PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 809/2014
ze dne 17. července 2014,
kterým se stanoví prováděcí pravidla k nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1306/2013, pokud jde o integrovaný administrativní a kontrolní systém, opatření pro rozvoj venkova a podmíněnost
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1306/2013 ze dne 17. prosince 2013 o financování, řízení a sledování společné zemědělské politiky a o zrušení nařízení Rady (EHS) č. 352/78, (ES) č. 165/94, (ES) č. 2799/98, (ES) č. 814/2000, (ES) č. 1290/2005 a (ES) č. 485/2008 (1), a zejména na čl. 58 odst. 4, čl. 62 odst. 2 písm. a) až f) a písm. h), čl. 63 odst. 5, čl. 77 odst. 8, článek 78, čl. 96 odst. 4 a článek 101 odst. 2 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení (EU) č. 1306/2013 stanoví základní pravidla týkající se mimo jiné povinností členských států chránit finanční zájmy Unie. Za účelem zajištění řádného fungování a jednotného uplatňování nového právního rámce stanoveného uvedeným nařízením byla Komisi svěřena pravomoc přijmout určitá pravidla týkající se správních kontrol a kontrol na místě, měření ploch, případů, kdy mohou být žádosti o podporu nebo žádosti o platbu opraveny, uplatňování a výpočtu částečného nebo celkového odnětí plateb a zpětného získávání neoprávněných plateb a sankcí, uplatňování a výpočtu správních sankcí, požadavků na počítačové databáze, žádostí o podporu a žádostí o platbu a žádostí o platební nároky, včetně konečného data pro podávání žádostí, provádění kontrol, převodu zemědělských podniků, výplat záloh, provádění kontrol týkajících se povinností v oblasti podmíněnosti, výpočtu a uplatňování správních sankcí v oblasti podmíněnosti a technických specifikací potřebných za účelem jednotného provádění základních pravidel integrovaného administrativního a kontrolního systému („integrovaný systém“), pokud jde o podmíněnost.
(2)
Členské státy by měly přijmout požadovaná opatření, aby zajistily řádné fungování administrativního a kontrolního systému, je-li v případě téhož příjemce pověřeno více platebních agentur.
(3)
Pokud příslušný orgán dosud neinformoval příjemce o chybách vyskytujících se v žádosti o podporu nebo v žádosti o platbu ani ho neinformoval o kontrole na místě, měli by být příjemci oprávněni kdykoli vzít zpět své žádosti o podporu nebo žádosti o platbu nebo jejich části. Příjemci by v určitých případech uznaných vnitrostátními orgány měli rovněž mít možnost opravit či upravit zjevné chyby vyskytující se v žádosti o podporu nebo v žádostech o platbu a podkladech.
(4)
Je nutné přijmout zvláštní a podrobná ustanovení, která zajistí spravedlivé používání různých snížení, jež mají být uplatněna na jednu nebo více žádostí o podporu nebo žádostí o platbu od téhož příjemce. Z tohoto důvodu by mělo být určeno pořadí výpočtu různých možných snížení u každého režimu přímých plateb nebo opatření pro rozvoj venkova v oblasti působnosti integrovaného systému.
(5)
V zájmu zajištění jednotného uplatňování zásady dobré víry v celé Unii by měly být pro případ vymáhání neoprávněně vyplacených částek stanoveny podmínky, za nichž se lze na tuto zásadu odvolat, aniž je dotčeno zacházení s dotyčnými výdaji v souvislosti se schválením účetní závěrky podle nařízení Rady (EU) č. 1306/2013.
(6)
Měla by se přijmout pravidla upravující důsledky převodů celých zemědělských podniků, na které se vztahují některé povinnosti v rámci režimů přímých plateb nebo v rámci opatření pro rozvoj venkova v oblasti působnosti integrovaného systému.
(7)
Aby mohla Komise účinně sledovat integrovaný systém, měly by jí členské státy předávat roční kontrolní údaje a statistiky. Podobně by členské státy měly každoročně poskytovat statistické údaje o kontrolách opatření pro rozvoj venkova, která nespadají do oblasti působnosti integrovaného systému, včetně výsledků těchto kontrol. V případě potřeby by měla být Komise informována o všech opatřeních přijatých členskými státy v souvislosti s podmíněností.
(8)
Podle článku 75 nařízení (EU) č. 1306/2013 mohou členské za určitých podmínek, včetně dokončení správních kontrol a kontrol na místě pro daný rok podání žádosti, vyplácet zálohy, pokud jde o přímé platby. Článek 8 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1307/2013 (2) stanoví, že míra úpravy stanovená v souladu s článkem 26 nařízení (EU) č. 1306/2013 se vztahuje na přímé platby přesahující pevně stanovenou prahovou hodnotu. Nicméně podle čl. 26 odst. 4 nařízení (EU) č. 1306/2013 může Komise do 1. prosince na základě nových informací, které má k dispozici, míru úpravy pro přímé platby přizpůsobit. V důsledku toho míra úpravy finanční kázně, která se může použít, nemusí být do 16. října ještě známa. Platby zůstatku od 1. prosince by měly zohledňovat míru úpravy finanční kázně platnou v příslušné době.
(9)
Měl by se vytvořit obecný rámec pro zavedení zjednodušených postupů v kontextu komunikace mezi příjemcem a vnitrostátními orgány. Tento rámec by měl zejména zajistit možnost používat elektronické prostředky. Musí se však zaručit zejména naprostá spolehlivost takto předaných údajů a fungování takových postupů bez jakékoli diskriminace příjemců. V zájmu zjednodušení administrativy pro příjemce i vnitrostátní orgány by mělo být příslušným orgánům umožněno, aby přímo využívaly informace, které mají vnitrostátní orgány k dispozici, namísto toho, aby vyžadovaly poskytnutí těchto informací za účelem ověření způsobilosti některých plateb od příjemce.
(10)
Za účelem umožnění účinných kontrol v členských státech, které se rozhodnou, že všechny žádosti o podporu v souvislosti s přímými platbami a žádosti o platbu v souvislosti s opatřeními pro rozvoj venkova v oblasti působnosti integrovaného systému budou zahrnuty do jednotné žádosti podle čl. 72 odst. 4 nařízení (EU) č. 1306/2013, by mělo být stanoveno, že všechny žádosti o podporu nebo žádosti o platbu, které se nějakým způsobem týkají plochy, se předkládají pouze jednou za rok v jednotné žádosti.
(11)
Členské státy by měly stanovit konečné datum pro předkládání jednotné žádosti a/nebo žádostí o platbu, kterým by měl být nejpozději 15. květen, aby se umožnilo včasné zpracování a kontroly žádosti o podporu a žádostí o platbu. Kvůli zvláštním klimatickým podmínkám v Estonsku, Lotyšsku, Litvě, Finsku a Švédsku by se však těmto členským státům mělo povolit stanovení pozdějšího data, kterým by však měl být nejpozději 15. červen. Kromě toho by mělo být možné stanovit případ od případu odchylky, pokud by to v budoucnu vyžadovaly klimatické podmínky v daném roce.
(12)
V jednotné žádosti by měli příjemci ohlásit nejen plochu, kterou používají k zemědělským účelům, ale i své platební nároky a veškeré informace požadované ke stanovení způsobilosti k podpoře. Je nicméně vhodné povolit, aby členské státy stanovily odchylku od některých povinností, pokud platební nároky, které mají být v daném roce přiznány, dosud nebyly definitivně stanoveny.
(13)
S cílem zajistit co největší pružnost pro příjemce, pokud jde o plány příjemců týkající se využití plochy, mělo by jim být umožněno měnit svou jednotnou žádost nebo žádost o platbu až do obvyklého data osevu za předpokladu, že jsou dodrženy všechny zvláštní požadavky podle jednotlivých režimů podpor nebo opatření podpory a že příslušný orgán dosud neinformoval příjemce o chybách vyskytujících se v jednotné žádosti nebo žádosti o platbu ani ho neinformoval o kontrole na místě, která odhalila chyby ohledně části, jíž se změna týká. Po provedení těchto změn by měla být dána možnost upravit příslušné podklady nebo smlouvy, které se mají předložit.
(14)
Jelikož příjemci zůstávají odpovědnými za předložení správné žádosti o podporu nebo žádosti o platbu, měli by v případě potřeby provést nezbytné opravy a změny do předtištěného tiskopisu.
(15)
V případě žádostí v rámci režimů podpory na plochu a/nebo žádostí o platbu pro opatření podpory na plochu by měl být příjemci poskytnut předtištěný tiskopis v elektronické podobě a odpovídající grafický materiál prostřednictvím softwarové aplikace založené na geografickém informačním systému (GIS) (dále jen „geoprostorový formulář žádosti o podporu“). Geoprostorové formuláře žádosti o podporu přispějí k předcházení chybám příjemců při ohlašování jejich zemědělských ploch a zefektivní správní křížové kontroly. Přesnější prostorové informace poskytnuté prostřednictvím geoprostorových formulářů žádostí o podporu navíc poskytnou spolehlivější údaje pro účel sledování a hodnocení. Je proto vhodné požadovat, aby od určitého data byly všechny takové žádosti o podporu a/nebo žádosti o platbu předkládány na základě elektronického geoprostorového formuláře žádosti o podporu. Pokud však příjemci nejsou schopni tento formulář použít, příslušný orgán by měl příjemcům poskytnout alternativu, aby žádost o podporu a/nebo žádost o platbu mohli předložit. Příslušný orgán by měl v každém případě zajistit, aby ohlášené plochy byly digitalizovány.
(16)
Spolu s jednotnou žádostí nebo později, je-li to vhodné vzhledem k povaze informací, by se měly poskytnout jakékoli specifické informace o produkci konopí nebo dobrovolné podpoře vázané na produkci nebo zvláštní podpoře pro bavlnu. Dále by se mělo stanovit, že se ve formuláři jednotné žádosti uvádějí plochy, pro něž se nežádá o žádnou podporu. Protože je důležité mít podrobné informace o některých typech využití plochy, měly by se informace o těchto typech využití uvádět samostatně, zatímco ostatní informace lze uvádět pod jedním záhlavím.
(17)
V případech, kdy se od příjemců vyžaduje, aby měli na zemědělské ploše plochu využívanou v ekologickém zájmu, aby byli způsobilí pro platby za zemědělské postupy příznivé pro klima a životní prostředí uvedené v článku 43 nařízení (EU) č. 1307/2013 („ekologická platba“), měli by příjemci ohlásit plochu využívanou v ekologickém zájmu spolu se žádostmi o režimy podpory na plochu. Pokud je část povinností týkajících se plochy využívané v ekologickém zájmu plněna na regionální úrovni nebo kolektivně, ohlášení ploch využívaných v ekologickém zájmu by mělo být doplněno samostatným ohlášením ploch využívaných v ekologickém zájmu na regionální úrovni nebo kolektivně.
(18)
Za účelem umožnění účinného sledování a kontroly by žádost o účast v režimu pro malé zemědělce měla obsahovat odkaz na jednotnou žádost podanou týmž příjemcem. Za účelem umožnění účinných kontrol, pokud jde o zvláštní podmínky pro režim pro malé zemědělce, by všechny potřebné informace měly být poskytovány za použití zjednodušeného postupu pro podávání žádosti stanoveného v čl. 72 odst. 3 nařízení (EU) č. 1306/2013. Dále je třeba upřesnit, že příjemci, kteří se rozhodnou vystoupit z režimu pro malé zemědělce, by měli být povinni včas informovat příslušný orgán, aby se umožnil hladký přechod na platby podle hlav III a IV nařízení 1307/2013.
(19)
Aby se umožnily kontroly související s povinnostmi v oblasti podmíněnosti, měl by být formulář žádosti o podporu předložen také příjemci, kteří disponují zemědělskou plochou, avšak nežádají o žádnou podporu, která je předmětem jednotné žádosti. Je však vhodné povolit, aby členské státy mohly příjemce od této povinnosti osvobodit, pokud jsou již dané informace orgánům k dispozici.
(20)
Za účelem zjednodušení postupů pro podávání žádostí a v souladu s čl. 72 odst. 3 nařízení (EU) č. 1306/2013 by členské státy měly poskytnout příjemci pokud možno předtištěné tiskopisy obsahující informace nutné k tomu, aby příjemce mohl předložit správnou žádost o podporu nebo žádost o platbu. Mělo by být možné, aby předtištěný tiskopis byl navržen tak, aby příjemce musel pouze potvrdit, že v souvislosti s žádostí o podporu a/nebo žádostí o platbu předloženými v předcházejícím roce nenastaly změny.
(21)
Pokud se členský stát rozhodne pro použití dobrovolné podpory vázané na produkci v živočišné výrobě nebo opatření pro rozvoj venkova týkající se zvířat, měla by být stanovena společná ustanovení týkající se podrobných informací, které je třeba zahrnout do žádostí o podporu nebo žádostí o platbu pro zvířata.
(22)
V souladu s čl. 53 odst. 4 nařízení Komise v přenesené pravomoci (EU) č. 639/2014 (3) mohou být platby v rámci dobrovolné podpory vázané na produkci v živočišné výrobě nebo opatření pro rozvoj venkova týkající se zvířat provedeny pouze pro zvířata, která jsou řádně identifikována a evidována v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1760/2000 (4) nebo nařízením Rady (ES) č. 21/2004 (5). Příjemcům, kteří podávají žádosti o podporu nebo žádosti o platbu v rámci příslušných režimů podpor nebo opatření podpory, by se proto měl umožnit včasný přístup k potřebným informacím.
(23)
Včasné podání žádostí o platební nároky příjemci je nezbytné k tomu, aby členské státy mohly stanovit platební nároky. Proto by mělo být stanoveno konečné datum pro předkládání žádostí.
(24)
Je nutné stanovit pravidla pro případy, kdy byly platební nároky přiznány neoprávněně, zejména v důsledku vykázání větší plochy, nebo kdy hodnota platebních nároků byla stanovena v nesprávné výši, například proto, že byla vypočítána na základě nesprávné referenční částky. Mělo by být jasně stanoveno, že úpravy počtu a/nebo hodnoty platebních nároků by neměly vést k systematickému přepočtu zbývajících platebních nároků. V některých případech neoprávněně přiznané platební nároky odpovídají velmi malým částkám, avšak jejich vymáhání vede ke značným nákladům a administrativní zátěži. V zájmu zjednodušení a nalezení rovnováhy mezi náklady a administrativní zátěží na jedné straně a částkou, která se má vymoci na straně druhé, by se měla stanovit minimální částka, pod jejíž hranicí není vymáhání nutné.
(25)
Na dodržování ustanovení o režimech podpor a opatřeních podpory v rámci integrovaného systému by se mělo účinně dohlížet. Za tímto účelem a k zajištění jednotné úrovně dohledu ve všech členských státech je nezbytné podrobně stanovit kritéria a technické postupy pro provádění správních kontrol a kontrol na místě týkajících se kritérií způsobilosti, závazků a dalších povinností stanovených pro režimy přímých plateb, opatření pro rozvoj venkova a podmíněnost.
(26)
Mělo by být vyjasněno, že kdykoli se provádí vyhodnocování snímků, například během kontrol na místě nebo v souvislosti s aktualizací systému identifikace zemědělských pozemků, a kdykoli toto vyhodnocování snímků nepovede k přesvědčivým výsledkům, měly by být provedeny terénní kontroly.
(27)
Oznámení kontrol na místě, pokud jde o způsobilost nebo podmíněnost, by se mělo povolit pouze v případě, že se tímto oznámením neohrozí kontroly, a v každém případě by se měly použít vhodné lhůty. Dále, pokud zvláštní odvětvová pravidla pro akty či normy relevantní pro podmíněnost stanoví, že kontroly na místě se neoznamují, měla by se tato pravidla dodržet.
(28)
Mělo by se stanovit, že v případě potřeby by členské státy měly různé kontroly kombinovat. Avšak ve vztahu k některým opatřením podpory by měly být kontroly na místě rozloženy do celého roku, aby bylo možné ověřit dodržování závazků. Doba trvání kontroly na místě by měla být omezena na nezbytné minimum. Pokud jsou však kritéria způsobilosti, závazky nebo povinnosti spojeny s určitým časovým obdobím, může kontrola na místě vyžadovat další návštěvy u příjemce k pozdějšímu datu. Pro tyto případy by mělo být stanoveno, že doba trvání kontroly na místě, jakož i počet návštěv musí být omezeny na nezbytné minimum.
(29)
Mělo by být zajištěno, aby všechny zjištěné případy nesouladu byly náležitě sledovány a aby byly vzaty v úvahu při poskytnutí plateb. V této souvislosti by při ověřování dodržování podmínek způsobilosti měl být také vzat v úvahu jakýkoli možný nesoulad oznámený útvary, subjekty nebo organizacemi jinými než těmi, které jsou za kontroly přímo odpovědné. Členské státy by kromě toho měly zajistit, aby příslušné orgány odpovědné za poskytování plateb byly obeznámeny s veškerými relevantními zjištěními učiněnými v rámci kontrol dodržování kritérií způsobilosti, závazků a dalších povinností. Tato zásada by měla být rozšířena na všechna zjištění veřejných nebo soukromých certifikačních orgánů ve vztahu k příjemcům, kteří se rozhodli pro plnění svých ekologických povinností prostřednictvím rovnocenných postupů, které upravuje systém certifikace, který by měl být oznámen orgánu odpovědnému za poskytování ekologické platby. V případech, kdy kontroly ve vztahu k opatřením pro rozvoj venkova zahrnují rovnocenné postupy, měly by být výsledky těchto kontrol oznámeny všem příslušným místům, aby mohly být zohledněny při následném posuzování způsobilosti pro obdržení ekologických plateb.
(30)
Pro účinné odhalování nesouladu při správních kontrolách by měla být stanovena pravidla, zejména pokud jde o obsah křížových kontrol. Všechny případy nesouladu by měly být sledovány pomocí vhodného postupu.
(31)
Z důvodů zjednodušení, pokud se na referenční pozemek vztahuje žádost o podporu nebo žádost o platbu dvou nebo více příjemců žádajících o podporu v rámci stejného režimu podpory nebo opatření podpory, a pokud plocha, u níž byla vykázána větší rozloha, nebo překrývající se plocha spadá pod toleranci stanovenou pro měření zemědělských pozemků, mělo by se členským státům povolit, aby stanovily poměrné snížení příslušných ploch. Dotyční příjemci by však měli mít nárok se proti těmto rozhodnutím odvolat.
(32)
Měl by se stanovit minimální počet příjemců, u nichž bude provedena kontrola na místě v rámci různých režimů podpor a opatření podpory.
(33)
Kontrolní vzorek, pokud jde o kontroly na místě týkající se režimů podpory na plochu, by měl být vytvořen na základě stratifikované metody výběru vzorku, aby se udržela přiměřená administrativní zátěž a počet příjemců, u nichž bude provedena kontrola na místě, na přiměřené úrovni. Stratifikovaná metoda výběru vzorku by se měla skládat z namátkové části, aby se získala reprezentativní míra chybovosti. Pokud však jde o kontroly na místě týkající se ekologické platby, režimů podpor pro zvířata nebo opatření pro rozvoj venkova, měl by být vzorek vybrán částečně na základě analýzy rizik. Příslušný orgán by měl stanovit rizikové faktory a zaměřit se při tom na oblasti, u nichž je riziko chyb největší. V zájmu zajištění relevantních a účinných analýz rizik by měla být efektivnost rizikových kritérií každoročně hodnocena a aktualizována z hlediska relevance každého rizikového kritéria, srovnání výsledků vzorků vybraných náhodně a na základě rizika a konkrétní situace v daném členském státě a povahy nesouladu.
(34)
V některých případech je důležité provést kontroly na místě před obdržením všech žádostí. Členské státy by proto měly mít možnost částečně vybrat kontrolní vzorek před koncem období pro podání žádostí.
(35)
Pro zajištění účinnosti kontroly na místě je důležité, aby zaměstnanci provádějící kontroly byli informováni o důvodu výběru určitého příjemce pro kontrolu na místě. Členské státy by měly záznamy o takových informacích uchovávat.
(36)
Významný nesoulad zjištěný během kontrol na místě by měl vést ke zvýšení počtu kontrol na místě v následujícím roce, aby se dosáhlo přijatelné úrovně jistoty, pokud jde o správnost dotyčných žádostí o podporu nebo žádostí o platbu.
(37)
Je nutné stanovit podmínky, za nichž lze snížení minimální úrovně kontrol na místě pro některé režimy podpor a opatření podpory považovat za odůvodněné, neboť řídící a kontrolní systémy řádně fungují a míry chybovosti zůstávají na přijatelné úrovni.
(38)
Pro zajištění řádného sledování a účinné kontroly by kontroly na místě týkající se režimů podpory na plochu a opatření pro rozvoj venkova měly zahrnovat všechny ohlášené zemědělské pozemky. V případě některých opatření pro rozvoj venkova by kontrola na místě měla zahrnovat také nezemědělskou půdu. V zájmu usnadnění provádění integrovaného systému by mělo být povoleno omezit vlastní měření zemědělských pozemků na náhodný vzorek sestávající z 50 % ohlášených zemědělských pozemků. Výsledky měření získané ze vzorku by měly být extrapolovány na zbytek souboru nebo by měření mělo být rozšířeno na všechny ohlášené zemědělské pozemky.
(39)
Za účelem zajištění kvality měření, která odpovídá požadovaným technickým normám vypracovaným na úrovni Unie, by měla být stanovena pravidla týkající se prvků kontrol na místě, ověření podmínek způsobilosti, metod měření plochy a nástrojů měření, které členské státy musejí používat pro účely kontrol na místě.
(40)
Měly by se stanovit podmínky pro využití dálkového průzkumu Země pro kontroly na místě a přijmout ustanovení pro terénní kontroly, které se budou provádět ve všech případech, kdy vyhodnocení snímků nepovede k jasným výsledkům. Z důvodů povětrnostních podmínek by například mohlo dojít k tomu, že ne pro všechny pozemky budou k dispozici snímky dostatečné kvality pro ověření všech podmínek způsobilosti nebo pro provedení měření plochy. V takových případech by kontrola na místě měla být provedena tradičním způsobem nebo by měla být o tento způsob doplněna. Dále je vhodné požadovat, aby ověřování dodržování všech kritérií způsobilosti, závazků a dalších povinností bylo provedeno na stejné úrovni přesnosti jako v případě kontroly na místě provedené tradičním způsobem.
(41)
Aby mohly vnitrostátní orgány, jakož i jakýkoli příslušný orgán Unie sledovat provedené kontroly na místě, měly by se podrobné údaje o těchto kontrolách zaznamenat do kontrolní zprávy. Příjemce nebo jeho zástupce by měl mít možnost zprávu podepsat. V případě kontrol na místě prováděných prostřednictvím dálkového průzkumu Země by však členské státy měly mít možnost stanovit, že poskytnou tuto možnost pouze v případech, kdy kontroly odhalí nesoulad. Bez ohledu na způsob provedené kontroly na místě by měl příjemce obdržet kopii zprávy v případě, že byl zjištěn nesoulad.
(42)
Zvláštní ustanovení týkající se kontroly byla stanovena na základě nařízení Komise (ES) č. 1082/2003. (6) Pokud jsou kontroly prováděny podle uvedeného nařízení, jejich výsledky by se měly zahrnout do kontrolní zprávy pro účely integrovaného systému.
(43)
Pokud jde o členské státy, které se rozhodly pro použití režimu podpory na zvířata nebo opatření podpory na zvířata, je třeba stanovit časové rozvržení a minimální obsah kontrol na místě, pokud jde o podporu, o kterou se žádá v rámci těchto režimů podpory nebo opatření podpory. V zájmu účinného přezkoumání správnosti údajů v žádostech o podporu nebo žádostech o platbu a v oznámeních do počítačové databáze zvířat je nezbytné provádět tyto kontroly na místě. Kontroly na místě týkající se režimů podpor na zvířata nebo opatření podpory na zvířata by měly zahrnovat zejména ověřování dodržování podmínek způsobilosti, správnosti údajů v evidenci a případně pasů.
(44)
Aby mohly příslušné vnitrostátní orgány, jakož i jakýkoli příslušný orgán Unie sledovat provedené kontroly na místě, měly by se podrobné údaje o těchto kontrolách zaznamenat do kontrolní zprávy. Příjemce nebo jeho zástupce by měl mít možnost během kontroly zprávu podepsat. Bez ohledu na způsob provedené kontroly na místě by měl příjemce obdržet kopii zprávy v případě, že byl zjištěn nesoulad.
(45)
Pro účely čl. 32 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013 by měla být stanovena pravidla pro provádění systému, který mají členské státy používat k ověření obsahu tetrahydrokanabinolu v konopí.
(46)
V této souvislosti je třeba stanovit období, po které se nesmí sklízet konopí pěstované na vlákno po odkvětu, aby se umožnilo účinné provádění kontrol předepsaných pro tuto plodinu.
(47)
Pro opatření pro rozvoj venkova, která nespadají do oblasti působnosti integrovaného systému, jsou potřebná podrobnější pravidla pro organizaci správních kontrol a kontrol na místě a pro výpočet správních sankcí.
(48)
S ohledem na zvláštní vlastnosti těchto opatření by správní kontroly měly ověřovat soulad s právními předpisy Unie nebo vnitrostátními předpisy a s použitelnými programy rozvoje venkova a měly by zahrnovat všechna kritéria způsobilosti, závazky a další povinnosti, které je možné těmito kontrolami ověřit. Za účelem ověření realizace investičních operací by správní kontroly měly za běžných okolností zahrnovat také osobní účast na podporované operaci nebo návštěvu lokality, do níž plynou investice.
(49)
Kontroly na místě by měly být organizovány na základě namátkových vzorků a vzorků založených na rizicích. Podíl namátkového vzorku by měl být dostatečně vysoký, aby bylo možné získat reprezentativní míru chybovosti.
(50)
Za účelem zajištění dostatečných kontrol je nezbytné pro kontroly na místě definovat minimální úroveň kontroly. Tato úroveň by měla být zvýšena v případě, kdy kontroly odhalí závažný nesoulad. Podobně by členské státy měly mít možnost tuto úroveň snížit, pokud se míry chybovosti pohybují pod prahem významnosti a řídicí a kontrolní systémy řádně fungují.
(51)
Za účelem jednotného uplatňování těchto kontrol je nezbytné definovat obsah kontrol na místě.
(52)
Za účelem ověření souladu s požadavkem na trvalost, jak je uvedeno v článku 71 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1303/2013 (7), by měly být provedeny následné kontroly investičních operací. Měl by být určen základ a obsah těchto kontrol.
(53)
Ze zkušeností vyplynulo, že pro některá zvláštní opatření pro rozvoj venkova a výdaje týkající se technické pomoci z podnětu členských států jsou potřebná zvláštní ustanovení týkající se kontroly.
(54)
Podle nařízení (EU) č. 1306/2013 nesmí být uloženy žádné správní sankce, pokud je nesoulad méně závažné povahy, a to i v případě, že nedosahuje prahové hodnoty. Měla by být stanovena pravidla týkající se některých opatření pro rozvoj venkova, aby bylo možné identifikovat nesoulad jako méně závažný, včetně stanovení kvantitativní prahové hodnoty vyjádřené jako procento způsobilé částky podpory. Tato prahová hodnota by se měla stanovit a poté by se měla uplatnit přiměřená správní sankce.
(55)
Sledování toho, jak se plní různé povinnosti v oblasti podmíněnosti, vyžaduje zavedení kontrolního systému a vhodných správních sankcí. Pro tento účel musí různé orgány v členských státech sdělovat informace týkající se zejména žádostí o podporu, kontrolních vzorků a výsledků kontrol na místě. Měla by se stanovit opatření pro základní prvky tohoto systému.
(56)
Nařízení (EU) č. 1306/2013 zavádí povinnosti v oblasti podmíněnosti pro příjemce, kteří dostávají přímé platby podle nařízení (EU) č. 1307/2013, podporu v odvětví vína podle článků 46 a 47 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1308/2013 (8) a roční prémie podle čl. 21 odst. 1 písm. a) a b), článků 28 až 31 a článků 33 a 34 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1305/2013 (9), a stanoví systém snížení a vyloučení v případě neplnění těchto povinností. Je třeba stanovit prováděcí pravidla k tomuto systému.
(57)
Kontroly podmíněnosti mohou být dokončeny před obdržením plateb a ročních prémií podle článku 92 nařízení (EU) č. 1306/2013 nebo po jejich obdržení. Zejména v případech, kdy takové kontroly nemohou být dokončeny před obdržením těchto plateb a ročních prémií, měla by být částka, jež má být zaplacena příjemcem v důsledku správní sankce, vymáhána v souladu s tímto nařízením nebo započtením.
(58)
Měla by být stanovena pravidla týkající se orgánů v členských státech odpovědných za systém kontroly povinností v oblasti podmíněností.
(59)
Měla by se stanovit minimální míra kontrol pro ověřování povinností v oblasti podmíněnosti. Tato míra kontrol by měla být stanovena alespoň na úrovni 1 % celkového počtu příjemců podle článku 92 nařízení (EU) č. 1306/2013, kteří spadají do oblasti působnosti příslušných kontrolních orgánů a kteří musí být vybráni na základě odpovídající analýzy rizik.
(60)
Pro účel výpočtu kontrolního vzorku by ve zvláštním případě skupiny osob podle článků 28 a 29 nařízení (EU) č. 1305/2013 měla být členským státům poskytnuta flexibilita při určení toho, zda budou skupinu posuzovat jako celek nebo každého člena skupiny jednotlivě.
(61)
Členské státy by měly mít možnost vybrat si, zda splní minimální míru kontrol na úrovni každého příslušného kontrolního orgánu, na úrovni platební agentury nebo na úrovni aktu či normy, nebo souboru aktů či norem.
(62)
Pokud zvláštní právní předpisy použitelné na akt nebo normy stanoví minimální míry kontrol, členské státy by měly tyto míry dodržet. Členským státům by však mělo být povoleno použít jednotnou míru kontrol pro kontroly na místě týkající se podmíněnosti. Pokud si členské státy vyberou tuto možnost, všechny případy nesouladu zjištěné během kontrol na místě podle odvětvových právních předpisů by měly být nahlášeny a následně sledovány v rámci podmíněnosti.
(63)
V zájmu zjednodušení, pokud jde o povinnosti v oblasti podmíněnosti ve vztahu ke směrnici Rady 96/22/ES (10), by se použití specifické úrovně výběru vzorků z plánů sledování mělo považovat za splnění požadavku minimální míry stanovené v tomto nařízení.
(64)
Členským státům by měla být poskytnuta flexibilita nezbytná pro dosažení minimální míry kontroly použitím výsledků z jiných kontrol na místě nebo nahrazením příjemců.
(65)
Aby se zabránilo oslabení kontrolního systému, zejména pokud jde o výběr vzorků pro kontroly na místě týkající se podmíněnosti, neměly by se při výpočtu stanovení minimálního kontrolního vzorku týkajícího se podmíněnosti zohledňovat následné kontroly provedené ve vztahu k pravidlu de minimis podle čl. 97 odst. 3 nařízení (EU) č. 1306/2013.
(66)
Zjištění významného stupně nesouladu v souvislosti s podmíněností by mělo vést během následujícího roku ke zvýšení počtu kontrol na místě, aby se dosáhlo přijatelné úrovně jistoty, pokud jde o správnost dotyčných žádostí o podporu. Dodatečné kontroly by se měly zaměřit na dané akty či normy.
(67)
Pokud jde o uplatnění pravidla de minimis podle čl. 97 odst. 3 nařízení (EU) č. 1306/2013, je důležité stanovit procentní podíl příjemců, kteří by měli být zkontrolováni za účelem ověření, že byly odstraněny zjištěné nedostatky v oblasti dodržování požadavků.
(68)
Kontrolní vzorek pro podmíněnost by měl být vybrán částečně na základě analýzy rizik a částečně namátkovým výběrem. Rizikové faktory by měl stanovit příslušný orgán, jelikož je pro výběr relevantních rizikových faktorů v lepším postavení. Za účelem zajištění relevantních a účinných analýz rizik by měla být jejich efektivnost každoročně hodnocena a aktualizována z hlediska relevance každého rizikového faktoru, srovnání výsledků vzorků vybraných náhodně a na základě rizika a konkrétní situace v daném členském státě.
(69)
Výběr vzorků pro kontroly na místě týkající se podmíněnosti se může zlepšit, pokud se členským státům umožní zohlednit analýzu rizik z hlediska účasti příjemců v zemědělském poradenském systému podle článku 12 nařízení (EU) č. 1306/2013, jakož i účasti příjemců v příslušných certifikačních systémech. Avšak při zohlednění této účasti by mělo být prokázáno, že příjemci účastnící se těchto systémů představují menší riziko než příjemci, kteří se těchto systémů neúčastní.
(70)
V některých případech je důležité provést kontroly na místě týkající se podmíněnosti před obdržením všech žádostí. Členským státům by proto mělo být povoleno částečně vybrat kontrolní vzorek před koncem období pro podání žádostí.
(71)
Kontrolní vzorek pro podmíněnost by měl být zpravidla vybírán z celkového souboru příjemců uvedených v článku 92 nařízení (EU) č. 1306/2013, za který daný příslušný kontrolní orgán odpovídá. Jako odchylka od tohoto pravidla mohou být vzorky vybírány zvlášť pro každou ze tří kategorií příjemců. Členské státy by měly být oprávněny vybrat kontrolní vzorek na základě vzorků příjemců, kteří jsou vybráni pro kontrolu na místě, pokud jde o kritéria způsobilosti. Kombinace postupů by měla být povolena pouze tehdy, pokud zvyšuje účinnost kontrolního systému.
(72)
V případě skupin osob uvedených v článcích 28 a 29 nařízení (EU) č. 1305/2013, které jsou vybrány pro kontroly na místě, by mělo být zajištěno, že všichni členové skupiny jsou kontrolováni z hlediska dodržování příslušných požadavků a norem.
(73)
Kontroly na místě týkající se podmíněnosti by obecně vyžadovaly několik návštěv ve stejném zemědělském podniku. Aby se snížila zátěž kontrol pro příjemce i správu, mělo by být možné omezit kontroly na jednu návštěvu. Časový rozvrh této návštěvy by měl být upřesněn. Členské státy by však měly zajistit, že v rámci stejného kalendářního roku bude provedena reprezentativní a účinná kontrola požadavků a norem.
(74)
Omezení kontrol na místě na vzorek sestávající alespoň z poloviny daných pozemků by nemělo znamenat poměrné snížení příslušné možné sankce.
(75)
Aby se zjednodušily kontroly na místě týkající se podmíněnosti a zlepšilo využití stávajících kontrolních kapacit, mělo by být možné, aby kontroly na úrovni zemědělského podniku byly nahrazeny správními kontrolami, pokud účinnost kontrol je alespoň rovnocenná té, které lze dosáhnout kontrolami na místě.
(76)
Dále by mělo být členským státům umožněno, aby při provádění kontrol na místě v souvislosti s podmíněností používaly objektivní ukazatele vztahující se k určitým požadavkům nebo normám. Tyto ukazatele by však měly přímo souviset s požadavky nebo normami, které představují, a pokrývat všechny prvky, které se mají kontrolovat.
(77)
Kontroly na místě by se měly provádět v kalendářním roce, ve kterém byly předloženy příslušné žádosti o podporu a žádosti o platbu. Pokud jde o žadatele o režimy podpory v odvětví vína podle článků 46 a 47 nařízení (EU) č. 1308/2013, měly by tyto kontroly být prováděny kdykoli v průběhu období uvedeného v čl. 97 odst. 1 druhém pododstavci nařízení (EU) č. 1306/2013.
(78)
Musí se stanovit pravidla pro vypracovávání podrobných a zvláštních kontrolních zpráv pro podmíněnost. Specializovaní inspektoři v terénu by měli informovat o svých zjištěních, jakož i o stupni závažnosti těchto zjištění, aby platební agentura mohla stanovit příslušná snížení nebo podle okolností rozhodnout o vyloučení z plateb nebo z ročních prémií uvedených v článku 92 nařízení (EU) č. 1306/2013.
(79)
Pro zajištění účinnosti kontroly na místě je důležité, aby byli zaměstnanci provádějící kontroly informováni o důvodu výběru určitého příjemce pro kontrolu na místě. Členské státy by měly vést o takových informacích záznamy.
(80)
Informace o výsledcích kontrol podmíněnosti by měly být zpřístupněny všem platebním agenturám odpovědným za správu různých plateb, které podléhají požadavkům podmíněnosti, aby mohla být provedena příslušná snížení v případě, že jsou odůvodněna na základě zjištěných skutečností.
(81)
Příjemci by měli být informováni o jakémkoli možném nesouladu zjištěném na základě kontroly na místě. Je vhodné stanovit určitou časovou lhůtu, v rámci níž by příjemci tuto informaci měli obdržet. Nemělo by však být možné, aby se dotyční příjemci vyhnuli důsledkům zjištěného nesouladu v důsledku překročení této lhůty.
(82)
Pokud jde o pravidlo de minimis uvedené v čl. 97 odst. 3 (EU) č. 1306/2013 nebo systém včasného varování uvedený v čl. 99 odst. 2 nařízení (EU) č. 1306/2013, mělo by být jasně stanoveno, že povinnost informovat příjemce o nápravném opatření se nepoužije, pokud příjemce již přijal okamžité opatření.
(83)
Pro případy, kdy se členský stát rozhodne neuplatnit žádné správní sankce za nedodržení požadavků, jak je uvedeno v čl. 97 odst. 3 a čl. 99 odst. 2 nařízení (EU) č. 1306/2013, by měly být stanoveny požadavky týkající se odstranění příslušného nesouladu.
(84)
Za účelem zlepšení komunikace mezi stranami zapojenými do kontroly by mělo být stanoveno, že příslušné podklady jsou na žádost zaslány či zpřístupněny platební agentuře nebo koordinačnímu orgánu.
(85)
Správní sankce by měla být uplatněna na celkovou částku plateb uvedených v článku 92 nařízení (EU) č. 1306/2013, které byly nebo mají být poskytnuty příjemci v souvislosti s příslušnými žádostmi o podporu nebo žádostmi o platbu předloženými v průběhu kalendářního roku zjištění. Pokud jde o žadatele o režimy podpor v odvětví vína podle článků 46 a 47 nařízení (EU) č. 1308/2013, měly by se správní sankce uplatnit zejména na celkovou částku obdrženou v souvislosti s žádostí o režimy podpory podle těchto článků. Pokud jde o opatření týkající se restrukturalizace a přeměny, měla by se celková částka vydělit třemi.
(86)
V případě skupiny osob, jak je uvedeno v článcích 28 a 29 nařízení (EU) č. 1305/2013, by se snížení v souvislosti s nedodržováním požadavků ze strany člena skupiny mělo vypočítat v souladu s příslušnými ustanoveními o podmíněnosti. Uplatňování výsledného procenta snížení by mělo zohlednit skutečnost, že povinnosti týkající se podmíněnosti jsou individuální a měla by se dodržovat zásada proporcionality. Členským státům by však měla být ponechána možnost rozhodnout, zda by se toto snížení mělo uplatňovat na skupinu nebo pouze na členy, kteří nedodržují požadavky.
(87)
Měla by být stanovena podrobná procedurální a technická pravidla týkající se výpočtu a uplatňování správních sankcí týkajících se povinností v oblasti podmíněnosti.
(88)
Snížení a vyloučení by se měla odstupňovat podle závažnosti nesouladu a měla by zahrnovat i úplné vyloučení příjemce ze všech plateb uvedených v článku 92 nařízení (EU) č. 1306/2013 v následujícím kalendářním roce.
(89)
Řídící výbor pro přímé platby a Výbor pro rozvoj venkova nezaujaly stanovisko ve lhůtě stanovené jejich předsedou,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
HLAVA I
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Oblast působnosti
Toto nařízení stanoví prováděcí pravidla k nařízení (EU) č. 1306/2013, pokud jde o:
a)
oznámení členských států Komisi v souladu s jejich povinnostmi chránit finanční zájmy Unie;
b)
správní kontroly a kontroly na místě, které provádějí členské státy, pokud jde o dodržování kritérií způsobilosti, závazků a ostatních povinností;
c)
minimální úroveň kontrol na místě a povinnost tuto úroveň zvýšit, popř. možnost ji snížit;
d)
podávání zpráv o provedených kontrolách a ověřeních a jejich výsledcích;
e)
orgány odpovědné za provádění kontrol souladu, jakož i obsahu těchto kontrol;
f)
zvláštní kontrolní opatření a metody pro zjišťování úrovní tetrahydrokanabinolu u konopí;
g)
vytvoření a fungování systému pro ověřování schválených mezioborových organizací pro účely zvláštní podpory pro bavlnu;
h)
případy, kdy žádosti o podporu a žádosti o platbu nebo jakákoli jiná sdělení, požadavky či žádosti mohou být po svém předložení opraveny a upraveny;
i)
uplatňování a výpočet částečného nebo celkového odnětí plateb;
j)
zpětné získávání neoprávněných plateb a sankce, jakož i neoprávněně přiznaných platebních nároků a uplatňování úroku;
k)
uplatnění a výpočet správních sankcí;
l)
vymezení nesouladu jako méně závažného;
m)
žádosti o podporu a žádosti o platby a žádosti o platební nároky, včetně konečného data pro podávání žádostí, požadavky na minimální údaje, které mají být v žádostech uvedeny, ustanovení o změnách nebo stažení žádostí o podporu, výjimky z požadavku předkládat žádosti o podporu a ustanovení, která členskými státům umožní použít zjednodušené postupy;
n)
provádění kontrol za účelem ověření, zda jsou dodržovány povinnosti a zda jsou údaje uvedené v žádosti o podporu nebo v žádosti o platbu správné a úplné, včetně pravidel pro toleranční rozpětí v případě měření prováděných jako součást kontrol na místě;
o)
technické specifikace potřebné pro účel jednotného provádění kapitoly II hlavy V nařízení (EU) č.1306/2013;
p)
převod zemědělských podniků;
q)
výplatu záloh;
r)
provádění kontrol týkajících se povinností podmíněnosti, včetně zohlednění účasti zemědělců v zemědělském poradenském systému a účasti zemědělců v certifikačním systému;
s)
výpočet a uplatňování správních sankcí týkajících se povinností v oblasti podmíněnosti, včetně příjemců sestávajících ze skupin osob.
Článek 2
Výměna informací o žádostech o podporu, žádostech o platbu a ostatních prohlášeních
1. Pro účely řádné správy režimů podpory a opatření podpory a v případě, že v členském státě odpovídá za řízení přímých plateb a opatření pro rozvoj venkova ve vztahu k témuž příjemci více než jedna platební agentura, přijme dotčený členský stát vhodná opatření, aby v patřičných případech zajistil, že požadované informace v žádostech o podporu, žádostech o platbu nebo ostatních prohlášeních jsou k dispozici všem dotčeným platebním agenturám.
2. Pokud kontroly neprovádí příslušná platební agentura, zajistí daný členský stát, aby platební agentura byla o prováděných kontrolách a jejich výsledcích dostatečně informována. Platební agentura si sama určí, jaké informace potřebuje.
Článek 3
Zpětvzetí žádostí o podporu, žádostí o platbu a ostatních prohlášení
1. Žádost o podporu, žádost o platbu nebo jiné prohlášení lze kdykoliv zcela či částečně písemně stáhnout. Potvrzení o stažení zaznamená příslušný orgán.
V případě, že členský stát využívá možnosti stanovené v čl. 21 odst. 3, může členský stát stanovit, že písemné zpětvzetí lze nahradit oznámením v počítačové databázi zvířat o zvířatech, která opustila hospodářství.
2. Pokud však příslušný orgán již informoval příjemce o případech nesouladu v dokladech uvedených v odstavci 1 nebo pokud příslušný orgán oznámil příjemci svůj úmysl provést kontrolu na místě nebo pokud tato kontrola na místě odhalí nesoulad, nelze zpětvzetí žádosti povolit, pokud jde o ty části dokladů, jichž se nesoulad týká.
3. Zpětvzetí podle odstavce 1 uvede žadatele do postavení, v němž se nacházeli před podáním předmětných dokladů nebo jejich části.
Článek 4
Opravy a úpravy zjevných chyb
Žádosti o podporu nebo žádosti o platbu a doklady poskytnuté příjemcem mohou být kdykoli po jejich podání opraveny nebo upraveny v případě zjevných chyb, které jako takové uzná příslušný orgán na základě celkového posouzení konkrétního případu, a za předpokladu, že příjemce jednal v dobré víře.
Příslušný orgán může uznat zjevné chyby pouze tehdy, pokud mohou být zjištěny jednoduchou správní kontrolou informací poskytnutých v dokladech uvedených v prvním pododstavci.
Článek 5
Uplatňování snížení, zamítnutí, odnětí a sankcí
Pokud případ nesouladu, na který se vztahuje uplatnění sankcí v souladu hlavou IV kapitolou II nařízení Komise v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014 (11), je také předmětem stažení nebo sankcí v souladu s hlavou II kapitolami III a IV, nebo v souladu s hlavou III uvedeného nařízení:
a)
snížení, zamítnutí, odnětí nebo sankce uvedené v hlavě II kapitolách III a IV nebo v hlavě III nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014 by měly být uplatněny s ohledem na režimy přímých plateb nebo opatření pro rozvoj venkova v oblasti působnosti integrovaného systému;
b)
sankce stanovené v hlavě IV kapitoly II nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014 se uplatní na celkovou částku plateb, které mají být poskytnuty dotyčnému příjemci v souladu s článkem 92 nařízení (EU) č. 1306/2013 a které nejsou předmětem snížení, zamítnutí, odnětí nebo sankcí uvedených v písmenu a).
Snížení, zamítnutí, odnětí nebo sankce uvedené v prvním pododstavci se uplatní v souladu s článkem 6 tohoto nařízení, aniž jsou dotčeny další sankce podle jiných ustanovení Unie nebo vnitrostátního práva.
Článek 6
Pořadí snížení, zamítnutí, odnětí a sankcí u jednotlivých režimů přímých plateb nebo opatření pro rozvoj venkova
1. Částku platby, která má být poskytnuta příjemci v rámci režimu podpory uvedeného v příloze I nařízení (EU) č. 1307/2013, určí členské státy na základě podmínek stanovených v souladu s daným nařízením a s programy pro nejvzdálenější regiony Unie a menší ostrovy v Egejském moři stanovenými nařízeními Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 228/2013 (12) a (EU) č. 229/2013 (13) pro dané režimy přímých podpor.
