NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 1398/2014
ze dne 24. října 2014,
kterým se stanoví normy a postupy týkající se zájemců o dobrovolnickou činnost a humanitárních dobrovolníků EU
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 375/2014 o zřízení Evropského dobrovolnického sboru humanitární pomoci („iniciativa Humanitární dobrovolníci EU“) (1), a zejména na čl. 9 odst. 2 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
V souladu s nařízením (EU) č. 375/2014 by Komise měla vypracovat normy a postupy týkající se nezbytných podmínek, postupů a požadavků, jež mají uplatňovat vysílající a přijímající organizace při vyhledávání, výběru, přípravě, řízení a vysílání zájemců o dobrovolnickou činnost a humanitárních dobrovolníků EU na podporu humanitární pomoci ve třetích zemích. Nařízení (EU) č. 375/2014 stanoví, že normy mají být přijaty prostřednictvím aktů v přenesené pravomoci a postupy prostřednictvím prováděcích aktů.
(2)
U všech zúčastněných stran iniciativy Humanitární dobrovolníci EU, včetně samotných dobrovolníků a vysílajících a přijímajících organizací, by mělo být podporováno ztotožnění se s iniciativou.
(3)
Kompetenční rámec, který se má použít v rámci iniciativy Humanitární dobrovolníci EU, musí definovat průřezové kompetence, které jsou požadovány v mnoha odvětvích dobrovolnické činnosti a zaměstnanosti, a rovněž stanovit specifické kompetence, které jsou potřebné pro iniciativu Humanitární dobrovolníci EU a pro práci na humanitární pomoci. Jeho součástí by měl být seznam příkladů technických kompetencí. To by mělo pomoci zajistit efektivní a potřebami odůvodněný výběr a přípravu zájemců o dobrovolnickou činnost na základě společného kompetenčního rámce.
(4)
Aby bylo možné jejich kompetence, vzdělávací potřeby a výsledky učení dokumentovat a hodnotit, měli by humanitární dobrovolníci EU po celou dobu své účasti na iniciativě postupovat podle snadno použitelného plánu učení a rozvoje. Při vytváření tohoto plánu se bude vycházet z poznatků získaných při iniciativách Youth Pass (pas mládeže) (2) a Europass (3).
(5)
Účastí na iniciativě Humanitární dobrovolníci EU si dobrovolníci mohou na základě znalostí, dovedností a kompetencí, které zde získají, zlepšit svou zaměstnatelnost. Účast je rovněž důkazem jejich solidarity s lidmi, kteří potřebují pomoc, a jejich odhodlání vyzdvihovat vědomí evropského občanství. Zvláštní ustanovení by proto měla v největší možné míře usnadnit uznávání neformálního a informálního učení humanitárních dobrovolníků EU v souladu s doporučením Rady ze dne 20. prosince 2012 o uznávání neformálního a informálního učení (4).
(6)
Normy, kterými se řídí partnerství mezi vysílajícími a přijímajícími organizace, jsou důležité jak pro odvětví humanitární pomoci, tak pro dobrovolnické organizace. Podporují cíl, kterým je budování partnerství mezi provádějícími organizacemi, a jsou vyjádřením vzájemné odpovědnosti těchto organizací i jednotlivých humanitárních dobrovolníků za dosahování cílů iniciativy Humanitární dobrovolníci EU. Je třeba definovat zásady, na nichž je partnerství postaveno, a dohoda o partnerství by měla stanovovat minimální požadavky pro to, aby se partneři o projekty zahrnující vysílání humanitárních dobrovolníků EU do třetích zemí mohli ucházet nebo tyto projekty spravovat.
(7)
Zásady týkající se rovných příležitostí a nediskriminace jsou zakotveny ve vnitrostátních právních předpisech a právních předpisech Unie a vysílající a přijímající organizace by je měly vždy dodržovat a podporovat. V případě potřeby jsou nicméně podle konkrétních okolností přijaty zvláštní výjimky týkající se definice úlohy a profilu humanitárních dobrovolníků EU.
(8)
Dodržování příslušných vnitrostátních právních předpisů a práva Unie, jakož i právních předpisů přijímající země je velmi důležité. Odpovědnost za něj nesou vysílající a přijímající organizace, jež jsou rovněž povinny informovat humanitární dobrovolníky EU o jejich právech a zákonných povinnostech plynoucích z daných předpisů a o jejich právu na pojistné krytí. Základním předpokladem pro vyslání dobrovolníků je jejich jasný právní status, který by tudíž měl být definován ve smlouvě o vyslání uzavírané mezi vysílající organizací a humanitárním dobrovolníkem EU. Zvláštní pozornost by rovněž měla být věnována ochraně osobních údajů, potřebě jednat v souladu se zásadami integrity a s etickým kodexem a ochraně práv dětí a ohrožených dospělých osob, zejména zavedením zásady nulové tolerance pohlavního zneužívání.
(9)
Aby se zajistilo včasné provádění iniciativy Humanitární dobrovolníci EU, je nezbytné, aby toto nařízení vstoupilo v platnost jako naléhavé, neboť obsahuje ustanovení, na jejichž základě provádějící organizace vysílají humanitární dobrovolníky EU do třetích zemí,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA 1
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Předmět
Toto nařízení stanoví normy týkající se zájemců o dobrovolnickou činnost a humanitárních dobrovolníků EU, pokud jde o tyto záležitosti uvedené v čl. 9 odst. 2 nařízení (EU) č. 375/2014:
a)
kompetenční rámec pro vyhledávání, výběr a přípravu dobrovolníků jako začátečníků či zkušených odborníků;
b)
zajištění rovných příležitostí a zamezení diskriminaci při vyhledávání a výběru;
c)
zajištění dodržování příslušných vnitrostátních právních předpisů a práva Unie a práva přijímající země ze strany vysílajících a přijímajících organizací;
d)
normy upravující partnerství mezi vysílajícími a přijímajícími organizacemi a
e)
zajištění uznávání schopností a dovedností získaných humanitárními dobrovolníky EU v souladu s relevantními stávajícími iniciativami Unie.
Článek 2
Definice
Pro účely tohoto nařízení se použijí definice uvedené v článku 3 nařízení (EU) č. 375/2014 a definice uvedené v prováděcím nařízení Komise, které má být přijato na základě čl. 9 odst. 3 nařízení (EU) č. 375/2014. Použijí se rovněž tyto definice:
a)
„kompetencemi“ se podle definice uvedené v evropském referenčním rámci pro klíčové schopnosti pro celoživotní učení (5) rozumí kombinace znalostí, dovedností a postojů odpovídajících určitému kontextu, která humanitárním dobrovolníkům EU umožní přispět k poskytování humanitární pomoci založené na potřebách;
b)
„průřezovými kompetencemi“ se rozumí kompetence, které jsou požadovány v mnoha odvětvích dobrovolnické činnosti a zaměstnanosti a které nejsou specifické pro odvětví humanitární pomoci;
c)
„specifickými kompetencemi“ se rozumí kompetence, které jsou požadovány pro iniciativu Humanitární dobrovolníci EU a pro humanitární pomoc v širším slova smyslu;
d)
„technickými kompetencemi“ se rozumí kompetence, které jsou výsledkem odborných znalostí, jež jsou v kontextu humanitární pomoci opodstatněné;
e)
„výsledky učení“ se podle definice uvedené v evropském rámci kvalifikací (6) rozumí vyjádření toho, co dotyčná osoba zná, čemu rozumí a co je schopna vykonávat po ukončení vzdělávacího procesu. Jsou vymezeny na základě znalostí, dovedností a kompetencí.
KAPITOLA 2
KOMPETENČNÍ RÁMEC
Článek 3
Kompetenční rámec
1. Kompetenční rámec používaný pro iniciativu Humanitární dobrovolníci EU má tři dimenze:
a)
průřezové kompetence;
b)
specifické kompetence a
c)
technické kompetence.
2. Kompetenční rámec musí být přizpůsoben:
a)
začátečníkům, zejména čerstvým absolventům, kteří mají méně než pět let odborné praxe a méně než pět let zkušeností v oblasti humanitární činnosti a
b)
zkušeným odborníkům, kteří mají více než pět let odborné praxe v odpovědných funkcích nebo na odborné pozici.
