PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) 2015/262
ze dne 17. února 2015,
kterým se stanoví pravidla podle směrnic Rady 90/427/EHS a 2009/156/ES, pokud jde o metody identifikace koňovitých (nařízení o průkazu koňovitých)
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Rady 90/427/EHS ze dne 26. června 1990 o zootechnických a genealogických podmínkách pro obchod s koňovitými uvnitř Společenství (1), a zejména na čl. 4 odst. 2 písm. c) a d), čl. 6 odst. 2 druhou odrážku a čl. 8 odst. 1 první pododstavec uvedené směrnice,
s ohledem na směrnici Rady 2009/156/ES ze dne 30. listopadu 2009 o veterinárních pravidlech pro přesun koňovitých a jejich dovoz ze třetích zemí (2), a zejména na čl. 4 odst. 4 uvedené směrnice,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Směrnice 90/427/EHS stanoví zootechnické podmínky pro obchod s koňovitými uvnitř Unie. V souladu s touto směrnicí mají členské státy zajistit, aby evidované koňovité při jejich přesunu doprovázel identifikační doklad vydaný schválenými plemenářskými organizacemi či sdruženími chovatelů uvedenými ve směrnici.
(2)
Směrnice 2009/156/ES stanoví veterinární pravidla pro přesun koňovitých a jejich dovoz ze třetích zemí. Stanoví, že evidovaní koňovití musí být identifikováni prostřednictvím identifikačního dokladu vydaného v souladu se směrnicí 90/427/EHS nebo mezinárodním sdružením či organizací, která je odpovědná za dostihové a závodní koně. Koňovití pro chov a produkci se mají identifikovat pomocí metody stanovené Komisí.
(3)
Nařízení Komise (ES) č. 504/2008 (3), které je použitelné ode dne 1. července 2009, stanoví pravidla pro identifikaci koňovitých narozených v Unii nebo dovezených do Unie a zavádí identifikační doklad pro koňovité (průkaz koně), jenž představuje víceúčelový doklad v oblasti zdraví zvířat, veřejného zdraví, zootechniky i jezdeckého sportu. Toto nařízení, které považuje identifikační doklad za zásadní prvek systému pro identifikaci koňovitých, počítá pouze s možností začlenit informace obsažené v databázích různých vydávajících orgánů do centrální databáze nebo tyto databáze propojit s centrální databází.
(4)
Členské státy se potýkají s určitými obtížemi při provádění opatření stanovených v nařízení (ES) č. 504/2008. Tyto obtíže se převážně týkají metody identifikace koňovitých prostřednictvím identifikačního dokladu.
(5)
Ze šetření provedených členskými státy vyplynulo, že identifikační doklad bývá předmětem závažných podvodů. Hlavní riziko zde představuje nezákonné znovuuvádění koňovitých, kteří byli dříve vyloučeni z porážky k lidské spotřebě a léčeni přípravky nepovolenými pro zvířata určená k produkci potravin, do potravinového řetězce. V důsledku přijetí rozhodnutí Komise 2000/68/ES (4) byly tisíce koňovitých definitivně vyloučeny z porážky k lidské spotřebě. Nedostatek alternativ k celoživotní péči o nadbytečné a nechtěné koňovité, kteří byli vyloučeni z porážky k lidské spotřebě, vedl k jejich zanedbávání či opuštění, což má závažné dopady na zdraví a dobré životní podmínky zvířat. Situace se ještě zhoršila v důsledku stávajících ekonomických poměrů, kdy si chovatelé často nemohou dovolit držet koňovité na konci jejich produktivního života. V některých členských státech tyto problémy nabyly takového významu, že příslušné orgány zahájily programy pro porážku nadbytečných koňovitých mimo potravinový řetězec.
(6)
V posledních letech se vyskytl nový jev, nezákonná pastva, postihující majitele pastvin, neboť ti se z právního hlediska stali držiteli koňovitých, a tak neúmyslně nabyli odpovědností podle nařízení (ES) č. 504/2008. Nejasný status těchto koňovitých může též hrát roli při správném uplatňování pravidel Unie v jiných oblastech.
(7)
Ukázalo se, že informace zaznamenané v databázi vydávajícího orgánu v okamžiku vydání identifikačního dokladu rychle ztrácejí na aktuálnosti. Je tedy nesmírně obtížné, ne-li zcela neproveditelné, aby příslušné orgány v rámci osvědčení nebo kontroly totožnosti ověřily, zda je daný identifikační doklad pravý či nikoli a zda jsou informace v něm obsažené aktuální a věrohodné a nedošlo k jejich podvodným změnám, zejména pokud jde o status zvířat jako určených na porážku, ale také z hlediska uplatňování příznivějších podmínek týkajících se zdraví a dobrých životních podmínek zvířat při přesunech evidovaných koňovitých.
(8)
Ve většině členských států nejsou databáze jednotlivých orgánů vydávajících průkazy navzájem propojeny, přičemž z právních a administrativních důvodů nebude v blízké době možné ustanovit jediný vydávající orgán. Proto se zavedení centralizované databáze jeví jako nejúčinnější řešení pro výměnu a synchronizaci údajů mezi jednotlivými subjekty podle směrnic 90/427/EHS a 2009/156/ES, jakož i nezbytné pro správu identifikačních dokladů koňovitých s cílem nejen poskytovat požadované záruky v oblasti zdraví zvířat, ale též umožnit provádění těch ustanovení právních předpisů Unie o dobrých životních podmínkách zvířat a veřejném zdraví, u nichž je nezbytnou podmínkou správná a spolehlivá identifikace koňovitých.
(9)
Šetření provedené Komisí v souvislosti s událostmi týkajícími se koňského masa v roce 2013 ukázalo, že dvacet tři členských států zřídilo centrální databázi a dva členské státy mají jednu databázi pro evidované koňovité a druhou pro koňovité pro chov a produkci. Tři členské státy, jež představují kolem 20 % z celkového počtu 6,7 milionu koňovitých v Unii, nemají žádnou centralizovanou databázi.
(10)
Je tudíž nezbytné revidovat systém Unie pro identifikaci koňovitých v zájmu zajištění jeho bezpečnosti, jakož i uživatelské vstřícnosti.
(11)
Na dovoz koňovitých na území uvedená v příloze I nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 882/2004 (5) se vztahují podmínky stanovené podle směrnice 2009/156/ES a je povolen ze třetích zemí uvedených v příloze rozhodnutí Komise 2004/211/ES (6). Obvykle jsou do Unie každoročně dovezeny přibližně 4 000 evidovaných koňovitých a koňovitých pro chov a produkci v souladu s podmínkami stanovenými v rozhodnutí Komise 93/197/EHS (7).
(12)
Použijí-li se celní postupy stanovené v nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 952/2013 (8), je třeba navíc odkázat na nařízení Rady (EHS) č. 706/73 (9). Nařízení (EHS) č. 706/73 stanoví, že od 1. září 1973 se na britské Normanské ostrovy a Ostrov Man vztahují pravidla Unie v oblasti veterinárních právních předpisů.
(13)
Rozhodnutí Komise 96/78/ES (10) stanoví kritéria pro zápis a evidování koňovitých do plemenných knih pro chovné účely. Uvedené rozhodnutí mimo jiné vyžaduje, že aby mohl být koňovitý zapsán do hlavního oddílu plemenné knihy svého plemene, musí být označen podle pravidel stanovených v plemenné knize jako hříbě pod matkou, což musí být přinejmenším doloženo potvrzením o pokrytí. V zájmu jednotnosti právních předpisů Unie a usnadnění jejich používání by neměla pravidla týkající se identifikačního dokladu bránit uplatňování pravidel týkajících se identifikace koňovitých pro účely jejich zápisu do plemenných knih.
(14)
Metody pro identifikaci koňovitých stanovené v tomto nařízení by rovněž měly být v souladu se zásadami, které zavedly chovatelské organizace schválené podle rozhodnutí Komise 92/353/EHS (11). V souladu s uvedeným rozhodnutím je na dané organizaci nebo spolku, které vedou plemennou knihu o původu daného plemene, aby stanovily zásady ohledně identifikace koňovitých a zásady pro rozčlenění plemenné knihy do tříd a linií zapisovaných do plemenné knihy.
(15)
V zájmu zajištění vysoké kvality identifikačních dokladů a záznamů o všech koňovitých v Unii by měly členské státy zajistit, aby systémy pro identifikaci evidovaných koňovitých, kteří byli zapsáni nebo evidováni do plemenných knih založených schválenými nebo uznanými chovatelskými organizacemi nebo sdruženími chovatelů, splňovaly, pokud jde o vydávání identifikačních dokladů, stanovené podmínky, kterými se musí řídit příslušné orgány při určování orgánů vydávajících identifikační doklady pro koňovité pro chov a produkci.
(16)
Definice „koňovitých“, přesně odpovídající oblasti působnosti čl. 2 písm. b) směrnice 2009/156/ES, by měla být v souladu s taxonomií používanou v právních předpisech Unie, např. v přílohách nařízení Rady (EHS) č. 3626/82 (12) a nařízení Komise (EU) č. 206/2010 (13).
(17)
Jelikož definice hospodářství stanovená ve směrnici Rady 92/35/EHS (14) zahrnuje přírodní rezervace, v nichž koňovití žijí volně, a je tudíž širší než definice stanovená ve směrnici 2009/156/ES, bylo by vhodné, aby definice hospodářství podle tohoto nařízení rovněž zahrnovala přírodní rezervace, ve kterých žijí koňovití volně.
(18)
Veterinární dozor nezbytný pro zajištění záruk v oblasti zdraví zvířat požadovaných v souladu se směrnicí 2009/156/ES lze zabezpečit pouze tehdy, je-li hospodářství, jak je definováno v uvedené směrnici, známo příslušnému orgánu. Obdobné požadavky vyplývají z použití části A kapitoly II oddílu I přílohy I nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 854/2004 (15), pokud jde o koňovité určené k produkci potravin. Ovšem vzhledem k tomu, jak často k přesunům koňovitých dochází, není na místě zavádět systém, díky němuž by koňovití mohli být sledováni v reálném čase. Namísto toho by měly být identifikační údaje dostupné příslušnému orgánu, a proto je nezbytné, aby v každém členském státě existovala centrální databáze, která by spravovala informace o koňovitých držených v daném státě.
(19)
Právní předpisy Unie rozlišují mezi vlastníky a držiteli zvířat. Pojem „držitel“ zvířat je definován a používán v nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1760/2000 (16). Oproti tomu směrnice 2009/156/ES odkazuje na majitele nebo chovatele zvířat. Kombinovaná definice majitele a držitele je stanovena ve směrnici 92/35/EHS. Vzhledem k tomu, že podle právních předpisů Unie i jednotlivých členských států nemusí být majitel koňovitého nutně osobou odpovědnou za dané zvíře, je vhodné objasnit, že za identifikaci koňovitých v souladu s tímto nařízením odpovídá v první řadě držitel daného zvířete, který může, ale nemusí být jeho majitelem.
(20)
V souladu s právními přepisy členských států nebo na základě požadavku některých vydávajících orgánů se mají do identifikačního dokladu, a tudíž i do databáze vedené vydávajícím orgánem zapisovat informace o majiteli zvířete. Tyto údaje o vlastnictví, jakož i o změně vlastnictví, lze poskytnout prostřednictvím různých forem dokladů o vlastnictví nebo registračních karet, včetně tzv. „imatrikulační karty“ úspěšně používané v jednom z členských států.
(21)
Směrnice Rady 2008/73/ES (17) stanoví, že členské státy vypracují a průběžně aktualizují seznamy schválených zařízení ve veterinární a zootechnické oblasti a zpřístupňují je ostatním členským státům a veřejnosti. S cílem usnadnit přístup ostatních členských států a veřejnosti k seznamům schválených zařízení by měly členské státy dát tyto seznamy k dispozici elektronicky prostřednictvím informačních stránek na internetu. Komise by měla být členským státům nápomocna při zpřístupňování těchto seznamů ostatním členským státům a veřejnosti tím, že poskytne internetovou adresu stránky, na které budou uvedeny odkazy na informační internetové stránky jednotlivých členských států.
(22)
Pro usnadnění výměny informací mezi členskými státy elektronickou cestou a pro zajištění transparentnosti a srozumitelnosti je důležité, aby byly seznamy v celé Unii vytvářeny podle jednotného vzoru. Rozhodnutí Komise 2009/712/ES (18) proto stanoví vzory výše uvedených seznamů na internetových informačních stránkách zřízených členskými státy.
(23)
Nařízení (ES) č. 504/2008 stanoví, že koňovití nemohou být drženi, pokud nejsou identifikováni v souladu s uvedeným nařízením. Komise musela reagovat na četné stížnosti týkající se populací koně domácího žijících mimo hospodářství za podmínek, které neodpovídají podmínkám popsaným v uvedeném nařízení jako polodivoké podmínky. Je proto nezbytné upřesnit, že koňovití žijící v Unii musí být identifikováni, a dále stanovit výjimku pro případy, kdy tuto podmínku nelze splnit.
(24)
Koňovití žijící v Unii by měli být identifikováni prostřednictvím celoživotního identifikačního dokladu, v němž je uveden slovní a grafický popis koňovitého a záznamy o individuálních odznacích daného zvířete pro účely ověření totožnosti. Tyto odznaky mohou být vrozené, např. více než tři chlupové víry, kaštánky, barevné odznaky, neobvyklé poruchy oční pigmentace, specifické svalové prohlubně, ale též vysoce detailní struktury duhovky nebo sítnice či specifické genetické markery (DNA profil), nebo mohou být získané, např. depigmentace po otlaku sedlem, jizvy, včetně jizev po kastraci hřebců, nebo výžeh.
(25)
Identifikační doklady by měly být vydány pouze tehdy, jsou-li v nich vyplněny požadované identifikační údaje, které je třeba zaznamenat do databáze vydávajícího orgánu v souladu s tímto nařízením.
(26)
Kromě toho by mělo osvědčení o původu stanovené ve směrnici 90/427/EHS, které má být součástí identifikačního dokladu, uvádět všechny nezbytné informace, aby bylo zajištěno, že koňovití, kteří jsou převáděni mezi různými plemennými knihami, jsou zapsáni do třídy v plemenné knize, jejíž kritéria splňují.
(27)
V souladu s rozhodnutím Komise 96/510/ES (19) musí potvrzení o původu zvířete a osvědčení o plemenné příslušnosti u evidovaných koňovitých odpovídat identifikačnímu dokladu stanovenému v rozhodnutí Komise 93/623/EHS (20). Jelikož rozhodnutí 93/623/ES a 2000/68/ES byla zrušena nařízením (ES) č. 504/2008, je třeba jasně uvést, že veškeré odkazy na uvedená rozhodnutí by měly být pokládány za odkazy na toto nařízení.
(28)
Orgány vydávající identifikační doklady pro evidované koňovité by měly být organizace nebo sdružení, které vedou či zakládají plemenné knihy pro evidované koňovité a jsou úředně schváleny nebo uznány příslušným orgánem členského státu v souladu s rozhodnutím 92/353/EHS, nebo správní orgán dotyčného členského státu, který vede plemennou knihu, do níž je koňovitý zapsán nebo zaevidován pro chovné účely v souladu s rozhodnutím 96/78/ES. Jako orgány vydávající identifikační doklady pro evidované koňovité by měly mít možnost působit rovněž národní pobočky mezinárodních organizací nebo sdružení, které jsou odpovědné za dostihové a závodní koně a mají své sídlo v daném členském státě.
(29)
Členské státy by měly mít větší prostor pro vlastní rozhodování, pokud jde o vydávající orgány, které vydávají identifikační doklady pro koňovité pro chov a produkci. Mělo by být umožněno, aby tyto identifikační doklady vydával příslušný orgán, do jehož působnosti spadá hospodářství, kde je koňovitý v době identifikace držen, nebo vydávající orgán určený a kontrolovaný tímto příslušným orgánem.
(30)
Příslušný orgán odpovědný za schválení nebo uznání organizací či sdružení zakládajících plemenné knihy v souladu s přílohou rozhodnutí 92/353/EHS by měl spolupracovat s příslušným orgánem uvedeným v nařízení (ES) č. 882/2004 s cílem zajistit, případně i prostřednictvím přeshraniční spolupráce, aby byly identifikační doklady pro koňovité vydávány a používány v souladu s tímto nařízením.
(31)
Jelikož by všichni koňovití narození v Unii nebo do Unie dovezení měli být identifikováni v souladu s tímto nařízením prostřednictvím jedinečného identifikačního dokladu vydaného na celý jejich život, je třeba přijmout zvláštní ustanovení pro případy, kdy je status těchto zvířat jako „koňovitých pro chov a produkci“ změněn na status „evidovaných koňovitých“ ve smyslu směrnice 2009/156/ES. Vzhledem k dalekosáhlým dopadům takovéto změny na přesun koňovitých, obchod s nimi a jejich dovoz do Unie ze třetích zemí z hlediska použitelných veterinárních pravidel stanovených ve směrnici 2009/156/ES, ale též z hlediska pravidel týkajících se dobrých životních podmínek zvířat, která takové přesuny upravují v souladu s nařízením Rady (ES) č. 1/2005 (21), je nezbytné, aby měl příslušný orgán jednotné místo pro přístup, tzn. centrální databázi, k ověření identifikačních údajů koňovitých požadovaných pro účely osvědčení nebo úředních kontrol.
(32)
Pro zajištění souladu s definicí hospodářství stanovenou ve směrnici 92/35/EHS by měly být členské státy schopny zavést zvláštní režimy pro identifikaci koňovitých pohybujících se volně nebo v polodivokých podmínkách ve vymezených oblastech nebo územích, včetně přírodních rezervací. Takové odchylky od obecné povinnosti identifikovat koňovité by nicméně měly být poskytovány pouze v případech, kdy jsou tyto vymezené populace koňovitých žijících volně nebo v polodivokých podmínkách skutečně odděleny od koňovitých, kteří jsou jakýmkoli způsobem domestikováni, a nejenže nepodléhají lidské kontrole z hlediska jejich přežití a reprodukce, ale zůstávají též mimo oblast působnosti směrnice Rady 98/58/ES (22), která se nevztahuje na volně žijící zvířata.
(33)
Pro účely ověření totožnosti určitého koňovitého by měl identifikační doklad obsahovat především vysoce kvalitní popis zvířete sestávající ze slovního popisu koňovitého a jeho odznaků a z podrobného schématu s vyobrazením individuálních a rozlišujících odznaků daného koňovitého.
(34)
S cílem zajistit, aby byli koňovití v identifikačních dokladech, které je doprovázejí, správně popsáni, by se měly vydávající orgány řídit osvědčenými postupy a zajistit proškolení zaměstnanců pověřených popisem zvířat, například s pomocí pokynů Mezinárodní jezdecké federace (23) nebo společnosti Weatherbys (24).
(35)
Odznaky koňovitého a použité prostředky identifikace, které se společně využívají k ověření jeho totožnosti, by měly nejen vytvořit jednoznačnou spojitost mezi určitým koňovitým a jeho identifikačním dokladem, ale rovněž prokázat, že tento koňovitý podstoupil proces identifikace v souladu s tímto nařízením, takže pro jedno zvíře není vydán více než jeden identifikační doklad. Na mezinárodní úrovni se již u koňovitých v praxi široce využívají elektronické identifikátory (dále jen „elektronické odpovídače“). Tato technologie by měla být používána k zajištění úzké spojitosti mezi daným koňovitým a jeho identifikačním dokladem, ale měly by být umožněny i jiné metody ověřování totožnosti daného zvířete za předpokladu, že tyto alternativní metody poskytují rovnocenné záruky pro zabránění vícečetnému vydávání identifikačních dokladů.
(36)
Elektronické odpovídače používané k označování koňovitých a čtecí zařízení pro zobrazení kódu zabudovaného v odpovídači by měly splňovat mezinárodně dohodnuté normy. Tyto normy stanoví dva odlišné systémy pro zajištění jedinečnosti kódu elektronického odpovídače. Většina členských států provedla nařízení (ES) č. 504/2008 tak, že používá trojmístný alfanumerický kód země a řídí distribuci elektronických odpovídačů prostřednictvím svých příslušných orgánů.
(37)
Tento systém zajištění jedinečnosti kódu elektronického odpovídače by měl být začleněn do databází vedených vydávajícími orgány a do centrální databáze a uplatňován tak, aby nebyl narušen obchod a dovoz do Unie v případě koňovitých, kteří jsou označeni pomocí elektronického odpovídače zobrazujícího alfanumerický kód v jiné formě.
(38)
Směrnice Rady 90/425/EHS (25) stanoví veterinární kontroly, které se mají provádět u některých zvířat a produktů v místě určení. Stanoví zejména, že odesílatelé uvedení na osvědčení nebo dokladu stanoveném v uvedené směrnici musí na žádost příslušného orgánu členského státu určení a v míře nezbytné k provedení těchto kontrol ohlásit předem příjezd zvířat a produktů z jiného členského státu, a zejména pak povahu zásilky a předpokládané datum příjezdu. Toto oznámení se nevyžaduje u evidovaných koní vybavených identifikačními doklady podle směrnice 90/427/EHS.
(39)
Koňovití musí být sice vždy doprovázeni svým identifikačním dokladem v souladu s platnými právními předpisy Unie, ale měly by být umožněny výjimky z tohoto požadavku v případě, že je to nemožné nebo dokonce neproveditelné s ohledem na uchování identifikačního dokladu po celý život daného zvířete, nebo když tento doklad nebyl vydán s ohledem na to, že zvíře bude poraženo dříve, než dosáhne požadované věkové hranice pro identifikaci.
(40)
Členským státům by mělo být také umožněno povolovat zjednodušený identifikační doklad pro koňovité, kteří jsou přesouváni v rámci jejich území. V různých oblastech byly jako zařízení pro ukládání informací zavedeny plastikové karty se zabudovaným počítačovým čipem (dále jen „čipové karty“). Mělo by být umožněno vydávat tyto čipové karty jako další možnost kromě identifikačního dokladu a používat je za určitých podmínek místo identifikačního dokladu doprovázejícího evidované koňovité nebo koňovité pro chov a produkci při jejich přesunu v rámci členského státu.
(41)
Dále je třeba vzít v úvahu případy, kdy se původní identifikační doklad vydaný v souladu s tímto nařízením na celý život koňovitého ztratí, není již čitelný nebo obsahuje nesprávné informace nevyplývající z nezákonných praktik. Tato ustanovení by měla co nejlépe vylučovat nezákonné držení více než jednoho identifikačního dokladu, aby byl správně popsán status koňovitého jako určeného na porážku k lidské spotřebě. Tam, kde jsou k dispozici dostatečné a ověřitelné informace, by měl být vydán duplikát identifikačního dokladu, který se takto označí a který obvykle vylučuje daného koňovitého z porážky k lidské spotřebě. V ostatních případech by měl být vydán náhradní identifikační doklad, rovněž takto označený a vylučující daného koňovitého z porážky k lidské spotřebě, který by měl nadto dané zvíře klasifikovat jako koňovitého pro chov a produkci.
(42)
Uvedené postupy by se měly použít také u koňovitých, u nichž se přistoupí k identifikaci po lhůtě stanovené pro první identifikaci, neboť zde nemohou být vyloučeny podvodné praktiky a úmysl získat další identifikační doklad.
(43)
V některých případech, kdy jsou koňovití zapsáni nebo evidováni pro zápis do plemenných knih vedených chovatelskými organizacemi ve třetích zemích, jsou nezbytná zvláštní ustanovení umožňující, aby koňovitý zůstal evidován v takové plemenné knize, a současně zajišťující jeho vyloučení z potravinového řetězce příslušným zápisem do identifikačního dokladu.
(44)
V souladu se směrnicí 2009/156/ES je identifikační doklad nástrojem pro omezení přesunu koňovitých v případě výskytu ohniska nákazy v hospodářství, kde jsou drženi nebo chováni. Proto je třeba v případě ohniska určitých nákaz zajistit pozastavení platnosti tohoto identifikačního dokladu pro účely přesunu příslušným zápisem do identifikačního dokladu.
(45)
Směrnice 2009/156/ES kromě toho vyžaduje, aby byli evidovaní koňovití při opuštění hospodářství identifikováni prostřednictvím identifikačního dokladu, který musí zejména osvědčovat, že tito koňovití nepocházejí z hospodářství podléhajícího určitým zákazům. Je proto žádoucí stanovit, aby bylo vyplnění příslušného oddílu ve vzorovém identifikačním dokladu povinné u všech koňovitých, a odpovídajícím způsobem upravit jeho znění.
(46)
V případě, že koňovitý uhyne jinak než porážkou na jatkách, by měl orgán dohlížející na zpracování mrtvého zvířete v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1069/2009 (26) nebo na spálení v nízkokapacitních spalovacích zařízeních uvedených v kapitole III přílohy III nařízení Komise (EU) č. 142/2011 (27) vrátit vydávajícímu orgánu identifikační doklad, pokud podle vnitrostátních právních předpisů doprovází tělo zvířete, a mělo by být zajištěno, aby elektronický odpovídač nebo jiné alternativní prostředky použité k ověření totožnosti koňovitých nemohly být recyklovány.
(47)
Maso koňovitých, u nichž nebylo možno v době porážky vyjmout elektronický odpovídač, by mělo být prohlášeno za nevhodné k lidské spotřebě v souladu s kapitolou V oddílu II přílohy I nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 854/2004, aby se tyto elektronické odpovídače nedostaly do potravinového řetězce. Aby se implantované elektronické odpovídače daly snadno lokalizovat, mělo by být stanoveno standardní místo implantace, které se zaznamená v identifikačních dokladech.
(48)
V souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 178/2002 (28) jsou živá zvířata připravená pro uvedení na trh k lidské spotřebě definována jako potravina. Uvedené nařízení stanoví dalekosáhlé odpovědnosti provozovatelů potravinářských podniků ve všech stadiích produkce potravin, včetně sledovatelnosti zvířat určených k produkci potravin.
(49)
Koňovití pro chov a produkci, jakož i evidovaní koňovití se mohou stát v určitém stadiu života jatečnými koňovitými podle definice ve směrnici 2009/156/ES. Maso lichokopytníků, tj. koňovitých, je definováno v bodě 1 přílohy I nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 853/2004 (29), kterým se stanoví zvláštní hygienická pravidla pro potraviny živočišného původu.
(50)
Poté, co byla v souladu s nařízením Komise (ES) č. 2076/2005 (30) ukončena přechodná opatření pro provádění nařízení (ES) č. 853/2004, (ES) č. 854/2004 a (ES) č. 882/2004, začaly od 1. ledna 2010 platit požadavky na informace o potravinovém řetězci u koňovitých.
(51)
Nařízení (ES) č. 853/2004 stanoví, že provozovatelé jatek mají obdržet a zkontrolovat informace o potravinovém řetězci s podrobnými údaji o původu, anamnéze a léčbě zvířat určených k produkci potravin a podle nich jednat. Příslušný orgán může povolit zaslání informací o potravinovém řetězci týkajících se domácích lichokopytníků najatka zároveň se zvířaty, a nikoli předem. Identifikační doklad doprovázející jatečné koňovité by měl proto být součástí informací o potravinovém řetězci.
(52)
Nařízení (ES) č. 854/2004 stanoví, že úřední veterinární lékař musí ověřit, zda daný provozovatel potravinářského podniku splnil svou povinnost zajistit, aby byla zvířata přijatá na porážku k lidské spotřebě řádně identifikována.
(53)
Nařízení (ES) č. 853/2004 stanoví, že provozovatelé potravinářských podniků musí zkontrolovat průkazy domácích lichokopytníků a ujistit se, že je dané zvíře určeno na porážku k lidské spotřebě, a pokud přijmou určité zvíře na porážku, musí odevzdat průkaz úřednímu veterinárnímu lékaři.