2. Pro každý režim uvedený v příloze I nařízení (EU) č. 1307/2013 a pro každé opatření pro rozvoj venkova v rozsahu působnosti integrovaného systému, jak je uvedeno v čl. 2 odst. 1 druhém pododstavci bodu 6 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014, se snížení, odnětí a sankce případně vypočítají v následujícím pořadí:
a)
snížení a sankce uvedené v hlavě II kapitole IV nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014, s výjimkou sankcí uvedených v článku 16 uvedeného nařízení, se uplatní na jakýkoli případ nesouladu;
b)
částka vyplývající z uplatnění písmene a) slouží jako základ pro výpočet zamítnutí uvedených v kapitole III nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014;
c)
částka vyplývající z uplatnění písmene b) slouží jako základ pro výpočet jakýchkoliv snížení, jež mají být uplatněna v případě opožděného podání v souladu s články 13 a 14 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014;
d)
částka vyplývající z uplatnění písmene c) slouží jako základ pro výpočet jakýchkoliv snížení, jež mají být uplatněna v případech neohlášení zemědělských pozemků v souladu s článkem 16 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014;
e)
částka vyplývající z uplatnění písmene d) slouží jako základ pro výpočet odnětí podle hlavy III nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014;
f)
částka vyplývající z uplatnění písmene e) slouží jako základ pro použití:
i)
lineárního snížení podle čl. 51 odst. 2 nařízení (EU) č. 1307/2013;
ii)
lineárního snížení podle čl. 51 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013;
iii)
lineárního snížení podle čl. 65 odst. 2 písm. c) nařízení (EU) č. 1307/2013;
iv)
lineárního snížení podle čl. 65 odst. 4 nařízení (EU) č. 1307/2013;
v)
lineárního snížení, jež se uplatní v případě, kdy platby, které se mají vyplatit v souladu s článkem 41 nařízení (EU) č. 1307/2013 překročí vnitrostátní strop stanovený v souladu s čl. 42 odst. 2 uvedeného nařízení.
3. Částka vyplývající z uplatnění odst. 2 písm. f) slouží jako základ pro:
a)
uplatnění snížení plateb podle článku 11 nařízení (EU) č. 1307/2013;
b)
uplatnění procenta lineárního snížení stanoveného v souladu s čl. 7 odst. 1 druhým pododstavcem nařízení (EU) č. 1307/2013;
c)
uplatnění míry úpravy uvedené v článku 8 nařízení (EU) č. 1307/2013.
4. Částka platby vyplývající z uplatnění odstavce 3 slouží jako základ pro výpočet jakýchkoliv snížení, jež mají být uplatněna pro nedodržení podmíněnosti v souladu s hlavou IV kapitolou II nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014.
Článek 7
Zpětné získávání neoprávněně vyplacených částek
1. V případě neoprávněné platby příjemce vrátí dotyčnou částku, která je případně zvýšena o úrok vypočítaný v souladu s odstavcem 2.
2. Úroky se vypočítají za období od uplynutí platební lhůty pro příjemce uvedené v inkasním příkazu, která nesmí být stanovena na více než 60 dnů, do okamžiku vrácení nebo odečtení částky.
Použitelná úroková sazba se vypočítá podle ustanovení vnitrostátních právních předpisů, nesmí však být nižší než úroková sazba použitelná pro vymáhání částek podle vnitrostátních předpisů.
3. Povinnost vrátit částku uvedená v odstavci 1 se neuplatní, pokud byla platba provedena omylem příslušného orgánu nebo jiného orgánu a pokud příjemce nemohl chybu přiměřeným způsobem odhalit.
Pokud se však chyba týká skutečností rozhodných pro výpočet dotyčné platby, použije se první pododstavec pouze v případě, že rozhodnutí o vrácení nebylo sděleno do 12 měsíců od provedení platby.
Článek 8
Převod zemědělských podniků
1. Pro účely tohoto článku se:
a)
„převodem zemědělského podniku“ rozumí prodej, pronájem nebo jakýkoli podobný typ transakce, který se týká dotyčných produkčních jednotek;
b)
„převodcem“ rozumí příjemce, jehož zemědělský podnik se převádí na jiného příjemce;
c)
„nabyvatelem“ rozumí příjemce, na něhož se zemědělský podnik převádí.
2. Pokud se zemědělský podnik převádí jako celek z jednoho příjemce na druhého po podání žádosti o podporu nebo žádosti o platbu a před splněním všech podmínek pro poskytnutí podpory, neposkytne se převodci žádná podpora pro převáděný zemědělský podnik.
3. Podpora nebo platba, o kterou požádal převodce, se poskytne nabyvateli, pokud:
a)
nabyvatel informuje o převodu příslušný orgán ve lhůtě stanovené členskými státy a požádá o vyplacení podpory;
b)
nabyvatel předloží veškeré důkazy požadované příslušným orgánem;
c)
převáděný zemědělský podnik splňuje všechny podmínky pro poskytnutí podpory.
4. Jakmile nabyvatel informuje příslušný orgán a požádá o vyplacení podpory v souladu s odst. 3 písm. a):
a)
veškerá práva a povinnosti převodce, které vyplývají z právního vztahu mezi převodcem a příslušným orgánem v souvislosti se žádostí o podporu nebo žádostí o platbu, přecházejí na nabyvatele;
b)
veškeré kroky nezbytné pro poskytnutí podpory a veškerá prohlášení, která učinil převodce před převodem, se přičítají nabyvateli pro účely uplatnění příslušných pravidel Unie;
c)
považuje se převáděný zemědělský podnik pro dotyčný rok podání žádosti za samostatný zemědělský podnik.
5. Členské státy mohou popřípadě rozhodnout, že poskytnou podporu převodci. V takovém případě:
a)
se neposkytne žádná podpora nabyvateli;
b)
členské státy zajistí, aby se obdobně použily požadavky stanovené v odstavcích 2, 3 a 4.
Článek 9
Oznámení
1. Členské státy každoročně do 15. července oznámí Komisi pro všechny režimy přímých podpor, opatření pro rozvoj venkova a technickou pomoc a režimy podpory v odvětví vína uvedené v článcích 46 a 47 nařízení (EU) č. 1308/2013 kontrolní údaje a kontrolní statistiky za předchozí kalendářní rok, a zejména:
a)
údaje týkající se jednotlivých příjemců, pokud jde o žádosti o podporu a žádosti o platbu, ohlášené a/nebo uvedené plochy a ohlášená a/nebo uvedená zvířata, výsledky správních kontrol, kontrol na místě a následných kontrol;
b)
případně výsledky kontrol týkajících se podmíněnosti, včetně příslušných snížení a vyloučení.
Toto oznámení se provádí elektronicky za použití technických specifikací pro přenos kontrolních údajů a kontrolních statistik, které jim poskytne Komise.
2. Členské státy předají Komisi do 15. července 2015 zprávu týkající se možností zvolených pro kontrolu dodržování požadavků podmíněnosti a příslušných kontrolních subjektů pověřených kontrolou dodržování požadavků a norem v oblasti podmíněnosti. Následné změny týkající se informací poskytnutých v této zprávě se oznamují neprodleně.
3. Členské státy předají Komisi každoročně do 15. července zprávu týkající se opatření přijatých pro správu a kontrolu dobrovolné podpory vázané na produkci za předchozí kalendářní rok.
4. Počítačové údaje stanovené jako součást integrovaného systému se využijí k podpoře informací uvedených v rámci odvětvových pravidel, které jsou členské státy povinny zasílat Komisi.
HLAVA II
INTEGROVANÝ ADMINISTRATIVNÍ A KONTROLNÍ SYSTÉM
KAPITOLA I
Obecná pravidla
Článek 10
Zálohy na přímé platby
Členské státy mohu příjemcům ve vztahu k žádostem o podporu pro daný rok vyplatit zálohy na přímé platby, aniž by uplatnily míru úpravy finanční kázně podle článku 8 nařízení (EU) č. 1307/2013. Platby zůstatku, které mají být příjemcům vypláceny od 1. prosince 2014, zohlední míru úpravy finanční kázně platnou v příslušné době pro celkovou částku přímých plateb v příslušném kalendářním roce.
KAPITOLA II
Žádosti o podporu a žádosti o platbu
Oddíl 1
Společná ustanovení
Článek 11
Zjednodušení postupů
1. Pokud nařízení (EU) č. 1305/2013, (EU) č. 1306/2013 a (EU) č. 1307/2013, nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014 nebo toto nařízení nestanoví jinak, mohou členské státy povolit nebo vyžadovat, aby veškerá sdělení podle tohoto nařízení mezi příjemcem a orgány byla zasílána elektronicky, pokud to nepovede k diskriminaci mezi příjemci a pokud budou přijata přiměřená opatření, která zejména zajistí, aby:
a)
byl příjemce jednoznačně identifikován;
b)
příjemce splňoval všechny požadavky vyplývající z dotyčného režimu přímých plateb nebo opatření pro rozvoj venkova;
c)
zasílané údaje byly natolik spolehlivé, aby zaručovaly řádnou správu dotyčného režimu přímých plateb nebo opatření pro rozvoj venkova; pokud se používají údaje obsažené v počítačové databázi zvířat uvedené v čl. 2 odst. 1 druhém pododstavci bodu 9 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014, aby tato databáze poskytovala úroveň jistoty a provádění nezbytnou pro řádnou správu dotyčného režimu přímých plateb nebo opatření pro rozvoj venkova;
d)
příslušné orgány v případě, že průvodní doklady nelze zaslat elektronicky, obdržely tyto doklady ve stejných lhůtách, jaké jsou stanoveny pro předání neelektronickými prostředky.
2. Pokud jde o podávání žádostí o podporu nebo žádostí o platbu, mohou členské státy za podmínek stanovených v odstavci 1 stanovit zjednodušené postupy, pokud již orgány mají údaje k dispozici, a zejména tehdy, pokud se nezměnila situace od posledního podání žádosti o podporu nebo žádosti o platbu v rámci dotyčného režimu přímých plateb nebo opatření pro rozvoj venkova v souladu s čl. 72 odst. 3 nařízení (EU) č. 1306/2013. Členské státy mohou rozhodnout, že pro účely žádostí o podporu a žádosti o platbu použijí údaje získané ze zdrojů údajů, které mají k dispozici vnitrostátní orgány. V tomto případě členský stát zajistí, aby tyto zdroje údajů poskytovaly úroveň jistoty nezbytnou pro řádnou správu údajů tak, aby byla zajištěna spolehlivost, integrita a bezpečnost těchto údajů.
3. Informace vyžadované v jakýchkoli podkladech, které se mají předložit spolu s žádostí o podporu nebo žádostí o platbu, může příslušný orgán, je-li to možné, požadovat přímo od zdroje informací.
Článek 12
Obecná ustanovení týkající se jednotné žádosti a předkládání žádostí o podporu v rámci opatření pro rozvoj venkova
1. Pokud se členské státy podle čl. 72 odst. 4 nařízení (EU) č. 1306/2013 rozhodnou, že žádosti o podporu v souvislosti s přímými platbami nebo žádosti o platbu na opatření pro rozvoj venkova budou zahrnuty do jednotné žádosti, články 20, 21 a 22 tohoto nařízení, pokud jde o zvláštní požadavky stanovené v souvislosti s žádostí o podporu a/nebo žádostí o platbu v rámci těchto režimů, se použijí obdobně.
2. Příjemci žádající o podporu v rámci jakékoli přímé platby na plochu nebo opatření pro rozvoj venkova mohou podat pouze jednu jednotnou žádost ročně.
3. Členské státy stanoví vhodné postupy pro podávání žádostí o podporu v rámci opatření pro rozvoj venkova.
Článek 13
Konečné datum pro podávání jednotné žádosti, žádostí o podporu nebo žádostí o platbu
1. Členské státy stanoví konečná data, k nimž se podávají jednotná žádost, žádosti o podporu nebo žádosti o platbu. Tímto konečným datem je nejpozději 15. květen každého roku. Estonsko, Lotyšsko, Litva, Finsko a Švédsko však mohou stanovit pozdější den, kterým je nejpozději 15. červen.
Při stanovení konečných dat vezmou členské státy v úvahu období nutné pro poskytnutí všech příslušných údajů, aby zaručily řádnou administrativní a finanční správu podpory, a zajistily, aby bylo možno naplánovat účinné kontroly.
2. V souladu s postupem uvedeným v čl. 78 druhém pododstavci nařízení (EU) č. 1306/2013 mohou být konečná data uvedená v odstavci 1 tohoto článku v některých oblastech s výjimečnými klimatickými podmínkami stanovena k pozdějšímu termínu.
Článek 14
Obsah jednotné žádosti nebo žádosti o platbu
1. Jednotná žádost nebo žádost o platbu obsahuje veškeré informace nezbytné k prokázání způsobilosti pro podporu, zejména:
a)
totožnost příjemce;
b)
podrobné informace o dotčených režimech přímých plateb a/nebo opatřeních pro rozvoj venkova;
c)
identifikaci platebních nároků v souladu se systémem identifikace a evidence stanoveným v článku 7 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014 pro účely režimu základní platby;
d)
podrobné údaje umožňující jednoznačnou identifikaci všech zemědělských pozemků v zemědělském podniku, jejich výměru vyjádřenou v hektarech na dvě desetinná místa, jejich umístění a v případě potřeby další specifikace týkající se využití zemědělských pozemků;
e)
případně náležitosti umožňující jednoznačnou identifikaci nezemědělské půdy, u níž je žádáno o podporu v rámci opatření pro rozvoj venkova;
f)
případně jakékoli podklady nezbytné k prokázání způsobilosti pro dotčený režim a/nebo opatření;
g)
prohlášení příjemce, že se seznámil s podmínkami týkajícími se dotčených režimů přímých podpor a/nebo opatření pro rozvoj venkova;
h)
případně prohlášení příjemce, že se na něj vztahuje seznam nezemědělských podniků nebo činností uvedených v čl. 9 odst. 2 prvním a druhém pododstavci nařízení (EU) č. 1307/2013.
2. Pro účely identifikace platebních nároků uvedených v odst. 1 písm. c) musí předtištěné tiskopisy poskytnuté příjemci v souladu s čl. 72 odst. 3 nařízení (EU) č. 1306/2013 obsahovat identifikaci platebních nároků v souladu se systémem identifikace a evidence stanoveným v článku 7 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014.
3. V prvním roce uplatňování režimu základní platby se členské státy mohou od tohoto článku a článku 17 tohoto nařízení, pokud jde o platební nároky, odchýlit.
Článek 15
Obsah jednotné žádosti nebo žádosti o platbu
1. Po konečném datu podání jednotné žádosti nebo žádosti o platbu mohou být jednotlivé zemědělské pozemky nebo jednotlivé platební nároky v jednotné žádosti nebo žádosti o platbu doplněny nebo upraveny, pokud jsou splněny požadavky v rámci dotčených režimů přímých plateb nebo opatření pro rozvoj venkova.
Změny způsobu využití nebo režimu přímých plateb nebo opatření pro rozvoj venkova, pokud jde o jednotlivé zemědělské pozemky či platební nároky již ohlášené v jednotné žádosti, lze provést za stejných podmínek.
Pokud mají změny uvedené v prvním a druhém pododstavci spojitost s jakýmikoli podklady nebo smlouvami, které je třeba předložit, mohou být tyto doklady nebo smlouvy odpovídajícím způsobem změněny.
2. Změny provedené podle odstavce 1 musí být do 31. května daného roku oznámeny písemně příslušnému orgánu, kromě případu Estonska, Lotyšska, Litvy, Finska a Švédska, kdy se oznámení provede nejpozději do 15. června daného roku.
Odchylně od prvního pododstavce mohou členské státy stanovit dřívější konečné datum pro oznámení změn. Toto datum však musí být minimálně 15 kalendářních dní po konečném termínu pro podání jednotné žádosti nebo žádosti o platbu stanoveném v souladu s čl. 13 odst. 1.
3. Pokud již příslušný orgán informoval příjemce o případech nesouladu v jednotné žádosti nebo žádosti o platbu nebo pokud příjemci oznámil svůj úmysl provést kontrolu na místě nebo pokud tato kontrola na místě odhalí nesoulad, nejsou přípustné žádné změny podle odstavce 1 u těch zemědělských pozemků, kterých se daný nesoulad týká.
Článek 16
Opravy předtištěného formuláře
Při podávání formuláře jednotné žádosti, žádosti o podporu a/nebo žádosti o platbu opraví příjemce předtištěný tiskopis uvedený v čl. 72 odst. 3 nařízení (EU) č. 1306/2013, pokud došlo k jakýmkoli změnám, zejména k převodům platebních nároků v souladu s článkem 34 nařízení (ES) č. 1307/2013, nebo pokud je jakýkoli údaj obsažený v předtištěném tiskopisu nesprávný.
Oddíl 2
Žádosti o podporu pro režimy podpory na plochu a žádosti o platby pro opatření podpory na plochu
Článek 17
Zvláštní požadavky týkající se žádostí o podporu pro režimy podpory na plochu a žádosti o platby pro opatření podpory na plochu
1. Pro účely identifikace všech zemědělských pozemků v zemědělském podniku a/nebo nezemědělské půdy, jak je uvedeno v čl. 14 odst. 1 písm. d) a e), poskytne příslušný orgán příjemci předtištěný tiskopis a odpovídající grafické dokumenty uvedené v čl. 72 odst. 3 nařízení (EU) č. 1306/2013 prostřednictvím rozhraní založeného na geografickém informačním systému, který umožňuje zpracování prostorových a alfanumerických údajů ohlášených ploch (dále jen „geoprostorové formuláře žádosti o podporu“).
2. Odstavec 1 se použije takto:
a)
Od roku podání žádosti 2016 na počet příjemců odpovídající počtu, který je potřebný na pokrytí alespoň 25 % celkové plochy určené pro režim základní platby nebo režim jednotné platby na plochu v předchozím roce;
b)
Od roku podání žádosti 2017 na počet příjemců odpovídající počtu, který je potřebný na pokrytí alespoň 75 % celkové plochy určené pro režim základní platby nebo režim jednotné platby na plochu v předchozím roce;
c)
od roku podání žádosti 2018 na všechny příjemce.
3. Pokud příjemce není schopen předložit žádost o podporu a/nebo žádost o platbu pomocí geoprostorového formuláře žádosti o podporu, příslušný orgán příjemci poskytne buď:
a)
požadovanou technickou pomoc, nebo
b)
předtištěné tiskopisy a odpovídající grafické dokumenty v tištěné podobě. V tomto případě příslušný orgán přenese údaje obdržené od příjemce do geoprostorového formuláře žádosti o podporu.
4. Předtištěné tiskopisy poskytnuté příjemci musí obsahovat maximální způsobilou plochu na referenční pozemek v souladu s čl. 5 odst. 2 písm. a) a b) nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014 a zjištěnou plochu v předchozím roce na zemědělský pozemek pro účely režimu základní platby, režimu jednotné platby na plochu a/nebo opatření pro rozvoj venkova vztahujícího se na plochu.
V grafických dokumentech poskytnutých příjemci v souladu s čl. 72 odst. 3 nařízení (EU) č. 1306/2013 se uvedou hranice a jedinečná identifikace referenčních pozemků, jak je uvedeno v čl. 5 odst. 1 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014, a hranice zemědělských pozemků zjištěných v předchozím roce, aby příjemce mohl správně uvést velikost a polohu každého zemědělského pozemku. Od roku podání žádosti 2016 se bude rovněž uvádět typ, velikost a poloha ploch využívaných v ekologickém zájmu zjištěných v předchozím roce.
5. Příjemce musí jednoznačně identifikovat a ohlásit plochu každého zemědělského podniku a případně typ, velikost a polohu ploch využívaných v ekologickém zájmu. Pokud jde o ekologickou platbu, příjemce musí rovněž upřesnit využívání ohlášených zemědělských pozemků.
Za tímto účelem může příjemce potvrdit informace, které jsou již uvedeny v předtištěném tiskopisu. Pokud však informace týkající se plochy, polohy nebo hranice zemědělského pozemku nebo případně velikosti a polohy ploch využívaných v ekologickém zájmu nejsou správné nebo jsou neúplné, příjemce provede v předtištěném tiskopisu opravy nebo změny.
Příslušný orgán posoudí na základě oprav nebo doplnění provedených příjemcem v předtištěném tiskopise, zda je s ohledem na čl. 5 odst. 3 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014 nutná aktualizace odpovídajícího referenčního pozemku.
6. Pokud příjemce provádí rovnocenné postupy v souladu s čl. 43 odst. 3 písm. a) nařízení (EU) č. 1307/2013 prostřednictvím závazků přijatých v souladu s čl. 39 odst. 2 nařízení Rady (ES) č. 1698/2005 (14) nebo čl. 28 odst. 2 nařízení (EU) č. 1305/2013, uvede se závazek v žádosti o podporu s odkazem na odpovídající žádost o platbu.
Pokud příjemce provádí rovnocenné postupy prostřednictvím celostátních nebo regionálních systémů ekologické certifikace v souladu s čl. 43 odst. 3 písm. b) nařízení (EU) č. 1307/2013, použijí se odstavce 4 a 5 tohoto článku obdobně na předtištěný tiskopis a ohlášení příjemce.
Pro účely regionálního nebo kolektivního provádění v souladu s čl. 46 odst. 5 a 46 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013 a pro část závazků týkajících se plochy využívané v ekologickém zájmu, které musí příjemci splnit individuálně, musí příjemci účastnící se těchto regionálních nebo kolektivních provádění ve vztahu ke každému zemědělskému pozemku jednoznačně identifikovat a ohlásit typ, velikost a polohu plochy využívané v ekologickém zájmu v souladu s odstavcem 5 tohoto článku. Příjemci ve své žádosti o podporu nebo v žádosti o platbu učiní odkaz na ohlášení regionálního nebo kolektivního uplatňování podle článku 18 tohoto nařízení.
7. Pro plochy využívané k produkci konopí v souladu s čl. 32 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013 musí jednotná žádost obsahovat:
a)
veškeré informace nutné pro identifikaci pozemků osetých konopím, s uvedením odrůd použitého osiva;
b)
údaj o množství použitého osiva (v kg na ha);
c)
úřední návěsky použité na obalech osiva v souladu se směrnicí Rady 2002/57/ES (15), a zejména s článkem 12 uvedené směrnice, nebo jakýkoli jiný doklad, který členský stát uzná za rovnocenný.
Odchylně od písm. c) prvního pododstavce musejí být tyto návěsky předloženy nejpozději do 30. června, pokud se osev uskutečnil až po konečném datu pro podání jednotné žádosti. Pokud návěsky musejí být předloženy též jiným vnitrostátním orgánům, mohou členské státy stanovit, že se tyto návěsky po jejich předložení v souladu s uvedeným písmenem vrací zpět příjemci. Vrácené návěsky se označí jako použité pro žádost.
8. V případě zvláštní podpory pro bavlnu podle hlavy IV kapitoly 2 nařízení (EU) č. 1307/2013 obsahuje jednotná žádost:
a)
jméno odrůdy použitého osiva bavlny;
b)
případně název a adresu schválené mezioborové organizace, jejímž je příjemce členem.
9. Plochy, které nejsou využívány pro účely režimů podpory uvedených v hlavách III, IV a V nařízení (EU) č. 1307/2013 nebo režimů podpor v odvětví vína uvedených v nařízení (EU) č. 1308/2013, se ohlašují pod jednou nebo více hlavičkami „jiné využití“.
Článek 18
Ohlášení regionálního nebo kolektivního provádění
Pro každé regionální či kolektivní provádění v souladu s čl. 46 odst. 5 nebo 6 nařízení (EU) č. 1307/2013 se předkládá ohlášení regionálního nebo kolektivního provádění, které doplňuje žádost o podporu nebo žádost o platbu každého zúčastněného příjemce.
Ohlášení musí obsahovat veškeré nezbytné doplňující informace za účelem ověření, zda jsou dodržovány povinnosti v souvislosti s regionálním nebo kolektivním prováděním v souladu s čl. 46 odst. 5 nebo 6 tohoto nařízení, a zejména:
a)
jedinečnou identifikaci každého zúčastněného příjemce;
b)
minimální procentní podíl, který každý zúčastněný příjemce musí individuálně splňovat, jak je uvedeno v čl. 46 odst. 6 druhém pododstavci uvedeného nařízení;
c)
celkovou plochu souvislých struktur sousedících ploch využívaných v ekologickém zájmu, jak je uvedeno v čl. 46 odst. 5 uvedeného nařízení, nebo společné souvislé plochy využívané v ekologickém zájmu, jak je uvedeno v čl. 46 odst. 6 daného nařízení, jejíž závazky se plní kolektivně;
d)
předtištěné grafické dokumenty uvádějící hranice a jedinečnou identifikaci referenčních pozemků, které se používají k jednoznačné identifikaci souvislých struktur sousedících ploch využívaných v ekologickém zájmu nebo společné souvislé plochy využívané v ekologickém zájmu a k označení jejich hranic.
V případě regionálního provádění, pokud prováděcí plán stanovený v čl. 46 odst. 6 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 639/2014 obsahuje všechny informace uvedené v druhém pododstavci tohoto článku, může být ohlášení uvedené v prvním pododstavci nahrazeno odkazem na plán.
V případě kolektivního provádění musí být ohlášení uvedené v prvním pododstavci doplněno písmennou dohodou uvedenou v čl. 47 odst. 4 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 639/2014.
Článek 19
Žádosti týkající se účasti v režimu pro malé zemědělce a vystoupení z tohoto režimu
1. Žádosti o účast v režimu pro malé zemědělce uvedeném v čl. 62 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013, které budou podány v roce 2015, musí obsahovat odkaz na jednotnou žádost podanou pro rok podání žádosti 2015 týmž příjemcem a případně prohlášení příjemce, že se seznámil se zvláštními podmínkami týkajícími se režimu pro malé zemědělce uvedenými v článku 64 uvedeného nařízení.
Členské státy mohou rozhodnout, že žádost uvedená v prvním pododstavci bude podávána společně s jednotnou žádostí nebo jako její součást.
2. Od roku podání žádosti 2016 musí členské státy stanovit zjednodušený postup pro podávání žádostí uvedený v čl. 72 odst. 3 nařízení (EU) č. 1306/2013.
3. Předtištěné tiskopisy používané v postupu pro podávání žádostí uvedeném v odstavci 2 musí být vytvořeny na základě informací poskytnutých v jednotné žádosti podané pro rok podání žádosti 2015 a musí obsahovat zejména:
a)
veškeré dodatečné informace nezbytné k zajištění souladu s článkem 64 nařízení (EU) č. 1307/2013 a případně veškeré další informace nezbytné k doložení toho, že příjemce stále dodržuje článek 9 uvedeného nařízení;
b)
prohlášení příjemce, že si je vědom zvláštních podmínek týkajících se režimu pro malé zemědělce stanovených v článku 64 nařízení (EU) č. 1307/2013.
Pokud se členské státy rozhodnou pro způsob platby uvedený v čl. 63 odst. 2 prvním pododstavci písm. a) nařízení (EU) č. 1307/2013, aniž by použily třetí pododstavec tohoto článku, poskytne se předtištěný tiskopis odchylně od prvního pododstavce tohoto odstavce v souladu s oddílem 1 této kapitoly.
4. Příjemci, kteří se rozhodli vystoupit z režimu pro malé zemědělce v roce následujícím po roce 2015 v souladu s čl. 62 odst. 1 druhým pododstavcem nařízení (EU) č. 1307/2013 nebo čl. 62 odst. 2 uvedeného nařízení, informují příslušný orgán o svém vystoupení v souladu se způsoby zavedenými členskými státy.
Oddíl 3
Jiné žádosti
Článek 20
Zvláštní ustanovení týkající se žádostí o podporu
Příjemce, který nežádá o podporu v rámci žádného z režimů podpory na plochu, ale žádá o podporu v rámci některého z režimů podpory uvedených v příloze I nařízení (EU) č. 1307/2013 nebo o režimy podpory v odvětví vína podle článků 46 a 47 nařízení (EU) č. 1308/2013, pokud disponuje zemědělskou půdou, ohlásí tyto plochy ve svém formuláři žádosti o podporu v souladu s článkem 17 tohoto nařízení.
Příjemce, na kterého se vztahují pouze povinnosti v oblasti podmíněnosti v souladu s články 46 a 47 nařízení (EU) č. 1308/2013, ohlásí ve svém formuláři žádosti o podporu plochy, jimiž disponuje, a to pro každý kalendářní rok, ve kterém se tyto povinnosti uplatňují.
Členské státy však mohou příjemce od povinností stanovených v prvním a druhém pododstavci osvobodit, pokud jsou příslušným orgánům poskytnuty dotyčné informace v rámci jiných administrativních a kontrolních systémů, které zaručují slučitelnost s integrovaným systémem v souladu s článkem 61 nařízení (EU) č. 1306/2013.
Článek 21
Požadavky týkající se žádosti o podporu na hospodářská zvířata a žádostí o platbu v rámci opatření podpory na zvířata
1. Žádost o podporu na hospodářská zvířata podle definice čl. 2 odst. 1 druhého pododstavce bodu 15 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014 nebo žádost o platbu v rámci opatření podpory na zvířata podle definice čl. 2 odst. 1 druhého pododstavce bodu 14 uvedeného nařízení musí obsahovat veškeré informace nutné k zjištění způsobilosti pro podporu, a zejména:
a)
totožnost příjemce;
b)
odkaz na jednotnou žádost, pokud již byla podána;
c)
počet zvířat každého druhu, pro která se podává žádost o podporu na hospodářská zvířata nebo žádost o platbu, a v případě skotu identifikační kódy zvířat;
d)
v případě potřeby závazek příjemce držet zvířata uvedená v písmenu c) během období stanoveného členskými státy ve svém hospodářství a informace o místu nebo místech, kde budou zvířata držena, včetně příslušného období;
e)
případně jakékoli podklady nezbytné k prokázání způsobilosti pro dotčený režim nebo dotčené opatření;
f)
prohlášení příjemce, že se seznámil s podmínkami pro poskytnutí dotyčné podpory.
2. Každý chovatel zvířat má právo dostávat bez omezení od příslušného orgánu v přiměřených intervalech a bez přílišného prodlení informace o údajích v počítačové databázi zvířat, které se vztahují k němu a jeho zvířatům. Při podání žádosti o podporu na hospodářská zvířata nebo žádosti o platbu příjemce prohlásí, že tyto údaje jsou správné a úplné, a opraví chybné údaje nebo doplní chybějící údaje.
3. Členské státy mohou rozhodnout, že některé informace uvedené v odstavci 1 nemusí být v žádosti o podporu na hospodářská zvířata nebo žádosti o platbu obsaženy, pokud již byly dříve sděleny příslušnému orgánu.
4. Členské státy mohou zavést postupy, jejichž pomocí mohou být údaje obsažené v počítačové databázi zvířat použity pro účely žádosti o podporu na hospodářská zvířata nebo žádosti o platbu, za předpokladu, že počítačová databáze zvířat poskytuje dostatečnou úroveň jistoty a provádění nezbytnou pro řádnou správu dotyčných režimů podpory nebo opatření podpory na úrovni jednotlivých zvířat.
Postupy uvedené v prvním pododstavci může představovat systém, podle něhož může příjemce žádat o podporu pro všechna zvířata, která jsou k určitému dni nebo během období stanoveného členským státem způsobilá pro podporu na základě údajů obsažených v počítačové databázi zvířat.
V tomto případě přijmou členské státy nezbytná opatření, která zaručí, že:
a)
v souladu s ustanoveními použitelnými na dotyčný režim podpory a/nebo opatření podpory bude jasně určeno a dáno na vědomí příjemci datum nebo období uvedené v druhém pododstavci;
b)
příjemce si je vědom toho, že jakákoli potenciálně způsobilá zvířata, která nejsou řádně identifikována nebo evidována v systému pro identifikaci a evidenci zvířat, jsou považována za zvířata, u kterých byl zjištěn nesoulad, jak je uvedeno v článku 31 uvedeného nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014.
5. Členské státy mohou stanovit, že některé informace uvedené v odstavci 1 mohou nebo musí být dále předány prostřednictvím subjektu nebo subjektů, které schválí. Za předávané údaje však nadále nese odpovědnost příjemce.
Oddíl 4
Zvláštní ustanovení týkající se platebních nároků
Článek 22
Přiznání nebo zvýšení hodnoty platebních nároků
1. Žádosti o přiznání platebních nároků nebo zvýšení hodnoty platebních nároků v rámci režimu základní platby v souladu s články 20, 24, 30, s výjimkou odst. 7 písm. e), a článkem 39 nařízení (EU) č. 1307/2013 se podávají do data, které stanoví členské státy. Stanoveným datem je nejpozději 15. květen příslušného kalendářního roku.
Estonsko, Lotyšsko, Litva, Finsko a Švédsko však mohou stanovit pozdější den, kterým je nejpozději 15. červen příslušného kalendářního roku.
2. Členské státy mohou rozhodnout, že žádost o přiznání platebních nároků se podává zároveň s žádostí o podporu v rámci režimu základní platby.
Článek 23
Zpětné získávání neoprávněných platebních nároků
1. Jestliže se po přiznání platebních nároků příjemcům v souladu s nařízením (EU) č. 1307/2013 zjistí, že počet přiznaných platebních nároků je příliš vysoký, počet neoprávněně přiznaných platebních nároků se převede do vnitrostátní nebo regionální rezervy podle článku 30 nařízení (EU) č. 1307/2013.
Pokud chyba uvedená v prvním pododstavci byla učiněna příslušným orgánem nebo jiným orgánem a pokud příjemce nemohl chybu přiměřeným způsobem odhalit, bude hodnota zbývajících platebních nároků přiznaných tomuto příjemci odpovídajícím způsobem upravena.
V případě, že příjemce, kterého se týká přiznání příliš velkého počtu platebních nároků, mezitím převedl platební nároky na jiné příjemce, jsou nabyvatelé rovněž vázáni povinností stanovenou v prvním pododstavci poměrně k počtu platebních nároků, jež na ně byly převedeny, nedisponuje-li příjemce, kterému byly platební nároky původně přiznány, dostatečným počtem platebních nároků, aby pokryl počet neoprávněně přiznaných platebních nároků.
2. Jestliže se po přiznání platebních nároků příjemcům v souladu s nařízením (EU) č. 1307/2013 zjistí, že platby obdržené příjemcem za rok 2014, jak je uvedeno v čl. 26 odst. 2 prvním pododstavci uvedeného nařízení, nebo hodnota platebních nároků, jichž je příjemce držitelem ke dni podání své žádosti za rok 2014, jak je uvedeno v čl. 26 odst. 3 prvním pododstavci uvedeného nařízení, nebo jednotková hodnota platebních nároků, jak je uvedeno v čl. 26 odst. 5 uvedeného nařízení, nebo zvýšení této jednotkové hodnoty platebních nároků, jak je uvedeno v čl. 30 odst. 10 uvedeného nařízení, nebo celková hodnota podpory obdržená příjemcem za kalendářní rok, který předchází provedení režimu základní platby, jak je uvedeno v čl. 40 odst. 3 prvním pododstavci uvedeného nařízení, byly příliš vysoké, musí být hodnota těchto platebních závazků na základě chybného odkazu pro dotyčného příjemce odpovídajícím způsobem upravena.
Stejná úprava se provede i v případě platebních nároků, které byly mezitím převedeny na jiné příjemce.
Hodnota snížení se převede do vnitrostátní nebo regionální rezervy podle článku 30 nařízení (EU) č. 1307/2013.
3. Jestliže se po přiznání platebních nároků příjemcům v souladu s nařízením (EU) č. 1307/2013 zjistí, že v případě téhož příjemce nastala jak situace uvedená v odstavci 1, tak situace uvedená v odstavci 2, bude úprava hodnoty všech platebních nároků podle odstavce 2 provedena před převedením neoprávněných platebních nároků do vnitrostátní nebo regionální rezervy v souladu s odstavcem 1.
4. Úpravy počtu a/nebo hodnoty platebních nároků podle tohoto článku však nesmí vést k systematickému přepočtu zbývajících platebních nároků.
5. Členské státy mohou rozhodnout, že nebudou zpětně získávat neoprávněné platební nároky, pokud celková hodnota těchto platebních nároků uvedená v elektronické evidenci pro identifikaci a evidenci platebních závazků v době provádění ověřování v souvislosti s prováděním úprav uvedených v tomto článku pro jakýkoli rok, ve kterém byl proveden režim základní platby v souladu s nařízením (EU) č. 1307/2013, činí 50 EUR nebo méně.
Neoprávněně vyplacené částky pro roky podání žádosti, které předcházejí úpravám, by měly být získány zpět v souladu s článkem 7 tohoto nařízení. Při určování takových neoprávněných částek je třeba vzít v úvahu dopad úprav stanovených v tomto článku na počet a případně hodnotu platebních nároků pro všechny dotyčné roky.
HLAVA III
KONTROLY
KAPITOLA I
Společná ustanovení
Článek 24
Obecné zásady
1. Správní kontroly a kontroly na místě stanovené tímto nařízením se provádějí způsobem, který zajistí účinné ověření:
a)
správnosti a úplnosti informací uvedených v žádosti o podporu, žádost o platbu nebo jiném ohlášení;
b)
dodržování všech kritérií způsobilosti, závazků a dalších povinností pro daný režim podpory a/nebo opatření podpory, podmínek, za nichž jsou udělovány podpory nebo výjimky z povinností;
c)
požadavků a norem týkajících se podmíněnosti.
2. Členské státy zajistí, aby plnění veškerých platných podmínek stanovených právními předpisy Unie nebo příslušnými vnitrostátními právními předpisy a dokumenty obsahujícími prováděcí opatření či programem rozvoje venkova mohlo být kontrolováno podle soustavy ověřitelných ukazatelů, které budou určeny členskými státy.
3. Na základě posouzení výsledků správních kontrol a kontrol na místě se stanoví, zda by jakékoli případné problémy mohly v obecné rovině představovat riziko pro jiné podobné operace, příjemce či jiné subjekty. Toto posouzení také musí odhalit příčiny takových situací a určit, zda je nutný další přezkum nebo zda jsou nutná nápravná či preventivní opatření.
4. V případě, že vyhodnocení ortofotosnímků (družicových nebo leteckých) neposkytuje výsledky, které by umožnily učinit jednoznačné závěry ke spokojenosti příslušného orgánu týkající se způsobilosti nebo správné velikosti plochy, která podléhá správním kontrolám nebo kontrolám na místě, provede příslušný orgán fyzické prohlídky v terénu.
5. Tato kapitola se vztahuje na všechny kontroly prováděné v rámci tohoto nařízení, aniž jsou dotčena zvláštní pravidla stanovená v hlavě IV a V. Ustanovení odstavce 3 se však na hlavu V nevztahuje.
Článek 25
Oznámení kontrol na místě
Kontroly na místě mohou být oznámeny za předpokladu, že to nenaruší jejich účel nebo účinnost. Oznámení je přísně omezené na nezbytné minimální časové období, které nepřekročí 14 dní.
U kontrol na místě týkajících se žádostí o podporu na hospodářská zvířata nebo žádostí o platbu v rámci opatření podpory na zvířata však nelze oznámení s výjimkou řádně odůvodněných případů provést dříve než 48 hodin před zahájením kontroly. Kromě toho se v případě, že právní předpisy použitelné na akty a normy týkající se podmíněnosti vyžadují, aby kontrola na místě nebyla oznámena, použijí tato pravidla také v případě kontrol na místě souvisejících s podmíněností.
Článek 26
Časové rozvržení kontrol na místě
1. Kontroly na místě stanovené tímto nařízením se případně provádějí společně s ostatními kontrolami stanovenými právními přepisy Unie.
2. Pro účely opatření pro rozvoj venkova v oblasti působnosti integrovaného systému se kontroly na místě mohou provádět po celý rok na základě analýzy rizik představovaných různými závazky v rámci každého opatření.
3. Kontroly na místě ověří dodržování všech kritérií způsobilosti, závazků a dalších povinností režimů podpory nebo opatření podpory, pro něž byl příjemce vybrán v souladu s článkem 34.
Doba trvání kontrol na místě musí být přísně omezena na nezbytné minimum.
4. Pokud určitá kritéria způsobilosti, závazky a další povinnosti lze zkontrolovat pouze během určitého období, mohou kontroly na místě vyžadovat dodatečné návštěvy k pozdějšímu datu. V takovém případě musí být kontroly na místě koordinovány takovým způsobem, aby se omezil počet a trvání těchto návštěv u jednoho příjemce na nezbytné minimum. Tyto návštěvy mohou být případně provedeny též formou dálkového průzkumu Země v souladu s článkem 40.
Pokud jsou požadovány dodatečné návštěvy týkající se půdy ležící ladem, souvratí, ochranných pásů, pásů způsobilých hektarů ležících na okraji lesa, meziplodin a/nebo zeleného porostu ohlášených jako plocha využívaná v ekologickém zájmu, provedou se tyto dodatečné návštěvy z 50 % u téhož příjemce, který byl vybrán na základě posouzení rizik, a z 50 % u různých dodatečně vybraných příjemců. Různí dodateční příjemci jsou vybíráni namátkově ze všech příjemců, kteří mají půdu ležící ladem, souvratě, ochranné pásy, pásy způsobilých hektarů ležících na okraji lesa, meziplodiny a/nebo zelený porost ohlášené jako plocha využívaná v ekologickém zájmu, a tyto návštěvy mohou být omezeny na plochy ohlášené jako půda ležící ladem, souvratě, ochranné pásy, pásy způsobilých hektarů ležících na okraji lesa, meziplodiny a/nebo zelený porost.
Pokud jsou vyžadovány dodatečné návštěvy, použije se článek 25 na každou další návštěvu.
Článek 27
Vzájemné oznamování výsledků kontrol
Správní kontroly a kontroly na místě týkající se způsobilosti zohlední případně podezřelé případy nesouladu oznámené jinými útvary, subjekty či organizacemi.
Členské státy zajistí, aby příslušnému orgánu odpovědnému za poskytnutí odpovídající platby byla oznámena veškerá relevantní zjištění učiněná v rámci kontrol dodržování kritérií způsobilosti, závazků a dalších povinností týkajících se režimů uvedených v příloze I nařízení (EU) č. 1307/2013 a/nebo podpory v rámci opatření pro rozvoj venkova v oblasti působnosti integrovaného systému. Členské státy rovněž zajistí, aby veřejné nebo soukromé certifikační orgány uvedené v článku 38 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 639/2014 oznámily příslušnému orgánu odpovědnému za poskytnutí platby pro zemědělské postupy příznivé pro klima a životní prostředí jakékoli zjištění, které je relevantní pro správné poskytnutí takové platby příjemcům, kteří se rozhodli pro plnění svých povinností v rámci rovnocennosti prostřednictvím certifikace.
Pokud správní kontroly nebo kontroly na místě v souvislosti s opatřeními pro rozvoj venkova v oblasti působnosti integrovaného systému zahrnují rovnocenné postupy, jak je uvedeno v čl. 43 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013, probíhá s ohledem na další opatření v souvislosti s poskytováním plateb pro zemědělské postupy příznivé pro klima a životní prostředí vzájemné oznamování výsledků těchto kontrol.
KAPITOLA II
Správní kontroly v rámci integrovaného systému
Článek 28
Správní kontroly
1. Správní kontroly uvedené v článku 74 nařízení (EU) č. 1306/2013, včetně křížových kontrol, mají umožnit odhalování nesouladů, zejména pomocí automatizovaných elektronických prostředků. Kontroly zahrnují všechny prvky, které je možné a vhodné kontrolovat pomocí správních kontrol. Zejména zajistí, aby:
a)
byla plněna kritéria způsobilosti, závazky a další povinnosti pro režim podpory nebo opatření podpory;
b)
neexistovalo dvojí financování v rámci jiného režimu Unie;
c)
žádost o podporu nebo žádost o platbu byla úplná a byla podána v příslušné lhůtě a popřípadě, aby byly předloženy doklady a aby prokázaly způsobilost;
d)
byly případně dodržovány dlouhodobé závazky.
2. V případě režimů podpory na zvířata a opatření podpory na zvířata mohou členské státy případně použít důkazy získané od jiných útvarů, subjektů či organizací, aby ověřily dodržování kritérií způsobilosti, závazků a dalších povinností za předpokladu, že dotyčný útvar, subjekt či organizace pracují na takové úrovni, která jim umožňuje kontrolovat dodržování výše uvedeného.
Článek 29
Křížové kontroly
1. Správní kontroly případně zahrnují křížové kontroly:
a)
ohlášených platebních nároků a ohlášených zemědělských pozemků, jejichž účelem je zabránit opakovanému poskytnutí stejné podpory v rámci téhož kalendářního roku nebo roku podání žádosti a zamezit jakýmkoli nepřípustným kumulacím podpor poskytovaných v rámci režimů podpory na plochu uvedených v příloze I nařízení (EU) č. 1307/2013 a v příloze VI nařízení Rady (ES) č. 73/2009 (16), a opatření podpory na plochu podle čl. 2 odst. 1 druhého pododstavce bodu 21 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014;
b)
platebních nároků za účelem ověření jejich existence a způsobilosti pro podporu;
c)
mezi zemědělskými pozemky ohlášenými v jednotné žádosti a/nebo žádosti o platbu a informacemi uvedenými v systému identifikace zemědělských pozemků pro každý referenční pozemek v souladu s čl. 5 odst. 2 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014, aby se ověřila způsobilost pro režim přímých plateb a/nebo opatření pro rozvoj venkova těchto ploch jako takových;
d)
mezi platebními nároky a zjištěnou plochou, aby se ověřilo, zda jsou nároky doprovázeny alespoň stejným počtem hektarů, na které lze poskytnout podporu, ve smyslu čl. 32 odst. 2 až 6 nařízení (EU) č. 1307/2013;
e)
pomocí systému identifikace a evidence zvířat, aby se ověřila způsobilost pro podporu a zabránilo se neoprávněnému opakovanému poskytnutí stejné podpory v rámci téhož kalendářního roku nebo v rámci téhož roku podání žádosti;
f)
mezi ohlášeními příjemců v jednotné žádosti o členství ve schválené mezioborové organizaci, údaji podle čl. 17 odst. 8 tohoto nařízení a údaji předanými dotčenými schválenými mezioborovými organizacemi k ověření způsobilosti pro zvýšení podpory stanovené v čl. 60 odst. 2 nařízení (EU) č. 1307/2013;
g)
za účelem ověření splnění kritérií pro schválení mezioborových organizací a seznamu jejich členů alespoň jednou za pět let.