3. Kompetenční rámec podporuje nepřetržitý proces osobního rozvoje, kterým humanitární dobrovolníci EU procházejí během různých fází své účasti na iniciativě, a zároveň slouží jako měřítku jejich posunu. Úroveň znalostí v jednotlivých kompetencích se posuzuje v souladu s přístupem podle evropského rámce kvalifikací a pomocí následujícího odstupňování:
a)
Úroveň 4: výborná znalost;
b)
Úroveň 3: ucelená znalost;
c)
Úroveň 2: znalost s potřebou dalšího rozvoje;
d)
Úroveň 1: nedostatečná znalost.
4. Definice hlavních používaných kompetencí jsou uvedeny v příloze.
Článek 4
Plán učení a rozvoje
1. Plán učení a rozvoje stanoví výsledky učení, které jsou u humanitárních dobrovolníků EU očekávány, a poskytuje informace o kompetencích, vzdělávacích potřebách a výsledcích, které mají humanitární dobrovolníci dosáhnout v jednotlivých fázích účasti na iniciativě Humanitární dobrovolníci EU.
2. Plán učení a rozvoje obsahuje tyto informace:
a)
základní informace o humanitárním dobrovolníkovi EU;
b)
základní informace o působení dobrovolníka a popis úkolů, které má vykonávat;
c)
kompetence stanovené v kompetenčním rámci a hodnocení výkonů dobrovolníka a souvisejících výsledků učení;
d)
případně vzdělávací potřeby a činnosti plánované za účelem dalšího rozvoje;
e)
školení absolvovaná během odborné přípravy nebo působení a
f)
další důležité informace.
3. Používání jednotlivých prvků plánu učení a rozvoje závisí na individuálních potřebách a ambicích humanitárního dobrovolníka EU a je pravidelně aktualizováno, zejména v těchto fázích:
a)
výběr;
b)
odborná příprava, případně včetně stáže;
c)
vyslání a
d)
hodnocení po vyslání.
KAPITOLA 3
UZNÁNÍ SCHOPNOSTÍ A DOVEDNOSTÍ ZÍSKANÝCH HUMANITÁRNÍMI DOBROVOLNÍKY EU
Článek 5
Hodnocení kompetencí a postup jejich dokumentace
1. Hodnocení kompetencí, které humanitární dobrovolníci EU získali účastí na iniciativě Humanitární dobrovolníci EU, a jejich dokumentace napomáhá k:
a)
profesnímu uznání získaných kompetencí, které jsou případně využitelné v souvislosti s profesí a které mohou zlepšit zaměstnatelnost dobrovolníka a
b)
společenskému uznání přínosu dobrovolníka při vyjadřování hodnot Unie a jeho solidarity s lidmi v nouzi a při vyzdvihování vědomí evropského občanství.
2. Rozsah a proces hodnocení a dokumentace se upraví tak, aby se dal použít pro začátečníky i zkušené odborníky a závisí na individuálních potřebách a ambicích humanitárních dobrovolníků EU.
3. Hodnocení a dokumentace získaných zkušeností jsou odrazem dlouhodobého procesu rozvoje, kterým humanitární dobrovolník EU prochází, a tudíž vyjádřením uznání procesu učení a rozvoje v jednotlivých fázích účasti dobrovolníka na iniciativě a podpory tohoto procesu. Hodnocení a dokumentace se provádějí na základě plánu učení a rozvoje uvedeného v článku 4.
4. Vysílající a přijímající organizace dává najevo své odhodlání hodnotit a dokumentovat zkušenosti získané humanitárními dobrovolníky EU s cílem usnadnit profesní a společenské uznání.
5. Komise a členské státy EU poskytnou příslušným vnitrostátním orgánům odpovědným za uznávání neformálního a informálního učení důležité informace o iniciativě Humanitární dobrovolníci EU a o procesu hodnocení a dokumentace, aby případně usnadnily proces formálního uznání získaných zkušeností humanitárních dobrovolníků EU v jejich zemích.
Článek 6
Profesní uznání
1. Na základě své žádosti obdrží humanitární dobrovolník EU osvědčení o účasti na iniciativě. Toto osvědčení vydává Komise a jsou v něm uvedeny alespoň tyto informace:
a)
datum působení;
b)
názvy a podrobnosti o vysílající a přijímající organizaci;
c)
jméno a kontaktní údaje osoby, která dobrovolníka zaškolovala, a jeho přímého nadřízeného;
d)
jména a kontaktní údaje osob ve vysílající a přijímající organizaci, které jsou o dobrovolníkovi ochotny poskytnout reference;
e)
hlavní úkoly a povinnosti humanitárního dobrovolníka EU;
f)
popis hlavních výsledků, kterých humanitární dobrovolník EU během svého působení dosáhl;
g)
popis výsledků učení, kterých humanitární dobrovolník EU dosáhl v jednotlivých fázích své účasti na iniciativě, pomocí odstupňování v souladu s čl. 3 odst. 3 tohoto nařízení.
2. Na žádost humanitárního dobrovolníka EU může být k osvědčení připojena kopie plánu učení a rozvoje.
Článek 7
Společenské uznání
1. Společenské uznání je podporováno prostřednictvím činností uvedených v plánu komunikace podle článku 17 nařízení (EU) č. 375/2014. Humanitární dobrovolník EU má možnost zapojit se do vnějších komunikačních činností s cílem šířit informace o iniciativě a o angažovanosti dobrovolníků.
2. Komise v případě potřeby organizuje mezinárodní akce za účelem osvěty a zviditelnění iniciativy.
3. Vysílající organizace šíří informace o Humanitární dobrovolníci EU a podporují zapojení do sítě dané iniciativy s důrazem na příležitosti, jež síť dobrovolníků nabízí, aby se problematice týkající se humanitární pomoci a aktivní evropského občanské věnovali i po návratu z mise.
4. Vysílající a přijímající organizace informují humanitární dobrovolníky EU o příležitostech nadále se věnovat problematice týkající se humanitární pomoci a aktivního evropského občanství. Zejména humanitární pracovníky EU povzbuzují, aby se účastnili konferencí a workshopů organizovaných na úrovni EU a na vnitrostátní úrovni a sdíleli své zkušenosti se zainteresovanými zúčastněnými stranami.
KAPITOLA 4
NORMY UPRAVUJÍCÍ PARTNERSTVÍ MEZI VYSÍLAJÍCÍMI A PŘIJÍMAJÍCÍMI ORGANIZACEMI
Článek 8
Cíl partnerství a jeho účastníci
1. Partnerství mezi vysílající a přijímající organizací obsahuje ujednání mezi partnery, kteří se ucházejí o projekty zahrnující vysílání humanitárních dobrovolníků EU do třetích zemí, jejich součástí mohou být rovněž činnosti související s budováním kapacit a/nebo technickou pomocí, a kteří tyto projekty spravují.
2. Účastníky partnerství jsou vysílající organizace v souladu s čl. 10 odst. 3 nařízení (EU) č. 375/2014 a přijímající organizace v souladu s čl. 10 odst. 4 nařízení (EU) č. 375/2014.
3. Při vytváření partnerství mohou vysílající a přijímající organizace jako partnery zahrnout jiné organizace, které se zaměřují na oblasti související s cíli nebo věnují projektům zahrnujícím aktivity uvedené v odstavci 1, aby přispěly se svými specifickými odbornými znalostmi.
4. Jsou-li součástí projektů činnosti související s budováním kapacit a/nebo technickou pomocí, lze za způsobilé partnery považovat vysílající a přijímající organizace, které již podstoupily proces akreditace v souladu s prováděcím nařízením Komise, které má být přijato na základě čl. 10 odst. 1 nařízení (EU) č. 375/2014, ale dosud akreditaci neobdržely, pokud uplatňují strategii pro budování kapacit a/nebo technickou pomoc odpovídající potřebám.
5. Pokud projekty slouží jako podpora opatření v reakci na mimořádné situace, mohou partnerství tvořit pouze vysílající organizace.
Článek 9
Zásady partnerství
Při činnostech v rámci iniciativy Humanitární dobrovolníci EU je podporováno nadnárodní partnerství mezi vysílajícími a přijímajícími organizacemi založené na zásadách:
a)
rovnosti;
b)
společných hodnot a společné vize;
c)
transparentnosti;
d)
odpovědnosti a důvěryhodnosti;
e)
vzájemné důvěry a respektu;
f)
komplementarity, využívání rozmanitosti společenství zabývajících se humanitární pomocí a dobrovolnickou činností s důrazem na budování místních kapacit;
g)
flexibility a přizpůsobení a
h)
vzájemnosti při rozdělování prostředků a stanovování cílů.
