warunkiem że działania te są powiązane z głównym celem polegającym na zarządzaniu majątkiem właścicieli;
11)
„warunki skrajne” oznaczają nagłe i poważne pogorszenie sytuacji instytucji kredytowej pod względem wypłacalności lub płynności wynikające ze zmian warunków rynkowych lub czynników idiosynkratycznych, na skutek których może występować istotne ryzyko, że dana instytucja kredytowa nie będzie w stanie pokryć swoich zobowiązań w momencie ich wymagalności w terminie kolejnych 30 dni kalendarzowych;
12)
„kredyty na depozyt zabezpieczający” oznaczają kredyty zabezpieczone, udzielane klientom w celu uzyskania lewarowanych pozycji portfela handlowego.
Artykuł 4
Wskaźnik pokrycia wypływów netto
1. Zgodnie z art. 412 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 szczegółowy wymóg pokrycia wypływów netto jest równy stosunkowi posiadanego przez instytucję kredytową zabezpieczenia przed utratą płynności do jej wypływów płynności netto przez okres występowania warunków skrajnych trwający 30 dni kalendarzowych; wymóg ten jest wyrażony procentowo. Instytucje kredytowe obliczają swój wskaźnik pokrycia wypływów netto według następującego wzoru:
2. Instytucje kredytowe utrzymują wskaźnik pokrycia wypływów netto przynajmniej na poziomie 100 %.
3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 instytucje kredytowe mogą spieniężyć swoje aktywa płynne w celu pokrycia swoich wypływów płynności netto w okresach występowania warunków skrajnych, nawet jeżeli w takich okresach tego rodzaju wykorzystanie aktywów płynnych może spowodować spadek wskaźnika pokrycia wypływów netto tych instytucji poniżej poziomu 100 %.
4. Jeżeli w dowolnym czasie wskaźnik pokrycia wypływów netto instytucji kredytowej spadł poniżej poziomu 100 % lub jeżeli można oczekiwać, że spadnie poniżej tego poziomu, zastosowanie ma wymóg określony w art. 414 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Do czasu przywrócenia wskaźnika pokrycia wypływów netto do poziomu, o którym mowa w ust. 2, instytucja kredytowa zgłasza właściwemu organowi wskaźnik pokrycia wypływów netto zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 680/2014 (6).
5. Instytucje kredytowe obliczają i monitorują swój wskaźnik pokrycia wypływów netto w walucie sprawozdawczej i w każdej z walut podlegających oddzielnemu zgłaszaniu zgodnie z art. 415 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, a w przypadku zobowiązań - w walucie sprawozdawczej. Instytucje kredytowe zgłaszają swojemu właściwemu organowi wskaźnik pokrycia wypływów netto zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 680/2014.
Artykuł 5
Scenariusze warunków skrajnych do celów wskaźnika pokrycia wypływów netto
Następujące scenariusze można uznać za wskaźniki okoliczności, w których można uznać, że dana instytucja kredytowa podlega warunkom skrajnym:
a)
wypływ znacznej części depozytów detalicznych instytucji;
b)
częściowa lub całkowita utrata zdolności do niezabezpieczonego finansowania na rynku międzybankowym, co obejmuje depozyty hurtowe i inne źródła finansowania warunkowego, takie jak uzyskane przyznane lub nieprzyznane instrumenty płynnościowe lub linie kredytowe;
c)
częściowa lub całkowita utrata zabezpieczonego finansowania krótkoterminowego;
d)
dodatkowe wypływy płynności wynikające z obniżenia ratingu kredytowego nawet o trzy stopnie;
e)
większa zmienność rynku mająca wpływ na wartość zabezpieczenia lub jego jakość, lub powodująca dodatkowe potrzeby w zakresie zabezpieczenia;
f)
nieplanowane wykorzystanie instrumentów wsparcia płynności i instrumentów kredytowych;
g)
potencjalne zobowiązanie do wykupu długu lub honorowania zobowiązań pozaumownych.
TYTUŁ II
ZABEZPIECZENIE PRZED UTRATĄ PŁYNNOŚCI
ROZDZIAŁ 1
Przepisy ogólne
Artykuł 6
Struktura zabezpieczenia przed utratą płynności
Aby aktywa płynne kwalifikowały się jako element zabezpieczenia przed utratą płynności danej instytucji kredytowej, muszą one spełniać każdy z poniższych wymogów:
a)
wymogi ogólne określone w art. 7;
b)
wymogi operacyjne określone w art. 8;
c)
kryteria kwalifikowalności odpowiednie dla ich klasyfikacji jako aktywów poziomu 1 lub poziomu 2 zgodnie z rozdziałem 2.
Artykuł 7
Wymogi ogólne dotyczące aktywów płynnych
1. Aby dane aktywa instytucji kredytowej kwalifikowały się jako aktywa płynne, muszą spełniać wymogi określone w ust. 2-6.
2. Aktywa stanowią własność, prawo, uprawnienie lub udział posiadane przez instytucję kredytową i są wolne od wszelkiego obciążenia. Do tych celów uznaje się, że składnik aktywów jest wolny od obciążeń, jeżeli dana instytucja kredytowa nie podlega żadnemu prawnemu, umownemu, regulacyjnemu ani innemu ograniczeniu uniemożliwiającemu jej upłynnienie, sprzedaż, przekazanie lub przydzielenie danego składnika aktywów lub ogólnie dysponowanie nim na aktywnych rynkach umów zwykłej sprzedaży lub w drodze zwykłych umów z udzielonym przyrzeczeniem odkupu w terminie kolejnych 30 dni kalendarzowych. Następujące aktywa uznaje się za wolne od obciążeń:
a)
aktywa uwzględnione w puli, dostępne do natychmiastowego wykorzystania jako zabezpieczenie w celu zdobycia dodatkowego finansowania w ramach linii kredytowych przeznaczonych na konkretny cel, lecz jeszcze niezasilonych, dostępnych dla tej instytucji kredytowej. Dotyczy to aktywów złożonych przez instytucję kredytową w instytucji centralnej w ramach sieci współpracy lub instytucjonalnego systemu ochrony. Instytucje kredytowe zakładają, że aktywa należące do puli są wolne od obciążeń w porządku wzrastającej płynności na podstawie klasyfikacji płynności określonej w rozdziale 2, począwszy od aktywów niekwalifikujących się do zabezpieczenia przed utratą płynności;
b)
aktywa, które instytucja kredytowa otrzymała jako zabezpieczenie do celów ograniczenia ryzyka kredytowego w ramach umów z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu lub transakcji finansowania papierów wartościowych i którymi dana instytucja kredytowa może dysponować.
3. Aktywa nie zostały wyemitowane przez samą instytucję kredytową, jej jednostkę dominującą, inną niż podmiot sektora publicznego, który nie jest instytucją kredytową, jej jednostkę zależną ani inną jednostkę zależną jej jednostki dominującej ani przez jednostkę specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji, z którą dana instytucja kredytowa jest ściśle powiązana.
4. Aktywa nie zostały wyemitowane przez żaden z poniższych podmiotów:
a)
inną instytucję kredytową, chyba że emitent jest podmiotem sektora publicznego, o którym mowa w art. 10 ust. 1 lit. c) i w art. 11 ust. 1 lit. a) i b); dany składnik aktywów stanowi obligację zabezpieczoną, o której mowa w art. 10 ust. 1 lit. f) i w art. 11 ust. 1 lit. c) i d), lub dany składnik aktywów należy do kategorii określonej w art. 10 ust. 1 lit. e).
b)
firmę inwestycyjną;
c)
zakład ubezpieczeń;
d)
zakład reasekuracji;
e)
finansową spółkę holdingową;
f)
finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej;
g)
żaden inny podmiot, który prowadzi co najmniej jedną z działalności wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2013/36/UE. Do celów niniejszego artykułu należy uznać, że do podmiotów, o których mowa w niniejszej literze, nie należą SSPE.
5. Określenie wartości aktywów jest możliwe na podstawie szeroko upowszechnionych i łatwo dostępnych cen rynkowych. W przypadku braku cen rynkowych musi być możliwe określenie wartości aktywów na podstawie łatwego do obliczenia wzoru, w którym wykorzystuje się publicznie dostępne dane i który nie jest w znacznym stopniu oparty na mocnych założeniach.
6. Aktywa są notowane na uznanej giełdzie lub są zbywalne na aktywnych rynkach umów zwykłej sprzedaży lub w drodze zwykłych transakcji z udzielonym przyrzeczeniem odkupu na powszechnie zatwierdzonych rynkach odkupu. Kryteria te należy ocenić oddzielnie dla każdego rynku. Składnik aktywów dopuszczony do obrotu w zorganizowanym systemie obrotu, który nie stanowi uznanej giełdy, w państwie członkowskim albo w państwie trzecim, uznaje się za składnik aktywów płynnych wyłącznie, jeżeli dany system obrotu stanowi aktywny i duży rynek umów zwykłej sprzedaży aktywów. Instytucja kredytowa uwzględnia następujące elementy jako minimalne kryteria do oceny kwestii, czy dany system obrotu stanowi aktywny i duży rynek do celów niniejszego ustępu:
a)
dane historyczne dotyczące szerokości i głębokości rynku udowodnionych małą różnicą pomiędzy ceną kupna a ceną sprzedaży, dużym wolumenem obrotu oraz dużą liczbą różnego rodzaju uczestników rynku;
b)
istnienie solidnej infrastruktury rynkowej.
7. Wymogi określone w ust. 5 i 6 nie mają zastosowania do:
a)
banknotów i monet, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. a);
b)
ekspozycji wobec banków centralnych, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. b) i d) oraz w art. 11 ust. 1 lit. b);
c)
przyznanych instrumentów wsparcia płynności o ograniczonym zastosowaniu, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. d);
d)
depozytów i innego finansowania w ramach sieci współpracy i instytucjonalnych systemów ochrony, o których mowa w art. 16.
Artykuł 8
Wymagania operacyjne
1. Instytucje kredytowe posiadają zasady i limity służące zapewnieniu, aby posiadane przez nie aktywa płynne stanowiące ich zabezpieczenie przed utratą płynności zawsze pozostawały odpowiednio zdywersyfikowane. Do tych celów instytucje kredytowe uwzględniają stopień dywersyfikacji pomiędzy różnymi kategoriami aktywów płynnych oraz w obrębie tej samej kategorii aktywów płynnych, o których mowa w niniejszym tytule rozdział 2, oraz wszystkie inne istotne czynniki dywersyfikacji, takie jak rodzaje emitentów, kontrahentów lub lokalizacja geograficzna takich emitentów i kontrahentów.
Właściwe organy mogą nakładać szczególne ograniczenia lub wymogi w odniesieniu do aktywów płynnych posiadanych przez instytucję kredytową w celu zapewnienia zgodności z wymogiem określonym w niniejszym ustępie. Żadne tego rodzaju ograniczenie ani żaden taki wymóg nie ma jednak zastosowania do:
a)
następujących kategorii aktywów poziomu 1:
(i)
banknotów i monet, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. a);
(ii)
ekspozycji wobec banków centralnych, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. b) i d);
(iii)
aktywów stanowiących należności od wielostronnych banków rozwoju i organizacji międzynarodowych albo gwarantowanych przez takie banki i organizacje, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. g);
b)
kategorii aktywów poziomu 1 stanowiących należności od rządu centralnego lub samorządu regionalnego, władz lokalnych lub podmiotów sektora publicznego, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. c) i d), albo gwarantowanych przez takie podmioty, pod warunkiem że dana instytucja kredytowa posiada dany składnik aktywów w celu pokrycia wypływów płynności netto w warunkach skrajnych poniesionych w walucie danego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, lub dany składnik aktywów został wyemitowany przez rząd centralny lub samorząd regionalny, władze lokalne lub podmioty sektora publicznego państwa członkowskiego pochodzenia danej instytucji kredytowej;
c)
przyznanych instrumentów wsparcia płynności o ograniczonym zastosowaniu, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. d).
2. Instytucje kredytowe mają łatwy dostęp do posiadanych przez siebie aktywów płynnych i są w stanie je spieniężyć w dowolnym momencie w okresie występowania warunków skrajnych wynoszącym 30 dni kalendarzowych na rynkach umów zwykłej sprzedaży lub w drodze zwykłych umów z udzielonym przyrzeczeniem odkupu na powszechnie zatwierdzonych rynkach odkupu. Aktywa płynne uznaje się za łatwo dostępne dla instytucji kredytowej, jeżeli nie istnieją żadne przeszkody prawne lub praktyczne w zakresie zdolności instytucji kredytowej do spieniężenia danego składnika aktywów w odpowiednim terminie.
Za aktywa łatwo dostępne dla instytucji kredytowej nie uznaje się aktywów wykorzystywanych do zapewnienia wsparcia jakości kredytowej w ramach strukturyzowanych transakcji lub do pokrycia kosztów operacyjnych instytucji kredytowych.
Aktywa posiadane w państwie trzecim, w którym obowiązują ograniczenia dotyczące możliwości ich swobodnego przenoszenia, uznaje się za łatwo dostępne jedynie w stopniu, w jakim dana instytucja kredytowa wykorzystuje takie aktywa do pokrycia wypływów płynności w danym państwie trzecim. Aktywa posiadane w walucie niewymiennej uznaje się za łatwo dostępne jedynie w stopniu, w jakim dana instytucja kredytowa wykorzystuje takie aktywa do pokrycia wypływów płynności w tej walucie.
3. Instytucje kredytowe zapewniają, aby ich aktywa płynne były kontrolowane przez szczególną funkcję zarządzania płynnością w danej instytucji kredytowej. Przestrzeganie przedmiotowego wymogu wykazuje się właściwemu organowi w jeden z następujących sposobów:
a)
przez umieszczenie aktywów płynnych w odrębnej puli bezpośrednio zarządzanej przez funkcję zarządzania płynnością wyłącznie w celu wykorzystywania ich jako źródło funduszy warunkowych, w tym w okresach występowania warunków skrajnych;
b)
przez wprowadzenie wewnętrznych systemów i kontroli tak, aby funkcja zarządzania płynnością posiadała faktyczną kontrolę operacyjną w celu spieniężenia posiadanych aktywów płynnych w dowolnym momencie w okresie występowania warunków skrajnych wynoszącym 30 dni kalendarzowych oraz w celu uzyskania dostępu do funduszy warunkowych w sposób niebędący bezpośrednio sprzeczny z jakąkolwiek strategią biznesową lub strategią zarządzania ryzykiem. W szczególności dany składnik aktywów nie może zostać włączony do zabezpieczenia przed utratą płynności, jeżeli jego sprzedaż bez zastąpienia w całym okresie występowania warunków skrajnych wynoszącym 30 dni kalendarzowych spowodowałaby utratę ochrony, która skutkowałaby utworzeniem otwartej pozycji ryzyka wykraczającej poza wewnętrzne limity danej instytucji kredytowej;
c)
przez łączne zastosowanie wariantów a) i b), pod warunkiem że właściwy organ uznał takie łączne zastosowanie za dopuszczalne.
4. Instytucje kredytowe regularnie, i co najmniej raz w roku, spieniężają wystarczająco reprezentatywną próbę posiadanych przez nie aktywów płynnych na rynkach umów zwykłej sprzedaży lub w drodze zwykłych umów z udzielonym przyrzeczeniem odkupu na powszechnie zatwierdzonym rynku odkupu. Instytucje kredytowe opracowują strategie dotyczące rozdysponowania prób aktywów płynnych, które są odpowiednie do:
a)
badania dostępu do rynku w przypadku tych aktywów i badania ich przydatności;
b)
badania skuteczności procedur instytucji kredytowej służących do terminowego spieniężenia aktywów;
c)
ograniczania do minimum ryzyka wywołania negatywnej reakcji rynku na skutek spieniężenia przez daną instytucję kredytową posiadanych przez nią aktywów w okresach występowania warunków skrajnych.
Wymóg określony w akapicie pierwszym nie ma zastosowania do aktywów poziomu 1, o których mowa w art. 10, innych niż obligacje zabezpieczone charakteryzujące się wyjątkowo wysoką jakością, do przyznanych instrumentów wsparcia płynności o ograniczonym zastosowaniu, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. d), ani do depozytów i innego finansowania w ramach sieci współpracy i instytucjonalnych systemów ochrony, o których mowa w art. 16.
5. Wymóg określony w ust. 2 nie uniemożliwia instytucjom kredytowym zabezpieczenie się przed ryzykiem rynkowym związanym z ich aktywami płynnymi, pod warunkiem że spełnione zostaną następujące warunki:
a)
dana instytucja kredytowa wprowadza odpowiednie ustalenia wewnętrzne zgodnie z ust. 2 i 3 w celu zapewnienia, aby aktywa te nadal były łatwo dostępne i podlegały kontroli funkcji zarządzania płynnością;
b)
wypływy i wpływy płynności netto, do których doszłoby w przypadku wczesnej likwidacji zabezpieczenia, zostają uwzględnione w wycenie odpowiedniego składnika aktywów zgodnie z art. 9.