Pokud integrovaný systém poskytuje geoprostorové formuláře žádosti o podporu, provedou se křížové kontroly pro účely písmene c) prvního pododstavce prostřednictvím prostorových průsečíků s plochou ohlášenou v systému identifikace zemědělských pozemků. Křížové kontroly se navíc provádějí s cílem zabránit dvojímu uplatnění nároku za stejnou plochu.
2. Pokud z křížových kontrol vyplyne podezření, že došlo k nesouladu, následují další přiměřená správní opatření, a v případě nutnosti kontrola na místě.
3. Pokud se na referenční pozemek vztahuje žádost o podporu a/nebo žádost o platbu dvou nebo více příjemců v rámci stejného režimu podpory nebo v rámci stejného opatření podpory a pokud se ohlášené zemědělské pozemky prostorově překrývají nebo pokud celková ohlášená plocha přesahuje maximální způsobilou plochu určenou v souladu s čl. 5 písm. odst. 2 a) a b) nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014 a rozdíl spadá pod definici přípustné odchylky ve vztahu k referenčnímu pozemku podle článku 38 tohoto nařízení, může členský stát stanovit poměrné snížení příslušných ploch, pokud příjemce neprokáže, že kterýkoli z jiných dotčených příjemců vykázal u svých ploch větší rozlohu na úkor prvně jmenovaného.
KAPITOLA III
Kontroly na místě v rámci integrovaného systému
Oddíl 1
Společná ustanovení
Článek 30
Míra kontroly pro režimy podpory na plochu jiné než platba na zemědělské postupy příznivé pro klima a životní prostředí
Pro režimy podpory na plochu jiné než platba na zemědělské postupy příznivé pro klima a životní prostředí v souladu s hlavou III kapitolou 3 nařízení (EU) č. 1307/2013 (dále jen „ekologická platba“) musí kontrolní vzorek pro kontroly na místě prováděné každoročně obsahovat alespoň:
a)
5 % všech zemědělců, kteří podávají žádost v rámci režimu základní platby nebo režimu jednotné platby na plochu v souladu s hlavou III kapitolou 1 nařízení (EU) č. 1307/2013. Členské státy zajistí, aby kontrolní vzorek obsahoval alespoň 5 % všech příjemců, kteří ohlašují zejména zemědělské plochy, které jsou zemědělskými plochami přirozeně ponechávanými ve stavu vhodném pro pastvu v souladu s čl. 10 odst. 1 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 639/2014;
b)
5 % všech příjemců, kteří žádají o redistributivní platbu v souladu s hlavou III kapitolou 2 nařízení (EU) č. 1307/2013;
c)
5 % všech příjemců, kteří žádají o platbu pro oblasti s přírodními omezeními v souladu s hlavou III kapitolou 4 nařízení (EU) č. 1307/2013;
d)
5 % všech příjemců, kteří žádají o platbu pro mladé zemědělce v souladu s hlavou III kapitolou 5 nařízení (EU) č. 1307/2013;
e)
5 % všech příjemců, kteří žádají o platby na plochu v rámci dobrovolné podpory vázané na produkci v souladu s hlavou IV kapitolou 1 nařízení (EU) č. 1307/2013;
f)
5 % všech příjemců, kteří žádají o platbu v rámci režimu pro malé zemědělce v souladu s hlavou V nařízení (EU) č. 1307/2013;
g)
30 % ploch ohlášených za účelem produkce konopí v souladu s čl. 32 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013;
h)
5 % všech příjemců žádajících o zvláštní podporu pro bavlnu podle hlavy IV kapitoly 2 nařízení (EU) č. 1307/2013.
Článek 31
Míra kontroly pro ekologickou platbu
1. V případě ekologické platby musí kontrolní vzorek pro kontroly na místě prováděné každoročně obsahovat alespoň:
a)
5 % všech příjemců, u nichž se vyžaduje dodržování zemědělských postupů příznivých pro klima a životní prostředí (dále jen „ekologické postupy“) a kteří nejsou součástí kontrolních souborů uvedených v písmenech b) a c) (dále jen „kontrolní soubory pro ekologické postupy“); tento vzorek musí zároveň pokrývat alespoň 5 % všech příjemců, kteří mají plochy s trvalými travními porosty, které jsou environmentálně citlivé v oblastech, na které se vztahují směrnice Rady 92/43/EHS (17) nebo směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/147/ES (18), a další citlivé oblasti podle čl. 45 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013;
b)
3 %
i)
buď všech příjemců splňujících podmínky pro ekologickou platbu, kteří jsou osvobozeni od povinností v oblasti diverzifikace plodin i v oblasti ploch využívaných v ekologickém zájmu, protože nesplňují prahové hodnoty uvedené v článcích 44 a 46 nařízení (EU) č. 1307/2013, a na které se nevztahují povinnosti podle článku 45 uvedeného nařízení;
ii)
nebo v letech, ve kterých se článek 44 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 639/2014 v členském státě neuplatňuje, příjemců, kteří splňují podmínky pro ekologickou platbu, kteří jsou osvobozeni od povinností v oblasti diverzifikace plodin i v oblasti ploch využívaných v ekologickém zájmu, protože nesplňují prahové hodnoty uvedené v článcích 44 a 46 nařízení (EU) č. 1307/2013, a na které se nevztahují povinnosti podle čl. 45 odst. 1 uvedeného nařízení;
c)
5 % všech příjemců, u nichž se vyžaduje, aby dodržovali ekologické postupy a využívali celostátní nebo regionální systémy ekologické certifikace uvedené v čl. 43 odst. 3 písm. b) nařízení (EU) č. 1307/2013;
d)
5 % všech příjemců, kteří se účastní provádění na regionální úrovni v souladu s čl. 46 odst. 5 nařízení (EU) č. 1307/2013;
e)
5 % kolektivního provádění podle čl. 46 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013;
f)
100 % souvislých struktur přiléhajících ploch využívaných v ekologickém zájmu podle čl. 46 odst. 3 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 639/2014;
g)
100 % všech příjemců s povinností obnovit na půdě trvalé travní porosty podle článku 42 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 639/2014;
h)
20 % všech příjemců s povinností obnovit na půdě trvalé travní porosty podle čl. 44 odst. 2 a 3 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 639/2014.
2. Příjemci, kteří dodržují ekologické postupy prostřednictvím rovnocenných postupů v souladu s čl. 43 odst. 3 písm. a) nařízení (EU) č. 1307/2013 nebo kteří se účastní režimu pro malé zemědělce v souladu s článkem 61 uvedeného nařízeni nebo kteří v rámci celého zemědělského podniku dodržují požadavky stanovené v čl. 29 odst. 1 nařízení Rady (ES) č. 834/2007 (19), pokud jde o ekologické zemědělství, nejsou součástí kontrolního vzorku a nezapočítávají se do měr kontrol stanovených v tomto článku.
3. Pokud plochy využívané v ekologickém zájmu nejsou identifikovány v systému identifikace zemědělských pozemků podle článku 70 nařízení (EU) č. 1306/2013, míra kontrol uvedená v odst. 1 písm. a) a c) až e) se doplní o 5 % všech příjemců příslušného kontrolního vzorku, u nichž se vyžaduje, aby měli na zemědělské ploše plochu využívanou v ekologickém zájmu v souladu s články 43 a 46 nařízení (EU) č. 1307/2013.
První pododstavec se však nepoužije, pokud administrativní a kontrolní systém zajišťuje, že všechny ohlášené plochy využívané v ekologickém zájmu jsou před platbou identifikovány a případně evidovány v systému identifikace zemědělských pozemků v souladu s čl. 5 odst. 2 písm. c) nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014.
Článek 32
Míra kontroly pro opatření pro rozvoj venkova
1. Kontrolní vzorek pro kontroly na místě prováděné každý rok pokrývá alespoň 5 % všech příjemců, kteří žádají o opatření pro rozvoj venkova. V případě opatření stanovených v článcích 28 a 29 nařízení (EU) č. 1305/2013 musí být míry kontroly ve výši 5 % dosaženo na úrovni jednotlivého opatření.
Tento kontrolní vzorek musí navíc zahrnovat alespoň 5 % příjemců podle článku 28 nařízení (EU) č. 1305/2013, který obsahuje rovnocenné postupy uvedené v čl. 43 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013.
2. Odchylně od odstavce 1 se v případě skupin osob uvedených v článcích 28 a 29 nařízení (EU) č. 1305/2013 může za příjemce pro účel výpočtu míry kontroly stanovené v odstavci 1 považovat každý jednotlivý člen této skupiny.
3. V případě příjemců víceleté podpory poskytnuté v souladu s čl. 21 odst. 1 písm. a), články 28, 29 a 34 nařízení (EU) č. 1305/2013 nebo čl. 36 písm. a) body iv) a v) a písm. b) body i), iii) a v) nařízení (ES) č. 1698/2005, která zahrnuje platby vyplácené po období delší než pět let, se členské státy mohou rozhodnout, že po pátém roce vyplácení zkontrolují alespoň 2,5 % těchto příjemců.
První pododstavec se použije na podporu poskytovanou podle čl. 28 odst. 6 třetího pododstavce nařízení (EU) č. 1305/2013 po pátém roce platby u příslušného závazku.
4. Příjemci, kteří jsou kontrolováni podle odstavce 3, nejsou pro účel odstavce 1 bráni v úvahu.
Článek 33
Míra kontroly pro režimy podpory na zvířata
1. V případě režimů podpory na zvířata musí kontrolní vzorek pro kontroly na místě prováděné každoročně u každého z režimů podpory pokrývat alespoň 5 % všech příjemců, kteří žádají o příslušný režim podpory.
Pokud však počítačová databáze zvířat neposkytuje úroveň jistoty a provádění nezbytnou pro řádnou správu dotyčného režimu podpory, zvýší se procentní podíl pro tento režim podpory na 10 %.
Tento kontrolní vzorek musí pokrývat alespoň 5 % všech zvířat, pro která se žádá o podporu v rámci jednotlivých režimů podpor.
2. Kontrolní vzorek pro kontroly na místě prováděné každoročně musí v případě potřeby pokrývat 10 % jiných útvarů, subjektů či organizací, které poskytnou důkaz umožňující ověřit dodržování kritérií způsobilosti, závazků a ostatních povinností podle čl. 28 odst. 2.
Článek 34
Výběr kontrolního vzorku
1. Žádosti nebo žadatelé, u nichž je k okamžiku předložení žádosti nebo po správních kontrolách shledáno, že nejsou přijatelné nebo způsobilí, nejsou součástí kontrolního souboru.
2. Pro účely článků 30 a 31 se výběr vzorku provádí takto:
a)
Ze všech příjemců žádajících o režim základní platby nebo režim jednotné platby na plochu v souladu s hlavou III kapitolou 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 se namátkově vybere 1 % až 1,25 % příjemců žádajících o tyto režimy.
b)
Ze všech příjemců vybraných v souladu s písmenem a) se namátkově vybere 1 % až 1,25 % kontrolního souboru pro ekologické postupy. Je-li nezbytné dosáhnout uvedeného procenta, vyberou se z kontrolního souboru pro ekologické postupy namátkově dodateční příjemci.
c)
Zbývající počet příjemců v kontrolním vzorku uvedeném v čl. 31 odst. 1 písm. a) se vybere na základě analýzy rizik.
d)
Všechny příjemce vybrané v souladu s písmeny a) až c) tohoto pododstavce lze považovat za součást kontrolních vzorků uvedených v čl. 30 písm. b) až e), g) a h). Pokud je nutné dodržovat minimální míry kontrol, vyberou se z příslušných kontrolních souborů namátkově dodateční příjemci.
e)
Všechny příjemce vybrané v souladu s písmeny a) až d) tohoto pododstavce lze považovat za součást kontrolního vzorku uvedeného v čl. 30 písm. a). Pokud je nutné dodržovat minimální míru kontroly, vyberou se ze všech příjemců žádajících o režim základní platby nebo režim jednotné platby na plochu v souladu s hlavou III kapitoly 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 namátkově dodateční příjemci.
f)
Minimální počet příjemců podle čl. 30 písm. f) se vybere namátkově ze všech příjemců, kteří žádají o platbu v rámci režimu pro malé zemědělce v souladu s hlavou V nařízení (EU) č. 1307/2013.
g)
Minimální počet příjemců uvedených v čl. 31 odst. 1 písm. b) se vybere na základě analýzy rizik ze všech příjemců splňujících podmínky pro ekologickou platbu, kteří jsou osvobozeni od závazků v oblasti diverzifikace plodin a v oblasti ploch využívaných v ekologickém zájmu, protože nesplňují prahové hodnoty uvedené v článcích 44 a 46 nařízení (EU) č. 1307/2013, a na které se nevztahují povinnosti podle článku 45 uvedeného nařízení.
h)
Ze všech příjemců vybraných v souladu s písmenem b) tohoto pododstavce se namátkově vybere 20 % až 25 % minimálního počtu příjemců uvedených v čl. 31 odst. 1 písm. c), d) a h). Pokud je nezbytné dosáhnout uvedeného procenta, vyberou se ze všech příjemců vybraných v souladu s písm. a) tohoto pododstavce namátkově dodateční příjemci. Zbývající počet příjemců uvedených v čl. 31 odst. 1 písm. c), d) a h) se vybere na základě analýzy rizik ze všech příjemců vybraných v souladu s písmenem c) tohoto pododstavce. Pokud je nutné dodržet minimální míry kontrol, vyberou se na základě analýzy rizik z příslušných kontrolních souborů dodateční příjemci.
i)
Ze všech kolektivních provádění v souladu s čl. 46 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013 se namátkově vybere 20 % až 25 % minimálního počtu kolektivních provádění uvedených v čl. 31 odst. 1 písm. e). Zbývající počet kolektivních provádění uvedených v čl. 31 odst. 1 písm. e) se vybere na základě analýzy rizika.
Kontrolu na místě týkající se dodatečných příjemců vybraných v souladu s písmeny d), e) a h), jakož i příjemců vybraných v souladu s písmeny f) a g) lze omezit na režim podpory, pro nějž byli vybráni, pokud již jsou dodrženy minimální míry kontrol ostatních režimů podpory, o které žádali.
Kontrolu na místě týkající se dodatečných příjemců vybraných v souladu s čl. 31 odst. 3 a v souladu s písmenem h) prvního pododstavce tohoto odstavce, jakož i příjemců vybraných v souladu s písmenem i) prvního pododstavce tohoto odstavce lze omezit na ekologické postupy, pro něž byli vybráni, pokud již jsou dodrženy minimální míry kontrol ostatních režimů podpory a ekologické postupy, které mají povinnost dodržovat.
Pro účely článku 31 členské státy zajistí reprezentativnost kontrolního vzorku, pokud jde o různé postupy.
3. Pro účely článků 32 a 33 se nejdříve vybere namátkově 20 % až 25 % minimálního počtu příjemců, kteří podléhají kontrolám na místě. Zbývající počet příjemců, kteří podléhají kontrolám na místě, se vybere na základě analýzy rizik.
Pro účely článku 32 mohou členské státy na základě analýzy rizik vybrat určitá opatření pro rozvoj venkova, která se vztahují na příjemce.
4. Pokud počet příjemců, na které se vztahují kontroly na místě, přesáhne minimální počet příjemců uvedených v článcích 30 až 33, procentní podíl namátkově vybraných příjemců v dodatečném vzorku nepřesáhne 25 %.
5. Účinnost analýzy rizik se každoročně hodnotí a aktualizuje:
a)
stanovením relevance každého rizikového faktoru;
b)
porovnáním výsledků, pokud jde o rozdíl mezi ohlášenou plochou a plochou určenou na bázi vzorku vybraného na základě rizika a vzorku vybraného namátkově podle prvního pododstavce odstavce 2; nebo porovnáním výsledků, pokud jde o rozdíl mezi ohlášenými zvířaty a zvířaty určenými na bázi vzorku vybraného na základě rizika a vzorku vybraného namátkově podle prvního pododstavce odstavce 2;
c)
zohledněním konkrétní situace a případně vývoje relevantnosti rizikových faktorů v členském státě;
d)
zohledněním povahy nesouladu, který je důvodem zvýšení míry kontrol v souladu s článkem 35.
6. Příslušný orgán eviduje důvody pro výběr každého příjemce pro kontrolu na místě. Inspektorovi, který provádí kontrolu na místě, jsou příslušné informace poskytnuty před zahájením kontroly na místě.
7. V případě potřeby lze na základě dostupných informací vybrat část kontrolního vzorku před konečným datem uvedeným v článku 13. Tento provizorní vzorek se doplní poté, co budou k dispozici všechny příslušné žádosti o podporu nebo žádosti o platbu.
Článek 35
Zvýšení míry kontrol
Pokud kontroly na místě odhalí jakýkoli významný nesoulad v souvislosti s daným režimem podpory nebo opatřením podpory nebo v regionu či části regionu, příslušný orgán přiměřeně zvýší procentní podíl příjemců, u nichž bude v následujícím roce provedena kontrola na místě.
Článek 36
Snížení míry kontrol
1. Míry kontrol stanovené v této kapitole mohou být sníženy pouze v případě režimů podpory nebo opatření podpory uvedených v tomto článku.
2. Odchylně od čl. 30 písm. a), b) a f) se členské státy mohou ve vztahu k režimu základní platby, režimu jednotné platby na plochu, redistributivní platbě a režimu pro malé zemědělce rozhodnout snížit minimální úroveň kontrol na místě prováděných každoročně pro každý režim na 3 %.
První pododstavec se použije pouze tehdy, pokud je zaveden systém prostorových průsečíků všech žádostí o podporu se systémem identifikace zemědělských pozemků v souladu s čl. 17 odst. 2 a pokud jsou křížové kontroly prováděny u všech žádostí o podporu za účelem zabránění dvojímu uplatnění nároku na stejnou plochu během roku, který předchází uplatnění tohoto pododstavce.
Pro roky podání žádosti 2015 a 2016 míra chyb zjištěných v náhodném vzorku při kontrole na místě nesmí v předchozích dvou finančních rocích překročit 2 %. Členský stát musí danou chybovost potvrdit v souladu s metodikou vypracovanou na úrovni Unie.
3. Odchylně od čl. 30 písm. a), b) a f) se členské státy mohou ve vztahu k režimu základní platby, režimu jednotné platby na plochu, redistributivní platbě a režimu pro malé zemědělce rozhodnout zmenšit kontrolní vzorek na vzorek vybraný v souladu s čl. 34 odst. 2 písm. a) prvního pododstavce, pokud jsou provedeny kontroly založené na ortofotosnímcích používaných k aktualizaci systému identifikace zemědělských pozemků uvedeného v článku 70 nařízení (EU) č. 1306/2013.
První pododstavec se použije pouze tehdy, pokud členské státy systém identifikace zemědělských pozemků systematicky aktualizují a kontrolují všechny příjemce v celé oblasti, na něž se vztahuje, maximálně po dobu tří let, přičemž ročně pokryjí alespoň 25 % způsobilých hektarů zaznamenaných v systému identifikace zemědělských pozemků. Minimální procento pokrytí pro každý rok se však nevztahuje na členský stát s méně než 150 000 způsobilými hektary zaznamenanými v systému identifikace zemědělských pozemků.
Během tří let před uplatněním prvního pododstavce členské státy provedou úplnou aktualizaci daného systému identifikace zemědělských pozemků.
Ortofotosnímky používané k aktualizaci nesmí být v den jejich použití pro účel aktualizace systému identifikace zemědělských pozemků starší než 15 měsíců.
Kvalita systému identifikace zemědělských pozemků posuzovaná v souladu s článkem 6 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014 během dvou let předcházejících uplatnění prvního pododstavce musí být dostatečná, aby bylo zaručeno účinné ověření podmínek, za kterých se podpory udělují.
Rozhodnutí uvedené v prvním pododstavci může být učiněno na celostátní nebo regionální úrovni. Pro účely tohoto pododstavce tvoří region celá plocha, na niž se vztahuje jeden nebo více autonomních systémů identifikace zemědělských pozemků.
Obdobně se použije odst. 2 třetí pododstavec.
4. Odchylně od čl. 32 odst. 1 se členské státy mohou rozhodnout snížit minimální úroveň kontrol na místě prováděných každý kalendářní rok na 3 % příjemců, kteří žádají o opatření pro rozvoj venkova v rámci působnosti integrovaného systému.
První pododstavec se však neuplatní vůči příjemcům, kteří používají rovnocenné postupy, jak je uvedeno v čl. 43 odst. 3 nařízení (EU) č. 1307/2013.
5. Odstavce 2, 3 a 4 se použijí pouze tehdy, jestliže jsou splněny obecné podmínky pro snížení minimální úrovně kontrol na místě stanovené Komisí v souladu s čl. 62 odst. 2 písm. b) nařízení (EU) č. 1306/2013. Pokud kterákoli z těchto podmínek nebo podmínek stanovených v odstavcích 2 nebo 3 tohoto článku již není plněna, členské státy své rozhodnutí snížit minimální úroveň kontrol na místě okamžitě zruší a od následujícího roku podání žádosti pro dotčené režimy podpory nebo opatření podpory použijí minimální úroveň kontrol na místě stanovenou v čl. 30 písm. a), b) a f) a/nebo článku 32.
6. Odchylně od čl. 30 písm. g), pokud členský stát zavede systém předchozího schválení pro pěstování konopí, lze minimální úroveň kontrol na místě snížit na 20 % ploch ohlášených za účelem produkce konopí podle čl. 32 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013.
V tom případě členský stát informuje Komisi o svých podrobných pravidlech a podmínkách spojených s jeho systémem předchozího schválení rok před uplatněním snížené míry kontroly. Jakékoli změny těchto podrobných pravidel nebo podmínek musí být oznámeny Komisi bez zbytečného odkladu.
Oddíl 2
Kontroly na místě v souvislosti se žádostmi o podporu pro režimy podpory na plochu a žádostmi o platbu pro opatření podpory na plochu
Článek 37
Prvky kontrol na místě
1. Kontroly na místě zahrnují všechny zemědělské pozemky, pro které je žádána podpora v rámci režimů uvedených v příloze I nařízení (EU) č. 1307/2013 a/nebo pro které je žádána podpora v rámci opatření pro rozvoj venkova v působnosti integrovaného systému.
U kontroly opatření pro rozvoj venkova podle čl. 21 odst. 1 písm. a) a článků 30 a 34 nařízení (EU) č. 1305/2013 zahrnují kontroly na místě také veškerou nezemědělskou půdu, pro kterou se žádá podpora.
Příslušný orgán posoudí na základě výsledků kontrol, zda je s ohledem na čl. 5 odst. 3 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014 nutná aktualizace odpovídajících referenčních pozemků.
2. Kontroly na místě zahrnují měření plochy a ověřování kritérií způsobilosti, závazků a ostatních povinností pro plochy ohlášené příjemcem v rámci režimů podpory a/nebo opatření podpory uvedených v odstavci 1.
Pro příjemce, kteří žádají o přímé platby v rámci režimů uvedených v příloze I nařízení (EU) č. 1307/2013 a jejichž zemědělské plochy jsou převážně plochy přirozeně ponechávané ve stavu vhodném pro pastvu nebo pěstování plodin, kontrola na místě zahrnuje též ověření minimální činnosti prováděné na těchto plochách, jak je stanoveno v čl. 9 odst. 1 nařízení (EU) č. 1307/2013.
3. Kontroly na místě, které se týkají ekologických postupů, zahrnují všechny povinnosti, které musí příjemce dodržovat. Součástí kontrol na místě je případně dodržování prahových hodnot uvedených v článcích 44 a 46 nařízení (EU) č. 1307/2013 pro vyjmutí z postupů. Tento pododstavec se vztahuje také na kontroly na místě prováděné v souvislosti s celostátními nebo regionálními systémy ekologické certifikace uvedenými v čl. 43 odst. 3 písm. b) nařízení (EU) č. 1307/2013.
Pokud se kontrola na místě týká regionálního provádění v souladu s čl. 46 odst. 5 nařízení (EU) č. 1307/2013, kontrola na místě zahrnuje také měření plochy a ověření povinností uložených členským státem příjemci nebo skupině příjemců.
Pokud se kontrola na místě týká kolektivního provádění v souladu s čl. 46 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013, musí kontrola na místě obsahovat:
a)
ověřování kritérií pro těsnou blízkost stanovených v souladu s čl. 47 odst. 1 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 639/2014;
b)
měření ploch a ověřování kritérií pro souvislé plochy využívané v ekologickém zájmu;
c)
případně další povinnosti uložené členským státem příjemci nebo skupině příjemců;
d)
individuální ekologické závazky, které musí příjemce účastníci se kolektivního provádění dodržovat.
Článek 38
Měření plochy
1. Zatímco všechny zemědělské pozemky podléhají kontrolám způsobilosti, skutečné měření plochy zemědělského pozemku jako součást kontroly na místě může být omezeno na namátkově vybraný vzorek alespoň 50 % zemědělských pozemků, pro které byla v rámci režimů podpory na plochu a/nebo opatření pro rozvoj venkova podána žádost o podporu a/nebo o platbu. Pokud tato kontrola vzorku odhalí jakýkoli nesoulad, musí být všechny zemědělské pozemky změřeny nebo musí být extrapolovány závěry ze změřeného vzorku.
První pododstavec se nevztahuje na zemědělské pozemky, které se kontrolují pro účely plochy využívané v ekologickém zájmu v souladu s článkem 46 nařízení (EU) č. 1307/2013.
2. Plochy zemědělských pozemků se změří osvědčenými prostředky, které zajistí přesnost měření přinejmenším rovnocennou té, kterou vyžadují platné technické normy stanovené na úrovni Unie.
3. Příslušný orgán může využít dálkový průzkum Země v souladu s článkem 40, a pokud je to možné, techniky globálního družicového navigačního systému (GNSS).
4. Pro všechna měření ploch provedená pomocí GNSS a/nebo ortofotosnímků se stanoví jediná hodnota tolerance vytýčení. Pro tento účel musí být měřící nástroje ověřeny alespoň pro jednu třídu ověřování tolerance vytýčení nacházející se pod úrovní jediné hodnoty. Jediná hodnota tolerance však nesmí překročit 1,25 m.
Maximální přípustná tolerance však u žádného zemědělského pozemku nepřekročí absolutní hodnotu 1,0 ha.
V případě opatření uvedených v čl. 21 odst. 1 písm. a) a v článcích 30 a 34 nařízení (EU) č. 1305/2013, pokud se jedná o lesnickou oblast, mohou členské státy určit vhodné tolerance, které nesmí být v žádném případě větší než dvojnásobek tolerance stanovené v prvním pododstavci tohoto odstavce.
5. Při měření lze zohlednit celkovou plochu zemědělského pozemku za předpokladu, že je plně způsobilá. V ostatních případech se zohlední čistá způsobilá plocha. Za tímto účelem se může případně použít poměrný systém podle článku 10 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014.
6. Pro účel výpočtu podílů různých plodin pro diverzifikaci plodin, jak je uvedeno v článku 44 nařízení (EU) č. 1307/2013, se pro účel měření zohlední plocha, na které se skutečně pěstuje jedna plodina v souladu s čl. 40 odst. 2 nařízení (EU) č. 639/2014. V případě ploch, kde se používá smíšená kultura, se zohlední celková plocha, na které se pěstuje smíšená kultura v souladu s čl. 40 odst. 3 prvním a druhým pododstavcem uvedeného nařízení nebo na které se pěstuje smíšená kultura v souladu s čl. 40 odst. 3 třetím pododstavcem uvedeného nařízení.
7. V případě, že čl. 17 odst. 1 písm. b) nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014 může vést k umělému rozdělení plochy přilehlých zemědělských pozemků s typem homogenního krajinného pokryvu na samostatné pozemky, měření této plochy přilehlých zemědělských pozemků s typem homogenního krajinného pokryvu musí být sloučeno do jednoho měření dotyčných zemědělských pozemků.
8. V případě potřeby se provedou dvě samostatná měření na zemědělském pozemku pro účel režimu základní platby nebo režimu jednotné platby na plochu v souladu s hlavou III kapitolou 1 nařízení (EU) č. 1307/2013 a na prostorově různém překrývajícím se zemědělském pozemku pro účel zbývajících režimů podpory na plochu a/nebo opatření pro rozvoj venkova.
Článek 39
Ověřování podmínek způsobilosti
1. Způsobilost zemědělských pozemků pro podporu se ověřuje všemi vhodnými prostředky. Uvedené ověření zahrnuje případně také ověření plodin. Je-li to nezbytné, budou za tímto účelem vyžadovány dodatečné důkazy.
2. Pro trvalé travní porosty, které lze spásat a které tvoří součást zavedených místních postupů v případech, kdy na plochách využívaných jako pastviny obvykle nepřevažují trávy a jiné bylinné pícniny, se případně může na způsobilou plochu měřenou v souladu s článkem 38 tohoto nařízení použít koeficient snížení podle čl. 32 odst. 5 nařízení (EU) č. 1307/2013. Je-li nějaká plocha ve společném užívání, rozdělí ji příslušné orgány pomyslně mezi jednotlivé příjemce v poměru k tomu, jak ji používají nebo jak jsou oprávněni ji používat.
3. Krajinné prvky ohlášené příjemci jako plochy využívané v ekologickém zájmu, které nejsou zahrnuty do způsobilé plochy v souladu s články 9 a 10 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014, se ověřují podle stejných zásad jako způsobilá plocha.
4. Pokud jde o kontroly opatření pro rozvoj venkova, a v případě, že členské státy určí, že určité prvky kontroly na místě lze provádět na základě vzorku, musí tento vzorek zaručovat spolehlivou a reprezentativní úroveň kontroly. Členské státy stanoví kritéria pro výběr vzorku. Pokud kontroly tohoto vzorku odhalí nesoulad, bude velikost vzorku přiměřeně zvětšena.
Článek 40
Kontroly pomocí dálkového průzkumu Země
Pokud členský stát provádí kontroly na místě pomocí dálkového průzkumu Země, příslušný orgán:
a)
provede fotointerpretaci ortofotosnímků (družicových nebo leteckých snímků) všech zemědělských pozemků pro každou z žádostí o podporu a/nebo žádostí o platbu, které mají být kontrolovány, s cílem určit typy pokrytí půdy a případně typ plodiny a změřit plochu;
b)
provede fyzickou prohlídku v terénu všech zemědělských pozemků, u nichž fotointerpretace neumožňuje ověřit správnost ohlášení ploch způsobem uspokojivým pro příslušný orgán;
c)
provede veškeré kontroly požadované k ověření dodržování kritérií způsobilosti, závazků a ostatních povinností u zemědělských pozemků;
d)
přijme alternativní opatření, aby zajistil měření plochy všech pozemků v souladu s čl. 38 odst. 1, pro které neexistují snímky.
Článek 41
Kontrolní zpráva
1. O každé kontrole na místě provedené podle tohoto oddílu se vyhotoví kontrolní zpráva, která umožní podrobně přezkoumat provedené kontroly a učinit závěry týkající se dodržování kritérií způsobilosti, závazků a ostatních povinností. Tato zpráva uvádí zejména:
a)
kontrolované režimy podpory nebo opatření podpory, žádosti o podporu nebo žádosti o platbu;
b)
přítomné osoby;
c)
kontrolované zemědělské pozemky, měřené zemědělské pozemky, případně včetně výsledků měření každého měřeného zemědělského pozemku a použité metody měření;
d)
případně výsledky měření nezemědělské půdy, pro niž je žádána podpora v rámci opatření pro rozvoj venkova, a použité metody měření;
e)
zda příjemce obdržel oznámení o kontrole, a pokud ano, jak dlouho předem;
f)
informace o jakýchkoli zvláštních kontrolních opatřeních, která mají být provedena v souvislosti s jednotlivými režimy podpory;
g)
informace o dalších provedených kontrolních opatřeních;
h)
informace o jakémkoli zjištěném nesouladu, který by mohl vyžadovat vzájemné oznamování v souvislosti s jinými režimy podpory, opatřeními podpory a/nebo podmíněností;
i)
informace o jakémkoli zjištěném nesouladu, který by mohl v následujících letech vyžadovat následná opatření.
2. Příjemce musí mít možnost zprávu podepsat, aby potvrdil svou přítomnost při kontrole, a připojit k ní své vyjádření. Pokud členské státy využijí kontrolní zprávu vyhotovenou elektronicky během kontroly, příslušný orgán poskytne příjemci možnost elektronického podpisu nebo bude kontrolní zpráva neprodleně zaslána příjemci, aby ji mohl podepsat a připojit své vyjádření. Pokud byl zjištěn nesoulad, příjemce obdrží kopii kontrolní zprávy.
Pokud byla kontrola na místě provedena formou dálkového průzkumu Země v souladu s článkem 40, mohou členské státy rozhodnout, že příjemci nemusí být dána příležitost podepsat kontrolní zprávu, pokud při kontrole dálkovým průzkumem Země nebyl odhalen žádný nesoulad. Pokud tyto kontroly odhalí nesoulad, dostane příjemce příležitost podepsat zprávu před tím, než příslušný orgán rozhodne na základě zjištění o jakémkoli snížení, zamítnutí, odnětí nebo sankcích.
Oddíl 3
Kontroly na místě týkající se žádosti o podporu na hospodářská zvířata a žádostí o platbu v rámci opatření podpory na zvířata
Článek 42
Kontroly na místě
1. Kontroly na místě mají ověřit, že jsou splněna všechna kritéria způsobilosti, závazky a ostatní povinnosti, a vztahují se na všechna zvířata, pro která byly podány žádosti o podporu nebo žádosti o platbu v rámci režimů podpory na zvířata nebo opatření podpory na zvířata, které mají být zkontrolovány.
Pokud členský stát stanovil období v souladu s čl. 21 odst. 1 písm. d), na celé toto období pro příslušný režim podpory na zvířata nebo opatření podpory na zvířata se rozloží alespoň 50 % minimální míry kontrol na místě stanovené v článku 32 nebo 33.
Pokud členský stát využije možnost stanovenou v čl. 21 odst. 3, budou zkontrolována také potenciálně způsobilá zvířata ve smyslu čl. 2 odst. 1 druhého pododstavce bodu 17 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014.
Kontroly na místě zahrnují zejména ověření, zda počet zvířat přítomných v hospodářství, pro která byly podány žádosti o podporu a/nebo žádosti o platbu, a případně počet potenciálně způsobilých zvířat, odpovídají počtu zvířat zapsaných v evidencích a počtu zvířat nahlášených do počítačové databáze zvířat.
2. Kontroly na místě zahrnují také kontroly:
a)
správnosti a souladu zápisů v evidenci a hlášení do počítačové databáze zvířat na základě vzorku podkladů, jako jsou faktury týkající se nákupu a prodeje, osvědčení o porážce, veterinární osvědčení, popřípadě zvířecí pasy nebo doklady o přemisťování, pokud jde o zvířata, pro která byly podány žádosti o podporu nebo žádosti o platbu v posledních šesti měsících před kontrolou na místě; jsou-li však zjištěny anomálie, prodlužuje se kontrola na 12 měsíců před kontrolou na místě;
b)
zda jsou skot nebo ovce/kozy identifikovány pomocí ušních značek nebo jiných způsobů identifikace, a zda jsou popřípadě předloženy zvířecí pasy nebo doklady o přemisťování a zda jsou vedeny v evidenci a byly řádně nahlášeny do počítačové databáze zvířat.
Kontroly uvedené v písmenu b) prvního pododstavce mohou být provedeny na základě namátkového vzorku. Pokud kontrola vzorku odhalí nesoulad, musí být zkontrolována všechna zvířata, nebo se závěry extrapolují ze vzorku.
Článek 43
Kontrolní zpráva týkající se režimů podpor na zvířata a opatření podpory na zvířata
1. O každé kontrole na místě provedené podle tohoto oddílu se vyhotoví kontrolní zpráva, která umožní podrobně přezkoumat provedené kontroly. Tato zpráva uvádí zejména:
a)
kontrolované režimy podpory na zvířata a/nebo opatření podpor na zvířata a žádosti o podporu na hospodářská zvířata a/nebo žádosti o platbu;
b)
přítomné osoby;
c)
počet a druh zjištěných zvířat, popřípadě čísla ušních značek, záznamy do evidence a do počítačové databáze zvířat a veškeré kontrolované doklady, výsledky kontrol a případně zvláštní poznámky k pozorování týkající se jednotlivých zvířat a/nebo jejich identifikačních kódů;
d)
zda příjemce obdržel oznámení o návštěvě, a pokud ano, jak dlouho předem, zejména v případech, kdy je překročena lhůta 48 hodin uvedená v článku 25, musí být v kontrolní zprávě uveden důvod;
e)
informace o jakýchkoli zvláštních kontrolních opatřeních, která mají být provedena v souvislosti s režimy podpory na zvířata a/nebo opatřeními podpory na zvířata;
f)
informace o dalších kontrolních opatřeních, která mají být provedena.
2. Příjemce musí mít možnost zprávu podepsat, aby potvrdil svou přítomnost při kontrole, a připojit k ní své vyjádření. Pokud členské státy využijí kontrolní zprávu vyhotovenou elektronicky během kontroly, příslušný orgán poskytne příjemci možnost elektronického podpisu nebo bude kontrolní zpráva neprodleně zaslána příjemci, aby ji mohl podepsat a připojit své vyjádření. Pokud byl zjištěn nesoulad, příjemce obdrží kopii kontrolní zprávy.
3. Pokud členské státy provádějí kontroly na místě podle tohoto nařízení současně s kontrolami podle nařízení (ES) č. 1082/2003, bude kontrolní zpráva doplněna zprávami uvedenými v čl. 2 odst. 5 uvedeného nařízení.
4. Pokud kontroly na místě provedené v souladu s tímto nařízením odhalí případy porušení ustanovení hlavy I nařízení (ES) č. 1760/2000 nebo nařízení (ES) č. 21/2004, musí být kopie kontrolní zprávy uvedené v tomto článku neprodleně zaslány orgánům příslušným pro provádění uvedených nařízení.
KAPITOLA IV
Zvláštní pravidla
Článek 44
Pravidla týkající se výsledků kontrol, pokud jde o provádění povinností u ploch využívaných v ekologickém zájmu na regionální úrovni nebo kolektivně
V případě regionálního nebo kolektivního provádění v souladu s čl. 46 odst. 5 nebo 6 nařízení (EU) č. 1307/2013 se plocha zjištěné společné souvislé plochy využívané v ekologickém zájmu přidělí každému účastníkovi poměrně k jeho podílu na společných plochách využívaných v ekologickém zájmu, a to na základě jeho ohlášení podle článku 18 tohoto nařízení.
Pro účely uplatňování článku 26 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014 na každého účastníka regionálního nebo kolektivního provádění je určená plocha využívaná v ekologickém zájmu součtem přiděleného podílu určených společných ploch využívaných v ekologickém zájmu podle prvního pododstavce tohoto článku a určených ploch využívaných v ekologickém zájmu, pokud jde o individuální povinnost.
Článek 45
Ověření obsahu tetrahydrokannabinolu v plodinách konopí
1. Pro účely čl. 32 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013 členské státy zřídí systém k určení obsahu tetrahydrokannabinolu (dále jen „THC“) v plodinách konopí, jak je stanoveno v příloze I tohoto nařízení.
2. Příslušný orgán členského státu vede záznamy týkající se zjištěného obsahu THC. Tyto záznamy obsahují u každé odrůdy alespoň výsledný obsah THC v každém vzorku vyjádřený procentním podílem na dvě desetinná místa, použitý postup, počet provedených zkoušek, časový okamžik, kdy byl vzorek odebrán, a opatření přijatá na vnitrostátní úrovni.
3. Pokud průměr všech vzorků dané odrůdy překročí obsah THC stanovený v čl. 32 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013, použijí členské státy pro dotyčnou odrůdu v průběhu následujícího roku podání žádosti postup B uvedený v příloze I tohoto nařízení. Tento postup se použije v průběhu dalších roků podání žádosti, ledaže všechny analytické výsledky dané odrůdy jsou nižší než obsah THC stanovený v čl. 32 odst. 6 nařízení (ES) č. 1307/2013.
Pokud v druhém roce průměr všech vzorků dané odrůdy překročí obsah THC stanovený v čl. 32 odst. 6 nařízení (EU) č. 1307/2013, členský stát informuje Komisi o povolení zakázat uvádění této odrůdy na trh v souladu s článkem 18 směrnice Rady 2002/53/ES (20). Oznámení zašle Komisi nejpozději do 15. listopadu daného roku podání žádosti. Od následujícího roku podání žádosti není odrůda, která je předmětem žádosti, způsobilá pro přímé platby v dotčeném členském státě.
4. Konopí se nadále pěstuje za běžných vegetačních podmínek v souladu s místní praxí nejméně po dobu deseti dnů po odkvětu, aby bylo možné provést kontroly stanovené v odstavcích 1, 2 a 3.
Členské státy ovšem mohou povolit sklizeň konopí po začátku květu, avšak před uplynutím desetidenního období po odkvětu, jestliže inspektoři určí reprezentativní části každého dotčeného pozemku, které musí být zachovány deset dní po odkvětu pro účely kontrol v souladu s metodou stanovenou v příloze I.
5. Oznámení uvedené v odstavci 3 se provádí v souladu s nařízením Komise (ES) č. 792/2009 (21).
HLAVA IV
OPATŘENÍ PRO ROZVOJ VENKOVA NESOUVISEJÍCÍ S PLOCHOU A OPATŘENÍ PRO ROZVOJ VENKOVA NESOUVISEJÍCÍ SE ZVÍŘATY
KAPITOLA I
Úvodní ustanovení
Článek 46
Oblast působnosti
Tato hlava se vztahuje na výdaje vzniklé v rámci opatření podle článků 14 až 20, čl. 21 odst. 1 s výjimkou roční prémie podle písm. a) a b), článku 27, čl. 28 odst. 9, článků 35 a 36 a čl. 51 odst. 2 nařízení (EU) č. 1305/2013, čl. 35 odst. 1 nařízení (EU) č. 1303/2013 a článku 20, čl. 36 písm. a) bodu vi), písm. b) bodu ii), vi) a vii), čl. 36 písm. b) bodu i) a iii), pokud jde o náklady na jejich zavedení, a podle článků 52 a 63 nařízení (ES) č. 1698/2005.
KAPITOLA II
Kontroly
Oddíl 1
Obecná ustanovení
Článek 47
Žádosti o podporu, žádosti o platbu a jiná ohlášení
1. Členské státy stanoví vhodné postupy pro podávání žádostí o podporu, žádostí o platbu a jiných ohlášení týkajících se opatření pro rozvoj venkova nesouvisejících s plochou nebo opatření pro rozvoj venkova nesouvisejících se zvířaty.
2. V případě opatření podle čl. 15 odst. 1 písm. b), čl. 16 odst. 1 a čl. 19 odst. 1 písm. c) a článku 27 nařízení (EU) č. 1305/2013 podá příjemce roční žádost o platbu.
Oddíl 2
Ustanovení týkající se kontrol
Článek 48
Správní kontroly
1. Správní kontroly se provádějí u všech žádostí o podporu, žádostí o platbu nebo jiných ohlášení, které má příjemce nebo třetí strana předložit, a zahrnují všechny prvky, které lze a je vhodné kontrolovat administrativními prostředky. V rámci těchto postupů se zajistí zaznamenávání prováděných kontrol, výsledků ověřování a opatření přijatých v případě rozporů.
2. Správní kontroly žádostí o podporu musí zajistit soulad operace s příslušnými povinnostmi stanovenými v předpisech Unie nebo ve vnitrostátních předpisech nebo v programech rozvoje venkova, včetně předpisů týkajících se veřejných zakázek, státní podpory a dalších povinných norem a požadavků. Kontroly zahrnují zejména ověření:
a)
způsobilosti příjemce;
b)
kritérií způsobilosti, závazků a ostatních povinností operace, pro kterou se žádá podpora;
c)
dodržování výběrových kritérií;
d)
způsobilosti nákladů operace, včetně dodržování kategorie nákladů nebo metody výpočtu, které se použijí v případě, že operace nebo její část spadá do působnosti čl. 67 odst. 1 písm. b), c) a d) nařízení (EU) č. 1303/2013;
e)
pro náklady uvedené v čl. 67 odst. 1 písm. a) nařízení (EU) č. 1303/2013, s výjimkou věcných příspěvků a odpisů, ověření přiměřenosti předložených nákladů. Náklady se hodnotí pomocí vhodného systému hodnocení, jako např. referenčních nákladů, porovnání různých nabídek nebo hodnotícího výboru.
3. Správní kontroly žádostí o platbu zahrnují především, a je-li to vhodné v případě dotčené žádosti, ověření:
a)
dokončené operace ve srovnání s operací, u které se žádalo o podporu a na kterou byla podpora poskytnuta;
b)
vzniklých nákladů a provedených plateb.
4. Správní kontroly zahrnují postupy pro zamezení neoprávněnému dvojímu financování z jiných režimů podpor Unie nebo vnitrostátních režimů podpor a za předchozí programové období. V případě financování z jiných zdrojů musí tyto kontroly zajistit, aby celková obdržená podpora nepřekročila maximální přípustné částky nebo míry podpor.
5. Správní kontroly investičních operací zahrnují alespoň jednu návštěvu podporované operace nebo lokality, do níž plynou investice, aby bylo ověřeno uskutečnění investice.
Příslušný orgán se však může na základě řádně podložených důvodů rozhodnout takové návštěvy neprovádět; zmíněné důvody jsou následující:
a)
operace je součástí vzorku pro kontrolu na místě, která se provádí podle článku 49;
b)
příslušný orgán má za to, že předmětná operace představuje malou investici;
c)
příslušný orgán má za to, že riziko nesplnění podmínek pro poskytnutí podpory je nízké nebo že riziko toho, že investice nebyla uskutečněna, je nízké.