Článek 10
Dohoda o partnerství a normy
1. Dříve než vysílající a přijímající organizace uzavřou partnerství, vypracují přijímající organizace případně ve spolupráci s vysílajícími organizacemi posouzení potřeb zohledňující posouzení potřeb v oblasti humanitární pomoci, jež vypracovala Komise.
2. V posouzení potřeb musí být uvedeny alespoň tyto body:
a)
posouzení zranitelnosti a rizik země vyslání, včetně posouzení rizik pro ochranu, cestování a zdraví, která se humanitárních dobrovolníků EU mohou týkat;
b)
zvážení stávající kapacity přijímající organizace přijmout humanitárního dobrovolníka EU;
c)
analýza kompetencí a kapacit, které se přijímající organizaci a místnímu společenství v současné době nedostávají, s uvedením potřeb a analýzy, jak lze dané nedostatky nejlépe řešit;
d)
analýza očekávaného přínosu humanitárního dobrovolníka EU, případně předpokládané pomoci přijímající organizaci a místnímu společenství v otázce budování kapacit.
3. Dohodu o partnerství podepisují všichni partneři, aby se zajistilo dodržování těchto minimálních norem partnerství:
a)
Partnerství jsou založena na dohodě o společných hodnotách a společné vizi, zejména v otázkách dobrovolnické činnosti a humanitární pomoci;
b)
Musí být jasně definován přínos jednotlivých partnerů a jejich úkoly;
c)
Všichni partneři souhlasí se společnými cíli partnerství a se způsobem, jakým je partnerství spravováno, zejména pokud jde o:
i)
rozhodovací a pracovní postupy;
ii)
finanční ujednání a správu;
iii)
způsoby komunikace mezi všemi zúčastněnými stranami; četnost schůzek a inspekcí na místě ze strany vysílajících organizací;
iv)
plán práce a činností včetně harmonogramu;
v)
přidělení úkolů v souladu s plánem komunikace iniciativy;
vi)
sledování a hodnocení partnerství;
vii)
vedení účetnictví a dokumentace;
viii)
konečné úpravy a finalizaci posouzení potřeb podle odstavce 1;
ix)
společné definování a hodnocení úkolů přidělených humanitárním dobrovolníkům EU;
x)
úkoly a povinnosti zájemců o dobrovolnickou činnost a humanitárních dobrovolníků EU v různých fázích účasti na iniciativě Humanitární dobrovolníci EU;
xi)
postupy pro řešení stížností (podaných v rámci partnerství nebo zvnějšku v souvislosti s činností partnerství) a řešení sporů mezi partnery;
xii)
politiky a postupy upravující ukončení partnerství ze strany partnera;
xiii)
finanční dopady a
xiv)
smluvní dopady (včetně dopadů týkajících se humanitárního dobrovolníka EU a dotčených společenství).
d)
V případě potřeby bude vypracována strategie pro budování kapacit a/nebo technickou pomoc mezi partnery odpovídající potřebám a na danou strategii bude vyčleněn zvláštní rozpočet.
e)
Partneři se podílejí na vzdělávacích aktivitách a zavazují se provádět akce zaměřené na komunikaci a zviditelnění v souladu s plánem komunikace podle článku 17 nařízení (EU) č. 375/2014.
KAPITOLA 5
ROVNÉ PŘÍLEŽITOSTI A ZAMEZENÍ DISKRIMINACI
Článek 11
Obecná zásada
1. Iniciativa je otevřena všem způsobilým zájemcům, bez ohledu na jejich státní příslušnost, pohlaví, rasu, etnický původ, věk, sociální zázemí, náboženské vyznání nebo víru, rodinný stav nebo sexuální orientaci a jakékoli případné zdravotní postižení.
2. Vysílající a přijímající organizace se zavazují dodržovat zásady rovného zacházení, rovných příležitostí a nediskriminace. Tyto zásady jsou nedílnou součástí procesu vyhledávání, výběru a přijímání a přípravy dobrovolníků a politik a postupů řízení výkonnosti.
Článek 12
Rovné zacházení, rovné příležitosti a nediskriminace
1. Vysílající organizace má zakotvené zásady a uplatňuje politiku zajišťující v praxi na pracovišti zohledňování zásady rovného zacházení, rovných příležitostí a nediskriminace a organizační kultura podporující začlenění.
2. Politika rovného zacházení, rovných příležitostí a nediskriminace uvedená v odstavci 1 musí splňovat přinejmenším tyto podmínky:
a)
být v souladu s příslušnými právními předpisy Unie a vnitrostátními předpisy a snažit se bránit diskriminačnímu jednání a postupům, a to včetně jakýchkoli překážek zaměstnanosti pro všechny skupiny, které jsou uvedeny v daných právních předpisech a/nebo o kterých je známo, že se při hledání zaměstnání mohou potýkat s předsudky, a u kterých tudíž hrozí, že nebudou dostatečně zastoupeny, taková jednání a postupy řešit nebo je odstraňovat;
b)
zahrnovat mimo jiné všechny aspekty dobrovolnické praxe, včetně pravidel chování jednotlivců, zveřejňování volných míst, přijímání a výběru, odborné přípravy a rozvoje, řízení výkonnosti, pracovních podmínek včetně postupů odměňování a propouštění;
c)
jasně definovat úkoly a povinnosti všech zaměstnanců a dobrovolníků, týmů vedoucích a řídících pracovníků, oddělení lidských zdrojů a jakýchkoli jiných zúčastněných stran, které organizace určí;
d)
být pravidelně kontrolována a přezkoumávána s cílem, aby se zajistil její soulad s příslušnými právními předpisy a její správné a účinné provádění.
3. Přijímající organizace poskytne vysílající organizaci písemné srozumění se zásadami a politikou rovného zacházení, rovných příležitostí a nediskriminace a poskytne vysílající organizaci poradenství ohledně jakýchkoli výjimek týkajících se definice úlohy a profilu humanitárního dobrovolníka EU, které jsou nezbytné na základě konkrétních souvislostí její práce.
4. Vysílající organizace je nápomocna přijímající organizaci při uplatňování politiky rovného zacházení, rovných příležitostí a nediskriminace a výjimečně přijímajícím organizacím pomáhá s případnými úpravami těchto zásad podle konkrétních okolností.
5. Je-li to možné, poskytuje vysílající organizace všem zaměstnancům pravidelná odpovídající odborná školení a instruktáž ohledně politiky a jejích zásad, aby všechny zúčastněné strany politiku pochopily, podporovaly a uplatňovaly.
KAPITOLA 6
DODRŽOVÁNÍ VNITROSTÁTNÍCH PRÁVNÍCH PŘEDPISŮ, PRÁVA UNIE A PRÁVNÍCH PŘEDPISŮ PŘIJÍMAJÍCÍ ZEMĚ
Článek 13
Obecná ustanovení
1. Vysílající a přijímající organizace zajistí, aby byly dodržovány příslušné vnitrostátní právní předpisy, právo Unie a právní předpisy přijímající země, včetně:
a)
nařízení (EU) č. 375/2014, včetně obecných zásad uvedených v článku 5;
b)
právních předpisů upravujících právní status humanitárních dobrovolníků EU;
c)
použitelných právních předpisů týkajících se pracovních podmínek, zdraví, ochrany a bezpečnosti dobrovolníků;
d)
právních předpisů o rovném zacházení a nediskriminaci a
e)
právních předpisů o ochraně osobních údajů.
2. Vysílající a přijímající organizace informují humanitární dobrovolníky EU o jejich právech a zákonných povinnostech plynoucích z právních předpisů uvedených v odstavci 1 a o jejich právu na pojistné krytí stanoveném v prováděcím nařízení Komise, které má být přijato na základě čl. 9 odst. 3 nařízení (EU) č. 375/2014.
Článek 14
Právní status humanitárního dobrovolníka EU
1. Vysílající organizace dodržuje právní předpisy upravující právní status humanitárního dobrovolníka EU. Připraví proto smlouvu o vyslání podle čl. 14 odst. 5 nařízení (EU) č. 375/2014, kterou musí podepsat vysílající organizace a humanitární dobrovolník EU. Ve smlouvě musí být uvedeny použitelné právní předpisy a právo příslušné pro smlouvu.