(54)
Vzhledem ke specifické situaci koňovitých, kteří se narodili jako zvířata druhů určených k produkci potravin, avšak nejsou vždy chováni za tímto účelem a ve většině případů nejsou po celou dobu svého života drženi provozovateli potravinářských podniků definovanými v čl. 3 odst. 3 nařízení (ES) č. 178/2002, je zapotřebí stanovit postup, kterým se zajistí plynulá návaznost od kontrol identifikačního dokladu z důvodů veřejného zdraví až po správu tohoto dokladu v souladu se směrnicí 2009/156/ES. Je tedy nezbytné, aby v každém členském státě existovala centrální databáze, aby bylo možné ověřit určité informace o identifikačním dokladu a v tomto dokladu předtím, než se přijme rozhodnutí o přijetí dotyčného zvířete na porážku k lidské spotřebě. V případě, kdy se informace o vyloučení z porážky k lidské spotřebě v oddílu II identifikačního dokladu neshodují s informacemi zaznamenanými v centrální databázi, měla by být rozhodující informace vedoucí k vyloučení daného koňovitého z porážky k lidské spotřebě, bez ohledu na to, kde je uvedena.
(55)
Směrnice Rady 96/22/ES (31) se vztahuje na hospodářská zvířata, včetně domácích lichokopytníků, jakož i na volně žijící zvířata těchto druhů, která byla odchována v hospodářství. Podle článku 7 uvedené směrnice je povoleno obchodovat před uplynutím ochranné lhůty s evidovanými koňovitými, kterým byla ze zootechnických důvodů podána veterinární léčiva obsahující allyltrenbolon nebo betasympatomimetika, pokud jsou splněny podmínky pro podání a druh i datum ošetření jsou uvedeny v osvědčení nebo v průvodních listinách doprovázejících tato zvířata.
(56)
V čl. 2 písm. b) nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 470/2009 (32) jsou zvířata určená k produkci potravin definována jako „zvířata chovaná, odchovaná, držená, poražená nebo odchycená za účelem produkce potravin“. Článek 16 uvedeného nařízení stanoví, že zvířatům určeným k produkci potravin je v Unii možné podávat pouze farmakologicky účinné látky, které jsou klasifikovány podle čl. 14 odst. 2 písm. a), b) nebo c) uvedeného nařízení, za předpokladu, že je toto podávání v souladu se směrnicí Evropského parlamentu a Rady 2001/82/ES (33).
(57)
Článek 6 směrnice 2001/82/ES stanoví, že veterinární léčivý přípravek smí být zaregistrován pro účely podání jednomu nebo více druhům zvířat určených k produkci potravin pouze v případě, že farmakologicky účinné látky, které obsahuje, jsou uvedeny v přílohách I, II nebo III nařízení (EHS) č. 2377/90. Pravidla obsažená v uvedených přílohách jsou nyní stanovena v nařízení Komise (EU) č. 37/2010 (34). Odchylně od těchto pravidel však může být veterinární léčivý přípravek obsahující farmakologicky účinné látky neuvedené v přílohách I, II nebo III nařízení (EHS) č. 2377/90 zaregistrován pro určitá zvířata z čeledi koňovitých, která byla v souladu s právními předpisy Unie v oblasti zdraví zvířat prohlášena za zvířata neurčená na porážku k lidské spotřebě. Takové veterinární léčivé přípravky nesmějí obsahovat účinné látky uvedené v příloze IV nařízení (EHS) č. 2377/90, ani nesmějí být určeny k použití při léčbě stavů, které jsou uvedeny ve schváleném souhrnu údajů o přípravku a pro které je již registrován veterinární léčivý přípravek pro zvířata z čeledi koňovitých. Mělo by proto být stanoveno, že koňovitý může být vyloučen z porážky k lidské spotřebě podle vlastního uvážení majitele zvířete.
(58)
V čl. 10 odst. 2 a 3 směrnice 2001/82/ES jsou stanoveny zvláštní odchylky od článku 11 uvedené směrnice pro koňovité, týkající se léčby zvířat určených k produkci potravin léčivými přípravky, které mají stanovený maximální limit reziduí pro použití u jiného druhu zvířat, než je cílový druh, nebo registrovanými pro jiné onemocnění za předpokladu, že jsou tito koňovití identifikováni v souladu s právními předpisy Unie a v jejich identifikačním dokladu je zvláště uvedeno, že nejsou určeni na porážku k lidské spotřebě nebo že jsou určeni na porážku k lidské spotřebě po ochranné lhůtě v délce nejméně šesti měsíců po léčbě látkami uvedenými v nařízení Komise (ES) č. 1950/2006 (35).
(59)
V souladu se směrnicí 2001/82/ES musí členské státy zajistit, aby majitelé nebo chovatelé zvířat, která jsou určena k produkci potravin, byli schopni předložit doklad o nákupu, držení a podání veterinárních léčivých přípravků těmto zvířatům po dobu pěti let od jejich podání, včetně případů, kdy bylo zvíře v průběhu tohoto pětiletého období poraženo. V zájmu uplatňování těchto předpisů je tudíž nezbytné, aby byla informace o porážce určitého koňovitého neprodleně zanesena do centrální databáze členského státu, ve kterém se nachází hospodářství, kde bylo dané zvíře drženo.
(60)
Pro účely zajištění kontroly nad vydáváním identifikačních dokladů by měl být v databázi vedené vydávajícím orgánem zaznamenán minimální soubor příslušných údajů týkajících se vydávání těchto dokladů.
(61)
Hlavní světové organizace pro chov koní a soutěže se dohodly na zavedení systému univerzálního životního čísla koňovitých (UELN). Tento systém byl vyvinut z podnětu Světové federace chovu sportovních koní (WBFSH), Mezinárodního výboru pro plemenné knihy (ISBC), Světové organizace pro chov arabských plnokrevníků (WAHO), Evropské konference organizací pro chov arabských plnokrevníků (ECAHO), Conférence Internationale de l'Anglo-Arabe (CIAA), Mezinárodní jezdecké federace (FEI) a Union Européenne du Trot (UET) a informace o tomto systému lze najít na internetových stránkách UELN (36).
(62)
Systém UELN je vhodný pro registraci evidovaných koňovitých i koňovitých pro chov a produkci a umožňuje postupné zavádění počítačových sítí zajišťujících, aby mohla být totožnost zvířat v případě evidovaných koňovitých nadále ověřována v souladu s článkem 6 směrnice 90/427/EHS.
(63)
Při přidělování kódů k databázím nesmějí být tyto kódy a formát zaznamenaných identifikačních čísel jednotlivých zvířat v žádném případě v rozporu se zavedeným systémem UELN. Proto by měl být před přidělením jakéhokoli kódu určité databázi tento kód zkontrolován podle seznamu přidělených kódů UELN.
(64)
Směrnice 2009/156/ES požaduje, aby úřední veterinární lékař zaznamenal v evidenci identifikační číslo nebo číslo identifikačního dokladu poraženého koňovitého a zaslal příslušnému orgánu místa odeslání na jeho žádost potvrzení o tom, že zvíře bylo poraženo. Mělo by být tudíž upřesněno, že v takových případech musí být identifikační doklady zničeny v místě porážky s cílem zamezit podvodnému použití identifikačních dokladů poražených koňovitých.
(65)
Uvedená směrnice rovněž stanoví, že po porážce evidovaných koní, včetně utracení pro účely tlumení nákaz, musí být jejich identifikační doklady vráceny orgánu, který je vydal. Tyto požadavky by se měly vztahovat i na identifikační doklady vydané pro evidované koňovité jiné než evidované koně a koňovité pro chov a produkci.
(66)
S cílem zajistit, aby databáze vydávajících orgánů obsahovaly aktuální informace, je třeba stanovit oběh informací o smrti nebo ztrátě zvířete v databázi orgánu, který vydal doklad, a v centrální databázi členského státu, ve kterém se nachází hospodářství, kde byl daný koňovitý držen.
(67)
Ke splnění těchto požadavků by mělo přispět zaznamenání životního čísla slučitelného se systémem UELN a jeho použití pro identifikaci orgánů nebo úřadů, které daný identifikační doklad vydaly. Členské státy by měly pokud možno využívat styčná místa, která určily v souladu s nařízením (ES) č. 882/2004.
(68)
Díky povinnému záznamu o osobě žádající o vydání identifikačního dokladu, jíž je v rámci lhůty nepřesahující 12 měsíců po narození zvířete chovatel a obvykle i majitel zvířete, pro které se identifikační doklad vydává, spolu s povinností oznámit vydávajícímu orgánu jakýkoli přesun obvyklého místa pobytu koňovitého do jiného členského státu může být vytvořen řetězec informací sloužící k vysledování zvířete v případě potřeby.
(69)
V souladu s nařízením (ES) č. 504/2008 má identifikační údaje v identifikačním dokladu aktualizovat vydávající orgán, který tento doklad vydal. Členské státy poukazovaly na neochotu majitelů koňovitých zasílat identifikační doklad vydávajícím orgánům k aktualizaci identifikačních údajů poštou, zvláště pak v případech, kdy se tento vydávající orgán nachází v zahraničí. Tato neochota je způsobena obavami ze ztráty identifikačního dokladu, neboť pak by bylo nutné identifikovat koňovitého prostřednictvím duplikátu nebo náhradního identifikačního dokladu, kterými se dané zvíře vylučuje z porážky k lidské spotřebě, což vede k podstatnému snížení hodnoty zvířete.
(70)
K usnadnění správy identifikačního dokladu po celou dobu života zvířete je zapotřebí zavést postupy pro registraci identifikačního dokladu v členském státě obvyklého místa pobytu zvířete, zvláště v případech, kdy byl identifikační doklad vydán v jiném členském státě. Jako nejvhodnější způsob komunikace s vydávajícím orgánem, který provedl první identifikaci, se jeví výměna informací mezi centrálními databázemi dotčených členských států.
(71)
Kromě toho mohou vydávající orgány své schválení nebo určení pozbýt, zatímco vydané identifikační doklady zůstávají platnými dokumenty pro účely zdraví zvířat a veřejného zdraví. Je tudíž nezbytné zálohovat informace obsažené v identifikačním dokladu prostřednictvím databáze, k níž mají přístup příslušné orgány v oblasti zdraví a dobrých životních podmínek zvířat a veřejného zdraví.
(72)
Jelikož v každém členském státě obvykle působí více než jeden vydávající orgán, koňovití se často přesunují mezi hospodářstvími i mezi členskými státy, mění se jejich status z „koňovitých pro chov a produkci“ na „evidované koňovité“ nebo ze zvířat určených k produkci potravin na zvířata vyloučená z porážky k lidské spotřebě a evidované koňovité může identifikovat organizace vedoucí plemennou knihu, která má své sídlo v jiném členském státě, je v zájmu účinného provádění směrnic 90/427/EHS a 2009/156/ES nevyhnutelné, nezbytné a žádoucí zřídit v každém členském státě centrální databázi, kde budou zaznamenány identifikační údaje o všech koňovitých chovaných v hospodářstvích, která se v daném členském státě nacházejí.
(73)
Mělo by se však umožnit, aby členské státy, ve kterých již existuje jedna databáze pro evidované koňovité a jiná databáze pro koňovité pro chov a produkci, i nadále zachovaly tento systém, za předpokladu, že tyto databáze budou propojeny a veterinární orgány budou mít do obou plný přístup.
(74)
Za tímto účelem by centrální databáze v jednotlivých členských státech měly spolupracovat v souladu se směrnicí Rady 89/608/EHS (37), aby se usnadnila výměna údajů týkajících se určitého zvířete a identifikačního dokladu, který byl pro ně vydán.
(75)
S ohledem na jednotné použití právních předpisů Unie týkajících se identifikace koňovitých v členských státech a zajištění jejich jednoznačnosti a transparentnosti by mělo být nařízení (ES) č. 504/2008 zrušeno a nahrazeno tímto nařízením.
(76)
V souladu s bodem 24 přílohy nařízení Komise (EU) č. 519/2013 (38) jsou koňovití narození v Chorvatsku nejpozději do 30. června 2013, avšak neidentifikovaní do tohoto data v souladu s nařízením (ES) č. 504/2008, identifikováni v souladu s posledně uvedeným nařízením nejpozději do 31. prosince 2014.
(77)
Toto nařízení by se mělo použít ode dne 1. ledna 2016, aby se členským státům a provozovatelům poskytla dostatečná doba na přizpůsobení se novým pravidlům. Požadavky na vytvoření a zprovoznění centrální databáze by se nicméně měly v Řecku, ve Švédsku a ve Spojeném království použít ode dne 1. července 2016.
(78)
Opatření stanovená v tomto nařízení jsou v souladu se stanoviskem Stálého výboru pro rostliny, zvířata, potraviny a krmiva a Stálého výboru pro zootechniku,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
PŘEDMĚT, OBLAST PŮSOBNOSTI, DEFINICE A OBECNÉ ZÁSADY
Článek 1
Předmět a oblast působnosti
1. Toto nařízení stanoví pravidla pro identifikaci koňovitých:
a)
narozených v Unii nebo
b)
uvolněných do volného oběhu v Unii v souladu s celním postupem vymezeným v čl. 5 odst. 16 písm. a) nařízení (EU) č. 952/2013.
2. Toto nařízení se použije, aniž je dotčeno rozhodnutí 96/78/ES.
Článek 2
Definice
Pro účely tohoto nařízení se rozumí:
a)
„koňovitými“ volně žijící nebo domestikovaní lichokopytníci všech druhů rodu Equus čeledi koňovitých a jejich kříženci;
b)
„hospodářstvím“ zemědělské nebo výcvikové zařízení, stáj nebo jakékoli prostory nebo zařízení, ve kterých se koňovití obvykle drží nebo chovají pro jakékoli účely, a přírodní rezervace, ve kterých koňovití žijí volně;
c)
„držitelem“ každá fyzická nebo právnická osoba, která vlastní koňovité nebo je jejich držením pověřena, bez ohledu na to, zda za finanční odměnu či nikoliv a zda dočasně nebo nastálo, a to i v průběhu přepravy, na trzích nebo během soutěží, dostihů nebo kulturních akcí;
d)
„majitelem“ fyzická nebo právnická osoba, která vlastní daného koňovitého;
e)
„evidovanými koňovitými“ všichni koňovití, kteří:
i)
jsou zapsáni nebo zaevidováni a způsobilí k zápisu do plemenné knihy v souladu s pravidly stanovenými podle čl. 4 odst. 2 písm. b) směrnice 90/427/EHS a identifikováni prostřednictvím identifikačního dokladu stanoveného v čl. 8 odst. 1 uvedené směrnice, nebo
ii)
koně, včetně poníků, evidovaní u mezinárodního sdružení nebo organizace, která je odpovědná za dostihové a závodní koně, a identifikovaní prostřednictvím identifikačního dokladu vydaného národní pobočkou takové organizace nebo sdružení;
f)
„plemennou knihou“ každá kniha, registr, soubor nebo počítačový nosič dat:
i)
která je vedena buď organizací nebo sdružením úředně schváleným nebo uznaným členským státem, nebo je vedena správním úřadem daného členského státu, a dále
ii)
ve které jsou koňovití zapsáni, nebo jsou evidováni a způsobilí k zápisu, s uvedením všech jejich známých předků;
g)
„koňovitými pro chov a produkci“ koňovití jiní než uvedení v písmenech e) a h);
h)
„jatečnými koňovitými“ koňovití určení k porážce na jatkách, a to buď přímo po přepravě, nebo po tranzitu přes schválené sběrné středisko uvedené v článku 7 směrnice 2009/156/ES;
i)
„příslušným orgánem“ ústřední orgán členského státu, který je příslušný k organizaci úředních kontrol, nebo jakýkoli jiný orgán, kterému byla tato pravomoc svěřena, včetně příslušného orgánu uvedeného v čl. 2 písm. h) směrnice 2009/156/ES;
j)
„zootechnickým orgánem“ ústřední orgán členského státu, který je příslušný k provádění směrnice 90/427/EHS, nebo jakýkoli jiný orgán, kterému byla tato pravomoc svěřena, včetně orgánů uvedených v čl. 2 odst. 1 rozhodnutí 92/353/EHS;
k)
„dočasným vstupem“ status evidovaného koně přicházejícího ze třetí země a dovezeného do Unie na dobu kratší než 90 dnů na základě rozhodnutí přijatého v souladu s čl. 19 písm. b) směrnice 2009/156/ES;
l)
„trvalým přijetím“ status koňovitého pocházejícího ze třetí země a dovezeného do Unie na dobu 90 dnů nebo delší;
m)
„odznakem“ jakákoli viditelná či zřetelná rozlišující charakteristika jednotlivého koňovitého, která je buď vrozená, nebo získaná a zaznamenaná pro účely identifikace;
n)
„elektronickým odpovídačem“ pasivní radiofrekvenční identifikační zařízení určené pouze ke čtení:
i)
vyhovující normě ISO 11784 a využívající technologii Full Duplex (FDX či FDX-B) nebo Half Duplex (HDX), a dále
ii)
které může být čteno čtecím zařízením kompatibilním s normou ISO 11785, v minimální vzdálenosti 12 cm;
o)
„jedinečným životním číslem“ jedinečný 15místný alfanumerický kód shrnující informace o konkrétním koňovitém a databázi a zemi, ve které byly tyto informace poprvé zaznamenány v souladu se systémem kódování univerzálního životního čísla koňovitých (UELN), a který tvoří:
i)
šestimístný identifikační kód kompatibilní se systémem UELN pro databázi uvedenou v článku 39, po němž následuje
ii)
devítimístné individuální identifikační číslo přidělené danému koňovitému;
p)
„členským státem prostým moru koní“:
i)
členský stát, kde nebyl zjištěn žádný klinický, sérologický (u neočkovaných koňovitých) ani epizootologický důkaz moru koní na dotyčném území v posledních dvou letech, a
ii)
kde nebylo provedeno očkování proti této nákaze během posledních dvanácti měsíců;
q)
„nákazami povinnými hlášením“ nákazy uvedené v příloze I směrnice 2009/156/ES;
r)
„úředním veterinárním lékařem“ veterinární lékař určený příslušným orgánem členského státu nebo třetí země;
s)
„čipovou kartou“ plastikové zařízení se zabudovaným počítačovým čipem, na které lze ukládat informace a přenášet je elektronicky do kompatibilních počítačových systémů;
t)
„odpovědným veterinárním lékařem“ veterinární lékař uvedený v čl. 10 odst. 1 směrnice 2001/82/ES.
Článek 3
Obecné zásady a povinnost identifikace koňovitých
1. Koňovití žijící na některém z území uvedených v příloze I nařízení (ES) č. 882/2004 musí být identifikováni v souladu s tímto nařízením.
2. V případech, kdy držitel není majitelem nebo jedním z majitelů koňovitého, jedná v souladu s tímto nařízením jménem majitele a ve shodě s ním.
3. Členské státy a vydávající orgány uvedené v čl. 5 odst. 1 písm. a) a b) mohou vyžadovat, aby žádost o vydání identifikačního dokladu podle článku 11 nebo o změnu identifikačních údajů ve stávajícím identifikačním dokladu podle článku 27 předkládal vydávajícímu orgánu majitel.
4. Členské státy zajistí, v odpovídajících případech prostřednictvím úředních kontrol v souladu s nařízením (ES) č. 882/2004, aby držitelé koňovitých a vydávající orgány plnili své povinnosti stanovené v tomto nařízení.
Článek 4
Systém Unie pro identifikaci koňovitých
1. Pro účely tohoto nařízení se systém Unie pro identifikaci koňovitých skládá z těchto prvků:
a)
jedinečný celoživotní identifikační doklad, který (nestanoví-li vydávající orgán jinak nebo není-li jinak stanoveno v tomto nařízení) zůstává majetkem vydávajícího orgánu, jenž jej vydal, a který obsahuje:
i)
slovní popis koňovitého a záznamy o jeho odznacích,
ii)
vyplněné schéma s grafickým znázorněním odznaků uvedených ve slovním popisu,
iii)
prostor pro schválené zápisy o změnách identifikačních údajů;
b)
metoda ověřování totožnosti, která:
i)
zajistí jednoznačnou spojitost mezi identifikačním dokladem a koňovitým, pro kterého byl tento doklad vydán,
ii)
prokáže, že koňovitý již podstoupil proces identifikace;
c)
databáze, v níž jsou v souladu s článkem 38 zaznamenány identifikační údaje o koňovitém, pro kterého byl identifikační doklad vydán, a o držiteli, který předložil žádost o vydání identifikačního dokladu, a v níž se současně zvířeti přiděluje jedinečné životní číslo;
d)
centrální databáze zřízená v souladu s článkem 39.
2. Koňovitý je považován za identifikovaného v souladu s tímto nařízením, pouze pokud:
a)
jej doprovází identifikační doklad vydaný v souladu s jedním z následujících ustanovení:
i)
článek 9 pro koňovité narozené v Unii nebo
ii)
článek 14 pro koňovité dovezené do Unie nebo
iii)
článek 29 nebo 30, pokud koňovitého doprovází duplikát identifikačního dokladu, nebo
iv)
článek 32, pokud koňovitého doprovází náhradní identifikační doklad; nebo
b)
je identifikován v souladu s:
i)
článkem 24 v případě výjimek týkajících se přesunů nebo přepravy koňovitých, které doprovází dočasný doklad, nebo
ii)
čl. 26 odst. 2 v případě výjimek týkajících se některých přesunů a přepravy koňovitých určených na porážku.
KAPITOLA II
IDENTIFIKACE KOŇOVITÝCH NAROZENÝCH V UNII
Článek 5
Vydávající orgány pro koňovité narozené v Unii
1. Identifikační doklad stanovený v článku 7 vydává některý z následujících vydávajících orgánů:
a)
v případě evidovaných koňovitých uvedených v čl. 2 písm. e) bodě i) tohoto nařízení organizace nebo sdružení úředně schválené nebo uznané v souladu s čl. 2 odst. 1 rozhodnutí 92/353/EHS nebo správní orgán dotyčného členského státu, který vede plemennou knihu, do níž byl koňovitý zapsán nebo byl evidován a je způsobilý pro zápis v souladu s rozhodnutím 96/78/ES;
b)
v případě evidovaných koní uvedených v čl. 2 písm. e) bodě ii) národní pobočka mezinárodní organizace nebo sdružení, která je odpovědná za dostihové a závodní koně a která je pod dohledem příslušného orgánu členského státu, v němž má sídlo;
c)
v případě koňovitých pro chov a produkci uvedených v čl. 2 písm. g):
i)
příslušný orgán pro hospodářství, ve kterém je koňovitý v době identifikace držen, nebo
ii)
vydávající orgán určený a kontrolovaný příslušným orgánem uvedeným v bodě i), jemuž byl tento úkol svěřen.
2. Příslušný orgán určí pouze vydávající orgány uvedené v odst. 1 písm. c) bodě ii), které splňují tyto podmínky:
a)
musí být vyhotoven přesný popis úkolů a odpovědností, jejichž výkonem je vydávající orgán pověřen, a podmínek, za nichž je smí vykonávat;
b)
musí existovat důkaz o tom, že vydávající orgán:
i)
má odbornou způsobilost, vybavení a infrastrukturu potřebné k výkonu úkolů, jež mu byly svěřeny,
ii)
má dostatečný počet náležitě kvalifikovaných a zkušených pracovníků,
iii)
je nestranný a bez jakéhokoli střetu zájmů, co se týče provádění úkolů jemu svěřených,
iv)
má k dispozici vzorový identifikační doklad splňující požadavky stanovené v tomto nařízení;
c)
vydávající orgán musí úzce spolupracovat s příslušným orgánem ve snaze předejít jakýmkoli případům nedodržování požadavků tohoto nařízení, a popřípadě je napravit;
d)
existuje účinná koordinace mezi příslušným orgánem a určeným vydávajícím orgánem.
3. Pokud má příslušný orgán oprávněný důvod se domnívat, že vydávající orgán jedná způsobem, jenž není v souladu s požadavky tohoto nařízení, takové domnělé případy nedodržení prošetří. Vydávající orgán nesmí vydávat identifikační doklady, dokud nebude šetření uzavřeno a nedojde k vyloučení nebo nápravě veškerých případů nedodržení.
4. Pokud bez ohledu na opatření provedená v souladu s odstavcem 3 vydávající orgán uvedený v odstavci 1 neplní požadavky stanovené v tomto nařízení, odejme mu příslušný orgán povolení k vydávání identifikačních dokladů pro koňovité.
Po odejmutí povolení k vydávání identifikačních dokladů příslušný orgán zajistí, aby koňovití, za něž je odpovědný, byli nadále identifikováni v souladu s tímto nařízením a aby identifikační doklady, které byly nebo mají být vráceny v souladu s článkem 34, převzal do úschovy daný příslušný orgán nebo vydávající orgán, jemuž byl tento úkol příslušným orgánem svěřen.
Článek 6
Informace o vydávajících orgánech
1. Členské státy sestaví a průběžně aktualizují seznam vydávajících orgánů uvedených v čl. 5 odst. 1 a zpřístupní tento seznam ostatním členským státům, ostatním vydávajícím orgánům a veřejnosti na internetové stránce zřízené příslušným orgánem.
2. Seznam uvedený v odstavci 1:
a)
obsahuje kontaktní údaje nezbytné pro splnění požadavků článku 35, čl. 37 odst. 4, čl. 38 odst. 3 a čl. 40 odst. 1;
b)
odpovídá vzorové šabloně stanovené v písm. f) oddílu I kapitoly 2 přílohy II rozhodnutí 2009/712/ES a splňuje požadavky stanovené v příloze III uvedeného rozhodnutí;
c)
je přímo přístupný prostřednictvím internetového odkazu poskytnutého Komisí v souladu s odstavcem 3 a je dostatečně srozumitelný osobám, které nejsou rodilými mluvčími.
3. S cílem pomoci členským státům při zpřístupňování těchto aktuálních seznamů uvedených v odstavci 1 zřídí Komise internetovou stránku, na níž každý členský stát uvede přímý odkaz na požadované informace na internetových stránkách stanovených v odstavci 1.
Článek 7
Formát a obsah identifikačních dokladů vydaných pro koňovité narozené v Unii
1. Koňovití narození v Unii se identifikují pomocí jedinečného identifikačního dokladu pro koňovité vydaného na celý život daného koňovitého v souladu:
a)
se vzorovým identifikačním dokladem stanoveným v části 1 přílohy I;
b)
s dodatečnými požadavky stanovenými v části 2 přílohy I.
2. Vydávající orgány zajistí, aby identifikační doklad obsahoval dostatečný počet stran s naformátovanými poli pro uvedení informací požadovaných podle následujících oddílů uvedených ve vzorovém identifikačním dokladu v části 1 přílohy I:
a)
v případě evidovaných koňovitých alespoň oddíly I až IX;
b)
v případě koňovitých pro chov a produkci alespoň oddíly I až IV.
3. Vydávající orgány zajistí, aby pořadí a číslování oddílů v identifikačních dokladech stanovených v části 1 přílohy I zůstalo nezměněno a aby u oddílů, kde se počítá s více zápisy, byl v identifikačním dokladu poskytnut dostatečný počet stran.
4. Vydávající orgány odpovídají za bezpečné uchování čistých i vyplněných identifikačních dokladů ve svých prostorách.
Aniž je dotčen čl. 4 odst. 1 písm. a), tam, kde to jednací řád vydávajícího orgánu umožňuje, vydávající orgány zajistí, aby identifikační doklady uvedené v čl. 34 odst. 1 písm. c) bodě ii) a v článku 35 byly účinně znehodnoceny s cílem zamezit jakémukoli podvodnému použití dokladu samotného či informací, jež obsahuje, předtím, než je doklad předán majiteli zvířete na památku.