Rozhodnutí uvedené v druhém pododstavci a jeho odůvodnění se zaeviduje.
Článek 49
Kontroly na místě
1. Členské státy organizují kontroly schválených operací na místě na základě určení vhodného vzorku. Tyto kontroly se v co největší míře provádějí před vyplacením konečné platby na operaci.
2. Inspektoři provádějící kontrolu na místě se neúčastní správních kontrol téže operace.
Článek 50
Míra kontrol a výběr vzorků pro kontroly na místě
1. Výdaje, na které se vztahují kontroly na místě, představují nejméně 5 % výdajů uvedených v článku 46, jež jsou spolufinancovány z Evropského zemědělského fondu pro rozvoj venkova (EZFRV) a jež každý kalendářní rok vyplácí platební agentura.
Pokud na operaci, která podléhá kontrole na místě, byla obdržena záloha nebo průběžná platba, započítají se tyto platby do výdajů, na které se vztahují kontroly na místě, jak je uvedeno v prvním pododstavci.
2. Pouze kontroly provedené do konce daného kalendářního roku se započítají do dosažení minimální úrovně uvedené v odstavci 1.
Žádosti o platby, u nichž bylo po správních kontrolách shledáno, že nejsou způsobilé, se nezapočítávají do dosažení minimální úrovně uvedené v odstavci 1.
3. Do dosažení minimální úrovně uvedené v odstavci 1 lze započítat pouze kontroly vyhovující všem požadavkům článků 49 a 51.
4. Vzorek schválených operací, který má být kontrolován podle odstavce 1, se vybírá zejména podle:
a)
potřeby kontrolovat vhodnou kombinaci typů a velikostí operací;
b)
rizikových faktorů zjištěných na základě vnitrostátních kontrol nebo kontrol Unie;
c)
způsobu, jakým operace přispívá k riziku chyb při provádění programu rozvoje venkova;
d)
potřeby zachování rovnováhy mezi opatřeními a typy operací;
e)
potřeby namátkově zvolit mezi 30 % a 40 % výdajů.
5. Pokud kontroly na místě odhalí jakýkoli významný nesoulad v souvislosti s opatřeními podpory nebo typy operací, příslušný orgán zvýší v nadcházejícím kalendářním roce míru kontrol pro dotčené opatření nebo typ operace na odpovídající úroveň.
6. Odchylně od odstavce 1 se mohou členské státy rozhodnout, že sníží minimální úroveň kontrol na místě prováděných každoročně podle odstavce 1, na 3 % částky spolufinancované z EZFRV.
Členské státy mohou použít první pododstavec pouze tehdy, jestliže jsou splněny obecné podmínky pro snížení minimální úrovně kontrol na místě stanovené Komisí v souladu s čl. 62 odst. 2 písm. b) nařízení (EU) č. 1306/2013.
Pokud některé z podmínek uvedených v druhém pododstavci již nejsou plněny, členské státy okamžitě zruší své rozhodnutí snížit minimální úroveň kontrol na místě. Od následujícího kalendářního roku použijí minimální úroveň kontrol na místě uvedenou v odstavci 1.
Článek 51
Obsah kontrol na místě
1. Kontroly na místě mají ověřit, že daná operace byla provedena v souladu s příslušnými pravidly, a musí zahrnovat všechna kritéria způsobilosti, závazky a ostatní povinnosti týkající se podmínek pro udělení podpory, které lze v době návštěvy zkontrolovat. Zajistí, že je operace způsobilá pro podporu z EZFRV.
2. Kontroly na místě ověří správnost údajů uvedených příjemcem porovnáním s podkladovými dokumenty.
Součástí je ověření, zda žádosti o platbu, které příjemce podal, lze doložit účetními nebo jinými doklady, a pokud je to nutné včetně kontroly přesnosti údajů v žádosti o platbu, jež se provede na základě údajů či obchodních dokladů vedených třetími stranami.
3. Kontroly na místě ověří, zda využití nebo zamýšlené využití operace je v souladu s využitím popsaným v žádosti o podporu, u níž byla poskytnuta podpora.
4. Kromě výjimečných případů, které musí být řádně zaznamenány a vysvětleny příslušnými orgány, zahrnují kontroly na místě návštěvu místa, kde je operace prováděna, nebo, pokud je operace nehmotná, návštěvu jejího organizátora.
Článek 52
Následné kontroly
1. Následné kontroly se provádějí u investičních operací s cílem ověřit dodržování závazků podle článku 71 nařízení (EU) č. 1303/2013 nebo popsaných v programu rozvoje venkova.
2. Následné kontroly se každý kalendářní rok týkají alespoň 1 % výdajů z EZFRV na investiční operace, na něž se stále vztahují závazky podle odstavce 1 a na které byla provedena konečná platba z EZFRV. Zohledňují se pouze kontroly provedené do konce kalendářního roku.
3. Vzorek operací, jež mají být zkontrolovány podle odstavce 1, se zakládá na analýze rizik a finančního dopadu různých operací, typů operací či opatření. Namátkově je vybráno 20 % až 25 % vzorku.
Článek 53
Kontrolní zpráva
1. O každé kontrole na místě provedené podle tohoto oddílu se vyhotoví kontrolní zpráva, která umožní podrobně přezkoumat provedené kontroly. Tato zpráva uvádí zejména:
a)
kontrolovaná opatření a žádosti nebo žádosti o platbu;
b)
přítomné osoby;
c)
zda příjemce obdržel oznámení o návštěvě, a pokud ano, jak dlouho předem;
d)
výsledky kontrol a případné konkrétní připomínky;
e)
další kontrolní opatření, která je třeba provést.
2. Odstavec 1 se použije obdobně pro následné kontroly podle tohoto oddílu.
3. Příjemce má možnost zprávu podepsat, aby prokázal svoji přítomnost během kontroly, a připojit své vyjádření. Pokud členské státy využijí kontrolní zprávu vyhotovenou elektronicky během kontroly, příslušný orgán poskytne příjemci možnost elektronického podpisu nebo bude kontrolní zpráva neprodleně zaslána příjemci, aby ji mohl podepsat a připojit své vyjádření. Pokud byl zjištěn nesoulad, příjemce obdrží kopii kontrolní zprávy.
Oddíl 3
Ustanovení o kontrolách pro zvláštní opatření
Článek 54
Předávání znalostí a informační akce
Příslušný orgán ověří soulad s požadavkem, že orgány poskytující předávání znalostí a informační útvary mají dostatečné kapacity, jak vyžaduje čl. 14 odst. 3 nařízení (EU) č. 1305/2013. Příslušný orgán ověří obsah a dobu trvání programů výměn pracovníků zemědělských a lesnických podniků a návštěvy zemědělských a lesnických podniků podle čl. 14 odst. 5 uvedeného nařízení. Toto ověřování se provádí prostřednictvím správních kontrol a namátkově prostřednictvím kontrol na místě.
Článek 55
Poradenské, řídicí a pomocné služby pro zemědělství
Pro opatření uvedená v čl. 15 odst. 1 písm. a) a c) nařízení (EU) č. 1305/2013 příslušný orgán ověří soulad s požadavkem, aby orgány nebo subjekty vybrané pro poskytování poradenství měly odpovídající zdroje a aby výběrové řízení bylo provedeno prostřednictvím veřejné zakázky, jak vyžaduje čl. 15 odst. 3 uvedeného nařízení. Ověřování se provádí prostřednictvím správních kontrol a namátkově prostřednictvím kontrol na místě.
Článek 56
Režimy jakosti zemědělských produktů a potravin
Příslušný orgán může v případě opatření podle článku 16 nařízení (EU) č. 1305/2013 případně použít důkazy získané od jiných útvarů, subjektů či organizací, kterými se ověří dodržování povinností a kritérií způsobilosti. Příslušný orgán však musí být přesvědčen, že tyto útvary, subjekty či organizace pracují na takové úrovni, která jim umožňuje dodržování povinností a kritérií způsobilosti kontrolovat. K tomuto účelu příslušný orgán provádí správní kontroly a namátkově kontroly na místě.
Článek 57
Rozvoj zemědělských podniků a podnikatelské činnosti
Pro operace uvedené v čl. 19 odst. 1 písm. a) nařízení (EU) č. 1305/2013 příslušný orgán prostřednictvím správních kontrol a namátkově prostřednictvím kontrol na místě ověří dodržování:
a)
podnikatelského plánu v souladu s čl. 19 odst. 4 a odst. 5 nařízení (EU) č. 1305/2013 a článkem 8 prováděcího nařízení Komise (EU) č. 808/2014 (22), v případě mladých zemědělců včetně požadavku, že odpovídají definici aktivního zemědělce uvedené v čl. 19 odst. 4 nařízení (EU) č. 1305/2013;
b)
pravidla pro odkladnou lhůtu pro splnění podmínek týkajících se profesních dovedností podle čl. 2 odst. 3 nařízení Komise v přenesené pravomoci (EU) č. 807/2014 (23).
Článek 58
Zřizování seskupení a organizací producentů
V případě opatření podle článku 27 nařízení (EU) č. 1305/2013 členské státy poté, co ověří, že seskupení splňuje kritéria podle odstavce 1 uvedeného článku a vnitrostátní pravidla, seskupení producentů uznají. Po uznání musí příslušný orgán ověřit, že trvale splňuje kritéria pro uznání a podnikatelský plán souladu s čl. 27 odst. 2 uvedeného nařízení, a to prostřednictvím správních kontrol a alespoň jednou za pět let prostřednictvím kontroly na místě.
Článek 59
Řízení rizik
Pokud jde o zvláštní podporu podle článku 36 nařízení (EU) č. 1305/2013, příslušný orgán prostřednictvím správních kontrol a namátkově prostřednictvím kontrol na místě ověří zejména:
a)
že zemědělci byli způsobilí pro podporu v souladu s čl. 36 odst. 2 nařízení (EU) č. 1305/2013;
b)
při kontrole žádostí o platby od vzájemných fondů podle čl. 36 odst. 1 písm. b) a c) nařízení (EU) č. 1305/2013, že zemědělcům, kteří jsou jejich členy, byla vyplacena kompenzace v souladu s čl. 36 odst. 3 uvedeného nařízení.
Článek 60
LEADER
1. Členské státy zavedou vhodný systém dohledu nad místními akčními skupinami.
2. V případě výdajů vzniklých podle čl. 35 odst. 1 písm. b) a c) nařízení (EU) č. 1303/2013 mohou členské státy formálním aktem pověřit prováděním správních kontrol podle článku 48 tohoto nařízení místní akční skupiny. Členské státy však zůstávají odpovědné za ověření, zda místní akční skupiny mají správní a kontrolní kapacity pro vykonávání této práce.
V případě pověření uvedeného v prvním pododstavci příslušný orgán vykonává pravidelné kontroly místních akčních skupin, včetně kontrol účetnictví a opakování správních kontrol na základě vzorku.
Příslušný orgán rovněž provádí kontroly na místě podle článku 49 tohoto nařízení. Pokud jde o kontrolní vzorek pro výdaje na program LEADER, použije se alespoň stejné procento, jaké je uvedeno v článku 50 tohoto nařízení.
3. V případě výdajů vzniklých podle čl. 35 odst. 1 písm. a), d) a e) nařízení (EU) č. 1303/2013 a čl. 35 odst. 1 písm. b) a c) uvedeného nařízení, pokud byla místní akční skupina příjemcem podpory, provádějí správní kontroly osoby nezávislé na dotčené místní akční skupině.
Článek 61
Úroková míra a subvence poplatků za záruky
1. V případě výdajů vzniklých podle čl. 69 odst. 3 písm. a) nařízení (EU) č. 1303/2013 se správní kontroly a kontroly na místě vztahují na příjemce a závisejí na tom, zda příslušná operace byla uskutečněna. Analýza rizika podle článku 50 tohoto nařízení se u příslušné operace provede alespoň jednou na základě diskontované hodnoty subvence.
2. Příslušný orgán prostřednictvím správních kontrol a v případě potřeby návštěvami u zprostředkujících finančních institucí a u příjemce zajistí, že platby zprostředkujícím finančním institucím jsou v souladu s právními předpisy Unie a s dohodami uzavřenými mezi platebními agenturami a zprostředkujícími finančními institucemi.
3. V případě, že úroková sazba nebo subvence poplatků za záruky jsou kombinovány s finančními nástroji v rámci jediné operace, která je zacílena na stejné koncové příjemce, provádí příslušný orgán kontroly na úrovni konečných příjemců pouze v případech stanovených v čl. 40 odst. 3 nařízení (EU) č. 1303/2013.
Článek 62
Technická pomoc z podnětu členských států
V případě výdajů vzniklých podle čl. 51 odst. 2 nařízení (EU) č. 1305/2013 se články 48 až 51 a článek 53 tohoto nařízení použijí obdobně.
Správní kontroly uvedené v článku 48 a kontroly na místě uvedené v článku 49 jsou prováděny subjektem, který je funkčně nezávislý na subjektu, který schvaluje prostředky na platby v rámci technické pomoci.
KAPITOLA III
Neoprávněné platby a správní sankce
Článek 63
Částečné nebo úplné odnětí podpory a správní sankce
1. Platby se vypočítávají na základě částek, které byly shledány způsobilými během správních kontrol uvedených v článku 48.
Příslušný orgán přezkoumá žádost o platbu, kterou přijal od příjemce, a určí částky způsobilé k podpoře. Určí:
a)
částku, která má být příjemci vyplacena na základě žádosti o platbu a rozhodnutí o grantu;
b)
částku, která má být zaplacena příjemci po přezkoumání způsobilosti výdajů v žádosti o platbu.
Pokud částka určená podle písmene a) druhého pododstavce přesahuje částku určenou podle písmene b) tohoto pododstavce o více než 10 %, uplatní se na částku určenou podle písmene b) správní sankce. Výše sankce se stanoví jako rozdíl mezi těmito dvěma částkami, avšak nesmí přesáhnout úplné odnětí podpory.
Avšak může-li příjemce příslušnému orgánu uspokojivě prokázat, že k zahrnutí nezpůsobilé částky nedošlo jeho vinou, nebo pokud se příslušný orgán jinak přesvědčí, že dotčený příjemce nenese zavinění, sankce se neuplatní.
2. Správní sankce uvedená v odstavci 1 se obdobně použije na nezpůsobilé výdaje zjištěné během kontrol na místě podle článku 49. V takovém případě musí být přezkoumány kumulativní výdaje vynaložené pro danou operaci. Tím nejsou dotčeny výsledky předchozích kontrol daných operací na místě.
HLAVA V
SYSTÉM KONTROL A SPRÁVNÍ SANKCE VE VZTAHU K PODMÍNĚNOSTI
KAPITOLA I
Společná ustanovení
Článek 64
Definice
Pro účely technických specifikací potřebných pro provádění systému kontrol a správních sankcí v oblasti podmíněnosti se použijí tyto definice:
a)
„specializovanými kontrolními orgány“ se rozumí příslušné vnitrostátní kontrolní orgány ve smyslu článku 67 tohoto nařízení odpovědné za zajišťování dodržování pravidel stanovených v článku 93 nařízení (EU) č. 1306/2013;
b)
„aktem“ se rozumí každá směrnice a každé nařízení uvedené v příloze II nařízení (EU) č. 1306/2013;
c)
„rokem zjištění“ se rozumí kalendářní rok, ve kterém byla provedena správní kontrola nebo kontrola na místě;
d)
„oblastmi podmíněnosti“ se rozumí tři různé oblasti uvedené v čl. 93 odst. 1 nařízení (EU) č. 1306/2013 a zachování stálých pastvin podle čl. 93 odst. 3 uvedeného nařízení.
KAPITOLA II
Kontrola
Oddíl 1
Obecná ustanovení
Článek 65
Kontrolní systém podmíněnosti
1. Členské státy vytvoří systém, který zaručí účinnou kontrolu dodržování podmíněnosti. Tento systém zejména stanoví:
a)
v případě, že příslušným kontrolním orgánem není platební agentura, poskytování nezbytných informací o příjemcích uvedených v článku 92 nařízení (EU) č. 1306/2013 platební agenturou specializovaným kontrolním orgánům a/nebo případně orgánem odpovědným za koordinaci;
b)
metody pro výběr kontrolních vzorků;
c)
označení povahy a rozsahu kontrol, které se provedou;
d)
kontrolní zprávy, ve kterých je uveden každý zjištěný nesoulad, včetně zhodnocení jeho závažnosti, rozsahu, trvání a opakovanosti;
e)
v případě, že příslušným kontrolním orgánem není platební agentura, předávání kontrolních zpráv specializovanými kontrolními orgány buď platební agentuře, nebo orgánu odpovědnému za koordinaci, popřípadě jim oběma;
f)
používání systému snížení a vyloučení platební agenturou.
2. Členské státy mohou stanovit postup, podle kterého příjemci sdělují platební agentuře údaje nezbytné k určení požadavků a norem, jež se na ně vztahují.
Článek 66
Výplata podpory ve vztahu ke kontrole podmíněnosti
Pokud jde o kontroly podmíněnosti v případech, kdy takové kontroly nemohou být dokončeny dříve, než dotčený příjemce obdrží platby a roční prémie uvedené v článku 92 nařízení (EU) č. 1306/2013, částka, jež má být zaplacena příjemcem jako správní sankce, se získává zpět v souladu s článkem 7 tohoto nařízení nebo započtením.
Článek 67
Odpovědnost příslušného kontrolního orgánu
1. Odpovědnosti příslušných kontrolních orgánů:
a)
specializované kontrolní orgány nesou odpovědnost za provádění kontrol ohledně dodržování příslušných požadavků a norem;
b)
platební agentury nesou odpovědnost za stanovení správních sankcí v jednotlivých případech podle hlavy IV kapitoly II nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014 a kapitoly III této hlavy.
2. Odchylně od odstavce 1 mohou členské státy rozhodnout, že kontroly ve vztahu ke všem nebo některým požadavkům, normám, aktům nebo oblastem podmíněnosti provádí platební agentura, pokud členský stát zaručí přinejmenším stejnou účinnost kontrol, jaké se dosahuje v případě, že kontroly provádí specializovaný kontrolní orgán.
Oddíl 2
Kontroly na místě
Článek 68
Minimální míra kontrol
1. Příslušný kontrolní orgán, s ohledem na požadavky a normy, za které odpovídá, provede kontroly na místě nejméně 1 % celkového počtu příjemců uvedených v článku 92 nařízení (EU) č. 1306/2013, za které daný příslušný kontrolní orgán odpovídá.
Odchylně od prvního pododstavce v případě skupin osob, jak je uvedeno v článcích 28 a 29 nařízení (EU) č. 1305/2013, se může za příjemce pro účel výpočtu kontrolního vzorku uvedeného v prvním pododstavci považovat každý jednotlivý člen těchto skupin.
Minimální míry kontrol uvedené v prvním pododstavci může být dosaženo na úrovni každého příslušného kontrolního orgánu, nebo na úrovni aktu či normy nebo souboru aktů či norem. V případech, kdy kontroly neprovede platební agentura, však této minimální míry kontrol může být dosaženo na úrovni každé platební agentury.
Pokud právní předpisy použitelné na akty a normy již stanoví minimální míru kontrol, použije se tato míra namísto minimální míry uvedené v prvním pododstavci. Členské státy mohou alternativně rozhodnout, že všechny případy nesouladu zjištěné během kontrol na místě podle právních předpisů použitelných na akty a normy, které jsou provedeny mimo vzorek uvedený v prvním pododstavci, jsou nahlášeny příslušnému kontrolnímu orgánu pověřenému dotčeným aktem nebo normou a následně jím sledovány. Použijí se ustanovení této kapitoly a kapitol I, II a III hlavy III.
Pokud jde o povinnosti podmíněnosti ve vztahu ke směrnici 96/22/ES, považuje se za splnění požadavku minimální míry stanovené v prvním pododstavci použití specifické úrovně výběru vzorků plánů sledování.
2. Aby se na úrovni aktu či normy nebo souboru aktů či norem dosáhlo minimální míry kontrol uvedené v odstavci 1, může členský stát odchylně od uvedeného odstavce:
a)
u vybraných příjemců použít výsledky kontrol na místě provedených podle právních předpisů použitelných na uvedené akty a normy nebo
b)
nahradit vybrané příjemce příjemci, na které se vztahuje kontrola na místě provedená podle právních předpisů použitelných na uvedené akty a normy za předpokladu, že tito příjemci jsou příjemci podle článku 92 nařízení (EU) č. 1306/2013.
V takových případech se kontroly na místě týkají všech aspektů příslušných aktů nebo norem, jak jsou definovány v rámci podmíněnosti. Členské státy kromě toho zajistí, aby účinnost uvedených kontrol na místě byla přinejmenším stejná jako u kontrol na místě provedených příslušnými kontrolními orgány.
3. Při stanovení minimální míry kontrol uvedené v odstavci 1 tohoto článku se nezohlední požadovaná opatření podle čl. 97 odst. 3 nařízení (EU) č. 1306/2013.
4. Pokud kontroly na místě odhalí závažný stupeň nesouladu daného aktu nebo normy, zvýší se počet kontrol na místě, které se mají u tohoto aktu nebo normy provést v následujícím kontrolním období. V rámci konkrétního aktu může příslušný kontrolní orgán rozhodnout, že omezí působnost těchto dalších kontrol na místě na nejčastěji porušované požadavky.
5. Pokud se členský stát rozhodne využít možnost stanovenou v čl. 97 odst. 3 nařízení (EU) č. 1306/2013, opatření nezbytná pro ověření, zda příjemci napravili situaci daného nesouladu, se uplatní na vzorku 20 % těchto příjemců.
Článek 69
Výběr kontrolního vzorku
1. Výběr vzorku zemědělských podniků, které mají být kontrolovány v souladu s článkem 68, musí být případně založen na analýze rizik podle příslušných právních předpisů nebo na analýze rizik přizpůsobené dotyčným požadavkům nebo normám. Tato analýza rizik může být prováděna na úrovni jednotlivých zemědělských podniků nebo na úrovni kategorií zemědělských podniků či zeměpisných oblastí.
Při analýze rizik se může zohlednit jeden nebo oba tyto faktory:
a)
účast příjemců v zemědělském poradenském systému podle článku 12 nařízení (EU) č. 1306/2013;
b)
účast příjemců v certifikačním systému, pokud je daný režim příslušný pro dotčené požadavky a normy.
Členský stát může na základě analýzy rizik rozhodnout, že z výběru kontrolního vzorku na základě rizika vyloučí příjemce účastnící se certifikačního systému podle písm. b) druhého pododstavce. Pokud se však certifikační systém vztahuje pouze na část požadavků a norem, které má příjemce v rámci podmíněnosti dodržovat, použijí se na ty požadavky nebo normy, na něž se certifikační systém nevztahuje, vhodné rizikové faktory.
Pokud se analýzou výsledků kontrol odhalí časté porušování požadavků nebo norem obsažených v certifikačním systému podle písm. b) druhého pododstavce, budou rizikové faktory týkající se dotyčných požadavků nebo norem znovu posouzeny.
2. Odstavec 1 se nepožije na kontroly prováděné v návaznosti na případy nesouladu, na které byl jakýmkoli jiným způsobem upozorněn příslušný kontrolní orgán. Použije se však na kontroly prováděné jako návazné opatření podle čl. 97 odst. 3 druhého pododstavce nařízení (EU) č. 1306/2013.
3. Pro zajištění reprezentativnosti bude namátkově vybráno 20 % až 25 % z minimálního počtu příjemců, kteří se podrobí kontrolám na místě podle čl. 68 odst. 1 prvního pododstavce. Pokud však počet příjemců, na které se vztahují kontroly na místě, překročí minimální počet, procentní podíl namátkově vybraných příjemců v dodatečném vzorku nepřesáhne 25 %.
4. V případě potřeby lze na základě dostupných informací provést částečný výběr kontrolního vzorku před koncem dotyčného období pro podávání žádostí. Tento provizorní vzorek se doplní poté, co budou k dispozici všechny příslušné žádosti.
5. Vzorek příjemců, kteří mají být zkontrolováni podle čl. 68 odst. 1, může být vybrán ze vzorků příjemců, kteří již byli vybráni na základě článků 30 až 34 a na které se vztahují příslušné požadavky nebo normy. Tato možnost však neplatí pro kontroly příjemců v rámci režimů podpory v odvětví vína podle článků 46 a 47 nařízení (EU) č. 1308/2013.
6. Odchylně od čl. 68 odst. 1 mohou být vzorky příjemců, kteří mají být zkontrolováni na místě, vybrány na minimální úrovni 1 %, samostatně z každé z následujících souborů příjemců, na které se vztahují závazky podmíněnosti v souladu s článkem 92 nařízení (EU) č. 1306/2013:
a)
příjemci, kteří získávají přímé platby podle nařízení (EU) č. 1307/2013;
b)
příjemci, kteří získávají podporu v odvětví vína podle článků 46 a 47 nařízení (EU) č. 1308/2013;
c)
příjemci, kteří získávají roční prémie podle čl. 21 odst. 1 písm. a) a b) a článků 28 až 31, 33 a 34 nařízení (EU) č. 1305/2013.
7. Pokud se na základě analýzy rizik použité na úrovni zemědělského podniku dospěje k závěru, že zemědělci, kteří nejsou příjemci, představují vyšší riziko než příjemci uvedení v článku 92 nařízení (EU) č. 1306/2013, mohou být nahrazeni zemědělci, kteří nejsou příjemci podpory. V tom případě musí nicméně celkový počet kontrolovaných zemědělců dosáhnout míry kontrol stanovené v čl. 68 odst. 1 tohoto nařízení. Tato nahrazení musí být řádně odůvodněna a zdokumentována.
8. Pokud se tím zvýší účinnost kontrolního systému, může se použít kombinace postupů stanovených v odstavcích 5 a 6.
Článek 70
Ověření souladu s požadavky a normami
1. Kde je to namístě, ověřuje se dodržování požadavků a norem prostředky uvedenými v právních předpisech použitelných na dotyčný požadavek nebo normu.
2. V ostatních případech se ověření provádí jakýmikoli vhodnými prostředky, o nichž rozhodne příslušný kontrolní orgán a které zajistí přinejmenším takovou přesnost, jaká se vyžaduje pro úřední ověření podle vnitrostátních předpisů.
3. Kde je to vhodné, lze kontroly na místě provést s použitím metod dálkového průzkumu Země.
Článek 71
Prvky kontrol na místě
1. Při provádění kontrol na vzorku uvedeném v čl. 68 odst. 1 zajistí příslušný kontrolní orgán, aby u všech vybraných příjemců bylo ověřeno dodržování požadavků a norem, za které příslušný kontrolní orgán odpovídá.
Aniž je dotčen první pododstavec, je-li minimální míry kontrol dosaženo na úrovni každého aktu nebo normy či souboru aktů nebo norem podle čl. 68 odst. 1 třetího pododstavce, zkontrolují se vybraní příjemci, pokud jde o dodržování požadavků daného aktu nebo normy či daného souboru aktů nebo norem.
Jestliže je do vzorku uvedeného v čl. 68 odst. 1 tohoto nařízení vybrána skupina osob uvedených v článcích 28 a 29 nařízení (EU) č. 1305/2013, příslušný kontrolní orgán zajistí, že všichni členové skupiny jsou kontrolováni z hlediska dodržování požadavků a norem, za které jsou odpovědní.
Obecně je každý příjemce, který byl vybrán ke kontrole na místě, kontrolován v době, kdy lze kontrolovat většinu požadavků a norem, pro které byl vybrán. Členské státy však zajistí, že je během roku dosaženo přiměřené míry kontroly u všech požadavků a norem.
2. Kontroly na místě zahrnují případně veškerou zemědělskou půdu zemědělského podniku. Skutečná kontrola v terénu jako součást kontroly na místě se však může omezit na vzorek, který tvoří alespoň jedna polovina zemědělských pozemků, kterých se týká požadavek nebo norma na hospodářství, za předpokladu, že tento vzorek zaručuje spolehlivou a reprezentativní úroveň kontroly požadavků a norem.
První pododstavec se nedotýká výpočtu a uplatnění správní sankce podle hlavy IV kapitoly II nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014 a kapitoly III této hlavy. Pokud kontrola vzorku uvedená v prvním pododstavci odhalí nesoulad, vzorek skutečně kontrolovaných zemědělských pozemků se rozšíří.
Pokud tak kromě toho stanoví právní předpisy použitelné na akty nebo normy, může se skutečná kontrola souladu s požadavky a normami, jako součást kontrol na místě, omezit na reprezentativní vzorek objektů kontroly. Členské státy však zajistí, že kontroly jsou prováděny u všech požadavků a norem, jejichž dodržování lze ověřit v době návštěvy.
3. Kontroly uvedené v odstavci 1 se zpravidla provádějí v rámci jedné kontrolní návštěvy. Jsou zaměřeny na požadavky a normy, jejichž dodržování lze ověřit v době této návštěvy. Cílem těchto kontrol je zjistit jakékoli porušení těchto požadavků a norem a navíc označit případy, které je třeba podrobit dalším kontrolám.
4. Kontroly na místě na úrovni zemědělských podniků lze nahradit správními kontrolami za předpokladu, že příslušný členský stát zajistí, že správní kontroly jsou přinejmenším stejně účinné jako kontroly na místě.
5. Při provádění kontrol na místě mohou členské státy použít objektivní kontrolní ukazatele vztahující se k určitým požadavkům a normám, pokud zajistí, aby účinnost kontroly dotčených požadavků a norem byla alespoň rovnocenná kontrolám na místě, které jsou prováděny bez použití ukazatelů.
Tyto ukazatele musí přímo souviset s požadavky nebo normami, které reprezentují, a pokrývat všechny aspekty, které se mají kontrolovat při ověřování těchto požadavků nebo norem.
6. Kontroly na místě týkající se vzorku podle čl. 68 odst. 1 tohoto nařízení se provádějí ve stejném kalendářním roce, ve kterém byly podány žádosti o podporu a/nebo žádosti o platbu, nebo pokud jde o žádosti o režimy podpory v odvětví vína podle článků 46 a 47 nařízení (EU) č. 1308/2013, kdykoli v průběhu období uvedeného v čl. 97 odst. 1 druhém pododstavci nařízení (EU) č. 1306/2013.
Článek 72
Kontrolní zpráva
1. O každé kontrole na místě provedené podle této hlavy bude vypracována kontrolní zpráva buď příslušným kontrolním orgánem, nebo na jeho odpovědnost.
Tato zpráva se dělí na tyto části:
a)
všeobecná část obsahující zejména tyto informace:
i)
totožnost příjemce vybraného pro kontrolu na místě;
ii)
přítomné osoby;
iii)
údaje o tom, zda příjemce obdržel oznámení o návštěvě, a pokud ano, jak dlouho předem;
b)
část, v níž jsou jednotlivě popsány provedené kontroly jednotlivých aktů a norem a která obsahuje zejména tyto informace:
i)
požadavky a normy, na něž se zaměřuje kontrola na místě;
ii)
povaha a rozsah provedených kontrol;
iii)
zjištění;
iv)
akty a normy, jejichž porušení bylo zjištěno;
c)
hodnotící část, v níž se posuzuje závažnost porušení jednotlivého aktu a/nebo normy na základě kritérií „závažnosti“, „rozsahu“, „trvání“ a „opakování“ v souladu s čl. 99 odst. 1 nařízení (EU) č. 1306/2013 s uvedením všech faktorů, které by mohly vést ke zmírnění nebo zpřísnění snížení, které se má použít.
Pokud ustanovení vztahující se k dotyčnému požadavku nebo normě připouštějí možnost dále se zjištěným nesouladem nezabývat, nebo v případech, ve kterých je poskytována podpora podle čl. 17 odst. 5 a 6 nařízení (EU) č. 1305/2013, musí na to být ve zprávě příslušným způsobem upozorněno.
2. Odstavec 1 se použije bez ohledu na to, zda daný příjemce byl vybrán pro kontrolu na místě v souladu s článkem 69, zkontrolován na místě podle právních předpisů použitelných na akty a normy podle čl. 68 odst. 2 nebo v důsledku následného sledování nesouladu, na které byl příslušný kontrolní orgán upozorněn jakýmkoli jiným způsobem.
3. Příjemci musí být informováni o jakémkoli zjištěném nesouladu ve lhůtě tří měsíců po dni kontroly na místě.
Pokud příjemce nepřijal okamžité nápravné opatření a nezačal opět požadavky dodržovat ve smyslu čl. 99 odst. 2 druhého pododstavce nařízení 1306/2013, bude příjemce informován ve lhůtě uvedené v prvním pododstavci tohoto odstavce o tom, že je nutné přijmout nápravné opatření podle čl. 99 odst. 2 druhého pododstavce nařízení 1306/2013.
Pokud příjemce nepřijal okamžité nápravné opatření a nezačal opět požadavky dodržovat ve smyslu čl. 97 odst. 3 nařízení 1306/2013, bude daný příjemce informován nejpozději do jednoho měsíce po rozhodnutí o neuplatnění správní sankce uvedené ve zmíněném článku, že je nutné přijmout nápravné opatření.
4. Aniž jsou dotčena zvláštní ustanovení v právních předpisech z oblasti příslušných požadavků a norem, kontrolní zpráva se dokončí ve lhůtě jednoho měsíce po provedení kontroly na místě. Toto období však lze v řádně odůvodněných případech prodloužit na tři měsíce, zejména pokud to vyžaduje chemická nebo fyzikální analýza.
Pokud příslušným kontrolním orgánem není platební agentura, zašle se nebo se zpřístupní kontrolní zpráva a příslušné doklady, jsou-li vyžadovány, platební agentuře nebo orgánu odpovědnému za koordinaci ve lhůtě jednoho měsíce po jejím dokončení.
Pokud však zpráva neobsahuje žádná zjištění, může členský stát rozhodnout tuto zprávu nezasílat, pokud je měsíc po jejím dokončení k dispozici přímo platební agentuře nebo koordinačnímu orgánu.
KAPITOLA III
Výpočet a uplatňování správních sankcí
Článek 73
Obecné zásady
1. V případě, že je za správu různých režimů uvedených v příloze I nařízení (EU) č.1307/2013, opatření uvedených v čl. 21 odst. 1 písm. a) a b) a článcích 28 až 31, 33 a 34 nařízení (EU) č. 1305/2013 a plateb týkajících se režimů podpory v odvětví vína uvedených v článcích 46 a 47 nařízení (EU) č. 1308/2013 odpovědná více než jedna platební agentura, zajistí členské státy, aby všechny platební agentury zapojené do těchto plateb byly informovány o zjištěném nesouladu a případně o veškerých odpovídajících správních sankcích. To zahrnuje případy, kdy nedodržení kritérií způsobilosti rovněž představuje porušení pravidel podmíněnosti a naopak. Členské státy případně zajistí, aby se použila jediná sazba snížení.
2. Pokud byl zjištěn více než jeden případ porušení různých aktů nebo norem ze stejné oblasti podmíněnosti, tyto případy se pro účel stanovení snížení podle čl. 39 odst. 1 a článku 40 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014 považují za jediné porušení.
3. Porušení normy, které představuje rovněž nedodržení požadavku, se považuje za jediné porušení. Pro účely výpočtu snížení se porušení považuje za část oblasti požadavku.
4. Správní sankce se uplatní na celkovou částku plateb uvedených v článku 92 nařízení (EU) č. 1306/2013, které byly nebo mají být poskytnuty příjemci:
a)
na základě žádostí o podporu nebo žádostí o platbu, které příjemce podal nebo podá během roku, kdy došlo ke zjištění, a/nebo
b)
ve vztahu k žádostem o režimy podpory v odvětví vína podle článků 46 a 47 nařízení (EU) č. 1308/2013.
Pokud jde o písmeno b) prvního pododstavce, příslušná částka se pro účely restrukturalizace a přeměny vydělí třemi.
5. Ve vztahu ke skupině osob uvedených v článcích 28 a 29 nařízení (EU) č. 1305/2013 se procento snížení vypočte v souladu s kapitolou III této hlavy a hlavou IV kapitolou II nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014. V takovém případě mohou členské státy v souladu se zásadou proporcionality použít toto procento snížení na část dotace přidělené členovi skupiny, který nedodržuje požadavky.
Článek 74
Výpočet a uplatnění správních sankcí v případě nedbalosti
1. Pokud byl zjištěn více než jeden případ porušení v rámci různých oblastí podmíněnosti z nedbalosti, použije se postup pro stanovení snížení podle čl. 39 odst. 1 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014 zvlášť na každý případ porušení.
Výsledné procentní podíly snížení se sčítají. Maximální snížení však nepřekročí 5 % celkové výše podle čl. 73 odst. 4 tohoto nařízení.
2. V případě zjištění opakovaného porušení spolu s dalším porušením nebo dalším opakovaným porušením se výsledné procentní podíly snížení sčítají. Maximální snížení však nepřekročí 15 % celkové výše podle čl. 73 odst. 4.
Článek 75
Výpočet a uplatnění správních sankcí v případě úmyslného nesouladu
V případech úmyslného nesouladu mimořádného rozsahu, závažného nebo trvalého charakteru se příjemce kromě sankce uložené a vypočtené v souladu s článkem 40 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 640/2014 vyloučí ze všech plateb uvedených v článku 92 nařízení (EU) č. 1306/2013 pro následující kalendářní rok.
HLAVA VI
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 76
Vstup v platnost a použitelnost
Toto nařízení vstupuje v platnost sedmým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se na žádosti o podporu nebo žádosti o platbu, které se týkají let podání žádosti nebo prémiových období počínajících dnem 1. ledna 2015.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 17. července 2014.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 809/2014
z dnia 17 lipca 2014 r.
ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (1), w szczególności jego art. 58 ust. 4, art. 62 ust. 2 lit. a)-f) i lit. h), art. 63 ust. 5, art. 77 ust. 8, art. 78, art. 96 ust. 4 i art. 101 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W rozporządzeniu (UE) nr 1306/2013 ustanawia się podstawowe zasady dotyczące między innymi obowiązków spoczywających na państwach członkowskich w celu ochrony interesów finansowych Unii. Aby zagwarantować, że nowe ramy prawne ustanowione tym rozporządzeniem funkcjonują sprawnie i są jednakowo stosowane, Komisja została upoważniona do przyjęcia określonych przepisów w odniesieniu do kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu, pomiaru obszarów, przypadków, w których wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność mogą być korygowane, stosowania i obliczania częściowego lub całkowitego cofnięcia płatności oraz zwrotu nienależnych płatności i stosowania kar, stosowania i obliczania kar administracyjnych, wymagań dotyczących skomputeryzowanej bazy danych, wniosków o przyznanie pomocy i wniosków o płatność oraz wniosków o uprawnienia do płatności, łącznie z ostatecznym terminem ich składania, przeprowadzania kontroli, przekazywania gospodarstw, wypłaty zaliczek, przeprowadzania kontroli odnoszących się do obowiązków w zakresie zasady wzajemnej zgodności, obliczania i stosowania kar administracyjnych dotyczących zasady wzajemnej zgodności oraz specyfikacji technicznych niezbędnych do jednolitego stosowania podstawowych przepisów w sprawie zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (zwanego dalej „systemem zintegrowanym”) w związku z zasadą wzajemnej zgodności.
(2)
Państwa członkowskie powinny podjąć stosowne środki, aby zapewnić właściwe funkcjonowanie systemu zarządzania i kontroli, w przypadkach gdy za jednego beneficjenta odpowiedzialna jest więcej niż jedna agencja płatnicza.
(3)
Jeżeli właściwy organ nie powiadomił jeszcze beneficjenta o błędach zawartych we wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność, ani nie zapowiedział kontroli na miejscu, beneficjenci powinni być uprawnieni do wycofania w dowolnym momencie swoich wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność lub ich części. W określonych przypadkach uznanych przez organy krajowe beneficjentom należy także zezwolić na wprowadzanie korekt i poprawianie oczywistych błędów we wnioskach o przyznanie pomocy lub wnioskach o płatność oraz we wszelkich dokumentach uzupełniających.
(4)
Należy ustanowić szczegółowe przepisy w celu zapewnienia równorzędnego stosowania różnych zmniejszeń odnośnie do jednego wniosku lub wielu wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność tego samego beneficjenta. Należy zatem określić kolejność obliczania różnych ewentualnych zmniejszeń w odniesieniu do każdego z systemów płatności bezpośrednich lub środków rozwoju obszarów wiejskich objętych zakresem systemu zintegrowanego.
(5)
W celu zapewnienia jednolitego stosowania zasady dobrej wiary w całej Unii - w przypadku odzyskiwania nienależnie wypłaconych kwot - należy określić warunki, na których można się powoływać na tę zasadę, bez uszczerbku dla sposobu traktowania odnośnych wydatków w kontekście rozliczania rachunków zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1306/2013.
(6)
Należy określić przepisy dotyczące konsekwencji przekazywania całych gospodarstw, które mają określone zobowiązania w ramach systemów płatności bezpośrednich lub środków rozwoju obszarów wiejskich objętych zakresem systemu zintegrowanego.
(7)
Aby umożliwić Komisji skuteczne monitorowanie systemu zintegrowanego, państwa członkowskie powinny corocznie przesyłać Komisji dane i statystyki dotyczące kontroli. Podobnie państwa członkowskie powinny corocznie dostarczać statystyki dotyczące kontroli środków rozwoju obszarów wiejskich nieobjętych zakresem systemu zintegrowanego, w tym wyniki takich kontroli. Ponadto Komisja powinna, w odpowiednich przypadkach, być informowana o wszelkich środkach wprowadzanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności.
(8)
Zgodnie z art. 75 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 państwa członkowskie mogą wypłacać zaliczki w odniesieniu do płatności bezpośrednich pod pewnymi warunkami, w tym po zakończeniu kontroli administracyjnych oraz kontroli na miejscu w odniesieniu do danego roku składania wniosków. Art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 (2) przewiduje, że współczynnik korygujący określony zgodnie z art. 26 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 ma zastosowanie do płatności bezpośrednich przekraczających ustalony próg. Jednakże zgodnie z art. 26 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 do dnia 1 grudnia Komisja może na podstawie nowych informacji będących w jej posiadaniu dostosować współczynnik korygujący dla płatności bezpośrednich. W rezultacie współczynnik korygujący dyscypliny finansowej, który może mieć zastosowanie, może jeszcze nie być znany przed dniem 16 października. W saldzie płatności od dnia 1 grudnia należy uwzględniać współczynnik korygujący dyscypliny finansowej mający wówczas zastosowanie.
(9)
Należy ustalić ogólne ramy wprowadzania uproszczonych procedur w kontekście komunikacji między beneficjentami a organami krajowymi. Ramy te powinny w szczególności uwzględniać możliwość korzystania ze środków komunikacji elektronicznej. Należy jednak w szczególności zagwarantować, by przekazywane w ten sposób dane były w pełni wiarygodne oraz by odpowiednie procedury przebiegały bez jakiekolwiek dyskryminacji wobec beneficjentów. W celu uproszczenia administracyjnego zarówno dla beneficjentów, jak i dla organów krajowych, organy krajowe powinny mieć możliwość bezpośredniego wykorzystania informacji będących w posiadaniu władz krajowych, zamiast wymagania od beneficjenta dostarczenia takich informacji celem weryfikacji kwalifikowalności niektórych płatności.
(10)
Aby umożliwić skuteczne kontrole w państwach członkowskich, które postanowią, że wszystkie wnioski o przyznanie pomocy w ramach płatności bezpośrednich oraz wnioski o płatność w ramach środków rozwoju obszarów wiejskich objętych zakresem systemu zintegrowanego mają być objęte pojedynczym wnioskiem zgodnie z art. 72 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, należy przewidzieć, że wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność, które są w pewnym zakresie związane z obszarem, składa się tylko raz w roku w ramach pojedynczego wniosku.
(11)
Aby umożliwić przetworzenie i kontrolę wniosku o przyznanie pomocy i wniosku o płatność we właściwym czasie, państwa członkowskie powinny ustalić ostateczny termin składania pojedynczych wniosków lub wniosków o płatność, który jednak nie powinien być późniejszy niż dzień 15 maja. Ze względu na szczególne warunki klimatyczne Estonia, Łotwa, Litwa, Finlandia i Szwecja powinny mieć jednak możliwość wyznaczenia późniejszego terminu, jednak nie późniejszego niż dzień 15 czerwca. Ponadto, jeśli wymagają tego warunki klimatyczne w danym roku, w poszczególnych przypadkach należy przewidzieć odstępstwa.
(12)
W pojedynczym wniosku beneficjenci powinni zgłaszać nie tylko obszar wykorzystywany do celów rolniczych, ale także swoje uprawnienia do płatności oraz wszelkie informacje wymagane w celu ustalenia kwalifikowalności do pomocy lub wsparcia. W przypadkach gdy nie zostały jeszcze ostatecznie ustalone uprawnienia do płatności, które mają być przydzielone w danym roku, należy jednak pozwolić państwom członkowskim na odstępstwa od niektórych obowiązków.
(13)
Aby zapewnić jak największą elastyczność w odniesieniu do planowania użytkowania gruntów przez beneficjentów, należy umożliwić wnoszenie poprawek do pojedynczych wniosków i wniosków o płatność do czasu, kiedy zwykle miałby miejsce siew, pod warunkiem że zostały spełnione wszystkie wymagania szczególne, określone w różnych systemach pomocy lub środkach wsparcia, oraz że właściwe organy nie poinformowały jeszcze beneficjenta o błędach w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność, ani nie powiadomiły go o błędach stwierdzonych w wyniku kontroli na miejscu w stosunku do części, której dotyczy poprawka. Po dokonaniu poprawki należy umożliwić dostosowanie odpowiednich dokumentów uzupełniających lub umów, które należy dostarczyć.
(14)
Ponieważ to beneficjenci pozostają odpowiedzialni za złożenie prawidłowego wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność, w stosownych przypadkach, powinni oni dokonać koniecznych poprawek i zmian w z góry ustalonym formularzu.