2. Vysílající organizace zajistí, aby přijímající organizace smlouvu dodržovala, a je odpovědná za porušení ustanovení smlouvy o vyslání ze strany přijímající organizace.
Článek 15
Povinnost informovat humanitárního dobrovolníka EU o daňových pravidlech
1. Před vysláním informuje vysílající organizace humanitárního dobrovolníka EU o veškerých daňových pravidlech vztahujících se na příspěvky na pobyt v zemi, v níž má vysílající organizace sídlo, případně v zemi vyslání.
2. Není-li humanitární dobrovolník EU rezidentem v zemi, v níž má vysílající organizace sídlo, informuje vysílající organizace humanitárního dobrovolníka EU, že je povinen seznámit se s daňovými pravidly, která země, v níž pobývá, v dané konkrétní situaci uplatňuje.
Článek 16
Ochrana údajů
1. Při zpracování osobních údajů postupují vysílající a přijímající organizace v souladu se směrnicí Evropského parlamentu a Rady 95/46/ES (7), případně nařízením (ES) Evropského parlamentu a Rady č. 45/2001 (8).
2. Vysílající a přijímající organizace zajistí, aby při zpracování údajů o zájemcích o dobrovolnickou činnost a humanitárních dobrovolnících EU, včetně jejich shromažďování, užívání, zveřejňování, nebo při vymazávání těchto údajů nedocházelo ke zneužití nebo nesprávnému užívání. To se týká všech záležitostí v souvislosti se zájemci o dobrovolnickou činnost a humanitárními dobrovolníky EU, zejména:
a)
přijímání a výběru (včetně formulářů žádostí, zápisů z pohovorů a dotazníků k sebehodnocení) a
b)
přípravy a řízení humanitárních dobrovolníků EU (včetně plánů učení a rozvoje, přezkumů výkonnosti a záznamů o zaškolení, lékařských prohlídek nebo jakýchkoli disciplinárních záležitostí).
3. Vysílající a přijímající organizace zajistí, aby byly zpracovávány pouze relevantní údaje a aby veškeré osobní údaje, jako je jméno, věk, adresa a datum narození, včetně citlivých údajů, informace týkající se přijetí, vlastního zaměstnání a výkonnosti, byly:
a)
shromažďovány zákonným způsobem a způsobem odpovídajícím legitimnímu účelu;
b)
zpracovány korektně a zákonným způsobem;
c)
v případě potřeby opravovány nebo aktualizovány;
d)
přístupné pouze oprávněným zaměstnancům;
e)
dotčenému zájemci o dobrovolnickou činnost nebo humanitárnímu dobrovolníkovi EU na žádost zpřístupněny;
f)
bezpečně uchovávány a
g)
uchovávány po dobu ne delší než je nezbytné.
4. Ke zpracování údajů uvedených v odstavci 3 musí vysílající a přijímající organizace získat výslovný souhlas humanitárního dobrovolníka EU.
5. Vysílající a přijímající organizace informují zájemce o dobrovolnickou činnost nebo humanitárního dobrovolníka EU, že mají právo na ochranu osobních údajů, právo podat stížnost a užívat své vlastní údaje a mít k nim přístup, právo znát totožnost subjektů, které budou mít přístup k jejich osobním údajům, a vědět k jakému typu údajů budou mít jednotlivé subjekty přístup.
Článek 17
Integrita a etický kodex
1. Vysílající a přijímající organizace se dohodne na politice integrity, jejímž cílem je předcházet korupci a úplatkářství, a na etickém kodexu založeném na vhodné politice řízení vysílající organizace, která se vztahuje na humanitární dobrovolníky EU a poskytuje jim pokyny ohledně očekávaného chování, slušnosti a integritě požadované během jejich účasti na iniciativě Humanitární dobrovolníci EU.
2. Etický kodex je pro humanitární dobrovolníky EU závazný a zahrnuje přinejmenším tyto požadavky:
a)
závazek podporovat ztotožnění s iniciativou Humanitární dobrovolníci EU a přispívat k jejím cílům;
b)
respektování druhých, lidské důstojnosti a dodržování zásad nediskriminace;
c)
dodržování zásad humanitární pomoci uvedených v čl. 5 odst. 1 nařízení (EU) č. 375/2014;
d)
závazek k ochraně práv dětí a ohrožených dospělých osob, zejména zavedením zásady nulové tolerance pohlavního zneužívání;
e)
nulová tolerance k užívaní drog nedovolených v zemi vyslání;
f)
dodržování místních zákonů;
g)
integrita, opatření proti podvodům a proti korupci;
h)
zachování vysoké úrovně osobního a profesního chování;
i)
dodržování postupů týkajících se ochrany, zdraví a bezpečnosti;
j)
povinnost oznámit případné porušení etického kodexu a opatření upravující takové oznamování;
k)
pravidla pro jednání s médii a pro správu informací a
l)
pravidla zakazující zneužívání zařízení organizace.
3. V případě jakéhokoli porušení etického kodexu ze strany humanitárního dobrovolníka EU se postupuje podle politiky řízení vysílající organizace.
4. Hrubé porušení etického kodexu má za následek předčasný návrat humanitárního dobrovolníka EU, případně je jeho chování oznámeno příslušným profesním nebo správním organizacím či orgánům.
Článek 18
Opatření na ochranu práv dětí a ohrožených dospělých osob, včetně nulové tolerance pohlavního zneužívání
1. Vysílající a přijímající organizace se zavazují k politice nulové tolerance zneužívání dětí a/nebo ohrožených dospělých osob, včetně pohlavního zneužívání. Musí být schopny hlásit případy zneužívání, neprodleně a řádně je řešit, poskytovat pomoc obětem, předcházet viktimizaci osob, které případ oznámily, a přivést pachatele k odpovědnosti.
2. Během procesu vybírání humanitárních dobrovolníků EU a jejich úvodních školení a odborné přípravy vysílající a přijímající organizace předcházejí zneužívání vytvořením kultury otevřenosti a informovanosti ohledně daného tématu a stanovením jasného řízení a povinností v oblasti dohledu.
3. Vysílající organizace provede všechny ze zákona nařízené kontroly, aby prověřila způsobilost zájemců o dobrovolnickou činnost k práci s těmito cílovými skupinami.
4. Ve snaze zajistit, aby k danému zneužívání nedocházelo, informují vysílající a přijímající organizace zájemce o dobrovolnickou činnost nebo humanitární dobrovolníky EU o rizicích a doporučených preventivních opatřeních.
KAPITOLA 7
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 19
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost třetím dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 24. října 2014.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 1398/2014
z dnia 24 października 2014 r.
określające normy dotyczące kandydatów na wolontariuszy i wolontariuszy pomocy UE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 375/2014 ustanawiające Europejski Ochotniczy Korpus Pomocy Humanitarnej („inicjatywa »Wolontariusze pomocy UE«”) (1), w szczególności jego art. 9 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 375/2014 Komisja powinna ustalić normy i procedury obejmujące niezbędne warunki, zasady i wymogi stosowane przez organizacje wysyłające i przyjmujące podczas naboru, selekcji i przygotowania kandydatów na wolontariuszy i wolontariuszy pomocy UE oraz kierowania nimi i oddelegowywania ich w celu wspierania pomocy humanitarnej w państwach trzecich. Rozporządzenie (UE) nr 375/2014 przewiduje, że normy te zostaną przyjęte w drodze aktów delegowanych i że procedury zostaną przyjęte w drodze aktów wykonawczych.
(2)
Wszystkie zainteresowane strony związane z inicjatywą „Wolontariusze pomocy UE”, włącznie z samymi wolontariuszami, organizacjami wysyłającymi i przyjmującymi, należy zachęcać do wspólnego poczucia tożsamości w ramach inicjatywy.
(3)
Zakres kompetencji stosowany w ramach inicjatywy „Wolontariusze pomocy UE” musi określać kompetencje przekrojowe wymagane w wielu sektorach wolontariatu i zatrudnienia oraz określać szczegółowe kompetencje niezbędne do pracy w ramach inicjatywy „Wolontariusze pomocy UE” i pomocy humanitarnej. Powinien on również zawierać niewyczerpujący wykaz kompetencji technicznych. Powinno to pomóc w zapewnieniu skutecznego i opartego na potrzebach naboru i przygotowania kandydatów na wolontariuszy na podstawie wspólnego zakresu kompetencji.