5. Příslušný orgán spolu se zootechnickým orgánem může přijmout správní postupy k zajištění jednotné podoby identifikačních dokladů vydávaných vydávajícími orgány uvedenými v čl. 5 odst. 1 pod jejich dohledem, za předpokladu, že jsou dodrženy obecné požadavky podle odstavců 1, 2 a 3.
Článek 8
Povinnosti příslušného orgánu v souvislosti s vydáváním identifikačních dokladů pro koňovité narozené v Unii
Zootechnický orgán a příslušný orgán zajistí, aby na jejich území vydávající orgány, za něž v příslušných případech odpovídají:
a)
vydávaly identifikační doklady vyhovující požadavkům stanoveným v čl. 7 odst. 1, 2 a 3;
b)
zavedly potřebné systémy, aby mohly na žádost příslušného orgánu ověřit, zda identifikační doklad, o němž se tvrdí, že jimi byl vydán:
i)
je jedinečný, původní a pravý,
ii)
obsahuje v případech, kdy se čisté identifikační doklady tisknou do zásoby, sériové číslo vytištěné alespoň na stranách s oddíly I, II a III.
Článek 9
Vydávání identifikačních dokladů pro koňovité narozené v Unii
1. Vydávající orgány vydávají pouze identifikační doklady:
a)
které splňují požadavky stanovené v čl. 7 odst. 1, 2 a 3;
b)
jejichž oddíl I je řádně vyplněn s pomocí informací ověřených vydávajícím orgánem uvedeným v bodě 11 části A oddílu I nebo jeho jménem;
c)
jejichž oddíl IV je vyplněn, pokud tak požadují vnitrostátní právní předpisy nebo pravidla vydávajícího orgánu uvedeného v čl. 5 odst. 1 písm. a) a b);
d)
jejichž oddíl V je vyplněn v souladu s odstavcem 2 tohoto článku.
2. Vydávající orgán uvedený v čl. 5 odst. 1 písm. a) identifikuje evidované koňovité uvedené v čl. 2 písm. e) bodě i) v souladu s pravidly plemenné knihy uvedené ve zmíněném ustanovení a vyplní oddíl V identifikačního dokladu s pomocí informací v osvědčení o původu zvířete uvedeném v čl. 8 odst. 1 druhém pododstavci směrnice 90/427/EHS a v příloze uvedené směrnice.
3. V souladu se zásadami organizace nebo sdružení, které zavedly plemennou knihu o původu plemene evidovaného koňovitého, musí oddíl V identifikačního dokladu obsahovat:
a)
úplné informace o rodokmenu;
b)
oddíl plemenné knihy uvedený v článku 2 nebo 3 směrnice 96/78/ES;
c)
třídu v hlavním oddílu plemenné knihy, do níž byl evidovaný koňovitý zapsán, je-li stanovena.
4. Pro účely evidence dostihového nebo závodního koně uvedeného v čl. 2 písm. e) bodě ii) vydávající orgán uvedený v čl. 5 odst. 1 písm. b) buď:
a)
vydá v souladu s odst. 1 písm. a) a b) a pravidly daného vydávajícího orgánu identifikační doklad vyhovující ustanovením čl. 7 odst. 1, 2 a 3 nebo
b)
uzná a potvrdí identifikační doklad vydaný pro tohoto koně v souladu s odstavcem 1 tohoto článku nebo
c)
vydá nový identifikační doklad v souladu s čl. 12 odst. 3 písm. c).
Článek 10
Výjimka týkající se vyplnění některých informací v oddíle I a IV identifikačního dokladu
1. Odchylně od čl. 4 odst. 1 písm. a) bodu ii) a čl. 9 odst. 1 písm. b) může příslušný orgán povolit vydávajícím orgánům neuvádět pomocí nákresu informace uvedené v bodech 12 až 18 schématu v identifikačním dokladu, stanoveném v části B oddílu I přílohy I, pokud jsou splněny obě následující podmínky:
a)
v souladu s článkem 18 je implantován elektronický odpovídač nebo je v souladu s článkem 21 použita rovnocenná povolená alternativní metoda k ověření totožnosti;
b)
fotografie či tisk znázorňuje dostatek podrobností pro popis daného koňovitého.
2. Vydávající orgány uvedené v čl. 5 odst. 1 písm. a) a b) mohou:
a)
nevyužít výjimky udělené v souladu s odstavcem 1 tohoto článku;
b)
přizpůsobit identifikační doklady vydané v souladu s odstavcem 1 tohoto článku požadavkům stanoveným v čl. 9 odst. 1.
3. Odchylně od čl. 9 odst. 1 písm. c) mohou být informace o majiteli poskytnuty formou dokladu o vlastnictví nebo registrační karty, které jsou zaznamenány v databázi zřízené v souladu s článkem 38, jež uvádí:
a)
jedinečné životní číslo koňovitého;
b)
číslo identifikačního dokladu, existuje-li, a kód elektronického odpovídače nebo povolenou alternativní metodu k ověření totožnosti v souladu s článkem 21.
Doklad o vlastnictví či registrační karta uvedené v prvním pododstavci se vydávajícímu orgánu vrátí, pokud zvíře uhynulo nebo bylo prodáno, ztraceno, odcizeno, poraženo či utraceno.
Článek 11
Žádosti o vydání identifikačních dokladů pro koňovité narozené v Unii
1. Držitelé předkládají žádost o vydání identifikačních dokladů pro koňovité narozené v Unii příslušnému vydávajícímu orgánu v členském státě, ve kterém se nachází hospodářství, kde je daný koňovitý držen, a poskytnou veškeré informace nezbytné k dosažení souladu s tímto nařízením.
2. Členské státy stanoví lhůty pro předložení žádosti stanovené v odstavci 1, které jsou nezbytné pro dodržení lhůty pro identifikaci stanovené v článku 12 a čl. 13 odst. 1.
3. Odchylně od odstavce 1 a v souladu s článkem 1 rozhodnutí 96/78/ES může držitel předložit žádost stanovenou v odstavci 1 příslušnému vydávajícímu orgánu uvedenému v čl. 5 odst. 1 písm. a) a b), který má sídlo v jiném členském státě, než je členský stát, ve kterém se nachází hospodářství, kde je daný koňovitý držen.
Článek 12
Lhůta pro identifikaci koňovitých narozených v Unii
1. Koňovití narození v Unii musí být identifikováni pomocí identifikačního dokladu vydaného v souladu s článkem 9 nejpozději do 12 měsíců ode dne narození, a v každém případě před tím, než definitivně opustí hospodářství, v němž se narodili, s výjimkou případů, kdy se takový přesun uskuteční v souladu s čl. 23 odst. 2 písm. c) u hříběte doprovázejícího matku, na níž závisí, nebo v souladu s čl. 26 odst. 2.
2. Odchylně od odstavce 1 se členské státy mohou rozhodnout omezit tuto maximální povolenou lhůtu pro identifikaci koňovitých na šest měsíců nebo na kalendářní rok narození.
3. Odchylně od odstavců 1 a 2 může být kdykoli vydán nový identifikační doklad v souladu s článkem 9 v těchto případech:
a)
na žádost příslušného orgánu nebo příslušným orgánem, pokud stávající identifikační doklad nevyhovuje požadavkům čl. 7 odst. 1, 2 a 3 nebo pokud některé identifikační údaje stanovené v oddíle I, II nebo V nebyly vydávajícím orgánem řádně zapsány, nebo
b)
pokud je koňovitý pro chov a produkci povýšen do kategorie evidovaného koňovitého v souladu s pravidly vydávajícího orgánu uvedeného v čl. 5 odst. 1 písm. a) a stávající identifikační doklad nelze odpovídajícím způsobem změnit, nebo
c)
pokud je kůň povýšen do kategorie evidovaného koně nebo zaevidován jako evidovaný kůň uvedený v čl. 2 písm. e) bodě ii) v souladu s pravidly vydávajícího orgánu uvedeného v čl. 5 odst. 1 písm. b) a stávající identifikační doklad nelze odpovídajícím způsobem změnit, nebo
d)
pokud je identifikační doklad vydán v souladu s čl. 10 odst. 1 a nelze jej přizpůsobit požadavkům čl. 9 odst. 1 v souladu s čl. 10 odst. 2 písm. b), nebo
e)
v případech uvedených v čl. 18 odst. 4 a 5, kdy stávající identifikační doklad nelze odpovídajícím způsobem změnit, nebo
f)
pokud je identifikační doklad zabaven příslušným orgánem v rámci šetření.
V případech uvedených v prvním pododstavci se stávající identifikační doklad odevzdá vydávajícímu orgánu ke znehodnocení a toto znehodnocení stávajícího identifikačního dokladu a vydání nového identifikačního dokladu se zaznamená v databázi zavedené podle článku 38.
Článek 13
Výjimky týkající se identifikace určitých koňovitých žijících volně nebo v polodivokých podmínkách
1. Odchylně od článku 12 může příslušný orgán rozhodnout, že koňovití tvořící vymezené populace žijící volně nebo v polodivokých podmínkách v určitých oblastech, jež příslušný orgán vymezí, se identifikují pomocí identifikačního dokladu vydaného v souladu s článkem 9 nebo čl. 17 odst. 4, pouze tehdy, jsou-li:
a)
z těchto populací přemístěni, s výjimkou přemístění z jedné vymezené populace do jiné pod úředním dohledem, nebo
b)
domestikováni.
2. Členské státy, které hodlají využít výjimky stanovené v odstavci 1, oznámí Komisi s odkazem na tento článek dotčené populace a oblasti, které vymezily v souladu s odstavcem 1 před využitím dané výjimky.
KAPITOLA III
IDENTIFIKACE KOŇOVITÝCH DOVEZENÝCH DO UNIE
Článek 14
Identifikace koňovitých dovezených do Unie
Identifikační doklady vydané ve třetích zemích se považují za platné podle tohoto nařízení za předpokladu, že splňují následující podmínky:
a)
byly vydány:
i)
v případě evidovaných koňovitých orgánem ve třetí zemi, který je na seznamu stanoveném v čl. 3 odst. 1 směrnice 94/28/ES a který vydává potvrzení o původu zvířete, nebo
ii)
v případě evidovaného koně národní pobočkou mezinárodní organizace nebo sdružení, která je odpovědná za dostihové a závodní koně a má sídlo ve třetí zemi, kde tato mezinárodní organizace nebo sdružení uvedené v čl. 5 odst. 1 písm. b) působí, nebo
iii)
ve všech ostatních případech příslušným orgánem třetí země původu daného koňovitého;
b)
vyhovují všem požadavkům čl. 7 odst. 2.
Článek 15
Žádosti o vydání identifikačních dokladů pro koňovité dovezené do Unie
1. Držitel koňovitého podá u vydávajícího orgánu uvedeného v čl. 5 odst. 1, který je příslušný pro danou kategorii koňovitého, žádost o vydání podle článku 9 identifikačního dokladu podle článku 7, nebo o registraci stávajícího identifikačního dokladu v databázi zřízené tímto vydávajícím orgánem v souladu s článkem 38 tohoto nařízení do 30 dní od data dokončení celního postupu uvedeného v čl. 5 odst. 16 písm. a) nařízení (EU) č. 952/2013 v případě, že:
a)
jsou koňovití dováženi do Unie nebo
b)
příslušný orgán změnil dočasný vstup evidovaného koně na základě rozhodnutí přijatého Komisí podle čl. 19 písm. b) směrnice 2009/156/ES na trvalé přijetí podle čl. 19 písm. c) uvedené směrnice.
2. Pokud stávající identifikační doklad uvedený v odstavci 1 nesplňuje požadavky čl. 7 odst. 2, vydávající orgán na žádost držitele:
a)
doplní identifikační doklad tak, aby splňoval požadavky čl. 7 odst. 2;
b)
zaznamená identifikační údaje o tomto koňovitém a doplňující informace do databáze zřízené v souladu s článkem 38.
3. V případě, kdy stávající identifikační doklad uvedený v odstavci 1 nelze změnit tak, aby splňoval požadavky čl. 7 odst. 2 tohoto nařízení, nelze jej považovat za platný pro účely identifikace v souladu s tímto nařízením a dotyčný koňovitý musí být identifikován vydáním podle článku 9 nového identifikačního dokladu, který odpovídá požadavkům čl. 7 odst. 1, 2 a 3, na základě předloženého identifikačního dokladu, který musí poskytovat alespoň informace stanovené v příloze směrnice 90/427/EHS.
KAPITOLA IV
KONTROLY POŽADOVANÉ PŘED VYDÁNÍM IDENTIFIKAČNÍCH DOKLADŮ A METODY OVĚŘOVÁNÍ TOTOŽNOSTI
Článek 16
Ověření jedinečnosti identifikačních dokladů vydaných pro koňovité
1. Před vydáním identifikačního dokladu učiní vydávající orgán nebo osoba jednající jeho jménem všechna příslušná opatření pro:
a)
ověření toho, že žádný takovýto identifikační doklad nebyl ještě pro dotyčného koňovitého vydán;
b)
zabránění podvodnému vydání několika identifikačních dokladů pro jednoho koňovitého.
2. Opatření uvedená v odstavci 1 musí zahrnovat:
a)
ověření příslušných dostupných dokladů a elektronických záznamů;
b)
odhad věku koňovitého;
c)
kontrolu daného koňovitého z hlediska jakýchkoli známek či stop svědčících o předchozí identifikaci, jak stanoví článek 17.
Článek 17
Opatření ke zjištění předchozí identifikace koňovitých
1. Opatření ke zjištění možných známek nebo stop svědčících o předchozí identifikaci podle článku 16 musí zahrnovat alespoň opatření ke zjištění:
a)
jakéhokoli dříve implantovaného elektronického odpovídače s využitím čtecího zařízení odpovídajícího normě ISO 11785 a schopného číst alespoň odpovídače HDX a FDX-B přinejmenším tam, kde je čtecí zařízení v přímém kontaktu s povrchem těla v místě, kde je za obvyklých okolností elektronický odpovídač implantován;
b)
jakýchkoli klinických známek svědčících o tom, že dříve implantovaný elektronický odpovídač či dříve provedené označení podle článku 21 byly chirurgicky odstraněny nebo změněny;
c)
jakékoli známky toho, že u koňovitého byla použita alternativní metoda ověření totožnosti podle článku 21.
2. Pokud po předložení žádosti držitelem v souladu s čl. 11 odst. 1 opatření stanovená v odstavci 1 tohoto článku vedou ke zjištění dříve implantovaného elektronického odpovídače nebo uplatnění některé z alternativních metod ověření totožnosti podle článku 21, což svědčí o předchozí identifikaci podle článku 9, vydávající orgán:
a)
vydá duplikát identifikačního dokladu nebo náhradní identifikační doklad v souladu s články 29 nebo 32, v závislosti na dostupných informacích;
b)
doplní tuto informaci, tzn. číslo elektronického odpovídače nebo alternativní metodu ověření totožnosti, odpovídajícím způsobem do formuláře v části A a do schématu v části B oddílu I identifikačního dokladu.
3. Pokud se potvrdí nezdokumentované odstranění elektronického odpovídače nebo alternativní metody ověření totožnosti uvedené v odst. 1 písm. b) tohoto článku u koňovitého narozeného v Unii, vydá vydávající orgán náhradní identifikační doklad v souladu s článkem 32.
4. Odchylně od odstavce 2 tohoto článku může příslušný orgán povolit vydání identifikačního dokladu podle článku 9 pro koňovité žijící volně nebo v polodivokých podmínkách uvedené v článku 13, kteří mají implantovaný elektronický odpovídač, avšak pro které nebyl v souladu s článkem 13 vydán identifikační doklad, za předpokladu, že číslo elektronického odpovídače bylo v době jeho implantace zaznamenáno do databáze vydávajícího orgánu odpovědného za dotčenou populaci koňovitých.
Článek 18
Elektronické metody ověřování totožnosti
1. Vydávající orgán zajistí, aby byl při první identifikaci koňovitého v souladu s článkem 12 zvířeti implantován elektronický odpovídač.
2. Elektronický odpovídač se implantuje parenterálně za aseptických podmínek mezi temenem a kohoutkem uprostřed šíje v krajině šíjového vazu.
Příslušný orgán může nicméně povolit implantaci elektronického odpovídače v jiném místě na šíji koňovitého, pokud tento alternativní způsob implantace:
a)
neohrožuje pohodu daného koňovitého;
b)
nezvyšuje riziko posunu elektronického odpovídače v porovnání s metodou uvedenou v prvním pododstavci.
3. Členské státy stanoví minimální odbornou způsobilost pro zákrok uvedený v odstavci 2 nebo určí osobu (dále jen „odborně způsobilá osoba“) nebo profesi oprávněnou provádět tyto operace.
4. Vydávající orgány uvedené v čl. 5 odst. 1 písm. a) a b) mohou vyžadovat, aby koňovití identifikovaní pomocí alternativní metody ověřování totožnosti uvedené v článku 21 byli označeni prostřednictvím implantace elektronického odpovídače pro účely zápisu nebo evidování koňovitých do plemenných knih nebo pro účely evidování dostihových a závodních koní.
5. Vydávající orgány uvedené v čl. 5 odst. 1 a příslušný orgán mohou požadovat, aby koňovití považovaní za identifikované v souladu s čl. 4 odst. 2 a čl. 43 odst. 1 byli označeni prostřednictvím implantace elektronického odpovídače za účelem ověření totožnosti v následujících případech:
a)
dříve implantované a zaznamenané elektronické odpovídače přestaly fungovat;
b)
vrozený nebo získaný odznak zaznamenaný jako alternativní metoda ověřování totožnosti uvedená v článku 21 již nevyhovuje danému účelu nebo
c)
příslušný orgán to považuje za nezbytné k zajištění ověření totožnosti.
Článek 19
Zajištění jedinečnosti kódu zobrazeného elektronickým odpovídačem
1. Členské státy stanoví pravidla v souladu s normami uvedenými v čl. 2 písm. n) bodě i) k zajištění jedinečnosti kódů zobrazených elektronickými odpovídači, které implantují vydávající orgány uvedené v čl. 5 odst. 1 při vydávání identifikačních dokladů podle článku 9.
2. Pravidla stanovená v souladu s odstavcem 1 se musí uplatňovat tak, aby nedošlo k narušení systému identifikace stanoveného vydávajícím orgánem v jiném členském státě, který provedl identifikaci evidovaného koňovitého v souladu s tímto nařízením.
Článek 20
Zaznamenání kódu elektronického odpovídače do identifikačního dokladu
1. Při implantaci elektronického odpovídače v souladu s článkem 18 zapíše vydávající orgán do identifikačního dokladu tyto informace:
a)
v bodě 5 části A oddílu I alespoň posledních 15 číslic kódu přenášeného elektronickým odpovídačem a zobrazovaného po implantaci pomocí čtecího zařízení; a případně:
i)
samolepku s čárovým kódem, za předpokladu, že se strana poté zapečetí, nebo
ii)
vytištěný čárový kód uvádějící alespoň posledních 15 číslic kódu přenášeného elektronickým odpovídačem;
b)
v bodě 12 nebo 13 schématu v části B oddílu I (podle strany, na které byl elektronický odpovídač implantován) místo, kde byl elektronický odpovídač koňovitému implantován a po implantaci přečten;
c)
v bodě 19 schématu v části B oddílu I podpis buď veterinárního lékaře či odborně způsobilé osoby, která provedla identifikaci vyplněním bodu 3 části A a schématu v části B oddílu I a přečetla kód zobrazený elektronickým odpovídačem po implantaci, nebo osoby, která tyto informace přebírá pro účely vydání identifikačního dokladu v souladu s pravidly vydávajícího orgánu.
2. Odchylně od odst. 1 písm. a) tohoto článku se v případě, kdy je koňovitý označen dříve implantovaným elektronickým odpovídačem, který není v souladu s normami ISO uvedenými v čl. 2 písm. n) bodě i), se v bodě 5 části A oddílu I identifikačního dokladu uvede jméno výrobce nebo čtecí zařízení.
Článek 21
Povolení alternativních metod ověřování totožnosti
1. Odchylně od čl. 18 odst. 1 mohou členské státy povolit vhodné alternativní metody ověřování totožnosti koňovitých narozených v Unii, včetně označení známkami, jež splňují požadavky čl. 4 odst. 1 písm. b) a zajišťují ověřitelnost totožnosti koňovitého zaznamenané v identifikačním dokladu.
2. Členské státy zajistí, aby:
a)
alternativní metody ověřování totožnosti koňovitých nebyly využívány jako jediný prostředek ověřování totožnosti většiny koňovitých identifikovaných na jejich území v souladu s tímto nařízením;
b)
nemohlo docházet k záměně viditelného označení použitého u koňovitých pro chov a produkci s označením vyhrazeným na jejich území k použití vydávajícími orgány uvedenými v čl. 5 odst. 1 písm. a) pro evidované koňovité;
c)
povolená alternativní metoda ověřování totožnosti nebo kombinace takových metod poskytovaly přinejmenším stejné záruky jako elektronický odpovídač implantovaný podle článku 18;
d)
informace o alternativních metodách ověřování totožnosti použitých u určitého koňovitého mohly být uvedeny ve formátu, jejž lze digitalizovat a uložit vyhledatelným způsobem v databázi zřízené v souladu s článkem 38.
3. Členské státy hodlající využít výjimku uvedenou v odstavci 1 informují o svých povolených alternativních metodách ověřování totožnosti Komisi, ostatní členské státy a veřejnost prostřednictvím internetových stránek uvedených v čl. 6 odst. 1.
Článek 22
Povinnosti vydávajících orgánů a držitelů používajících alternativní metody ověřování totožnosti
1. Vydávající orgán zajistí, aby byl identifikační doklad pro koňovitého vydán pouze tehdy, jsou-li splněny následující podmínky:
a)
bylo zkontrolováno správné použití povolené alternativní metody ověřování totožnosti uvedené v článku 21;
b)
použitá metoda ověřování totožnosti je uvedena v bodě 6 nebo 7 části A oddílu I, nebo popřípadě v oddílu XI identifikačního dokladu a zaznamenána v databázi v souladu s čl. 38 odst. 1 písm. f).
2. Je-li použita alternativní metoda ověřování totožnosti, zajistí držitel prostředky pro zpřístupnění těchto identifikačních údajů, případně ponese náklady na ověření totožnosti daného koňovitého nebo musí strpět související prodlení.
KAPITOLA V
PŘESUN A PŘEPRAVA KOŇOVITÝCH
Článek 23
Přesun a přeprava evidovaných koňovitých a koňovitých pro chov a produkci
1. Identifikační doklady vydané pro evidované koňovité nebo koňovité pro chov a produkci v souladu s čl. 9 odst. 1, článkem 14, článkem 29, článkem 30 nebo článkem 32 musí doprovázet koňovité, pro které byly vydány, neustále, a to včetně (vyžadují-li tak vnitrostátní právní předpisy) přepravy těla koňovitého ke zpracování v zařízení schváleném podle čl. 24 odst. 1 písm. a) nařízení (ES) č. 1069/2009 nebo uvedeném v bodě iii) písm. a) kapitoly III přílohy III nařízení (EU) č. 142/2011.
2. Odchylně od odstavce 1 se nevyžaduje, aby identifikační doklad doprovázel evidované koňovité nebo koňovité pro chov a produkci, pokud jsou:
a)
ustájeni nebo na pastvě a držitel může okamžitě předložit identifikační doklad;
b)
dočasně využíváni k jízdě či tahu nebo jsou vedeni či vezeni buď:
i)
v blízkosti hospodářství v rámci členského státu a identifikační doklad lze okamžitě předložit, nebo
ii)
v průběhu sezónního přesunu koňovitých na registrovanou letní pastvu a z této pastvy a identifikační doklady lze předložit v hospodářství, odkud jsou přesunováni;
c)
jde o neodstavená hříbata doprovázející svou matku nebo kojnou klisnu;
d)
jsou zapojeni do tréninku nebo se účastní zkoušky v rámci jezdecké soutěže nebo akce, což vyžaduje, aby dočasně opustili prostor cvičiště, závodiště nebo akce;
e)
jsou přesunováni nebo přepravováni v nouzové situaci týkající se koňovitých samotných nebo hospodářství, kde jsou drženi.
Článek 24
Výjimky týkající se přesunu nebo přepravy koňovitých, které doprovází dočasný doklad
1. Na základě žádosti držitele nebo na žádost příslušného orgánu vydá vydávající orgán dočasný doklad uvádějící alespoň informace stanovené v příloze III, který umožňuje přesun nebo přepravu koňovitých v rámci téhož členského státu v období nepřesahujícím 45 dnů, přičemž identifikační doklad je odevzdán vydávajícímu orgánu nebo příslušnému orgánu za účelem aktualizace identifikačních údajů.
2. Koňovití, které doprovází dočasný doklad uvedený v odstavci 1, nesmějí být přesunuti na jatka k porážce pro lidskou spotřebu.
3. Odchylně od odstavce 1 v případě, kdy má být koňovitý přepravován během období 45 dnů uvedeného ve zmíněném odstavci do jiného členského státu nebo přes jiný členský stát do třetí země, je bez ohledu na svůj evidenční status doprovázen kromě dočasného dokladu uvedeného v odstavci 1 tohoto článku i veterinárním osvědčením v souladu s přílohou III směrnice 2009/156/ES.
Článek 25
Výjimky pro přesuny s čipovou kartou
1. Odchylně od čl. 23 odst. 1 může příslušný orgán povolit v rámci téhož členského státu přesun nebo přepravu evidovaných koňovitých nebo koňovitých pro chov a produkci bez identifikačního dokladu za předpokladu, že jsou doprovázeni čipovou kartou vydanou tímtéž orgánem, který pro ně vydal identifikační doklad, a obsahující informace uvedené v příloze II.
2. Členské státy, které používají odchylku stanovenou v odstavci 1 tohoto článku, si mohou navzájem udělit výjimky pro přesun nebo přepravu evidovaných koňovitých nebo koňovitých pro chov a produkci v rámci svých vlastních území.
O svém záměru udělit takové výjimky informují Komisi.
Článek 26
Přesuny a přeprava jatečných koňovitých
1. Jatečné koňovité doprovází při jejich přesunu nebo přepravě na jatka:
a)
identifikační doklad vydaný podle čl. 9 odst. 1 nebo článku 14 nebo
b)
duplikát identifikačního dokladu vydaný podle článku 29 nebo 30, na který se vztahovala výjimka podle článku 31.
2. Odchylně od odstavce 1 může příslušný orgán povolit, aby byli jateční koňovití, pro které nebyl vydán identifikační doklad v souladu s čl. 9 odst. 1, přepraveni přímo z hospodářství, kde se narodili, na jatka v rámci téhož členského státu za předpokladu, že:
a)
jsou tito jateční koňovití mladší než 12 měsíců a mají viditelné hvězdičky na mléčných laterálních řezácích;
b)
vysledovatelnost z hospodářství, kde se narodili, na jatka je nepřerušená;
c)
při přepravě na jatka jsou jateční koňovití individuálně označeni v souladu s článkem 18 nebo 21;
d)
je zásilka doprovázena údaji o potravinovém řetězci v souladu s oddílem III přílohy II nařízení (ES) č. 853/2004, které musí zahrnovat odkaz na individuální označení uvedené v písmeni c) tohoto odstavce;
e)
elektronický odpovídač nebo jakýkoli fyzický identifikátor použitý u daného koňovitého v souladu s článkem 21 se ochrání před následným podvodným použitím, a to jeho vyjmutím, zničením nebo likvidací na místě.
3. V případě přesunu nebo přepravy jatečných koňovitých v souladu s odstavcem 2 tohoto článku se nepoužije ustanovení čl. 34 odst. 1 písm. b) a c).