(15)
W przypadku wniosku o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy obszarowej lub wniosków o płatność w ramach środków wsparcia obszarowego - beneficjentowi udostępnia się z góry ustalony formularz w formacie elektronicznym oraz odpowiednie materiały graficzne za pośrednictwem oprogramowania opartego na systemie informacji geograficznej (GIS) (zwany dalej „formularzem geoprzestrzennego wniosku o przyznanie pomocy”). Formularze geoprzestrzennego wniosku o przyznanie pomocy przyczynią się do zapobiegania błędom popełnianym przez beneficjentów podczas zgłaszania powierzchni użytków rolnych oraz sprawią, że administracyjne kontrole krzyżowe będą bardziej skuteczne. Ponadto dokładniejsze informacje przestrzenne przekazane za pomocą formularzy geoprzestrzennego wniosku o przyznanie pomocy będą dostarczać bardziej wiarygodnych danych do celów monitorowania i oceny. W związku z tym należy wymagać, aby począwszy od określonego terminu wszystkie takie wnioski o przyznanie pomocy lub wnioski o płatność były składane na elektronicznym formularzu geoprzestrzennego wniosku o przyznanie pomocy. Jednakże w przypadku gdy beneficjenci nie są w stanie skorzystać z tego formularza, właściwy organ powinien zapewnić im alternatywne rozwiązanie, aby umożliwić złożenie wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność. W każdym przypadku właściwy organ powinien zadbać o to, by zadeklarowane obszary były wyrażone w postaci cyfrowej.
(16)
Wszelkie informacje szczególne dotyczące produkcji konopi, dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją lub płatności specyficznej w odniesieniu do bawełny powinny być dostarczone wraz z pojedynczym wnioskiem lub - w stosownych przypadkach, kiedy wynika to z charakteru informacji - w późniejszym terminie. Ponadto należy przewidzieć, że w formularzu pojedynczego wniosku deklaruje się obszary, w odniesieniu do których beneficjent nie ubiega się o pomoc. Ponieważ ważne jest, aby dostępne były szczegółowe informacje dotyczące niektórych rodzajów użytkowania danego obszaru, informacje dotyczące takich rodzajów użytkowania powinny być deklarowane osobno, natomiast inne rodzaje użytkowania mogą być zadeklarowane w jednej pozycji.
(17)
W przypadku gdy beneficjenci są zobowiązani do utrzymywania na użytkach rolnych obszaru proekologicznego, aby kwalifikować się do płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska, o której mowa w art. 43 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 („płatność z tytułu zazieleniania”), beneficjenci powinni zgłosić obszar proekologiczny w składanym przez siebie wniosku o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy obszarowej. Jeżeli część zobowiązań dotyczących obszaru proekologicznego jest wdrażana na poziomie regionalnym lub podlega wspólnej realizacji, zgłoszenie obszarów proekologicznych należy uzupełnić oddzielnym zgłoszeniem obszarów proekologicznych wdrażanych na poziomie regionalnym lub podlegających wspólnej realizacji.
(18)
W celu umożliwienia skutecznego monitorowania i kontroli wniosek o uczestnictwo w systemie dla małych gospodarstw powinien zawierać odniesienie do pojedynczego wniosku złożonego przez tego samego beneficjenta. W celu umożliwienia skutecznych kontroli w odniesieniu do specjalnych warunków dotyczących systemu dla małych gospodarstw wszelkie niezbędne informacje należy przekazywać z zastosowaniem uproszczonej procedury składania wniosków, o której mowa w art. 72 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013. Ponadto należy wyjaśnić, że beneficjenci, którzy zdecydują się zrezygnować z systemu dla małych gospodarstw, powinni mieć obowiązek poinformowania właściwego organu w odpowiednim czasie, aby umożliwić sprawne przejście do płatności zgodnie z tytułem III i IV rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
(19)
Aby umożliwić przeprowadzanie kontroli pod kątem przestrzegania obowiązków dotyczących zasady wzajemnej zgodności, formularz wniosku o przyznanie pomocy powinien być składany także przez beneficjentów, którzy posiadają użytki rolne, ale nie ubiegają się o żadną pomoc ani wsparcie objęte pojedynczym wnioskiem. W przypadkach gdy władze dysponują już przedmiotowymi informacjami, należy jednak zezwolić państwom członkowskim na zwolnienie beneficjentów z tego obowiązku.
(20)
W celu uproszczenia procedur składania wniosków oraz zgodnie z art. 72 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 państwa członkowskie w miarę możliwości powinny udostępnić beneficjentom z góry ustalone formularze zawierające informacje konieczne, aby beneficjent mógł złożyć prawidłowy wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność. Z góry ustalony formularz może być zaprojektowany w taki sposób, aby beneficjent musiał jedynie potwierdzić brak zmian w odniesieniu do wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność złożonego w poprzednim roku.
(21)
Należy ustanowić wspólne przepisy dotyczące szczegółów, które należy uwzględnić we wnioskach o przyznanie pomocy związanej z produkcją zwierząt gospodarskich lub wnioskach płatność, w przypadku gdy państwo członkowskie zdecyduje się na stosowanie dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją zwierzęcą lub środków rozwoju obszarów wiejskich związanych z produkcją zwierzęcą.
(22)
Zgodnie z art. 53 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014 (3) płatności w ramach dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją zwierzęcą lub środków rozwoju obszarów wiejskich związanych z produkcją zwierzęcą mogą być realizowane tylko w odniesieniu do zwierząt, które zostały odpowiednio zidentyfikowane oraz zarejestrowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) lub rozporządzeniem Rady (WE) nr 21/2004 (5). Beneficjenci składający wnioski o przyznanie pomocy lub wnioski o płatność w ramach określonych systemów pomocy lub środków wsparcia powinni w odpowiednim czasie mieć dostęp do stosownych informacji.
(23)
Terminowe składanie przez beneficjentów wniosków o uprawnienia do płatności jest konieczne, aby państwa członkowskie były w stanie ustalić te uprawnienia. W związku z tym należy ustalić ostateczny termin składania wniosków.
(24)
Konieczne jest ustalenie przepisów na wypadek sytuacji, w których przydzielone zostały nienależne uprawnienia do płatności, w szczególności w wyniku zawyżenia deklaracji, lub w których wartość uprawnień do płatności została ustalona na niewłaściwym poziomie, na przykład ze względu na to, że została ona obliczona na podstawie nieprawidłowej kwoty referencyjnej. Należy wyjaśnić, że jakiekolwiek dostosowania liczby lub wartości uprawnień do płatności nie powinny prowadzić do systematycznego ponownego obliczania pozostałych uprawnień do płatności. W niektórych przypadkach nienależnie przydzielone uprawnienia do płatności odpowiadają niewielkim kwotom, ale prowadzą do znacznych kosztów i obciążeń administracyjnych przy ich odzyskiwaniu. W celu uproszczenia oraz właściwego wyważenia kosztów i obciążeń administracyjnych, z jednej strony, oraz kwot, które mają zostać odzyskane, z drugiej strony, należy ustalić minimalną kwotę, poniżej której procedura odzyskiwania nie jest konieczna.
(25)
Stosowanie się do przepisów dotyczących systemów pomocy i środków wsparcia objętych zakresem systemu zintegrowanego powinno być skutecznie monitorowane. Aby osiągnąć ten cel oraz zapewnić zharmonizowany poziom monitorowania we wszystkich państwach członkowskich, należy szczegółowo określić kryteria oraz procedury techniczne przeprowadzania kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu, zarówno w zakresie kryteriów kwalifikowalności, zobowiązań i obowiązków ustalonych w odniesieniu do systemów płatności bezpośrednich, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności.
(26)
Należy wyjaśnić, że jeżeli przeprowadzana jest fotointerpretacja, na przykład podczas kontroli na miejscu lub w ramach aktualizacji systemu identyfikacji działek rolnych, i nie wskazuje ona na jednoznaczne wyniki, należy przeprowadzić kontrole w terenie.
(27)
Zapowiadanie kontroli na miejscu pod kątem kwalifikowalności lub zasady wzajemnej zgodności powinno być dopuszczalne jedynie, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli, a w każdym razie należy stosować odpowiednie ograniczenia czasowe. Ponadto, jeżeli szczególne przepisy sektorowe w ramach aktów prawnych lub norm dotyczących zasady wzajemnej zgodności przewidują niezapowiedziane kontrole na miejscu, przepisów tych należy przestrzegać.
(28)
Należy przewidzieć, że państwa członkowskie - w stosownych przypadkach - mają obowiązek łączenia różnych rodzajów kontroli. Jednak w odniesieniu do niektórych środków wsparcia kontrole na miejscu powinny być rozłożone w ciągu roku, tak aby możliwe było sprawdzenie, czy zobowiązania są przestrzegane. Czas trwania kontroli na miejscu powinien być ograniczony do niezbędnego minimum. Jednak w przypadku, gdy kryteria kwalifikowalności, zobowiązania lub obowiązki są związane z danym okresem, kontrola na miejscu, może wymagać dodatkowych wizyt u beneficjenta w późniejszym terminie. W odniesieniu do takich przypadków należy określić, że okres kontroli na miejscu, jak i liczba wizyt muszą być ograniczone do niezbędnego minimum.
(29)
Należy zagwarantować, że wobec każdego stwierdzonego przypadku niezgodności prowadzone są odpowiednie działania następcze, a przypadki te są uwzględniane przy przyznawaniu płatności. W tym kontekście przy sprawdzaniu przestrzegania warunków kwalifikowalności należy również wziąć pod uwagę wszelkie niezgodności stwierdzone przez jednostki, służby lub organizacje inne niż te, które są bezpośrednio odpowiedzialne za kontrole. Dodatkowo państwa członkowskie powinny zapewnić, by właściwe organy odpowiedzialne za przyznawanie płatności przekazały sobie wzajemnie wszelkie istotne ustalenia dokonane w ramach kontroli zgodności z kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami. Zasada ta powinna zostać rozszerzona na wszystkie ustalenia poczynione przez publiczne lub prywatne organy certyfikujące w odniesieniu do beneficjentów, którzy zdecydowali się na wypełnianie obowiązków w zakresie zazieleniania za pośrednictwem praktyk równoważnych objętych systemem certyfikacji, które to ustalenia powinny zostać zgłoszone do organu odpowiedzialnego za przyznawanie płatności z tytułu zazieleniania. Wreszcie, jeżeli kontrole dotyczące środków rozwoju obszarów wiejskich obejmują praktyki równoważne, organy powinny sobie wzajemnie przekazywać wyniki takich kontroli, aby można było je uwzględnić podczas późniejszej oceny kwalifikowalności do otrzymania płatności z tytułu zazieleniania.
(30)
W celu skutecznego wykrywania niezgodności w trakcie kontroli administracyjnych należy w szczególności ustanowić przepisy w odniesieniu do zakresu kontroli krzyżowych. Wobec wszelkich przypadków niezgodności należy podjąć działania następcze w formie odpowiedniej procedury.
(31)
W celu uproszczenia, w przypadku gdy dwóch lub więcej beneficjentów składa wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność w odniesieniu do tej samej działki referencyjnej i ubiega się o pomoc lub wsparcie w ramach tego samego systemu pomocy lub środka wsparcia, zaś powierzchnia będąca przedmiotem zawyżonej deklaracji lub powierzchnia pokrywająca się mieści się w tolerancji ustalonej dla pomiaru działek rolnych, państwa członkowskie powinny być uprawnione do proporcjonalnego zmniejszenia przedmiotowych powierzchni. Jednak beneficjenci, których to dotyczy, powinni mieć prawo do odwołania się od takich decyzji.
(32)
Należy określić minimalną liczbę beneficjentów, których należy poddać kontroli na miejscu w ramach różnych systemów pomocy lub środków wsparcia.
(33)
Próbę kontrolną w odniesieniu do kontroli na miejscu w przypadku systemów pomocy obszarowej należy ustalić w oparciu o metodę losowania warstwowego, aby zmniejszyć obciążenie administracyjne, zaś liczbę beneficjentów, którzy zostaną poddani kontroli na miejscu - utrzymać na rozsądnym poziomie. Metoda losowania warstwowego powinna obejmować część losową, pozwalającą otrzymać reprezentatywny wskaźnik błędu. Jednakże jeżeli chodzi o kontrole na miejscu w odniesieniu do płatności z tytułu zazieleniania, systemów pomocy związanej z produkcją zwierzęcą lub środków rozwoju obszarów wiejskich, próbę należy dobierać częściowo na podstawie analizy ryzyka. Właściwy organ powinien ustalić czynniki ryzyka, ukierunkowane na obszary, w których ryzyko wystąpienia błędu jest największe. W celu zapewnienia prawidłowej i skutecznej analizy ryzyka skuteczność kryteriów ryzyka powinno się poddawać ocenie i aktualizacji w cyklu rocznym, przy uwzględnieniu znaczenia każdego z kryteriów ryzyka, z porównaniem wyników prób dobranych losowo i prób dobranych w oparciu o ryzyko, szczególnej sytuacji państw członkowskich oraz charakteru niezgodności.
(34)
W niektórych przypadkach istotne jest, aby przeprowadzić kontrole na miejscu przed otrzymaniem wszystkich wniosków. W związku z tym państwa członkowskie powinny mieć możliwość częściowego doboru próby kontrolnej przed końcem okresu składania wniosków.
(35)
Aby zapewnić skuteczność kontroli na miejscu, ważne jest, aby wykonujący je personel był informowany o przyczynie wyboru do kontroli na miejscu. Państwa członkowskie powinny przechowywać tego rodzaju informacje.
(36)
Znaczące niezgodności wykazane podczas kontroli na miejscu wymagają zwiększenia poziomu kontroli na miejscu w ciągu następnego roku, aby osiągnąć możliwy do przyjęcia poziom gwarancji co do prawidłowości odnośnych wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność.
(37)
Konieczne jest określenie warunków, w jakich obniżenie minimalnego poziomu kontroli na miejscu w odniesieniu do niektórych systemów pomocy i środków wsparcia można uznać za uzasadnione na podstawie dobrze funkcjonującego systemu zarządzania i kontroli oraz wskaźników błędów, które pozostają na dopuszczalnym poziomie.
(38)
Dla zapewnienia właściwego monitorowania i skutecznej kontroli kontrole na miejscu w odniesieniu do systemów pomocy obszarowej i środków rozwoju obszarów wiejskich powinny obejmować wszystkie zadeklarowane działki rolne. W odniesieniu do niektórych środków rozwoju obszarów wiejskich kontrole na miejscu powinny obejmować również grunty nierolnicze. Z myślą o ułatwieniu wdrożenia systemu zintegrowanego należy zezwolić na ograniczenie faktycznego pomiaru działek rolnych do losowej próby 50 % zadeklarowanych działek rolnych. Wyniki pomiarów na podstawie próby należy ekstrapolować na resztę populacji lub pomiary należy rozszerzyć na wszystkie zadeklarowane działki rolne.
(39)
Aby zapewnić jakość pomiarów odpowiadającą jakości wymaganej normami technicznymi opracowywanymi na szczeblu Unii, należy ustanowić przepisy dotyczące elementów kontroli na miejscu, kontroli warunków kwalifikowalności, metod pomiaru powierzchni i narzędzi pomiaru, które państwa członkowskie mają obowiązek stosować do celów kontroli na miejscu.
(40)
Należy określić warunki stosowania teledetekcji do kontroli na miejscu oraz przewidzieć przeprowadzanie kontroli w terenie we wszystkich przypadkach, gdy fotointerpretacja nie pozwala uzyskać jednoznacznych wyników. Ze względu na warunki pogodowe może się zdarzyć, że na przykład nie wszystkie działki są ujęte na zdjęciach jakości odpowiedniej, aby sprawdzić, czy wszystkie warunki kwalifikowalności są spełnione, lub aby przeprowadzić pomiar powierzchni. W takich przypadkach należy przeprowadzić kontrolę na miejscu lub uzupełnić ją tradycyjnymi metodami. Ponadto należy wymagać, aby weryfikacja zgodności ze wszystkimi kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami wykonywana była z tą samą dokładnością co kontrola na miejscu przeprowadzana tradycyjnymi metodami.
(41)
Ponadto, aby umożliwić organom krajowym, jak i właściwym organom Unii podejmowanie działań następczych w stosunku do przeprowadzonych kontroli na miejscu, szczegóły dotyczące tych kontroli powinny być uwzględniane w sprawozdaniu z kontroli. Beneficjent lub jego przedstawiciel powinien mieć możliwość podpisania przedmiotowego sprawozdania. Jednak w odniesieniu do kontroli na miejscu z wykorzystaniem teledetekcji państwa członkowskie powinny móc postanowić, że taka możliwość istnieje jedynie w przypadkach, gdy w wyniku kontroli wykryto niezgodności. Bez względu na rodzaj przeprowadzonej kontroli na miejscu, w przypadku stwierdzenia niezgodności beneficjent powinien otrzymać kopię sprawozdania.
(42)
Szczegółowe przepisy dotyczące kontroli ustanowiono na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1082/2003 (6). Po przeprowadzeniu kontroli zgodnie z wymienionym rozporządzeniem wyniki należy zawrzeć w sprawozdaniu z kontroli na potrzeby systemu zintegrowanego.
(43)
W odniesieniu do państw członkowskich, które podjęły decyzję o stosowaniu systemów pomocy związanej z produkcją zwierzęcą oraz środków wsparcia związanego z produkcją zwierzęcą, czas oraz minimalny zakres kontroli na miejscu powinien zostać określony w odniesieniu do pomocy lub wsparcia, o które złożono wniosek, w ramach tych systemów pomocy lub środków wparcia. Aby skutecznie zweryfikować prawidłowość deklaracji we wnioskach o przyznanie pomocy lub wnioskach o płatność oraz prawidłowość zgłoszeń do skomputeryzowanej bazy danych zwierząt, konieczne jest przeprowadzanie takich kontroli na miejscu. Kontrole na miejscu w odniesieniu do systemów pomocy związanej z produkcją zwierzęcą oraz środków wsparcia związanego z produkcją zwierzęcą powinny w szczególności obejmować weryfikację zgodności z warunkami kwalifikowalności, prawidłowości zapisów w rejestrze i w razie potrzeby paszportów zwierząt.
(44)
Ponadto, aby umożliwić właściwym organom krajowym, jak i właściwym organom Unii podejmowanie działań następczych w stosunku do przeprowadzonych kontroli na miejscu, szczegóły dotyczące tych kontroli powinny być uwzględniane w sprawozdaniu z kontroli. Beneficjent lub jego przedstawiciel powinien mieć możliwość podpisania przedmiotowego sprawozdania podczas kontroli. Bez względu na rodzaj przeprowadzonej kontroli na miejscu, w przypadku stwierdzenia niezgodności beneficjent powinien otrzymać kopię sprawozdania.
(45)
Do celów art. 32 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 należy ustanowić zasady wdrożenia systemu, który będzie wykorzystywany przez państwa członkowskie w celu weryfikacji zawartości tetrahydrokanabinolu w konopi.
(46)
W tym kontekście, aby umożliwić przeprowadzenie skutecznej kontroli przewidzianej dla takich upraw, należy wyznaczyć okres, podczas którego konopie uprawiane na włókna nie mogą być zbierane po okresie kwitnienia.
(47)
Konieczne są bardziej szczegółowe przepisy dotyczące organizacji kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu oraz przepisy dotyczące obliczania kar administracyjnych w odniesieniu do środków rozwoju obszarów wiejskich nieobjętych zakresem systemu zintegrowanego.
(48)
Uwzględniając szczególne cechy tych środków, kontrole administracyjne powinny obejmować sprawdzenie ich zgodności z prawem unijnym lub prawem krajowym oraz z obowiązującym programem rozwoju obszarów wiejskich, a także powinny obejmować wszystkie kryteria kwalifikowalności, zobowiązania i inne obowiązki, które mogą być zweryfikowane w ramach tego rodzaju kontroli. W celu sprawdzenia realizacji operacji inwestycyjnych kontrole administracyjne powinny również obejmować wizytę odnośnie do operacji będącej przedmiotem wsparcia lub miejsca inwestycji.
(49)
Kontrole na miejscu powinny być organizowane na podstawie prób losowych i prób opartych na ryzyku. Część próby losowej powinna być wystarczająco duża, aby otrzymać reprezentatywny wskaźnik błędów.
(50)
W celu zapewnienia dostatecznej kontroli należy określić minimalny poziom kontroli w odniesieniu do kontroli na miejscu. Poziom ten powinien zostać zwiększony, w przypadku gdy kontrole ujawnią istotną niezgodność. Podobnie państwa członkowskie powinny mieć możliwość zmniejszenia tego poziomu, w przypadku gdy wskaźnik błędów jest poniżej progu istotności, a systemy zarządzania i kontroli funkcjonują właściwie.
(51)
Konieczne jest ustalenie zakresu kontroli na miejscu w celu zapewnienia jednolitego stosowania tych kontroli.
(52)
Kontrole ex post operacji inwestycyjnych przeprowadza się w celu sprawdzenia zgodności z wymogiem trwałości zgodnie z definicją zawartą w art. 71 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 (7). Należy określić podstawę i zakres tych kontroli.
(53)
Doświadczenie pokazuje, że potrzebne są szczególne przepisy dotyczące kontroli w odniesieniu do niektórych szczególnych środków rozwoju obszarów wiejskich oraz wydatków w zakresie pomocy technicznej z inicjatywy państw członkowskich.
(54)
Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1306/2013 nie należy nakładać kar administracyjnych, jeżeli niezgodność jest nieznaczna, łącznie z przypadkami, gdy jest ona wyrażona w formie progu. Należy ustanowić przepisy w odniesieniu do niektórych środków rozwoju obszarów wiejskich dotyczące identyfikowania niezgodności jako nieznacznej, łącznie z ustaleniem progu ilościowego wyrażonego jako procent kwalifikowalnej kwoty wsparcia. Należy określić ten próg, po przekroczeniu którego stosuje się proporcjonalną karę administracyjną.
(55)
Monitorowanie przestrzegania różnorodnych obowiązków w zakresie zasady wzajemnej zgodności wymaga stworzenia systemu kontroli oraz ustalenia stosownych kar administracyjnych. W tym celu różne organy państw członkowskich muszą przekazywać informacje - w szczególności - na temat wniosków o przyznanie pomocy, prób kontrolnych i wyników kontroli na miejscu. Należy ustanowić przepis dotyczący podstawowych elementów takiego systemu.
(56)
Rozporządzenie (UE) nr 1306/2013 wprowadza obowiązki w zakresie zasady wzajemnej zgodności, które mają spełniać beneficjenci otrzymujący płatności bezpośrednie na mocy rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, wsparcie w sektorze wina na mocy art. 46 i 47 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 (8) oraz roczne premie na mocy art. 21 ust. 1 lit. a) i b), art. 28-31, 33 i 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 (9), jak również przewiduje system zmniejszeń płatności oraz wykluczeń w przypadku, gdy takie obowiązki nie są spełnione. Należy określić szczegóły tego systemu.
(57)
Kontrole dotyczące zasady wzajemnej zgodności mogą być zakończone przed otrzymaniem płatności i rocznych premii, o których mowa w art. 92 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, lub po ich otrzymaniu. W szczególności, jeżeli takie kontrole nie mogą zostać zakończone przed otrzymaniem takich płatności lub premii rocznych, należna kwota, którą ma zapłacić beneficjent z tytułu kary administracyjnej, jest odzyskiwana zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub przez potrącenie.
(58)
Należy ustanowić przepisy dotyczące organów odpowiedzialnych w państwach członkowskich za przestrzeganie obowiązków w zakresie zasady wzajemnej zgodności.
(59)
Należy ustanowić minimalny wskaźnik kontroli przeprowadzanych pod kątem przestrzegania obowiązków w zakresie zasady wzajemnej zgodności. Wskaźnik kontroli powinien być ustalony co najmniej na poziomie 1 % całkowitej liczby beneficjentów, o których mowa w art. 92 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, którzy przypadają na obszar działalności każdego z organów kontrolnych i których wybiera się na podstawie odpowiedniej analizy ryzyka.
(60)
Do celów obliczania próby kontrolnej w konkretnych przypadkach dotyczących grupy osób, o której mowa w art. 28 i 29 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, państwom członkowskim powinno zapewnić się elastyczność w określaniu, czy należy brać pod uwagę całą grupę czy też każdego z jej członków indywidualnie.
(61)
Państwa członkowskie powinny mieć możliwość spełnienia wymogu minimalnego wskaźnika kontroli nie tylko na szczeblu właściwego organu kontrolnego, lecz także na szczeblu agencji płatniczej lub w odniesieniu do danego aktu prawnego lub normy bądź grupy aktów prawnych lub norm.
(62)
Jeżeli odpowiednie przepisy stosowane do danego aktu prawnego lub norm przewidują minimalne wskaźniki kontroli, państwa członkowskie powinny przestrzegać tych wskaźników. Państwa członkowskie powinny jednak mieć możliwość stosowania jednego wskaźnika kontroli w odniesieniu do kontroli na miejscu pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności. Jeżeli państwa członkowskie wybiorą tę możliwość, każdy przypadek niezgodności stwierdzony w trakcie kontroli na miejscu na mocy przepisów sektorowych powinien być zgłaszany i podlegać dalszej kontroli pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności.
(63)
W celu uproszczenia, w odniesieniu do obowiązków w zakresie zasady wzajemnej zgodności w związku z dyrektywą Rady 96/22/WE (10), należy uznać, że poprzez stosowanie określonego poziomu pobierania prób planów monitorowania spełniony jest wymóg minimalnego wskaźnika kontroli określonego w niniejszym rozporządzeniu.
(64)
Państwa członkowskie powinny mieć elastyczność niezbędną do osiągnięcia minimalnego wskaźnika kontroli, wykorzystując wyniki kontroli na miejscu lub zastępując beneficjentów.
(65)
Aby zapobiec osłabieniu systemu kontroli, w szczególności w zakresie doboru próby poddawanej kontroli na miejscu pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności, kontrole następcze w odniesieniu do zasady de minimis, o której mowa w art. 97 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, nie powinny być brane pod uwagę przy obliczaniu minimalnej próby poddawanej kontroli pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności.
(66)
Wykazanie znaczącego poziomu niezgodności w zakresie zasady wzajemnej zgodności powinno prowadzić do zwiększenia liczby kontroli na miejscu w ciągu następnego roku, aby osiągnąć możliwy do przyjęcia poziom gwarancji co do prawidłowości odnośnych wniosków o przyznanie pomocy. Dodatkowe kontrole powinny dotyczyć odnośnych aktów prawnych lub norm.
(67)
W odniesieniu do stosowania zasady de minimis zgodnie z art. 97 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 należy określić procent beneficjentów, którzy powinny zostać poddani kontroli w celu sprawdzenia, czy stwierdzone niezgodności zostały usunięte.
(68)
Próbę poddawaną kontroli pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności należy dobierać częściowo na podstawie analizy ryzyka, a częściowo losowo. Czynniki ryzyka powinien określać właściwy organ, ponieważ on najlepiej wybierze istotne czynniki ryzyka. Celem zapewnienia prawidłowej i skutecznej analizy ryzyka, jej metody powinno się poddawać ocenie i aktualizacji w cyklu rocznym, przy uwzględnieniu znaczenia każdego z czynników ryzyka, z porównaniem wyników prób dobranych losowo i prób dobranych w oparciu o ryzyko, oraz szczególnej sytuacji danego państwa członkowskiego.
(69)
Dobór prób poddawanych kontroli na miejscu pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności może zostać usprawniony poprzez umożliwienie państwom członkowskim uwzględnienia analizy ryzyka dotyczącej uczestnictwa beneficjentów w systemie doradztwa rolniczego przewidzianego w art. 12 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, jak również uczestnictwa beneficjentów w odpowiednich systemach certyfikacji. Jednakże uwzględniając takie uczestnictwo, należy wykazać, że beneficjenci uczestniczący w tych systemach stanowią mniejsze ryzyko niż beneficjenci, którzy w nich nie uczestniczą.
(70)
W niektórych przypadkach istotne jest, aby przeprowadzić kontrole na miejscu pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności przed otrzymaniem wszystkich wniosków. W związku z tym państwa członkowskie powinny mieć możliwość częściowego doboru próby kontrolnej przed końcem okresu składania wniosków.
(71)
Zasadniczo próbę poddawaną kontroli pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności należy dobierać z całkowitej populacji beneficjentów, o których mowa w art. 92 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 i za których właściwy organ kontrolny jest odpowiedzialny. Na zasadzie odstępstwa od tej zasady próby mogą być dobierane osobno z każdej z trzech grup beneficjentów. Państwa członkowskie powinny zostać upoważnione do dobierania próby kontrolnej na podstawie prób beneficjentów wybranych do kontroli na miejscu pod kątem spełniania kryteriów kwalifikowalności. Połączenie tych procedur powinno być dozwolone jedynie w zakresie, w jakim zwiększa ono skuteczność systemu kontroli.
(72)
Jeżeli do kontroli na miejscu wybrana zostaje grupa osób, o której mowa w art. 28 i 29 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, należy zagwarantować, że wszyscy jej członkowie zostają poddani kontroli pod kątem przestrzegania odnośnych wymogów i norm.
(73)
Kontrole na miejscu pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności wymagają zazwyczaj kilku wizyt w danym gospodarstwie rolnym. Aby zmniejszyć obciążenie kontrolami zarówno beneficjentów, jak i administracji, możliwe powinno być ograniczenie kontroli do jednej wizyty. Należy wyjaśnić kwestię terminu takiej wizyty. Państwa członkowskie powinny jednak zapewnić przeprowadzenie w ciągu tego samego roku kalendarzowego reprezentatywnych i skutecznych kontroli dotyczących wymogów i norm.
(74)
Ograniczenie kontroli na miejscu do próby obejmującej co najmniej połowę przedmiotowych działek rolnych nie powinno oznaczać proporcjonalnego zmniejszenia odpowiednich ewentualnych kar.
(75)
W celu uproszczenia kontroli na miejscu pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności i lepszego wykorzystania istniejących możliwości kontrolnych, możliwe powinno być zastąpienie kontroli w gospodarstwie rolnym kontrolami administracyjnymi w przypadkach, gdy skuteczność tych kontroli jest co najmniej równa skuteczności kontroli przeprowadzanych na miejscu.
(76)
Przeprowadzając kontrole na miejscu pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności, państwa członkowskie powinny mieć ponadto możliwość posługiwania się obiektywnymi wskaźnikami właściwymi dla niektórych wymogów lub norm. Wskaźniki te powinny jednak mieć bezpośredni związek z przedmiotowymi wymogami lub normami i obejmować wszystkie elementy poddawane kontroli.
(77)
Kontrole na miejscu powinny być przeprowadzane w roku kalendarzowym, w którym złożono odpowiednie wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność. W odniesieniu do wnioskodawców ubiegających się o środki z systemów wsparcia w sektorze wina na podstawie art. 46 i 47 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, kontrole takie powinny zostać przeprowadzone w dowolnym momencie w trakcie trwania okresu, o którym mowa w art. 97 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
(78)
Należy określić zasady sporządzania szczegółowych sprawozdań z konkretnych kontroli pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności. Wyspecjalizowani w tej dziedzinie inspektorzy powinni wskazać wszelkie ustalenia oraz stopień ich ważności, aby umożliwić agencji płatniczej ustalenie odpowiednich zmniejszeń lub, w stosownych przypadkach, podjęcie decyzji o wykluczeniu z płatności i premii rocznych wymienionych w art. 92 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
(79)
Aby zapewnić skuteczność kontroli na miejscu, ważne jest, aby wykonujący je personel był informowany o przyczynie wyboru danego beneficjenta do kontroli na miejscu. Państwa członkowskie powinny przechowywać tego rodzaju informacje.
(80)
Informacje na temat wyników kontroli pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności należy udostępnić wszystkim agencjom płatniczym odpowiedzialnym za zarządzanie poszczególnymi płatnościami podlegającymi wymaganiom wynikającym z zasady wzajemnej zgodności, tak aby umożliwić zastosowanie odpowiednich zmniejszeń w uzasadnionych przypadkach.
(81)
Beneficjenci powinni być informowani o wszelkich niezgodnościach stwierdzonych w wyniku kontroli na miejscu. Należy ustalić termin, w którym beneficjenci powinni otrzymywać te informacje. Jednakże nie powinno być możliwe, by beneficjenci unikali konsekwencji jakichkolwiek stwierdzonych niezgodności w wyniku przekroczenia tego terminu.
(82)
W odniesieniu do zasady de minimis lub systemu wczesnego ostrzegania, o których mowa odpowiednio w art. 97 ust. 3 i art. 99 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, należy wyjaśnić, że obowiązek poinformowania beneficjenta o działaniach naprawczych nie ma zastosowania, jeżeli beneficjent już podjął natychmiastowe działania.
(83)
Należy ustanowić wymagania dotyczące usunięcia odpowiednich niezgodności, w przypadkach gdy państwo członkowskie postanawia nie stosować kar administracyjnych za daną niezgodność, jak przewidziano w art. 97 ust. 3 i art. 99 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
(84)
W celu poprawy komunikacji między stronami zaangażowanymi w kontrolę należy przewidzieć, że odpowiednie dokumenty uzupełniające są na żądanie przesyłane lub udostępniane agencji płatniczej lub organowi koordynującemu.
(85)
Kary administracyjne należy stosować w odniesieniu do całkowitej kwoty płatności wymienionych w art. 92 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, które zostały przyznane bądź mają zostać przyznane na rzecz beneficjenta, w odniesieniu do wszystkich wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność złożonych w ciągu roku kalendarzowego, w którym dokonano ustalenia. W odniesieniu do wnioskodawców ubiegających się o środki z systemów wsparcia w sektorze wina na podstawie art. 46 i 47 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, w szczególności, kary administracyjne powinny być stosowane w stosunku do całkowitej kwoty otrzymanej odnośnie do wniosku w ramach systemów wsparcia przewidzianych na podstawie tych artykułów. W odniesieniu do środka dotyczącego restrukturyzacji i przekształcania całkowita kwota powinna być podzielona przez trzy.
(86)
W przypadku grupy osób, o której mowa w art. 28 i 29 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, zmniejszenie wynikające z niezgodności stwierdzonej u członka grupy należy obliczać zgodnie z odpowiednimi przepisami dotyczącymi zasady wzajemnej zgodności. Przy zastosowaniu odsetka zmniejszenia wynikającego z niezgodności powinno się uwzględniać fakt, że obowiązki dotyczące zasady wzajemnej zgodności są indywidualne oraz powinno się uwzględniać zasadę proporcjonalności. Niemniej jednak należy pozostawić państwom członkowskim możliwość podjęcia decyzji co do tego, czy zmniejszenie to powinno być stosowane do grupy czy tylko do członków, u których stwierdzono niezgodności.
(87)
Należy ustanowić szczegółowe przepisy proceduralne i techniczne dotyczące obliczania i stosowania kar administracyjnych za nieprzestrzeganie obowiązków dotyczących zasady wzajemnej zgodności.
(88)
Zmniejszenia i wykluczenia powinny być stopniowane w zależności od wagi niezgodności i powinny uwzględniać całkowite wykluczenie beneficjenta ze wszystkich płatności wymienionych w art. 92 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 w następnym roku kalendarzowym.
(89)
Komitet ds. Płatności Bezpośrednich i Komitet ds. Rozwoju Obszarów Wiejskich nie dostarczyły opinii w terminie wyznaczonym przez przewodniczącego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Zakres
Niniejsze rozporządzenie ustanawia zasady stosowania rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do:
a)
powiadomień przesyłanych Komisji przez państwa członkowskie zgodnie z ich zobowiązaniami dotyczącymi ochrony interesów finansowych Unii;
b)
kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu przeprowadzanych przez państwa członkowskie pod kątem przestrzegania kryteriów kwalifikowalności, zobowiązań i innych obowiązków;
c)
minimalnego poziomu kontroli na miejscu oraz obowiązku zwiększania tego poziomu lub możliwości zmniejszania go;
d)
sprawozdań z kontroli oraz przeprowadzonych weryfikacji i ich wyników;
e)
organów odpowiedzialnych za przeprowadzanie kontroli zgodności, jak również zakresu takich kontroli;
f)
szczególnych środków kontroli i metod określania poziomu tetrahydrokanabinolu w konopi;
g)
ustanowienia i funkcjonowania systemu przeznaczonego do kontroli zatwierdzonych organizacji międzybranżowych do celów płatności specyficznej w odniesieniu do bawełny;
h)
przypadków, w których wnioski o przyznanie pomocy i wniosków o płatność lub wszelkie inne komunikaty, wnioski lub prośby mogą być korygowane i dostosowywane po ich złożeniu;
i)
stosowania i obliczania częściowego lub całkowitego wycofania płatności;
j)
odzyskiwania nienależnych płatności oraz kar, a także nienależnie przydzielonych uprawnień do płatności i stosowania odsetek;
k)
stosowania i obliczania wysokości kar administracyjnych;
l)
uznawania danej niezgodności za nieznaczną;
m)
wniosków o przyznanie pomocy i wniosków o płatności oraz wniosków o uprawnienia do płatności, łącznie z ostatecznym terminem ich składania, wymogów dotyczących minimalnego zakresu informacji zawartych we wniosku, przepisów dotyczących wprowadzania poprawek do wniosków o przyznanie pomocy lub wycofywania wniosków, zwolnienia z wymogu składania wniosków o przyznanie pomocy oraz przepisów umożliwiających państwom członkowskim stosowanie uproszczonych procedur;
n)
przeprowadzania kontroli mających na celu weryfikację przestrzegania obowiązków oraz poprawności i kompletności informacji podanych we wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność, w tym przepisów dotyczących zakresu tolerancji pomiarów w przypadku kontroli na miejscu;
o)
specyfikacji technicznych niezbędnych do jednolitego wdrażania tytułu V rozdział II rozporządzenia (UE) nr 1306/2013;
p)
przekazywania gospodarstw;
q)
wypłaty zaliczek;
r)
przeprowadzania kontroli odnoszących się do obowiązków w zakresie zasady wzajemnej zgodności, w tym uwzględniania uczestnictwa rolnika w systemie doradztwa rolniczego i uczestnictwa rolnika w systemie certyfikacji;
s)
obliczania i stosowania kar administracyjnych w odniesieniu do obowiązków w zakresie zasady wzajemnej zgodności, w tym w odniesieniu do beneficjentów stanowiących grupę osób.
Artykuł 2
Wymiana informacji na temat wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o wsparcie, wniosków o płatność i innych deklaracji
1. W celu prawidłowego zarządzania systemami pomocy i środkami wsparcia i w przypadkach, gdy w państwie członkowskim więcej niż jedna agencja płatnicza jest odpowiedzialna za zarządzanie płatnościami bezpośrednimi i środkami rozwoju obszarów wiejskich w odniesieniu do tego samego beneficjenta, zainteresowane państwo członkowskie podejmuje właściwe środki, aby zapewnić, że - w stosownych przypadkach - informacje wymagane we wnioskach o przyznanie pomocy, wnioskach o wsparcie, wnioskach o płatność i innych deklaracjach są dostępne dla wszystkich zaangażowanych agencji płatniczych.
2. W przypadku gdy kontroli nie przeprowadza odpowiedzialna agencja płatnicza, zainteresowane państwo członkowskie upewnia się, że taka inna agencja płatnicza otrzymała wystarczające informacje dotyczące przeprowadzonych kontroli oraz ich wyniki. Do agencji płatniczej należy określenie potrzebnych informacji.
Artykuł 3
Wycofanie wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o wsparcie, wniosków o płatność i innych deklaracji
1. Wniosek o przyznanie pomocy, wniosek o wsparcie, wniosek o płatność lub inną deklarację można w dowolnym momencie całkowicie lub częściowo wycofać na piśmie. Właściwy organ rejestruje takie wycofanie.
Jeżeli państwo członkowskie korzysta z możliwości przewidzianych w art. 21 ust. 3, wówczas może ono przewidzieć, iż zgłoszenie do skomputeryzowanej bazy danych zwierząt faktu, że zwierzę opuściło gospodarstwo, może zastępować pisemne wycofanie wniosku.
2. Jeśli właściwy organ poinformował już beneficjenta o jakichkolwiek przypadkach niezgodności w dokumentach, o których mowa w ust. 1, lub jeśli powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu lub jeśli ta kontrola ujawni jakiekolwiek przypadki niezgodności, wycofanie nie jest dozwolone odnośnie do części tych dokumentów, których dotyczy niezgodność.
3. Wycofanie zgodnie z ust. 1 stawia beneficjentów w sytuacji, w jakiej znajdowali się przed złożeniem odnośnych dokumentów lub ich części.
Artykuł 4
Korekty i poprawianie oczywistych błędów
Wnioski o przyznanie pomocy, wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i dokumenty uzupełniające złożone przez beneficjenta mogą zostać skorygowane i poprawione w dowolnym czasie po ich złożeniu w przypadku stwierdzenia oczywistych błędów uznanych przez właściwy organ na podstawie ogólnej oceny danego przypadku, pod warunkiem że beneficjent działał w dobrej wierze.
Właściwy organ może uznać oczywiste błędy tylko w przypadku, gdy mogą one być bezpośrednio zidentyfikowane w wyniku sprawdzenia informacji zawartych w dokumentach, o których mowa w akapicie pierwszym.
Artykuł 5
Stosowanie zmniejszeń, odmów, wycofań i kar
Jeżeli niezgodność, względem której stosuje się kary zgodnie z tytułem IV rozdział II rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 (11), podlega także wycofaniom lub karom zgodnie z tytułem II rozdział III i IV lub zgodnie z tytułem III wymienionego rozporządzenia:
a)
zmniejszenia, odmowy, wycofania i kary przewidziane w tytule II rozdział III i IV lub w tytule III rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 stosuje się w odniesieniu do systemów płatności bezpośrednich lub środków rozwoju obszarów wiejskich objętych zakresem systemu zintegrowanego;
b)
kary przewidziane w tytule IV rozdział II rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 są stosowane do całkowitej kwoty płatności przyznawanych danemu beneficjentowi zgodnie z art. 92 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, które nie podlegają zmniejszeniom, odmowom, wycofaniom lub karom, o których mowa w lit. a).
Zmniejszenia, odmowy, wycofania i kary, o których mowa w akapicie pierwszym, stosuje się zgodnie z art. 6 niniejszego rozporządzenia bez uszczerbku dla dodatkowych kar nakładanych na podstawie innych przepisów prawodawstwa unijnego lub krajowego.
Artykuł 6
Kolejność stosowania zmniejszeń, odmów, wycofań i kar w odniesieniu do każdego systemu płatności bezpośrednich lub środków rozwoju obszarów wiejskich
1. Kwota płatności, która ma być przyznana beneficjentowi w ramach systemu wymienionego w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, jest ustalana przez państwa członkowskie na podstawie warunków ustanowionych zgodnie z tym rozporządzeniem oraz z programami dla regionów najbardziej oddalonych w Unii Europejskiej oraz mniejszych wysp Morza Egejskiego, które to programy ustanowiono odpowiednio rozporządzeniami Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013 (12) i (UE) nr 229/2013 (13) dotyczącymi tych systemów wsparcia bezpośredniego.
2. Dla każdego systemu wymienionego w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz dla każdego środka rozwoju obszarów wiejskich objętego zakresem systemu zgodnie z definicją w art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 6 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014, zmniejszenia, wycofania i kary oblicza się, w stosownych przypadkach, w następującej kolejności:
a)
zmniejszenia i kary przewidziane w tytule II rozdział IV rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014, z wyjątkiem kar, o których mowa w art. 16 tego rozporządzenia, są stosowane w każdym przypadku niezgodności;
b)
kwota wynikająca z zastosowania lit. a) służy jako podstawa obliczenia odmów przewidzianych w tytule III rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014;
c)
kwota wynikająca z zastosowania lit. b) służy jako podstawa obliczenia wszelkich zmniejszeń stosowanych w przypadku wniosków złożonych po wyznaczonym terminie zgodnie z art. 13 i 14 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014;
d)
kwota wynikająca z zastosowania lit. c) służy jako podstawa obliczenia wszelkich zmniejszeń stosowanych w przypadkach niezgłoszenia działek rolnych zgodnie z art. 16 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014;
e)
kwota wynikająca z zastosowania lit. d) służy jako podstawa obliczenia wycofań przewidzianych w tytule III rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014;
f)
kwota wynikająca z zastosowania lit. e) służy jako podstawa do stosowania:
(i)
liniowego zmniejszenia przewidzianego w art. 51 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
(ii)
liniowego zmniejszenia przewidzianego w art. 51 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
(iii)
liniowego zmniejszenia przewidzianego w art. 65 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
(iv)
liniowego zmniejszenia przewidzianego w art. 65 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
(v)
liniowego zmniejszenia stosowanego w przypadku, gdy płatności dokonywane zgodnie z art. 41 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 przekraczają pułapy krajowe ustanowione zgodnie z art. 42 ust. 2 tego rozporządzenia.
3. Kwota wynikającą z zastosowania ust. 2 lit. f), służy jako podstawa do:
a)
zastosowania zmniejszenia płatności przewidzianego w art. 11 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
b)
zastosowania odsetka liniowego zmniejszenia ustanowionego zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
c)
zastosowania współczynnika korygującego, o którym mowa w art. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
4. Kwota płatności otrzymana w wyniku zastosowania ust. 3 służy jako podstawa do obliczenia wszelkich zmniejszeń stosowanych za nieprzestrzeganie zasady wzajemnej zgodności zgodnie z tytułem IV rozdział II rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014.
Artykuł 7
Odzyskiwanie nienależnych płatności
1. W przypadku dokonania nienależnej płatności beneficjent zwraca odnośną kwotę powiększoną, w stosownych przypadkach, o odsetki obliczone zgodnie z ust. 2.
2. Odsetki nalicza się za okres między terminem zwrotu płatności przez beneficjenta wyznaczonym w nakazie odzyskania środków, który nie może przekraczać 60 dni, a datą zwrotu lub odliczenia.
Stosowana stopa odsetek obliczana jest zgodnie z przepisami prawa krajowego, jednak nie może być niższa niż stopa procentowa stosowana przy odzyskiwaniu kwot zgodnie z przepisami krajowymi.
3. Obowiązek zwrotu, o którym mowa w ust. 1, nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez beneficjenta w zwykłych okolicznościach.
Jednak w przypadku gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego istotnych dla obliczania przedmiotowej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli decyzja o odzyskaniu nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od dokonania płatności.