(4)
W celu udokumentowania i oceny kompetencji, potrzeb w zakresie uczenia się i efektów uczenia się wolontariuszy pomocy UE ci ostatni powinni postępować według łatwego w użyciu planu uczenia się i rozwoju przez cały czas ich uczestnictwa w inicjatywie. Struktura tego planu będzie oparta na doświadczeniach zdobytych w ramach inicjatyw Youth Pass (2) i Europass (3).
(5)
Wiedza, umiejętności i kompetencje nabywane przez wolontariuszy w czasie ich uczestnictwa w inicjatywie „Wolontariusze pomocy UE” mogą skutkować poprawą ich zdolności do zatrudnienia. Uczestnictwo w inicjatywie dowodzi także ich postawy solidarności z osobami potrzebującymi i ich zaangażowania w eksponowanie i promowanie poczucia obywatelstwa europejskiego. Szczegółowe przepisy powinny zatem ułatwiać w miarę możliwości walidację pozaformalnego i nieformalnego uczenia się podejmowanego przez wolontariuszy pomocy UE zgodnie z zaleceniem Rady z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie walidacji uczenia się pozaformalnego i nieformalnego (4).
(6)
Normy regulujące partnerstwo między organizacjami wysyłającymi i przyjmującymi mają znaczenie zarówno dla sektora pomocy humanitarnej, jak i dla organizacji wolontariackich. Wspierają one cel, którym jest budowanie partnerstwa między organizacjami wdrażającymi, i odzwierciedlają wzajemną odpowiedzialność tych organizacji zarówno za osiąganie celów inicjatywy „Wolontariusze pomocy UE”, jak i za wolontariuszy pomocy UE jako osoby. Należy określić zasady, na których opiera się partnerstwo, a umowa partnerstwa powinna spełniać minimalne wymagania, aby umożliwiać partnerom składanie wniosków dotyczących projektów związanych z delegowaniem wolontariuszy pomocy do państw trzecich i zarządzanie tymi projektami.
(7)
Zasady dotyczące równości szans i niedyskryminacji są zawarte w prawodawstwie krajowym i unijnym, a organizacje wysyłające i przyjmujące powinny zawsze ich przestrzegać i je propagować. W stosowanych przypadkach przewiduje się jednak właściwe dla danych okoliczności wyjątki związane z określaniem roli i profilu wolontariuszy pomocy UE.
(8)
Przestrzeganie właściwego prawa krajowego, prawa Unii i prawa państwa przyjmującego ma zasadnicze znaczenie. Leży to w zakresie odpowiedzialności organizacji wysyłających i przyjmujących, które są również zobowiązane do informowania wolontariuszy pomocy UE o ich prawach i obowiązkach prawnych wynikających z tego prawodawstwa oraz ich prawa do ochrony ubezpieczeniowej. Wyraźny status prawny wolontariuszy stanowi warunek wstępny ich oddelegowania, w związku z czym powinien być określony w umowie o oddelegowanie zawieranej między organizacjami wysyłającymi i wolontariuszem pomocy UE. Należy zwrócić szczególną uwagę również na ochronę danych osobowych, konieczność prawego działania w zgodzie z kodeksem postępowania oraz ochronę dzieci i osób dorosłych szczególnej troski, w tym przez ustanowienie zasady zerowej tolerancji dla niegodziwego traktowania w celach seksualnych.
(9)
W celu zapewnienia terminowego wdrożenia inicjatywy „Wolontariusze pomocy UE” konieczne jest, aby niniejsze rozporządzenie weszło w życie w trybie pilnym, ponieważ ustanawia ono przepisy, na podstawie których organizacje wdrażające oddelegowują wolontariuszy pomocy UE do państw trzecich,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ 1
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie określa normy dotyczące kandydatów na wolontariuszy i wolontariuszy pomocy UE w odniesieniu do następujących kwestii wymienionych w art. 9 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 375/2014:
a)
zakresu kompetencji wymaganych w procesie naboru, selekcji i przygotowania wolontariuszy na stanowiska młodszych lub starszych specjalistów;
b)
przepisów zapewniających równe szanse i niedyskryminację w procesie naboru i selekcji;
c)
przepisów zapewniających przestrzeganie przez organizacje wysyłające i przyjmujące właściwego prawa krajowego, prawa Unii i prawa państwa przyjmującego;
d)
norm regulujących partnerstwo między organizacjami wysyłającymi i przyjmującymi; oraz
e)
przepisów regulujących uznawanie umiejętności i kompetencji nabywanych przez wolontariuszy pomocy UE, zgodnie z odnośnymi inicjatywami Unii.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się definicje zawarte w art. 3 rozporządzenia (UE) nr 375/2014 i definicje określone w rozporządzeniu wykonawczym Komisji przyjmowanym na podstawie art. 9 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 375/2014. Ponadto stosuje się następujące definicje:
a)
„kompetencje” oznaczają, zgodnie z definicją zawartą w europejskich ramach odniesienia w sprawie kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie (5), połączenie wiedzy, umiejętności i postaw odpowiednich do sytuacji, umożliwiające wolontariuszom pomocy UE przyczynianie się do udzielania opartej na potrzebach pomocy humanitarnej;
b)
„kompetencje przekrojowe” oznaczają kompetencje wymagane w wielu sektorach wolontariatu i zatrudnienia, które nie są kompetencjami szczegółowymi właściwymi dla pomocy humanitarnej;
c)
„kompetencje szczegółowe” oznaczają kompetencje wymagane w przypadku inicjatywy „Wolontariusze pomocy UE” i szerzej rozumianej pomocy humanitarnej;
d)
„kompetencje techniczne” oznaczają kompetencje wynikające ze specjalistycznej wiedzy właściwej w kontekście pomocy humanitarnej;
e)
„efekty uczenia się”, oznaczają, zgodnie z definicją zawartą w europejskich ramach kwalifikacji (6), stwierdzenie tego, co osoba ucząca się wie, rozumie i umie zrobić po zakończeniu procesu uczenia się. Wyrażają się one jako wiedza, umiejętności i kompetencje.
ROZDZIAŁ 2
ZAKRES KOMPETENCJI
Artykuł 3
Zakres kompetencji
1. Zakres kompetencji stosowany w ramach inicjatywy „Wolontariusze pomocy UE” obejmuje trzy wymiary:
a)
kompetencje przekrojowe;
b)
kompetencje szczegółowe; oraz
c)
kompetencje techniczne.
2. Zakres kompetencji jest dostosowany do:
a)
młodszych specjalistów, w szczególności niedawnych absolwentów z doświadczeniem zawodowym krótszym niż pięć lat i doświadczeniem w zakresie działalności humanitarnej krótszym niż pięć lat; oraz
b)
starszych specjalistów z doświadczeniem zawodowym na stanowiskach kierowniczych lub eksperckich.
3. Zakres kompetencji sprzyja ciągłemu procesowi osobistego rozwoju, który przechodzą wolontariusze pomocy UE podczas różnych etapów swojego uczestnictwa w inicjatywie, oraz umożliwia mierzenie ich postępów. Poziomy biegłości w zakresie każdej kompetencji ocenia się zgodnie z podejściem przyjętym w europejskich ramach kwalifikacji i według następującej skali:
a)
poziom 4: doskonała biegłość;
b)
poziom 3: trwała biegłość;
c)
poziom 2: biegłość wymagająca rozwijania;
d)
poziom 1: niska biegłość.
4. Stosowane definicje głównych kompetencji są określone w załączniku.
Artykuł 4
Plan uczenia się i rozwoju
1. Plan uczenia się i rozwoju określa efekty uczenia się, których osiągnięcia oczekuje się od wolontariuszy pomocy UE, oraz dostarcza informacji na temat ich oczekiwanych kompetencji, potrzeb w zakresie uczenia się i osiągnięć na różnych etapach ich uczestnictwa w inicjatywie „Wolontariusze pomocy UE”.