6. Instytucje kredytowe zapewniają, aby waluta, w jakiej denominowane są ich aktywa płynne, była zgodna z rozkładem wypływów płynności netto z podziałem na waluty. W stosownych przypadkach właściwe organy mogą jednak zobowiązać instytucje kredytowe do ograniczenia niedopasowania walutowego, ustanawiając limity dotyczące części wypływów płynności netto w danej walucie, które w okresie występowania warunków skrajnych mogą zostać pokryte przez aktywa płynne niedenominowane w tej walucie. Ograniczenie to można stosować wyłącznie w odniesieniu do waluty sprawozdawczej lub waluty, która może podlegać oddzielnemu zgłaszaniu zgodnie z art. 415 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Określając poziom jakiegokolwiek ograniczenia dotyczącego niedopasowania walutowego, które można stosować zgodnie z niniejszym ustępem, właściwe organy uwzględniają przynajmniej następujące kwestie:
a)
kwestię, czy instytucja kredytowa ma zdolność do wykonania któregokolwiek z poniższych działań:
(i)
wykorzystania aktywów płynnych do wygenerowania płynności w danej walucie i jurysdykcji, w której dochodzi do wypływów płynności netto;
(ii)
dokonania swapu walutowego i pozyskania środków na rynkach waluty obcej w warunkach skrajnych zgodnie z okresem występowania warunków skrajnych wynoszącym 30 dni kalendarzowych, ustanowionym w art. 4;
(iii)
dokonania transferu nadwyżki płynności między walutami, jurysdykcjami i podmiotami prawnymi w grupie w warunkach skrajnych zgodnie z okresem występowania warunków skrajnych wynoszącym 30 dni kalendarzowych, ustanowionym w art. 4;
b)
wpływ nagłych, niekorzystnych zmian kursów wymiany na istniejące niedopasowane pozycje i na skuteczność istniejących zabezpieczeń walutowych.
Uznaje się, że każde ograniczenie dotyczące niedopasowania walutowego nałożone zgodnie z niniejszym ustępem stanowi szczególny wymóg w zakresie płynności, o którym mowa w art. 105 dyrektywy 2013/36/UE.
Artykuł 9
Wycena aktywów płynnych
Do celów obliczenia swojego wskaźnika pokrycia wypływów netto instytucja kredytowa stosuje wartość rynkową swoich aktywów płynnych. Wartość rynkowa aktywów płynnych zostaje pomniejszona zgodnie z redukcjami wartości określonymi w rozdziale 2 i, w stosownych przypadkach, z art. 8 ust. 5 lit. b).
ROZDZIAŁ 2
Aktywa płynne
Artykuł 10
Aktywa poziomu 1
1. Do aktywów poziomu 1 należą wyłącznie aktywa kwalifikujące się co najmniej do jednej z następujących kategorii i spełniające w każdym przypadku kryteria kwalifikowalności określone poniżej:
a)
monety i banknoty;
b)
następujące ekspozycje wobec banków centralnych:
(i)
aktywa stanowiące należności od Europejskiego Banku Centralnego (EBC) lub banku centralnego państwa członkowskiego albo gwarantowane przez takie banki;
(ii)
aktywa stanowiące należności od banków centralnych państw trzecich albo gwarantowane przez takie banki, pod warunkiem że ekspozycje wobec banku centralnego lub rządu centralnego danego państwa trzeciego posiadają ocenę kredytową sporządzoną przez wyznaczoną zewnętrzną instytucję oceny wiarygodności kredytowej (ECAI) odpowiadającą stopniowi jakości kredytowej równemu co najmniej 1 zgodnie z art. 114 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
(iii)
rezerwy posiadane przez instytucję kredytową w banku centralnym, o którym mowa w ppkt (i) i (ii), pod warunkiem że dana instytucja kredytowa posiada zezwolenie na wycofanie takich rezerw w dowolnym czasie w okresach występowania warunków skrajnych, a warunki takiego wycofania zostały określone w umowie między odpowiednim właściwym organem a EBC lub bankiem centralnym;
c)
aktywa stanowiące należności od następujących rządów centralnych lub samorządów regionalnych, władz lokalnych lub podmiotów sektora publicznego albo gwarantowanych przez takie podmioty:
(i)
rząd centralny państwa członkowskiego;
(ii)
rząd centralny państwa trzeciego, pod warunkiem że została mu przypisana ocena kredytowa sporządzona przez wyznaczoną ECAI, odpowiadającą stopniowi jakości kredytowej równemu co najmniej 1 zgodnie z art. 114 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
(iii)
samorządy regionalne lub władze lokalne w państwie członkowskim, pod warunkiem że aktywa te traktuje się jak ekspozycje wobec rządu centralnego danego państwa członkowskiego zgodnie z art. 115 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
(iv)
samorządy regionalne lub władze lokalne w państwie trzecim z rodzaju, o którym mowa w ppkt (ii), pod warunkiem że aktywa te traktuje się jak ekspozycje wobec rządu centralnego danego państwa trzeciego zgodnie z art. 115 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
(v)
podmioty sektora publicznego, pod warunkiem że aktywa te traktuje się jak ekspozycje wobec rządu centralnego danego państwa członkowskiego lub wobec jednego z samorządów regionalnych lub władz lokalnych, o których mowa w ppkt (iii), zgodnie z art. 116 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
d)
aktywa stanowiące należności od rządu centralnego lub banku centralnego państwa trzeciego, któremu nie został przypisany stopień jakości kredytowej równy 1 w ramach oceny kredytowej sporządzonej przez wyznaczoną ECAI zgodnie z art. 114 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, albo gwarantowane przez taki rząd lub bank, pod warunkiem że w tym przypadku instytucja kredytowa może uznać składnik aktywów za składnik aktywów poziomu 1 wyłącznie w celu pokrycia wypływów płynności netto w warunkach skrajnych poniesionych w tej samej walucie, w której denominowany jest dany składnik aktywów.
Jeżeli dany składnik aktywów nie jest denominowany w walucie krajowej danego państwa trzeciego, instytucja kredytowa może uznać dany składnik aktywów jako składnik aktywów poziomu 1 do kwoty wypływów płynności netto w warunkach skrajnych instytucji denominowanych w danej walucie obcej, odpowiadającej operacjom instytucji w jurysdykcji, w której ponoszone jest ryzyko płynności;
e)
aktywa emitowane przez instytucje kredytowe, które spełniają przynajmniej jeden z następujących dwóch wymogów:
(i)
emitentem jest instytucja kredytowa zarejestrowana lub utworzona przez rząd centralny państwa członkowskiego lub samorząd regionalny lub władze lokalne w państwie członkowskim, a rząd lub władze lokalne są prawnie zobowiązane do ochrony gospodarczych podstaw danej instytucji kredytowej i utrzymywania jej rentowności finansowej przez cały okres jej funkcjonowania, a w stosownych przypadkach każdą ekspozycję wobec takiego samorządu regionalnego lub takich władz lokalnych traktuje się jak ekspozycję wobec rządu centralnego danego państwa członkowskiego zgodnie z art. 115 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
(ii)
instytucja kredytowa jest wierzycielem uprzywilejowanym, co oznacza - do celów niniejszego artykułu - instytucję kredytową, której celem jest osiąganie celów dotyczących porządku publicznego wyznaczanych przez Unię lub rząd centralny, samorząd regionalny lub władze lokalne w państwie członkowskim w głównej mierze poprzez udzielanie kredytów preferencyjnych w sposób niekonkurencyjny i nienastawiony na zysk, pod warunkiem że co najmniej 90 % kredytów udzielonych przez daną instytucję jest pośrednio lub bezpośrednio gwarantowanych przez dany rząd centralny lub samorząd regionalny, lub dane władze lokalne, a w stosownych przypadkach każdą ekspozycję wobec takiego samorządu regionalnego lub takich władz lokalnych traktuje się jak ekspozycję wobec rządu centralnego danego państwa członkowskiego zgodnie z art. 115 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
f)
ekspozycje w postaci obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wyjątkowo wysoką jakością, które muszą spełniać wszystkie następujące wymogi:
(i)
stanowią one obligacje, o których mowa w art. 52 ust. 4 dyrektywy 2009/65/WE, lub spełniają wymogi kwalifikowalności do takiego sposobu traktowania określone w art. 129 ust. 4 lub 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
(ii)
ekspozycje wobec instytucji zawarte w zbiorze aktywów stanowiących zabezpieczenie spełniają warunki określone w art. 129 ust. 1 lit. c) oraz w art. 129 ust. 1 akapit ostatni rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
(iii)
instytucja kredytowa inwestująca w obligacje zabezpieczone i emitent spełniają wymóg dotyczący przejrzystości, o którym mowa w art. 129 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
(iv)
wielkość ich emisji wynosi co najmniej 500 mln EUR (lub równowartość tej kwoty w walucie krajowej);
(v)
obligacje zabezpieczone posiadają ocenę kredytową sporządzoną przez wyznaczoną ECAI, w ramach której przypisuje się stopień jakości kredytowej równy co najmniej 1 zgodnie z art. 129 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, równoważny stopień jakości kredytowej w przypadku krótkoterminowej oceny kredytowej, lub w przypadku braku oceny kredytowej takim obligacjom przypisuje się wagę ryzyka równą 10 % zgodnie z art. 129 ust. 5 przedmiotowego rozporządzenia;
(vi)
zbiór aktywów stanowiących zabezpieczenie zawsze spełnia wymóg pokrycia aktywów wynoszący co najmniej 2 % ponad kwotę wymaganą do pokrycia należności związanych z obligacjami zabezpieczonymi;
g)
aktywa stanowiące należności od wielostronnych banków rozwoju i organizacji międzynarodowych albo gwarantowane przez takie banki i organizacje, o których mowa odpowiednio w art. 117 ust. 2 i art. 118 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
2. Wartość rynkowa obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wyjątkowo wysoką jakością, o których mowa w ust. 1 lit. f), podlega redukcji wartości równej co najmniej 7 %. Z wyjątkiem przypadków określonych w art. 15 ust. 2 lit. a) i b) w odniesieniu do udziałów i jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania żadna redukcja wartości nie jest wymagana w odniesieniu do wartości pozostałych aktywów poziomu 1.
Artykuł 11
Aktywa poziomu 2A
1. Do aktywów poziomu 2A należą wyłącznie aktywa kwalifikujące się co najmniej do jednej z następujących kategorii i spełniające w każdym przypadku kryteria kwalifikowalności określone poniżej:
a)
aktywa stanowiące należności od samorządów regionalnych, władz lokalnych lub podmiotów sektora publicznego w państwie członkowskim albo gwarantowane przez takie jednostki, jeżeli ekspozycjom wobec nich przypisuje się wagę ryzyka równą 20 % odpowiednio zgodnie z art. 115 ust. 1 i 5 oraz art. 116 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
b)
aktywa stanowiące należności od rządu centralnego lub banku centralnego państwa trzeciego lub od samorządu regionalnego, władz lokalnych lub podmiotu sektora publicznego w państwie trzecim, pod warunkiem że przypisuje się im wagę ryzyka równą 20 % odpowiednio zgodnie z art. 114 ust. 2, art. 115 lub 116 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
c)
ekspozycje w postaci obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wysoką jakością, które muszą spełniać wszystkie następujące wymogi:
(i)
stanowią one obligacje, o których mowa w art. 52 ust. 4 dyrektywy 2009/65/WE, lub spełniają wymogi kwalifikowalności do takiego sposobu traktowania określone w art. 129 ust. 4 lub 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
(ii)
ekspozycje wobec instytucji zawarte w zbiorze aktywów stanowiących zabezpieczenie spełniają warunki określone w art. 129 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
(iii)
instytucja kredytowa inwestująca w obligacje zabezpieczone i emitent spełniają wymóg dotyczący przejrzystości określony w art. 129 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
(iv)
wielkość ich emisji wynosi co najmniej 250 mln EUR (lub równowartość tej kwoty w walucie krajowej);
(v)
obligacje zabezpieczone posiadają ocenę kredytową sporządzoną przez wyznaczoną ECAI, w ramach której przypisuje się stopień jakości kredytowej równy co najmniej 2 zgodnie z art. 129 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, równoważny stopień jakości kredytowej w przypadku krótkoterminowej oceny kredytowej, lub w przypadku braku oceny kredytowej takim obligacjom przypisuje się wagę ryzyka równą 20 % zgodnie z art. 129 ust. 5 przedmiotowego rozporządzenia;
(vi)
zbiór aktywów stanowiących zabezpieczenie zawsze spełnia wymóg pokrycia aktywów wynoszący co najmniej 7 % ponad kwotę wymaganą do pokrycia należności związanych z obligacjami zabezpieczonymi. Jeżeli jednak obligacje zabezpieczone, którym w ramach oceny kredytowej został przypisany stopień jakości kredytowej równy 1, nie osiągają minimalnej wielkości emisji dla obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wyjątkowo wysoką jakością zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. f) ppkt (iv), natomiast spełniają wymogi określone w ppkt (i), (ii), (iii) i (iv) dotyczące obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wysoką jakością, takie obligacje zabezpieczone podlegają minimalnemu wymogowi pokrycia aktywów wynoszącemu 2 %;
d)
ekspozycje w postaci obligacji zabezpieczonych emitowanych przez instytucje kredytowe w państwach trzecich, które muszą spełniać wszystkie następujące wymogi:
(i)
stanowią one obligacje zabezpieczone zgodnie z prawem krajowym danego państwa trzeciego, w którym muszą one być określone jako dłużne papiery wartościowe emitowane przez instytucje kredytowe lub przez jednostkę zależną, w której całościowy udział posiada instytucja kredytowa, która gwarantuje emisję, oraz muszą one być zabezpieczone zbiorem aktywów stanowiących zabezpieczenie, w odniesieniu do których obligatariusze mają bezpośrednie prawo regresu w zakresie zwrotu kwoty głównej i odsetek na zasadzie pierwszeństwa w przypadku niewykonania zobowiązania przez emitenta;
(ii)
zgodnie z prawem krajowym państwa trzeciego emitent i obligacje zabezpieczone podlegają szczególnemu nadzorowi publicznemu, który służy ochronie obligatariuszy, a ustalenia nadzorcze i regulacyjne stosowane w państwie trzecim muszą być co najmniej równoważne ustaleniom stosowanym w Unii;
(iii)
obligacje zabezpieczone są zabezpieczone zbiorem aktywów co najmniej jednego z rodzajów określonych w art. 129 ust. 1 lit. b), art. 129 ust. 1 lit. d) ppkt (i), art. 129 ust. 1 lit. f) ppkt (i) lub art. 129 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Jeżeli do zbioru należą kredyty zabezpieczone nieruchomością, muszą zostać spełnione wymogi określone w art. 208 i art. 229 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
(iv)
ekspozycje wobec instytucji zawarte w zbiorze aktywów stanowiących zabezpieczenie spełniają warunki określone w art. 129 ust. 1 lit. c) i art. 129 ust. 1 akapit ostatni rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
(v)
instytucja kredytowa inwestująca w obligacje zabezpieczone i emitent spełniają wymóg dotyczący przejrzystości określony w art. 129 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
(vi)
obligacje zabezpieczone posiadają ocenę kredytową sporządzoną przez wyznaczoną ECAI, w ramach której przypisuje się stopień jakości kredytowej równy co najmniej 1 zgodnie z art. 129 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, równoważny stopień jakości kredytowej w przypadku krótkoterminowej oceny kredytowej, lub w przypadku braku oceny kredytowej takim obligacjom przypisuje się wagę ryzyka równą 10 % zgodnie z art. 129 ust. 5 przedmiotowego rozporządzenia; oraz
(vii)
zbiór aktywów stanowiących zabezpieczenie zawsze spełnia wymóg pokrycia aktywów wynoszący co najmniej 7 % ponad kwotę wymaganą do pokrycia należności związanych z obligacjami zabezpieczonymi. Jeżeli jednak wielkość emisji obligacji zabezpieczonych wynosi 500 mln EUR (lub równowartość tej kwoty w walucie krajowej) lub więcej, takie obligacje zabezpieczone podlegają minimalnemu wymogowi pokrycia aktywów wynoszącemu 2 %;
e)
papiery dłużne przedsiębiorstw, które spełniające wszystkie następujące wymogi:
(i)
posiadają one ocenę kredytową sporządzoną przez wyznaczoną ECAI, w ramach której przypisuje się stopień jakości kredytowej równy co najmniej 1 zgodnie z art. 122 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub równoważny stopień jakości kredytowej w przypadku krótkoterminowej oceny kredytowej;
(ii)
wielkość emisji papierów wartościowych wynosi co najmniej 250 mln EUR (lub równowartość tej kwoty w walucie krajowej);
(iii)
maksymalny okres do terminu zapadalności papierów wartościowych na dzień emisji wynosi 10 lat;