Artykuł 8
Przekazywanie gospodarstw
1. Na potrzeby niniejszego artykułu:
a)
„przekazanie gospodarstwa” oznacza sprzedaż, dzierżawę lub jakikolwiek inny podobny rodzaj transakcji odnoszących się do przedmiotowych jednostek produkcyjnych;
b)
„przekazujący” oznacza beneficjenta, którego gospodarstwo jest przekazywane innemu beneficjentowi;
c)
„przejmujący” oznacza beneficjenta, któremu gospodarstwo jest przekazywane.
2. W przypadku gdy całe gospodarstwo przekazywane jest przez jednego beneficjenta na rzecz drugiego po złożeniu wniosku o przyznanie pomocy, wniosku o wsparcie lub wniosku o płatność i przed spełnieniem wszystkich warunków przyznania pomocy lub wsparcia, przekazującemu nie przyznaje się żadnej pomocy z tytułu przekazywanego gospodarstwa.
3. Pomoc lub płatność, o którą ubiega się przekazujący, przyznaje się przejmującemu w przypadku gdy:
a)
w okresie, który ma być ustalony przez państwa członkowskie, przejmujący poinformuje właściwy organ o przekazaniu i zwróci się o wypłacenie pomocy lub wsparcia;
b)
przejmujący przedstawi wszystkie dowody przekazania wymagane przez właściwy organ;
c)
spełnione są wszystkie warunki przyznania pomocy lub wsparcia z tytułu przekazywanego gospodarstwa.
4. Po tym, jak przejmujący poinformuje właściwe władze i zwróci się o wypłacenie pomocy lub wsparcia zgodnie z ust. 3 lit. a):
a)
wszystkie prawa i obowiązki przekazującego, wynikające ze stosunku prawnego między przekazującym a właściwym organem, powstałe na skutek złożenia wniosku o przyznanie pomocy, wniosku o wsparcie lub wniosku o płatność, przechodzą na przejmującego;
b)
wszelkie działania niezbędne do przyznania pomocy lub wsparcia i wszystkie deklaracje złożone przez przekazującego przed przekazaniem przypisane zostają przejmującemu do celów stosowania odpowiednich przepisów unijnych;
c)
przekazane gospodarstwo uważa się, w stosownych przypadkach, za odrębne gospodarstwo w danym roku składania wniosków.
5. W stosownych przypadkach, państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o przyznaniu pomocy lub wsparcia przekazującemu. W takim przypadku:
a)
przejmującemu nie przyznaje się żadnej pomocy;
b)
państwa członkowskie stosują odpowiednio wymogi określone w ust. 2, 3 i 4.
Artykuł 9
Powiadomienia
1. Każdego roku, do dnia 15 lipca, w odniesieniu do wszystkich systemów płatności bezpośrednich, środków rozwoju obszarów wiejskich, pomocy technicznej oraz systemów wsparcia w sektorze wina, o których mowa w art. 46 i 47 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, państwa członkowskie powiadamiają Komisję o danych kontrolnych i statystykach kontroli obejmujących poprzedni rok kalendarzowy, a w szczególności:
a)
danych dotyczących poszczególnych beneficjentów w zakresie wniosków o przyznanie pomocy i wniosków o płatność, zgłoszonych obszarów i zwierząt, wyników kontroli administracyjnych, kontroli na miejscu i kontroli ex post;
b)
w stosownych przypadkach, wynikach kontroli dotyczących zasady wzajemnej zgodności, w tym odpowiednich zmniejszeniach i wykluczeniach.
Takie powiadomienie przekazywane jest drogą elektroniczną z zachowaniem specyfikacji technicznych w zakresie przekazywania danych kontrolnych i statystyk kontroli udostępnionych im przez Komisję.
2. Do dnia 15 lipca 2015 r. państwa członkowskie przekazują Komisji sprawozdanie dotyczące opcji wybranych do kontroli wymogów w zakresie zasady wzajemnej zgodności oraz właściwych organów kontroli odpowiedzialnych za kontrolowanie wymogów i norm w zakresie zasady wzajemnej zgodności. Późniejsze zmiany dotyczące informacji dostarczonych w sprawozdaniu przekazuje się bezzwłocznie.
3. Każdego roku, najpóźniej do dnia 15 lipca, państwa członkowskie przekazują Komisji sprawozdanie dotyczące środków podjętych w zakresie zarządzania i kontroli dobrowolnego wsparcia związanego z produkcją, dotyczące poprzedniego roku kalendarzowego.
4. Skomputeryzowane dane ustalone jako część systemu zintegrowanego są wykorzystywane do wsparcia informacji, które mają być przekazywane Komisji w ramach przepisów sektorowych.
TYTUŁ II
ZINTEGROWANY SYSTEM ZARZĄDZANIA I KONTROLI
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 10
Zaliczki na poczet płatności bezpośrednich
Państwa członkowskie mogą wypłacać zaliczki na poczet płatności bezpośrednich, nie stosując współczynnika korygującego dyscypliny finansowej, o którym mowa w art. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, na rzecz beneficjentów w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy na dany rok. Saldo płatności, która ma być przyznana na rzecz beneficjentów od dnia 1 grudnia, uwzględnia współczynnik korygujący dyscypliny finansowej mający wówczas zastosowanie do całkowitej sumy płatności bezpośrednich w odniesieniu do danego roku kalendarzowego.
ROZDZIAŁ II
Wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność
Sekcja 1
Przepisy wspólne
Artykuł 11
Uproszczenie procedur
1. Z zastrzeżeniem innych przepisów przewidzianych w rozporządzeniach (UE) nr 1305/2013, (UE) nr 1306/2013 i (UE) nr 1307/2013, rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 lub niniejszego rozporządzenia - państwa członkowskie mogą zezwolić lub wymagać, aby wszelka komunikacja w ramach niniejszego rozporządzenia, zarówno od beneficjenta do organów, jak i odwrotnie, odbywała się w formie elektronicznej, pod warunkiem że nie prowadzi to do jakiejkolwiek dyskryminacji między beneficjentami oraz że zostaną podjęte stosowne środki, aby zapewnić w szczególności, że:
a)
beneficjent jest jednoznacznie zidentyfikowany;
b)
beneficjent spełnia wszystkie wymagania w ramach danego systemu płatności bezpośrednich lub środka rozwoju obszarów wiejskich;
c)
przekazywane dane są wiarygodne dla właściwego zarządzania danym systemem płatności bezpośrednich lub środkiem rozwoju obszarów wiejskich; w przypadku korzystania z danych zawartych w skomputeryzowanej bazie danych zwierząt zdefiniowanej w art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 9 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 - taka baza danych zapewnia poziom gwarancji i wdrożenia niezbędny do właściwego zarządzania danym systemem płatności bezpośrednich lub środkiem rozwoju obszarów wiejskich;
d)
jeśli dokumenty uzupełniające nie mogą być przekazane w formie elektronicznej, to właściwe organy muszą je otrzymać w takich samych terminach jak w przypadku przekazywania drogą nieelektroniczną.
2. Odnośnie do składania wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność państwa członkowskie - zgodnie z warunkami przewidzianymi w ust. 1 - mogą ustanowić procedury uproszczone, jeżeli właściwe organy mają już dostęp do danych, w szczególności, jeśli sytuacja nie uległa zmianie od ostatniego złożenia wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność w ramach danego systemu płatności bezpośrednich lub środka rozwoju obszarów wiejskich zgodnie z art. 72 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o wykorzystaniu danych pochodzących ze źródeł danych będących w dyspozycji władz krajowych do celów wniosków o przyznanie pomocy i wniosków o płatność. W takim przypadku państwo członkowskie dopilnowuje, by te źródła danych zapewniały poziom gwarancji niezbędny do prawidłowego zarządzania danymi w celu zagwarantowania wiarygodności, integralności i bezpieczeństwa danych.
3. W miarę możliwości właściwy organ może wystąpić bezpośrednio do źródła o informacje wymagane w jakichkolwiek dokumentach uzupełniających, które należy złożyć wraz z wnioskiem o przyznanie pomocy lub wnioskiem o płatność.
Artykuł 12
Przepisy ogólne dotyczące pojedynczego wniosku oraz składania wniosków o wsparcie w ramach środków rozwoju obszarów wiejskich
1. Jeżeli państwa członkowskie zdecydują zgodnie z art. 72 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, że wnioski o płatności bezpośrednie i wnioski o płatność w ramach środków rozwoju obszarów wiejskich mają być objęte pojedynczym wnioskiem, art. 20, 21 i 22 niniejszego rozporządzenia stosuje się odpowiednio w odniesieniu do szczególnych wymagań ustanowionych dla wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność w ramach tych systemów lub środków.
2. Beneficjent ubiegający się o pomoc lub wsparcie w ramach bezpośrednich płatności obszarowych lub środków rozwoju obszarów wiejskich może złożyć tylko jeden pojedynczy wniosek na rok.
3. Państwa członkowskie przewidują odpowiednie procedury składania wniosków o przyznanie wsparcia w ramach środków rozwoju obszarów wiejskich.
Artykuł 13
Ostateczny termin składania pojedynczego wniosku, wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność
1. Państwa członkowskie określają ostateczne terminy, w których pojedynczy wniosek, wnioski o przyznanie pomocy lub wnioski o płatność mogą być składane. Ostateczne terminy przypadają nie później niż dnia 15 maja każdego roku. Estonia, Łotwa, Litwa, Finlandia i Szwecja mogą jednak ustalić inne terminy składania wniosków, nie późniejsze jednak niż dzień 15 czerwca danego roku kalendarzowego.
Przy ustalaniu tych ostatecznych terminów państwa członkowskie uwzględniają okres potrzebny do udostępnienia istotnych danych w celu właściwego administracyjnego i finansowego zarządzania pomocą lub wsparciem oraz zapewniają możliwość ustalenia terminów rzeczywistych kontroli.
2. Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 78 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, w niektórych strefach podległych wpływowi wyjątkowych warunków klimatycznych ostateczne terminy, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, mogą zostać wyznaczone na późniejszą datę.
Artykuł 14
Treść pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność
1. Pojedynczy wniosek lub wniosek o płatność zawiera wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do pomocy lub wsparcia, w szczególności:
a)
tożsamość beneficjenta;
b)
szczegóły dotyczące przedmiotowych systemów płatności bezpośrednich lub środków rozwoju obszarów wiejskich;
c)
identyfikację uprawnień do płatności zgodnie z systemem identyfikacji i rejestracji przewidzianym w art. 7 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 do celów systemu płatności podstawowej;
d)
szczegóły pozwalające na jednoznaczną identyfikację wszystkich działek rolnych w gospodarstwie, ich powierzchnię wyrażoną w hektarach z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, ich położenie i, jeśli to konieczne, dalsze specyfikacje dotyczące ich użytkowania;
e)
w stosownych przypadkach, szczegółowe dane umożliwiające jednoznaczną identyfikację gruntów nierolniczych, w odniesieniu do których składany jest wniosek o wsparcie w ramach środków rozwoju obszarów wiejskich;
f)
w razie potrzeby, wszelkie dokumenty uzupełniające potrzebne do wykazania kwalifikowalności do przedmiotowego systemu lub środka;
g)
oświadczenie beneficjenta, że jest świadomy warunków przedmiotowych systemów płatności bezpośrednich lub środków rozwoju obszarów wiejskich;
h)
w stosownych przypadkach, wskazanie przez beneficjenta, że jest objęty wykazem nierolniczych przedsiębiorstw lub rodzajów działalności, o których mowa w art. 9 ust. 2 akapit pierwszy i drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
2. W celu identyfikacji uprawnień do płatności, o których mowa w ust. 1 lit. c), z góry ustalone formularze przekazane beneficjentowi zgodnie z art. 72 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 zawierają identyfikację uprawnień do płatności zgodną z systemem identyfikacji i rejestracji przewidzianym w art. 7 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014.
3. W pierwszym roku stosowania systemu płatności podstawowej państwa członkowskie mogą odstąpić od stosowania przepisów niniejszego artykułu oraz art. 17 niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do uprawnień do płatności.
Artykuł 15
Zmiany w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność
1. Po ostatecznym terminie złożenia pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność poszczególne działki rolne lub indywidualne uprawnienia do płatności mogą być dodane lub dostosowane w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność, pod warunkiem że wymogi wynikające z przedmiotowych systemów płatności bezpośrednich i środków rozwoju obszarów wiejskich są przestrzegane.
Zmian dotyczących użytkowania lub systemu płatności bezpośrednich lub środków rozwoju obszarów wiejskich odnośnie do poszczególnych działek rolnych lub odnośnie do uprawnień do płatności zadeklarowanych w pojedynczym wniosku można dokonać na tych samych warunkach.
Jeśli zmiany, o których mowa w akapicie pierwszym i drugim, mają związek z jakimikolwiek dokumentami uzupełniającymi lub umowami, które należy przedłożyć, takie dokumenty lub umowy można również odpowiednio zmieniać.
2. Zmiany dokonane zgodnie z ust. 1 są zgłaszane właściwym organom na piśmie najpóźniej do dnia 31 maja danego roku, z wyjątkiem Estonii, Łotwy, Litwy, Finlandii i Szwecji, gdzie są one zgłaszane do dnia 15 czerwca danego roku.
Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą ustalić wcześniejszy ostateczny termin zgłaszania zmian. Termin ten nie może jednak wykraczać poza 15 dni kalendarzowych od ostatecznego terminu na złożenie pojedynczego wniosku lub wniosku o płatność, który to termin ustanowiono zgodnie z art. 13 ust. 1.
3. Jeśli właściwy organ poinformował już beneficjenta o jakimkolwiek przypadku niezgodności w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność lub jeśli powiadomił go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu lub jeśli ta kontrola na miejscu ujawni niezgodności, zmiany zgodnie z ust. 1 nie są dozwolone odnośnie do działek rolnych, których dotyczy taka niezgodność.
Artykuł 16
Poprawki do z góry ustalonych formularzy
Przy składaniu formularza pojedynczego wniosku, wniosku o pomoc lub wniosku o płatność beneficjent wprowadza poprawki w z góry ustalonym formularzu, o którym mowa w art. 72 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, jeśli nastąpiły jakiekolwiek zmiany, szczególnie odnośnie do przeniesień uprawnień do płatności zgodnie z art. 34 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, lub jeśli jakakolwiek informacja podana w z góry ustalonym formularzu jest błędna.
Sekcja 2
Wnioski o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy obszarowej oraz wnioski o płatność w ramach środków wsparcia obszarowego
Artykuł 17
Szczególne wymogi odnoszące się do wniosków o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy obszarowej oraz wniosków o płatność w ramach środków wsparcia obszarowego
1. W celu identyfikacji wszystkich działek rolnych w gospodarstwie lub gruntów nierolniczych, o których mowa w art. 14 ust. 1 lit. d) i e), właściwy organ dostarcza beneficjentowi z góry ustalony formularz i odpowiednie materiały graficzne, o których mowa w art. 72 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, za pośrednictwem interfejsu opartego na GIS, umożliwiającego przetwarzanie danych przestrzennych i alfanumerycznych w odniesieniu do zgłoszonych obszarów (zwany dalej „formularzem geoprzestrzennego wniosku o przyznanie pomocy ”).
2. Ust. 1 stosuje się w następujący sposób:
a)
od roku składania wniosków 2016 - do liczby beneficjentów odpowiadającej liczbie niezbędnej do objęcia co najmniej 25 % całkowitego obszaru zatwierdzonego do celów systemu płatności podstawowej lub systemu jednolitej płatności obszarowej w poprzednim roku;
b)
od roku składania wniosków 2017 - do liczby beneficjentów odpowiadającej liczbie niezbędnej do objęcia co najmniej 75 % całkowitego obszaru zatwierdzonego do celów systemu płatności podstawowej lub systemu jednolitej płatności obszarowej w poprzednim roku;
c)
od roku składania wniosków 2018 - do wszystkich beneficjentów.
3. Jeżeli beneficjent nie jest w stanie złożyć wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność z wykorzystaniem formularza geoprzestrzennego wniosku o przyznanie pomocy, właściwy organ zapewnia beneficjentowi:
a)
albo niezbędną pomoc techniczną;
b)
albo z góry ustalone formularze i odpowiednie materiały graficzne w formie papierowej. W tym przypadku właściwy organ przenosi informacje otrzymane od beneficjenta do formularza geoprzestrzennego wniosku o przyznanie pomocy.
4. W z góry ustalonych formularzach przekazanych beneficjentowi określa się maksymalny kwalifikujący się obszar na działkę referencyjną zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 oraz obszar zatwierdzony w poprzednim roku według działek rolnych do celów systemu płatności podstawowej, systemu jednolitej płatności obszarowej lub obszarowych środków rozwoju obszarów wiejskich.
Materiały graficzne dostarczone beneficjentowi zgodnie z art. 72 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 wskazują granice oraz unikalną identyfikację działek referencyjnych, o których mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014, oraz granice działek rolnych zatwierdzonych w roku poprzednim, aby umożliwić beneficjentowi prawidłowe wskazanie wielkości i położenia każdej działki rolnej. Od roku składania wniosków 2016 materiały te wskazują również rodzaj, wielkość i lokalizację obszarów proekologicznych zatwierdzonych w roku poprzednim.
5. Beneficjent jednoznacznie identyfikuje i zgłasza powierzchnię każdej działki rolnej oraz, w stosownych przypadkach, rodzaj, wielkość i lokalizację obszarów proekologicznych. W odniesieniu do płatności z tytułu zazieleniania beneficjent musi również określić sposób wykorzystywania zgłoszonej działki rolnej.
W tym celu beneficjent może potwierdzić informacje przekazane za pomocą z góry ustalonego formularza. Jeżeli jednak informacje dotyczące powierzchni, lokalizacji lub granicy działki rolnej lub, w stosownych przypadkach, wielkości i lokalizacji obszarów proekologicznych nie są poprawne lub są niekompletne, beneficjent poprawia z góry ustalony formularz lub wprowadza w nim zmiany.
Na podstawie poprawek lub uzupełnień wprowadzonych przez beneficjentów do z góry ustalonego formularza, właściwy organ dokonuje oceny, czy niezbędna jest aktualizacja odpowiedniej działki referencyjnej, uwzględniając art. 5 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014.
6. Jeżeli beneficjent stosuje praktyki równoważne zgodnie z art. 43 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 za pośrednictwem zobowiązań podjętych zgodnie z art. 39 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 (14) lub art. 28 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, zobowiązanie to podaje się we wniosku o przyznanie pomocy z odniesieniem do odpowiedniego wniosku o płatność.
Jeżeli beneficjent stosuje praktyki równoważne za pośrednictwem krajowych lub regionalnych systemów certyfikacji środowiskowej zgodnie z art. 43 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, ust. 4 i 5 niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio w odniesieniu do z góry ustalonego formularza i deklaracji beneficjenta.
Do celów wdrożenia na poziomie regionalnym lub wspólnych realizacji zgodnie z art. 46 ust. 5 i 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i w odniesieniu do części zobowiązań dotyczących obszaru proekologicznego, które beneficjenci muszą spełnić indywidualnie, beneficjenci uczestniczący we wdrożeniu na poziomie regionalnym lub wspólnych realizacji jednoznacznie identyfikują i deklarują - w odniesieniu do każdej działki rolnej - rodzaj, wielkość i lokalizację obszaru proekologicznego zgodnie z ust. 5 niniejszego artykułu. We wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność beneficjenci wpisują odniesienie do deklaracji o wdrożeniu na poziomie regionalnym lub o wspólnej realizacji, o której to deklaracji mowa w art. 18 niniejszego rozporządzenia.
7. W przypadku obszarów wykorzystywanych do produkcji konopi zgodnie z art. 32 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 pojedynczy wniosek zawiera:
a)
wszelkie informacje wymagane do identyfikacji działek obsianych konopiami ze wskazaniem zastosowanych odmian nasion;
b)
wskazanie ilości wykorzystanych nasion (kg na hektar);
c)
oficjalne etykiety stosowane na opakowaniach nasion zgodnie z dyrektywą Rady 2002/57/WE (15), w szczególności z jej art. 12 lub jakikolwiek inny dokument uznawany przez dane państwo członkowskie za równoważny.
W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego lit. c), jeśli siew przypada po ostatecznym terminie złożenia pojedynczego wniosku, etykiety należy dostarczyć najpóźniej do dnia 30 czerwca. Jeśli etykiety należy dostarczyć także innym organom krajowym, to państwa członkowskie mogą ustalić, że po ich dostarczeniu zgodnie z wymienioną literą etykiety zwraca się beneficjentowi. Zwrócone etykiety oznacza się jako wykorzystane przy składaniu wniosku.
8. W przypadku płatności specyficznej w odniesieniu do bawełny, przewidzianej w tytule IV rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, pojedynczy wniosek zawiera:
a)
nazwę odmiany wykorzystanych nasion bawełny;
b)
w stosownych przypadkach, nazwę i adres zatwierdzonej organizacji międzybranżowej, której członkiem jest beneficjent.
9. Obszary, które nie są wykorzystywane do celów systemów pomocy przewidzianych w tytule III, IV i V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 lub do celów systemów wsparcia w sektorze wina, o których mowa w rozporządzeniu 1308/2013, zgłasza się w jednej lub więcej niż jednej pozycji „inne rodzaje wykorzystania”.
Artykuł 18
Deklaracja o wdrożeniu na poziomie regionalnym lub o wspólnej realizacji
Dla każdego wdrożenia na poziomie regionalnym lub wspólnej realizacji zgodnie z art. 46 ust. 5 lub 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 należy przedłożyć deklarację o wdrożeniu na poziomie regionalnym lub o wspólnej realizacji, uzupełniającą wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność każdego z uczestniczących beneficjentów.
Deklaracja zawiera wszelkie niezbędne informacje uzupełniające pozwalające na sprawdzenie zgodności z obowiązkami w zakresie wdrożenia na poziomie regionalnym lub wspólnej realizacji zgodnie z art. 46 ust. 5 lub 6 tego rozporządzenia, w szczególności:
a)
niepowtarzalną identyfikację każdego uczestniczącego beneficjenta;
b)
minimalny odsetek, który każdy z uczestniczących beneficjentów ma spełniać indywidualnie, o którym to odsetku mowa w art. 46 ust. 6 akapit drugi tego rozporządzenia;
c)
całkowitą powierzchnię sąsiednich struktur przyległych obszarów proekologicznych, o których mowa w art. 46 ust. 5 tego rozporządzenia, lub wspólnych obszarów proekologicznych, o których mowa w art. 46 ust. 6 tego rozporządzenia, w odniesieniu do których obowiązki są spełniane wspólnie;
d)
z góry ustalone materiały graficzne wskazujące granice oraz unikalną identyfikację działek referencyjnych, które mają być wykorzystane do jednoznacznego określenia sąsiednich struktur przyległych obszarów proekologicznych lub wspólnych obszarów proekologicznych i do wskazania ich granic.
W przypadku wdrożenia na poziomie regionalnym, jeżeli szczegółowy plan, o którym mowa w art. 46 ust. 6 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014, zawiera wszystkie informacje wymienione w akapicie drugim niniejszego artykułu, deklarację, o której mowa w akapicie pierwszym, można zastąpić przez odniesienie do planu.
W przypadku wspólnej realizacji deklarację, o której mowa w akapicie pierwszym, uzupełnia się pisemną umową przewidzianą w art. 47 ust. 4 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014.
Artykuł 19
Wnioski dotyczące uczestnictwa w systemie dla małych gospodarstw i wycofania się z niego
1. Wnioski złożone w 2015 r. dotyczące uczestnictwa w systemie dla małych gospodarstw, o którym mowa w art. 62 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, zawierają odniesienie do pojedynczego wniosku złożonego przez tego samego beneficjenta w odniesieniu do roku składania wniosków 2015 r. i, w stosownych przypadkach, oświadczenie złożone przez beneficjenta, iż jest on świadomy szczególnych warunków odnoszących się do systemu dla małych gospodarstw, o których to warunkach mowa w art. 64 tego rozporządzenia.
Państwa członkowskie mogą postanowić, że wniosek, o którym mowa w akapicie pierwszym, należy przedłożyć razem z pojedynczym wnioskiem lub w ramach pojedynczego wniosku.
2. Od roku składania wniosków 2016 państwa członkowskie przewidują uproszczoną procedurę składania wniosków, o której mowa w art. 72 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
3. Z góry ustalone formularze, które należy stosować w procedurze składania wniosków, o której mowa w ust. 2, są sporządzane na podstawie informacji przekazanych w pojedynczym wniosku złożonym w odniesieniu do roku 2015 i zawierają w szczególności:
a)
wszelkie dodatkowe informacje niezbędne do ustalenia zgodności z art. 64 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz, w stosownych przypadkach, wszelkie dodatkowe informacje niezbędne do potwierdzenia, że beneficjent wciąż spełnia przepisy art. 9 tego rozporządzenia;
b)
oświadczenie beneficjenta, iż jest on świadomy szczególnych warunków odnoszących się do systemu dla małych gospodarstw, o których to warunkach mowa w art. 64 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Jeżeli państwa członkowskie zdecydują się na metodę płatności określoną w art. 63 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, bez stosowania jego akapitu trzeciego, z góry ustalone formularze dostarcza się - na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego niniejszego ustępu - zgodnie z sekcją 1 niniejszego rozdziału.
4. Beneficjenci, którzy zdecydują się wycofać z systemu dla małych gospodarstw w odniesieniu do roku następującego po roku 2015 - zgodnie z art. 62 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 lub art. 62 ust. 2 tego rozporządzenia - informują właściwy organ o swoim wycofaniu zgodnie z zasadami stosowanymi w państwach członkowskich.
Sekcja 3
Inne wnioski
Artykuł 20
Przepisy szczegółowe odnoszące się do wniosków o przyznanie pomocy
Jeżeli beneficjent, który nie składa wniosku o pomoc w ramach jakiegokolwiek systemu pomocy obszarowej, ale ubiega się o pomoc w ramach innego systemu wymienionego w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 lub systemów wsparcia w sektorze wina zgodnie z art. 46 i 47 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, posiada do swojej dyspozycji użytki rolne, to w swoim wniosku o przyznanie pomocy zgłasza on te użytki zgodnie z art. 17 niniejszego rozporządzenia.
Beneficjent, który podlega wyłącznie obowiązkom w zakresie zasady wzajemnej zgodności zgodnie z art. 46 i 47 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, w swoim formularzu wniosku o przyznanie pomocy zgłasza użytki, które posiada do swojej dyspozycji, w odniesieniu do każdego roku kalendarzowego, w którym obowiązki te mają zastosowanie.
Państwa członkowskie mogą jednak zwolnić beneficjentów z obowiązków przewidzianych w akapicie pierwszym i drugim, w przypadku gdy odnośne informacje są przekazywane właściwym organom w ramach innych systemów zarządzania i kontroli gwarantujących kompatybilność z systemem zintegrowanym zgodnie z art. 61 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
Artykuł 21
Wymagania w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy związanej z produkcją zwierząt gospodarskich i do wniosków o płatność w ramach środków wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą
1. Wniosek o przyznanie pomocy związanej z produkcją zwierząt gospodarskich zdefiniowany w art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 15 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 lub wniosek o płatność w ramach środków wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą zdefiniowanych w art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 14 tego rozporządzenia zawiera wszystkie informacje niezbędne do ustalenia kwalifikowalności do pomocy lub wsparcia, a w szczególności:
a)
tożsamość beneficjenta;
b)
odniesienie do pojedynczego wniosku, jeśli został on wcześniej złożony;
c)
liczbę zwierząt każdego typu, odnośnie do których złożono wniosek o przyznanie pomocy związanej z produkcją zwierząt gospodarskich lub wniosek o płatność, oraz w przypadku bydła - kody identyfikacyjne zwierząt;
d)
w stosownych przypadkach, zobowiązanie beneficjenta do utrzymywania zwierząt, o których mowa w lit. c), w gospodarstwie w okresie ustalonym przez państwo członkowskie, oraz informacje o miejscu lub miejscach, gdzie zwierzęta będą utrzymywane w danym okresie;
e)
w stosownych przypadkach, wszelkie dokumenty uzupełniające potrzebne do wykazania kwalifikowalności do przedmiotowego systemu lub środka;
f)
oświadczenie beneficjenta, że jest świadomy warunków dotyczących przedmiotowej pomocy lub wsparcia.
2. Każdy posiadacz zwierząt ma prawo do otrzymania od właściwych organów, w rozsądnych odstępach czasowych oraz bez nadmiernych opóźnień, informacji przechowywanych w skomputeryzowanej bazie danych zwierząt odnoszących się do niego oraz do jego zwierząt. W trakcie składania wniosku o przyznanie pomocy związanej z produkcją zwierząt gospodarskich lub wniosku o płatność beneficjent oświadcza, że zawarte w nim dane są poprawne oraz kompletne albo koryguje niepoprawne dane lub uzupełnia brakujące.
3. Państwa członkowskie mogą zadecydować, że niektóre informacje, o których mowa w ust. 1, nie muszą być umieszczane we wniosku o przyznanie pomocy związanej z produkcją zwierząt gospodarskich lub wniosku o płatność, jeśli zostały już przekazane właściwym organom.
4. Państwa członkowskie mogą wprowadzić procedury, na podstawie których dane zawarte w skomputeryzowanej bazie danych zwierząt mogą być wykorzystywane do celów wniosku o przyznanie pomocy związanej z produkcją zwierząt gospodarskich lub wniosku o płatność, pod warunkiem że skomputeryzowana baza danych zwierząt zapewnia poziom bezpieczeństwa i wdrożenia niezbędny do właściwego zarządzania przedmiotowymi systemami pomocy lub środkami wsparcia na poziomie poszczególnych zwierząt.
Takie procedury, o których mowa w akapicie pierwszym, mogą składać się z systemu, zgodnie z którym beneficjent może ubiegać się o przyznanie pomocy lub wsparcia odnośnie do wszystkich zwierząt, które w dniu lub w okresie ustalonym przez państwo członkowskie kwalifikują się do otrzymania pomocy lub wsparcia na podstawie danych zawartych w skomputeryzowanej bazie danych zwierząt.
W takim przypadku państwa członkowskie podejmują niezbędne środki, aby zagwarantować, że:
a)
zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie do przedmiotowego systemu pomocy lub środka wsparcia, data lub okres, o których mowa w akapicie drugim, są jasno określone i znane beneficjentom;
b)
beneficjent jest świadomy, że wszystkie potencjalnie kwalifikujące się zwierzęta, które okażą się być nieprawidłowo zidentyfikowane lub zarejestrowane w systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, są uznawane za zwierzęta, odnośnie do których stwierdzono niezgodności, o których mowa w art. 31 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014.
5. Państwa członkowskie mogą ustalić, że niektóre z informacji, o których mowa w ust. 1, mogą lub są przekazywane za pośrednictwem zatwierdzonego przez nie organu lub zatwierdzonych organów. Jednakże beneficjent pozostaje odpowiedzialny za przekazane dane.
Sekcja 4
Przepisy szczegółowe dotyczące uprawnień do płatności
Artykuł 22
Przydział lub zwiększenie wartości uprawnień do płatności
1. Wnioski o przydział uprawnień do płatności lub zwiększenie wartości uprawnień do płatności w ramach systemu płatności podstawowej zgodnie z art. 20, 24 i 30, z wyjątkiem ust. 7 lit. e), oraz z art. 39 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 składa się w terminie ustalonym przez państwa członkowskie. Ustalony termin przypada nie później niż dnia 15 maja danego roku kalendarzowego.
Estonia, Łotwa, Litwa, Finlandia i Szwecja mogą jednak ustalić inne terminy składania wniosków, nie późniejsze jednak niż dzień 15 czerwca danego roku kalendarzowego.
2. Państwa członkowskie mogą postanowić, że wniosek o przydział uprawnień do płatności składany jest w tym samym terminie, co wniosek o przyznanie pomocy w ramach systemu płatności podstawowej.
Artykuł 23
Odzyskiwanie nienależnych uprawnień do płatności
1. W przypadku gdy po przydzieleniu beneficjentom uprawnień do płatności zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1307/2013, stwierdza się, że liczba przydzielonych uprawnień do płatności jest zbyt wysoka, liczbę uprawnień do płatności przydzielonych z nadwyżką zwraca się do rezerwy krajowej lub rezerw regionalnych, o których mowa w art. 30 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
W przypadku gdy błąd, o którym mowa w akapicie pierwszym, popełnił właściwy organ lub inny organ oraz gdy błąd nie mógł zostać wykryty przez beneficjenta w zwykłych okolicznościach, wartość pozostałych uprawnień do płatności przydzielonych temu beneficjentowi jest odpowiednio dostosowywana.
W przypadkach gdy beneficjent, któremu przydzielono zbyt dużą liczbę uprawnień do płatności, w międzyczasie przeniósł uprawnienia do płatności na innych beneficjentów, osoby przejmujące uprawnienia do płatności są związane obowiązkiem przewidzianym w akapicie pierwszym proporcjonalnie do liczby uprawnień do płatności, które zostały im przekazane, jeśli beneficjent, któremu początkowo zostały one przydzielone, nie ma do swojej dyspozycji wystarczającej liczby uprawnień do płatności, by pokryć liczbę nienależnych uprawnień do płatności.
2. W przypadku gdy po przydzieleniu beneficjentom uprawnień do płatności zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1307/2013 stwierdza się, że płatności otrzymane przez beneficjenta za 2014 r., o których mowa w art. 26 ust. 2 akapit pierwszy tego rozporządzenia, lub wartość uprawnień do płatności posiadanych przez beneficjenta w dniu składania wniosku za rok 2014, o której mowa w art. 26 ust. 3 akapit pierwszy tego rozporządzenia, lub jednostkowa wartość uprawnień do płatności, o której mowa w art. 26 ust. 5 tego rozporządzenia, lub zwiększanie wartości jednostkowej uprawnień do płatności, o którym mowa w art. 30 ust. 10 tego rozporządzenia, lub łączna wartość pomocy otrzymanej przez beneficjenta w roku kalendarzowym poprzedzającym wdrożenie systemu płatności podstawowej, o której mowa w art. 40 ust. 3 akapit pierwszy tego rozporządzenia, były zbyt wysokie, wartość tych uprawnień do płatności danego beneficjenta oparta na nieprawidłowej podstawie jest odpowiednio dostosowywana.
Dostosowania tego dokonuje się również względem uprawnień do płatności, które w międzyczasie zostały przeniesione na innych beneficjentów.
Wartość zmniejszeń przekazywana jest do rezerwy krajowej lub rezerw regionalnych, o których mowa w art. 30 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
3. W przypadku gdy po przydzieleniu beneficjentom uprawnień do płatności zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1307/2013 stwierdza się, że w odniesieniu do tego samego beneficjenta wystąpiła zarówno sytuacja, o której mowa w ust. 1, jak i sytuacja, o której mowa w ust. 2, dostosowania wartości wszystkich uprawnień do płatności, o którym mowa w ust. 2, dokonuje się, zanim nienależne uprawnienia do płatności zwracane są do rezerwy krajowej lub rezerw regionalnych zgodnie z ust. 1.
4. Dostosowania liczby lub wartości uprawnień do płatności, o których mowa w niniejszym artykule, nie prowadzą do systematycznego ponownego obliczania pozostałych uprawnień do płatności.
5. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o zaniechaniu odzyskiwania nienależnych uprawnień do płatności, gdy całkowita wartość tych uprawnień do płatności określona w rejestrze elektronicznym do identyfikacji i rejestracji uprawnień do płatności w momencie weryfikacji w celu dokonania dostosowania, o którym mowa w niniejszym artykule, wynosi 50 EUR lub mniej w odniesieniu do każdego roku, w którym zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1307/2013 wdrażany jest system płatności podstawowej.
Nienależne kwoty wypłacone w odniesieniu do lat składania wniosków poprzedzających dostosowania są odzyskiwane zgodnie z art. 7 niniejszego rozporządzenia. Określając takie nienależne kwoty, uwzględnia się wpływ dostosowań przewidzianych w niniejszym artykule na liczbę oraz, w stosownych przypadkach, na wartość uprawnień do płatności dla wszystkich odnośnych lat.
TYTUŁ III
KONTROLE
ROZDZIAŁ I
Przepisy wspólne
Artykuł 24
Zasady ogólne
1. Kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są przeprowadzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację:
a)
poprawności i kompletności informacji podanych we wniosku o przyznanie pomocy, wniosku o wsparcie, wniosku o płatność lub innej deklaracji;
b)
zgodności ze wszystkimi kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami w odniesieniu do przedmiotowego systemu pomocy lub środka wsparcia, warunków, na których przyznaje się pomoc lub wsparcie lub zwolnień z obowiązków;
c)
przestrzegania wymogów i norm odnoszących się do zasady wzajemnej zgodności.
2. Państwa członkowskie zapewniają, by zgodność ze wszystkimi odpowiednimi warunkami ustanowionymi przez prawo unijne lub w odpowiednich przepisach krajowych i dokumentach zawierających przepisy wykonawcze lub w programie rozwoju obszarów wiejskich mogła być sprawdzona zgodnie ze zbiorem weryfikowalnych wskaźników ustanawianych przez państwa członkowskie.
3. Wyniki kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu ocenia się, aby ustalić, czy wszelkie stwierdzone problemy mogą zasadniczo wiązać się z ryzykiem dla innych podobnych operacji, beneficjentów lub innych podmiotów. W ocenie określa się również przyczyny takich sytuacji, wszelkie dalsze kontrole, które mogą być wymagane, a także niezbędne działania naprawcze i zapobiegawcze.
4. Właściwy organ przeprowadza inspekcje fizyczne w terenie, w przypadku gdy fotointerpretacja ortoobrazów (satelitarnych lub lotniczych) nie dostarcza wyników, które pozwalają na wyciągnięcie ostatecznych wniosków, satysfakcjonujących właściwy organ, w odniesieniu do kwalifikowalności lub właściwej powierzchni obszaru, który jest przedmiotem kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu.
5. Niniejszy rozdział stosuje się do wszystkich kontroli przeprowadzanych na mocy niniejszego rozporządzenia i nie naruszając przepisów szczegółowych przewidzianych w tytułach IV i V. Ustęp 3 nie ma jednak zastosowania do tytułu V.
Artykuł 25
Zapowiadanie kontroli na miejscu
Kontrole na miejscu mogą zostać zapowiedziane, pod warunkiem że nie koliduje to z ich celem lub skutecznością. Zapowiedzenie kontroli następuje z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do niezbędnego minimum i nie przekracza 14 dni.
Jednakże w przypadku kontroli na miejscu odnoszących się do wniosków o przyznanie pomocy z związanej z produkcją zwierząt gospodarskich lub wniosków o płatność w ramach środków wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą, zapowiedzenie nie przekracza 48 godzin, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków. Ponadto jeżeli prawodawstwo stosowane do aktów i norm dotyczących zasady wzajemnej zgodności wymaga, aby kontrole na miejscu miały niezapowiedziany charakter, wymienione zasady mają również zastosowanie w przypadku kontroli na miejscu przeprowadzanych pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności.
Artykuł 26
Termin kontroli na miejscu
1. W przypadku gdy ma to zastosowanie, kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu przeprowadza się w tym samym czasie, co pozostałe kontrole przewidziane w prawie unijnym.
2. Do celów środków rozwoju obszarów wiejskich objętych zakresem systemu zintegrowanego, kontrole na miejscu są rozłożone w ciągu roku zgodnie z analizą ryzyka związanego z różnymi zobowiązaniami w ramach każdego środka.
3. Kontrole na miejscu obejmują sprawdzenie zgodności ze wszystkimi kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami wynikającymi z tych systemów pomocy lub środków wsparcia, dla których dany beneficjent został wybrany zgodnie z art. 34.
Czas trwania kontroli na miejscu jest ściśle ograniczony do niezbędnego minimum.
4. Jeżeli niektóre kryteria kwalifikowalności, zobowiązania i inne obowiązki można sprawdzić tylko w konkretnym okresie, kontrole na miejscu mogą wymagać dodatkowych wizyt w późniejszym terminie. W takim przypadku kontrole na miejscu są koordynowane w taki sposób, aby ograniczyć liczbę i czas trwania takich wizyt u jednego beneficjenta do niezbędnego minimum. W stosownych przypadkach, wizyty takie mogą również być prowadzone w drodze teledetekcji zgodnie z art. 40.
Jeżeli wymagane są wizyty odnoszące się do gruntów ugorowanych, miedzy śródpolnych, stref buforowych, pasów kwalifikujących się hektarów wzdłuż obrzeży lasu, obszarów z międzyplonami lub pokrywą zieloną zgłoszonych jako obszar proekologiczny, liczba tych dodatkowych wizyt w 50 % przypadków dotyczy tego samego beneficjenta wybranego w oparciu o ryzyko, a w pozostałych 50 % przypadków - innych dodatkowo wybranych beneficjentów. Innych dodatkowych beneficjentów wybiera się losowo spośród wszystkich beneficjentów posiadających grunty ugorowane, miedze śródpolne, strefy buforowe, pasy kwalifikujących się hektarów wzdłuż obrzeży lasu, obszary z międzyplonami lub pokrywą zieloną zgłoszone jako obszar proekologiczny, a takie wizyty mogą być ograniczone do obszarów zgłoszonych jako grunty ugorowane, miedze śródpolne, strefy buforowe, pasy kwalifikujących się hektarów wzdłuż obrzeży lasu, obszary z międzyplonami lub pokrywą zieloną.
W przypadku gdy wymagane są dodatkowe wizyty, do każdej dodatkowej wizyty stosuje się art. 25.
Artykuł 27
Wzajemne powiadomienia o wynikach kontroli
W stosownych przypadkach, w kontrolach administracyjnych i kontrolach na miejscu pod kątem kwalifikowalności uwzględnia się podejrzane przypadki niezgodności zgłoszone przez inne służby, jednostki lub organizacje.
Państwa członkowskie zapewniają, aby wszystkie odpowiednie ustalenia poczynione w ramach kontroli zgodności z kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami dotyczącymi systemów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 lub wsparcia w ramach środków rozwoju obszarów wiejskich objętych zakresem systemu zintegrowanego były przekazywane do właściwego organu odpowiedzialnego za przyznanie odpowiedniej płatności. Państwa członkowskie zapewniają również, aby publiczne lub prywatne organy certyfikujące, o których mowa w art. 38 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014, powiadamiały właściwy organ odpowiedzialny za przyznawanie płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska o jakichkolwiek ustaleniach istotnych dla prawidłowego przyznawania takiej płatności na rzecz beneficjentów, którzy zdecydowali się na spełnianie zobowiązań w ramach równoważności przez certyfikację.
Jeżeli kontrole administracyjne lub kontrole na miejscu w odniesieniu do środków rozwoju obszarów wiejskich objętych zakresem systemu zintegrowanego obejmują praktyki równoważne, o których mowa w art. 43 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, wyniki takich kontroli są przekazywane do celów dalszych działań w zakresie przyznawania płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska.
ROZDZIAŁ II
Kontrole administracyjne w ramach systemu zintegrowanego
Artykuł 28
Kontrole administracyjne
1. Kontrole administracyjne, o których mowa w art. 74 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, łącznie z kontrolami krzyżowymi, pozwalają na wykrycie niezgodności, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych. Kontrole te obejmują wszystkie elementy, których kontrola jest możliwa i stosowna za pomocą kontroli administracyjnych. Kontrole te gwarantują, że:
a)
spełnione są kryteria kwalifikowalności, zobowiązania i inne obowiązki w odniesieniu do systemu pomocy lub środka wsparcia;
b)
występuje brak podwójnego finansowania z innych systemów unijnych;
c)
wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest kompletny i został złożony w odpowiednim terminie oraz, w stosownych przypadkach, złożone zostały dokumenty uzupełniające i świadczą o kwalifikowalności;
d)
w stosownych przypadkach, istnieje zgodność ze zobowiązaniami długoterminowymi.
2. W odniesieniu do systemów pomocy związanej z produkcją zwierzęcą i środków wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą - państwa członkowskie, w stosownych przypadkach, mogą wykorzystywać dowody przekazywane przez inne służby, jednostki lub organizacje w celu sprawdzenia zgodności z kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami, pod warunkiem że dane służby, jednostki lub organizacje spełniają odpowiednie normy, by kontrolować taką zgodność.
Artykuł 29
Kontrole krzyżowe
1. W stosownych przypadkach, kontrole administracyjne obejmują kontrole krzyżowe:
a)
odpowiednio - zgłoszonych uprawnień do płatności i zgłoszonych działek rolnych w celu uniknięcia wielokrotnego przyznawania tej samej pomocy lub tego samego wsparcia w odniesieniu do tego samego roku kalendarzowego lub roku składania wniosków oraz w celu zapobiegania przypadkom jakiejkolwiek kumulacji pomocy przyznawanej w ramach systemów pomocy obszarowej wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i w załączniku VI do rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 (16) oraz środków wsparcia obszarowego zdefiniowanych w art. 2 akapit drugi pkt 21 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014;
b)
uprawnień do płatności w celu sprawdzenia ich istnienia i kwalifikowalności do pomocy;
c)
zgodności między działkami rolnymi zgłoszonymi w pojedynczym wniosku lub wniosku o płatność a informacjami zawartymi w systemie identyfikacji działek rolnych w odniesieniu do działki referencyjnej zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014, w celu sprawdzenia kwalifikowalności określonych obszarów do systemu płatności bezpośrednich lub środków rozwoju obszarów wiejskich;
d)
zgodności między uprawnieniami do płatności a zatwierdzonym obszarem w celu sprawdzenia, czy danym uprawnieniom odpowiada co najmniej równa liczba kwalifikujących się hektarów, zdefiniowanych w art. 32 ust. 2-6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
e)
za pośrednictwem skomputeryzowanej bazy danych zwierząt w celu sprawdzenia kwalifikowalności do pomocy lub wsparcia oraz w celu zapobiegania nienależnemu wielokrotnemu przyznawaniu tej samej pomocy lub tego samego wsparcia odnośnie do tego samego roku kalendarzowego lub roku składania wniosków;
f)
zgodności między oświadczeniami beneficjenta zawartymi w pojedynczym wniosku dotyczącymi członkostwa w zatwierdzonej organizacji międzybranżowej, informacjami zgodnie z art. 17 ust. 8 lit. b) niniejszego rozporządzenia a informacjami przekazanymi przez zainteresowane zatwierdzone organizacje międzybranżowe - w celu sprawdzenia kwalifikowalności do zwiększenia pomocy, o którym mowa w art. 60 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
g)
w celu sprawdzenia zgodności z kryteriami zatwierdzania organizacji międzybranżowych oraz wykazu ich członków co najmniej raz na 5 lat.