KAPITOLA VI
NAKLÁDÁNÍ S IDENTIFIKAČNÍMI DOKLADY, DUPLIKÁT IDENTIFIKAČNÍHO DOKLADU, NÁHRADNÍ IDENTIFIKAČNÍ DOKLAD A POZASTAVENÍ PLATNOSTI IDENTIFIKAČNÍHO DOKLADU
Článek 27
Povinnosti držitelů týkající se nakládání s identifikačními doklady s cílem zajistit stálost totožnosti v průběhu celého života koňovitého
1. Držitel koňovitého zajistí, aby následující identifikační údaje v identifikačním dokladu byly vždy aktuální a správné:
a)
status koňovitého, pokud jde o jeho způsobilost k porážce k lidské spotřebě;
b)
čitelný kód elektronického odpovídače nebo označení použitého jako alternativní metoda ověřování totožnosti stanovená v článku 21;
c)
status zvířete buď jako evidovaného koňovitého, nebo jako koňovitého pro chov a produkci;
d)
informace o majiteli, pokud tak vyžadují právní předpisy členského státu, ve kterém je koňovitý držen, nebo vydávající orgán uvedený v čl. 5 odst. 1.
2. Bez ohledu na vydávající orgán, který vydal identifikační doklad v souladu s čl. 9 odst. 1 či články 14, 29 nebo 32, držitel koňovitého zajistí, aby byl identifikační doklad předložen vydávajícímu orgánu uvedenému v čl. 5 odst. 1 příslušnému pro danou kategorii koňovitého v členském státě, ve kterém se nachází hospodářství, kde je koňovitý držen, s cílem poskytnout identifikační údaje uvedené v čl. 38 odst. 1 do třiceti dnů od:
a)
vydání identifikačního dokladu v souladu s čl. 9 odst. 1 vydávajícím orgánem mimo členský stát, ve kterém se nachází dané hospodářství;
b)
dovozu koňovitého do členského státu, ve kterém se dané hospodářství nachází, z jiného členského státu, s výjimkou
i)
koňovitých účastnících se soutěží, dostihů, přehlídek, výcviku a potahu po dobu nepřesahující 90 dnů,
ii)
hřebců nacházejících se v členském státě během plemenné sezóny,
iii)
klisen nacházejících se v členském státě pro účely plemenitby po dobu nepřesahující 90 dnů,
iv)
koňovitých umístěných ve veterinárním zařízení ze zdravotních důvodů,
v)
koňovitých určených k porážce do deseti dnů od jejich vstupu.
3. Jestliže je nutné v identifikačním dokladu aktualizovat identifikační údaje uvedené v čl. 38 odst. 1, předloží držitel identifikační doklad do třiceti dnů od události, jež má dopad na identifikační údaje:
a)
v případě evidovaného koňovitého uvedeného v čl. 2 písm. e) bodě i) vydávajícímu orgánu uvedenému v čl. 5 odst. 1 písm. a), který:
i)
buď vydal identifikační doklad pro dotyčného evidovaného koňovitého, nebo
ii)
je schválen v souladu s rozhodnutím 92/353/EHS v členském státě, ve kterém se nachází hospodářství, kde je koňovitý držen, a založil plemennou knihu, do níž může být daný koňovitý zapsán nebo zaevidován v souladu s rozhodnutím 96/78/ES, nebo
b)
v případě evidovaných koní uvedených v čl. 2 písm. e) bodě ii) vydávajícímu orgánu uvedenému v čl. 5 odst. 1 písm. b) v souladu s pravidly vydávajícího orgánu, který vydal identifikační doklad pro dotyčného evidovaného koně, nebo
c)
příslušnému orgánu nebo některému z vydávajících orgánů určených v souladu s tímto nařízením příslušným orgánem členského státu, ve kterém se nachází hospodářství, kde je koňovitý držen.
Článek 28
Povinnosti vydávajících orgánů týkající se nakládání s identifikačními doklady s cílem zajistit stálost totožnosti v průběhu celého života koňovitého
Vydávající orgán uvedený v čl. 27 odst. 3:
a)
provádí nezbytné aktualizace identifikačních údajů v identifikačním dokladu;
b)
zanese do části C oddílu I identifikačního dokladu požadované informace o vydávajícím orgánu, které musí tvořit alespoň číslo databáze kompatibilní se systémem UELN, pokud původně nevydal identifikační doklad v souladu s čl. 9 odst. 1;
c)
vyplní údaje v oddíle IV identifikačního dokladu, pokud vnitrostátní právní předpisy nebo pravidla vydávajícího orgánu vyžadují provést záznam o změně majitele;
d)
zapíše či doplní do databáze, již zřídil v souladu s článkem 38, identifikační údaje uvedené v předloženém identifikačním dokladu;
e)
vkládá informace do centrální databáze v souladu s článkem 39.
Článek 29
Vydávání duplikátů identifikačních dokladů
1. Vydávající orgán uvedený v čl. 5 odst. 1 vydá duplikát identifikačního dokladu, pokud:
a)
se původní identifikační doklad ztratí a lze určit totožnost zvířete, zejména pomocí kódu přenášeného elektronickým odpovídačem nebo pomocí alternativní metody ověřování totožnosti v souladu s článkem 21, nebo
b)
zvíře nebylo identifikováno ve lhůtě stanovené v článku 12, 14 nebo v čl. 43 odst. 2, za předpokladu, že je k dispozici potvrzení o pokrytí a biologická matka nebo, v případě přenosu embryí, náhradní matka je identifikována v souladu s tímto nařízením, nebo
c)
příslušný orgán má důkaz o tom, že některé identifikační údaje ve stávajícím identifikačním dokladu neodpovídají příslušnému koňovitému, a nelze použít ustanovení čl. 12 odst. 3 písm. a).
2. V případech uvedených v odstavci 1 vydávající orgán uvedený v čl. 5 odst. 1 na základě žádosti držitele nebo na žádost příslušného orgánu:
a)
implantuje zvířeti v případě potřeby elektronický odpovídač v souladu s článkem 18 nebo použije některou z povolených alternativních metod ověřování totožnosti v souladu s článkem 21;
b)
vydá duplikát identifikačního dokladu zřetelně takto označený („duplikát identifikačního dokladu“) s uvedením jedinečného životního čísla zaznamenaného v databázi vydávajícího orgánu, který:
i)
provedl první identifikaci zvířete a vydal ztracený původní identifikační doklad nebo
ii)
vydává duplikát identifikačního dokladu pro zvíře uvedené v odst. 1 písm. b);
c)
klasifikuje daného koňovitého v části II oddílu II duplikátu identifikačního dokladu jako koňovitého, který není určen na porážku k lidské spotřebě.
3. Údaje uvedené v duplikátu identifikačního dokladu vydaného v souladu s odstavcem 2 se zaznamenají s odkazem na jedinečné životní číslo do databáze uvedené v článku 38 a zašlou se do centrální databáze v souladu s článkem 39.
4. Byl-li ztracený identifikační doklad vydán podle čl. 9 odst. 1 vydávajícím orgánem uvedeným v čl. 5 odst. 1, který již neexistuje, vydá duplikát identifikačního dokladu v souladu s odstavcem 2 tohoto článku vydávající orgán uvedený v čl. 5 odst. 1 toho členského státu, ve kterém se nachází hospodářství, kde je koňovitý držen.
Článek 30
Vydávání duplikátů identifikačních dokladů pro koňovité dovezené do Unie
Odchylně od čl. 29 odst. 2 může být v případech, kdy byl ztracený původní identifikační doklad vydán vydávajícím orgánem uvedeným v čl. 14 písm. a) ve třetí zemi, vydán nový identifikační doklad zmíněným vydávajícím orgánem ve třetí zemi za předpokladu, že je tento nový identifikační doklad:
a)
zaslán vydávajícím orgánem uvedeným v čl. 14 písm. a) vydávajícímu orgánu uvedenému v čl. 29 odst. 2, přičemž je označen jako duplikát identifikačního dokladu, dané zvíře je klasifikováno v souladu s čl. 29 odst. 2 písm. c) a příslušné informace jsou zaneseny do databáze v souladu s čl. 29 odst. 3;
b)
zaslán vydávajícím orgánem nebo příslušným orgánem v členském státě, ve kterém se nachází hospodářství, kde je koňovitý držen, držiteli nebo, vyžadují-li tak právní předpisy členského státu, kde se koňovitý nachází, majiteli zvířete.
Článek 31
Pozastavení statusu koňovitých určených na porážku k lidské spotřebě
1. Odchylně od čl. 29 odst. 2 písm. c) a článku 30 a s výjimkou případu popsaného v čl. 43 odst. 2 může příslušný orgán rozhodnout o pozastavení statusu koňovitého jako určeného na porážku k lidské spotřebě na dobu šesti měsíců, pokud:
a)
může držitel uspokojivě prokázat do třiceti dnů od ohlášeného data ztráty identifikačního dokladu, že status koňovitého jako určeného na porážku k lidské spotřebě nebyl ohrožen žádnou léčbou;
b)
je žádost o identifikaci podána v souladu s čl. 1 odst. 1 druhou odrážkou rozhodnutí 96/78/ES v průběhu prvního roku života, avšak po uplynutí maximální povolené doby uvedené v čl. 12 odst. 2 tohoto nařízení.
2. V případě uvedeném v odstavci 1 zapíše příslušný orgán datum začátku šestiměsíční doby pozastavení do prvního sloupce části III oddílu II duplikátu identifikačního dokladu a vyplní třetí sloupec.
Článek 32
Vydávání náhradních identifikačních dokladů
1. Vydávající orgán uvedený v čl. 5 odst. 1 vydá náhradní identifikační doklad, pokud:
a)
je původní identifikační doklad ztracen a dále:
i)
nelze prokázat totožnost zvířete,
ii)
neexistuje náznak nebo důkaz, že pro dané zvíře již dříve vydal identifikační doklad vydávající orgán uvedený v čl. 5 odst. 1;
b)
zvíře nebylo identifikováno ve lhůtách stanovených v čl. 12 odst. 1 nebo 2, v článku 14 nebo v čl. 43 odst. 2.
2. V případech uvedených v odstavci 1 vydávající orgán uvedený v čl. 5 odst. 1 písm. c) odpovědný za oblast, ve které se nachází hospodářství, kde je koňovitý držen, na základě žádosti držitele nebo na žádost příslušného orgánu:
a)
implantuje zvířeti elektronický odpovídač v souladu s článkem 18 nebo použije některou z alternativních metod ověřování totožnosti v souladu s článkem 21;
b)
vydá náhradní identifikační doklad zřetelně takto označený („náhradní identifikační doklad“) s uvedením nově přiděleného jedinečného životního čísla odpovídajícího příslušnému záznamu v databázi o vydání tohoto náhradního identifikačního dokladu;
c)
klasifikuje daného koňovitého v části II oddílu II náhradního identifikačního dokladu jako koňovitého, který není určen na porážku k lidské spotřebě.
3. Údaje uvedené v náhradním identifikačním dokladu vydaném v souladu s odstavcem 2 se zaznamenají s odkazem na jedinečné životní číslo do databáze uvedené v článku 38 a zašlou se do centrální databáze v souladu s článkem 39.
Článek 33
Pozastavení platnosti identifikačního dokladu pro účely přesunu
Úřední veterinární lékař pozastaví platnost identifikačního dokladu pro účely přesunu příslušným zápisem v oddíle III tohoto dokladu v případě, že je koňovitý držen v hospodářství nebo pochází z hospodářství, které:
a)
podléhá zákazu uvedenému v čl. 4 odst. 5 směrnice 2009/156/ES nebo
b)
se nachází v členském státě, který není prostý moru koní, nebo na části území členského státu považované v souladu s čl. 5 odst. 2 směrnice 2009/156/ES za infikovanou morem koní.
KAPITOLA VII
SMRT KOŇOVITÝCH, KOŇOVITÍ URČENÍ NA PORÁŽKU K LIDSKÉ SPOTŘEBĚ A ZÁZNAM O LÉČENÍ
Článek 34
Povinnosti úředního veterinárního lékaře a příslušného orgánu v případě porážky nebo utracení koňovitých
1. Po porážce nebo utracení koňovitého se přijmou tato opatření:
a)
elektronický odpovídač se ochrání před následným podvodným použitím, a to jeho vyjmutím, zničením nebo likvidací na místě;
b)
platnost identifikačního dokladu se zruší přinejmenším umístěním razítka, které nelze zfalšovat, uvádějícího „neplatné“ na všech stranách nebo vyražením otvoru o vhodném průměru, jehož velikost odpovídá alespoň průměru běžné děrovačky, do všech stran;
c)
pokud jde o jedinečné životní číslo koňovitého, buď:
i)
je identifikační doklad zničen pod úředním dohledem na jatkách, kde bylo zvíře poraženo, a vydávajícímu orgánu je zasláno potvrzení, a to buď přímo, nebo prostřednictvím kontaktního místa uvedeného v čl. 36 odst. 2, ve kterém je informován o datu porážky zvířete na jatkách a o datu zničení identifikačního dokladu, nebo
ii)
je identifikační doklad, jehož platnost byla zrušena, vrácen vydávajícímu orgánu uvedenému v bodě 11 části A oddílu I identifikačního dokladu nebo v části C oddílu I po aktualizaci v souladu s čl. 28 písm. b), a to buď přímo, nebo prostřednictvím kontaktního místa uvedeného v čl. 36 odst. 2, spolu s informací o datu porážky zvířete nebo jeho utracení pro účely tlumení nákazy.
2. Opatření stanovená v odstavci 1 provede přímo nebo nad jejich prováděním dohlíží:
a)
úřední veterinární lékař:
i)
v případě porážky nebo utracení pro účely tlumení nákazy v souladu s čl. 4 odst. 4 písm. a) směrnice 2009/156/ES nebo
ii)
po porážce v souladu s čl. 7 odst. 3 směrnice 2009/156/ES nebo
b)
příslušný orgán stanovený v čl. 3 odst. 10 nařízení (ES) č. 1069/2009 v případě likvidace nebo zpracování těla, které v souladu s vnitrostátními právními předpisy uvedenými v čl. 23 odst. 1 tohoto nařízení doprovázel identifikační doklad:
i)
v zařízení schváleném v souladu s čl. 24 odst. 1 písm. a) nařízení (ES) č. 1069/2009 nebo
ii)
v nízkokapacitním spalovacím zařízení uvedeném v bodě iii) písm. a) kapitoly III přílohy III nařízení (EU) č. 142/2011.
3. V případě, že elektronický odpovídač nelze z těla koňovitého určeného na porážku k lidské spotřebě vyjmout, jak je požadováno v odst. 1 písm. a) tohoto článku, prohlásí úřední veterinární lékař maso nebo jeho část obsahující elektronický odpovídač za nevhodné k lidské spotřebě v souladu s písm. n) bodu 1 kapitoly V oddílu II přílohy I nařízení (ES) č. 854/2004.
Článek 35
Povinnosti držitele a vydávajícího orgánu v případě úhynu nebo ztráty koňovitého
1. Ve všech případech úhynu nebo ztráty koňovitého, včetně krádeže, neuvedených v článku 34 vrátí držitel identifikační doklad příslušnému vydávajícímu orgánu uvedenému v části A oddílu I nebo aktualizovanému v souladu s čl. 28 písm. b) v části C oddílu I identifikačního dokladu do 30 dnů po úhynu nebo ztrátě daného koňovitého.
2. Vydávající orgán, který obdržel informaci o úhynu nebo ztrátě koňovitého v souladu s článkem 34 nebo odstavcem 1 tohoto článku, jedná v souladu s čl. 28 písm. d) a e).
Článek 36
Povinnosti členských států zajistit oběh informací po smrti koňovitého
1. Členské státy zavedou postupy pro vrácení identifikačních dokladů, jejichž platnost byla zrušena, vydávajícímu orgánu v souladu s čl. 34 odst. 1 písm. c) bodem ii).
2. Členské státy mohou určit kontaktní místo pro dodání potvrzení uvedeného v čl. 34 odst. 1 písm. c) bodě i) nebo identifikačních dokladů uvedených v čl. 34 odst. 1 písm. c) bodě ii) pro jejich další rozeslání příslušným vydávajícím orgánům na svém území.
Toto kontaktní místo může být styčné místo uvedené v článku 35 nařízení (ES) č. 882/2004.
3. V případech, na které se vztahuje odstavec 2, musí být podrobné údaje o kontaktním místě, které mohou být vloženy do centrální databáze stanovené v článku 39, zpřístupněny ostatním členským státům a veřejnosti na internetových stránkách uvedených v čl. 6 odst. 1.
Článek 37
Koňovití určení na porážku k lidské spotřebě a záznam o léčení
1. Koňovitý se považuje za určeného na porážku k lidské spotřebě, kromě případů, kdy je v souladu s tímto nařízením v části II oddílu II identifikačního dokladu neodvolatelně prohlášen za koňovitého, který není takto určený, na základě:
a)
podpisu majitele podle jeho vlastního uvážení, s potvrzením vydávajícího orgánu, nebo
b)
podpisů držitele a odpovědného veterinárního lékaře jednajícího v souladu s čl. 10 odst. 2 směrnice 2001/82/ES nebo
c)
záznamu vydávajícího orgánu učiněného při vydání duplikátu identifikačního dokladu podle článku 29 nebo 30 nebo náhradního identifikačního dokladu podle článku 32.
2. Před jakoukoli léčbou v souladu s čl. 10 odst. 2 směrnice 2001/82/ES nebo před léčbou za použití léčivého přípravku registrovaného v souladu s čl. 6 odst. 3 uvedené směrnice potvrdí odpovědný veterinární lékař uvedený v čl. 10 odst. 1 směrnice 2001/82/ES status daného koňovitého jako:
a)
určeného na porážku k lidské spotřebě, což je standardní případ, nebo
b)
neurčeného na porážku k lidské spotřebě, jak je uvedeno v části II oddílu II identifikačního dokladu.
3. V případě, že léčba uvedená v odstavci 2 tohoto článku není u koňovitého určeného na porážku k lidské spotřebě povolena, zajistí odpovědný veterinární lékař uvedený v čl. 10 odst. 1 směrnice 2001/82/ES, aby v souladu s odchylkou stanovenou v čl. 10 odst. 2 směrnice 2001/82/ES byl dotyčný koňovitý před zahájením léčby neodvolatelně prohlášen za koňovitého, který není určený na porážku k lidské spotřebě:
a)
vyplněním a podpisem části II oddílu II identifikačního dokladu a
b)
zrušením platnosti části III oddílu II identifikačního dokladu v souladu s pokyny stanovenými v části III oddílu II.
4. Po provedení opatření stanovených v odstavci 3 držitel koňovitého předloží identifikační doklad vydávajícímu orgánu v členském státě, ve kterém se nachází hospodářství, kde je koňovitý držen, nebo tyto informace poskytne online, jestliže takový přístup do databáze existuje, ve lhůtě 14 dnů od data podpisu v části II oddílu II identifikačního dokladu.
5. Odchylně od odstavce 4 může členský stát přijmout opatření k zajištění toho, že opatření provedená v souladu s odstavcem 3 oznámí do 14 dnů od data podpisu v části II oddílu II identifikačního dokladu odpovědný veterinární lékař:
a)
buď přímo vydávajícímu orgánu uvedenému v odstavci 4, kterému poskytne nezbytné informace k tomu, aby tento orgán mohl aktualizovat databázi zřízenou v souladu s článkem 39, nebo
b)
přímo do centrální databáze zřízené v souladu s článkem 39, je-li zajištěno uložení těchto informací do databáze zřízené podle článku 38 vydávajícím orgánem uvedeným v odstavci 4.
6. V případě, že má být koňovitý léčen za podmínek uvedených v čl. 10 odst. 3 směrnice 2001/82/ES, zapíše odpovědný veterinární lékař do části III oddílu II identifikačního dokladu potřebné údaje o léčivém přípravku obsahujícím základní látky nebo látky přinášející vyšší klinický prospěch pro léčbu koňovitých uvedené v nařízení (ES) č. 1950/2006.
Odpovědný veterinární lékař zaznamená datum, kdy byl léčivý přípravek podle předpisu podán naposledy, a informuje v souladu s čl. 11 odst. 4 směrnice 2001/82/ES držitele o datu, kdy uplyne ochranná lhůta stanovená v souladu s čl. 10 odst. 3 uvedené směrnice.
KAPITOLA VIII
ZÁZNAMY A SANKCE
Článek 38
Databáze
1. Při vydání identifikačního dokladu nebo registraci dříve vydaných identifikačních dokladů zaznamená vydávající orgán do své databáze přinejmenším tyto údaje týkající se daného koňovitého:
a)
jedinečné životní číslo;
b)
druh;
c)
pohlaví;
d)
barvu;
e)
datum narození (ve formátu dd/mm/rrrr) oznámené držitelem uvedeným v písmeni i);
f)
případně alespoň posledních 15 číslic kódu přenášeného elektronickým odpovídačem nebo kód přenášený radiofrekvenčním identifikačním zařízením, které není v souladu s normou ISO 11784, společně s informacemi o požadovaném čtecím systému; nebo alternativní metodu ověřování totožnosti použitou v souladu s článkem 21;
g)
zemi narození oznámenou držitelem uvedeným v písmeni i);
h)
datum vydání a jakékoli změny identifikačního dokladu;
i)
jméno a adresu držitele, který podal žádost podle čl. 11 odst. 1, čl. 15 odst. 1, čl. 29 odst. 2 nebo čl. 32 odst. 2, nebo který případně předložil identifikační doklad, jak je stanoveno v čl. 27 odst. 3;
j)
status zvířete jakožto evidovaného koňovitého nebo koňovitého pro chov a produkci;
k)
jméno zvířete (jméno, které zvíře dostalo po narození, případně komerční jméno) oznámené držitelem uvedeným v písm. i);
l)
známý status zvířete jako neurčeného na porážku k lidské spotřebě;
m)
sériové číslo, pokud je takové číslo přiděleno identifikačnímu dokladu uvedenému v čl. 9 odst. 1 a 3, a informace týkající se nového identifikačního dokladu, duplikátu identifikačního dokladu či náhradního identifikačního dokladu, které byly vydány v souladu s čl. 12 odst. 3, článkem 29, článkem 30 nebo článkem 32;
n)
zemi, ve které se nachází hospodářství, kde je koňovitý držen, oznámenou držitelem uvedeným v písmeni i);
o)
oznámené datum úhynu nebo ztráty zvířete nahlášené držitelem uvedeným v písmeni i) nebo datum porážky.
2. Vydávající orgán uchová informace uvedené v odstavci 1 tohoto článku ve své databázi po dobu nejméně 35 let nebo alespoň dva roky od data oznámení o smrti koňovitého podle článku 34.
3. Nejpozději do 15 dnů od data záznamu informací uvedených v odstavci 1 tohoto článku zašle vydávající orgán uvedený ve zmíněném odstavci informace uvedené v písmenech a) až j) a l) až o) do centrální databáze zřízené v souladu s článkem 39 v členském státě:
a)
ve kterém je tento vydávající orgán schválen, uznán nebo určen nebo ve kterém má své sídlo v souladu s čl. 5 odst. 1;
b)
ve kterém se daný koňovitý narodil.
Článek 39
Zřízení centrální databáze
1. Členské státy zřídí pro účely tohoto nařízení své centrální databáze.
2. Odchylně od odstavce 1 se zřízení centrální databáze nevyžaduje v těch členských státech, ve kterých existuje jedna databáze pro evidované koňovité a jedna databáze pro koňovité pro chov a produkci, za předpokladu, že:
a)
obě databáze mohou navzájem účinně komunikovat a mohou spolupracovat s centrálními databázemi v souladu s článkem 40 s cílem aktualizovat identifikační údaje o koňovitých, jejichž status se mění buď na evidované koňovité, nebo na koňovité pro chov a produkci;
b)
příslušný orgán má přímý přístup do obou těchto databází.
3. Členské státy zpřístupní názvy, adresy a kontaktní údaje svých centrálních databází ostatním členským státům a veřejnosti na internetových stránkách stanovených v čl. 6 odst. 1.
Článek 40
Provoz a spolupráce centrálních databází
1. Každý členský stát zajistí, aby vydávající orgány uvedené v čl. 5 odst. 1 vkládaly informace uvedené v čl. 28 písm. e) a čl. 38 odst. 1 o koňovitých identifikovaných na jeho území do centrální databáze, nebo aby databáze vydávajících orgánů na jeho území byly propojeny s centrální databází.
2. Členské státy spolupracují při provozu svých centrálních databází v souladu se směrnicí 89/608/EHS a zajistí, aby:
a)
v souladu s článkem 28 tohoto nařízení centrální databáze nahlásila s odkazem na jedinečné životní číslo jakoukoli změnu identifikačních údajů uvedených v čl. 38 odst. 1 do centrální databáze členského státu, ve kterém byl identifikační doklad vydán;
b)
příslušné orgány ostatních členských států měly bezplatný přístup k minimálním informacím v centrální databázi, aby mohly zjistit, zda do ní byl zaznamenán kód elektronického odpovídače, jedinečné životní číslo nebo číslo průkazu.
Článek 41
Sankce
Členské státy stanoví pravidla pro sankce za porušení ustanovení tohoto nařízení a přijmou veškerá nezbytná opatření k zajištění jejich uplatňování. Stanovené sankce musí být účinné, přiměřené a odrazující. Členské státy oznámí tato ustanovení Komisi nejpozději do 1. ledna 2016 a neprodleně ji informují o jakékoli následné změně, která se jich týká.
KAPITOLA IX
PŘECHODNÁ A ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 42
Zrušení
Nařízení (ES) č. 504/2008 se zrušuje s účinkem ode dne 1. ledna 2016.
Odkazy na zrušené nařízení se považují za odkazy na toto nařízení.
Článek 43
Přechodná ustanovení
1. Odchylně od čl. 4 odst. 2 se za koňovité identifikované podle tohoto nařízení považují:
a)
koňovití narození nejpozději do 30. června 2009 a identifikovaní do tohoto data v souladu s rozhodnutím 93/623/EHS nebo 2000/68/ES, za předpokladu, že identifikační doklady vydané pro tyto koňovité:
i)
byly registrovány v souladu s čl. 21 odst. 1 nařízení (ES) č. 504/2008 nejpozději do 31. prosince 2009 a
ii)
zahrnují oddíl odpovídající oddílu IX vzorového identifikačního dokladu stanoveného v příloze rozhodnutí 93/623/ES a je vyplněna část III-A identifikačního dokladu, pokud jsou zapsány informace v části III-B;
b)
koňovití narození nejpozději do 30. června 2009, avšak neidentifikovaní do tohoto data v souladu s rozhodnutím 93/623/EHS nebo 2000/68/ES, pokud byli identifikováni v souladu s nařízením (ES) č. 504/2008 nejpozději do 31. prosince 2009;
c)
koňovití identifikovaní v souladu s nařízením (ES) č. 504/2008 do 31. prosince 2015.
2. Koňovití narození v Unii nebo dovezení do Unie ze třetí země po 30. červnu 2009, kteří nebyli identifikováni v souladu s nařízením (ES) č. 504/2008 do 31. prosince 2015, se identifikují podle článku 29 nebo 32 tohoto nařízení, v závislosti na dostupných informacích o jejich totožnosti, a jsou v části II oddílu II duplikátu identifikačního dokladu klasifikováni jako koňovití, kteří nejsou určeni na porážku k lidské spotřebě.
3. Odchylně od čl. 13 odst. 2 členské státy, které udělily výjimky podle článku 7 nařízení (ES) č. 504/2008 před 1. lednem 2016 a uvědomily o tom před uvedeným datem Komisi, nemusí tyto výjimky Komisi znovu oznamovat.
4. Členské státy, které nezřídily centrální databázi stanovenou v článku 39, zřídí centrální databázi podle článku 39 a zajistí její zprovoznění v souladu s článkem 40 nejpozději do 30. června 2016.