2. Wartość rynkowa wszystkich aktywów poziomu 2A podlega redukcji wartości równej 15 %.
Artykuł 12
Aktywa poziomu 2B
1. Do aktywów poziomu 2B należą wyłącznie aktywa kwalifikujące się co najmniej do jednej z następujących kategorii i spełniające w każdym przypadku kryteria kwalifikowalności określone poniżej:
a)
ekspozycje w postaci papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami spełniające wymogi określone w art. 13;
b)
papiery dłużne przedsiębiorstw, które spełniają wszystkie następujące wymogi:
(i)
wyznaczona ECAI wystawiła im ocenę kredytową, w ramach której przypisuje się stopień jakości kredytowej równy co najmniej 3 zgodnie z art. 122 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub równoważny stopień jakości kredytowej w przypadku krótkoterminowej oceny kredytowej;
(ii)
wielkość emisji papierów wartościowych wynosi co najmniej 250 mln EUR (lub równowartość tej kwoty w walucie krajowej);
(iii)
maksymalny okres do terminu zapadalności papierów wartościowych na dzień emisji wynosi 10 lat;
c)
akcje, pod warunkiem że spełniają wszystkie następujące wymogi:
(i)
wchodzą one w skład głównego indeksu giełdowego w państwie członkowskim lub w państwie trzecim, określanego jako taki do celów niniejszej litery przez właściwy organ państwa członkowskiego lub odpowiedni organ publiczny w państwie trzecim. W przypadku braku jakiejkolwiek decyzji ze strony właściwego organu lub organu publicznego w odniesieniu do głównych indeksów giełdowych, instytucje kredytowe uznają tego rodzaju indeks giełdowy za złożony z wiodących przedsiębiorstw w danej jurysdykcji;
(ii)
są denominowane w walucie państwa członkowskiego pochodzenia, w którym siedzibę ma instytucja kredytowa, lub jeżeli denominowane są w innej walucie, zaliczane są do akcji poziomu 2B, wyłącznie do kwoty niezbędnej do pokrycia wypływów płynności netto w warunkach skrajnych w danej walucie lub w danej jurysdykcji, w której podejmowane jest ryzyko płynności; oraz
(iii)
dostępny jest potwierdzony zapis świadczący, że są wiarygodnym źródłem płynności przez cały czas, w tym w okresach występowania warunków skrajnych. Niniejszy wymóg uznaje się za spełniony, jeżeli poziom spadku kursu akcji lub wzrost redukcji jej wartości w ciągu 30-dniowego okresu występowania na rynku warunków skrajnych nie przekroczył odpowiednio 40 % lub 40 punktów procentowych; oraz
d)
przyznane instrumenty wsparcia płynności o ograniczonym zastosowaniu, które może zapewnić EBC, bank centralny państwa członkowskiego lub bank centralny państwa trzeciego, pod warunkiem spełnienia wymogów określonych w art. 14;
e)
ekspozycje w postaci wysokiej jakości obligacji zabezpieczonych, które spełniają wszystkie następujące wymogi:
(i)
stanowią obligacje, o których mowa w art. 52 ust. 4 dyrektywy 2009/65/WE, lub spełniają wymogi kwalifikowalności do traktowania określonego w art. 129 ust. 4 lub 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
(ii)
instytucja kredytowa inwestująca w obligacje zabezpieczone spełnia wymóg dotyczący przejrzystości ustanowiony w art. 129 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
(iii)
emitent obligacji zabezpieczonych udostępnia inwestorom informacje, o których mowa w art. 129 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, co najmniej raz na kwartał;
(iv)
wielkość ich emisji wynosi co najmniej 250 mln EUR (lub równowartość tej kwoty w walucie krajowej);
(v)
zabezpieczeniem tych obligacji zabezpieczonych są wyłącznie aktywa, o których mowa w art. 129 ust. 1 lit. a), art. 129 ust. 1 lit. d) ppkt (i) oraz art. 129 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
(vi)
pula aktywów bazowych składa się wyłącznie z ekspozycji, które kwalifikują się do wagi ryzyka równej 35 % lub niższej zgodnie z art. 125 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do ryzyka kredytowego;
(vii)
zbiór aktywów stanowiących zabezpieczenie spełnia w każdym czasie wymóg pokrycia aktywów co najmniej 10 % ponad kwotę niezbędną do zaspokojenia roszczeń wynikających z obligacji zabezpieczonych;
(viii)
instytucja kredytowa będąca emitentem ma obowiązek podawać co miesiąc do publicznej wiadomości informacje, że zbiór aktywów stanowiących zabezpieczenie spełnia wymóg pokrycia aktywów na poziomie 10 %;
f)
w przypadku instytucji kredytowych, które zgodnie z ich aktem założycielskim nie mogą, ze względów religijnych, posiadać aktywów oprocentowanych, aktywów nieoprocentowanych stanowiących należności od banków centralnych lub rządu centralnego lub banku centralnego państwa trzeciego lub samorządu regionalnego, władz lokalnych lub podmiotu sektora publicznego w państwie trzecim lub gwarantowanych przez te instytucje, pod warunkiem że aktywa te posiadają ocenę kredytową sporządzoną przez wyznaczoną ECAI o stopniu jakości kredytowej równym co najmniej 5 zgodnie z art. 114 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub o równoważnym stopniu jakości kredytowej w przypadku krótkoterminowej oceny kredytowej.
2. Wartość rynkowa wszystkich aktywów poziomu 2B podlega następującej minimalnej redukcji wartości:
a)
mającej zastosowanie redukcji wartości określonej w art. 13 ust. 14 w odniesieniu do sekurytyzacji poziomu 2B;
b)
redukcji wartości o 50 % w odniesieniu do papierów dłużnych przedsiębiorstw, o których mowa w ust. 1 lit. b);
c)
redukcji wartości o 50 % w odniesieniu do akcji, o których mowa w ust. 1 lit. c);
d)
redukcji wartości o 30 % w odniesieniu do programów lub emisji obligacji zabezpieczonych, o których mowa w ust. 1 lit. e);
e)
redukcji wartości o 50 % w odniesieniu do aktywów nieoprocentowanych, o których mowa w ust. 1 lit. f).
3. W przypadku instytucji kredytowych, które zgodnie z ich aktem założycielskimi nie mogą, ze względów religijnych, posiadać aktywów oprocentowanych, właściwy organ może zezwolić na odstępstwo od ust. 1 lit. b) ppkt (ii) i (iii) niniejszego artykułu, pod warunkiem że istnieją dowody na niewystarczającą dostępność aktywów nieoprocentowanych spełniających te wymagania, a aktywa nieoprocentowane wykazują odpowiednią płynność na rynkach prywatnych.
Przy ustalaniu, czy aktywa nieoprocentowane wykazują odpowiednią płynność do celów akapitu pierwszego, właściwy organ uwzględnia następujące czynniki:
a)
dostępne dane w odniesieniu do ich płynności na rynku, w tym wolumeny obrotu, zaobserwowane różnice pomiędzy ceną kupna a ceną sprzedaży, zmienność cen i wpływ cen;
b)
inne czynniki istotne dla ich płynności, w tym dane historyczne dotyczące szerokości i głębokości rynku tych aktywów nieoprocentowanych, liczbę i różnorodność uczestników rynku i istnienie solidnej infrastruktury rynkowej.
Artykuł 13
Sekurytyzacje poziomu 2B
1. Ekspozycje w postaci papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. a), kwalifikują się jako sekurytyzacje poziomu 2B, jeżeli spełniają kryteria określone w ust. 2-14.
2. Pozycja sekurytyzacyjna i ekspozycje bazowe pozycji spełniają wszystkie następujące wymogi:
a)
pozycji przypisano ocenę kredytową sporządzoną przez wyznaczoną ECAI o stopniu jakości kredytowej wynoszącym co najmniej 1 zgodnie z art. 251 lub 261 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub o równoważnym stopniu jakości kredytowej w przypadku krótkoterminowej oceny kredytowej;
b)
pozycja znajduje się w transzy lub transzach sekurytyzacji o najwyższym stopniu uprzywilejowania i posiada najwyższy poziom uprzywilejowania przez cały czas trwania transakcji. Do wymienionych celów uznaje się, że transza posiada najwyższy poziom uprzywilejowania, gdy po doręczeniu oświadczenia o wymagalności i, w stosownych przypadkach, oświadczenia o przyspieszeniu wymagalności, transza nie jest podporządkowana innym transzom w tej samej transakcji sekurytyzacyjnej lub systemie sekurytyzacyjnym, jeżeli chodzi o otrzymanie spłaty odsetek i kwoty głównej, bez uwzględniania kwot należnych z tytułu stóp procentowych lub pochodnych instrumentów walutowych, opłat lub innych podobnych płatności zgodnie z art. 261 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
c)
ekspozycje bazowe zostały nabyte przez SSPE w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 66 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 z zapewnieniem możliwości wyegzekwowania wobec jakiekolwiek osoby trzeciej i są niedostępne dla sprzedawcy (jednostki inicjującej, sponsorującej lub pierwotnego kredytodawcy) i jego wierzycieli, również w przypadku niewypłacalności sprzedawcy;
d)
przeniesienie ekspozycji bazowych do SSPE nie może podlegać żadnym rygorystycznym przepisom dotyczącym zwrotu aktywów w jurysdykcji, w której sprzedawca (jednostka inicjująca, sponsorująca lub pierwotny kredytodawca) jest zarejestrowany. Obejmuje to m.in. przepisy, na mocy których likwidator sprzedawcy (jednostki inicjującej, sponsorującej lub pierwotnego kredytodawcy) może unieważnić sprzedaż ekspozycji bazowych wyłącznie na podstawie tego, że została dokonana w pewnym okresie przed ogłoszeniem niewypłacalności sprzedawcy, lub przepisy, na mocy których SSPE może zapobiec takiemu unieważnieniu wyłącznie, jeżeli będzie w stanie udowodnić, że nie była świadoma niewypłacalności sprzedawcy w momencie sprzedaży;
e)
zarządzanie ekspozycjami bazowymi regulowane jest umową w sprawie obsługi zadłużenia, które zawiera postanowienia dotyczące ciągłości obsługi zadłużenia zapewniające co najmniej, aby niewykonanie zobowiązania lub niewypłacalność jednostki obsługującej nie spowodowały przerwania obsługi zadłużenia;
f)
dokumentacja regulująca sekurytyzację zawiera postanowienia dotyczące ciągłości, które zapewniają co najmniej zastąpienie, w stosownych przypadkach, kontrahentów instrumentów pochodnych i dostawców płynności w przypadku niewykonania przez nich zobowiązania lub ogłoszenia niewypłacalności;
g)
pozycję sekurytyzacyjną zabezpiecza pula jednorodnych ekspozycji bazowych, z których wszystkie należą wyłącznie do jednej z następujących podkategorii, lub pula jednorodnych ekspozycji bazowych, które łączą kredyty na nieruchomości mieszkalne, o których mowa w ppkt (i) i (ii):
(i)
kredyty na nieruchomości mieszkalne zabezpieczone hipoteką pierwszego stopnia udzielone osobom fizycznym na zakup mieszkania na potrzeby stałego miejsca pobytu, pod warunkiem spełnienia jednego z dwóch następujących warunków:
-
kredyty zawarte w puli spełniają średnio wymóg w zakresie pokrycia należności zabezpieczeniem określony w art. 129 ust. 1 lit. d) ppkt (i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013,
-
prawo krajowe państwa członkowskiego, w którym kredyty zostały udzielone, przewiduje ograniczenie współczynnika kredytu do dochodu w odniesieniu do kwoty, jaką dłużnik może pożyczyć w formie kredytu na nieruchomość mieszkalną, a dane państwo członkowskie powiadomiło Komisję i EUNB o istnieniu takiego przepisu. Ograniczenie współczynnika kredytu do dochodu oblicza się na podstawie rocznego dochodu brutto dłużnika, uwzględniając obowiązki podatkowe i inne zobowiązania dłużnika oraz ryzyko zmiany stóp procentowych w całym okresie spłaty kredytu. W odniesieniu do każdego kredytu na nieruchomość mieszkalną w puli odsetek dochodu brutto dłużnika, który można przeznaczyć na obsługę kredytu, w tym spłatę odsetek i kwoty głównej oraz uiszczenie opłat, nie przekracza 45 %;
(ii)
w pełni gwarantowane kredyty na nieruchomości mieszkalne, o których mowa w art. 129 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, pod warunkiem że kredyty spełniają wymóg w zakresie zabezpieczenia określony w tym ustępie i średni wymóg w zakresie pokrycia należności zabezpieczeniem określony w art. 129 ust. 1 lit. d) ppkt (i) rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
(iii)
kredyty komercyjne, leasing i instrumenty kredytowe na rzecz przedsiębiorstw posiadających siedzibę w państwie członkowskim, służące do finansowania wydatków kapitałowych lub działalności gospodarczej innej niż nabycie lub rozwój nieruchomości komercyjnych, pod warunkiem że co najmniej 80 % kredytobiorców w danej puli zalicza się pod względem salda portfela do małych i średnich przedsiębiorstw w momencie emisji sekurytyzacji, a żaden z kredytobiorców nie jest instytucją określoną w art. 4 ust. 1 pkt 3) rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
(iv)
kredyty na zakup samochodów i leasing dla kredytobiorców lub leasingobiorców posiadających siedzibę lub miejsce zamieszkania w państwie członkowskim. Do tych celów obejmują one kredyty i leasing służące sfinansowaniu pojazdów silnikowych lub przyczep określonych w art. 3 pkt 11 i 12 dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, ciągników rolniczych lub leśnych, o których mowa w dyrektywie 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, motocykli i motocykli trzykołowych określonych w art. 1 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy 2002/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady lub pojazdów szynowych, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2007/46/WE. Tego rodzaju kredyty lub leasing mogą obejmować ubezpieczenie dodatkowe i usługi serwisowe lub dodatkowe części pojazdów oraz w przypadku leasingu wartość końcową pojazdów będących przedmiotem leasingu. Wszystkie kredyty i leasingi w puli zabezpiecza się zastawem lub zabezpieczeniem pierwszego stopnia na pojeździe lub za pomocą odpowiedniej gwarancji na rzecz SSPE, takiej jak przepis zastrzeżenia własności;
(v)
kredyty i instrumenty kredytowe dla osób fizycznych zamieszkujących dane państwo członkowskie na potrzeby osobiste, rodzinne lub potrzeby gospodarstwa domowego.
h)
pozycja nie jest przedmiotem resekurytyzacji ani syntetycznej sekurytyzacji, o których mowa jest w, odpowiednio, art. 4 pkt 63 i art. 242 pkt 11 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
i)
ekspozycje bazowe nie obejmują zbywalnych instrumentów finansowych ani instrumentów pochodnych, z wyjątkiem instrumentów finansowych emitowanych przez samą SSPE lub inne strony w strukturze sekurytyzacji i instrumentów pochodnych wykorzystywanych do zabezpieczenia ryzyka walutowego i ryzyka stopy procentowej;
j)
w momencie emisji sekurytyzacji lub podczas włączenia do puli ekspozycji bazowych w dowolnym momencie po emisji ekspozycje bazowe nie obejmują ekspozycji wobec dłużnika, który utracił zdolność kredytową (lub w stosownych przypadkach wobec poręczyciela, który utracił zdolność kredytową), gdy dłużnik, który utracił zdolność kredytową (lub poręczyciel, który utracił zdolność kredytową) jest kredytobiorcą (lub poręczycielem), który:
(i)
ogłosił upadłość, zawarł układ z wierzycielami przewidujący umorzenie długu lub jego restrukturyzację, lub posiada orzeczenie sądu przyznające wierzycielom prawo do egzekucji lub znacznego odszkodowania w związku z brakującymi płatnościami, jakie wystąpiły w ciągu trzech lat przed datą udzielenia kredytu;
(ii)
znajduje się w urzędowym rejestrze osób posiadających niekorzystną historię kredytową;
(iii)
posiada ocenę kredytową sporządzoną przez ECAI lub punktową ocenę zdolności kredytowej, z których wynika, że istnieje znaczne ryzyko nieuiszczenia płatności umownych w porównaniu z przeciętnym dłużnikiem dla tego typu kredytów w danej jurysdykcji;
k)
w momencie emisji sekurytyzacji lub podczas włączenia do puli ekspozycji bazowych w dowolnym momencie po emisji ekspozycje bazowe nie obejmują ekspozycji, których dotyczy niewykonanie zobowiązania w rozumieniu art. 178 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
3. Spłata pozycji sekurytyzacyjnych nie może zostać skonstruowana w taki sposób, by zależała w przeważającej mierze od sprzedaży aktywów zabezpieczających ekspozycje bazowe. Niniejszy przepis nie uniemożliwia jednak późniejszego przedłużenia okresu spłaty lub refinansowania tego rodzaju ekspozycji.