Do celów akapitu pierwszego lit. c), w przypadku gdy system zintegrowany przewiduje formularze geoprzestrzennego wniosku o przyznanie pomocy, kontrole krzyżowe są przeprowadzane na podstawie przecięcia przestrzennego zdigitalizowanej powierzchni deklarowanej z danymi w systemie identyfikacji działek rolnych. Ponadto kontrole krzyżowe przeprowadza się w celu zapobiegania podwójnemu ubieganiu się o pomoc dla tego samego obszaru.
2. Wykazanie niezgodności w trakcie kontroli krzyżowych powoduje wszczęcie odpowiedniej procedury administracyjnej i, w stosownych przypadkach, przeprowadzenie kontroli na miejscu.
3. Jeżeli działka referencyjna ujęta jest we wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność złożonym przez dwóch lub więcej beneficjentów w ramach tego samego systemu pomocy lub środka wsparcia, a zgłoszone działki rolne pokrywają się przestrzennie lub całkowity obszar zgłoszony przekracza maksymalny kwalifikowalny obszar określony zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014, a różnica mieści się w granicach tolerancji pomiaru zgodnie z art. 38 niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do tej działki referencyjnej, państwo członkowskie może przewidzieć proporcjonalne zmniejszenie danych obszarów, chyba że beneficjent wykaże, że którykolwiek z pozostałych zainteresowanych beneficjentów zawyżył wielkość swoich obszarów ze szkodą dla tego pierwszego.
ROZDZIAŁ III
Kontrole na miejscu w ramach systemu zintegrowanego
Sekcja 1
Przepisy wspólne
Artykuł 30
Wskaźnik kontroli w odniesieniu do systemów pomocy obszarowej innych niż płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska
W odniesieniu do systemów pomocy obszarowej innych niż płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska zgodnie z tytułem III rozdział 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 (zwanymi dalej „płatnością z tytułu zazieleniania”), próba kontrolna do celów kontroli na miejscu przeprowadzanych każdego roku obejmuje co najmniej:
a)
5 % wszystkich beneficjentów składających wniosek o pomoc z systemu płatności podstawowej lub systemu jednolitej płatności obszarowej zgodnie z tytułem III rozdział 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Państwa członkowskie zapewniają, by próba kontrolna zawierała co najmniej 5 % wszystkich beneficjentów zgłaszających użytki rolne, które obejmują głównie obszary utrzymujące się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu zgodnie z art. 10 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014;
b)
5 % wszystkich beneficjentów ubiegających się o płatność redystrybucyjną zgodnie z tytułem III rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
c)
5 % wszystkich beneficjentów ubiegających się o płatność z tytułu obszarów o ograniczeniach naturalnych zgodnie z tytułem III rozdział 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
d)
5 % wszystkich beneficjentów ubiegających się o płatność dla młodych rolników zgodnie z tytułem III rozdział 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
e)
5 % wszystkich beneficjentów ubiegających się o płatności obszarowe w ramach wsparcia związanego z produkcją zgodnie z tytułem IV rozdział 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
f)
5 % wszystkich beneficjentów ubiegających się o płatność w ramach systemu dla małych gospodarstw zgodnie z tytułem V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
g)
30 % wszystkich zgłoszonych obszarów wykorzystywanych do produkcji konopi zgodnie z art. 32 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
h)
5 % wszystkich beneficjentów ubiegających się o płatność specyficzną w odniesieniu do bawełny zgodnie z tytułem IV rozdział 2 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Artykuł 31
Wskaźnik kontroli w odniesieniu do płatności z tytułu zazieleniania
1. W odniesieniu do płatności z tytułu zazieleniania próba kontrolna do celów kontroli na miejscu przeprowadzanych każdego roku obejmuje co najmniej:
a)
5 % beneficjentów zobowiązanych do stosowania praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (zwanych dalej „praktykami w zakresie zazieleniania”), którzy nie stanowią części populacji kontroli, o których mowa w lit. b) i c) (zwanych dalej „populacjami kontroli w zakresie zazieleniania”); próba ta obejmuje jednocześnie przynajmniej 5 % wszystkich beneficjentów posiadających obszary pokryte trwałymi użytkami zielonymi, które są wrażliwe pod względem środowiskowym, na obszarach objętych dyrektywą Rady 92/43/EEC (17) lub dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/ (18), oraz dalszych obszarach wrażliwych pod względem środowiskowym, o których mowa w art. 45 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
b)
3 %:
(i)
albo wszystkich beneficjentów kwalifikujących się do płatności z tytułu zazieleniania, którzy są zwolnieni ze zobowiązań dotyczących dywersyfikacji upraw i obszaru proekologicznego, gdyż nie osiągają progów, o których mowa w art. 44 i 46 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, i którzy nie są objęci zobowiązaniami, o których mowa w art. 45 tego rozporządzenia;
(ii)
lub, w latach, w których art. 44 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014 nie ma zastosowania w danym państwie członkowskim, beneficjentów kwalifikujących się do płatności z tytułu zazieleniania, którzy są zwolnieni ze zobowiązań dotyczących dywersyfikacji upraw i obszaru proekologicznego, gdyż nie osiągają progów, o których mowa w art. 44 i 46 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, i którzy nie są objęci zobowiązaniami, o których mowa w art. 45 ust. 1 tego rozporządzenia;
c)
5 % wszystkich beneficjentów zobowiązanych do stosowania praktyk w zakresie zazieleniania i krajowych lub regionalnych systemów certyfikacji środowiskowej, o których mowa w art. 43 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
d)
5 % wszystkich beneficjentów uczestniczących we wdrożeniu na poziomie regionalnym zgodnie z art. 46 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
e)
5 % wszystkich beneficjentów uczestniczących we wspólnej realizacji zgodnie z art. 46 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
f)
100 % sąsiednich struktur przyległych obszarów proekologicznych, o których mowa w art. 46 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014;
g)
100 % wszystkich beneficjentów zobowiązanych do ponownego przekształcenia gruntów w trwałe użytki zielone zgodnie z art. 42 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014;
h)
20 % wszystkich beneficjentów zobowiązanych do ponownego przekształcenia gruntów w trwałe użytki zielone zgodnie z art. 44 ust. 2 i 3 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014.
2. Beneficjenci, którzy przestrzegają praktyk w zakresie zazieleniania poprzez praktyki równoważne zgodnie z przepisami art. 43 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 lub którzy uczestniczą w systemie dla małych gospodarstw zgodnie z art. 61 tego rozporządzenia lub którzy dla całego gospodarstwa spełniają wymogi ustanowione w art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 (19) w odniesieniu do rolnictwa ekologicznego, nie stanowią części próby kontrolnej i nie są wliczani do wskaźników kontroli określonych w niniejszym artykule.
3. Jeżeli obszary proekologiczne nie są zidentyfikowane w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, wskaźnik kontroli określony w ust. 1 lit. a) i c)-e), uzupełnia się o 5 % wszystkich beneficjentów z odpowiedniej próby kontrolnej, którzy są zobowiązani do utrzymywania obszaru proekologicznego na powierzchni użytków rolnych zgodnie z art. 43 i 46 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Akapit pierwszy nie ma jednak zastosowania w przypadku, gdy system zarządzania i kontroli gwarantuje, że wszystkie zgłoszone obszary proekologiczne zostały zidentyfikowane i, w stosownych przypadkach, zarejestrowane w systemie identyfikacji działek rolnych zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. c) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 przed dokonaniem płatności.
Artykuł 32
Wskaźnik kontroli w odniesieniu do środków rozwoju obszarów wiejskich
1. Próba kontrolna w przypadku przeprowadzanych corocznie kontroli na miejscu obejmuje co najmniej 5 % wszystkich beneficjentów ubiegających się o wsparcie ze środków rozwoju obszarów wiejskich. W odniesieniu do środków określonych w art. 28 i 29 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 wskaźnik kontroli wynoszący 5 % należy osiągnąć na poziomie każdego środka.
Taka próba kontrolna odpowiada również co najmniej 5 % beneficjentów działania przewidzianego w art. 28 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, którzy stosują praktyki równoważne, o których mowa w art. 43 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w przypadku grup osób, o których mowa w art. 28 i 29 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, każdego członka takich grup można uznać za beneficjenta do celów obliczania wskaźnika kontroli określonego w ust. 1.
3. W przypadku beneficjentów wieloletniego wsparcia przyznanego zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. a), art. 28, 29 i 34 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 lub art. 36 lit. a) ppkt (iv) i (v) oraz lit. b) ppkt (i), (iii) i (v) rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, obejmującego płatności przekraczające okres pięciu lat, państwa członkowskie mogą podjąć decyzję - po piątym roku płatności - o kontroli co najmniej 2,5 % wspomnianych beneficjentów.
Akapit pierwszy stosuje się do wsparcia przyznanego na mocy art. 28 ust. 6 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 po piątym roku płatności w odniesieniu do odpowiedniego zobowiązania.
4. Beneficjenci poddani kontroli zgodnie z ust. 3 nie są brani pod uwagę do celów ust. 1.
Artykuł 33
Wskaźnik kontroli w odniesieniu do systemów pomocy związanej z produkcją zwierzęcą
1. W przypadku systemów pomocy związanej z produkcją zwierzęcą próba kontrolna - do celów przeprowadzanych corocznie kontroli na miejscu w odniesieniu do każdego systemu pomocy - obejmuje co najmniej 5 % wszystkich beneficjentów ubiegających się o pomoc z odpowiedniego systemu pomocy.
Jednak w przypadku gdy skomputeryzowana baza danych zwierząt nie zapewnia poziomu bezpieczeństwa i wdrożenia niezbędnego do należytego zarządzania danym systemem pomocy, odsetek ten wynosi dla takiego systemu pomocy 10 %.
Wybrana próba kontrolna obejmuje co najmniej 5 % wszystkich zwierząt, odnośnie do których złożono wnioski o przyznanie pomocy w ramach danego systemu pomocy.
2. W stosownych przypadkach, próba kontrolna do celów przeprowadzanych corocznie kontroli na miejscu obejmuje 10 % innych służb, jednostek lub organizacji, które dostarczyły dowody w celu sprawdzenia zgodności z kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami, o których mowa w art. 28 ust. 2.
Artykuł 34
Wybór próby kontrolnej
1. Wnioski uznane za niedopuszczalne lub wnioskodawcy uznani za niekwalifikujących się do płatności w momencie składania wniosku lub po kontroli administracyjnej nie stanowią części populacji kontrolnej.
2. Do celów art. 30 i 31 wybór próby przeprowadza się w następujący sposób:
a)
między 1 a 1,25 % wszystkich beneficjentów ubiegających się o pomoc z systemu płatności podstawowej lub systemu jednolitej płatności obszarowej zgodnie z tytułem III rozdział 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 wybiera się losowo spośród wszystkich beneficjentów ubiegających się o pomoc z tych systemów;
b)
między 1 a 1,25 % populacji kontrolnej w zakresie zazieleniania wybiera się losowo spośród wszystkich beneficjentów wybranych zgodnie z lit. a). Tam, gdzie jest to konieczne, aby osiągnąć tę wartość procentową, z populacji kontrolnej w zakresie zazieleniania wybiera się losowo dodatkowych beneficjentów;
c)
pozostałą liczbę beneficjentów z próby kontrolnej, o której mowa w art. 31 ust. 1 lit. a), wybiera się na podstawie analizy ryzyka;
d)
wszystkich beneficjentów wybranych zgodnie z lit. a)-c) niniejszego akapitu można traktować jako część prób kontrolnych przewidzianych w art. 30 lit. b)-e), g) i h). Tam, gdzie jest to konieczne, aby osiągnąć minimalny wskaźnik kontroli, z odpowiednich populacji kontrolnych wybiera się losowo dodatkowych beneficjentów;
e)
wszystkich beneficjentów wybranych zgodnie z lit. a)-d) niniejszego akapitu można traktować jako część próby kontrolnej przewidzianej w art. 30 lit. a). Tam, gdzie jest to konieczne, aby osiągnąć minimalny wskaźnik kontroli - spośród wszystkich beneficjentów ubiegających się o pomoc z systemu płatności podstawowej lub systemu jednolitej płatności obszarowej zgodnie z tytułem III rozdział 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 - wybiera się losowo dodatkowych beneficjentów;
f)
minimalną liczbę beneficjentów, o których mowa w art. 30 lit. f), wybiera się losowo spośród wszystkich beneficjentów ubiegających się o płatność w ramach systemu dla małych gospodarstw zgodnie z tytułem V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
g)
minimalną liczbę beneficjentów, o których mowa w art. 31 ust. 1 lit. b), wybiera się na podstawie analizy ryzyka spośród wszystkich beneficjentów kwalifikujących się do płatności z tytułu zazieleniania, którzy są zwolnieni ze zobowiązań dotyczących dywersyfikacji upraw i obszaru proekologicznego, nie osiągając progów, o których mowa w art. 44 i 46 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, i którzy nie są objęci zobowiązaniami, o których mowa w art. 45 tego rozporządzenia;
h)
między 20 % a 25 % minimalnej liczby beneficjentów, o których mowa w art. 31 ust. 1 lit. c), d) i h), wybiera się losowo spośród wszystkich beneficjentów wybranych zgodnie z lit. b) niniejszego akapitu. Tam, gdzie jest to konieczne, aby osiągnąć tę wartość procentową, dodatkowych beneficjentów wybiera się losowo spośród wszystkich beneficjentów wybranych zgodnie z lit. a) niniejszego akapitu. Pozostałą liczbę beneficjentów, o których mowa w art. 31 ust. 1 lit. c), d) oraz h), wybiera się na podstawie analizy ryzyka spośród wszystkich beneficjentów wybranych zgodnie z lit. c) niniejszego akapitu. Tam, gdzie jest to konieczne, aby osiągnąć minimalny wskaźnik kontroli, z odpowiednich populacji kontrolnych na podstawie analizy ryzyka wybiera się dodatkowych beneficjentów;
i)
między 20 % a 25 % minimalnej liczby wspólnych realizacji, o których mowa w art. 31 ust. 1 lit. e), wybiera się losowo spośród wszystkich wspólnych realizacji zgodnie z art. 46 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Pozostałą liczbę wspólnych realizacji, o których mowa w art. 31 ust. 1 lit. e), wybiera się na podstawie analizy ryzyka.
Kontrole na miejscu w odniesieniu do dodatkowych beneficjentów wybranych zgodnie z lit. d), e) i h), jak również beneficjentów wybranych zgodnie z lit. f) i g) mogą być ograniczone do systemu pomocy, dla którego zostali wybrani, jeżeli osiągnięto już minimalne wskaźniki kontroli dla innych systemów pomocy, o które się ubiegali.
Kontrole na miejscu - w odniesieniu do dodatkowych beneficjentów wybranych zgodnie z art. 31 ust. 3 i zgodnie z akapitem pierwszym lit. h) niniejszego ustępu, jak również beneficjentów wybranych zgodnie akapitem pierwszym lit. i) niniejszego ustępu - mogą być ograniczone do praktyk w zakresie zazieleniania, dla których zostali oni wybrani, jeżeli osiągnięto już minimalne wskaźniki kontroli dla innych systemów pomocy i praktyk w zakresie zazieleniania, których ci beneficjenci są zobowiązani przestrzegać.
Do celów art. 31 państwa członkowskie zapewniają reprezentatywność próby kontrolnej w odniesieniu do różnych praktyk.
3. Do celów art. 32 i 33 najpierw wybiera się losowo między 20 % a 25 % minimalnej liczby beneficjentów, którzy zostaną poddani kontroli na miejscu. Pozostałą liczbę beneficjentów, którzy zostaną poddani kontroli na miejscu, wybiera się na podstawie analizy ryzyka.
Do celów art. 32 państwa członkowskie mogą, w wyniku analizy ryzyka, wybrać konkretne środki rozwoju obszarów wiejskich, które mają zastosowanie do beneficjentów.
4. Jeżeli liczba beneficjentów, którzy mają zostać poddani kontrolom na miejscu, przekracza minimalną liczbę beneficjentów, o których mowa w art. 30-33, odsetek wybranych losowo beneficjentów w dodatkowej próbie nie przekracza 25 %.
5. Skuteczność analizy ryzyka ocenia się i aktualizuje co roku poprzez:
a)
ustalenie znaczenia każdego czynnika ryzyka;
b)
porównanie wyników, jeśli chodzi o różnicę między obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym dla próby opartej na analizie ryzyka i próby dobranej losowo, o których mowa w ust. 2 akapit pierwszy; lub porównanie wyników, jeśli chodzi o różnicę między zwierzętami zgłoszonymi a zwierzętami zatwierdzonymi dla próby opartej na analizie ryzyka i próby dobranej losowo, o których mowa w ust. 2 akapit pierwszy;
c)
uwzględnienie szczególnej sytuacji i, w stosownych przypadkach, zmiany znaczenia czynników ryzyka w danym państwie członkowskim;
d)
uwzględnienie charakteru niezgodności, która wymaga zwiększenia wskaźnika kontroli zgodnie z art. 35.
6. Właściwy organ przechowuje informacje o powodach wyboru każdego z beneficjentów do kontroli na miejscu. Inspektor, który przeprowadza kontrolę na miejscu, otrzymuje odpowiednie informacje przed jej rozpoczęciem.
7. W stosownych przypadkach, doboru próby kontrolnej można dokonać częściowo na podstawie dostępnych informacji przed ostatecznym terminem, o którym mowa w art. 13. Prowizoryczną próbę uzupełnia się, gdy dostępne są już wszystkie odnośne wnioski o przyznanie pomocy lub wnioski o wsparcie.
Artykuł 35
Zwiększenie wskaźnika kontroli
Jeżeli kontrole na miejscu ujawnią poważne niezgodności w kontekście danego systemu pomocy lub środka wsparcia lub w danym regionie bądź jego części, właściwy organ odpowiednio zwiększa odsetek beneficjentów, którzy zostaną poddani kontroli na miejscu w roku następnym.
Artykuł 36
Zmniejszenie próby kontrolnej
1. Wskaźniki kontroli określone w niniejszym rozdziale mogą zostać zmniejszone jedynie w odniesieniu do systemów pomocy lub środków wsparcia wskazanych w niniejszym artykule.
2. Na zasadzie odstępstwa od art. 30 lit. a), b) i f) państwa członkowskie mogą - w odniesieniu do systemu płatności podstawowej, systemu jednolitej płatności obszarowej, płatności redystrybucyjnej i systemu dla małych gospodarstw - podjąć decyzję o zmniejszeniu minimalnego poziomu kontroli na miejscu przeprowadzanych rocznie na dany system do 3 %.
Akapit pierwszy ma zastosowanie jedynie wtedy, jeśli zgodnie z art. 17 ust. 2 stosowany jest system przecięcia przestrzennego wszystkich wniosków o przyznanie pomocy z systemem identyfikacji działek rolnych oraz jeśli kontrole krzyżowe przeprowadzane są w stosunku do wszystkich wniosków o przyznanie pomocy, aby zapobiec podwójnemu ubieganiu się o pomoc w odniesieniu do tego samego obszaru w roku poprzedzającym rok stosowania tego akapitu.
W odniesieniu do lat składania wniosków 2015 i 2016 wskaźnik błędów wykrytych w próbie losowej poddanej kontroli na miejscu nie może przekroczyć 2 % w ciągu dwóch poprzedzających lat budżetowych. Ten wskaźnik błędów zostaje poświadczony przez dane państwo członkowskie zgodnie z metodologią opracowaną na szczeblu unijnym.
3. Na zasadzie odstępstwa od art. 30 lit. a), b) i f), państwa członkowskie mogą - w odniesieniu do systemu płatności podstawowej, systemu jednolitej płatności obszarowej, płatności redystrybucyjnej i systemu dla małych gospodarstw - podjąć decyzję o ograniczeniu próby kontrolnej do próby wybranej zgodnie z art. 34 ust. 2 akapit pierwszy lit. a), jeżeli przeprowadzane są kontrole na podstawie ortoobrazów stosowanych do aktualizacji systemu identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
Akapit pierwszy ma zastosowanie jedynie, jeśli państwa członkowskie systematycznie aktualizują system identyfikacji działek rolnych i kontrolują wszystkich beneficjentów na całym obszarze objętym tym systemem w okresie maksymalnie trzech lat, obejmując kontrolą rocznie co najmniej 25 % kwalifikujących się hektarów zarejestrowanych w systemie identyfikacji działek rolnych. Ten minimalny odsetek kontroli rocznie nie ma jednak zastosowania do państw członkowskich, gdzie w systemie identyfikacji działek rolnych zarejestrowanych jest mniej niż 150 000 kwalifikujących się hektarów.
Przed zastosowaniem akapitu pierwszego państwa członkowskie dokonują - w okresie trzech poprzedzających lat - pełnej aktualizacji systemu identyfikacji w odniesieniu do przedmiotowych działek rolnych.
W dniu ich wykorzystania do celów aktualizacji systemu identyfikacji działek rolnych ortoobrazy nie mogą być starsze niż 15 miesięcy.
Jakość systemu identyfikacji działek rolnych, podlegająca ocenie zgodnie z art. 6 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 w ciągu dwóch lat poprzedzających stosowanie akapitu pierwszego, musi być wystarczająca do zapewnienia skutecznej weryfikacji warunków, zgodnie z którymi przyznawana jest pomoc.
Decyzja, o której mowa w akapicie pierwszym, może zostać podjęta na szczeblu krajowym lub regionalnym. Do celów niniejszego akapitu region składa się z całej powierzchni objętej zakresem jednego lub kilku niezależnych systemów identyfikacji działek rolnych.
Odpowiednio stosuje się ust. 2 akapit trzeci.
4. Na zasadzie odstępstwa od art. 32 ust. 1 państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o zmniejszeniu minimalnego poziomu kontroli na miejscu przeprowadzanych każdego roku kalendarzowego do 3 % beneficjentów ubiegających się o wsparcie ze środków rozwoju obszarów wiejskich objętych zakresem systemu zintegrowanego.
Akapit pierwszy nie ma jednak zastosowania do beneficjentów, którzy stosują praktyki równoważne, o których mowa w art. 43 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
5. Ust. 2, 3 i 4 mają zastosowanie jedynie, jeśli spełnione są ogólne warunki zmniejszenia minimalnego poziomu kontroli na miejscu ustanowione przez Komisję zgodnie z art. 62 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013. W przypadku, gdy którykolwiek z tych warunków lub warunków określonych w ust. 2 lub 3 niniejszego artykułu nie jest już dłużej spełniany, państwa członkowskie niezwłocznie uchylają swoją decyzję o zmniejszeniu minimalnego poziomu kontroli na miejscu i stosują minimalny poziom kontroli na miejscu określony w art. 30 lit. a), b) i f) lub art. 32, począwszy od następnego roku składania wniosków w odniesieniu do przedmiotowych systemów pomocy lub środków wsparcia.
6. Na zasadzie odstępstwa od art. 30 lit. g), jeżeli państwo członkowskie wprowadza system wcześniejszej zgody na uprawę konopi, minimalny poziom kontroli na miejscu może zostać zmniejszony do 20 % obszarów zgłoszonych do produkcji konopi, o których mowa w art. 32 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
W takim przypadku na rok przed zastosowaniem zmniejszonego wskaźnika kontroli, państwo członkowskie powiadamia Komisję o szczegółowych zasadach i warunkach związanych z jego systemem uprzedniego zatwierdzania. Wszelkie zmiany tych szczegółowych zasad i warunków są niezwłocznie zgłaszane Komisji.
Sekcja 2
Kontrole na miejscu w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy obszarowej oraz wniosków o płatność w ramach środków wsparcia obszarowego
Artykuł 37
Elementy kontroli na miejscu
1. Kontrole na miejscu obejmują wszystkie działki rolne, odnośnie do których złożono wnioski o przyznanie pomocy w ramach systemów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 lub wnioski o wsparcie w ramach środków rozwoju obszarów wiejskich objętych zakresem systemu zintegrowanego.
W odniesieniu do kontroli środków rozwoju obszarów wiejskich, o których mowa w art. 21 ust. 1 lit. a) oraz w art. 30 i 34 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, kontrole na miejscu obejmują również wszystkie grunty nierolnicze, odnośnie do których złożono wniosek o wsparcie.
Na podstawie wyników kontroli właściwy organ dokonuje oceny, czy niezbędna jest aktualizacja odpowiedniej działki referencyjnej, uwzględniając art. 5 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014.
2. Kontrole na miejscu obejmują pomiar obszaru i weryfikację kryteriów kwalifikowalności, zobowiązań i innych obowiązków dotyczących obszaru zgłoszonego przez beneficjenta w ramach systemów pomocy lub środków wsparcia, o których mowa w ust. 1.
W przypadku beneficjentów, którzy ubiegają się o płatności bezpośrednie w ramach systemów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 i których użytki rolne obejmują głównie obszary utrzymujące się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, kontrola na miejscu obejmuje również weryfikację minimalnych działań prowadzonych na tych obszarach, o których to działaniach mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
3. Kontrole na miejscu odnoszące się do praktyk w zakresie zazieleniania obejmują wszystkie obowiązki beneficjenta. W stosownych przypadkach, przestrzeganie progów, o których mowa w art. 44 i 46 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, umożliwiających zwolnienie z praktyk, stanowi część kontroli na miejscu. Niniejszy akapit stosuje się również do kontroli na miejscu przeprowadzanych w odniesieniu do krajowych lub regionalnych systemów certyfikacji środowiskowej, o których mowa w art. 43 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Jeżeli kontrola na miejscu dotyczy wdrażania na poziomie regionalnym zgodnie z art. 46 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, kontrola na miejscu obejmuje również pomiar obszaru i weryfikację obowiązków nałożonych przez państwo członkowskie na beneficjentów lub grupy beneficjentów.
Jeżeli kontrola na miejscu dotyczy wspólnej realizacji zgodnie z art. 46 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, kontrola na miejscu obejmuje:
a)
weryfikację kryteriów bliskiej odległości zgodnie z art. 47 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014;
b)
pomiar obszaru i weryfikację kryteriów sąsiadujących obszarów proekologicznych;
c)
w stosownych przypadkach, dodatkowe obowiązki nałożone przez państwo członkowskie na beneficjentów lub grupy beneficjentów;
d)
indywidualne zobowiązania w zakresie zazieleniania, które mają być przestrzegane przez beneficjenta uczestniczącego we wspólnej realizacji.
Artykuł 38
Pomiar obszaru
1. Podczas gdy wszystkie działki rolne podlegają kontroli kwalifikowalności, faktyczny pomiar powierzchni działek rolnych w ramach kontroli na miejscu może być ograniczony do próby dobranej losowo obejmującej co najmniej 50 % działek rolnych, w odniesieniu do których złożono wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność w ramach systemów pomocy obszarowej lub środków rozwoju obszarów wiejskich. Jeżeli w toku kontroli takiej próby wykazana zostanie niezgodność, pomiarowi należy poddać wszystkie działki rolne lub należy ekstrapolować wnioski z badanej próby.
Akapit pierwszy nie ma zastosowania do działek rolnych poddawanych kontroli do celów obszaru proekologicznego zgodnie z art. 46 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
2. Powierzchnię działek rolnych mierzy się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Unii normy techniczne.
3. Właściwe organy mogą wykorzystywać teledetekcję zgodnie z artykułem 40 oraz techniki globalnych systemów nawigacji satelitarnej (GNSS) tam, gdzie jest to możliwe.
4. Jedna wartość bufora tolerancji powinna być zdefiniowana dla wszystkich pomiarów powierzchni wykonanych z wykorzystaniem GNSS lub orto-zobrazowań. Do tego celu stosowane narzędzia pomiarowe powinny być zwalidowane o przynajmniej jedną klasę bufora tolerancji niżej niż jedna wartość. Jednakże jedna wartość tolerancji nie może przekraczać 1,25 m.
Maksymalna tolerancja w odniesieniu do każdej działki rolnej nie może w żadnym przypadku przekraczać 1,0 ha w wartościach bezwzględnych.
Jednakże w przypadku środków, o których mowa w art. 21 ust. 1 lit. a) oraz w art. 30 i 34 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, w odniesieniu do terenów leśnych państwa członkowskie mogą określić odpowiednie tolerancje, które w żadnym przypadku nie mogą być większe niż podwójna wartość tolerancji określona w akapicie pierwszym niniejszego ustępu.
5. Całkowity obszar działki rolnej może być brany pod uwagę przy pomiarze, pod warunkiem że jest w pełni kwalifikowalny. W innych przypadkach uwzględnia się powierzchnię kwalifikowalną netto. W tym celu, w stosownych przypadkach, można stosować system proporcjonalny, o którym mowa w art. 10 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014.
6. Aby obliczyć udział różnych upraw w celu dywersyfikacji upraw, o której mowa w art. 44 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, do celów pomiaru uwzględnia się obszar faktycznie zajęty pod daną uprawę zgodnie z art. 40 ust. 2 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014. Na obszarach, na których stosuje się uprawę mieszaną, pod uwagę bierze się całkowity obszar zajęty pod uprawę mieszaną zgodnie z art. 40 ust. 3 akapit pierwszy i drugi tego rozporządzenia lub zajęty pod uprawę mieszaną zgodnie z art. 40 ust. 3 akapit trzeci tego rozporządzenia.
7. Jeżeli stosowanie art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 może prowadzić do sztucznego podziału powierzchni przyległych działek rolnych z rodzajem jednorodnego pokrycia terenu na odrębne działki rolne, to tę powierzchnię przyległych działek rolnych z rodzajem jednorodnego pokrycia terenu należy zmierzyć w ramach pojedynczego pomiaru przedmiotowych działek rolnych.
8. W stosownych przypadkach, na działce rolnej - do celów systemu płatności podstawowej lub systemu jednolitej płatności obszarowej zgodnie z tytułem III rozdział 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 - i na nakładającej się na nią, przestrzennie różnej działce rolnej - do celów pozostałych systemów pomocy obszarowej lub środków rozwoju obszarów wiejskich - przeprowadza się dwa osobne pomiary.
Artykuł 39
Weryfikacja warunków kwalifikowalności
1. Kwalifikowalność działek rolnych weryfikuje się za pomocą wszelkich odpowiednich środków. Weryfikacja ta, w stosownych przypadkach, obejmuje również sprawdzenie uprawy. W tym celu, w uzasadnionych przypadkach, wymaga się dodatkowych dowodów.
2. W przypadku trwałych użytków zielonych nadających się do wypasu i stanowiących element utrwalonych praktyk lokalnych w przypadkach, gdy trawy i inne pastewne rośliny zielne tradycyjnie nie są roślinnością dominującą na obszarach wypasu, do kwalifikującego się obszaru mierzonego zgodnie z art. 38 niniejszego rozporządzenia można, w stosownych przypadkach, zastosować współczynnik zmniejszenia zgodnie z art. 32 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Jeśli obszar jest użytkowany wspólnie, właściwe organy przypisują go poszczególnym beneficjentom proporcjonalnie do jego użytkowania lub prawa do jego użytkowania.
3. Elementy krajobrazu zgłoszone przez beneficjentów jako obszary proekologiczne, które nie są włączone do kwalifikującego się obszaru zgodnie z art. 9 i 10 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014, weryfikuje się zgodnie z tymi samymi zasadami, które mają zastosowanie do kwalifikującego się obszaru.
4. W odniesieniu do kontroli środków rozwoju obszarów wiejskich i jeżeli państwa członkowskie dopuszczają przeprowadzenie poszczególnych elementów kontroli na miejscu na podstawie prób, próby te muszą zapewniać rzetelny i reprezentatywny poziom kontroli. Państwa członkowskie ustanawiają kryteria doboru próby. Jeżeli kontrole przeprowadzone na wspomnianej próbie wykażą jakiekolwiek niezgodności, wielkość i zakres próby należy odpowiednio zwiększyć.
Artykuł 40
Kontrole z wykorzystaniem teledetekcji
Jeżeli państwo członkowskie przeprowadza kontrole na miejscu z wykorzystaniem teledetekcji, właściwy organ:
a)
dokonuje fotointerpretacji ortoobrazów (satelitarnych lub lotniczych) wszystkich działek rolnych przypadających na dany wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność podlegający kontroli w celu rozpoznania rodzaju pokrycia terenu i, w stosownych przypadkach, rodzaju uprawy oraz w celu pomiaru powierzchni;
b)
przeprowadza fizyczne inspekcje w terenie na wszystkich działkach rolnych, w przypadku których fotointerpretacja nie umożliwia sprawdzenia dokładności deklaracji obszarów w sposób zadowalający właściwy organ;
c)
przeprowadza wszelkie kontrole wymagane w celu sprawdzenia zgodności z kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami odnośnie do działek rolnych;
d)
podejmuje działania alternatywne, aby objąć pomiarem zgodnie z art. 38 ust. 1 wszelkie działki nie objęte obrazami.
Artykuł 41
Sprawozdanie z kontroli
1. Z każdej kontroli na miejscu przeprowadzonej zgodnie z przepisami niniejszej sekcji sporządza się sprawozdanie z kontroli, które umożliwia szczegółowy przegląd przeprowadzonych kontroli oraz wyciągnięcie wniosków na temat zgodności z kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami. W sprawozdaniu należy w szczególności zamieścić następujące dane:
a)
poddane kontroli systemy pomocy lub środki wsparcia, wnioski o przyznanie pomocy lub wnioski o płatność;
b)
obecne osoby;
c)
poddane kontroli działki rolne, zmierzone działki rolne, w stosownych przypadkach wraz z wynikami pomiarów każdej zmierzonej działki rolnej i zastosowanymi metodami pomiaru;
d)
w stosownych przypadkach, wyniki pomiaru gruntów nierolniczych, w odniesieniu do których składany jest wniosek o wsparcie w ramach środków rozwoju obszarów wiejskich, oraz zastosowane metody pomiaru;
e)
informację, czy zawiadomienie o kontroli zostało przekazane beneficjentowi, a jeśli tak - z jakim wyprzedzeniem;
f)
informacje o wszelkich szczególnych środkach kontroli, jakie należy zastosować w ramach poszczególnych systemów pomocy lub wsparcia;
g)
informacje o wszelkich dodatkowych środkach kontroli;
h)
informację o każdej stwierdzonej niezgodności, która może wymagać powiadomienia innych organów w związku z innymi systemami pomocy, środkami wsparcia lub zasadą wzajemnej zgodności;
i)
informację o każdej stwierdzonej niezgodności, która może wymagać działań następczych w kolejnych latach.
2. Beneficjentowi umożliwia się podpisanie sprawozdania podczas kontroli, aby potwierdził swoją obecność w czasie kontroli oraz zgłosił uwagi. W przypadku gdy państwa członkowskie korzystają ze sprawozdania z kontroli sporządzanego podczas kontroli za pośrednictwem środków elektronicznych, właściwy organ zapewnia beneficjentowi możliwość złożenia podpisu elektronicznego lub sprawozdanie z kontroli niezwłocznie przesyła się do beneficjenta, dając mu możliwość podpisania sprawozdania i dodania ewentualnych uwag. W przypadku wykrycia jakichkolwiek niezgodności beneficjent otrzymuje kopię sprawozdania z kontroli.
Jeżeli kontrolę na miejscu przeprowadza się metodą teledetekcji zgodnie z art. 40, państwa członkowskie nie mają obowiązku umożliwiać beneficjentowi podpisanie sprawozdania z kontroli, o ile podczas kontroli z wykorzystaniem teledetekcji nie stwierdzono żadnych niezgodności. Jeżeli kontrole takie wykazują jakiekolwiek niezgodności, beneficjentowi umożliwia się podpisanie sprawozdania z kontroli, zanim właściwy organ wyciągnie wnioski z ustaleń w zakresie ewentualnych zmniejszeń, odmów, wycofań lub kar.
Sekcja 3
Kontrole na miejscu odnośnie do wniosków o przyznanie pomocy z związanej z produkcją zwierząt gospodarskich lub wniosków o płatność w ramach środków wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą ,
Artykuł 42
Kontrole na miejscu
1. Kontrole na miejscu obejmują sprawdzenie, czy spełnione są wszystkie kryteria kwalifikowalności, zobowiązania i inne obowiązki, i obejmują wszystkie zwierzęta, w odniesieniu do których złożono wnioski o przyznanie pomocy lub wnioski o płatność w ramach systemów pomocy związanej z produkcją zwierzęcą lub środków wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą, które mają być poddane kontroli.
Jeżeli państwo członkowskie ustaliło okres zgodnie z art. 21 ust. 1 lit. d), co najmniej 50 % minimalnego wskaźnika kontroli na miejscu przewidzianego w art. 32 lub art. 33 jest równomiernie rozłożone przez cały ten okres dla danego systemu pomocy związanej z produkcją zwierzęcą lub środka wsparcia związanego z produkcją zwierzęcą.
Jeżeli państwo członkowskie korzysta z możliwości przewidzianej w art. 21 ust. 3, kontroli należy także poddać zwierzęta potencjalnie kwalifikujące się, o których mowa w art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 17 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014.
Kontrole na miejscu obejmują w szczególności sprawdzenie, czy liczba zwierząt obecnych w gospodarstwie, odnośnie do których złożono wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o wsparcie, oraz - w stosownych przypadkach - liczba zwierząt potencjalnie kwalifikujących się odpowiadają liczbie zwierząt zapisanej w rejestrach oraz liczbie zwierząt zgłoszonych do skomputeryzowanej bazy danych zwierząt.
2. Kontrole na miejscu obejmują również sprawdzenie:
a)
poprawności i spójności zapisów w rejestrze i zgłoszeń do skomputeryzowanej bazy danych zwierząt na podstawie próby dokumentów uzupełniających - takich jak rachunki kupna/sprzedaży, świadectwa uboju, świadectwa weterynaryjne, a także w stosownych przypadkach paszporty zwierząt lub dokumenty przewozowe -odnośnie do zwierząt objętych wnioskami o przyznanie pomocy lub wnioskami o płatność złożonymi w ciągu sześciu miesięcy poprzedzających kontrolę na miejscu; jednak w przypadku wykrycia nieprawidłowości okres objęty kontrolą wydłuża się do 12 miesięcy poprzedzających kontrolę na miejscu;
b)
czy bydło lub owce/kozy są zidentyfikowane za pomocą kolczyków lub innych środków identyfikacji - w stosownych przypadkach, za pomocą paszportów lub dokumentów przewozowych - oraz czy są zarejestrowane w rejestrze i zostały należycie zgłoszone do skomputeryzowanej bazy danych zwierząt.
Kontrole, o których mowa w akapicie pierwszym lit. b), można przeprowadzać na podstawie losowo dobranej próby. Jeżeli w toku kontroli takiej próby wykazana zostanie niezgodność, kontroli należy poddać wszystkie zwierzęta lub należy ekstrapolować wnioski z badanej próby.
Artykuł 43
Sprawozdanie z kontroli w odniesieniu do systemów pomocy związanej z produkcją zwierzęcą i środków wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą
1. Z każdej kontroli na miejscu przeprowadzonej zgodnie z przepisami niniejszej sekcji sporządza się sprawozdanie, które umożliwia szczegółowy przegląd przeprowadzonych kontroli. W sprawozdaniu należy w szczególności zamieścić następujące dane:
a)
poddane kontroli systemy pomocy związanej z produkcją zwierzęcą lub środki wsparcia związane z produkcją zwierzęcą oraz wnioski o przyznanie pomocy związanej z produkcją zwierząt gospodarskich lub wnioski o płatność;
b)
obecne osoby;
c)
liczbę i rodzaj zwierząt, których obecność stwierdzono, oraz - w stosownych przypadkach - numery kolczyków, wpisy do rejestru i do skomputeryzowanej bazy danych zwierząt i wszelkie inne skontrolowane dokumenty uzupełniające, wyniki kontroli, oraz - w stosownych przypadkach - szczegółowe spostrzeżenia odnośnie do poszczególnych zwierząt lub ich kodów identyfikacyjnych;
d)
informację, czy zawiadomienie o wizycie zostało przekazane beneficjentowi, a jeśli tak - z jakim wyprzedzeniem. W szczególności, jeżeli limit 48 godzin, o którym mowa w art. 25, zostaje przekroczony, w sprawozdaniu z kontroli podaje się powód;
e)
informacje o wszelkich szczególnych środkach kontroli, jakie należy zastosować w ramach poszczególnych systemów pomocy związanej z produkcją zwierzęcą i środków wsparcia związanych z produkcją zwierzęcą;
f)
informacje o wszelkich dodatkowych środkach kontroli, które należy podjąć.
2. Beneficjentowi umożliwia się podpisanie sprawozdania podczas kontroli, aby potwierdził swoją obecność w czasie kontroli oraz zgłosił uwagi. W przypadku, gdy państwa członkowskie korzystają ze sprawozdania z kontroli sporządzanego podczas kontroli za pośrednictwem środków elektronicznych, właściwy organ zapewnia beneficjentowi możliwość złożenia podpisu elektronicznego lub sprawozdanie z kontroli niezwłocznie przesyła się do beneficjenta, dając mu możliwość podpisania sprawozdania i dodania ewentualnych uwag. W przypadku wykrycia jakichkolwiek niezgodności beneficjent otrzymuje kopię sprawozdania z kontroli.
3. Jeżeli państwa członkowskie przeprowadzają kontrole na miejscu zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia wraz z inspekcjami przeprowadzanymi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1082/2003, sprawozdanie z kontroli jest uzupełniane o sprawozdania sporządzone zgodnie art. 2 ust. 5 wspomnianego rozporządzenia.
4. Jeżeli kontrole na miejscu przeprowadzone zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia ujawnią przypadki niezgodności z przepisami tytułu I rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 lub rozporządzenia (WE) nr 21/2004, kopie sprawozdania z kontroli przewidzianego w niniejszym artykule przesyła się niezwłocznie organom odpowiedzialnym za wdrażanie wymienionych rozporządzeń.
ROZDZIAŁ IV
Przepisy szczegółowe
Artykuł 44
Przepisy dotyczące wyników kontroli w odniesieniu do obszarów proekologicznych wdrażanych na poziomie regionalnym lub w ramach wspólnej realizacji
W przypadku wdrażania na poziomie regionalnym lub w ramach wspólnej realizacji zgodnie z art. 46 ust. 5 lub 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 powierzchnia wspólnych i zatwierdzonych przyległych obszarów proekologicznych zostaje przydzielona każdemu z uczestników proporcjonalnie do jego udziału we wspólnym obszarze proekologicznym w oparciu o jego deklarację zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia.
Do celów stosowania art. 26 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 w odniesieniu do każdego uczestnika wdrażania na poziomie regionalnym lub w ramach wspólnej realizacji, zatwierdzony obszar proekologiczny jest sumą przydzielonego udziału we wspólnym zatwierdzonym obszarze proekologicznym, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego artykułu, oraz zatwierdzonych obszarów proekologicznych podlegających indywidualnemu obowiązkowi.
Artykuł 45
Weryfikacja zawartości tetrahydrokanabinolu w konopi
1. Do celów art. 32 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 państwa członkowskie ustanawiają system w celu określenia zawartości tetrahydrokanabinolu (zwanego dalej „THC”) w uprawianych roślinach, jak określono w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
2. Właściwy organ państwa członkowskiego prowadzi dokumentację wyników analiz zawartości THC. Dokumentacja ta dla każdej odmiany zawiera co najmniej wyniki analiz zawartości THC z każdej próby wyrażone w wartości procentowej z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, zastosowaną procedurę, liczbę przeprowadzonych badań, wskazanie miejsca, w którym pobrano daną próbę, oraz działania podjęte na szczeblu krajowym.
3. Jeśli średnia wyników dla wszystkich prób danej odmiany przekracza zawartość THC określoną w art. 32 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, w następnym roku składania wniosków odnośnie do danej odmiany państwa członkowskie stosują procedurę B określoną w załączniku I do niniejszego rozporządzenia. Wymienioną procedurę stosuje się w kolejnych latach składania wniosków, chyba że wyniki wszystkich analiz danej odmiany są niższe od zawartości THC określonej w art. 32 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.
Jeśli drugi rok z rzędu średnia wyników dla wszystkich prób danej odmiany przekracza zawartość THC określoną w art. 32 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, państwo członkowskie powiadamia Komisję o upoważnieniu do ustanowienia zakazu wprowadzania do obrotu tej odmiany zgodnie z art. 18 dyrektywy Rady 2002/53/WE (20). Takie powiadomienie przesyła się najpóźniej do dnia 15 listopada danego roku składania wniosków. Począwszy od następnego roku składania wniosków, odmiana, której dotyczy ten wniosek, nie kwalifikuje się do płatności bezpośrednich w danym państwie członkowskim.
4. Konopie nadal uprawia się w normalnych warunkach zgodnie z miejscową praktyką przez przynajmniej 10 dni po zakończeniu kwitnienia tak, aby można było przeprowadzić kontrole, o których mowa w ust. 1, 2 i 3.
Państwa członkowskie mogą jednak zezwolić na zbiór konopi po rozpoczęciu kwitnienia, ale przed końcem 10-dniowego okresu po zakończeniu kwitnienia, pod warunkiem że inspektorzy wskażą, które z reprezentatywnych części każdej przedmiotowej działki muszą być nadal uprawiane przez co najmniej 10 dni po zakończeniu kwitnienia do celów kontroli, zgodnie z metodą ustaloną w załączniku I.
5. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 3, przesyłane jest zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 792/2009 (21).
TYTUŁ IV
ŚRODKI ROZWOJU OBSZARÓW WIEJSKICH NIEZWIĄZANE Z OBSZAREM ANI PRODUKCJĄ ZWIERZĘCĄ
ROZDZIAŁ I
Przepis wstępny
Artykuł 46
Zakres
Niniejszy tytuł stosuje się do wydatków poniesionych w ramach środków przewidzianych w artykułach 14-20, art. 21 ust. 1 z wyjątkiem rocznej premii na mocy lit. a) i b), art. 27, art. 28 ust. 9, art. 35 i 36 oraz art. 51 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, w art. 35 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 oraz w art. 20, art. 36 lit. a) ppkt (vi), lit. b) ppkt (ii), (vi) i (vii), art. 36 lit. b) ppkt (i) i (iii) w zakresie kosztów założenia oraz art. 52 i 63 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005.