Článek 44
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se od 1. ledna 2016. Článek 39 se nicméně použije od 1. července 2016 v těch členských státech, které nezřídí fungující centrální databázi do 1. ledna 2016.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 17. února 2015.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/262
z dnia 17 lutego 2015 r.
określające, na podstawie dyrektyw Rady 90/427/EWG i 2009/156/WE, zasady dotyczące metod identyfikacji koniowatych (rozporządzenie w sprawie paszportu konia)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Rady 90/427/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków handlu wewnątrzwspólnotowego koniowatymi (1), w szczególności jej art. 4 ust. 2 lit. c) i d), art. 6 ust. 2 tiret drugie oraz art. 8 ust. 1 akapit pierwszy,
uwzględniając dyrektywę Rady 2009/156/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie warunków zdrowotnych zwierząt, regulujących przemieszczanie i przywóz zwierząt z rodziny koniowatych z państw trzecich (2), w szczególności jej art. 4 ust. 4,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W dyrektywie 90/427/EWG określono warunki, którym podlega wewnątrzunijny handel koniowatymi. Zobowiązuje ona państwa członkowskie do zapewnienia, by przewożonym zarejestrowanym koniowatym towarzyszył dokument identyfikacyjny wydany przez zatwierdzone organizacje hodowlane lub stowarzyszenia hodowców, o których mowa w przedmiotowej dyrektywie.
(2)
W dyrektywie 2009/156/WE określono warunki zdrowotne zwierząt regulujące przemieszczanie i przywóz koniowatych z państw trzecich. Stanowi ona, że zarejestrowane koniowate muszą być identyfikowane za pomocą dokumentu identyfikacyjnego wydanego zgodnie z dyrektywą 90/427/EWG lub przez międzynarodowe stowarzyszenie albo organizację zajmującą się końmi do zawodów lub wyścigów konnych. Koniowate do hodowli i produkcji mają być identyfikowane za pomocą metody ustanowionej przez Komisję.
(3)
Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 504/2008 (3), które ma zastosowanie od dnia 1 lipca 2009 r., ustanowiono przepisy dotyczące identyfikacji koniowatych urodzonych na terytorium Unii lub przywożonych do Unii oraz określono dokument identyfikacyjny (paszport konia) dla koniowatych, który jest wielofunkcyjnym dokumentem służącym ochronie zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego, do celów zootechnicznych i na potrzeby zawodów sportowych. Wspomniane rozporządzenie, koncentrując się na dokumencie identyfikacyjnym jako konstytutywnym elemencie systemu identyfikacji koniowatych, przewiduje jedynie możliwość włączenia informacji zawartych w bazach danych wielu instytucji wydających do centralnej bazy danych lub połączenia siecią ich baz danych z tą centralną bazą danych.
(4)
Państwa członkowskie napotkały trudności we wdrażaniu środków określonych w rozporządzeniu (WE) nr 504/2008. Trudności te dotyczą głównie metody identyfikacji koniowatych za pomocą dokumentu identyfikacyjnego.
(5)
Dochodzenia prowadzone przez państwa członkowskie wykazały, że dokument identyfikacyjny jest przedmiotem poważnych oszustw. Główne ryzyko stanowi nielegalne ponowne wprowadzanie do łańcucha pokarmowego koniowatych uprzednio wyłączonych z uboju w celu spożycia przez ludzi i poddanych działaniu produktów leczniczych niedopuszczonych dla zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność. W następstwie przyjęcia decyzji Komisji 2000/68/WE (4) tysiące koniowatych zostały nieodwracalnie wyłączone z uboju w celu spożycia przez ludzi. Brak alternatyw dla utrzymywania przez całe życie zbędnych i niechcianych koniowatych, które zostały wyłączone z uboju w celu spożycia przez ludzi, doprowadził do ich zaniedbywania i porzucania z poważnymi konsekwencjami dla zdrowia i dobrostanu zwierząt. Problem ten uległ pogorszeniu na skutek aktualnej sytuacji gospodarczej, w której utrzymywanie koniowatych pod koniec ich produktywnego życia staje się w wielu przypadkach zbyt kosztowne. W niektórych państwach członkowskich problemy te osiągnęły takie rozmiary, że właściwe organy uruchomiły programy uboju zbędnych koniowatych poza łańcuchem pokarmowym.
(6)
W ciągu ostatnich lat nielegalne wypasanie koni stało się nowym zjawiskiem mającym wpływ na właścicieli przedmiotowych użytków zielonych, ponieważ prawnie stali się oni posiadaczami koniowatych i mimowolnie zostali obciążeni obowiązkami na mocy rozporządzenia (WE) nr 504/2008. Niejasny status tych koniowatych może również mieć znaczenie dla prawidłowego stosowania przepisów Unii w innych obszarach.
(7)
Stało się jasne, że informacje zarejestrowane w bazie danych instytucji wydającej w momencie wydawania dokumentu identyfikacyjnego szybko tracą aktualność. Niezwykle trudne, jeżeli nie całkowicie niepraktyczne, jest zatem, by w kontekście certyfikacji lub kontroli identyfikacyjnej właściwe organy weryfikowały, czy dokument identyfikacyjny jest autentyczny, a zawarte w nim informacje aktualne i wiarygodne, i czy nie doszło do fałszerstw, przede wszystkim w odniesieniu do statusu zwierząt jako przeznaczonych do uboju, ale również w celu zastosowania korzystniejszych warunków w zakresie zdrowia i dobrostanu zwierząt przy przemieszczaniu zarejestrowanych koniowatych.
(8)
W większości państw członkowskich bazy danych różnych instytucji wydających paszport nie są ze sobą połączone, a z przyczyn prawnych i administracyjnych trudno jest zapewnić, aby paszport wydawała jedna instytucja. W związku z tym utworzenie centralnej bazy danych uważa się za najskuteczniejsze rozwiązanie mające na celu wymianę i synchronizację danych między poszczególnymi podmiotami na podstawie dyrektyw 90/427/EWG i 2009/156/WE w stopniu niezbędnym do zarządzania dokumentami identyfikacyjnymi koniowatych w celu nie tylko zapewnienia wymaganych gwarancji w zakresie zdrowia zwierząt, ale również umożliwienia stosowania tych przepisów prawa unijnego w zakresie dobrostanu zwierząt i zdrowia publicznego, których warunkiem wstępnym jest poprawna i wiarygodna identyfikacja koniowatych.
(9)
Dochodzenie przeprowadzone przez Komisję w kontekście wydarzeń związanych z koniną w 2013 r. wykazało, że 23 państwa członkowskie ustanowiły centralną bazę danych, zaś dwa państwa członkowskie mają jedną bazę danych dla zarejestrowanych koniowatych i jedną dla koniowatych do hodowli i produkcji. Trzy państwa członkowskie, na które przypada około 20 % z 6,7 milionów koniowatych w Unii, nie mają scentralizowanej bazy danych.
(10)
Należy zatem dokonać przeglądu unijnego systemu identyfikacji koniowatych, aby zapewnić jego bezpieczeństwo oraz przyjazność dla użytkowników.
(11)
Przywóz koniowatych na terytoria wymienione w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 882/2004 (5) podlega warunkom określonym zgodnie z dyrektywą 2009/156/WE i jest dozwolony z państw trzecich wymienionych w załączniku do decyzji Komisji 2004/211/WE (6). Zazwyczaj na warunkach określonych w decyzji Komisji 93/197/EWG (7) do Unii wprowadza się około 4 000 zarejestrowanych koniowatych oraz koniowatych do hodowli i produkcji.
(12)
W przypadku gdy stosowane są procedury celne określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 (8), należy dodatkowo odnieść się do rozporządzenia Rady (EWG) nr 706/73 (9). Rozporządzenie (EWG) nr 706/73 stanowi, że od dnia 1 września 1973 r. przepisy unijne mają zastosowanie do Wysp Normandzkich i Wyspy Man w kwestiach prawa weterynaryjnego.
(13)
W decyzji Komisji 96/78/WE (10) ustanowiono kryteria wpisu i rejestracji koniowatych w księgach stadnych do celów hodowlanych. Decyzja ta zawiera między innymi wymóg, że aby zwierzę z rodziny koniowatych mogło zostać wpisane do głównego działu księgi stadnej swojej rasy, musi zostać zidentyfikowane jako źrebię przed odłączeniem od matki zgodnie z zasadami tej księgi stadnej, co powinno wymagać co najmniej świadectwa pokrycia. W interesie spójności prawodawstwa unijnego i ułatwienia jego stosowania przepisy dotyczące dokumentu identyfikacyjnego nie powinny naruszać stosowania przepisów w zakresie identyfikacji koniowatych do celów ich wpisu do ksiąg stadnych.
(14)
Metody identyfikacji koniowatych określone w niniejszym rozporządzeniu powinny również być zgodne z zasadami ustalonymi przez organizacje hodowlane zatwierdzone zgodnie z decyzją Komisji 92/353/EWG (11). Zgodnie ze wspomnianą decyzją to organizacja lub stowarzyszenie, które prowadzą księgę stadną pochodzenia rasy, są odpowiedzialne za określenie zasad dotyczących systemu identyfikacji koniowatych, podziału księgi stadnej na klasy oraz rodowodów wprowadzonych do księgi stadnej.
(15)
Aby zapewnić wysoką jakość dokumentów identyfikacyjnych i prowadzenia dokumentacji dla wszystkich koniowatych w Unii, państwa członkowskie powinny dopilnować, by te systemy identyfikacji zarejestrowanych koniowatych, które zostały wpisane lub zarejestrowane w księgach stadnych ustanowionych przez zatwierdzone lub uznane organizacje hodowlane lub stowarzyszenia hodowców, spełniały - w zakresie wydawania dokumentów identyfikacyjnych - warunki ustanowione w odniesieniu do wyznaczania przez właściwy organ instytucji wydających dokumenty identyfikacyjne dla koniowatych do hodowli i produkcji.
(16)
Definicja „koniowatych”, objęta ściśle zakresem art. 2 lit. b) dyrektywy 2009/156/WE, powinna być zgodna z taksonomią stosowaną w prawodawstwie unijnym, np. w dodatkach do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3626/82 (12) i rozporządzeniu Komisji (UE) nr 206/2010 (13).
(17)
Ponieważ definicja gospodarstwa przewidziana w dyrektywie Rady 92/35/EWG (14) obejmuje rezerwaty przyrody, w których koniowate żyją na wolności, a zatem jest szersza niż definicja przewidziana w dyrektywie 2009/156/WE, definicja gospodarstwa przewidziana w niniejszym rozporządzeniu powinna obejmować również rezerwaty przyrody, w których koniowate żyją na wolności.
(18)
Nadzór weterynaryjny, niezbędny do zagwarantowania zdrowia zwierząt zgodnie z dyrektywą 2009/156/EWG, może być zapewniony jedynie w sytuacji, gdy gospodarstwo, zgodne z definicją zawartą w przedmiotowej dyrektywie, jest znane właściwemu organowi. Podobne wymagania wynikają ze stosowania sekcji I rozdział II część A załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (15) w stosunku do koniowatych jako zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność. Uwzględniając jednak częstotliwość, z jaką koniowate są przemieszczane, nie należy ustanawiać systemu, w ramach którego koniowate byłyby identyfikowalne w czasie rzeczywistym. Dane identyfikacyjne powinny być raczej dostępne dla właściwego organu i w tym celu centralna baza danych w każdym państwie członkowskim jest narzędziem o zasadniczym znaczeniu dla zarządzania informacjami na temat koniowatych, które są utrzymywane w tym państwie członkowskim.
(19)
W przepisach unijnych występuje rozróżnienie między właścicielami a posiadaczami zwierząt. Termin „posiadacz” zwierząt jest zdefiniowany i stosowany w rozporządzeniu (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady (16). Natomiast dyrektywa 2009/156/EWG odnosi się do właściciela lub hodowcy zwierzęcia. Łączona definicja właściciela i posiadacza jest przewidziana w dyrektywie 92/35/EWG. Ponieważ zgodnie z prawodawstwem unijnym i krajowym właściciel zwierzęcia z rodziny koniowatych niekoniecznie musi być osobą odpowiedzialną za to zwierzę, należy wyjaśnić, że to przede wszystkim posiadacz zwierzęcia z rodziny koniowatych, który może - ale nie musi - być właścicielem, powinien być odpowiedzialny za identyfikację koniowatych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
(20)
Na mocy ustawodawstw państw członkowskich lub jako wymóg niektórych instytucji wydających informacje dotyczące właściciela zwierzęcia muszą zostać wpisane do dokumentu identyfikacyjnego, a w konsekwencji do bazy danych prowadzonej przez instytucję wydającą. Te informacje na temat właściciela a także na temat zmiany właściciela mogą być podawane w różnych formach świadectw udziałowych lub kart rejestracyjnych, w tym „carte d'immatriculation” z powodzeniem stosowanej w jednym państwie członkowskim.
(21)
Dyrektywa Rady 2008/73/WE (17) stanowi, że państwa członkowskie sporządzają, aktualizują oraz udostępniają innym państwom członkowskim i ogółowi społeczeństwa wykazy zatwierdzonych zakładów weterynaryjnych i zootechnicznych. W celu ułatwienia innym państwom członkowskim i ogółowi społeczeństwa dostępu do wykazów zatwierdzonych zakładów państwa członkowskie powinny udostępniać te wykazy w formie elektronicznej za pośrednictwem informacyjnych stron internetowych. Komisja powinna wspomóc państwa członkowskie w przekazywaniu wspomnianych wykazów innym państwom członkowskim i ogółowi społeczeństwa, udostępniając adres swojej strony internetowej, na której zamieszczone powinny być łącza do krajowych informacyjnych stron internetowych państw członkowskich.
(22)
Dla ułatwienia elektronicznej wymiany informacji między państwami członkowskimi oraz zapewnienia przejrzystości i czytelności wykazów istotne jest, aby miały one taki sam format w całej Unii. Decyzja Komisji 2009/712/WE (18) określa w związku z tym wzory układu wyżej wymienionych wykazów na informacyjnych stronach internetowych utworzonych przez państwa członkowskie.
(23)
Rozporządzenie (WE) nr 504/2008 stanowi, że koniowate nie mogą być utrzymywane, chyba że są zidentyfikowane zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem. Komisja musiała odpowiedzieć na szereg skarg dotyczących populacji koni domowych żyjących poza gospodarstwami w warunkach, które nie były zgodne z opisanymi w tym rozporządzeniu jako warunki półdzikie. Dlatego należy sprecyzować, że wymóg identyfikacji dotyczy koniowatych żyjących na terenie Unii, a w następnej kolejności ustanowić odstępstwo, w przypadku gdy warunek ten nie może zostać spełniony.
(24)
Koniowate żyjące w Unii powinny być identyfikowane za pomocą dożywotniego dokumentu identyfikacyjnego, który zawiera opis słowny i graficzny danego zwierzęcia z rodziny koniowatych oraz wymienia znaki szczególne tego zwierzęcia do celu weryfikacji tożsamości. Znaki te mogą być dziedziczne, jak ponad trzy wicherki, kasztany, odmiany, rzadkie defekty pigmentacji oczu, charakterystyczne zagłębienia mięśni, ale także szczegółowa struktura tęczówki lub siatkówki, szczególne markery genetyczne (profil DNA), albo nabyte, jak depigmentacja pod siodłem oraz blizny, w tym powstałe w wyniku kastracji ogierów, lub piętno.
(25)
Dokumenty identyfikacyjne nie powinny być wydawane, jeżeli nie zawierają wymaganych danych identyfikacyjnych, które muszą być zarejestrowane w bazie danych instytucji wydającej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
(26)
Ponadto świadectwo pochodzenia, przewidziane w dyrektywie 90/427/EWG, które należy dołączyć do dokumentu identyfikacyjnego, powinno zawierać wszelkie niezbędne informacje w celu zapewnienia, by koniowate przenoszone do innej księgi stadnej były wpisywane do tej klasy księgi stadnej, której kryteria spełniają.
(27)
Zgodnie z decyzją Komisji 96/510/WE (19) zaświadczenie hodowlane i zootechniczne zarejestrowanego koniowatego musi być zgodne z dokumentem identyfikacyjnym ustanowionym w decyzji Komisji 93/623/EWG (20). Ponieważ decyzje 93/623/WE i 2000/68/WE zostały uchylone rozporządzeniem (WE) nr 504/2008, konieczne jest wyjaśnienie, że wszelkie odniesienia do tych decyzji należy traktować jako odniesienia do niniejszego rozporządzenia.
(28)
Instytucje wydające dokumenty identyfikacyjne dla zarejestrowanych koniowatych powinny być organizacjami lub stowarzyszeniami prowadzącymi lub zakładającymi księgi stadne dla zarejestrowanych koniowatych, które są urzędowo zatwierdzone lub uznane przez właściwy organ państwa członkowskiego zgodnie z decyzją 92/353/EWG, lub urzędową agencją państwa członkowskiego zarządzającą księgą stadną, do której dane zwierzę z rodziny koniowatych jest wpisane lub w której jest zarejestrowane do celów hodowlanych zgodnie z decyzją 96/78/WE. Ponadto krajowe oddziały międzynarodowych organizacji lub stowarzyszeń, które przygotowują konie do zawodów lub wyścigów i mają siedzibę w danym państwie członkowskim, powinny również być w stanie działać jako instytucja wydająca dokumenty identyfikacyjne dla zarejestrowanych koni.
(29)
Państwom członkowskim należy dać więcej swobody w odniesieniu do instytucji wydających dokumenty identyfikacyjne dla koniowatych przeznaczonych do hodowli i produkcji. Powinna istnieć możliwość wydawania tych dokumentów identyfikacyjnych przez właściwy organ dla gospodarstwa, w którym zwierzę z rodziny koniowatych jest utrzymywane w momencie jego identyfikacji, lub przez instytucję wydającą wyznaczoną i nadzorowaną przez ten właściwy organ.
(30)
Właściwy organ odpowiedzialny za zatwierdzanie lub uznawanie organizacji lub stowarzyszeń zakładających księgi stadne zgodnie z załącznikiem do decyzji 92/353/EWG powinien współpracować z właściwym organem, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 882/2004, aby zapewnić - w razie potrzeby w drodze współpracy transgranicznej - wydawanie i stosowanie dokumentów identyfikacyjnych dla koniowatych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
(31)
Ponieważ wszystkie koniowate urodzone na terytorium Unii lub przywiezione do Unii powinny być identyfikowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem za pomocą jednego dokumentu identyfikacyjnego wydanego na całe życie, niezbędne są specjalne przepisy w przypadku, gdy status zwierzęcia zmienia się z „koniowate do chowu i produkcji” na „koniowate zarejestrowane” w rozumieniu dyrektywy 2009/156/WE. Ze względu na dalekosiężne konsekwencje takiej zmiany dla przemieszczania, handlu i przywożenia do Unii koniowatych z państw trzecich w odniesieniu do mających zastosowanie przepisów w zakresie zdrowia zwierząt określonych w dyrektywie 2009/156/WE, ale także do przepisów w zakresie dobrostanu zwierząt regulujących takie przemieszczanie zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1/2005 (21), właściwy organ powinien posiadać jeden punkt dostępu, a mianowicie centralną bazę danych, do celów weryfikacji danych identyfikacyjnych zwierząt z rodziny koniowatych, wymaganych do certyfikacji lub kontroli urzędowych.
(32)
Państwa członkowskie powinny mieć możliwość ustanowienia specjalnych systemów identyfikacji koniowatych wędrujących w dzikich lub półdzikich warunkach na określonych obszarach lub terytoriach, włącznie z rezerwatami przyrody, ze względu na zgodność z definicją gospodarstwa zawartą w dyrektywie 92/35/EWG. Wszelkie takie odstępstwa od ogólnego obowiązku identyfikacji koniowatych należy przyznawać jednak wyłącznie w przypadku, gdy te określone populacje koniowatych żyjących w warunkach dzikich lub półdzikich są faktycznie oddzielone od koniowatych wykorzystywanych do jakichkolwiek celów gospodarskich i pozostają nie tylko poza zasięgiem kontroli człowieka w kwestii ich przetrwania i reprodukcji, ale również poza zakresem dyrektywy Rady 98/58/WE (22), która nie ma zastosowania do zwierząt żyjących na wolności.
(33)
Na potrzeby weryfikowania tożsamości zwierzęcia z rodziny koniowatych dokument identyfikacyjny powinien zawierać przede wszystkim wysokiej jakości opis zwierzęcia z rodziny koniowatych składający się z części opisującej słownie dane zwierzę z rodziny koniowatych oraz jego znaki i ze szczegółowego opisu graficznego ukazującego znaki szczególne danego zwierzęcia z rodziny koniowatych.
(34)
Aby zapewnić prawidłowy opis koniowatych w towarzyszącym im dokumentach identyfikacyjnych, instytucje wydające powinny dążyć do stosowania najlepszych praktyk i szkolić personel, któremu powierzono sporządzanie opisów zwierząt, na przykład poprzez przestrzeganie wytycznych sporządzonych przez Fédération Équestre Internationale (23) oraz Weatherbys (24).
(35)
Znaki zwierzęcia z rodziny koniowatych i środki identyfikacji do niego stosowane, które łącznie są wykorzystywane do celów weryfikacji tożsamości, powinny nie tylko stanowić jednoznaczne powiązanie między danym zwierzęciem z rodziny koniowatych a jego dokumentem identyfikacyjnym, ale również wykazywać, że to zwierzę z rodziny koniowatych zostało poddane procesowi identyfikacji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, tak by w odniesieniu do jednego zwierzęcia nie wydawano więcej niż jednego dokumentu identyfikacyjnego. Identyfikatory elektroniczne („transpondery”) dla koniowatych są już powszechnie używane na szczeblu międzynarodowym. Technologię tę należy stosować w celu zapewnienia ścisłego powiązania między zwierzęciem z rodziny koniowatych i jego dokumentem identyfikacyjnym, ale należy wprowadzić także przepis dotyczący zastępczych metod weryfikowania tożsamości danego zwierzęcia z rodziny koniowatych, pod warunkiem że owe zastępcze metody w równym stopniu gwarantują zapobieganie wielokrotnemu wydawaniu dokumentów identyfikacyjnych.
(36)
Transpondery używane do oznaczania koniowatych oraz urządzenia do odczytu kodu transpondera powinny być zgodne z normami ustalonymi na szczeblu międzynarodowym. Normy te przewidują dwa różne systemy mające zapewnić niepowtarzalność kodu transpondera. Większość państw członkowskich wprowadziła w życie rozporządzenie (WE) nr 504/2008 w taki sposób, aby stosować trzycyfrowy alfanumeryczny kod kraju i zarządzać dystrybucją transponderów za pośrednictwem właściwych organów.
(37)
Ten system zapewnienia niepowtarzalności kodu transpondera należy uwzględnić przy projektowaniu baz danych prowadzonych przez instytucje wydające i centralnej bazy danych wdrożonym bez szkody dla handlu koniowatymi oznaczonymi za pomocą transpondera wyświetlającego kod alfanumeryczny innego rodzaju oraz przywozu takich koniowatych do Unii.
(38)
W dyrektywie Rady 90/425/EWG (25) przewidziano prowadzenie kontroli weterynaryjnych niektórych zwierząt i produktów w miejscu ich przeznaczenia. W szczególności dyrektywa ta stanowi, że odbiorcy wymienieni w świadectwie lub dokumencie przewidzianym w tej dyrektywie muszą, na wniosek właściwego organu państwa członkowskiego przeznaczenia i w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia tych kontroli, powiadomić z wyprzedzeniem o przywozie zwierząt i produktów z innego państwa członkowskiego, a w szczególności o rodzaju wysyłki i przewidywanym czasie przywozu. Takie powiadomienie nie jest wymagane w odniesieniu do zarejestrowanych koni posiadających dokument identyfikacyjny przewidziany w dyrektywie 90/427/EWG.
(39)
Chociaż zgodnie z obecnymi przepisami unijnymi koniowatym muszą zawsze towarzyszyć ich dokumenty identyfikacyjne, należy wprowadzić przepis o wprowadzeniu odstępstw od wspomnianego wymogu w sytuacji, gdy jest to niemożliwe lub nawet niepraktyczne ze względu na konieczność zachowania dokumentu identyfikacyjnego przez całą długość życia zwierzęcia z rodziny koniowatych lub w sytuacji, gdy taki dokument nie został wydany z uwagi na ubój zwierzęcia przed osiągnięciem przez nie wymaganego maksymalnego wieku do celów identyfikacji.
(40)
Państwom członkowskim powinno się również zezwolić na dopuszczenie uproszczonego dokumentu identyfikacyjnego, który byłby wykorzystywany w odniesieniu do koniowatych przemieszczanych w obrębie ich terytorium. Plastikowe karty z wbudowanymi mikroprocesorami („karty elektroniczne”) zostały wprowadzone w charakterze urządzeń do przechowywania danych w różnych obszarach. Należy umożliwić wydawanie takich kart elektronicznych jako jednej z opcji oprócz dokumentu identyfikacyjnego oraz stosowanie ich w określonych warunkach zamiast dokumentu identyfikacyjnego towarzyszącego zarejestrowanym koniowatym lub koniowatym do hodowli i produkcji w trakcie przemieszczania w obrębie danego państwa członkowskiego.
(41)
Należy również przewidzieć przypadki, w których oryginalny dokument identyfikacyjny wydany zgodnie z niniejszym rozporządzeniem na cały okres życia danego zwierzęcia z rodziny koniowatych został zagubiony, przestał być czytelny lub zawiera błędne informacje, które nie są wynikiem nielegalnych praktyk. Przepisy te powinny w najszerszym możliwym zakresie wykluczyć niezgodne z prawem posiadanie więcej niż jednego dokumentu identyfikacyjnego, tak aby status zwierzęcia z rodziny koniowatych jako przeznaczonego do uboju w celu spożycia przez ludzi był właściwie opisany. W przypadku gdy dostępne są wystarczające i możliwe do zweryfikowania informacje, należy wydać duplikat dokumentu identyfikacyjnego, oznaczony jako duplikat i z zasady wykluczający zwierzę z rodziny koniowatych z uboju w celu spożycia przez ludzi. W pozostałych przypadkach należy wydać zastępczy dokument identyfikacyjny, również oznaczony jako zastępczy i wykluczający zwierzę z rodziny koniowatych z uboju w celu spożycia przez ludzi, w którym to dokumencie dodatkowo należy określić dane zwierzę jako zwierzę z rodziny koniowatych do hodowli i produkcji.
(42)
Procedury te powinny mieć również zastosowanie do koniowatych, które zostały przedstawione do identyfikacji po upływie ustalonego terminu pierwszej identyfikacji, ponieważ nie można wykluczyć nieuczciwych praktyk i zamiaru uzyskania dodatkowego dokumentu identyfikacyjnego.
(43)
W niektórych przypadkach, gdy koniowate są wpisywane lub rejestrowane w celu wpisu do ksiąg stadnych prowadzonych przez organizacje hodowlane w państwach trzecich, konieczne są przepisy szczególne umożliwiające utrzymanie rejestracji zwierzęcia z rodziny koniowatych w księdze stadnej i jednocześnie zapewniające jego wykluczenie z łańcucha żywnościowego poprzez odpowiednie wpisy w dokumencie identyfikacyjnym.
(44)
Zgodnie z dyrektywą 2009/156/WE dokument identyfikacyjny stanowi narzędzie służące ograniczeniu przemieszczania koniowatych w przypadku wystąpienia choroby podlegającej obowiązkowi zgłaszania w gospodarstwie, w którym są one utrzymywane lub hodowane. Tym samym niezbędne jest zapewnienie możliwości zawieszenia tego dokumentu identyfikacyjnego do celów przemieszczania w przypadku wystąpienia niektórych chorób poprzez odpowiedni wpis w dokumencie identyfikacyjnym.