4. Struktura transakcji sekurytyzacyjnych jest zgodna z następującymi wymogami:
a)
jeżeli ustanowiona sekurytyzacja jest objęta okresem rotacji lub okres rotacji dobiegł końca oraz jeżeli doręczono oświadczenie o wymagalności i oświadczenie o przyspieszeniu wymagalności, główne wpływy z ekspozycji bazowych przekazuje się właścicielom pozycji sekurytyzacyjnych za pośrednictwem sekwencyjnej amortyzacji pozycji sekurytyzacyjnych, przy czym w żadnym dniu przepływów gotówkowych jakiekolwiek znaczne kwoty środków pieniężnych nie są przetrzymywane w SSPE;
b)
jeżeli ustanowiona sekurytyzacja jest objęta okresem odnawialności, w dokumentach dotyczących transakcji przewiduje się zdarzenia skutkujące przedterminowym wykupem, które obejmują co najmniej wszystkie z poniższych elementów:
(i)
pogorszenie jakości kredytowej ekspozycji bazowych;
(ii)
niegenerowanie wystarczających nowych ekspozycji bazowych o co najmniej podobnej jakości kredytowej;
(iii)
wystąpienie zdarzenia związanego z niewypłacalnością z udziałem jednostki inicjującej lub jednostki obsługującej.
5. W momencie emisji sekurytyzacji kredytobiorcy (lub, w stosownych przypadkach, poręczyciele) dokonali co najmniej jednej płatności, z wyjątkiem przypadków, w których sekurytyzacja posiadała zabezpieczenie w postaci instrumentów kredytowych, o których mowa w ust. 2 lit. g) ppkt (v).
6. W przypadku sekurytyzacji, których ekspozycje bazowe mają postać kredytów na nieruchomości mieszkalne, o których mowa w ust. 2 lit. g) ppkt (i) i (ii), pula kredytów nie obejmuje żadnego kredytu sprzedanego i zabezpieczonego przy założeniu, że podmiot ubiegający się o kredyt lub, w stosownych przypadkach, podmioty pośredniczące, zostali poinformowani, że kredytodawca mógł nie zweryfikować przedstawionych informacji.
7. W przypadku sekurytyzacji, których ekspozycje bazowe mają postać kredytów na nieruchomości mieszkalne, o których mowa ust. 2 lit. g) ppkt (i) i (ii), ocena zdolności kredytowej kredytobiorcy musi spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 1-4, art. 18 ust. 5 lit. a) i art. 18 ust. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE (7) lub równoważne wymogi w państwach trzecich.
8. W przypadku sekurytyzacji, których ekspozycje bazowe mają postać kredytów na zakup samochodów i leasingu oraz kredytów konsumenckich i instrumentów kredytowych, o których mowa ust. 2 lit. g) ppkt (iv) i (v), ocena zdolności kredytowej kredytobiorcy musi spełniać wymogi określone w art. 8 dyrektywy 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (8).
9. Jeżeli jednostka inicjująca, sponsorująca lub pierwotny kredytodawca sekurytyzacji posiada siedzibę w Unii, spełnia wymogi określone w części piątej rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i ujawnia informacje zgodnie z art. 8b rozporządzenia (UE) nr 1060/2009 na temat jakości kredytowej i wyników ekspozycji bazowych, struktury transakcji, przepływów pieniężnych oraz wszelkich zabezpieczeń ekspozycji, jak również wszelkie informacje niezbędne do przeprowadzenia przez inwestorów kompleksowych i świadomych testów warunków skrajnych. Jeżeli jednostka inicjująca, sponsorująca i pierwotny kredytobiorca posiada siedzibę poza Unią, szczegółowe dane na poziomie kredytu zgodnie ze standardami powszechnie przyjętymi przez uczestników rynku udostępnia się istniejącym i potencjalnym inwestorom i organom regulacyjnym w momencie emisji i na bieżąco.
10. Ekspozycje bazowe nie mogą zostać utworzone przez instytucję kredytową posiadającą pozycję sekurytyzacyjną w swoim zabezpieczeniu przed utratą płynności, jej jednostkę zależną, jednostkę dominującą, jednostkę zależną jednostki dominującej ani dowolne inne przedsiębiorstwo ściśle związane z daną instytucją kredytową.
11. Wielkość emisji transzy wynosi co najmniej 100 mln EUR (lub równowartość tej kwoty w walucie krajowej).
12. Pozostały średni ważony okres trwania transzy wynosi 5 lat lub mniej, a oblicza się go z zastosowaniem niższej z dwóch wartości: zakładanej ceny przy przedterminowym wykupie dla transakcji lub stałego wskaźnika przedterminowego wykupu w wysokości 20 %, w odniesieniu do których instytucja kredytowa zakłada, że wykup ma miejsce w najwcześniejszym dozwolonym dniu przedterminowego wykupu.
13. Jednostką inicjującą ekspozycji bazowych sekurytyzacji jest instytucja określona w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub przedsiębiorstwo, którego podstawową działalnością jest prowadzenie co najmniej jednej spośród rodzajów działalności wymienionych w pkt 2-12 i pkt 15 załącznika I do dyrektywy 2013/36/UE.
14. Wartość rynkowa sekurytyzacji poziomu 2B podlega następującej minimalnej redukcji wartości:
a)
25 % w odniesieniu do sekurytyzacji zabezpieczonych podkategoriami aktywów, o których mowa w ust. 2 lit. g) ppkt (i), (ii) i (iv);
b)
35 % w odniesieniu do sekurytyzacji zabezpieczonych podkategoriami aktywów, o których mowa w ust. 2 lit. g) ppkt (iii) i (v).
Artykuł 14
Przyznane instrumenty wsparcia płynności o ograniczonym zastosowaniu
Aby przyznane instrumenty wsparcia płynności o ograniczonym zastosowaniu, które bank centralny może zapewnić zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. d), kwalifikowały się jako aktywa poziomu 2B, muszą one spełniać wszystkie poniższe kryteria:
a)
w trakcie okresu, w którym nie występują warunki skrajne, instrument objęty jest opłatą za zaangażowanie naliczaną od łącznej przyznanej kwoty, która jest co najmniej większą z poniższych:
(i)
75 punktów bazowych w skali roku; lub
(ii)
co najmniej 25 punktów bazowych w skali roku powyżej różnicy w zysku na aktywach stosowanych jako zabezpieczenie instrumentu i zysku na reprezentatywnym portfelu aktywów płynnych, po skorygowaniu o wszelkie istotne różnice w ryzyku kredytowym;
W okresie występowania warunków skrajnych bank centralny może obniżyć opłatę za zaangażowanie opisaną w akapicie pierwszym niniejszej litery, o ile spełnione zostaną minimalne wymogi mające zastosowanie do instrumentów wsparcia płynności w ramach alternatywnych podejść w zakresie płynności zgodnie z art. 19;
b)
instrument posiada zabezpieczenie w postaci aktywów wolnych od obciążeń, z rodzaju określonego przez bank centralny. Aktywa stanowiące zabezpieczenie spełniają wszystkie z następujących kryteriów:
(i)
są przechowywane w postaci umożliwiającej ich niezwłoczne przekazanie do banku centralnego w przypadku wystąpienia opcji kupna instrumentu;
(ii)
ich wartość po redukcji wartości zastosowanej przez bank centralny wystarcza na pokrycie całkowitej kwoty instrumentu;
(iii)
nie są uznawane za aktywa płynne do celów zabezpieczenia instytucji kredytowej przed utratą płynności;
c)
instrument jest zgodny z ramami polityki kontrahenta banku centralnego;
d)
okres rozliczeniowy instrumentu jest dłuższy niż 30-dniowy okres występowania warunków skrajnych, o którym mowa w art. 4;
e)
bank centralny nie unieważnia instrumentu przed umownym terminem zapadalności oraz nie podejmuje żadnych dodatkowych decyzji w sprawie udzielania kredytu dopóki daną instytucję kredytową uznaje się za wypłacalną;
f)
bank centralny opublikował oficjalną strategię, w której przedstawił swoją decyzję o przyznaniu instrumentów wsparcia płynności o ograniczonym stosowaniu, warunki regulujące instrument i rodzaje instytucji kredytowych, które kwalifikują się do ubiegania się o przedmiotowe instrumenty.
Artykuł 15
Przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania
1. Udziały lub jednostki uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania kwalifikują się jako aktywa płynne tego samego poziomu co aktywa płynne stanowiące instrument bazowy danego przedsiębiorstwa do bezwzględnej wysokości 500 mln EUR (lub równowartości tej kwoty w walucie krajowej) indywidualnie dla każdej instytucji kredytowej, pod warunkiem że:
a)
spełniono wymogi określone w art. 132 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
b)
przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania inwestuje wyłącznie w aktywa płynne i instrumenty pochodne, w tym ostatnim przypadku tylko w zakresie niezbędnym do ograniczenia ryzyka stopy procentowej, ryzyka walutowego lub kredytowego w portfelu.
2. Instytucje kredytowe stosują następujące minimalne redukcje wartości w odniesieniu do wartości ich udziałów lub jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, w zależności od kategorii bazowych aktywów płynnych:
a)
0 % w odniesieniu do monet i banknotów oraz ekspozycji wobec banków centralnych, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. b);
b)
5 % w odniesieniu do aktywów poziomu 1 innych niż obligacje zabezpieczone charakteryzujące się wyjątkowo wysoką jakością;
c)
12 % w odniesieniu do obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wyjątkowo wysoką jakością, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. f);
d)
20 % w odniesieniu do aktywów poziomu 2A;
e)
30 % w odniesieniu do sekurytyzacji poziomu 2B zabezpieczonych podkategoriami aktywów, o których mowa w art. 13 ust. 2 lit. g) ppkt (i), (ii) i (iv);
f)
35 % w odniesieniu do obligacji zabezpieczonych poziomu 2B, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. e);
g)
40 % w odniesieniu do sekurytyzacji poziomu 2B zabezpieczonych podkategoriami aktywów, o których mowa w art. 13 ust. 2 lit. g) ppkt (iii) i (v);
h)
55 % w odniesieniu do papierów dłużnych przedsiębiorstw poziomu 2B, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. b) i akcji, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. c) i aktywów nieoprocentowanych, o których mowa w art. 12 ust. 1 lit. f).
3. Podejście, o którym mowa w ust. 2, stosuje się w następujący sposób:
a)
jeżeli instytucja kredytowa ma wiedzę na temat ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, może dokonać pełnego przeglądu tych ekspozycji bazowych celem przypisania ich do odpowiedniej redukcji wartości zgodnie z ust. 2;
b)
jeżeli instytucja kredytowa nie ma wiedzy na temat ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, musi założyć, że przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania inwestuje, do maksymalnej kwoty dozwolonej w ramach swoich uprawnień, w porządku rosnącym, w aktywa płynne, ponieważ sklasyfikowano je do celów ust. 2, począwszy od aktywów, o których mowa w ust. 2 lit. g) aż do osiągnięcia maksymalnego łącznego limitu inwestycyjnego. To samo podejście stosuje się w celu określenia poziomu płynności aktywów bazowych, gdy instytucja kredytowa nie ma wiedzy na temat ekspozycji stanowiących instrument bazowy przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania.
4. Instytucje kredytowe opracowują solidne metody i procesy obliczania i przedstawiania w sprawozdaniach wartości rynkowej i redukcji wartości udziałów lub jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania. Jeżeli ekspozycje nie są wystarczająco istotne dla instytucji kredytowej, aby mogła opracować własne metody oraz jeżeli w każdym przypadku właściwy organ stwierdzi spełnienie tego warunku, instytucja kredytowa może skorzystać wyłącznie z usług następujących osób trzecich w zakresie obliczeń i sprawozdań dotyczących redukcji wartości udziałów lub jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania:
a)
przyjmującej depozyty instytucji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że przedsiębiorstwo zbiorowego inwestowania inwestuje wyłącznie w papiery wartościowe i deponuje wszystkie papiery wartościowe w tej instytucji przyjmującej depozyty; lub
b)
w przypadku innych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, przedsiębiorstwa zarządzającego przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania, pod warunkiem że spełnia ono wymogi określone w art. 132 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
5. Jeżeli instytucja kredytowa nie spełnia wymogów określonych w ust. 4 niniejszego artykułu w odniesieniu do udziałów lub jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, instytucja kredytowa przestaje uznawać je za aktywa płynne do celów niniejszego rozporządzenia zgodnie z art. 18.
Artykuł 16
Depozyty i inne rodzaje finansowania w ramach sieci współpracy i instytucjonalnych systemów ochrony
1. Jeżeli instytucja kredytowa należy do rodzaju instytucjonalnego systemu ochrony, o którym mowa w art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, do sieci, która kwalifikowałaby się do odstępstwa przewidzianego w art. 10 niniejszego rozporządzenia, lub do sieci współpracy w danym państwie członkowskim, depozyty na żądanie, które instytucja kredytowa utrzymuje w instytucji centralnej, uznaje się za aktywa płynne zgodnie z jednym z poniższych przepisów:
a)
jeżeli, zgodnie z prawem krajowym lub prawnie wiążącymi dokumentami regulującymi system lub sieć, instytucja centralna jest zobowiązana do przechowania depozytów lub ich zainwestowania w aktywa płynne określonego poziomu lub kategorii, depozyty uznaje się za aktywa płynne tego samego poziomu lub kategorii zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
b)
jeżeli instytucja centralna nie jest zobowiązana do przechowania depozytów lub ich inwestowania w aktywa płynne określonego poziomu lub kategorii, depozyty uznaje się za aktywa poziomu 2B zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a ich pozostająca kwota należna podlega minimalnej redukcji wartości wynoszącej 25 %.
2. Jeżeli zgodnie z prawem państwa członkowskiego lub prawnie wiążącymi dokumentami regulującymi jedną z sieci lub jeden z systemów opisanych w ust. 1 instytucja kredytowa otrzymała od instytucji centralnej lub innej instytucji w ramach tej samej sieci lub systemu dostęp do finansowania płynności w ciągu 30 dni kalendarzowych, tego rodzaju finansowanie uznaje się za aktywa poziomu 2B w zakresie, w jakim nie są zabezpieczone aktywami płynnymi określonego poziomu lub kategorii. Minimalną redukcję wartości w wysokości 25 % stosuje się do przyznanej kwoty głównej finansowania płynności.
Artykuł 17
Struktura zabezpieczenia przed utratą płynności według poziomu aktywów
1. Instytucje kredytowe stosują we wszystkich przypadkach następujące wymogi dotyczące struktury zabezpieczenia przed utratą płynności:
a)
co najmniej 60 % zabezpieczenia przed utratą płynności mają stanowić aktywa poziomu 1;
b)
co najmniej 30 % zabezpieczenia przed utratą płynności mają stanowić aktywa poziomu 1, z wyjątkiem obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wyjątkowo wysoką jakością, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. f);
c)
maksymalnie 15 % zabezpieczenia przed utratą płynności może być przechowywanych w postaci aktywów poziomu 2B.
2. Wymogi określone w ust. 1 mają zastosowanie po uwzględnieniu wpływu na zapasy aktywów płynnych finansowania zabezpieczonego, zabezpieczonych transakcji kredytowych lub transakcji zabezpieczających swap wykorzystujących aktywa płynne, gdy termin zapadalności tych transakcji upływa w ciągu 30 dni kalendarzowych, po odliczeniu wszelkich mających zastosowanie redukcji wartości i pod warunkiem że dana instytucja kredytowa spełnia wymogi operacyjne określone w art. 8.
3. Instytucje kredytowe określają strukturę swojego zabezpieczenia przed utratą płynności zgodnie z wzorami określonymi w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 18
Naruszenie wymogów
1. Jeżeli dany składnik aktywów płynnych przestaje spełniać którykolwiek z mających zastosowanie wymogów ogólnych określonych w art. 7, wymogów operacyjnych określonych w art. 8 ust. 2 lub którekolwiek z mających zastosowanie kryteriów kwalifikowalności określonych w niniejszym rozdziale, instytucja kredytowa przestaje uznawać go za składnik aktywów płynnych nie później niż 30 dni kalendarzowych od daty naruszenia wymogów.
2. Ustęp 1 ma zastosowanie do udziałów lub jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, które przestają spełniać wymogi kwalifikowalności, wyłącznie gdy nie stanowią więcej niż 10 % wszystkich aktywów przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania.