2. W planie uczenia się i rozwoju uwzględnia się następujące informacje:
a)
podstawowe informacje dotyczące wolontariusza pomocy UE;
b)
podstawowe informacje dotyczące stażu i opis zadań wolontariusza;
c)
kompetencje określone w zakresie kompetencji oraz ocenę wyników wolontariusza i efektów jego uczenia się w odniesieniu do tych kompetencji;
d)
potrzeby w zakresie uczenia się i w stosownych przypadkach planowane działania rozwojowe;
e)
kursy, w jakich wolontariusze uczestniczyli podczas szkolenia lub stażu; oraz
f)
wszelkie inne istotne informacje.
3. Wykorzystanie różnych elementów planu uczenia się i rozwoju zależy od indywidualnych potrzeb i aspiracji wolontariusza pomocy UE i jest regularnie aktualizowane, w tym na następujących etapach:
a)
selekcji;
b)
szkolenia, w tym w stosownych przypadkach stażu;
c)
oddelegowania; oraz
d)
w stosownych przypadkach instrukcji po oddelegowaniu.
ROZDZIAŁ 3
UZNAWANIE UMIEJĘTNOŚCI I KOMPETENCJI NABYWANYCH PRZEZ WOLONTARIUSZY POMOCY UE
Artykuł 5
Proces oceny i dokumentowania
1. Ocena i dokumentowanie kompetencji nabywanych przez wolontariuszy pomocy UE w czasie ich uczestnictwa w inicjatywie „Wolontariusze pomocy UE” stanowią podstawę:
a)
zawodowego uznania nabytych kompetencji, które można wykorzystać w kontekście zawodowym i które poprawiłoby zdolność wolontariusza do zatrudnienia; oraz
b)
społecznego uznania wkładu wolontariuszy w uzewnętrznianie wartości Unii, takich jak solidarność z osobami potrzebującymi oraz w eksponowanie i promowanie poczucia obywatelstwa europejskiego.
2. Zakres oraz proces oceny i dokumentowania jest dostosowywany tak, aby był odpowiedni dla młodszych i starszych specjalistów, oraz zależy od indywidualnych potrzeb i aspiracji wolontariusza pomocy UE.
3. Ocena i dokumentowanie doświadczeń w zakresie uczenia się odzwierciedla ciągły proces rozwoju wolontariuszy pomocy UE, a tym samym stanowi potwierdzenie i wsparcie procesu uczenia się i rozwoju na różnych etapach udziału wolontariusza w inicjatywie. Ocenę i dokumentowanie przeprowadza się na podstawie planu uczenia się i rozwoju, o którym mowa w art. 4.
4. Organizacje wysyłające i przyjmujące wykazują stałe zaangażowanie w ocenę i dokumentowanie doświadczeń wolontariuszy pomocy UE w zakresie uczenia się w celu ułatwienia ich uznania zawodowego i społecznego.
5. W stosownych przypadkach Komisja i państwa członkowskie dostarczają właściwym organom krajowym odpowiedzialnym za walidację pozaformalnego i nieformalnego uczenia się stosownych informacji na temat inicjatywy „Wolontariusze pomocy UE” i na temat procesu oceny i dokumentowania w celu ułatwienia formalnego procesu walidacji doświadczeń wolontariuszy pomocy UE w zakresie uczenia się w ich krajach pochodzenia.
Artykuł 6
Uznanie zawodowe
1. Wolontariusze pomocy UE otrzymują na wniosek certyfikat ukończenia udziału w inicjatywie. Jest on wydawany przez Komisję i zawiera następujące informacje:
a)
daty przydziału;
b)
nazwę i dane organizacji wysyłającej i przyjmującej;
c)
imię i nazwisko oraz dane adresowe opiekuna i bezpośredniego przełożonego wolontariusza;
b)
imię i nazwisko oraz dane osób w organizacji wysyłającej i przyjmującej, gotowych do udzielenia wolontariuszowi referencji;
e)
główne zadania i obowiązki wolontariusza pomocy UE;
f)
opis najważniejszych osiągnięć wolontariusza pomocy UE w czasie przydziału;
g)
opis efektów uczenia się osiągniętych przez wolontariusza pomocy UE na różnych etapach jego uczestnictwa w inicjatywie, ocenionych zgodnie z art. 3 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.
2. Na wniosek wolontariuszy pomocy UE do certyfikatu można dołączyć kopię planu uczenia się i rozwoju.
Artykuł 7
Uznanie społeczne
1. Uznanie społeczne promuje się poprzez działania określone w planie komunikacji, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (UE) nr 375/2014. Wolontariusze pomocy UE mają możliwość zaangażowania się w prace związane z komunikacją zewnętrzną zaplanowane w celu upublicznienia inicjatywy i zobowiązania podjętego przez wolontariuszy.
2. W stosownych przepadkach Komisja organizuje wydarzenia wysokiego szczebla w celu zwiększenia świadomości społecznej i poprawy eksponowania znaczenia inicjatywy.
3. Organizacje wysyłające rozpowszechniają informacje na temat sieci na potrzeby inicjatywy „Wolontariusze pomocy UE” i promują zaangażowanie w nią, podkreślając możliwości kontynuacji przez wolontariuszy zaangażowania w kwestie związane z pomocą humanitarną i aktywnym obywatelstwem europejskim po ich oddelegowaniu.
4. Organizacje wysyłające i przyjmujące informują wolontariuszy pomocy UE o możliwościach kontynuacji zaangażowania w kwestie związane z pomocą humanitarną i aktywnym obywatelstwem europejskim. W szczególności zachęcają one wolontariuszy pomocy UE do udziału w konferencjach i warsztatach organizowanych na poziomie UE i na poziomie krajowym w celu dzielenia się ich doświadczeniem z właściwymi zainteresowanymi stronami.
ROZDZIAŁ 4
NORMY REGULUJĄCE PARTNERSTWO MIĘDZY ORGANIZACJAMI WYSYŁAJĄCYMI I PRZYJMUJĄCYMI
Artykuł 8
Cel i członkowie partnerstwa
1. Partnerstwo między organizacjami wysyłającymi i przyjmującymi określa uzgodnienia między partnerami, którzy składają wnioski dotyczące projektów związanych z delegowaniem wolontariuszy pomocy UE do państw trzecich i zarządzają takimi projektami, co może również obejmować działania związane z budowaniem zdolności lub pomocą techniczną.
2. Członkami partnerstwa są organizacje wysyłające spełniające wymogi art. 10 ust. 3 rozporządzenia UE nr 375/2014 i organizacje przyjmujące spełniające wymogi art. 10 ust. 4 rozporządzenia UE nr 375/2014.
3. Tworząc partnerstwo, organizacje wysyłające i przyjmujące mogą włączyć do niego w charakterze partnerów inne organizacje specjalizujące się we wszelkich obszarach właściwych ze względu na cele projektów lub działania w ramach projektów, o których mowa w ust. 1 powyżej, w celu uzyskania ich szczegółowej wiedzy eksperckiej.
4. W przypadku gdy projekty obejmują działania związane z budowaniem zdolności lub pomocą techniczną, organizacje wysyłające i przyjmujące, które przeszły już proces certyfikacji zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji przyjmowanym na podstawie art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 375/2014, lecz nie otrzymały jeszcze certyfikatu, mogą się również kwalifikować jako partnerzy, pod warunkiem że posiadają opartą na potrzebach strategię budowania zdolności lub pomocy technicznej
5. W przypadkach gdy projekty wspierają działania w sytuacjach wyjątkowych, partnerstwo może zostać utworzone tylko przez organizacje wysyłające.
Artykuł 9
Zasady partnerstwa
Działania inicjatywy „Wolontariusze pomocy UE” przyczyniają się do promowania transnarodowych partnerstw między organizacjami wysyłającymi i przyjmującymi w oparciu o następujące zasady:
a)
równość;
b)
wspólne wartości i wspólną wizję;
c)
przejrzystość;
d)
odpowiedzialność, rozliczalność i wiarygodność;
e)
wzajemne zaufanie i poszanowanie;
f)
komplementarność, rozwój różnorodności w społeczności związanej z pomocą humanitarną i wolontariatem oraz silne ukierunkowanie na budowanie zdolności na poziomie lokalnym;
g)
elastyczność i przystosowalność; oraz
h)
wzajemność w podziale zasobów i określaniu celów.
Artykuł 10
Umowa partnerstwa i normy
1. Zanim organizacje wysyłające i przyjmujące ustanowią partnerstwo organizacje przyjmujące dokonują oceny potrzeb, w stosowanych przypadkach we współpracy z organizacjami wysyłającymi, uwzględniając ocenę potrzeb w zakresie pomocy humanitarnej przeprowadzoną przez Komisję.