(45)
Ponadto dyrektywa 2009/156/WE wymaga, aby zarejestrowane koniowate były w momencie opuszczania gospodarstwa identyfikowane za pomocą dokumentu identyfikacyjnego, który w szczególności musi potwierdzać, że koniowate te nie pochodzą z gospodarstwa, które było objęte pewnymi zakazami. W związku z tym odpowiednią sekcję we wzorze dokumentu identyfikacyjnego należy uczynić obowiązkową dla wszystkich koniowatych oraz odpowiednio ją przeformułować.
(46)
W przypadku śmierci koniowatego z powodów innych niż ubój w rzeźni dokument identyfikacyjny, jeśli towarzyszy on zwłokom na podstawie przepisów krajowych, powinien zostać zwrócony instytucji wydającej przez organ nadzorujący przetwarzanie padłego zwierzęcia zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 (26) lub kremację w spalarniach o niskiej wydajności, o których mowa w rozdziale III załącznika do rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 (27), a ponadto należy zapewnić, by transponder lub jakakolwiek inna metoda zastępcza wykorzystywana do weryfikowania tożsamości danego zwierzęcia z rodziny koniowatych nie mogła zostać ponownie wykorzystana.
(47)
Aby zapobiec wprowadzeniu transponderów do łańcucha żywnościowego, mięso zwierząt z rodziny koniowatych, z którego nie można było usunąć transpondera podczas uboju, powinno zostać uznane za niezdatne do spożycia przez ludzi zgodnie z sekcją II rozdział V załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004. Aby ułatwić lokalizację wszczepionych transponderów, miejsce wszczepienia powinno zostać znormalizowane i odnotowane w dokumentach identyfikacyjnych.
(48)
Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (28) żywe zwierzęta przygotowywane do wprowadzenia do obrotu w celu spożycia przez ludzi definiuje się jako żywność. Wspomniane rozporządzenie przewiduje daleko idącą odpowiedzialność podmiotów działających na rynku spożywczym na wszystkich etapach produkcji żywności, włącznie z monitorowaniem zwierząt hodowanych w celu produkcji żywności.
(49)
Na pewnym etapie życia koniowate do hodowli i produkcji oraz zarejestrowane koniowate mogą zostać uznane za koniowate przeznaczone na ubój w rozumieniu dyrektywy 2009/156/WE. Mięso zwierząt nieparzystokopytnych, równoznacznych z koniowatymi, jest zdefiniowane w pkt 1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (29), które ustanawia szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego.
(50)
Po wygaśnięciu środków przejściowych do celów wdrożenia rozporządzeń (WE) nr 853/2004, (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004 zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2076/2005 (30), wymogi w zakresie informacji dotyczących łańcucha żywnościowego w odniesieniu do koniowatych są wdrażane od dnia 1 stycznia 2010 r.
(51)
Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 stanowi, że podmiot prowadzący rzeźnię jest zobowiązany do gromadzenia, sprawdzania i opracowywania informacji dotyczących łańcucha żywnościowego zawierających dane szczegółowe w zakresie pochodzenia, historii i zarządzania zwierzętami przeznaczonymi do produkcji żywności. Właściwy organ może zezwolić na przesyłanie informacji dotyczących łańcucha żywnościowego, odnoszących się do gospodarskich zwierząt nieparzystokopytnych, w tym samym czasie, w którym przesyłane są zwierzęta, zamiast w terminie wcześniejszym. Dokument identyfikacyjny towarzyszący koniowatym przeznaczonym do uboju powinien w związku z powyższym wchodzić w zakres wspomnianych informacji dotyczących łańcucha żywnościowego.
(52)
Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 stanowi, że urzędowy lekarz weterynarii jest zobowiązany do zweryfikowania wypełnienia obowiązku przez podmiot działający na rynku spożywczym, polegającego na zapewnieniu, by zwierzęta przyjęte do uboju w celu spożycia przez ludzi były prawidłowo identyfikowane.
(53)
Rozporządzenie (WE) nr 853/2004 stanowi, że podmioty prowadzące przedsiębiorstwo spożywcze zobowiązane są sprawdzać paszporty towarzyszące gospodarskim zwierzętom nieparzystokopytnym dla upewnienia się, czy dane zwierzę jest przeznaczone do uboju w celu spożycia przez ludzi, i jeżeli przyjmują zwierzę do uboju, zobowiązane są przekazać paszport urzędowemu lekarzowi weterynarii.
(54)
Biorąc pod uwagę szczególną sytuację koniowatych, które urodziły się jako zwierzęta gatunków, z których lub od których pozyskuje się żywność, ale nie we wszystkich przypadkach są hodowane głównie do tego celu i w większości przypadków nie są utrzymywane przez całe swoje życie przez podmioty działające na rynku spożywczym zdefiniowane w art. 3 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, konieczne jest wprowadzenie procedury zapewniającej płynne połączenie kontroli dokumentu identyfikacyjnego ze względów zdrowia publicznego z zarządzaniem tym dokumentem zgodnie z dyrektywą 2009/156/WE. Centralna baza danych w każdym państwie członkowskim jest zatem narzędziem o zasadniczym znaczeniu dla sprawdzenia niektórych szczegółów dotyczących dokumentu identyfikacyjnego i danych w nim zawartych przed podjęciem decyzji o przyjęciu zwierząt do uboju w celu spożycia przez ludzi. W przypadku gdy informacje na temat wykluczenia z uboju w celu spożycia przez ludzi w sekcji II dokumentu identyfikacyjnego nie odpowiadają informacjom zapisanym w centralnej bazie danych, informacje zawarte w jednym z tych źródeł, które prowadzą do wykluczenia danego zwierzęcia z rodziny koniowatych z uboju w celu spożycia przez ludzi, powinny być nadrzędne.
(55)
Dyrektywa Rady 96/22/WE (31) ma zastosowanie do zwierząt gospodarskich, w tym gospodarskich zwierząt nieparzystokopytnych, jak również dzikich zwierząt tych gatunków wyhodowanych w gospodarstwie. Art. 7 tej dyrektywy dopuszcza, aby handel zarejestrowanymi koniowatymi, którym w celach zootechnicznych podano weterynaryjne produkty lecznicze o zawartości trenbolonów alilu lub agonistów receptorów beta, odbywał się przed końcem okresu karencji, pod warunkiem że warunki regulujące podawanie są spełnione oraz że rodzaj i data leczenia są zamieszczone w świadectwie lub paszporcie towarzyszącym tym zwierzętom.
(56)
Art. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 (32) definiuje zwierzęta, od których lub z których pozyskuje się żywność jako „zwierzęta hodowane, chowane, utrzymywane, poddawane ubojowi lub pozyskiwane w celu produkcji żywności”. Art. 16 tego rozporządzenia stanowi, że zwierzętom, od których lub z których pozyskuje się żywność w Unii, mogą być podawane jedynie substancje farmakologicznie czynne sklasyfikowane zgodnie z art. 14 ust. 2 lit. a), b) lub c) przedmiotowego rozporządzenia, pod warunkiem że substancje te podawane są zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (33).
(57)
Art. 6 dyrektywy 2001/82/WE stanowi, że weterynaryjny produkt leczniczy nie może być przedmiotem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu do celów podawania go jednemu gatunkowi lub większej liczbie gatunków zwierząt służących do produkcji żywności, jeżeli substancje farmakologicznie czynne, które on zawiera, nie są wymienione w załączniku I, II lub III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90. Przepisy zawarte w tych załącznikach są obecnie określone w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 37/2010 (34). Na zasadzie odstępstwa weterynaryjny produkt leczniczy zawierający substancje aktywne farmakologicznie niezawarte w załączniku I, II lub III do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 może uzyskać pozwolenie dla konkretnych zwierząt z rodziny koniowatych, które zostały zgłoszone jako nieprzeznaczone na ubój w celu spożycia przez ludzi. Takie weterynaryjne produkty lecznicze nie mogą zawierać substancji czynnych zawartych w załączniku IV do rozporządzenia (EWG) nr 2377/90 ani być przeznaczone do stosowania w leczeniu chorób, wymienionych w zatwierdzonym Przeglądzie Właściwości Produktu, dla których weterynaryjny produkt leczniczy jest dopuszczony dla zwierząt z rodziny koniowatych. W związku z tym należy przewidzieć, by zwierzę z rodziny koniowatych mogło być wyłączone z uboju w celu spożycia przez ludzi według uznania właściciela zwierzęcia.
(58)
Art. 10 ust. 2 i 3 dyrektywy 2001/82/WE przewiduje w odniesieniu do koniowatych specjalne odstępstwa od art. 11 przedmiotowej dyrektywy. Dotyczą one leczenia zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność, produktami leczniczymi, które mają ustalony maksymalny limit pozostałości w odniesieniu do gatunków innych niż gatunki docelowe lub są dopuszczone w odniesieniu do innej choroby, o ile wspomniane koniowate są zidentyfikowane zgodnie z prawodawstwem unijnym i wyraźnie oznaczone w dokumencie identyfikacyjnym jako przeznaczone do uboju w celu spożycia przez ludzi po okresie karencji wynoszącym co najmniej sześć miesięcy, po poddaniu ich leczeniu substancjami wymienionymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1950/2006 (35).
(59)
Zgodnie z dyrektywą 2001/82/WE państwa członkowskie zapewniają, by właściciele lub hodowcy zwierząt, od których i z których pozyskuje się żywność, mogli przedstawiać dowody nabycia, posiadania i podawania weterynaryjnych produktów leczniczych takim zwierzętom przez okres pięciu lat od ich podania, także w sytuacji, gdy zwierzę zostaje ubite w ciągu tych pięciu lat. Aby stosować te przepisy, niezbędne jest niezwłoczne wprowadzenie uboju zwierzęcia z rodziny koniowatych do centralnej bazy danych w państwie członkowskim, w którym położone jest gospodarstwo, w którym znajduje się dane zwierzę.
(60)
Aby zachować kontrolę nad wydawaniem dokumentów identyfikacyjnych, w bazie danych utrzymywanej przez instytucję wydającą należy zarejestrować minimalny zbiór stosownych danych dotyczących wydawania takich dokumentów.
(61)
System Uniwersalnego Dożywotniego Numeru Konia (ang. Universal Equine Life Number - UELN) został przyjęty na całym świecie przez najważniejsze organizacje zajmujące się hodowlą koni i organizacją zawodów. Został on opracowany z inicjatywy Światowej Federacji Hodowców Koni Sportowych (WBFSH), Międzynarodowego Komitetu Ksiąg Stadnych (ISBC), Światowej Organizacji Konia Arabskiego (WAHO), Europejskiej Organizacji Konia Arabskiego (ECAHO), Międzynarodowej Konferencji Konia Angloarabskiego (CIAA), Międzynarodowej Federacji Jeździeckiej (fr. FEI) oraz Europejskiej Unii Kłusaków (fr. Union Européenne du Trot, UET), a z informacjami o systemie można zapoznać się na stronie internetowej UELN (36).
(62)
System UELN jest odpowiedni do rejestracji zarówno zarejestrowanych koniowatych, jak i koniowatych do hodowli i produkcji, i umożliwia stopniowe wprowadzanie skomputeryzowanych sieci w celu zapewnienia, by tożsamość zwierząt mogła być w dalszym ciągu weryfikowana zgodnie z art. 6 dyrektywy 90/427/EWG w przypadku zarejestrowanych koniowatych.
(63)
W przypadku gdy do baz danych przydzielane są kody, ani one, ani format zarejestrowanych numerów identyfikacyjnych poszczególnych zwierząt nie powinny w żaden sposób kolidować z ustanowionym systemem UELN. W związku z powyższym wykaz przydzielonych kodów UELN powinien być konsultowany przed przydzieleniem jakiegokolwiek nowego kodu do bazy danych.
(64)
Dyrektywa 2009/156/WE zobowiązuje urzędowego lekarza weterynarii do odnotowania numeru identyfikacyjnego lub numeru dokumentu identyfikacyjnego ubitego zwierzęcia z rodziny koniowatych oraz przedstawienia na żądanie właściwym organom w miejscu wysłania poświadczenia, że zwierzę zostało ubite. W związku z tym należy wyjaśnić, że w takich przypadkach dokumenty identyfikacyjne muszą zostać zniszczone w miejscu uboju, aby zapobiec nieuczciwemu wykorzystywaniu dokumentów identyfikacyjnych ubitych zwierząt z rodziny koniowatych.
(65)
Dyrektywa ta przewiduje również, że po poddaniu zarejestrowanych koni ubojowi, który obejmuje uśmiercanie w celu zwalczania chorób, ich dokumenty identyfikacyjne mają zostać zwrócone instytucji, która je wydała. Powyższe wymogi powinny również obowiązywać w odniesieniu do dokumentów identyfikacyjnych wydawanych zarejestrowanym koniowatym innym niż zarejestrowane konie oraz koniowatym do hodowli i produkcji.
(66)
Aby zapewnić aktualność informacji zawartych w bazach danych instytucji wydających, konieczne jest ustanowienie przepływu informacji na temat śmierci lub utraty zwierzęcia w bazie danych instytucji, która wydała dokument, oraz w centralnej bazie danych w państwie członkowskim, w którym położone jest gospodarstwo, w którym zwierzę z rodziny koniowatych było utrzymywane.
(67)
Aby ułatwić zachowanie zgodności ze wspomnianymi wymogami należy rejestrować dożywotni numer zgodny z UELN i stosować go w celu określenia organów lub instytucji, które wydały dokument identyfikacyjny. Gdy to tylko możliwe, państwa członkowskie powinny wykorzystywać instytucje wyznaczone do kontaktów, które wskazały zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 882/2004.
(68)
Dzięki obowiązkowi rejestracji wnioskodawcy ubiegającego się o dokument identyfikacyjny, który w terminie krótszym niż 12 miesięcy od urodzenia zwierzęcia jest hodowcą i zazwyczaj właścicielem zwierzęcia, dla którego wydano dokument identyfikacyjny, oraz obowiązkowi zgłaszania instytucji wydającej wszelkich zmian miejsca zwykłego pobytu danego zwierzęcia z rodziny koniowatych na inne państwo członkowskie, może powstać łańcuch informacji umożliwiający w razie potrzeby zidentyfikowanie zwierzęcia.
(69)
Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 504/2008 dane identyfikacyjne mają być uaktualniane w dokumencie identyfikacyjnym przez instytucję wydającą, która wydała dokument. Państwa członkowskie sygnalizowały niechęć właścicieli koniowatych do przesyłania pocztą dokumentu identyfikacyjnego w celu aktualizacji danych identyfikacyjnych instytucjom wydającym, szczególnie gdy instytucja wydająca znajduje się za granicą. Niechęć ta wynika z obawy utraty dokumentu identyfikacyjnego, a w konsekwencji identyfikacji zwierzęcia z rodziny koniowatych za pomocą duplikatu lub zastępczego dokumentu identyfikacyjnego, co wyklucza zwierzę z uboju w celu spożycia przez ludzi i znacząco zmniejsza wartość zwierzęcia.
(70)
Aby ułatwić zarządzanie dokumentem identyfikacyjnym w ciągu całego życia zwierzęcia, konieczne jest wprowadzenie procedur rejestracji dokumentu identyfikacyjnego w państwie członkowskim zamieszkania, zwłaszcza jeżeli dokument identyfikacyjny został wydany w innym państwie członkowskim. Konieczną komunikację z instytucją wydającą, która przeprowadziła wstępną identyfikację, najlepiej osiągnąć poprzez wymianę informacji między centralnymi bazami danych państw członkowskich.
(71)
Ponadto instytucje wydające mogą utracić zezwolenie lub wyznaczenie, podczas gdy wydane dokumenty identyfikacyjne pozostają ważnymi dokumentami do celów ochrony zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego. Konieczne jest zatem skopiowanie informacji zawartych w dokumencie identyfikacyjnym do bazy danych, która jest dostępna dla właściwych organów w zakresie zdrowia zwierząt i zdrowia publicznego oraz dobrostanu zwierząt.
(72)
Ponieważ zwykle istnieje więcej niż jedna instytucja wydająca w każdym państwie członkowskim, a koniowate często przemieszczają się między gospodarstwami i między państwami członkowskimi, zmieniają status z „koniowatych do hodowli i produkcji” na „zarejestrowane koniowate” lub ze zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność, na zwierzęta wyłączone z uboju w celu spożycia przez ludzi, oraz ponieważ zarejestrowane koniowate mogą być identyfikowane przez organizację prowadzącą księgę stadną, która ma siedzibę w innym państwie członkowskim, nieuniknione, konieczne i stosowne dla skutecznego wdrażania dyrektyw 90/427/EWG i 2009/156/WE jest utworzenie centralnej bazy danych w każdym państwie członkowskim zawierającej zapisy danych identyfikacyjnych wszystkich koniowatych utrzymywanych w gospodarstwach położonych w odpowiednim państwie członkowskim.
(73)
Dopuszczalne byłoby jednak dalsze stosowanie przez państwa członkowskie, które utworzyły jedną bazę danych dla zarejestrowanych koniowatych, a inną bazę danych dla koniowatych do hodowli i produkcji, takiego systemu, pod warunkiem że te bazy danych mogą komunikować się ze sobą, a organy weterynaryjne mają pełny dostęp do każdej z nich.
(74)
W tym celu centralne bazy danych w różnych państwach członkowskich powinny współpracować zgodnie z dyrektywą Rady 89/608/EWG (37), aby ułatwić wymianę danych odnoszących się do danego zwierzęcia i wydanego dla niego dokumentu identyfikacyjnego.
(75)
Mając na względzie jednolite stosowanie przepisów unijnych dotyczących identyfikacji koniowatych w państwach członkowskich, a także w celu zapewnienia, by przepisy te były jasno określone i przejrzyste, należy uchylić rozporządzenie (WE) nr 504/2008 i zastąpić je niniejszym rozporządzeniem.
(76)
Zgodnie z pkt 24 załącznika do rozporządzenia Komisji (UE) nr 519/2013 (38) koniowate, które urodziły się w Chorwacji nie później niż do dnia 30 czerwca 2013 r. i nie zostały zidentyfikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 504/2008 muszą zostać zidentyfikowane zgodnie z tym ostatnim rozporządzeniem najpóźniej do dnia 31 grudnia 2014 r.
(77)
Niniejsze rozporządzenie powinno mieć zastosowanie od dnia 1 stycznia 2016 r., tak by dać państwom członkowskim i podmiotom czas na dostosowanie się do nowych przepisów. Wymóg utworzenia i obsługi centralnej bazy danych powinien jednak mieć zastosowanie w Grecji, Szwecji i Zjednoczonym Królestwie od dnia 1 lipca 2016 r.
(78)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz oraz Stałego Komitetu ds. Zootechniki,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEDMIOT, ZAKRES STOSOWANIA, DEFINICJE, ZASADY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy dotyczące identyfikacji koniowatych:
a)
urodzonych na terytorium Unii; lub
b)
dopuszczonych do swobodnego obrotu w Unii zgodnie z procedurą celną zdefiniowaną w art. 5 pkt 16 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 952/2013.
2. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie bez uszczerbku dla przepisów decyzji 96/78/WE.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a)
„koniowate” lub „zwierzę (zwierzęta) z rodziny koniowatych” oznaczają dzikie lub udomowione ssaki nieparzystokopytne dowolnego gatunku z rodzaju Equus, rodzina Equidae, oraz ich krzyżówki;
b)
„gospodarstwo” oznacza placówkę rolniczą lub treningową, stajnię lub każde pomieszczenie lub zakład, w którym koniowate są zwykle trzymane lub hodowane, bez względu na to, do czego są one przeznaczone, oraz rezerwaty przyrody, w których koniowate żyją na wolności;
c)
„posiadacz” oznacza dowolną osobę fizyczną lub prawną, która posiada zwierzę z rodziny koniowatych, lub taką, której powierzono opiekę nad takim zwierzęciem, za wynagrodzeniem finansowym lub nieodpłatnie, na stałe lub tymczasowo, także w trakcie transportu, na targach lub w czasie zawodów, wyścigów lub imprez kulturalnych;
d)
„właściciel” oznacza osobę fizyczną lub prawną/osoby fizyczne lub prawne posiadającą/posiadające prawo własności do zwierzęcia z rodziny koniowatych;
e)
„zarejestrowane koniowate” oznaczają wszystkie koniowate:
(i)
wpisane lub zarejestrowane i kwalifikujące się do wpisu do księgi stadnej zgodnie z zasadami określonymi na podstawie art. 4 ust. 2 lit. b) dyrektywy 90/427/EWG oraz zidentyfikowane za pomocą dokumentu identyfikacyjnego przewidzianego w art. 8 ust. 1 wspomnianej dyrektywy; lub
(ii)
konie, w tym kuce, zarejestrowane w międzynarodowym stowarzyszeniu lub organizacji, które przygotowują konie do zawodów lub wyścigów, oraz zidentyfikowane za pomocą dokumentu identyfikacyjnego wydanego przez krajowy oddział tego związku lub organizacji;
f)
„księga stadna” oznacza każdą księgę, rejestr, kartotekę lub nośnik danych:
(i)
które są prowadzone przez organizację lub stowarzyszenie urzędowo zatwierdzone lub uznane przez państwo członkowskie lub utrzymywane przez urzędową agencję zainteresowanego państwa członkowskiego; oraz
(ii)
do których koniowate są wpisane lub w których są zarejestrowane i kwalifikują się do wpisu z podaniem wszystkich znanych przodków;
g)
„koniowate do hodowli i produkcji” oznaczają koniowate inne niż te wymienione w lit. e) i h);
h)
„koniowate przeznaczone na ubój” oznaczają koniowate przeznaczone do transportu bezpośredniego albo po przewozie tranzytem przez punkt gromadzenia, o którym mowa w art. 7 dyrektywy 2009/156/WE, do rzeźni na ubój;
i)
„właściwy organ” oznacza centralny organ w danym państwie członkowskim odpowiedzialny za organizację kontroli urzędowych lub wszelki inny organ, któremu przyznano takie uprawnienia, w tym właściwy organ, o którym mowa w art. 2 lit. h) dyrektywy 2009/156/WE;
j)
„organ zootechniczny” oznacza centralny organ w danym państwie członkowskim odpowiedzialny za wdrażanie dyrektywy 90/427/EWG lub inny dowolny organ, któremu przyznano takie uprawnienia, w tym organy, o których mowa w art. 2 ust. 1 decyzji 92/353/EWG;
k)
„odprawa czasowa” oznacza status zarejestrowanego konia pochodzącego z państwa trzeciego i wprowadzonego do Unii na okres krótszy niż 90 dni na podstawie decyzji przyjętej zgodnie z art. 19 lit. b) dyrektywy 2009/156/WE;
l)
„wprowadzenie stałe” oznacza status zwierzęcia z rodziny koniowatych pochodzącego z państwa trzeciego i przywożonego do Unii na okres 90 lub więcej dni;
m)
„znak” oznacza każdą widoczną lub dającą się zwizualizować i szczególną cechę danego zwierzęcia z rodziny koniowatych, która jest wrodzona albo nabyta, i rejestrowana do celów identyfikacji;
n)
„transponder” oznacza pasywne urządzenie radiolokacyjne tylko do odczytu:
(i)
zgodne z normą ISO 11784 i wykorzystujące technologię pełnego dupleksu (FDX lub FDX-B) lub pół-dupleksu (HDX); oraz
(ii)
umożliwiające dokonanie odczytu za pomocą czytnika zgodnego z normą ISO 11785 z odległości wynoszącej co najmniej 12 cm;
o)
„niepowtarzalny dożywotni numer” oznacza niepowtarzalny kod alfanumeryczny składający się z 15 znaków, zestawiający informacje dotyczące danego zwierzęcia z rodziny koniowatych oraz bazy danych i kraju, w którym informacje tego rodzaju są po raz pierwszy rejestrowane zgodnie z systemem kodowania Uniwersalnego Dożywotniego Numeru Konia (UELN); na numer ten składa się:
(i)
sześcioznakowy kod identyfikacyjny zgodny z UELN, odnoszący się do bazy danych, o której mowa w art. 39; oraz w dalszej kolejności
(ii)
dziewięcioznakowy indywidualny numer identyfikacyjny, przypisany do danego zwierzęcia z rodziny koniowatych;
p)
„państwo członkowskie wolne od afrykańskiego pomoru koni” oznacza:
(i)
każde państwo członkowskie, w którym w ciągu dwóch ostatnich lat nie stwierdzono klinicznych, serologicznych (u nieszczepionych koniowatych) ani epidemiologicznych dowodów afrykańskiego pomoru koni; oraz
(ii)
w którym nie przeprowadzono żadnych szczepień przeciwko tej chorobie w ciągu poprzednich 12 miesięcy;
q)
„choroby podlegające obowiązkowi zgłaszania” oznaczają choroby wymienione w załączniku I do dyrektywy 2009/156/WE;
r)
„urzędowy lekarz weterynarii” oznacza lekarza weterynarii wyznaczonego przez właściwy organ państwa członkowskiego lub państwa trzeciego;
s)
„karta elektroniczna” oznacza plastikowe urządzenie z wbudowanym mikroprocesorem, umożliwiające przechowywanie danych i przekazywanie ich drogą elektroniczną do kompatybilnych systemów komputerowych;
t)
„odpowiedzialny lekarz weterynarii” oznacza lekarza weterynarii, o którym mowa w art. 10 ust. 1 dyrektywy 2001/82/WE.
Artykuł 3
Zasady ogólne i obowiązek identyfikacji koniowatych
1. Koniowate żyjące na jednym z terytoriów wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 882/2004 są identyfikowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
2. W przypadku gdy posiadacz nie jest właścicielem ani jednym z właścicieli zwierzęcia z rodziny koniowatych, działa on zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w imieniu właściciela i w porozumieniu z nim.
3. Państwa członkowskie i instytucje wydające, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a) i b), mogą wymagać, aby wniosek do instytucji wydającej o uzyskanie dokumentu identyfikacyjnego przewidziany w art. 11 lub wniosek o zmianę danych identyfikacyjnych w istniejącym dokumencie identyfikacyjnym przewidziany w art. 27 był składany przez właściciela.
4. Państwa członkowskie zapewniają, w stosownych przypadkach poprzez kontrole urzędowe zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 882/2004, by posiadacze zwierząt z rodziny koniowatych i instytucje wydające wywiązywały się ze swoich obowiązków na mocy niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 4
Unijny system identyfikacji koniowatych
1. Do celów niniejszego rozporządzenia unijny system identyfikacji koniowatych składa się z następujących elementów:
a)
jednego dożywotniego dokumentu identyfikacyjnego, który - chyba że instytucja wydająca lub niniejsze rozporządzenie przewidują inaczej - pozostaje własnością instytucji wydającej, która go wydała, i który zawiera:
(i)
opis słowny zwierzęcia z rodziny koniowatych, w którym określono jego znaki;
(ii)
wypełniony opis graficzny przedstawiający znaki określone w opisie słownym;
(iii)
miejsce na dozwolone wpisy opisujące zmiany danych identyfikacyjnych;
b)
metody weryfikowania tożsamości, która:
(i)
zapewnia jednoznaczne powiązanie pomiędzy dokumentem identyfikacyjnym a zwierzęciem z rodziny koniowatych, dla którego został on wydany;
(ii)
dowodzi, że zwierzę z rodziny koniowatych przeszło już proces identyfikacji;
c)
bazy danych, w której zgodnie z art. 38 rejestruje się dane identyfikacyjne dotyczące zwierzęcia z rodziny koniowatych, dla którego wydano dokument identyfikacyjny, oraz posiadacza, który złożył wniosek o dokument identyfikacyjny, a jednocześnie przypisuje się zwierzęciu niepowtarzalny dożywotni numer;
d)
centralnej bazy danych utworzonej zgodnie z art. 39.