Artykuł 19
Alternatywne podejścia w zakresie płynności
1. Jeżeli aktywa płynne w danej walucie instytucji kredytowej są niewystarczające, aby osiągnąć wskaźnik pokrycia wypływów netto określony w art. 4, zastosowanie ma co najmniej jeden z poniższych przepisów:
a)
wymóg dotyczący zgodności waluty określony w art. 8 ust. 6 nie ma zastosowania w odniesieniu do danej waluty;
b)
instytucja kredytowa może pokryć deficyt aktywów płynnych w danej walucie instrumentami kredytowymi z banku centralnego w państwie członkowskim lub państwie trzecim, w którym stosuje się daną walutę, pod warunkiem że instrument jest zgodny z wszystkimi następującymi wymogami:
(i)
zgodnie z umową został nieodwołalnie przyznany na kolejne 30 dni kalendarzowych;
(ii)
został wyceniony na kwotę opłaty, która podlega spłacie niezależnie od wysokości, o ile występuje, i jest ściągana z danego instrumentu;
(iii)
opłatę ustalono na kwotę, zgodnie z którą zysk netto na aktywach stosowanych w celu zabezpieczenia instrumentu nie może być wyższy niż zysk netto na reprezentatywnym portfelu aktywów płynnych, po uwzględnieniu wszelkich istotnych różnic w ryzyku kredytowym;
c)
jeżeli brakuje aktywów poziomu 1, ale istnieje wystarczająca liczba aktywów poziomu 2A, instytucja kredytowa może dysponować dodatkowymi aktywami poziomu 2A w zabezpieczeniu przed utratą płynności a ograniczenia udziału aktywów danego poziomu określone w art. 17 uznaje się za odpowiednio zmienione. Przedmiotowe dodatkowe aktywa poziomu 2A podlegają redukcji wartości równej co najmniej 20 %. Wszelkie aktywa poziomu 2B, jakimi dysponuje instytucja kredytowa, w dalszym ciągu objęte są redukcją wartości mającą zastosowanie w każdym przypadku zgodnie z niniejszym rozdziałem.
2. Instytucje kredytowe stosują odstępstwa przewidziane w ust. 1, które są odwrotnie proporcjonalne do dostępności właściwych aktywów płynnych. Instytucje kredytowe oceniają swoje potrzeby w zakresie płynności w odniesieniu do stosowania niniejszego artykułu, uwzględniając swoją zdolność do ograniczenia, za pomocą należytego zarządzania płynnością, zapotrzebowania na te aktywa płynne oraz ilość takich aktywów posiadanych przez innych uczestników rynku.
3. Waluty, które mogą skorzystać z odstępstw określonych w ust. 1, i zakres, w jakim co najmniej jedno odstępstwo może być dostępne w całości w odniesieniu do danej waluty, określa się w rozporządzeniu wykonawczym, które zostanie przyjęte przez Komisję zgodnie z art. 419 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
4. Szczegółowe warunki dotyczące stosowania odstępstw, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b), określa się aktem delegowanym, który zostanie przyjęty przez Komisję zgodnie z art. 419 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
TYTUŁ III
WYPŁYWY I WPŁYWY PŁYNNOŚCI
ROZDZIAŁ 1
Wypływy płynności netto
Artykuł 20
Definicja wypływów płynności netto
1. Wypływy płynności netto stanowią sumę wypływów płynności wskazaną w lit. a), pomniejszoną o sumę wpływów płynności wskazaną w lit. b), ale nie mogą być mniejsze niż zero, i oblicza się je w następujący sposób:
a)
suma wypływów płynności określona w rozdziale 2;
b)
suma wpływów płynności określona w rozdziale 3; obliczana w następujący sposób:
(i)
wpływy wyłączone z ograniczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 2 i 3;
(ii)
niższe z wpływów, o których mowa w art. 33 ust. 4, i 90 % wypływów, o których mowa w lit. a), pomniejszone o wyłączone wpływy, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3, ale nie mogą być mniejsze niż zero;
(iii)
niższe z wpływów inne niż te, o których mowa w art. 33 ust. 2, 3 i 4, i 75 % wypływów, o których mowa w lit. a), pomniejszone o wyłączone wpływy, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3, oraz wpływy, o których mowa w art. 33 ust. 4, podzielone przez 0,9 w celu uwzględnienia efektu ograniczenia w wysokości 90 %, ale nie mogą być mniejsze niż zero.
2. Wpływy i wypływy płynności ocenia się w ciągu 30-dniowego okresu występowania warunków skrajnych, przy założeniu scenariusza łączącego idiosynkratyczne warunki skrajne i warunki skrajne obejmujące cały rynek, o którym mowa w art. 5.
3. Obliczenie określone w ust. 1 wykonuje się zgodnie ze wzorem określonym w załączniku II.
Artykuł 21
Wymogi dotyczące oceny wpływu zabezpieczenia otrzymanego w transakcjach na instrumentach pochodnych
Instytucje kredytowe obliczają wypływy i wpływy płynności oczekiwane w perspektywie 30 dni kalendarzowych z tytułu umów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 575/2013, ujmując je w kwocie netto w podziale na kontrahenta, z zastrzeżeniem istnienia dwustronnych umów o kompensowaniu zobowiązań zgodnie z art. 295 przedmiotowego rozporządzenia. Do celów niniejszego artykułu za kwotę netto uznaje się kwotę netto otrzymanego zabezpieczenia, pod warunkiem że kwalifikuje się ono jako składnik aktywów płynnych zgodnie z tytułem II niniejszego rozporządzenia. Wypływy i wpływy środków pieniężnych wynikające z transakcji na instrumentach pochodnych w walutach obcych, które zakładają pełną, jednoczesną (lub w ciągu tego samego dnia) wymianę kwot głównych, oblicza się w ujęciu netto, nawet wówczas, gdy transakcje te nie są objęte dwustronną umową o kompensowaniu zobowiązań.
ROZDZIAŁ 2
Wypływy płynności
Artykuł 22
Definicja wypływów płynności
1. Wypływy płynności oblicza się, mnożąc salda różnych kategorii lub rodzajów należności i zobowiązań pozabilansowych przez przewidywane wskaźniki ich wypływu lub wykorzystania, jak wskazano w niniejszym rozdziale.
2. Wypływy płynności, o których mowa w ust. 1, obejmują, w każdym przypadku pomnożone przez obowiązujący wskaźnik wypływów:
a)
bieżące pozostające kwoty należne z tytułu stabilnych depozytów detalicznych i innych depozytów detalicznych zgodnie z art. 24, 25 i 26;
b)
bieżące pozostające kwoty należne z tytułu innych zobowiązań, które stają się wymagalne, mogą zostać wezwane do wypłaty przez emitenta lub przez dostawcę finansowania, bądź mogą wiązać się z domniemanym oczekiwaniem dostawcy finansowania, że instytucja spłaci zobowiązanie w ciągu 30 najbliższych dni kalendarzowych określonych zgodnie z art. 27 i 28;
c)
dodatkowe wypływy określone zgodnie z art. 30;
d)
maksymalną kwotę, która może zostać wykorzystana w ciągu 30 najbliższych dni kalendarzowych z dotychczas niewykorzystanych instrumentów kredytowych i instrumentów wsparcia płynności określonych zgodnie z art. 31;
e)
dodatkowe wypływy wskazane w ocenie zgodnie z art. 23.
Artykuł 23
Dodatkowe wypływy płynności w odniesieniu do innych produktów i usług
1. Instytucje kredytowe regularnie oceniają prawdopodobieństwo i potencjalną wielkość wypływów płynności w ciągu 30 dni kalendarzowych w odniesieniu do produktów lub usług, których nie objęto art. 27-31, i które te instytucje oferują lub sponsorują lub które potencjalni nabywcy mogliby uznać za związane z nimi. Dane produkty lub usługi uwzględniają, lecz nie ograniczają się do wypływów płynności wynikających z wszelkich ustaleń umownych, o których mowa w art. 429 i w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 575/2013, takich jak:
a)
inne zobowiązania pozabilansowe i zobowiązania warunkowe w zakresie finansowania, w tym między innymi z nieprzyznanych instrumentów finansowania;
b)
niewykorzystane kredyty i zaliczki udzielone kontrahentom hurtowym;
c)
kredyty hipoteczne, które zostały udzielone, lecz nie zostały jeszcze uruchomione;
d)
karty kredytowe;
e)
salda debetowe;
f)
zaplanowane wypływy związane z odnowieniem lub przedłużeniem nowych kredytów detalicznych lub hurtowych;
g)
zaplanowane zobowiązania z tytułu instrumentów pochodnych;
h)
produkty związane z pozabilansowym finansowaniem handlu.
2. Wypływy, o których mowa w ust. 1, ocenia się przy założeniu scenariusza łączącego idiosynkratyczne warunki skrajne i warunki skrajne obejmujące cały rynek zgodnie z art. 5. W ramach tej oceny instytucje kredytowe uwzględniają w szczególności poważne szkody dla reputacji, jakie mogłoby spowodować niedostarczenie wsparcia płynności dla takich produktów lub usług. Nie rzadziej niż raz do roku instytucje kredytowe zgłaszają właściwym organom te produkty i usługi, w przypadku których prawdopodobieństwo i potencjalna wielkość wypływów płynności, o których mowa w ust. 1, są istotne, a właściwe organy określają wypływy, które należy im przypisać. Właściwe organy mogą stosować wskaźnik wypływów wynoszący 5 % w odniesieniu do produktów związanych z pozabilansowym finansowaniem handlu, o których mowa w art. 429 i w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
3. Właściwe organy co najmniej raz w roku zgłaszają EUNB rodzaje produktów lub usług, w odniesieniu do których określiły wypływy na podstawie sprawozdań przedstawionych przez instytucje kredytowe i umieszczają w takim sprawozdaniu objaśnienie zastosowanej metody określania wypływów.
Artykuł 24
Wypływy z tytułu stabilnych depozytów detalicznych
1. Jeżeli kryteria dotyczące wyższego wskaźnika wypływów zgodnie z art. 25 ust. 2, 3 lub 5 nie zostaną spełnione, kwotę depozytów detalicznych objętych systemem gwarantowania depozytów zgodnie z dyrektywą 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (9) lub dyrektywą 2014/49/UE lub równoważnym systemem gwarantowania depozytów w państwie trzecim uznaje się za stabilną i mnoży się przez 5 %, jeżeli depozyt spełnia jeden z następujących warunków:
a)
jest elementem stałej relacji z klientem, co sprawia, że wycofanie depozytu jest bardzo mało prawdopodobne; lub
b)
jest utrzymywany na rachunku transakcyjnym.
2. Do celów ust. 1 lit. a) depozyt detaliczny uznaje się za element stałej relacji z klientem, jeżeli deponent spełnia co najmniej jedno z następujących kryteriów:
a)
nawiązał aktywne stosunki umowne z instytucją kredytową trwające co najmniej 12 miesięcy;
b)
nawiązał relacje w zakresie zaciągania pożyczek z instytucją kredytową w odniesieniu do kredytów na nieruchomości mieszkalne lub innych kredytów długoterminowych;
c)
posiada co najmniej jeden aktywny produkt instytucji kredytowej, inny niż kredyt.
3. Do celów ust. 1 lit. b) depozyt detaliczny uznaje się za utrzymywany na rachunku transakcyjnym, jeżeli na rachunek ten regularnie wpływa wynagrodzenie, dochód lub transakcje i gdy dany rachunek jest odpowiednio obciążony tymi sumami.
4. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 od dnia 1 stycznia 2019 r. właściwe organy mogą zezwolić instytucjom kredytowym na pomnożenie przez 3 % kwoty stabilnych depozytów detalicznych, o których mowa w ust. 1, objętych systemem gwarantowania depozytów zgodnie z dyrektywą 2014/49/UE do kwoty nie większej niż 100 000 EUR, jak określono w art. 6 ust. 1 przedmiotowej dyrektywy, o ile Komisja potwierdziła, że oficjalnie uznany system gwarantowania depozytów spełnia wszystkie poniższe kryteria:
a)
system gwarantowania depozytów dysponuje środkami finansowymi, o których mowa w art. 10 dyrektywy 2014/49/UE, uzyskanymi ex ante w ramach wkładów wnoszonych przez członków przynajmniej raz do roku;
b)
system gwarantowania depozytów posiada odpowiednie środki na zapewnienie łatwego dostępu do dodatkowego finansowania w przypadku konieczności wypłaty dużej kwoty z ich rezerw, w tym dostępu do nadzwyczajnych wkładów od należących do niego instytucji kredytowych i odpowiednich alternatywnych mechanizmów finansowania służących do uzyskania finansowania krótkoterminowego od publicznych lub prywatnych osób trzecich;
c)
system gwarantowania depozytów zapewnia termin wypłaty wynoszący siedem dni roboczych, o którym mowa w art. 8 ust. 1 dyrektywy 2014/49/UE od dnia zastosowania wskaźnika wypływów wynoszącego 3 %.
5. Właściwe organy udzielają zezwolenia, o którym mowa w ust. 4, wyłącznie po wcześniejszym uzyskaniu zgody Komisji. Tego rodzaju zgoda jest wymagana w drodze uzasadnionego powiadomienia, w którym uwzględnia się dowody, że wskaźniki wypływów w odniesieniu do stabilnych depozytów detalicznych byłyby niższe niż 3 %, w dowolnym okresie występowania warunków skrajnych zgodnym ze scenariuszami, o których mowa w art. 5. Uzasadnione powiadomienie przekazuje się Komisji co najmniej trzy miesiące przed datą, od kiedy wymagane jest zezwolenie. Komisja ocenia odpowiedni system gwarantowania depozytów pod kątem zgodności z warunkami określonymi w ust. 4 lit. a), b) i c). Jeżeli warunki te zostały spełnione, Komisja zatwierdza wniosek właściwego organu w sprawie udzielenia zezwolenia, chyba że istnieją nadrzędne powody, aby odmówić udzielenia zezwolenia, z uwagi na funkcjonowanie rynku wewnętrznego depozytów detalicznych. Wszystkie instytucje kredytowe powiązane z takim zatwierdzonym systemem gwarantowania depozytów są upoważnione do stosowania wskaźnika wypływów wynoszącego 3 %. Komisja zasięga opinii EUNB na temat zgodności odpowiedniego systemu gwarantowania depozytów z warunkami określonymi w ust. 4 lit. a), b) i c).
6. Instytucje kredytowe mogą otrzymać zgodę od ich właściwego organu na pomnożenie przez 3 % kwoty depozytów detalicznych objętych systemem gwarantowania depozytów w państwie trzecim odpowiadającym systemowi, o którym mowa w ust. 1, jeżeli państwo trzecie zezwoli na taki sposób traktowania.
Artykuł 25
Wypływy z tytułu innych depozytów detalicznych
1. Instytucje kredytowe mnożą przez 10 % inne depozyty detaliczne, w tym tę część depozytów detalicznych, która nie jest objęta art. 24, chyba że zastosowanie mają warunki określone w ust. 2.
2. Inne depozyty detaliczne podlegają wyższym wskaźnikom wypływów, jak określiła instytucja kredytowa, zgodnie z ust. 3, jeżeli spełniają następujące warunki:
a)
całkowita wartość depozytów, w tym wszystkich rachunków depozytowych klienta w danej instytucji kredytowej lub grupie, przekracza kwotę 500 000 EUR;
b)
depozyt prowadzony jest wyłącznie na rachunku internetowym;
c)
depozyt oferuje stopę procentową spełniającą poniższe warunki:
(i)
stopa znacznie przewyższa średnią stopę w odniesieniu do podobnych produktów detalicznych;
(ii)
podstawą zwrotu ze stopy jest zwrot z indeksu giełdowego lub zbioru indeksów;
(iii)
podstawą zwrotu ze stopy jest dowolny parametr rynkowy inny niż zmienna stopa procentowa;
d)
depozyt pierwotnie ustanowiono na czas określony z terminem wygaśnięcia przypadającym w ciągu okresu obejmującego 30 dni kalendarzowych lub warunki depozytu obejmują ustalony okres powiadomienia krótszy niż 30 dni kalendarzowych, zgodnie z ustaleniami umownymi, innymi niż te depozyty, które kwalifikują się do objęcia sposobem traktowania przewidzianym w ust. 4;
e)
w przypadku instytucji kredytowych z siedzibą w Unii, deponentem jest rezydent państwa trzeciego lub depozyt jest denominowany w walucie innej niż euro lub walucie krajowej danego państwa członkowskiego. W przypadku instytucji kredytowych lub oddziałów w państwach trzecich, deponentem nie jest rezydent państwa trzeciego lub depozyt jest denominowany w walucie innej niż waluta krajowa danego państwa trzeciego.
3. Instytucje kredytowe stosują wyższy wskaźnik wypływów określony w następujący sposób:
a)
jeżeli depozyty detaliczne spełniają kryterium określone w ust. 2 lit. a) lub dwa z kryteriów określonych w ust. 2 lit. b)-e), stosuje się wskaźnik wypływów wynoszący od 10 % do 15 %;
b)
jeżeli depozyty detaliczne spełniają kryteria określone w ust. 2 lit. a) i co najmniej inne kryterium, o którym mowa w ust. 2, lub co najmniej trzy kryteria określone w ust. 2, stosuje się wskaźnik wypływów wynoszący od 15 % do 20 %.
W poszczególnych przypadkach właściwe organy mogą stosować wyższy wskaźnik wypływów, gdy uzasadniają to szczególne okoliczności danej instytucji kredytowej. Instytucje kredytowe stosują wskaźnik wypływów, o którym mowa w ust. 3 lit. b) w odniesieniu do depozytów detalicznych, gdy ocena, o której mowa w ust. 2, nie została przeprowadzona lub ukończona.