2. Ocena potrzeb obejmuje co najmniej:
a)
ocenę podatności i ryzyka w odniesieniu do państwa oddelegowania, w tym ocenę bezpieczeństwa oraz czynników ryzyka związanych z podróżą i ze zdrowiem dotyczących wolontariuszy pomocy UE;
b)
rozpoznanie obecnej zdolności organizacji przyjmującej do przyjęcia wolontariusza pomocy UE;
c)
analizę kompetencji i zdolności, których obecnie brakuje w organizacji przyjmującej i społeczności lokalnej, poprzez identyfikację potrzeb i zbadanie najlepszych możliwości ich zaspokojenia;
d)
analizę przewidywanej wartości dodanej ze strony wolontariusza pomocy UE i w stosownych przypadkach ze strony przewidzianego wsparcia na rzecz budowania zdolności dla organizacji przyjmującej i społeczności lokalnej.
3. Umowę partnerstwa podpisują wszyscy partnerzy w celu zapewnienia zgodności z następującymi minimalnymi normami dotyczącymi partnerstwa:
a)
partnerstwa opierają się na umowie dotyczącej wspólnych wartości i wspólnej wizji, w szczególności w odniesieniu do wolontariatu i pomocy humanitarnej;
b)
wartość dodana i rola każdego z partnerów są wyraźnie określone;
c)
wszyscy partnerzy uzgadniają wspólne cele partnerstwa i sposoby zarządzania partnerstwem, w szczególności w odniesieniu do:
(i)
procedur podejmowania decyzji i metod pracy;
(ii)
uzgodnień finansowych i zarządzania;
(iii)
kanałów komunikacyjnych między wszystkimi zainteresowanymi stronami; częstotliwości spotkań i wizyt terenowych przeprowadzanych przez organizacje wysyłające;
(iv)
planu prac i działań, w tym harmonogramu;
(v)
podziału zadań, zgodnie z planem komunikacji inicjatywy;
(vi)
monitorowania i oceny partnerstwa;
(vii)
księgowości i dokumentacji;
(viii)
udoskonalenia i finalizacji oceny potrzeb, o której mowa w ust. 1;
(ix)
wspólnego sformułowania i oceny przydziału zadań wolontariuszom pomocy UE;
(x)
ról i obowiązków dotyczących kandydatów na wolontariuszy i wolontariuszy pomocy UE na różnych etapach ich uczestnictwa w inicjatywie „Wolontariusze pomocy UE”;
(xi)
procedur rozpatrywania skarg (zarówno składanych w ramach partnerstwa, jak i wnoszonych przez strony zewnętrzne w związku z jego funkcjonowaniem) i rozwiązywania konfliktów między partnerami;
(xii)
polityki i procedur w zakresie rezygnacji partnera;
(xiii)
skutków finansowych; oraz
(xiv)
skutków wynikających z umowy (w tym skutków dotyczących wolontariuszy pomocy UE i zainteresowanych społeczności);
d)
w stosownych przypadkach opracowuje się opartą na potrzebach strategię budowania zdolności lub pomocy technicznej między partnerami i przeznacza się na nią specjalny budżet;
e)
partnerzy wnoszą wkład do działań w zakresie nauczania i zobowiązują się do przeprowadzenia działań związanych z komunikacją i eksponowaniem znaczenia inicjatywy zgodnie z planem komunikacji, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (UE) nr 375/2014.
ROZDZIAŁ 5
RÓWNE SZANSE I NIEDYSKRYMINACJA
Artykuł 11
Zasada ogólna
1. Inicjatywa „Wolontariusze pomocy UE” jest otwarta dla wszystkich kwalifikujących się kandydatów, niezależnie od nich narodowości, płci, rasy, pochodzenia etnicznego, wieku, pochodzenia społecznego, religii lub przekonań, stanu cywilnego lub orientacji seksualnej i jakiejkolwiek niepełnosprawności.
2. Organizacje wysyłające i przyjmujące zobowiązują się przestrzegać zasad równego traktowania, równych szans i niedyskryminacji. Zasady te są w pełni uwzględnione w z procedurze naboru, selekcji i rekrutacji oraz przygotowania wolontariuszy, a także w zasadach i praktykach zarządzania wynikami.
Artykuł 12
Równe traktowanie, równe szanse i niedyskryminacja
1. Organizacja wysyłająca posiada zbiór zasad i politykę mające na celu zapewnienie, aby praktyki w miejscu pracy odzwierciedlały zasady równego traktowania, równych szans i niedyskryminacji oraz promowały kulturę organizacyjną sprzyjającą włączeniu społecznemu.
2. Zasady równego traktowania, równych szans i niedyskryminacji, o których mowa w ust. 1, spełniają co najmniej następujące warunki:
a)
są zgodne z właściwym prawodawstwem Unii i prawodawstwem krajowym oraz mają na celu unikanie lub rozpoznanie i usunięcie dyskryminujących polityk i praktyk, w tym wszelkich barier dotyczących zatrudnienia w odniesieniu do wszystkich grup określonych w tym prawodawstwie lub grup, o których wiadomo, że mogą napotykać uprzedzenia podczas poszukiwania pracy i w związku z tym być narażone na ryzyko niedostatecznej reprezentacji;
b)
odnoszą się do wszystkich aspektów doświadczenia wolontariusza, w tym indywidualnych norm postępowania, ogłaszania staży, rekrutacji i selekcji, szkolenia i rozwoju, zarządzania wynikami, warunków pracy, łącznie z wynagrodzeniem i procedurami zwalniania;
c)
wyraźnie określają role i obowiązki wszystkich pracowników i wolontariuszy, kadry kierowniczej wyższego szczebla i kadry zarządzającej, departamentów do spraw zasobów kadrowych i wszelkich innych zainteresowanych stron zidentyfikowanych przez organizację;
d)
są regularnie monitorowane i poddawane przeglądom w celu zapewnienia ich dalszej zgodności z właściwym prawodawstwem i ich prawidłowego i skutecznego wdrażania.
3. Organizacja przyjmująca przekazuje organizacji wysyłającej pisemne potwierdzenie zasady i polityki dotyczącej równego traktowania, równych szans i niedyskryminacji oraz informuje organizację wysyłającą o wszelkich wyjątkach w odniesieniu do określania roli i profilu wolontariusza pomocy UE, które mogą być konieczne w związku ze szczególnym kontekstem jego pracy.
4. Organizacja wysyłająca wspiera organizację przyjmującą we wdrażaniu polityki równego traktowania, równych szans i niedyskryminacji oraz, na zasadzie wyjątku, wspiera organizacje przyjmujące w dokonywaniu w stosownych przypadkach właściwych w danym kontekście dostosowań do tych zasad.
5. W miarę możliwości organizacja wysyłająca zapewnia regularnie odpowiednie szkolenie i briefing na temat polityki i jej zasad dla całej kadry w celu zapewnienia, aby wszystkie zainteresowane strony rozumiały, wspierały i wdrażały tę politykę.
ROZDZIAŁ 6
ZGODNOŚĆ Z PRAWEM KRAJOWYM, PRAWEM UNII I PRAWEM PAŃSTWA PRZYJMUJĄCEGO
Artykuł 13
Zasady ogólne
1. Organizacje wysyłające i przyjmujące zapewniają przestrzeganie właściwego prawa krajowego, prawa Unii i prawa państwa przyjmującego, w tym:
a)
rozporządzenia (UE) nr 375/2014, łącznie z przestrzeganiem zasad ogólnych, o których mowa w art. 5;
b)
prawodawstwa mającego zastosowanie do statusu prawnego wolontariuszy pomocy UE;
c)
mającego zastosowanie prawodawstwa dotyczącego warunków pracy, higieny, bezpieczeństwa i ochrony wolontariuszy;
d)
prawodawstwa dotyczącego równego traktowania i niedyskryminacji; oraz
e)
prawodawstwa dotyczącego ochrony danych osobowych.
2. Organizacje wysyłające i przyjmujące informują wolontariuszy pomocy UE o ich prawach i obowiązkach prawnych wynikających z prawodawstwa, o którym mowa w ust. 1, oraz o ich prawach do ochrony ubezpieczeniowej określonych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji przyjmowanym na podstawie art. 9 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 375/2014.