2. Zwierzę z rodziny koniowatych uznaje się za zidentyfikowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, wyłącznie gdy:
a)
towarzyszy mu dokument identyfikacyjny wydany zgodnie z jednym z następujących przepisów:
(i)
art. 9 w odniesieniu do koniowatych urodzonych na terytorium Unii; lub
(ii)
art. 14 w odniesieniu do koniowatych przywożonych do Unii; lub
(iii)
art. 29 lub 30 w przypadku, gdy koniowatym towarzyszy duplikat dokumentu identyfikacyjnego; lub
(iv)
art. 32, w przypadku gdy koniowatym towarzyszy zastępczy dokument identyfikacyjny; lub
b)
jest ono zidentyfikowane zgodnie z:
(i)
art. 24 w odniesieniu do odstępstw dotyczących przemieszczeń lub transportu koniowatych, którym towarzyszy dokument tymczasowy; lub
(ii)
art. 26 ust. 2 w odniesieniu do odstępstw dotyczących niektórych przemieszczeń i transportu koniowatych na ubój.
ROZDZIAŁ II
IDENTYFIKACJA KONIOWATYCH URODZONYCH NA TERYTORIUM UNII
Artykuł 5
Instytucje wydające dla koniowatych urodzonych na terytorium Unii
1. Dokument identyfikacyjny przewidziany w art. 7 jest wydawany przez jedną z następujących instytucji wydających:
a)
dla zarejestrowanych koniowatych, o których mowa w art. 2 lit. e) ppkt (i) niniejszego rozporządzenia - przez organizację lub stowarzyszenie oficjalnie zatwierdzone lub uznane zgodnie z art. 2 ust. 1 decyzji 92/353/EWG, lub przez urzędową agencję państwa członkowskiego, która prowadzi księgę hodowlaną, do której dane zwierzę z rodziny koniowatych zostało wpisane lub w której zostało zarejestrowane i kwalifikuje się do wpisu zgodnie z decyzją 96/78/WE;
b)
dla zarejestrowanych koni, o których mowa w art. 2 lit. e) ppkt (ii) - przez krajowy oddział międzynarodowej organizacji lub stowarzyszenia, które przygotowują konie do zawodów lub wyścigów, nadzorowanych przez właściwy organ państwa członkowskiego, w którym mają one siedzibę główną;
c)
dla koniowatych do hodowli i produkcji, o których mowa w art. 2 lit. g) - przez:
(i)
właściwy organ dla gospodarstwa, w którym zwierzę z rodziny koniowatych jest utrzymywane w momencie jego identyfikacji; lub
(ii)
instytucję wydającą wyznaczoną i nadzorowaną przez właściwy organ, o którym mowa w ppkt (i), której zadanie to zostało powierzone.
2. Właściwy organ wyznacza wyłącznie takie instytucje wydające, o których mowa w ust. 1 lit. c) ppkt (ii), które spełniają następujące warunki:
a)
musi istnieć dokładny opis zadań i obowiązków, które instytucja wydająca ma wykonywać, oraz warunków, w jakich może je wykonywać;
b)
musi istnieć dowód na to, że instytucja wydająca:
(i)
dysponuje wiedzą fachową, sprzętem oraz infrastrukturą wymaganymi do wykonywania powierzonych jej zadań;
(ii)
dysponuje dostateczną liczbą odpowiednio wykwalifikowanych i doświadczonych pracowników;
(iii)
jest bezstronna oraz wolna od konfliktu interesów w zakresie wykonywania powierzonych jej zadań;
(iv)
posiada wzór dokumentu identyfikacyjnego, który jest zgodny z wymogami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu;
c)
instytucja wydająca musi ściśle współpracować z właściwym organem w celu zapobiegania wszelkim przypadkom niezgodności z wymogami niniejszego rozporządzenia oraz, w razie potrzeby, w celu wyeliminowania wszelkich takich przypadków;
d)
pomiędzy właściwym organem a wyznaczoną instytucją wydającą odbywa się sprawna i skuteczna współpraca.
3. W przypadku gdy właściwy organ ma uzasadnione powody do stwierdzenia, że instytucja wydająca prowadzi działania, które nie są zgodne z wymogami określonymi w niniejszym rozporządzeniu, bada takie domniemane przypadki niezgodności. Dokumenty identyfikacyjne nie mogą być wydawane przez instytucję wydającą, dopóki dochodzenie nie zostało zakończone, a wszelkie przypadki niezgodności zostały wykluczone lub skorygowane.
4. Jeżeli, pomimo środków podjętych zgodnie z ust. 3, instytucja wydająca, o której mowa w ust. 1, nie spełnia wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu, właściwy organ cofa upoważnienie do wydawania dokumentów identyfikacyjnych dla koniowatych.
W następstwie wycofania upoważnienia do wydawania dokumentów identyfikacyjnych właściwy organ zapewnia dalszą identyfikację zgodnie z niniejszym rozporządzeniem koniowatych, za które jest odpowiedzialny, oraz przyjmowanie przez ten właściwy organ lub przez instytucję wydającą, której zadanie to zostało powierzone przez właściwy organ, zwracanych dokumentów identyfikacyjnych lub dokumentów identyfikacyjnych, które mają zostać zwrócone, zgodnie z art. 34.
Artykuł 6
Informacje dotyczące instytucji wydających
1. Państwa członkowskie sporządzają i aktualizują wykaz instytucji wydających, o których mowa w art. 5 ust. 1, i udostępniają ten wykaz innym państwom członkowskim, ich instytucjom wydającym i opinii publicznej na stronie internetowej utworzonej przez właściwy organ.
2. Wykaz, o którym mowa w ust. 1:
a)
obejmuje dane kontaktowe niezbędne do spełnienia wymogów art. 35 i art. 37 ust. 4, art. 38 ust. 3 i art. 40 ust. 1;
b)
jest zgodny z wzorem formularza określonym w rozdziale 2 sekcja I lit. f) załącznika II do decyzji 2009/712/WE oraz z wymogami określonymi w załączniku III do tej decyzji;
c)
jest bezpośrednio dostępny poprzez link internetowy przekazywany Komisji zgodnie z ust. 3 i i może być wykorzystywany w sposób intuicyjny przez osoby niebędące rodzimymi użytkownikami języka.
3. Aby pomóc państwom członkowskim w udostępnianiu aktualnych wykazów, o których mowa w ust. 1, Komisja stronę tworzy internetową, na której każde państwo członkowskie zamieszcza bezpośredni link do wymaganych informacji znajdujących się na stronie internetowej określonej w ust. 1.
Artykuł 7
Format i treść dokumentów identyfikacyjnych wydawanych dla koniowatych urodzonych na terytorium Unii
1. Koniowate urodzone na terytorium Unii są identyfikowane za pomocą jednego dokumentu identyfikacyjnego dla koniowatych wydanego na cały okres życia danego zwierzęcia z rodziny koniowatych zgodnie z:
a)
wzorem dokumentu identyfikacyjnego określonym w części 1 załącznika I;
b)
dodatkowymi wymogami określonymi w części 2 tego załącznika.
2. Instytucje wydające zapewniają, by dokument identyfikacyjny zawierał wystarczającą liczbę stron z polami formularza przeznaczonymi do wprowadzenia wymaganych informacji w ramach następujących sekcji przewidzianych we wzorze dokumentu identyfikacyjnego określonego w załączniku I część 1:
a)
w przypadku zarejestrowanych koniowatych - przynajmniej sekcje I-IX;
b)
w przypadku koniowatych do hodowli i produkcji - przynajmniej sekcje I-IV.
3. Instytucje wydające zapewniają, by kolejność i numeracja sekcji w dokumentach identyfikacyjnych określone w załączniku I część 1 pozostawały niezmienne i by w przypadku sekcji, w których przewidziano miejsce na większą liczbę wpisów, dokument identyfikacyjny zawierał wystarczającą liczbę stron.
4. Instytucje wydające są odpowiedzialne za bezpieczne zarządzanie pustymi i wypełnionymi dokumentami identyfikacyjnymi na swoim terenie.
W przypadku gdy, nie naruszając przepisów art. 4 ust. 1 lit. a), regulamin danej instytucji wydającej na to pozwala, instytucje wydające zapewniają faktyczne unieważnianie dokumentów identyfikacyjnych, o których mowa w art. 34 ust. 1 lit. c) ppkt (ii) i art. 35, przed wydaniem dokumentu właścicielowi zwierzęcia na pamiątkę, aby zapobiec nieuczciwemu wykorzystaniu samego dokumentu oraz zawartych w nim informacji.
5. Właściwy organ wraz z organem zootechnicznym może przyjąć procedury administracyjne w celu zapewnienia harmonizacji układu graficznego dokumentów identyfikacyjnych wydanych pod ich nadzorem przez instytucje wydające, o których mowa w art. 5 ust. 1, pod warunkiem że przestrzegane są ogólne wymogi określone w ust. 1, 2 i 3.
Artykuł 8
Obowiązki właściwego organu w zakresie wydawania dokumentów identyfikacyjnych dla koniowatych urodzonych na terytorium Unii
Organ zootechniczny i właściwy organ zapewniają, aby na ich terytorium instytucje wydające, za które są odpowiednio odpowiedzialne:
a)
wydawały dokumenty identyfikacyjne, które są zgodne z wymogami określonymi w art. 7 ust. 1, 2 i 3;
b)
posiadały systemy niezbędne do sprawdzenia, w przypadku gdy jest to wymagane przez właściwy organ, czy dokument identyfikacyjny zadeklarowany jako wydany przez te organy:
(i)
jest niepowtarzalny, prawdziwy i autentyczny;
(ii)
zawiera, w przypadku gdy niewypełnione dokumenty identyfikacyjne są drukowane na zapas, numer seryjny wydrukowany przynajmniej na stronach zawierających sekcje I, II i III dokumentu identyfikacyjnego.
Artykuł 9
Wydawanie dokumentów identyfikacyjnych dla koniowatych urodzonych na terytorium Unii
1. Instytucje wydające mogą wydawać wyłącznie dokumenty identyfikacyjne, które:
a)
są zgodne z wymogami art. 7 ust. 1, 2 i 3;
b)
mają sekcję I należycie uzupełnioną informacjami zweryfikowanymi przez instytucję wydającą wskazaną w sekcji I część A pkt 11 lub w jej imieniu;
c)
mają uzupełnioną sekcję IV, jeżeli jest to wymagane przepisami krajowymi lub zasadami i przepisami wykonawczymi instytucji wydającej, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. a) i b);
d)
mają sekcję V uzupełnioną zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.
2. Instytucja wydająca, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. a), identyfikuje zarejestrowane koniowate, o których mowa w art. 2 lit. e) ppkt (i), zgodnie z zasadami księgi stadnej, o których mowa w tym przepisie, i podaje w sekcji V dokumentu identyfikacyjnego informacje ze świadectwa pochodzenia, o których mowa w art. 8 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 90/427/EWG oraz w załączniku do niej.
3. Zgodnie z zasadami organizacji lub stowarzyszenia, które ustanowiły księgę stadną pochodzenia rasy zarejestrowanego zwierzęcia z rodziny koniowatych, sekcja V dokumentu identyfikacyjnego zawiera:
a)
kompletne informacje rodowodowe;
b)
sekcję księgi stadnej, o której mowa w art. 2 lub 3 dyrektywy 96/78/WE;
c)
o ile ją ustanowiono - klasę głównego działu księgi stadnej, do której zarejestrowane zwierzę z rodziny koniowatych jest wpisane.
4. W celu rejestracji konia do zawodów lub wyścigów, o których mowa w art. 2 lit. e) ppkt (ii), instytucja wydająca, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. b):
a)
wydaje zgodnie z ust. 1 lit. a) i b) oraz regulaminem tej instytucji wydającej dokument identyfikacyjny zgodny z przepisami art. 7 ust. 1, 2 i 3; lub
b)
uznaje i zatwierdza dokument identyfikacyjny wydany dla tego konia zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu; lub
c)
wydaje nowy dokument identyfikacyjny zgodnie z art. 12 ust. 3 lit. c).
Artykuł 10
Odstępstwo od podawania niektórych informacji w sekcjach I i IV dokumentu identyfikacyjnego
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 4 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) oraz art. 9 ust. 1 lit. b) właściwy organ może upoważnić instytucje wydające do niepodawania za pomocą rysunku informacji, o których mowa w pkt 12-18 opisu graficznego w dokumencie identyfikacyjnym określonego w załączniku I sekcja I część B, o ile spełnione są oba następujące warunki:
a)
transponder jest wszczepiony zgodnie z art. 18 lub stosuje się równoważną dozwoloną metodę zastępczą weryfikowania tożsamości zgodnie z art. 21;
b)
fotografia lub wydruk wystarczająco szczegółowo przedstawia zwierzę z rodziny koniowatych.
2. Instytucje wydające, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a) i b), mogą:
a)
nie skorzystać z odstępstwa przyznanego zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu;
b)
dostosować dokumenty identyfikacyjne wydane zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu do wymogów określonych w art. 9 ust. 1.
3. Na zasadzie odstępstwa od art. 9 ust. 1 lit. c) informacje dotyczące właściciela mogą być dostarczane w formie świadectwa własności lub karty rejestracyjnej, rejestrowanych w bazie danych utworzonej zgodnie z art. 38, i zawierających odniesienie do:
a)
niepowtarzalnego dożywotniego numeru zwierzęcia z rodziny koniowatych;
b)
numeru dokumentu identyfikacyjnego, w stosownych przypadkach, oraz kodu transpondera lub dozwolonej zastępczej metody weryfikowania tożsamości zgodnie z art. 21.
Świadectwo własności lub karta rejestracyjna, o których mowa w akapicie pierwszym, muszą zostać zwrócone instytucji wydającej, jeżeli zwierzę padło lub zostało sprzedane, zgubione, skradzione, poddane ubojowi lub zabite.
Artykuł 11
Wnioski o dokumenty identyfikacyjne dla koniowatych urodzonych na terytorium Unii
1. Posiadacze zwierząt składają wniosek o dokumenty identyfikacyjne dla koniowatych urodzonych na terytorium Unii do odpowiedniej instytucji wydającej w państwie członkowskim, w którym położone jest gospodarstwo, w którym znajduje się zwierzę z rodziny koniowatych, i przekazują wszelkie informacje niezbędne do zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem.
2. Państwa członkowskie ustalają terminy złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, niezbędne do zapewnienia zgodności z terminem identyfikacji określonym w art. 12 i art. 13 ust. 1.
3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu i zgodnie z art. 1 decyzji 96/78/WE posiadacz może złożyć wniosek przewidziany w ust. 1 niniejszego artykułu do odpowiedniej instytucji wydającej, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. a) i b), mającej siedzibę w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym położone jest gospodarstwo, w którym znajduje się zwierzę z rodziny koniowatych.
Artykuł 12
Termin identyfikacji koniowatych urodzonych na terytorium Unii
1. Koniowate urodzone na terytorium Unii identyfikuje się za pomocą dokumentu identyfikacyjnego wydanego zgodnie z art. 9 nie później niż 12 miesięcy od daty urodzenia, a w każdym razie przed opuszczeniem na stałe gospodarstwa urodzenia, chyba że takie przemieszczenie odbywa się zgodnie z art. 23 ust. 2 lit. c) jako przemieszczenie źrebięcia przed odłączeniem od matki, od której źrebię to jest zależne, lub zgodnie z art. 26 ust. 2.
2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o ograniczeniu maksymalnego dopuszczalnego okresu identyfikacji zwierzęcia z rodziny koniowatych do sześciu miesięcy lub do roku kalendarzowego urodzenia.
3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i 2 nowy dokument identyfikacyjny może zostać wydany zgodnie z art. 9 w każdym momencie:
a)
na wniosek właściwego organu, w przypadku gdy istniejący dokument identyfikacyjny nie spełnia wymogów art. 7 ust. 1, 2 i 3 lub niektóre dane identyfikacyjne określone w sekcji I, II lub V nie zostały właściwie wpisane przez instytucję wydającą; lub
b)
w przypadku gdy zwierzę z rodziny koniowatych do hodowli i produkcji jest przenoszone do wyższej kategorii jako zarejestrowane zwierzę z rodziny koniowatych zgodnie z zasadami instytucji wydającej, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. a), a istniejącego dokumentu identyfikacyjnego nie można odpowiednio dostosować; lub
c)
w przypadku gdy koń jest przenoszony do wyższej kategorii lub rejestrowany jako zarejestrowany koń, o którym mowa w art. 2 lit. e) ppkt (ii), zgodnie z regulaminem instytucji wydającej, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. b), a istniejącego dokumentu identyfikacyjnego nie można odpowiednio dostosować; lub
d)
w przypadku gdy dokument identyfikacyjny został wydany zgodnie z art. 10 ust. 1 i nie może zostać dostosowany do wymogów art. 9 ust. 1 zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. b); lub
e)
w przypadkach, o których mowa w art. 18 ust. 4 i 5, a istniejącego dokumentu identyfikacyjnego nie można odpowiednio dostosować; lub
f)
w przypadku gdy dokument identyfikacyjny zostaje skonfiskowany przez właściwy organ w ramach dochodzenia.
W przypadkach, o których mowa w akapicie pierwszym, istniejący dokument identyfikacyjny zostaje zwrócony instytucji wydającej w celu unieważnienia, a unieważnienie istniejącego dokumentu identyfikacyjnego i wydanie nowego dokumentu identyfikacyjnego rejestruje się w bazie danych utworzonej zgodnie z art. 38.
Artykuł 13
Odstępstwa dotyczące identyfikacji niektórych koniowatych żyjących w warunkach dzikich lub półdzikich
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 12 właściwy organ może podjąć decyzję, zgodnie z którą koniowate tworzące określone populacje żyjące w dzikich lub półdzikich warunkach na niektórych obszarach, które są określane przez właściwy organ, są identyfikowane za pomocą dokumentu identyfikacyjnego wydanego zgodnie z art. 9 lub art. 17 ust. 4 wyłącznie wtedy, gdy są one:
a)
usuwane z takich populacji, z wyłączeniem transferu pod urzędowym nadzorem z jednej określonej populacji do drugiej; lub
b)
wprowadzane do użytku gospodarskiego.
2. Państwa członkowskie zamierzające skorzystać z odstępstwa przewidzianego w ust. 1 zgłaszają Komisji, w odniesieniu do niniejszego artykułu, przedmiotowe populacje i obszary, które określiły zgodnie z ust. 1, przed skorzystaniem z przedmiotowego odstępstwa.
ROZDZIAŁ III
IDENTYFIKACJA KONIOWATYCH PRZYWOŻONYCH DO UNII
Artykuł 14
Identyfikacja koniowatych przywożonych do Unii
Dokumenty identyfikacyjne wydane w państwach trzecich uważa się za ważne zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, pod warunkiem że spełniają następujące warunki:
a)
zostały wydane:
(i)
w przypadku zarejestrowanych koniowatych - przez organ państwa trzeciego ujęty w wykazie przewidzianym w art. 3 ust. 1 dyrektywy 94/28/WE, wydający świadectwa rodowodowe; lub
(ii)
w przypadku zarejestrowanego konia - przez krajowy oddział międzynarodowej organizacji lub stowarzyszenia, które przygotowują konie do zawodów lub wyścigów, mający siedzibę w państwie trzecim, o którym to oddziale mowa w art. 5 ust. 1 lit. b); lub
(iii)
we wszystkich innych przypadkach - przez właściwy organ państwa trzeciego pochodzenia zwierzęcia z rodziny koniowatych;
b)
spełniają wszystkie wymogi art. 7 ust. 2.
Artykuł 15
Wnioski o wydanie dokumentów identyfikacyjnych dla koniowatych przywożonych do Unii
1. Posiadacz zwierzęcia z rodziny koniowatych zwraca się z wnioskiem do instytucji wydającej, o której mowa w art. 5 ust. 1, odpowiedniej dla kategorii zwierzęcia z rodziny koniowatych, o wydanie zgodnie z art. 9 dokumentu identyfikacyjnego zgodnego z art. 7 lub o zarejestrowanie istniejącego dokumentu identyfikacyjnego w bazie danych utworzonej przez tę instytucję wydającą zgodnie z art. 38 niniejszego rozporządzenia w terminie 30 dni od daty zakończenia procedury celnej określonej w art. 5 pkt 16 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 952/2013, w przypadku gdy:
a)
koniowate są przywożone do Unii; lub
b)
właściwy organ zamienił odprawę czasową zarejestrowanego konia zgodnie z decyzją przyjętą przez Komisję na podstawie art. 19 lit. b) dyrektywy 2009/156/WE na wprowadzenie stałe zgodnie z art. 19 lit. c) wspomnianej dyrektywy.
2. W przypadku gdy istniejący dokument identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 1, nie spełnia wymogów art. 7 ust. 2, instytucja wydająca na wniosek posiadacza:
a)
uzupełnia dokument identyfikacyjny, tak by był on zgodny z wymogami art. 7 ust. 2;
b)
rejestruje dane identyfikacyjne przedmiotowego zwierzęcia z rodziny koniowatych wraz z informacjami uzupełniającymi w bazie danych utworzonej zgodnie z art. 38.
3. W przypadku gdy istniejący dokument identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 1, nie może zostać zmieniony tak, by spełniał wymogi art. 7 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, uznaje się go za nieważny do celów identyfikacji zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a zwierzę z rodziny koniowatych jest identyfikowane poprzez wydanie zgodnie z art. 9 nowego dokumentu identyfikacyjnego zgodnego z wymogami art. 7 ust. 1, 2 i 3 na podstawie przedstawionego dokumentu identyfikacyjnego, który musi zawierać przynajmniej informacje określone w załączniku do dyrektywy 90/427/EWG.
ROZDZIAŁ IV
KONTROLE WYMAGANE PRZED WYDANIEM DOKUMENTÓW IDENTYFIKACYJNYCH ORAZ METODY WERYFIKOWANIA TOŻSAMOŚCI
Artykuł 16
Weryfikacja pojedynczych dokumentów identyfikacyjnych wydanych dla koniowatych
1. Przed wydaniem dokumentu identyfikacyjnego instytucja wydająca, lub osoba działająca w jej imieniu, podejmuje wszelkie stosowne środki w celu:
a)
zweryfikowania, czy taki dokument identyfikacyjny nie został już wydany dla przedmiotowego zwierzęcia z rodziny koniowatych;
b)
zapobieżenia nieuczciwemu wydaniu więcej niż jednego dokumentu identyfikacyjnego dla jednego zwierzęcia z rodziny koniowatych.
2. Środki przewidziane w ust. 1 obejmują:
a)
zapoznanie się z odpowiednimi dostępnymi zapisami elektronicznymi i dokumentacją;
b)
oszacowanie wieku zwierzęcia z rodziny koniowatych;
c)
skontrolowanie zwierzęcia z rodziny koniowatych, przewidziane w art. 17, pod kątem wszelkich śladów lub znaków wskazujących na wcześniejszą identyfikację.
Artykuł 17
Środki mające na celu wykrycie wcześniejszej identyfikacji koniowatych
1. Środki mające na celu wykrycie ewentualnych śladów lub znaków wskazujących na wcześniejszą identyfikację, przewidziane w art. 16, obejmują przynajmniej środki mające na celu wykrycie:
a)
jakiegokolwiek uprzednio wszczepionego transpondera, przy użyciu czytnika zgodnego z normą ISO 11785 i umożliwiającego dokonanie odczytu przynajmniej transponderów HDX i FDX-B, przynajmniej w sytuacji, gdy czytnik znajduje się w bezpośrednim kontakcie z powierzchnią ciała w miejscu, gdzie w normalnych okolicznościach wszczepiany jest transponder;
b)
wszelkich klinicznych oznak wskazujących na to, że uprzednio wszczepiony transponder lub znak, uprzednio zastosowany zgodnie z art. 21, został chirurgicznie usunięty lub zmieniony;
c)
wszelkich śladów lub wskazówek świadczących o tym, że zastępcza metoda weryfikowania tożsamości została zastosowana do danego zwierzęcia z rodziny koniowatych zgodnie z art. 21.
2. W przypadku gdy - w następstwie wniosku złożonego przez posiadacza zgodnie z art. 11 ust. 1 - środki przewidziane w ust. 1 niniejszego artykułu wskazują na obecność uprzednio wszczepionego transpondera lub jakiejkolwiek zastępczej metody weryfikowania tożsamości zastosowanej zgodnie z art. 21, co wskazuje na ukończoną wcześniejszą identyfikację zgodnie z art. 9, instytucja wydająca:
a)
wydaje duplikat lub zastępczy dokument identyfikacyjny zgodnie z art. 29 lub 32, zależnie od dostępnych informacji;
b)
wprowadza te informacje, tj. numer transpondera lub zastępczą metodę weryfikowania tożsamości, w odpowiedni sposób do pól formularza w części A i do opisu graficznego w części B sekcji I dokumentu identyfikacyjnego.
3. W sytuacji, gdy nieudokumentowane usunięcie transpondera lub zastępczej metody weryfikowania tożsamości, o których mowa w ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu, zostanie potwierdzone u zwierzęcia z rodziny koniowatych urodzonego na terytorium Unii, instytucja wydająca wydaje zastępczy dokument identyfikacyjny zgodnie z art. 32.
4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 niniejszego artykułu właściwy organ może zezwolić na wydanie dokumentu identyfikacyjnego zgodnie z art. 9 dla zwierząt z rodziny koniowatych żyjących w warunkach dzikich lub półdzikich, o których mowa w art. 13, posiadających wszczepiony transponder, ale dla których zgodnie z art. 13 dokument identyfikacyjny nie został wydany, pod warunkiem że kod transpondera został zarejestrowany w momencie wszczepienia w bazie danych instytucji wydającej odpowiedzialnej za tę populację koniowatych.
Artykuł 18
Elektroniczne metody weryfikowania tożsamości
1. Instytucja wydająca zapewnia wszczepienie transpondera zwierzęciu z rodziny koniowatych w chwili, gdy jest ono po raz pierwszy identyfikowane zgodnie z art. 12.
2. Transponder jest wszczepiany pozajelitowo w warunkach aseptycznych między potylicą a kłębem w połowie wysokości szyi w okolicy więzadła karkowego.
Właściwy organ może jednak zezwolić na wszczepienie transpondera w innym miejscu na szyi zwierzęcia z rodziny koniowatych, pod warunkiem że takie alternatywne wszczepienie nie:
a)
zagraża dobrostanowi zwierzęcia z rodziny koniowatych;
b)
zwiększa ryzyka przesuwania się transpondera w porównaniu z metodą określoną w akapicie pierwszym.
3. Państwa członkowskie określają minimalne kwalifikacje wymagane do interwencji przewidzianej w ust. 2 lub wyznaczają osobę („wykwalifikowana osoba”) bądź zawód, którego przedstawicielom powierza się przeprowadzanie tego rodzaju operacji.
4. Instytucje wydające, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a) i b), mogą wymagać, aby zwierzęta z rodziny koniowatych, które zostały zidentyfikowane poprzez zastosowanie zastępczej metody weryfikowania tożsamości przewidzianej w art. 21, były znakowane poprzez wszczepienie transpondera do celów wpisu lub rejestracji koniowatych w księgach stadnych lub rejestracji zarejestrowanych koni do celów zawodów.
5. Instytucje wydające, o których mowa w art. 5 ust. 1, oraz właściwy organ mogą wymagać, aby zwierzęta z rodziny koniowatych uznane za zidentyfikowane zgodnie z art. 4 ust. 2 i art. 43 ust. 1 były znakowane poprzez wszczepienie transpondera w celu weryfikowania tożsamości, w przypadkach gdy:
a)
uprzednio wszczepione i zarejestrowane transpondery przestały funkcjonować;
b)
wrodzony albo nabyty znak zarejestrowany jako zastępcza metoda weryfikowania tożsamości, o której mowa w art. 21, przestał być odpowiedni do tego celu; lub
c)
właściwy organ uzna to za niezbędne do zapewnienia weryfikowania tożsamości.