4. Instytucje kredytowe mogą wyłączyć z obliczania wypływów pewne wyraźnie określone kategorie depozytów detalicznych, o ile w każdym przypadku instytucja rygorystycznie stosuje następujące warunki w odniesieniu do całej kategorii tych depozytów, chyba że dany wyjątek można uzasadnić trudnym położeniem deponenta:
a)
deponent nie może wycofać depozytu przed upływem 30 dni kalendarzowych; lub
b)
w przypadku przedterminowych wycofań w terminie krótszym niż 30 dni kalendarzowych deponent musi zapłacić karę, która obejmuje utracone odsetki za okres między datą wycofania a umownym terminem zapadalności, powiększoną o znaczną karę, która nie musi przekraczać odsetek należnych za czas, który upłynął od daty depozytu do daty wycofania.
Jeżeli część depozytu, o której mowa w pierwszym akapicie, można wycofać bez ponoszenia tego rodzaju kary, jedynie tę część uznaje się za depozyt na żądanie a pozostałe saldo uznaje się za depozyt terminowy, o którym mowa w niniejszym ustępie. Wskaźnik wypływów wynoszący 100 % stosuje się w odniesieniu do anulowanych depozytów, których rezydualny termin zapadalności jest krótszy niż 30 dni kalendarzowych, oraz gdy zatwierdzono wypłatę na rzecz innej instytucji kredytowej.
5. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1-4 i art. 24 instytucje kredytowe mnożą depozyty detaliczne podjęte przez nie w państwach trzecich przez wyższy współczynnik procentowy wskaźnika wypływów, jeżeli taki współczynnik procentowy przewidziano w prawie krajowym ustanawiającym wymogi w zakresie płynności w danym państwie trzecim.
Artykuł 26
Wypływy z tytułu współzależnych wpływów
Z zastrzeżeniem uprzedniej zgody właściwego organu, instytucje kredytowe mogą obliczyć wypływ płynności netto z współzależnego wpływu, który spełnia wszystkie poniższe warunki:
a)
współzależny wpływ jest bezpośrednio związany z wypływem i nie uwzględnia się go przy obliczaniu wpływów płynności w rozdziale 3;
b)
współzależny wpływ jest wymagany zgodnie z zobowiązaniem prawnym, regulacyjnym lub umownym;
c)
współzależny wpływ spełnia jeden z następujących warunków:
(i)
ma miejsce obowiązkowo przed wypływem;
(ii)
otrzymuje się go w terminie 10 dni i jest gwarantowany przez rząd centralny państwa członkowskiego.
Artykuł 27
Wypływy z tytułu depozytów operacyjnych
1. Instytucje kredytowe mnożą przez 25 % zobowiązania wynikające z depozytów, które utrzymuje się w następujący sposób:
a)
przez deponenta w celu skorzystania z usług rozliczeniowych, powierniczych lub zarządzania płynnością lub innych porównywalnych usług w kontekście utrwalonej relacji operacyjnej świadczonych przez instytucję kredytową;
b)
w kontekście podziału obowiązków w ramach instytucjonalnego systemu ochrony spełniającego wymogi określone w art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 lub w ramach grupy współpracujących instytucji kredytowych stale powiązanych z jednostką centralną spełniającą wymogi określone w art. 113 ust. 6 przedmiotowego rozporządzenia, lub jako prawnie lub umownie ustanowiony depozyt przez inną instytucję kredytową, która jest członkiem tego samego instytucjonalnego systemu ochrony lub sieci współpracy, pod warunkiem że danych depozytów nie uznaje się za aktywa płynne w odniesieniu do deponującej instytucji kredytowej, o której mowa w ust. 3 i art. 16;
c)
przez deponenta w kontekście utrwalonej relacji operacyjnej innej niż relacje określone w lit. a);
d)
przez deponenta w celu skorzystania z usług rozliczenia gotówkowego i usług świadczonych przez instytucję centralną, gdy instytucja kredytowa należy do jednej z sieci lub jednego z systemów, o których mowa w art. 16.
2. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 instytucje kredytowe mnożą przez 5 % część zobowiązań wynikających z depozytów, o których mowa w ust. 1 lit. a), i które objęte są systemem gwarantowania depozytów zgodnie z dyrektywą 94/19/WE lub dyrektywą 2014/49/UE lub równoważnym systemem gwarantowania depozytów w państwie trzecim.
3. Depozyty instytucji kredytowych złożone w instytucjach centralnych, uznane za aktywa płynne w odniesieniu do deponującej instytucji kredytowej zgodnie z art. 16 mnoży się przez wskaźnik wypływów wynoszący 100 % dla instytucji centralnej stanowiący kwotę tych aktywów płynnych po redukcji wartości. Te płynne aktywa nie są wliczane do pokrycia wypływów innych niż wypływ, o którym mowa w zdaniu pierwszym niniejszego ustępu, i nie są brane pod uwagę do celów obliczenia struktury pozostałego zabezpieczenia przed utratą płynności na mocy art. 17 w odniesieniu do instytucji centralnej na poziomie indywidualnym.
4. Usługi rozliczeniowe, powiernicze, zarządzania płynnością lub inne porównywalne usługi, o których mowa w ust. 1 lit. a) i d), obejmują takie usługi jedynie w zakresie, w jakim są one świadczone w kontekście utrwalonej relacji z klientem, która jest niezwykle ważna dla deponenta. Depozyty, o których mowa w ust. 1 lit. a), c) i d), mają znaczne ograniczenia prawne lub operacyjne, zgodnie z którymi istotne wycofanie w terminie 30 dni kalendarzowych jest nieprawdopodobne. Środki przekraczające środki wymagane na świadczenie usług operacyjnych uznaje się za depozyty nieoperacyjne.
5. Depozytów powstałych w wyniku relacji w zakresie bankowości korespondenckiej lub świadczenia usług brokerskich nie uznaje się za depozyt operacyjny i otrzymują one wskaźnik wypływów wynoszący 100 %.
6. Aby zidentyfikować depozyty, o których mowa w ust. 1 lit. c), instytucja kredytowa uznaje, że istnieje utrwalona relacja operacyjna z klientem niefinansowym, z wyłączeniem depozytów terminowych, oszczędnościowych, brokerskich, gdy wszystkie poniższe kryteria zostaną spełnione:
a)
wynagrodzenie na koncie wycenia się na co najmniej 5 punktów bazowych poniżej obowiązującego wskaźnika dla depozytów hurtowych o porównywalnych cechach, przy czym wskaźnik ten nie musi być ujemny;
b)
depozyt przechowuje się na specjalnie wyznaczonych rachunkach i wycenia bez tworzenia zachęt gospodarczych dla deponenta dotyczących utrzymania środków na depozycie przekraczających kwotę wymaganą w przypadku relacji operacyjnej;
c)
istotne transakcje często są przedmiotem uznawania lub obciążenia na danym rachunku;
d)
gdy spełnione zostanie jedno kryterium:
(i)
relacja z deponentem istnieje od co najmniej 24 miesięcy;
(ii)
depozyt wykorzystuje się do świadczenia co najmniej dwóch aktywnych usług. Usługi te mogą obejmować bezpośredni lub pośredni dostęp do krajowych lub międzynarodowych usług płatniczych, handlu papierami wartościowymi lub usług depozytowych.
Za depozyt operacyjny uznaje się jedynie tę część depozytu, niezbędną do skorzystania z usługi, której produktem ubocznym jest depozyt. Nadwyżkę środków uznaje się za depozyt nieoperacyjny.
Artykuł 28
Wypływy z tytułu innych zobowiązań
1. Instytucje kredytowe mnożą przez 40 % zobowiązania wynikające z depozytów klientów niefinansowych, państw, banków centralnych i wielostronnych banków rozwoju, podmiotów sektora publicznego, spółdzielni kredytowych upoważnionych przez właściwy organ, przedsiębiorstw inwestowania indywidualnego lub klientów, którzy są brokerami depozytowymi, w zakresie, w jakim nie są objęci art. 27.
Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, jeżeli zobowiązania określone w tym akapicie objęte są systemem gwarantowania depozytów zgodnie z dyrektywą 94/19/WE lub dyrektywą 2014/49/WE lub równoważnym systemem gwarantowania depozytów w państwie trzecim, dane zobowiązania mnoży się przez 20 %.
2. Instytucje kredytowe mnożą zobowiązania wynikające z własnych kosztów eksploatacyjnych instytucji przez 0 %.
3. Instytucje kredytowe mnożą zobowiązania wynikające z zabezpieczonych transakcji kredytowych i transakcji opartych na rynku kapitałowym o terminie zapadalności przypadającym w ciągu 30 dni kalendarzowych, zdefiniowanych w art. 192 pkt 2 i 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 przez:
a)
0 %, jeżeli są zabezpieczone aktywami, które można zakwalifikować jako aktywa poziomu 1 zgodnie z art. 10, z wyjątkiem obligacji zabezpieczonych charakteryzujących się wyjątkowo wysoką jakością, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. f), lub jeżeli kredytodawcą jest bank centralny;
b)
7 %, jeżeli są zabezpieczone aktywami, które można zakwalifikować jako obligacje zabezpieczone charakteryzujące się wyjątkowo wysoką jakością, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. f);
c)
15 %, jeżeli są zabezpieczone aktywami, które można zakwalifikować jako aktywa poziomu 2A zgodnie z art. 11;
d)
25 %:
(i)
jeżeli są zabezpieczone aktywami, o których mowa w art. 13 ust. 2 lit. g) ppkt (i), (ii) lub (iv);
(ii)
jeżeli są zabezpieczone aktywami, których nie można zakwalifikować jako aktywa płynne zgodnie z art. 10 i 11, a kredytodawcą jest rząd centralny, podmiot sektora publicznego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, w którym dana instytucja kredytowa uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności lub ustanowiła oddział, lub wielostronny bank rozwoju. Podmioty sektora publicznego, które traktowane są w taki sposób, ograniczone są do podmiotów mających wagę ryzyka równą 20 % lub niższą zgodnie z art. 116 ust. 4 i 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
e)
35 %, jeżeli są zabezpieczone podkategoriami aktywów, o których mowa w art. 13 ust. 2 lit. g) ppkt (iii) lub (v);
f)
50 %, jeżeli są zabezpieczone:
(i)
papierami dłużnymi przedsiębiorstw, które można zakwalifikować jako aktywa poziomu 2B zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. b);
(ii)
udziałami, które można zakwalifikować jako aktywa poziomu 2B zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. c);
g)
100 %, jeżeli są zabezpieczone aktywami, których nie można zakwalifikować jako aktywów płynnych zgodnie z tytułem II, z wyjątkiem transakcji objętych niniejszym ustępem lit. d) ppkt (ii) lub jeżeli kredytodawcą jest bank centralny.
4. Transakcje zabezpieczające swap, których termin zapadalności przypada w ciągu najbliższych 30 dni, prowadzą do wypływu z tytułu nadwyżki wartości płynności aktywów będących przedmiotem zaciągniętej pożyczki w porównaniu z wartością płynności aktywów będących przedmiotem udzielonej pożyczki, chyba że kontrahentem jest bank centralny, wówczas stosuje się wskaźnik wypływów równy 0 %.
5. Salda kompensacyjne przechowywane na oddzielnych rachunkach dotyczące systemów ochrony klienta narzuconych przez przepisy krajowe są uznawane za wpływy zgodnie z art. 32 i wyłącza się je z zapasów aktywów płynnych.
6. Instytucje kredytowe stosują wskaźnik wypływów równy 100 % wobec wszystkich papierów dłużnych, obligacji i innych dłużnych papierów wartościowych emitowanych przez instytucję kredytową, chyba że obligacje sprzedaje się wyłącznie na rynku detalicznym i przechowuje na rachunku detalicznym, w takim przypadku dane instrumenty uznaje się za właściwą kategorię depozytu detalicznego. Wprowadza się ograniczenia uniemożliwiające nabycie i przechowywanie tych instrumentów przez strony niebędące klientami detalicznymi.
Artykuł 29
Wypływy w ramach grupy lub instytucjonalnego systemu ochrony
1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 31 właściwe organy mogą udzielić zezwolenia na stosowanie niższego wskaźnika wypływów w poszczególnych przypadkach w odniesieniu do niewykorzystanych instrumentów kredytowych lub instrumentów wsparcia płynności, gdy wszystkie z poniższych warunków zostały spełnione:
a)
istnieją powody, aby oczekiwać niższego wypływu, nawet w przypadku scenariusza łączącego skrajne warunki rynkowe i idiosynkratyczne warunki skrajne dostawcy;
b)
kontrahent jest instytucją dominującą lub zależną instytucji kredytowej lub inną instytucją zależną tej samej instytucji dominującej lub jest powiązany z instytucją stosunkiem w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG (10) lub jest członkiem tego samego instytucjonalnego systemu ochrony, o którym mowa w art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, lub instytucją centralną lub członkiem sieci lub grupy współpracy, o których mowa w art. 10 tego rozporządzenia;
c)
niższy wskaźnik wypływów nie spada poniżej wskaźnika wpływów stosowanego przez kontrahenta;
d)
instytucja kredytowa i kontrahent mają siedzibę w tym samym państwie członkowskim.
2. Właściwe organy mogą odstąpić od warunków określonych w ust. 1 lit. d), jeżeli stosowany jest art. 20 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013. W takim przypadku spełnione muszą zostać następujące dodatkowe obiektywne kryteria:
a)
dostawca i odbiorca płynności charakteryzują się niskim profilem ryzyka płynności;
b)
istnieją prawnie wiążące umowy i zobowiązania zawarte między grupą podmiotów dotyczące niewykorzystanej linii kredytowej lub niewykorzystanego instrumentu płynnościowego;
c)
profil ryzyka płynności odbiorcy płynności uwzględnia się odpowiednio w zarządzaniu ryzykiem płynności dostawcy płynności.
Jeżeli dopuszcza się stosowanie niższego wskaźnika wypływów, właściwe organy powiadamiają EUNB o wyniku procesu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) NR 575/2013. Wypełnianie warunków takich niższych wypływów podlega regularnemu przeglądowi przez właściwy organ.
Artykuł 30
Dodatkowe wypływy
1. Zabezpieczenie inne niż środki pieniężne i aktywa, o których mowa w art. 10, składane przez instytucję kredytową w odniesieniu do umów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i kredytowych instrumentów pochodnych podlega dodatkowemu wypływowi w wysokości 20 %.
Zabezpieczenie w aktywach, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. f), przekazane przez instytucję kredytową w odniesieniu do umów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i kredytowych instrumentów pochodnych podlega dodatkowemu wypływowi w wysokości 10 %.
2. Instytucje kredytowe obliczają i powiadamiają właściwe organy o dodatkowym wypływie w odniesieniu do wszystkich zawartych umów, których warunki prowadzą, w ciągu 30 dni kalendarzowych, w przypadku znacznego pogorszenia jakości kredytowej danej instytucji kredytowej, do dodatkowych wypływów płynności lub skutkują potrzebą dodatkowych zabezpieczeń. Instytucje kredytowe powiadamiają właściwe organy o tym wypływie nie później niż w sprawozdaniu przedstawionym zgodnie z art. 415 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Jeżeli właściwe organy uznają takie wypływy za istotne w kontekście potencjalnych wypływów płynności instytucji kredytowej, wymagają, by instytucja dodała dodatkowy wypływ w przypadku tych umów, odpowiadających dodatkowym potrzebom w zakresie zabezpieczenia lub wypływów środków pieniężnych wynikających z istotnego pogorszenia jakości kredytowej instytucji kredytowej, odpowiadającego obniżeniu zewnętrznej oceny kredytowej o trzy stopnie. Instytucja kredytowa stosuje wskaźnik wypływów w wysokości 100 % wobec tego dodatkowego zabezpieczenia lub wypływów środków pieniężnych. Instytucja kredytowa poddaje regularnemu przeglądowi zakres takiego istotnego pogorszenia w świetle tego, co jest właściwe na mocy zawartych umów, i informuje właściwe organy o wynikach przeglądu.
3. Instytucja kredytowa dodaje dodatkowy wypływ odpowiadający potrzebom w zakresie zabezpieczenia, które wynikałyby z wpływu scenariusza niekorzystnych warunków rynkowych na operacje instytucji kredytowej w ramach transakcji na instrumentach pochodnych, transakcji finansowania oraz innych umów, jeżeli są one istotne. Obliczenia te przeprowadza się zgodnie z aktem delegowanym, który zostanie przyjęty przez Komisję zgodnie z art. 423 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
4. Instytucje kredytowe uwzględniają wypływy i wpływy oczekiwane w perspektywie 30 dni kalendarzowych z tytułu umów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w kwocie netto zgodnie z art. 21. W przypadku wypływu netto, instytucja kredytowa mnoży wynik przez wskaźnik wypływów wynoszący 100 %. Instytucje kredytowe wykluczają z takich obliczeń te wymogi w zakresie płynności, które wynikałyby ze stosowania ust. 1, 2 i 3.