Artykuł 14
STATUS PRAWNY WOLONTARIUSZA POMOCY UE
1. Organizacja wysyłająca przestrzega prawodawstwa mającego zastosowanie do statusu prawnego wolontariusza pomocy UE. W związku z tym przygotowuje ona umowę o oddelegowanie, o której mowa w art. 14 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 375/2014, którą podpisują organizacja i wolontariusz pomocy UE. Umowa wskazuje prawodawstwo i jurysdykcję mające zastosowanie do umowy.
2. Organizacja wysyłająca zapewnia przestrzeganie umowy przez organizację przyjmującą i jest odpowiedzialna za naruszenia umowy o oddelegowanie przez organizację przyjmującą.
Artykuł 15
Obowiązek informowania wolontariusza pomocy UE o przepisach podatkowych
1. Przed oddelegowaniem organizacja wysyłająca informuje wolontariusza pomocy UE o wszelkich przepisach podatkowych mających zastosowanie do płatności z tytułu kosztów utrzymania w państwie, w którym znajduje się siedziba organizacji wysyłającej, i w stosownych przypadkach w państwie oddelegowania.
2. W przypadku gdy wolontariusz pomocy UE nie jest rezydentem państwa, w którym znajduje się siedziba organizacji wysyłającej, organizacja wysyłająca informuje wolontariusza pomocy UE o jego obowiązku zaznajomienia się z przepisami podatkowymi jego własnego państwa pobytu mającymi zastosowanie do jego szczególnej sytuacji.
Artykuł 16
Ochrona danych
1. Przetwarzanie danych osobowych przez organizacje wysyłające i przyjmujące jest zgodne z dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7) i z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (8) w stosownych przypadkach.
2. Organizacje wysyłające i przyjmujące zapewniają zapobieganie nadużywaniu i niewłaściwemu wykorzystywaniu danych osobowych w trakcie wszelkiego przetwarzania, w tym gromadzenia, wykorzystywania, ujawniania i usuwania wszelkich danych osobowych dotyczących kandydatów na wolontariuszy i wolontariuszy pomocy UE. Dotyczy to wszystkich działań związanych z kandydatami na wolontariuszy i wolontariuszami pomocy UE, w szczególności:
a)
rekrutacji i selekcji (w tym formularzy wniosków, notatek ze spotkań i kwestionariuszy samooceny); oraz
b)
przygotowania wolontariuszy pomocy UE i kierowania nimi (w tym planów uczenia się i rozwoju, przeglądów wyników i dokumentacji opieki pedagogicznej, orzeczeń lekarskich lub wszelkich kwestii dyscyplinarnych).
3. Organizacje wysyłające i przyjmujące zapewniają, aby przetwarzanie obejmowało wyłącznie właściwe dane i aby wszelkie dane osobowe, takie jak imię i nazwisko, wiek, adres i data urodzenia, łącznie z danymi szczególnie chronionymi, informacjami związanymi z ich rekrutacją, zatrudnieniem i wynikami były:
a)
gromadzone zgodnie z prawem i odpowiednio do celów zgodnych z prawem;
b)
przetwarzane uczciwie i zgodnie z prawem;
c)
w stosownych przypadkach korygowane lub aktualizowane;
d)
dostępne tylko dla upoważnionego personelu;
e)
udostępniane zainteresowanym kandydatom na wolontariuszy lub wolontariuszom pomocy UE na ich wniosek;
f)
przechowywane w bezpieczny sposób; oraz
g)
przechowywane nie dłużej niż jest to niezbędne.
4. Przetwarzając dane, o których mowa w ust. 3, organizacje wysyłające i przyjmujące podejmują czynności w celu uzyskania wyraźnej zgody wolontariusza pomocy UE.
5. Organizacje wysyłające i przyjmujące informują kandydata na wolontariusza lub wolontariusza pomocy UE o przysługującym mu prawie do ochrony danych osobowych, prawie do wniesienia skargi oraz do wykorzystywania własnych danych i dostępu do nich, a także jego prawie do wiedzy na temat tożsamości podmiotów, które będą miały dostęp do jego danych osobowych, oraz rodzaju danych dostępnego dla każdego z tych podmiotów.
Artykuł 17
Prawość i kodeks postępowania
1. Organizacje wysyłające i przyjmujące uzgadniają politykę dotyczącą prawości opracowaną w celu zapobiegania korupcji i przekupstwu oraz kodeks postępowania oparty na polityce zarządzania organizacji wysyłającej, który jest odpowiedni dla wolontariuszy pomocy UE i ma do nich zastosowanie oraz zawiera wytyczne dotyczące oczekiwanych zachowań, dobrych obyczajów i prawości, których wymaga się przez cały czas ich uczestnictwa w inicjatywie „Wolontariusze pomocy UE”.
2. Kodeks postępowania jest wiążący dla wolontariuszy pomocy UE i zawiera co najmniej następujące wymagania:
a)
zobowiązanie do rozwijania poczucia tożsamości wokół inicjatywy „Wolontariusze pomocy UE” i do przyczyniania się do jej celów;
b)
poszanowanie innych ludzi i ich godności oraz przestrzeganie zasady niedyskryminacji;
c)
przestrzeganie zasad pomocy humanitarnej, o których mowa w art. 5 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 375/2014;
d)
zobowiązanie do ochrony dzieci i osób dorosłych szczególnej troski, w tym przez ustanowienie zasady zerowej tolerancji dla niegodziwego traktowania w celach seksualnych;
e)
wymaganie dotyczące zerowej tolerancji dla używania narkotyków, które są nielegalne w państwie oddelegowania;
f)
przestrzeganie praw lokalnych;
g)
wymaganie dotyczące prawości oraz zwalczania nadużyć i korupcji;
h)
utrzymywanie wysokiego poziomu w zakresie norm postępowania w sferze osobistej i zawodowej;
i)
zachowanie zgodności z procedurami ochrony oraz bezpieczeństwa i higieny;
j)
obowiązek zgłaszania naruszeń i postanowienia dotyczące sygnalizowania nieprawidłowości;
k)
zasady dotyczące kontaktów z mediami i zarządzania informacjami; oraz
l)
zasady zabraniające nadużywania wyposażenia organizacji.
3. Jakiekolwiek naruszenie kodeksu postępowania przez wolontariusza pomocy UE jest traktowane zgodnie z polityką zarządzania organizacji wysyłającej.
4. Jeżeli naruszenie uznaje się za poważne wykroczenie, prowadzi to do wcześniejszego powrotu wolontariusza pomocy EU i, w razie potrzeby, zawiadomienia właściwych organizacji lub organów zawodowych lub prawnych o postępowaniu wolontariusza.
Artykuł 18
Ochrona dzieci i osób dorosłych szczególnej troski, w tym przez zerową tolerancję dla niegodziwego traktowania w celach seksualnych
1. Organizacje wysyłające i przyjmujące zobowiązują się przestrzegać polityki zerowej tolerancji dla jakiegokolwiek niegodziwego traktowania dzieci lub osób dorosłych szczególnej troski, w tym niegodziwego traktowania w celach seksualnych. Mają one możliwość zawiadamiania o niegodziwym traktowaniu, szybkiego i odpowiedniego radzenia sobie z incydentami, wspierania ofiar, zapobiegania wiktymizacji osób sygnalizujących nieprawidłowości oraz pociągnięcia sprawców do odpowiedzialności.
2. Organizacje wysyłające i przyjmujące zapobiegają nadużyciom poprzez proces selekcji wolontariuszy pomocy UE oraz ich wprowadzanie w obowiązki i szkolenie, poprzez tworzenie kultury otwartości i świadomości w odniesieniu do tej kwestii, a także przez przydzielanie wyraźnych obowiązków związanych z zarządzaniem i nadzorem.
3. Organizacja wysyłająca przeprowadza wszystkie prawnie wymagane ustawowe kontrole w celu dopuszczenia kandydatów na wolontariuszy do pracy z tymi grupami docelowymi.
4. Organizacje wysyłające i przyjmujące informują kandydatów na wolontariuszy lub wolontariuszy pomocy UE o ryzyku i zalecanych środkach zapobiegawczych w celu zapewnienia, aby nie dochodziło do nadużyć.
ROZDZIAŁ 7
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 19
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 24 października 2014 r.