ROZDZIAŁ II
Kontrole
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 47
Wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i inne deklaracje
1. Państwa członkowskie przewidują odpowiednie procedury składania wniosków o wsparcie, wniosków o płatność i innych deklaracji dotyczących środków rozwoju obszarów wiejskich niezwiązanych z obszarem ani produkcją zwierzęcą.
2. W przypadku środków przewidzianych w art. 15 ust. 1 lit. b), art. 16 ust. 1 i art. 19 ust. 1 lit. c) oraz w art. 27 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 beneficjent składa roczny wniosek o płatność.
Sekcja 2
Przepisy dotyczące kontroli
Artykuł 48
Kontrole administracyjne
1. Wszystkie wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i inne deklaracje, które beneficjent lub osoba trzecia muszą złożyć, poddaje się kontrolom administracyjnym, obejmującym wszystkie elementy, w przypadku których możliwa i stosowna jest kontrola za pomocą kontroli administracyjnych. Procedury zawierają wymóg rejestracji podjętych działań kontrolnych, wyników weryfikacji i środków podjętych w przypadku rozbieżności.
2. Kontrole administracyjne wniosków o wsparcie zapewniają zgodność operacji z mającymi zastosowanie obowiązkami ustanowionymi w przepisach Unii, w przepisach krajowych lub w programie rozwoju obszarów wiejskich, w tym w przepisach w zakresie zamówień publicznych, pomocy państwa oraz innych obowiązkowych normach i wymogach. Kontrole obejmują w szczególności weryfikację:
a)
kwalifikowalności beneficjenta;
b)
kryteriów kwalifikowalności, zobowiązań i innych obowiązków dotyczących operacji, dla których wnioskuje się o wsparcie;
c)
zgodności z kryteriami wyboru;
d)
kwalifikowalności kosztów operacji, w tym zgodności z kategorią kosztów lub metodą obliczeń stosowaną w przypadku, gdy operacja lub jej część spełnia warunki art. 67 ust. 1 lit. b), c) i d) rozporządzenia (UE) nr 1303/2013;
e)
w odniesieniu do kosztów, o których mowa w art. 67 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, z wyłączeniem wkładów rzeczowych i amortyzacji, weryfikację racjonalności przedstawionych kosztów. Koszty ocenia się za pomocą odpowiedniego systemu oceny, takiego jak koszty referencyjne, porównanie różnych ofert lub w ramach komitetu oceniającego.
3. W przypadku danego wniosku kontrole administracyjne wniosków o płatność obejmują, w szczególności i tam gdzie jest to stosowne, weryfikację:
a)
zakończonych operacji w porównaniu z operacjami, dla których złożono wniosek o wsparcie i którym zostało ono przyznane;
b)
poniesionych kosztów i dokonanych płatności.
4. Kontrole administracyjne obejmują procedury zapobiegające nieprawidłowemu podwójnemu finansowaniu z innych systemów unijnych lub krajowych i w ramach poprzedniego okresu programowania. Jeżeli występuje finansowanie z innych źródeł, kontrole te gwarantują, że łączna otrzymana pomoc nie przekracza maksymalnych dopuszczalnych kwot lub stawek wsparcia.
5. Kontrole administracyjne dotyczące operacji inwestycyjnych obejmują przynajmniej jedną wizytę odnośnie do operacji będącej przedmiotem wsparcia lub miejsca inwestycji w celu weryfikacji jej realizacji.
Właściwe organy mogą jednak podjąć decyzję o nieprzeprowadzeniu takich wizyt z odpowiednio uzasadnionych przyczyn, obejmujących na przykład następujące sytuacje:
a)
operacja wchodzi w skład próby w ramach kontroli na miejscu przeprowadzanej zgodnie z art. 49;
b)
właściwy organ uważa, że operacja stanowi niewielką inwestycję;
c)
właściwy organ uważa, że ryzyko niespełnienia warunków otrzymania wsparcia jest niskie lub że ryzyko niezrealizowania inwestycji jest niskie.
Decyzję, o której mowa w akapicie drugim, oraz jej uzasadnienie należy odnotować.
Artykuł 49
Kontrole na miejscu
1. Państwa członkowskie organizują kontrole na miejscu dotyczące zatwierdzonych operacji na podstawie odpowiedniej próby. Jeżeli to możliwe, kontrole przeprowadza się przed dokonaniem ostatniej płatności dla danej operacji.
2. Kontrole na miejscu nie mogą być przeprowadzane przez inspektorów, którzy uczestniczyli w kontrolach administracyjnych tej samej operacji.
Artykuł 50
Wskaźnik kontroli i dobór próby poddawanej kontroli na miejscu
1. Wydatki objęte kontrolami na miejscu stanowią co najmniej 5 % wydatków, o których mowa w art. 46, które są współfinansowane przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i które agencja płatnicza ma pokryć każdego roku kalendarzowego.
Jeżeli dla danej operacji podlegającej kontroli na miejscu przyznano zaliczkę lub płatności okresowe, to uwzględnia się je w ocenie wydatków objętych kontrolami na miejscu, o których mowa w akapicie pierwszym.
2. Przy obliczaniu minimalnego poziomu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się wyłącznie kontrole przeprowadzone do końca danego roku kalendarzowego.
Wniosków o płatność, które po kontroli administracyjnej nie są uznane za kwalifikujące się, nie uwzględnia się przy obliczaniu minimalnego poziomu, o którym mowa w ust. 1.
3. Jedynie kontrole spełniające wszystkie wymogi art. 49 i 51 mogą uwzględniane przy obliczaniu minimalnego poziomu, o którym mowa w ust. 1
4. Dobierając próbę zatwierdzonych operacji, które mają zostać poddane kontroli zgodnie z ust. 1, uwzględnia się w szczególności:
a)
konieczność skontrolowania odpowiedniego zbioru operacji różnego rodzaju i wielkości;
b)
wszelkie czynniki ryzyka stwierdzone w wyniku kontroli krajowych lub unijnych;
c)
sposób, w jaki operacja przyczynia się do ryzyka błędu podczas realizacji programu rozwoju obszarów wiejskich;
d)
konieczność utrzymania równowagi między środkami i rodzajami operacji;
e)
konieczność losowego wyboru od 30 % do 40 % wydatków.
5. W przypadku gdy kontrole na miejscu ujawnią poważne niezgodności w ramach środka wsparcia lub rodzaju operacji, w następnym roku kalendarzowym dla danego środka lub rodzaju operacji właściwy organ zwiększa wskaźnik kontroli do odpowiedniego poziomu.
6. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu minimalnego poziomu kontroli na miejscu przeprowadzanych każdego roku kalendarzowego, o którym to poziomie mowa w ust. 1, do 3 % kwoty współfinansowanej przez EFRROW.
Państwa członkowskie mogą stosować przepisy akapitu pierwszego jedynie, jeśli spełnione są ogólne warunki zmniejszenia minimalnego poziomu kontroli na miejscu ustanowione przez Komisję zgodnie z art. 62 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
W przypadku, gdy którykolwiek z warunków, o których mowa w akapicie drugim, nie jest już spełniany, państwa członkowskie niezwłocznie uchylają swoją decyzję o obniżeniu minimalnego poziomu kontroli na miejscu. Państwa członkowskie stosują minimalny poziom kontroli na miejscu, o którym mowa w ust. 1, w następnym roku kalendarzowym.
Artykuł 51
Zakres kontroli na miejscu
1. Kontrole na miejscu polegają na sprawdzeniu, czy operacja została zrealizowana zgodnie z obowiązującymi przepisami, i obejmują wszystkie kryteria kwalifikowalności, zobowiązania i inne obowiązki związane z warunkami przyznawania wsparcia, które mogą być sprawdzone podczas wizyty. Gwarantują one, że operacja kwalifikuje się do wsparcia w ramach EFRROW.
2. Kontrole na miejscu obejmują sprawdzenie dokładności danych zadeklarowanych przez beneficjenta z dokumentami stanowiącymi ich podstawę.
Obejmuje to sprawdzenie, czy wnioski o płatność złożone przez beneficjenta są poparte dokumentami księgowymi lub innymi dokumentami, a także - w niezbędnych przypadkach - kontrolę dokładności danych we wniosku o płatność na podstawie danych lub dokumentów handlowych przechowywanych przez osoby trzecie.
3. Kontrole na miejscu obejmują sprawdzenie, czy wykorzystanie lub zamierzone wykorzystanie operacji jest zgodne z wykorzystaniem opisanym we wniosku o wsparcie i dla którego wsparcie zostało przyznane.
4. Z wyjątkiem szczególnych okoliczności, należycie odnotowanych i wyjaśnionych przez właściwe organy, kontrole na miejscu obejmują wizytę w miejscu realizacji operacji, lub - jeżeli operacja jest niematerialna - wizytę u podmiotu realizującego operację.
Artykuł 52
Kontrole ex post
1. Kontrole ex post przeprowadza się w odniesieniu do operacji inwestycyjnych, aby sprawdzić przestrzeganie zobowiązań na podstawie art. 71 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 lub zobowiązań określonych szczegółowo w programie rozwoju obszarów wiejskich.
2. Kontrole ex post obejmują każdego roku kalendarzowego przynajmniej 1 % wydatków EFRROW na operacje inwestycyjne, które nadal podlegają zobowiązaniom, o których mowa w ust. 1, i w odniesieniu do których dokonano ostatecznej płatności z EFRROW. Uwzględnia się wyłącznie kontrole przeprowadzone do końca danego roku kalendarzowego.
3. Próba operacji, które mają zostać skontrolowane zgodnie z ust. 1, jest oparta na analizie ryzyka i wpływie finansowym różnych operacji, rodzajów operacji lub środków. Od 20 % do 25 % próby dobiera się losowo.
Artykuł 53
Sprawozdanie z kontroli
1. Z każdej kontroli na miejscu przeprowadzonej zgodnie z przepisami niniejszej sekcji sporządza się sprawozdanie, które umożliwia szczegółowy przegląd przeprowadzonych kontroli. W sprawozdaniu należy w szczególności zamieścić następujące dane:
a)
poddane kontroli środki oraz wnioski lub wnioski o płatność;
b)
obecne osoby;
c)
informację, czy zawiadomienie o wizycie zostało przekazane beneficjentowi, a jeśli tak - z jakim wyprzedzeniem;
d)
wyniki kontroli oraz - w odpowiednich przypadkach - wszelkie uwagi szczegółowe;
e)
wszelkie dalsze środki kontrolne, które należy podjąć.
2. Ust. 1 stosuje się odpowiednio do kontroli ex post na mocy niniejszej sekcji.
3. Beneficjentowi umożliwia się podpisanie sprawozdania podczas kontroli, aby potwierdził swoją obecność w czasie kontroli oraz zgłosił uwagi. W przypadku gdy państwa członkowskie korzystają ze sprawozdania z kontroli sporządzanego podczas kontroli za pośrednictwem środków elektronicznych, właściwy organ zapewnia beneficjentowi możliwość złożenia podpisu elektronicznego lub sprawozdanie z kontroli niezwłocznie przesyła się do beneficjenta, dając mu możliwość podpisania sprawozdania i dodania ewentualnych uwag. W przypadku wykrycia jakichkolwiek niezgodności beneficjent otrzymuje kopię sprawozdania z kontroli.
Sekcja 3
Przepisy dotyczące kontroli w odniesieniu do środków szczególnych
Artykuł 54
Transfer wiedzy i działalność informacyjna
Właściwy organ sprawdza zgodność z wymogiem, aby podmioty świadczące usługi w zakresie transferu wiedzy i usługi informacyjne posiadały odpowiednie zdolności zgodnie z wymogami art. 14 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013. Właściwy organ sprawdza zakres i czas trwania systemów wymiany i wizyt w gospodarstwach i lasach zgodnie z art. 14 ust. 5 tego rozporządzenia. Weryfikacje te przeprowadzane są poprzez kontrole administracyjne oraz, na podstawie próby, poprzez kontrole na miejscu.
Artykuł 55
Usługi doradcze, usługi z zakresu zarządzania gospodarstwem i zastępstw
W przypadku operacji przewidzianych w art. 15 ust. 1 lit. a) i c) rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 właściwy organ sprawdza zgodność z wymogiem, aby organy lub podmioty wybrane do świadczenia usług doradczych posiadały odpowiednie zasoby, a procedura wyboru została przeprowadzona za pomocą procedury zamówień publicznych zgodnie z art. 15 ust. 3 tego rozporządzenia. Weryfikacja ta przeprowadzana jest poprzez kontrole administracyjne oraz, na podstawie próby, poprzez kontrole na miejscu.
Artykuł 56
Systemy jakości produktów rolnych i środków spożywczych
W przypadku działania przewidzianego w art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 właściwy organ może, w odpowiednich przypadkach, wykorzystywać dowody przekazywane przez inne służby, jednostki lub organizacje w celu sprawdzenia zgodności ze zobowiązaniami i kryteriami kwalifikowalności. Właściwy organ gwarantuje, że dane służby, jednostki lub organizacje spełniają odpowiednie normy w zakresie kontroli zgodności z obowiązkami i kryteriami kwalifikowalności. W tym celu właściwy organ przeprowadza kontrole administracyjne oraz, na podstawie próby, kontrole na miejscu.
Artykuł 57
Rozwój gospodarstw i działalności gospodarczej
W przypadku operacji przewidzianych w art. 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 właściwy organ, poprzez kontrole administracyjne oraz, na podstawie próby, poprzez kontrole na miejscu, sprawdza zgodność z:
a)
planem biznesowym zgodnie z art. 19 ust. 4 i 5 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 i art. 8 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 808/2014 (22), w tym w przypadku młodych rolników - z wymogiem zgodności z definicją rolnika aktywnego zawodowo, o której mowa w art. 19 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013;
b)
zasadą dotyczącą okresu karencji w celu spełnienia warunków odnoszących się do umiejętności zawodowych, o którym mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 807/2014 (23).
Artykuł 58
Tworzenie grup i organizacji producentów
W przypadku działania przewidzianego w art. 27 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 państwa członkowskie uznają grupę producentów po sprawdzeniu zgodności grupy z kryteriami określonymi w ust. 1 wspomnianego artykułu oraz z przepisami krajowymi. Po uznaniu właściwy organ sprawdza ciągłą zgodność z kryteriami uznania i z planem biznesowym zgodnie z art. 27 ust. 2 tego rozporządzenia poprzez kontrole administracyjne i co najmniej raz w ciągu pięciu lat - poprzez kontrolę na miejscu.
Artykuł 59
Zarządzanie ryzykiem
W odniesieniu do wsparcia szczególnego przewidzianego w art. 36 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 właściwy organ poprzez kontrole administracyjne oraz, na podstawie próby, poprzez kontrole na miejscu sprawdza w szczególności:
a)
czy rolnicy kwalifikowali się do wsparcia zgodnie z art. 36 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013;
b)
podczas kontroli wniosków o płatność ze strony funduszy wspólnego inwestowania, o których mowa w art. 36 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 - czy rekompensata była w całości wypłacona zrzeszonym rolnikom zgodnie z art. 36 ust. 3 tego rozporządzenia.
Artykuł 60
LEADER
1. Państwa członkowskie wdrażają odpowiedni system nadzoru lokalnych grup działania.
2. W przypadku wydatków poniesionych na podstawie art. 35 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 państwa członkowskie mogą oficjalnym aktem przekazać przeprowadzanie kontroli administracyjnych, o których mowa w art. 48 niniejszego rozporządzenia, lokalnym grupom działania. Państwa członkowskie nadal jednak odpowiadają za sprawdzenie, czy wspomniane lokalne grupy działania posiadają administracyjne i kontrolne zdolności do podjęcia tych działań.
W przypadku przekazania, o którym mowa w akapicie pierwszym, właściwy organ przeprowadza regularne kontrole lokalnych grup działania, łącznie z kontrolą rachunkowości i powtarzaniem kontroli administracyjnych na podstawie prób.
Właściwy organ przeprowadza również kontrole na miejscu, o których mowa w art. 49 niniejszego rozporządzenia. W odniesieniu do próby kontrolnej dla wydatków dotyczących inicjatywy LEADER stosuje się co najmniej ten sam odsetek, co odsetek o którym mowa w art. 50 niniejszego rozporządzenia.
3. W przypadku wydatków poniesionych na podstawie art. 35 ust. 1 lit. a), d), i e) rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 oraz art. 35 ust. 1 lit. b) i c) tego rozporządzenia, jeżeli lokalna grupa działania jest sama beneficjentem wsparcia, kontrole administracyjne przeprowadzane są przez osoby niezależne od danej lokalnej grupy działania.
Artykuł 61
Dotacje na spłatę odsetek i dotacje na opłaty gwarancyjne
1. W przypadku wydatków poniesionych na podstawie art. 69 ust. 3 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1303/2013 kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przeprowadza się w odniesieniu do beneficjenta i w zależności od realizacji danej operacji. Analiza ryzyka zgodnie z art. 50 niniejszego rozporządzenia obejmuje przynajmniej raz daną operację na podstawie zdyskontowanej wartości dotacji.
2. Właściwy organ zapewnia - poprzez kontrole administracyjne oraz, jeżeli to konieczne, wizyty na miejscu u pośredniczących instytucji finansowych oraz u beneficjenta - by płatności na rzecz pośredniczących instytucji finansowych były zgodne z prawodawstwem unijnym oraz z umową zawartą między agencją płatniczą a pośredniczącą instytucją finansową.
3. Jeżeli dotacje na spłatę odsetek lub dotacje na opłaty gwarancyjne są powiązane z instrumentami finansowymi w ramach jednej operacji ukierunkowanej na tych samych odbiorców końcowych, właściwy organ przeprowadza kontrole na poziomie ostatecznych odbiorców wyłącznie w przypadkach określonych w art. 40 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1303/2013.
Artykuł 62
Pomoc techniczna z inicjatywy państw członkowskich
W odniesieniu do wydatków poniesionych na podstawie art. 51 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 stosuje się, odpowiednio, art. 48-51 i art. 53 niniejszego rozporządzenia.
Kontrole administracyjne, o których mowa w art. 48, i kontrole na miejscu, o których mowa w art. 49, są przeprowadzane przez podmiot, który jest funkcjonalnie niezależny od podmiotu zatwierdzającego płatność z tytułu pomocy technicznej.
ROZDZIAŁ III
Nienależne płatności i kary administracyjne
Artykuł 63
Częściowe lub całkowite wycofanie wsparcia i kary administracyjne
1. Płatności oblicza się na podstawie kwot uznanych za kwalifikujące się podczas kontroli administracyjnych, o których mowa w art. 48.
Właściwy organ sprawdza wniosek o płatność otrzymany od beneficjenta i określa kwoty, które kwalifikują się do wsparcia. Właściwy organ określa:
a)
kwotę, którą należy wypłacić beneficjentowi w oparciu o wniosek o płatność i decyzję w sprawie przyznania dotacji;
b)
kwotę, którą należy wypłacić beneficjentowi po sprawdzeniu kwalifikowalności wydatków we wniosku o płatność.
Jeżeli kwota określona zgodnie z akapitem drugim lit. a) przekracza kwotę określoną zgodnie z lit. b) tego akapitu o więcej niż 10 %, do kwoty określonej zgodnie z lit. b) należy zastosować karę administracyjną. Kwota kary jest równa różnicy między tymi dwiema kwotami, ale nie może przekraczać kwoty całkowitego wycofania wsparcia.
Nie stosuje się jednak kar, jeżeli beneficjent może wykazać, w sposób satysfakcjonujący właściwy organ, że nie ponosi winy za włączenie niekwalifikującej się kwoty, lub jeśli właściwy organ z innego powodu jest przekonany o tym, że beneficjent nie ponosi winy.
2. Kary administracyjne, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio do wydatków niekwalifikowalnych stwierdzonych podczas kontroli na miejscu, o których mowa w art. 49. W takim przypadku kontroli poddaje się skumulowane wydatki poniesione w związku z daną operacją. Pozostaje to bez uszczerbku dla wyników poprzednich kontroli na miejscu dotyczących danych operacji.
TYTUŁ V
SYSTEM KONTROLI I KARY ADMINISTRACYJNE W ZWIĄZKU Z ZASADĄ WZAJEMNEJ ZGODNOŚCI
ROZDZIAŁ I
Przepisy wspólne
Artykuł 64
Definicje
Do celów specyfikacji technicznych niezbędnych do wdrożenia systemu kontroli i kar administracyjnych w związku z zasadą wzajemnej zgodności stosuje się następujące definicje:
a)
„wyspecjalizowane organy kontrolne” oznaczają krajowe właściwe organy kontrolne, o których mowa w art. 67 niniejszego rozporządzenia, odpowiedzialne za zapewnienie zgodności z przepisami, o których mowa w art. 93 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013;
b)
„akt” oznacza każdą dyrektywę oraz rozporządzenie wymienione w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1306/2013;
c)
„rok ustalenia” oznacza rok kalendarzowy, w którym przeprowadzono kontrolę administracyjną lub kontrolę na miejscu;
d)
„obszary wzajemnej zgodności” oznaczają każdy z trzech różnych obszarów, o których mowa w art. 93 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, oraz utrzymywanie trwałych użytków zielonych, o którym mowa w art. 93 ust. 3 wymienionego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ II
Kontrola
Sekcja 1
Przepisy ogólne
Artykuł 65
System kontroli w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności
1. Państwa członkowskie ustanawiają system gwarantujący skuteczną kontrolę pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności. System ten przewiduje w szczególności:
a)
w przypadku gdy właściwy organ kontrolny nie jest agencją płatniczą, przekazywanie niezbędnych informacji dotyczących beneficjentów, o których mowa w art. 92 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, z agencji płatniczej do wyspecjalizowanych organów kontrolnych lub, w stosownych przypadkach, za pośrednictwem organu koordynującego;
b)
metody, które należy stosować przy doborze prób kontrolnych;
c)
wskazówki odnośnie do charakteru oraz zakresu kontroli, które należy przeprowadzić;
d)
sprawozdania z kontroli zawierające w szczególności wszelkie wykryte niezgodności oraz ocenę ich dotkliwości, zasięgu, trwałości i powtarzalności;
e)
w przypadku gdy właściwy organ kontrolny nie jest agencją płatniczą, przekazywanie sprawozdań z kontroli z wyspecjalizowanych organów kontrolnych do agencji płatniczej lub do organu koordynującego, lub do obydwu;
f)
stosowanie przez agencję płatniczą systemu zmniejszeń i wykluczeń.
2. Państwa członkowskie mogą ponadto ustalić procedurę, zgodnie z którą beneficjent wskazuje agencji płatniczej elementy niezbędne do identyfikacji wymogów i norm mających zastosowanie w jego przypadku.
Artykuł 66
Wypłata pomocy w związku z kontrolami pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności
W odniesieniu do kontroli pod kątem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności, jeżeli takie kontrole nie mogą być zakończone zanim zainteresowany beneficjent otrzyma płatności i roczne premii, o których mowa w art. 92 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, kwota należna do zapłaty przez beneficjenta w wyniku jakichkolwiek kar administracyjnych jest odzyskiwana zgodnie z art. 7 niniejszego rozporządzenia lub przez potrącenie.
Artykuł 67
Odpowiedzialność właściwego organu kontrolnego
1. Obowiązki właściwego organu kontrolnego są następujące:
a)
wyspecjalizowane organy kontrolne odpowiadają za przeprowadzanie kontroli i inspekcji w zakresie przedmiotowych wymogów i norm;
b)
agencje płatnicze odpowiadają za ustalenie kar administracyjnych mających zastosowanie w poszczególnych przypadkach zgodnie z tytułem IV rozdział II rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 i rozdziale III niniejszego tytułu.
2. Na zasadzie odstępstwa od przepisów ust. 1 państwo członkowskie może powierzyć agencji płatniczej przeprowadzanie kontroli i inspekcji odnośnie do wszystkich lub niektórych wymogów, norm, aktów prawnych lub obszarów wzajemnej zgodności, pod warunkiem że państwo członkowskie gwarantuje, że skuteczność takich kontroli i inspekcji odpowiada co najmniej skuteczności kontroli i inspekcji przeprowadzanych przez wyspecjalizowany organ kontrolny.
Sekcja 2
Kontrole na miejscu
Artykuł 68
Minimalny wskaźnik kontroli
1. Właściwy organ kontrolny przeprowadza kontrole na miejscu w zakresie wymogów lub norm, za które odpowiada, obejmujące przynajmniej 1 % całkowitej liczby beneficjentów, o których mowa w art. 92 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 i za których przedmiotowy organ kontrolny jest odpowiedzialny.
Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego, w przypadku grup osób, o których mowa w art. 28 i 29 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, każdego członka takich grup można uznać za beneficjenta do celów obliczania próby kontrolnej określonej w akapicie pierwszym.
Minimalny wskaźnik kontroli, o którym mowa w akapicie pierwszym, może być realizowany na szczeblu każdego właściwego organu kontrolnego lub w odniesieniu do każdego aktu prawnego lub normy bądź grupy aktów prawnych lub norm. Jeżeli kontrole nie są przeprowadzane przez agencję płatniczą, minimalny wskaźnik kontroli może jednak być realizowany na szczeblu każdej agencji płatniczej.
Jeżeli przepisy stosowane w odniesieniu do danego aktu prawnego lub normy ustalają minimalny wskaźnik kontroli, należy stosować ten wskaźnik zamiast minimalnego wskaźnika, o którym mowa w akapicie pierwszym. Państwa członkowskie mogą również zadecydować, że o wszelkich przypadkach niezgodności z przepisami stosowanymi w odniesieniu do danego aktu prawnego lub normy stwierdzonych w trakcie kontroli na miejscu, które zostały przeprowadzone na próbie innej niż próba, o której mowa w akapicie pierwszym, informuje się właściwy organ kontrolny odpowiedzialny za dany akt prawny lub normę. Stosuje się przepisy niniejszego rozdziału i przepisy tytułu III rozdział I, II i III.
W odniesieniu do obowiązków w zakresie zasady wzajemnej zgodności w związku z dyrektywą 96/22/WE należy uznać, że stosowanie określonego poziomu pobierania prób planów monitorowania spełnia wymóg minimalnego wskaźnika kontroli, o którym mowa w akapicie pierwszym.
2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, w celu osiągnięcia minimalnego wskaźnika kontroli, o którym mowa w wymienionym ustępie, na poziomie każdego aktu prawnego lub normy bądź grupy aktów prawnych lub norm, państwo członkowskie może:
a)
w odniesieniu do wybranych beneficjentów - wykorzystywać wyniki kontroli na miejscu przeprowadzonych zgodnie z prawodawstwem mającym zastosowanie do tych aktów prawnych lub norm; lub
b)
zastępować wybranych beneficjentów przez beneficjentów poddanych kontroli na miejscu przeprowadzonej zgodnie z prawodawstwem mającym zastosowanie do tych aktów prawnych lub norm, pod warunkiem że beneficjenci ci są beneficjentami, o których mowa w art. 92 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
W takich przypadkach kontrole na miejscu obejmują wszystkie aspekty związane z zasadą wzajemnej zgodności określone w odpowiednich aktach prawnych lub normach. Ponadto państwo członkowskie gwarantuje, że kontrole na miejscu są co najmniej tak samo skuteczne jak kontrole na miejscu przeprowadzane przez właściwe organy kontrolne.
3. Przy ustalaniu minimalnego wskaźnika kontroli, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie uwzględnia się wymaganych działań, o których mowa w art. 97 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
4. Jeżeli kontrole na miejscu wykazują istotny poziom niezgodności względem danego aktu prawnego lub danej normy, w następnym okresie kontrolnym zwiększa się poziom kontroli na miejscu przeprowadzanych odnośnie do tego aktu lub tej normy. W odniesieniu do danego aktu prawnego właściwy organ kontrolny może podjąć decyzję o ograniczeniu zakresu dalszych kontroli na miejscu do najczęściej naruszanych wymogów.
5. Jeżeli państwo członkowskie podejmie decyzję o skorzystaniu z możliwości przewidzianej w art. 97 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, działania wymagane do zweryfikowania, czy beneficjenci zaradzili niezgodności, stosuje się na próbie 20 % wspomnianych beneficjentów.
Artykuł 69
Wybór próby kontrolnej
1. Wybór próby gospodarstw, które mają zostać poddane kontroli zgodnie z art. 68, opiera się - w stosownych przypadkach - na analizie ryzyka przeprowadzonej zgodnie z mającym zastosowanie prawodawstwem lub na analizie ryzyka właściwej dla danych wymogów lub norm. Taka analiza ryzyka może opierać się na poziomie pojedynczego gospodarstwa lub na poziomie kategorii gospodarstw lub stref geograficznych.
Analiza ryzyka może uwzględniać jeden z następujących czynników lub oba te czynniki:
a)
uczestnictwo beneficjenta w systemie doradztwa rolniczego ustanowionego w art. 12 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013;
b)
uczestnictwo beneficjenta w systemie certyfikacji, jeśli odnosi się on w istotny sposób do przedmiotowych wymogów i norm.
Na podstawie analizy ryzyka państwo członkowskie może wykluczyć beneficjentów uczestniczących w systemie certyfikacji, o którym mowa w akapicie drugim lit. b), z próby kontrolnej opartej na analizie ryzyka. Jeżeli jednak system certyfikacji obejmuje jedynie część wymogów i norm, jakie beneficjent powinien spełniać w ramach zasady wzajemnej zgodności, do wymogów i norm nieobjętych systemem certyfikacji mają zastosowanie odpowiednie czynniki ryzyka.
Jeżeli analiza wyników kontroli wykazuje znaczną częstotliwość niezgodności z wymogami lub normami zawartymi w systemie certyfikacji, o którym mowa w akapicie drugim lit. b), czynniki ryzyka związane z tymi wymogami lub normami zostają poddane ponownej ocenie.
2. Ust. 1 nie ma zastosowania do kontroli przeprowadzanych w następstwie niezgodności, zgłoszonej do właściwego organu kontrolnego w jakikolwiek inny sposób. Przepis ten stosuje się jednak do kontroli przeprowadzanych jako działania następcze na podstawie art. 97 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
3. Aby zapewnić reprezentatywność, wybiera się losowo od 20 do 25 % minimalnej liczby beneficjentów, którzy mają zostać poddani kontroli na miejscu, jak przewidziano w art. 68 ust. 1 akapit pierwszy. Jeżeli jednak liczba beneficjentów, którzy mają zostać poddani kontrolom na miejscu, przekracza minimalną liczbę beneficjentów, odsetek wybranych losowo beneficjentów w dodatkowej próbie nie przekracza 25 %.
4. W stosownych przypadkach dobór próby kontrolnej może być częściowo dokonany przed końcem odpowiedniego okresu składania wniosków, na podstawie dostępnych informacji. Prowizoryczną próbę uzupełnia się, kiedy dostępne są już wszystkie przedmiotowe wnioski.
5. Próbę beneficjentów podlegających kontroli zgodnie z art. 68 ust. 1 można wybrać spośród prób beneficjentów, którzy zostali już wybrani zgodnie z art. 30-34 i których dotyczą odnośne wymogi lub normy. Możliwość ta nie ma jednak zastosowania do kontroli beneficjentów w ramach systemów wsparcia w sektorze wina, o których mowa w art. 46 i 47 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.
6. Na zasadzie odstępstwa od art. 68 ust. 1 dobór próby beneficjentów podlegających kontroli na miejscu może wynosić minimalnie 1 %, niezależnie od każdej z następujących populacji beneficjentów, którzy podlegają obowiązkom w zakresie zasady wzajemnej zgodności zgodnie z art. 92 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013:
a)
beneficjenci otrzymujący płatności bezpośrednie na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
b)
beneficjenci otrzymujący wsparcie w sektorze wina na podstawie art. 46 i 47 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013;
c)
beneficjenci otrzymujący roczne premie na podstawie art. 21 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 28-31, 33 i 34 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013.
7. W przypadku stwierdzenia - na podstawie analizy ryzyka na poziomie gospodarstwa - że osoby niebędące beneficjentami są grupą o wyższym ryzyku niż beneficjenci, o których mowa w art. 92 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, beneficjenci ci mogą zostać zastąpieni osobami niebędącymi beneficjentami. W takim przypadku całkowita liczba skontrolowanych rolników musi osiągnąć wskaźnik kontroli przewidziany w art. 68 ust. 1 niniejszego rozporządzenia. Powody takiego zastąpienia muszą być należycie uzasadnione i udokumentowane.
8. Można stosować połączenie procedur określonych w ust. 5 i 6, jeżeli takie połączenie zwiększa skuteczność systemu kontroli.
Artykuł 70
Ustalanie zgodności z wymogami i normami
1. W stosownych przypadkach do ustalenia, czy wymogi i normy są przestrzegane, stosuje się środki przewidziane w prawodawstwie mającym zastosowanie do danych wymogów i norm.
2. W innych przypadkach, a także w razie potrzeby, ustaleń takich dokonuje się z zastosowaniem wszystkich odpowiednich środków określonych przez właściwy organ kontrolny i zapewniających dokładność ustaleń przynajmniej równą dokładności wymaganej przy oficjalnych ustaleniach na mocy przepisów krajowych.
3. W stosownych przypadkach kontrole na miejscu można przeprowadzać z zastosowaniem technik teledetekcji.
Artykuł 71
Elementy kontroli na miejscu
1. Przeprowadzając kontrole na próbie przewidziane w art. 68 ust. 1, właściwy organ kontrolny upewnia się, że wszyscy wybrani beneficjenci są kontrolowani w zakresie przestrzegania wymogów i norm, za które ten właściwy organ kontrolny jest odpowiedzialny.
Nie naruszając przepisów akapitu pierwszego, tam gdzie osiągnięto minimalny wskaźnik kontroli odnośnie do każdego aktu prawnego lub normy bądź grupy aktów lub norm, jak przewidziano w art. 68 ust. 1 akapit trzeci, wybrani beneficjenci są poddawani kontroli pod kątem przestrzegania przedmiotowego aktu prawnego lub normy bądź grupy aktów i norm.
W przypadku gdy grupa osób, o której mowa w art. 28 i 29 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, jest objęta próbą, o której mowa w art. 68 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, właściwy organ kontrolny upewnia się, że wszyscy członkowie grupy zostają poddani kontroli w zakresie wymogów i norm, za przestrzeganie których są odpowiedzialni.
Co do zasady każdy beneficjent wybrany do kontroli na miejscu jest kontrolowany w czasie, gdy możliwe jest skontrolowanie większości wymogów i norm, względem których został on wytypowany. Państwa członkowskie zapewniają jednak przeprowadzenie w ciągu roku odpowiedniej liczby kontroli w zakresie przestrzegania wszystkich wymogów i norm.
2. W stosownych przypadkach kontrole na miejscu odnoszą się do całości użytków rolnych danego gospodarstwa. Niemniej sama inspekcja w terenie, stanowiąca część kontroli na miejscu, może ograniczać się do próby obejmującej co najmniej połowę przedmiotowych działek rolnych gospodarstwa objętych danym wymogiem lub daną normą, o ile próba ta zapewnia wysoki stopień wiarygodności i reprezentatywności kontroli względem wymogów i norm.
Akapit pierwszy pozostaje bez uszczerbku dla obliczania i stosowania kar administracyjnych, o których mowa w tytule IV rozdział II rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 oraz w rozdziale III niniejszego tytułu. Jeżeli w toku kontroli próby, o której mowa w akapicie pierwszym, wykryta zostaje niezgodność, zwiększa się próbę działek rolnych poddawanych kontroli.
Ponadto w przypadku gdy prawodawstwo mające zastosowanie do danych aktów prawnych lub norm tak stanowi, sama inspekcja dotycząca zgodności z wymogami i normami, będąca częścią kontroli na miejscu, może ograniczać się do reprezentatywnej próby obiektów podlegających kontroli. Państwa członkowskie gwarantują jednak objęcie kontrolami wszystkich wymogów i norm, których przestrzeganie można skontrolować w trakcie wizyty.
3. Kontrole, o których mowa w ust. 1, są co do zasady przeprowadzane w ramach jednej wizyty. Obejmują one weryfikację wymogów i standardów, których przestrzeganie może zostać skontrolowane w trakcie takiej wizyty. Celem tych kontroli jest wykrycie wszelkich ewentualnych przypadków niezgodności z tymi wymogami i normami, a ponadto wskazanie przypadków, które należy zgłosić do dalszych kontroli.
4. Kontrole na miejscu na poziomie gospodarstwa mogą zostać zastąpione przez kontrole administracyjne, pod warunkiem że państwo członkowskie gwarantuje, że kontrole administracyjne są co najmniej tak samo skuteczne jak kontrole na miejscu.
5. Przeprowadzając kontrole na miejscu, państwa członkowskie mogą wykorzystywać obiektywne wskaźniki kontroli właściwe dla niektórych wymogów i norm, pod warunkiem że zagwarantują, iż skuteczność kontroli dotyczących przestrzegania przedmiotowych wymogów i norm jest co najmniej równa skuteczności kontroli na miejscu przeprowadzanych bez użycia wskaźników.
Wskaźniki te mają bezpośredni związek z przedmiotowymi wymogami lub normami i obejmują wszystkie elementy podlegające sprawdzeniu podczas kontroli tych wymogów lub norm.
6. Kontrole na miejscu odnoszące się do próby, o której mowa w art. 68 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, przeprowadza się w ciągu tego samego roku kalendarzowego, w którym złożono wnioski o przyznanie pomocy lub wnioski o płatność lub, w odniesieniu do wniosków w ramach systemów wsparcia w sektorze wina zgodnie z art. 46 i 47 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 - w dowolnym momencie w trakcie trwania okresu, o którym mowa w art. 97 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
Artykuł 72
Sprawozdanie z kontroli
1. Każda kontrola na miejscu przeprowadzana na podstawie niniejszego tytułu jest przedmiotem sprawozdania z kontroli, które sporządzane jest przez właściwy organ kontrolny lub na jego odpowiedzialność.
Sprawozdanie składa się z następujących części:
a)
części ogólnej, która zawiera w szczególności następujące informacje:
(i)
dane beneficjenta wybranego do kontroli na miejscu;
(ii)
obecne osoby;
(iii)
informację, czy zawiadomienie o wizycie zostało przekazane beneficjentowi, a jeśli tak, z jakim wyprzedzeniem;
b)
części opisującej oddzielnie kontrole przeprowadzone w odniesieniu do każdego aktu prawnego i każdej normy, zawierającej w szczególności informacje o:
(i)
wymogach i normach będących przedmiotem kontroli na miejscu;
(ii)
charakterze i zakresie przeprowadzonych kontroli;
(iii)
wynikach;
(iv)
aktach prawnych i normach, w odniesieniu do których wykryto jakiekolwiek niezgodności;
c)
części zawierającej ocenę wagi wykrytych niezgodności w odniesieniu do każdego aktu prawnego lub normy na podstawie kryteriów „dotkliwości”, „zasięgu”, „trwałości” i „powtarzalności” zgodnie z art. 99 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 wraz ze wskazaniem wszelkich czynników, które powinny prowadzić do wzrostu lub spadku wartości zmniejszenia, które należy zastosować.
Jeżeli przepisy dotyczące danego wymogu lub normy pozostawiają pewien margines pozwalający odstąpić od karania stwierdzonej niezgodności lub w przypadku gdy wsparcie zostaje udzielone zgodnie z art. 17 ust. 5 i 6 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, należy to zaznaczyć w tym sprawozdaniu.
2. Ust. 1 stosuje się bez względu na to, czy dany beneficjent został wybrany do kontroli na miejscu zgodnie z art. 69, poddany kontroli na miejscu zgodnie z prawodawstwem mającym zastosowanie do aktów prawnych i norm zgodnie z art. 68 ust. 2 lub w następstwie niezgodności zgłoszonej do właściwego organu kontrolnego w jakikolwiek inny sposób.
3. Beneficjent otrzymuje informacje o wszelkich stwierdzonych niezgodnościach w terminie trzech miesięcy od dnia przeprowadzenia kontroli na miejscu.
O ile beneficjent nie podjął natychmiastowych działań naprawczych, usuwając stwierdzoną niezgodność w rozumieniu art. 99 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 1306/2013, beneficjent jest informowany w terminie określonym w akapicie pierwszym niniejszego ustępu o konieczności podjęcia działań naprawczych zgodnie z art. 99 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia 1306/2013.
O ile beneficjent nie podjął natychmiastowych działań naprawczych, usuwając stwierdzoną niezgodność w rozumieniu art. 97 ust. 3 rozporządzenia 1306/2013, beneficjent jest informowany najpóźniej w terminie jednego miesiąca po podjęciu decyzji o niezastosowaniu kar administracyjnych przewidzianych w tym artykule o konieczności podjęcia działań naprawczych.
4. Bez uszczerbku dla jakichkolwiek przepisów szczególnych zawartych w prawodawstwie mającym zastosowanie do wymogów i norm, sprawozdanie z kontroli zostaje ukończone w ciągu jednego miesiąca od daty kontroli na miejscu. Okres ten można jednak przedłużyć do trzech miesięcy w należycie uzasadnionych przypadkach, w szczególności jeżeli wymaga tego analiza chemiczna lub fizyczna.
Jeżeli agencja płatnicza nie jest właściwym organem kontrolnym, sprawozdanie oraz - na żądanie - odpowiednie dokumenty uzupełniające są przesyłane do agencji płatniczej lub do organu koordynującego lub im udostępniane w ciągu miesiąca od ukończenia sprawozdania.
Jeżeli jednak sprawozdanie nie zawiera żadnych wniosków, państwo członkowskie może podjąć decyzję o nieprzesyłaniu takiego sprawozdania, o ile agencja płatnicza lub organ koordynujący może mieć do niego bezpośredni dostęp miesiąc po jego ukończeniu.
ROZDZIAŁ III
Obliczanie i stosowanie kar administracyjnych
Artykuł 73
Zasady ogólne
1. W przypadku gdy więcej niż jedna agencja płatnicza jest odpowiedzialna za zarządzanie różnymi systemami wymienionymi w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, środkami, o których mowa w art. 21 ust. 1 lit. a) i lit. b) oraz art. 28-31, 33 i 34 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, jak i płatnościami związanymi z systemami wsparcia w sektorze wina przewidzianymi w 46 i 47 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, państwa członkowskie dopilnowują, by informacje dotyczące stwierdzonych niezgodności oraz, w stosownych przypadkach, właściwych kar administracyjnych zostały przekazane wszystkim agencjom płatniczym zaangażowanym w przedmiotowe płatności. Obejmuje to przypadki, w których nieprzestrzeganie kryteriów kwalifikowalności stanowi również niezgodność z przepisami dotyczącymi zasady wzajemnej zgodności i odwrotnie. W stosownych przypadkach państwa członkowskie dopilnowują, by stosowano jednakowy współczynnik zmniejszenia.
2. W przypadku stwierdzenia więcej niż jednego przypadku niezgodności odnośnie do różnych aktów prawnych lub norm tego samego obszaru wzajemnej zgodności - do celów ustalenia zmniejszenia przewidzianego w art. 39 ust. 1 i art. 40 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 - przypadki takie uznaje się za jedną niezgodność.
3. Niezgodność z normą, która stanowi również niezgodność z wymogiem, uznaje się za jedną niezgodność. Do celów obliczania zmniejszeń uznaje się, że niezgodność jest objęta zakresem wymogu.
4. Kary administracyjne stosuje się w odniesieniu do całkowitej kwoty płatności, o których mowa w art. 92 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, które zostały lub mają zostać przyznane beneficjentowi:
a)
na podstawie wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o wsparcie, które beneficjent złożył lub złoży w ciągu roku od stwierdzenia niezgodności; lub
b)
w odniesieniu do wniosków w zakresie systemów wsparcia w sektorze wina na mocy art. 46 i 47 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.
W odniesieniu do akapitu pierwszego lit. b) w przypadku restrukturyzacji i przekształcania odpowiednią kwotę należy podzielić przez 3.
5. W odniesieniu do grupy osób, o której mowa w art. 28 i 29 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, wartość procentową zmniejszenia oblicza się zgodnie z przepisami rozdziału III niniejszego tytułu i z tytułem IV rozdział II rozporządzenia delegowanego nr 640/2014. W takim przypadku państwa członkowskie mogą, zgodnie z zasadą proporcjonalności, zastosować odsetek zmniejszenia do części dotacji przeznaczonej dla członka grupy, u którego stwierdzono niezgodność.
Artykuł 74
Obliczanie i stosowanie kar administracyjnych w przypadku zaniedbania
1. W przypadku stwierdzenia więcej niż jednej niezgodności wynikającej z zaniedbania odnośnie do różnych obszarów wzajemnej zgodności, procedurę ustalania zmniejszenia określoną w art. 39 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 stosuje się indywidualnie do każdego przypadku niezgodności.
Uzyskane wartości procentowe zmniejszenia są sumowane. Maksymalna wysokość zmniejszenia nie przekracza jednak 5 % całkowitej kwoty, o której mowa w art. 73 ust. 4 niniejszego rozporządzenia.
2. W przypadku stwierdzenia powtarzającej się niezgodności oraz innej niezgodności lub innej powtarzającej się niezgodności, sumuje się wynikające z nich wartości procentowe zmniejszenia. Maksymalna wysokość zmniejszenia nie przekracza jednak 15 % całkowitej kwoty, o której mowa w art. 73 ust. 4.
Artykuł 75
Obliczanie i stosowanie kar administracyjnych w przypadku umyślnej niezgodności
W przypadku umyślnej niezgodności o wyjątkowo poważnym zasięgu, dotkliwości lub trwałości - oprócz kar nałożonych i obliczonych zgodnie z art. 40 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 - beneficjenta wyklucza się w następnym roku kalendarzowym ze wszystkich płatności, o których mowa w art. 92 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013.
TYTUŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 76
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie siódmego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o wsparcie lub wniosków o płatność dotyczących lat składania wniosków lub okresów premiowych rozpoczynających się od dnia 1 stycznia 2015 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 17 lipca 2014 r.