5. Instytucja kredytowa dodaje dodatkowy wypływ odpowiadający 100 % wartości rynkowej papierów wartościowych lub innych aktywów, które były przedmiotem krótkiej sprzedaży i mają zostać dostarczone w okresie 30 dni kalendarzowych, chyba że instytucja kredytowa posiada papiery wartościowe, które mają zostać dostarczone, lub pożyczyła je na warunkach wymagających ich zwrotu dopiero po upływie 30 dni kalendarzowych, a te papiery wartościowe nie stanowią części aktywów płynnych instytucji kredytowych. Jeżeli pozycja krótka objęta jest zabezpieczoną transakcją finansowania papierów wartościowych, instytucja kredytowa zakłada, że pozycja krótka zostanie utrzymana przez okres 30 dni kalendarzowych i otrzyma wypływ w wysokości 0 %.
6. Instytucja kredytowa dodaje dodatkowy wypływ odpowiadający 100 %:
a)
nadwyżki zabezpieczenia posiadanego przez daną instytucję kredytową i której to nadwyżki, na mocy umowy, kontrahent może w każdej chwili zażądać;
b)
zabezpieczenia, które ma zostać przekazane kontrahentowi w ciągu 30 dni kalendarzowych;
c)
zabezpieczenia odpowiadającego aktywom, które można zakwalifikować jako aktywa płynne do celów tytułu II, którymi można zastąpić aktywa odpowiadające aktywom, których nie można zakwalifikować jako aktywów płynnych do celów tytułu II bez zgody instytucji kredytowej.
7. Środków zdeponowanych jako zabezpieczenie nie uznaje się za zobowiązania do celów art. 27 lub 29, lecz w stosownych przypadkach środki te podlegają przepisom niniejszego artykułu ust. 1-6.
8. Instytucje kredytowe zakładają wypływ w wysokości 100 % w odniesieniu do straty środków z tytułu papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami, obligacji zabezpieczonych i innych instrumentów finansowych będących wynikiem sekurytyzacji o terminie zapadalności przypadającym w ciągu 30 dni kalendarzowych, gdy dane instrumenty są emitowane przez samą instytucję kredytową lub spółki pośredniczące lub spółki celowe sponsorowane przez instytucję kredytową.
9. Instytucje kredytowe zakładają wypływ w wysokości 100 % w odniesieniu do straty środków z tytułu papierów dłużnych przedsiębiorstw zabezpieczonych aktywami, spółek pośredniczących, instrumentów inwestowania papierów wartościowych i innych tego rodzaju instrumentów finansowania. Dany wskaźnik wypływów wynoszący 100 % ma zastosowanie do wymagalnej kwoty lub kwoty aktywów, które mogą zostać potencjalnie zwrócone lub wymagać płynności.
10. W tej części programów finansowania w ramach ust. 8 i 9, instytucje kredytowe, które są dostawcami powiązanych instrumentów wsparcia płynności, nie muszą podwójnie liczyć wymagalnego instrumentu finansowania ani instrumentu wsparcia płynności w odniesieniu do programów skonsolidowanych.
11. Przyjmuje się, że aktywa pożyczone bez zabezpieczenia, których termin zapadalności przypada w ciągu 30 dni kalendarzowych wypłynęły w całości, prowadząc do wypływu aktywów płynnych w wysokości 100 %, chyba że instytucja kredytowa posiada papiery wartościowe, które nie stanowią części zabezpieczenia instytucji kredytowej przed utratą płynności.
12. W odniesieniu do świadczenia usług brokerskich, jeżeli instytucja kredytowa finansowała aktywa jednego klienta poprzez ich wewnętrzne kompensowanie przed krótkimi sprzedażami innego klienta, takie transakcje podlegają wskaźnikowi wypływów w wysokości 50 % z tytułu zobowiązania warunkowego, ponieważ w przypadku wycofania klienta instytucja kredytowa mogłaby być zobowiązania do znalezienia dodatkowych źródeł finansowania na pokrycie tych pozycji.
Artykuł 31
Wypływy z tytułu instrumentów kredytowych i instrumentów wsparcia płynności
1. Do celów niniejszego artykułu jako instrument wsparcia płynności rozumie się wszelkie przyznane, niewykorzystane instrumenty wsparcia, które wykorzystano by na refinansowanie zobowiązań dłużnych klienta w sytuacjach, gdy taki klient nie byłby w stanie refinansować tego długu na rynkach finansowych. Kwotę instrumentu oblicza się jako bieżącą kwotę zadłużenia wyemitowanego przez klienta, pozostającą do spłaty, której termin zapadalności upływa w ciągu 30 dni kalendarzowych i która zabezpieczona jest tym instrumentem. Część instrumentu wsparcia płynności stanowiącego zabezpieczenie długu, którego termin zapadalności nie upływa w ciągu 30 dni kalendarzowych, wyklucza się z zakresu definicji tego instrumentu. Wszelką dodatkową zdolność instrumentu uznaje się za przyznany instrument kredytowy z powiązaną stopą wykorzystania środków określoną w niniejszym artykule. Ogólne robocze instrumenty kapitałowe dla podmiotów będących przedsiębiorstwami nie zostaną zaklasyfikowane jako instrumenty wsparcia płynności, ale jako instrumenty kredytowe.
2. Instytucje kredytowe obliczają wypływy z tytułu instrumentów kredytowych i instrumentów wsparcia płynności, mnożąc kwotę instrumentów kredytowych i instrumentów wsparcia płynności przez odpowiadające wskaźniki wypływów określone w ust. 3-5. Wypływy z tytułu przyznanych instrumentów kredytowych i przyznanych instrumentów wsparcia płynności określa się jako odsetek maksymalnej kwoty, jaką można wykorzystać w ciągu 30 dni kalendarzowych, po odliczeniu wszelkich wymogów dotyczących płynności, jakie zostałyby nałożone na podstawie art. 23 w odniesieniu do pozycji pozabilansowych związanych z finansowaniem handlu oraz po odliczeniu wszelkich zabezpieczeń udostępnionych instytucji kredytowej, których wartość określono zgodnie z art. 9, pod warunkiem że zabezpieczenie spełnia wszystkie następujące warunki:
a)
może być ponownie wykorzystane lub zastawione hipotecznie przez instytucję kredytową;
b)
jest przechowywane w formie aktywów płynnych, ale nie uznaje się go za cześć zabezpieczenia przed utratą płynności; oraz
c)
nie składa się z aktywów wyemitowanych przez kontrahenta instrumentu lub jednego z podmiotów powiązanych.
Jeżeli instytucja kredytowa ma dostęp do niezbędnych informacji, maksymalną kwotę, jaką można wykorzystać na instrumenty kredytowe i instrumenty wsparcia płynności, określa się jako maksymalną kwotę, która może być wykorzystana, szacując na podstawie zobowiązań własnych tego kontrahenta - lub wcześniej określonego planu żądań wypłat na mocy zobowiązań umownych - które stają się wymagalne w ciągu 30 dni kalendarzowych.
3. Maksymalną kwotę, którą można wykorzystać z niewykorzystanych przyznanych instrumentów kredytowych i niewykorzystanych przyznanych instrumentów wsparcia płynności w ciągu 30 najbliższych dni kalendarzowych, mnoży się przez 5 %, jeżeli kwalifikują się one do kategorii ekspozycji depozytów detalicznych.
4. Maksymalną kwotę, którą można wykorzystać z niewykorzystanych przyznanych instrumentów kredytowych w ciągu 30 dni kalendarzowych, mnoży się przez 10 %, jeżeli spełniają one następujące warunki:
a)
nie kwalifikują się do kategorii ekspozycji depozytów detalicznych;
b)
zapewniono je klientom, którzy nie są klientami finansowymi, w tym przedsiębiorstwom niefinansowym, państwom, bankom centralnym, wielostronnym bankom rozwoju i podmiotom sektora publicznego;
c)
nie zapewniono ich w celu zastąpienia finansowania klientowi w sytuacjach, w których nie jest on w stanie spełnić wymogów w zakresie finansowania na rynkach finansowych.
5. Maksymalną kwotę, którą można wykorzystać z niewykorzystanych przyznanych instrumentów wsparcia płynności w ciągu 30 najbliższych dni kalendarzowych, mnoży się przez 30 %, jeżeli spełniają one warunki, o których mowa w ust. 4 lit. a) i b) oraz przez 40 %, gdy zapewniane są przedsiębiorstwom inwestowania indywidualnego.
6. Niewykorzystaną przyznaną kwotę instrumentu wsparcia płynności, którą zapewniono SSPE w celu umożliwienia takiej jednostce zakupu aktywów innych niż papiery wartościowe od klientów, którzy nie są klientami finansowymi, mnoży się przez 10 % w zakresie, w jakim przekracza ona kwotę aktywów aktualnie zakupionych od klientów, oraz jeżeli maksymalna kwota, którą można wykorzystać, jest zgodnie z umową ograniczona do kwoty aktualnie zakupionych aktywów.
7. Instytucja centralna systemu lub sieci, o której mowa w art. 16, mnoży przez wskaźnik wypływów na poziomie 75 % środki na finansowanie płynności przyznane instytucji kredytowej będącej członkiem, jeżeli dana instytucja kredytowa będąca członkiem może uznać finansowanie płynności za aktywa płynne zgodnie z art. 16 ust. 2. Wskaźnik wypływów w wysokości 75 % stosuje się do przyznanej kwoty głównej środków na finansowanie płynności.
8. Instytucja kredytowa mnoży maksymalną kwotę, którą można wykorzystać z innych niewykorzystanych przyznanych instrumentów kredytowych i niewykorzystanych przyznanych instrumentów wsparcia płynności w ciągu 30 dni kalendarzowych, przez odpowiadający wskaźnik wypływów w następujący sposób:
a)
40 % w odniesieniu do instrumentów kredytowych i instrumentów wsparcia płynności przyznanych instytucjom kredytowym i w odniesieniu do instrumentów kredytowych przyznanych innym regulowanym instytucjom finansowym, w tym zakładom ubezpieczeń i firmom inwestycyjnym, przedsiębiorstwom zbiorowego inwestowania lub funduszowi inwestycyjnemu zamkniętemu;
b)
100 % w odniesieniu do instrumentów wsparcia płynności, które instytucja kredytowa przyznała SSPE, innych niż te, o których mowa w ust. 6, i w odniesieniu do ustaleń, w ramach których instytucja musi wykupić lub zamienić aktywa otrzymane od SSPE;
c)
100 % w odniesieniu do instrumentów kredytowych i instrumentów wsparcia płynności dla klientów finansowych, o których nie wspomniano w lit. a) i b), ani w ust. 1-7.
9. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1-8, instytucje kredytowe, które zostały ustanowione i są finansowane przez rząd centralny lub samorząd regionalny co najmniej jednego państwa członkowskiego, mogą stosować sposoby traktowania określone w ust. 3 i 4 w odniesieniu do instrumentów kredytowych i instrumentów wsparcia płynności, przyznawanych kredytodawcom preferencyjnym wyłącznie w celu bezpośredniego lub pośredniego finansowania kredytów preferencyjnych, pod warunkiem że dane kredyty spełniają wymogi w zakresie wskaźników wypływów, o których mowa w ust. 3 i 4.
Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 32 ust. 3 lit. g), jeżeli takie kredyty preferencyjne przyznaje się jako kredyty pass through za pośrednictwem innej instytucji kredytowej pełniącej rolę pośrednika, instytucje kredytowe mogą zastosować symetryczne wpływy i wypływy.
Kredyty preferencyjne, o których mowa w niniejszym ustępie, są dostępne jedynie dla osób niebędących klientami finansowymi i udzielane są w sposób niekonkurencyjny i nienastawiony na zysk, aby propagować cele dotyczące porządku publicznego wytyczane przez Unię bądź rząd centralny lub samorząd regionalny takiego państwa członkowskiego. Skorzystanie z tych instrumentów jest możliwe wyłącznie na podstawie racjonalnie oczekiwanego popytu na kredyt preferencyjny oraz do wysokości tego popytu, pod warunkiem że przedstawione zostanie później sprawozdanie z wykorzystania wydanych środków.
10. Instytucje kredytowe mnożą przez 100 % wszelkie wypływy płynności wynikające z zobowiązań, które stają się wymagalne w ciągu 30 dni kalendarzowych, innych niż te, o których mowa w art. 23-31.
ROZDZIAŁ 3
Wpływy płynności
Artykuł 32
Wpływy
1. Wpływy płynności ocenia się w ciągu 30 dni kalendarzowych. Obejmują one wyłącznie wpływy umowne z ekspozycji, które nie są przeterminowane, i w przypadku których instytucja kredytowa nie ma powodu oczekiwać niewykonania zobowiązania w perspektywie 30 dni kalendarzowych.
2. Wpływy płynności otrzymują wskaźnik wpływów wynoszący 100 %, w tym w szczególności następujące wpływy:
a)
środki pieniężne należne od banków centralnych i klientów finansowych. W odniesieniu do tych ostatnich, wpływy z następujących transakcji uznaje się w szczególności za podlegające wskaźnikowi wpływów w wysokości 100 %:
(i)
papiery wartościowe, których termin zapadalności upływa w ciągu 30 dni kalendarzowych;
(ii)
transakcje finansowania handlu, o których mowa w art. 162 ust. 3 lit. b) akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 575/2013, o rezydualnym terminie zapadalności krótszym niż 30 dni kalendarzowych;
b)
środki pieniężne należne z tytułu pozycji w instrumentach kapitałowych objętych głównym indeksem, pod warunkiem że nie występuje podwójne naliczanie z aktywami płynnymi. Wspomniane należne środki pieniężne obejmują środki pieniężne wymagane zgodnie z umową w ciągu 30 dni kalendarzowych, takie jak dywidendy pieniężne z takich głównych indeksów i środki pieniężne należne z tytułu takich instrumentów kapitałowych, sprzedanych, ale jeszcze nierozliczonych, jeżeli nie uznaje się ich za aktywa płynne zgodnie z tytułem II.
3. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 2, wpływy określone w niniejszym ustępie podlegają następującym wymogom:
a)
środki pieniężne należne od klientów niefinansowych do celów płatności kwoty głównej, pomniejsza się o 50 % ich wartości lub o zobowiązania umowne wobec tych klientów dotyczące udzielenia finansowania, w zależności od tego, która z tych wartości jest wyższa. Do celów niniejszej litery, do klientów niefinansowych zalicza się przedsiębiorstwa, państwa, wielostronne banki rozwoju i podmioty sektora publicznego; Na zasadzie odstępstwa, instytucje kredytowe, które otrzymały zobowiązanie, o którym mowa w art. 31 ust. 9, umożliwiające im udzielenie kredytu preferencyjnego odbiorcy końcowemu lub otrzymały podobne zobowiązanie od wielostronnego banku rozwoju lub od podmiotu sektora publicznego, mogą uwzględniać wpływ do wysokości kwoty wypływu, który stosują do odpowiadających zobowiązań związanych z udzielaniem takich kredytów preferencyjnych;
b)
środków pieniężnych należnych z tytułu zabezpieczonych transakcji kredytowych i transakcji opartych na rynku kapitałowym zdefiniowanych w art. 192 pkt 2 i 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jeżeli są one zabezpieczone aktywami płynnymi nie uwzględnia się, dopóki nie przekraczają wartości aktywów płynnych, po odliczeniu redukcji wartości mającej zastosowanie zgodnie z tytułem II. Środki pieniężne należne z tytułu pozostałej wartości lub jeżeli są one zabezpieczone aktywami, które nie kwalifikują się jako aktywa płynne zgodnie z tytułem II, uwzględnia się w całości. Nie zezwala się na żadne wpływy, jeżeli zabezpieczenie stosuje się w celu pokrycia pozycji krótkiej zgodnie z art. 30 ust. 5;
c)
środki pieniężne należne z tytułu kredytów na przewidziany w umowie wymagalny depozyt zabezpieczający zaciągniętych w oparciu o zabezpieczenie w postaci aktywów niepłynnych otrzymają wskaźnik wpływów wynoszący 50 %. Takie wpływy można uwzględnić jedynie, jeżeli instytucja kredytowa nie stosuje zabezpieczenia, jakie pierwotnie otrzymała na kredyty w celu pokrycia wszelkich pozycji krótkich;
d)
środki pieniężne należne od instytucji kredytowej, która traktuje te środki zgodnie art. 27, z wyjątkiem depozytów w instytucji centralnej, o których mowa w art. 27 ust. 3, mnoży się przez odpowiadający symetryczny wskaźnik wpływów. Jeżeli nie można ustanowić odpowiadającego wskaźnika, stosuje się wskaźnik wpływów wynoszący 5 %;
e)
transakcje zabezpieczające swap, których termin zapadalności przypada w ciągu 30 dni kalendarzowych prowadzą do wpływu z tytułu nadwyżki wartości płynności aktywów będących przedmiotem udzielonej pożyczki w porównaniu z wartością płynności aktywów będących przedmiotem zaciągniętej pożyczki;
f)
jeżeli zabezpieczenie uzyskane w ramach umów z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu, transakcji zaciągania pożyczek papierów wartościowych lub transakcji zabezpieczających swap, których termin zapadalności przypada w perspektywie 30 dni, jest ponownie zastawione hipotecznie i wykorzystywane w celu pokrycia pozycji krótkich, które można przedłużyć ponad 30 dni, instytucja kredytowa zakłada, że tego rodzaju umowy z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu lub ustalenia w zakresie pożyczek papierów wartościowych zostaną przedłużone i nie doprowadzą do żadnych wpływów pieniężnych odzwierciedlających jej potrzebę dalszego pokrywania pozycji krótkich lub ponownego nabycia odpowiednich papierów wartościowych. Pozycje krótkie obejmują oba przypadki, gdy w dostosowanym portfelu instytucja kredytowa, w drodze zwykłej krótkiej sprzedaży, sprzedała papiery wartościowe w ramach strategii handlowej lub strategii zabezpieczania oraz przypadki, gdy instytucja kredytowa dokonała krótkiej sprzedaży papierów wartościowych w dostosowanym portfelu odkupu i zaciągnęła pożyczkę papierów wartościowych na dany okres i udzieliła pożyczki papierów wartościowych na dłuższy okres;
g)
nie uwzględnia się wszelkich niewykorzystanych instrumentów kredytowych ani instrumentów wsparcia płynności i wszelkich innych zobowiązań otrzymanych od podmiotów innych niż banki centralne i podmioty, o których mowa w art. 34. Niewykorzystanych przyznanych instrumentów wsparcia płynności z banku centralnego, które uznaje się za aktywa płynne zgodnie z art. 14, nie uwzględnia się jako wpływów;
h)
środki pieniężne należne z tytułu papierów wartościowych emitowanych przez samą instytucję kredytową lub przez powiązany podmiot uwzględnia się w kwocie netto ze wskaźnikiem wpływów, który stosuje się na podstawie wskaźnika wpływów mającego zastosowanie do aktywów bazowych zgodnie z niniejszym artykułem;
i)
aktywa, których termin zapadalności nie został określony w umowie, uwzględnia się z 20 % wskaźnikiem wpływów; pod warunkiem że w postanowieniach umowy jest przewidziana możliwość wycofania lub wyegzekwowania płatności przez instytucję kredytową w terminie 30 dni.
4. Ustęp 3 lit. a) nie ma zastosowania do środków pieniężnych należnych z tytułu zabezpieczonych transakcji kredytowych i transakcji opartych na rynku kapitałowym zdefiniowanych w art. 192 pkt 2 i 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, które są zabezpieczone aktywami płynnymi zgodnie z tytułem II, o których mowa w ust. 3 lit. b). Wpływy z uwolnionych kwot posiadanych na oddzielnych rachunkach zgodnie z wymogami regulacyjnymi w zakresie ochrony aktywów klienta przeznaczonych do obrotu uwzględnia się w całości, pod warunkiem że przedmiotowe kwoty na oddzielnych rachunkach utrzymuje się w aktywach płynnych zdefiniowanych w tytule II.
5. Wypływy i wpływy środków pieniężnych oczekiwane w perspektywie 30 dni kalendarzowych z tytułu umów wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 575/2013 oblicza się w kwocie netto, o której mowa w art. 21, i mnoży się przez 100 % w przypadku kwoty wpływu netto.
6. Instytucje kredytowe nie uwzględniają żadnych wpływów z tytułu aktywów płynnych, o których mowa w tytule II, innych niż płatności należne z tytułu aktywów, nieujęte w wartości rynkowej tych aktywów.
7. Instytucje kredytowe nie uwzględniają wpływów z tytułu żadnych nowych podjętych zobowiązań.
8. Instytucje kredytowe uwzględniają wpływy płynności, które mają zostać otrzymane w państwach trzecich, w których istnieją ograniczenia transferu, lub są denominowane w walutach niewymiennych, jedynie w zakresie, w jakim odpowiadają one wypływom, odpowiednio, w przedmiotowym państwie trzecim lub w przedmiotowej walucie.
Artykuł 33
Ograniczenie wpływów
1. Instytucje kredytowe ograniczają uznanie wpływów płynności do 75 % całkowitych wypływów płynności, jak określono w rozdziale 2, chyba że określony wpływ jest wyłączony zgodnie z ust. 2, 3 lub 4.
2. Z zastrzeżeniem uprzedniego zatwierdzenia przez właściwy organ, instytucja kredytowa może całkowicie lub częściowo wyłączyć z ograniczenia, o którym mowa w ust. 1, następujące wpływy płynności:
a)
wpływy, jeżeli dostawca jest instytucją dominującą lub zależną danej instytucji kredytowej lub inną instytucją zależną tej samej instytucji dominującej lub jest powiązany z instytucją kredytową stosunkiem w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG;
b)
wpływy z depozytów składanych w innych instytucjach kredytowych w ramach grupy podmiotów kwalifikujących się do traktowania określonego w art. 113 ust. 6 lub 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
c)
wpływy, o których mowa w art. 26, w tym wpływy z kredytów związanych z udzielaniem kredytów hipotecznych, lub kredytów preferencyjnych, o których mowa w art. 31 ust. 9, lub z wielostronnych banków rozwoju lub podmiotu sektora publicznego, które instytucja kredytowa przyznała jako kredyty pass through.
3. Z zastrzeżeniem uprzedniego zatwierdzenia przez właściwy organ wyspecjalizowane instytucje kredytowe można wyłączyć z ograniczenia wpływów, gdy ich główną działalnością jest leasing i faktoring, z wyjątkiem działalności opisanej w ust. 4 oraz gdy warunki określone w ust. 5 są spełnione.
4. Z zastrzeżeniem uprzedniego zatwierdzenia przez właściwy organ wyspecjalizowane instytucje kredytowe mogą podlegać ograniczeniu wpływów w wysokości 90 %, gdy warunki określone w ust. 5 są spełnione oraz gdy ich główna działalność obejmuje:
a)
finansowanie zakupu pojazdów silnikowych;
b)
udzielanie kredytów konsumenckich zdefiniowanych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE w sprawie umów o kredyt konsumencki.
5. Instytucje kredytowe, o których mowa w ust. 3, można wyłączyć z ograniczenia wpływów, a instytucje kredytowe, o których mowa w ust. 4, mogą stosować ograniczenie na wyższym poziomie równym 90 %, o ile spełniają następujące warunki:
a)
działalność gospodarcza wykazuje niski profil ryzyka płynności, uwzględniając następujące czynniki:
(i)
terminy wpływów są zgodne z terminami wypływów;
(ii)
poszczególne instytucje kredytowe nie są w znacznym stopniu finansowane z depozytów detalicznych;
b)
na indywidualnym poziomie udział ich głównych działalności, o których mowa w ust. 3 lub 4, przekracza 80 % bilansu ogółem;
c)
odstępstwa ujawniane są w sprawozdaniach rocznych.
Właściwe organy powiadamiają EUNB o wyłączonych z ograniczenia wyspecjalizowanych instytucjach kredytowych lub wyspecjalizowanych instytucjach kredytowych podlegających wyższemu ograniczeniu wraz z uzasadnieniem. EUNB publikuje i prowadzi wykaz wyłączonych z ograniczenia wyspecjalizowanych instytucji kredytowych i wyspecjalizowanych instytucjach kredytowych podlegających wyższemu ograniczeniu. EUNB może zażądać dokumentacji uzupełniającej.
6. Wyłączenia określone w ust. 2, 3, 4, po zatwierdzeniu przez właściwy organ, mogą mieć zastosowanie zarówno na poziomie indywidualnym, jak i skonsolidowanym, z zastrzeżeniem przepisów art. 2 ust. 3 lit. e).
7. Instytucje kredytowe określają kwotę wypływów płynności netto na podstawie stosowanego ograniczenia z tytułu wpływów zgodnie ze wzorem określonym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 34
Wpływy w ramach grupy lub instytucjonalnego systemu ochrony
1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 32 ust. 3 lit. g) właściwe organy mogą udzielić zezwolenia na stosowanie wyższego wskaźnika wpływów w poszczególnych przypadkach w odniesieniu do niewykorzystanych instrumentów kredytowych lub instrumentów wsparcia płynności, jeżeli spełnione są wszystkie następujące warunki:
a)
istnieją powody, aby oczekiwać wyższego wpływu, nawet w przypadku scenariusza łączącego skrajne warunki rynkowe i idiosynkratyczne warunki skrajne dostawcy;
b)
kontrahent jest instytucją dominującą lub zależną danej instytucji kredytowej lub inną instytucją zależną tej samej instytucji dominującej lub jest powiązany z instytucją kredytową stosunkiem w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 83/349/EWG lub jest członkiem tego samego instytucjonalnego systemu ochrony, o którym mowa w art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, lub instytucją centralną lub członkiem sieci lub grupy współpracy, o których mowa w art. 10 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
c)
jeżeli wskaźnik wpływów przekracza 40 %, kontrahent stosuje odpowiadający symetryczny wskaźnik wypływów na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 31;
d)
instytucja kredytowa i kontrahent mają siedzibę w tym samym państwie członkowskim.
2. Jeżeli instytucja kredytowa i kontrahent instytucji kredytowej mają siedziby w różnych państwach członkowskich, właściwe organy mogą odstąpić od warunku określonego w ust. 1 lit. d), w przypadku gdy oprócz kryteriów określonych w ust. 1, następujące dodatkowe obiektywne kryteria określone w lit. a)-c) są spełnione:
a)
dostawca i odbiorca płynności charakteryzują się niskim profilem ryzyka płynności;
b)
istnieją prawnie wiążące umowy i zobowiązania zawarte między grupą podmiotów dotyczące linii kredytowej lub instrumentu płynnościowego;
c)
profil ryzyka płynności odbiorcy płynności uwzględnia się odpowiednio w zarządzaniu ryzykiem płynności dostawcy płynności.
Właściwe organy współpracują ze sobą w pełnym porozumieniu zgodnie z art. 20 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w celu ustalenia, czy dodatkowe kryteria określone w niniejszym ustępie zostały spełnione.
3. Jeżeli dodatkowe kryteria określone w ust. 2 są spełnione, właściwemu organowi odbiorcy płynności zezwala się na stosowanie preferencyjnego wskaźnika wpływów do wysokości 40 %. Zatwierdzenie przez oba właściwe organy jest jednak wymagane w przypadku wszelkiego preferencyjnego wskaźnika wyższego niż 40 %, stosowanego symetrycznie.
Jeżeli dopuszcza się stosowanie preferencyjnego wskaźnika wpływów o wysokości powyżej 40 %, właściwe organy powiadamiają EUNB o wyniku procesu, o którym mowa w ust. 2. Właściwe organy regularnie sprawdzają, czy warunki dotyczące takich wyższych wpływów nadal są spełniane.
TYTUŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 35
Stosowanie zasady praw nabytych w odniesieniu do aktywów bankowych gwarantowanych przez państwo członkowskie
1. Aktywa wyemitowane przez instytucje kredytowe, które korzystają z gwarancji zapewnionej przez rząd centralny państwa członkowskiego, kwalifikują się jako aktywa poziomu 1, jedynie gdy dana gwarancja:
a)
została udzielona lub przyznana na maksymalną kwotę przed dniem 30 czerwca 2014 r.;
b)
jest bezpośrednia, wyraźna, nieodwołalna i bezwarunkowa oraz służy do pokrycia zaległej spłaty kwoty głównej i odsetek.
2. Jeżeli poręczycielem jest samorząd regionalny lub władze lokalne w państwie członkowskim, gwarantowane aktywa kwalifikują się jako aktywa poziomu 1, jedynie gdy ekspozycje wobec takiego samorządu regionalnego lub władzy lokalnej traktuje się jako ekspozycje wobec ich rządu centralnego zgodnie z art. 115 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 a gwarancja jest zgodna z wymogami określonymi w ust. 1.
3. Aktywa, o których mowa w ust. 1 i 2, w dalszym ciągu kwalifikują się jako aktywa poziomu 1, dopóki gwarancja pozostaje w mocy w stosunku do odpowiedniego emitenta lub jego aktywów, która, w stosownych przypadkach, jest niekiedy zmieniana lub zastępowana. Jeżeli kwota gwarancji udzielonej na rzecz emitenta lub jego aktywów wzrośnie w dowolnym momencie po dniu 30 czerwca 2014 r., aktywa kwalifikują się wyłącznie jako aktywa płynne do maksymalnej kwoty gwarancji, którą przyznano przed tą datą.
4. Aktywa, o których mowa w niniejszym artykule, podlegają tym samym wymogom mającym zastosowanie w ramach niniejszego rozporządzenia do aktywów poziomu 1, stanowiących należności od rządów centralnych lub samorządów regionalnych, władz lokalnych lub podmiotów sektora publicznego albo gwarantowanych przez takie podmioty, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. c).
5. Jeżeli instytucja kredytowa lub jej aktywa korzystają z systemu gwarancji, system, jako całość, uznaje się za gwarancję do celów niniejszego artykułu.
Artykuł 36
Przepis przejściowy dotyczący agencji zarządzania aktywami o obniżonej jakości, sponsorowanych przez państwo członkowskie
1. Obligacje uprzywilejowane wyemitowane przez następujące agencje zarządzania aktywami o obniżonej jakości, sponsorowane przez państwo członkowskie, kwalifikują się jako aktywa poziomu 1 do dnia 31 grudnia 2023 r.:
a)
w Irlandii, Narodowa Agencja Zarządzania Aktywami (National Asset Management Agency, NAMA);
b)
w Hiszpanii, Sociedad de Gestión de Activos Procedentes de la Reestructuración Bancaria, SA (SAREB);
c)
w Słowenii, Spółka Zarządzająca Aktywami Bankowymi (Bank Asset Management Company), ustanowiona na mocy ustawy o środkach Republiki Słowenii służących wzmocnieniu stabilności banków (Measures of the Republic of Slovenia to Strengthen the Stability of Banks Act, MSSBA).
2. Aktywa, o których mowa w ust. 1, podlegają tym samym wymogom mającym zastosowanie w ramach niniejszego rozporządzenia do aktywów poziomu 1, stanowiących należności od rządów centralnych lub samorządów regionalnych, władz lokalnych lub podmiotów sektora publicznego albo gwarantowanych przez takie podmioty, o których mowa w art. 10 ust. 1 lit. c).
Artykuł 37
Przepis przejściowy dotyczący sekurytyzacji zabezpieczonych kredytami na nieruchomości mieszkalne
1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 13 sekurytyzacje wyemitowane przed dniem 1 października 2015 r., których ekspozycjami bazowymi są kredyty na nieruchomości mieszkalne, o których mowa w art. 13 ust. 2 lit. g) ppkt (i), kwalifikują się jako aktywa poziomu 2B, jeżeli spełniają wszystkie wymogi określone w art. 13 inne niż wymóg w zakresie pokrycia należności zabezpieczeniem lub wymóg dotyczący relacji wysokości kredytu do dochodu określone w art. 13 ust. 2 lit. g) ppkt (i).
2. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 13 sekurytyzacje wyemitowane po dniu 1 października 2015 r., których ekspozycjami bazowymi są kredyty na nieruchomości mieszkalne, o których mowa w art. 13 ust. 2 lit. g) ppkt (i), niespełniającymi wymogu w zakresie średniego pokrycia należności zabezpieczeniem lub wymogu dotyczącego relacji wysokości kredytu do dochodu, określonych w tej literze, kwalifikują się jako aktywa poziomu 2B do dnia 1 października 2025 r., o ile ekspozycje bazowe obejmują kredyty na nieruchomości mieszkalne, które nie podlegały prawu krajowemu regulującemu ograniczenia współczynnika wysokości kredytu do dochodu w momencie udzielenia tych kredytów, a tego rodzaju kredytów na nieruchomości mieszkalne udzielono w dowolnym momencie przed dniem 1 października 2015 r.
Artykuł 38
Przepis przejściowy dotyczący wprowadzania wskaźnika pokrycia wypływów netto
1. Zgodnie z art. 460 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 wskaźnik pokrycia wypływów netto określony w art. 4 wprowadza się w następujący sposób:
a)
60 % wymogu pokrycia wypływów netto od dnia 1 października 2015 r.;
b)
70 % od dnia 1 stycznia 2016 r.;
c)
80 % od dnia 1 stycznia 2017 r.;
d)
100 % od dnia 1 stycznia 2018 r.
2. Zgodnie z art. 412 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 państwa członkowskie lub właściwe organy mogą wymagać, by instytucje kredytowe działające na podstawie zezwolenia udzielonego w danym państwie lub podgrupa takich instytucji kredytowych utrzymywały wyższy wymóg pokrycia wypływów netto wynoszący do 100 % do momentu wprowadzenia w pełni wiążącego minimalnego standardu wynoszącego 100 % zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 39
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 października 2015 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 10 października 2014 r.