Artykuł 19
Zarządzanie niepowtarzalnością kodu przekazywanego przez transponder
1. Państwa członkowskie stanowią przepisy zgodnie z normami, o których mowa w art. 2 lit. n) ppkt (i), w celu zapewnienia niepowtarzalności kodów przekazywanych przez transpondery wszczepione przez instytucje wydające, o których mowa w art. 5 ust. 1, w przypadkach gdy wydają one dokumenty identyfikacyjne zgodnie z art. 9.
2. Zasady określone zgodnie z ust. 1 stosuje się bez narażania na szwank systemu identyfikacji ustanowionego przez instytucję wydającą w innym państwie członkowskim, która przeprowadziła identyfikację zarejestrowanego zwierzęcia z rodziny koniowatych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 20
Zapisanie kodu transpondera w dokumencie identyfikacyjnym
1. W przypadku gdy transponder jest wszczepiony zgodnie z art. 18, instytucja wydająca wprowadza do dokumentu identyfikacyjnego następujące informacje:
a)
w sekcji I część A pkt 5 - przynajmniej 15 ostatnich cyfr kodu przekazywanego przez transponder i wyświetlanego przez czytnik po wszczepieniu; a w stosownych przypadkach:
(i)
nalepkę z kodem kreskowym, pod warunkiem że strona jest następnie laminowana; lub
(ii)
wydruk wspomnianego kodu kreskowego kodującego przynajmniej tych 15 ostatnich cyfr kodu przekazywanego przez transponder;
b)
w pkt 12 lub 13 opisu graficznego w sekcji I część B, w zależności od strony, po której wszczepiono transponder - miejsce, w którym transponder został wszczepiony zwierzęciu z rodziny koniowatych, i odczyt po jego wszczepieniu;
c)
w pkt 19 opisu graficznego w sekcji I część B - podpis lekarza weterynarii albo wykwalifikowanej osoby, która przeprowadzała identyfikację, wypełniając pkt 3 części A oraz opis graficzny w sekcji I część B, i odczytała kod przekazywany przez transponder po jego wszczepieniu, lub osoby odtwarzającej takie informacje do celów wydania dokumentu identyfikacyjnego zgodnie z zasadami instytucji wydającej.
2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu w sytuacji gdy zwierzę z rodziny koniowatych jest oznakowane przy użyciu uprzednio wszczepionego transpondera, który jest niezgodny z normami ISO, o których mowa w art. 2 lit. n) ppkt (i), nazwa producenta lub system czytnika są wpisywane do dokumentu identyfikacyjnego w sekcji I część A pkt 5.
Artykuł 21
Zatwierdzanie zastępczych metod weryfikowania tożsamości
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 18 ust. 1 państwa członkowskie mogą zezwolić na odpowiednie zastępcze metody weryfikowania tożsamości koniowatych urodzonych w Unii, w tym znaki, które spełniają wymogi art. 4 ust. 1 lit. b) i zapewniają możliwość zweryfikowania tożsamości zwierzęcia z rodziny koniowatych zarejestrowanej w dokumencie identyfikacyjnym.
2. Państwa członkowskie zapewniają, by:
a)
na ich terytorium zastępcze metody weryfikowania tożsamości koniowatych nie były stosowane jako jedyny sposób weryfikowania tożsamości większości koniowatych identyfikowanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;
b)
widoczne znaki stosowane u koniowatych do hodowli i produkcji nie mogły zostać pomylone ze znakami zastrzeżonymi na ich terytorium do użytku instytucji wydających, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a), w odniesieniu do zarejestrowanych koniowatych;
c)
jakakolwiek dozwolona zastępcza metoda weryfikowania tożsamości lub dowolna kombinacja takich metod dawała przynajmniej takie same gwarancje jak transponder wszczepiony zgodnie z art. 18;
d)
informacje na temat zastępczej metody weryfikowania tożsamości zastosowanej u indywidualnego zwierzęcia z rodziny koniowatych mogły być opisane w formacie, który może zostać zdigitalizowany i przechowywany w sposób umożliwiający wyszukiwanie w bazie danych utworzonej zgodnie z art. 38.
3. Państwa członkowskie zamierzające skorzystać z odstępstwa określonego w ust. 1 informacje o swoich dozwolonych zastępczych metodach weryfikowania tożsamości udostępniają Komisji, pozostałym państwom członkowskim oraz opinii publicznej na stronie internetowej, o której mowa w art. 6 ust. 1.
Artykuł 22
Obowiązki instytucji wydających i hodowców stosujących zastępcze metody weryfikowania tożsamości
1. Instytucja wydająca dopilnowuje, aby dokumentu identyfikacyjnego dla zwierzęcia z rodziny koniowatych nie wydano, chyba że:
a)
sprawdzono prawidłowe stosowanie dozwolonej zastępczej metody weryfikowania tożsamości, o której mowa w art. 21;
b)
stosowana metoda weryfikowania tożsamości jest wprowadzona w sekcji I część A pkt 6 lub 7 lub, w stosownych przypadkach, w sekcji XI dokumentu identyfikacyjnego oraz zarejestrowana w bazie danych zgodnie z art. 38 ust. 1 lit. f).
2. W sytuacji gdy stosowana jest zastępcza metoda weryfikowania tożsamości, posiadacz zapewnia dostęp do wspomnianych informacji identyfikacyjnych lub, w stosownych przypadkach, ponosi koszty lub jest przygotowany na okres oczekiwania wynikający z weryfikowania tożsamości zwierzęcia z rodziny koniowatych.
ROZDZIAŁ V
PRZEMIESZCZANIE I TRANSPORT KONIOWATYCH
Artykuł 23
Przemieszczanie i transport zarejestrowanych koniowatych oraz koniowatych do hodowli i produkcji
1. Dokumenty identyfikacyjne wydane dla zarejestrowanych koniowatych lub koniowatych do hodowli i produkcji zgodnie z art. 9 ust. 1, art. 14, art. 29, art. 30 lub art. 32 towarzyszą koniowatym, dla których zostały wydane, przez cały czas, w tym, w przypadku gdy jest to wymagane przez prawodawstwo krajowe, w trakcie transportu zwłok zwierzęcia z rodziny koniowatych w celu przetworzenia w zakładzie zatwierdzonym zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 lub zakładzie, o którym mowa w rozdziale III lit. a) ppkt (iii) załącznika III do rozporządzenia (UE) nr 142/2011.
2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 dokument identyfikacyjny nie musi towarzyszyć zarejestrowanym koniowatym lub koniowatym do hodowli i produkcji, jeśli:
a)
są utrzymywane w stajni lub na pastwisku, a dokument identyfikacyjny może być niezwłocznie okazany przez posiadacza;
b)
są tymczasowo użytkowane wierzchowo, zaprzęgowo, pociągowo lub oprowadzane:
(i)
w pobliżu gospodarstwa w obrębie danego państwa członkowskiego, w związku z czym dokument identyfikacyjny może zostać niezwłocznie okazany; albo
(ii)
w czasie przemieszczania koniowatych na zarejestrowane pastwiska letnie lub z pastwisk letnich, pod warunkiem że dokumenty identyfikacyjne mogą zostać okazane w gospodarstwie wyjścia;
c)
są nieodsadzone i towarzyszą swojej matce lub klaczy mamce;
d)
uczestniczą w treningu lub teście w ramach zawodów jeździeckich lub w wydarzeniu, które wymagają tymczasowego opuszczenia przez nie obiektu, w którym odbywa się trening, zawody lub wydarzenie;
e)
są przemieszczane lub transportowane w nagłej sytuacji mającej związek z samymi zwierzętami z rodziny koniowatych lub z gospodarstwem, w którym są utrzymywane.
Artykuł 24
Odstępstwo dotyczące przemieszczania lub transportu koniowatych, którym towarzyszy dokument tymczasowy
1. Na wniosek posiadacza lub właściwego organu instytucja wydająca wydaje dokument tymczasowy zawierający co najmniej informacje przewidziane w załączniku III, umożliwiający przemieszczanie lub transport koniowatych w obrębie tego samego państwa członkowskiego przez okres nie dłuższy niż 45 dni, przy czym dokument identyfikacyjny jest zwracany instytucji wydającej lub właściwemu organowi w celu uaktualnienia danych identyfikacyjnych.
2. Koniowate, którym towarzyszy dokument tymczasowy określony w ust. 1, nie są przemieszczane do rzeźni do uboju w celu spożycia przez ludzi.
3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 w przypadku gdy w okresie 45 dni, o którym mowa we wspomnianym ustępie, zwierzę z rodziny koniowatych jest transportowane do innego państwa członkowskiego lub przez inne państwo członkowskie do państwa trzeciego, towarzyszy mu, bez względu na jego status rejestracyjny, oprócz dokumentu tymczasowego, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, świadectwo zdrowia zwierząt zgodnie z załącznikiem III do dyrektywy 2009/156/WE.
Artykuł 25
Odstępstwo dotyczące przemieszczania z kartą elektroniczną
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 23 ust. 1 właściwy organ może zezwolić na przemieszczanie lub transport, w obrębie tego samego państwa członkowskiego, zarejestrowanych koniowatych lub koniowatych do hodowli i produkcji, którym nie towarzyszy ich dokument identyfikacyjny, pod warunkiem że towarzyszy im karta elektroniczna wydana przez instytucję, która wydała ich dokument identyfikacyjny, i zawierająca informacje określone w załączniku II.
2. Państwa członkowskie korzystające z odstępstwa przewidzianego w ust. 1 niniejszego artykułu mogą przyznawać sobie nawzajem odstępstwa dotyczące przemieszczania lub transportu zarejestrowanych koniowatych lub koniowatych do hodowli i produkcji w obrębie swoich własnych terytoriów.
Powiadamiają one Komisję o swoim zamiarze przyznania takich odstępstw.
Artykuł 26
Przemieszczanie i transport koniowatych przeznaczonych na ubój
1. Koniowatym przeznaczonym na ubój podczas przemieszczania lub transportu do rzeźni towarzyszą:
a)
dokument identyfikacyjny wydany zgodnie z art. 9 ust. 1 lub art. 14; lub
b)
duplikat dokumentu identyfikacyjnego wydany zgodnie z art. 29 lub 30, który był przedmiotem odstępstwa przewidzianego w art. 31.
2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwy organ może zezwolić, by koniowate przeznaczone na ubój, dla których nie wydano dokumentu identyfikacyjnego zgodnie z art. 9 ust. 1, zostały przetransportowane bezpośrednio z gospodarstwa, w którym się urodziły, do rzeźni w obrębie tego samego państwa członkowskiego, pod warunkiem że:
a)
koniowate nie ukończyły 12 miesięcy i posiadają widoczne rejestry na mlecznych siekaczach bocznych;
b)
zapewniona jest nieprzerwana identyfikowalność, począwszy od gospodarstwa, w którym zwierzę się urodziło, aż do rzeźni;
c)
w trakcie transportu do rzeźni koniowate są indywidualnie oznaczane zgodnie z art. 18 lub 21;
d)
przesyłce towarzyszą informacje dotyczące łańcucha żywnościowego zgodnie z sekcją III załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 853/2004, które muszą obejmować odniesienie do indywidualnego oznaczenia, o którym mowa w lit. c) niniejszego ustępu;
e)
transponder lub jakikolwiek fizyczny identyfikator zastosowane u danego zwierzęcia z rodziny koniowatych zgodnie z art. 21 jest chroniony przed późniejszym nieuczciwym wykorzystaniem, przede wszystkim poprzez jego odzyskanie, zniszczenie lub pozbycie się na miejscu.
3. Art. 34 ust. 1 lit. b) i c) nie ma zastosowania w przypadku przemieszczania lub transportu koniowatych przeznaczonych na ubój zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu.
ROZDZIAŁ VI
ZARZĄDZANIE DOKUMENTAMI IDENTYFIKACYJNYMI, WYSTAWIANIE ICH DUPLIKATÓW I DOKUMENTÓW ZASTĘPCZYCH ORAZ ZAWIESZANIE DOKUMENTÓW IDENTYFIKACYJNYCH
Artykuł 27
Obowiązki posiadaczy w odniesieniu do zarządzania dokumentami identyfikacyjnymi w celu zapewnienia ciągłości tożsamości w okresie życia zwierzęcia z rodziny koniowatych
1. Posiadacz zwierzęcia z rodziny koniowatych zapewnia w każdym momencie aktualność i poprawność następujących danych identyfikacyjnych w dokumencie identyfikacyjnym:
a)
statusu zwierzęcia z rodziny koniowatych pod względem kwalifikowania się do uboju w celu spożycia przez ludzi;
b)
możliwego do odczytania kodu transpondera lub znaku zastosowanego jako zastępcza metoda weryfikowania tożsamości przewidziana w art. 21;
c)
statusu jako zarejestrowanego zwierzęcia z rodziny koniowatych lub zwierzęcia z rodziny koniowatych do hodowli i produkcji;
d)
informacji na temat własności, jeżeli jest to wymagane przez ustawodawstwo państwa członkowskiego, w którym utrzymywane jest dane zwierzę z rodziny koniowatych, lub przez instytucję wydającą, o której mowa w art. 5 ust. 1.
2. Niezależnie od instytucji wydającej, która wydała dokument identyfikacyjny zgodnie z art. 9 ust. 1, art. 14, art. 29 lub art. 32, posiadacz zwierzęcia z rodziny koniowatych zapewnia złożenie dokumentu identyfikacyjnego w instytucji wydającej, o której mowa w art. 5 ust. 1, odpowiedniej dla kategorii zwierzęcia z rodziny koniowatych w państwie członkowskim, w którym położone jest gospodarstwo, w którym znajduje się zwierzę z rodziny koniowatych, w celu przekazania danych identyfikacyjnych, o których mowa w art. 38 ust. 1, w ciągu 30 dni od:
a)
wydania dokumentu identyfikacyjnego zgodnie z art. 9 ust. 1 przez instytucję wydającą poza państwem członkowskim, w którym położone jest gospodarstwo;
b)
wprowadzenia zwierzęcia z rodziny koniowatych do państwa członkowskiego, w którym położone jest gospodarstwo, z innego państwa członkowskiego, z wyjątkiem:
(i)
koniowatych uczestniczących w konkursach, wyścigach, pokazach, treningach i zrywce przez okres nie dłuższy niż 90 dni;
(ii)
ogierów utrzymywanych w danym państwie członkowskim w sezonie rozpłodowym;
(iii)
klaczy utrzymywanych w danym państwie członkowskim do celów hodowlanych przez okres nieprzekraczający 90 dni;
(iv)
koniowatych przebywających w obiekcie weterynaryjnym z przyczyn medycznych;
(v)
koniowatych przeznaczonych do uboju w ciągu 10 dni od ich wprowadzenia.
3. W razie potrzeby uaktualnienia w dokumencie identyfikacyjnym danych identyfikacyjnych, o których mowa w art. 38 ust. 1, posiadacz składa dokument identyfikacyjny w terminie 30 dni od wydarzenia, które miało wpływ na dane identyfikacyjne:
a)
w przypadku zarejestrowanych koniowatych, o których mowa w art. 2 lit. e) ppkt (i) - w instytucji wydającej, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. a), która
(i)
wydała dokument identyfikacyjny danemu zarejestrowanemu koniowatemu; lub
(ii)
jest zatwierdzona zgodnie z decyzją 92/353/EWG w państwie członkowskim, w którym położone jest gospodarstwo, w którym znajduje się zwierzę z rodziny koniowatych, i ustanowiła księgę stadną, w której zwierzę z rodziny koniowatych może być wpisane lub zarejestrowane zgodnie z decyzją 96/78/WE; lub
b)
w przypadku zarejestrowanych koni, o których mowa w art. 2 lit. e) ppkt (ii) - w instytucji wydającej, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. b), zgodnie z zasadami tej instytucji wydającej, która wydała dokument identyfikacyjny dla danego zarejestrowanego konia; lub
c)
we właściwym organie lub dowolnej instytucji wydającej wyznaczonej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przez właściwy organ państwa członkowskiego, w którym położone jest gospodarstwo, w którym znajduje się zwierzę z rodziny koniowatych.
Artykuł 28
Obowiązki instytucji wydających w odniesieniu do zarządzania dokumentami identyfikacyjnymi w celu zapewnienia ciągłości tożsamości w okresie życia zwierzęcia z rodziny koniowatych
Instytucja wydająca, o której mowa w art. 27 ust. 3:
a)
przeprowadza konieczne aktualizacje danych identyfikacyjnych w dokumencie identyfikacyjnym;
b)
wpisuje w sekcji I część C dokumentu identyfikacyjnego wymagane informacje na temat instytucji wydającej, które muszą obejmować co najmniej zgodny z UELN numer bazy danych, jeśli początkowo nie wydała dokumentu identyfikacyjnego zgodnie z art. 9 ust. 1;
c)
uzupełnia wpisy w sekcji IV dokumentu identyfikacyjnego, jeżeli zmiana własności jest wymagana prawodawstwem krajowym lub zasadami instytucji wydającej;
d)
wpisuje lub uzupełnia w bazie danych, którą ustanowiła zgodnie z art. 38, dane identyfikacyjne zawarte w złożonym dokumencie identyfikacyjnym;
e)
przekazuje informacje do centralnej bazy danych zgodnie z art. 39.
Artykuł 29
Wydawanie duplikatów dokumentów identyfikacyjnych
1. Duplikat dokumentu identyfikacyjnego jest wydawany przez instytucję wydającą, o której mowa w art. 5 ust. 1, w przypadku gdy:
a)
oryginalny dokument identyfikacyjny zostanie utracony, a tożsamość zwierzęcia może zostać ustalona, w szczególności poprzez kod przekazywany przez transponder lub zastępczą metodę weryfikowania tożsamości zgodnie z art. 21; lub
b)
zwierzę nie zostało zidentyfikowane w terminach określonych w art. 12, art. 14 lub art. 43 ust. 2, pod warunkiem że świadectwo pokrycia jest dostępne, a biologiczna matka lub, w przypadku transferu zarodków, matka zastępcza, jest identyfikowana zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; lub
c)
właściwy organ ma dowody, że niektóre dane identyfikacyjne w istniejącym dokumencie identyfikacyjnym nie odpowiadają danemu zwierzęciu z rodziny koniowatych, i przepisy art. 12 ust. 3 lit. a) nie mogą być stosowane.
2. W przypadkach, o których mowa w ust. 1, instytucja wydająca, o której mowa w art. 5 ust. 1, na wniosek posiadacza lub właściwego organu:
a)
stosuje u zwierzęcia, w stosownych przypadkach, transponder zgodnie z art. 18 lub dozwoloną metodę weryfikowania tożsamości zgodnie z art. 21;
b)
wydaje duplikat dokumentu identyfikacyjnego, wyraźnie oznaczony jako taki („duplikat dokumentu identyfikacyjnego”) z odniesieniem do niepowtarzalnego dożywotniego numeru zarejestrowanego w bazie danych instytucji wydającej, która:
(i)
przeprowadziła pierwszą identyfikację zwierzęcia i wydała utracony oryginalny dokument identyfikacyjny; lub
(ii)
wydaje duplikat dokumentu identyfikacyjnego dla zwierzęcia, o którym mowa w ust. 1 lit. b);
c)
klasyfikuje zwierzę z rodziny koniowatych w sekcji II część II duplikatu dokumentu identyfikacyjnego jako nieprzeznaczone do uboju w celu spożycia przez ludzi.
3. Dane duplikatu dokumentu identyfikacyjnego wydanego zgodnie z ust. 2 są wprowadzane z odniesieniem do niepowtarzalnego dożywotniego numeru do bazy danych, o której mowa w art. 38, i przekazywane do centralnej bazy danych zgodnie z art. 39.
4. W przypadku gdy utracony dokument identyfikacyjny został wydany zgodnie z art. 9 ust. 1 przez instytucję wydającą, o której mowa w art. 5 ust. 1, a która już nie istnieje, duplikat dokumentu identyfikacyjnego jest wydawany zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu przez instytucję wydającą, o której mowa w art. 5 ust. 1, w państwie członkowskim, w którym położone jest gospodarstwo, w którym znajduje się zwierzę z rodziny koniowatych.
Artykuł 30
Wydawanie duplikatów dokumentów identyfikacyjnych dla koniowatych przywożonych do Unii
Na zasadzie odstępstwa od art. 29 ust. 2 w przypadku gdy utracony oryginalny dokument identyfikacyjny został wydany przez instytucję wydającą, o której mowa w art. 14 lit. a), w państwie trzecim, nowy dokument identyfikacyjny może zostać wydany przez tę instytucję wydającą w tym państwie trzecim, pod warunkiem że nowy dokument identyfikacyjny jest:
a)
wysyłany przez instytucję wydającą, o której mowa w art. 14 lit. a), do instytucji wydającej, o której mowa w art. 29 ust. 2, w przypadku gdy jest oznaczony jako duplikat dokumentu identyfikacyjnego, zwierzę jest sklasyfikowane zgodnie z art. 29 ust. 2 lit. c), a informacje są wprowadzone do bazy danych zgodnie z art. 29 ust. 3;
b)
przekazywany posiadaczowi lub - w przypadku gdy jest to wyraźnie wymagane prawem w państwie członkowskim, w którym znajduje się zwierzę z rodziny koniowatych - właścicielowi przez instytucję wydającą lub właściwy organ w państwie członkowskim, w którym położone jest gospodarstwo, w którym znajduje się zwierzę z rodziny koniowatych.
Artykuł 31
Zawieszenie statusu zwierząt z rodziny koniowatych przeznaczonych do uboju w celu spożycia przez ludzi
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 29 ust. 2 lit. c) i art. 30, z wyjątkiem przypadku opisanego w art. 43 ust. 2, właściwy organ może podjąć decyzję o zawieszeniu statusu danego zwierzęcia z rodziny koniowatych jako przeznaczonego do uboju w celu spożycia przez ludzi na okres sześciu miesięcy, w przypadku gdy:
a)
w ciągu 30 dni od zgłoszonej daty utraty dokumentu identyfikacyjnego posiadacz jest w stanie udowodnić w sposób zadowalający, że status danego zwierzęcia z rodziny koniowatych jako przeznaczonego do uboju w celu spożycia przez ludzi nie został naruszony przez jakąkolwiek terapię za pomocą produktów leczniczych;
b)
wniosek o identyfikację składa się zgodnie z art. 1 ust. 1 tiret drugie decyzji 96/78/WE w ciągu pierwszego roku życia, lecz po upływie maksymalnego dopuszczalnego okresu, o którym mowa w art. 12 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
2. W przypadku opisanym w ust. 1 właściwy organ wpisuje datę rozpoczęcia sześciomiesięcznego okresu zawieszenia w sekcji II część III kolumna pierwsza duplikatu dokumentu identyfikacyjnego, a następnie wypełnia jego trzecią kolumnę.
Artykuł 32
Wydawanie zastępczych dokumentów identyfikacyjnych
1. Zastępczy dokument identyfikacyjny jest wydawany przez instytucję wydającą, o której mowa w art. 5 ust. 1, w przypadku gdy:
a)
oryginalny dokument identyfikacyjny został utracony, oraz:
(i)
tożsamość zwierzęcia nie może zostać ustalona;
(ii)
nie ma wskazówek ani dowodów świadczących o tym, że dla tego zwierzęcia dokument identyfikacyjny został wydany uprzednio przez instytucję wydającą, o której mowa w art. 5 ust. 1;
b)
zwierzę nie zostało zidentyfikowane w terminach określonych w art. 12 ust. 1 lub 2, art. 14 lub art. 43 ust. 2.
2. W przypadkach opisanych w ust. 1 instytucja wydająca, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. c), odpowiedzialna za obszar, na którym położone jest gospodarstwo, w którym znajduje się zwierzę z rodziny koniowatych, na wniosek posiadacza lub żądanie właściwego organu:
a)
wszczepia zwierzęciu transponder zgodnie z art. 18 lub stosuje zastępczą metodę weryfikowania tożsamości zgodnie z art. 21;
b)
wydaje zastępczy dokument identyfikacyjny wyraźnie oznaczony jako taki („zastępczy dokument identyfikacyjny”), z odniesieniem do nowo przypisanego niepowtarzalnego dożywotniego numeru odpowiadającego zapisowi w bazie danych w momencie wydawania tego zastępczego dokumentu identyfikacyjnego;
c)
klasyfikuje zwierzę z rodziny koniowatych w sekcji II część II zastępczego dokumentu identyfikacyjnego jako nieprzeznaczone do uboju w celu spożycia przez ludzi.
3. Szczegółowe informacje dotyczące zastępczego dokumentu identyfikacyjnego wydanego zgodnie z ust. 2 niniejszego artykułu są wprowadzane poprzez odniesienie do niepowtarzalnego dożywotniego numeru do bazy danych, o której mowa w art. 38, i przekazywane do centralnej bazy danych zgodnie z art. 39.
Artykuł 33
Zawieszenie ważności dokumentu identyfikacyjnego do celów przemieszczania
Urzędowy lekarz weterynarii zawiesza ważność dokumentu identyfikacyjnego do celów przemieszczania, dokonując stosownego wpisu w jego sekcji III, w przypadku gdy zwierzę z rodziny koniowatych jest trzymane w gospodarstwie lub pochodzi z gospodarstwa, które:
a)
jest obiektem zakazu określonego w art. 4 ust. 5 dyrektywy 2009/156/WE; lub
b)
jest położone w państwie członkowskim, które nie jest państwem członkowskim wolnym od afrykańskiego pomoru koni, lub na części terytorium państwa członkowskiego uważanej zgodnie z art. 5 ust. 2 dyrektywy 2009/156/WE za zakażoną afrykańskim pomorem koni.
ROZDZIAŁ VII
ŚMIERĆ KONIOWATYCH ORAZ KONIOWATE PRZEZNACZONE DO UBOJU W CELU SPOŻYCIA PRZEZ LUDZI I HISTORIA LECZENIA
Artykuł 34
Obowiązki urzędowego lekarza weterynarii oraz właściwego organu w przypadku uboju lub śmierci zwierzęcia z rodziny koniowatych
1. W przypadku uboju lub śmierci zwierzęcia z rodziny koniowatych stosuje się następujące środki:
a)
transponder jest chroniony przed późniejszym nieuczciwym wykorzystaniem, przede wszystkim poprzez jego odzyskanie, zniszczenie lub pozbycie się na miejscu;
b)
dokument identyfikacyjny jest unieważniany przynajmniej za pomocą uniemożliwiającego przerabianie ostemplowania go jako „nieważny” na każdej stronie lub przebicie przez wszystkie strony otworu o odpowiedniej średnicy nie mniejszej niż standardowy otwór dziurkacza;
c)
w odniesieniu do niepowtarzalnego dożywotniego numeru:
(i)
dokument identyfikacyjny jest niszczony pod urzędowym nadzorem w rzeźni, w której zwierzę zostało poddane ubojowi, a instytucji wydającej przedstawiane jest poświadczenie, bezpośrednio lub za pośrednictwem punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 36 ust. 2, informujące ją o dacie uboju zwierzęcia w rzeźni i dacie zniszczenia dokumentu identyfikacyjnego; albo
(ii)
unieważniony dokument identyfikacyjny jest zwracany instytucji wydającej wskazanej w sekcji I część A pkt 11 dokumentu identyfikacyjnego albo w części C wspomnianej sekcji, zaktualizowanej zgodnie z art. 28 lit. b), bezpośrednio lub za pośrednictwem punktu kontaktowego, o którym mowa w art. 36 ust. 2, wraz z informacją o dniu, kiedy zwierzę zostało poddane ubojowi lub uśmiercone w celu zwalczania chorób.
2. Środki przewidziane w ust. 1 są realizowane przez lub pod nadzorem:
a)
urzędowego lekarza weterynarii:
(i)
w przypadku uboju lub uśmiercenia w celu zwalczania chorób zgodnie z art. 4 ust. 4 lit. a) akapit drugi dyrektywy 2009/156/WE; lub
(ii)
po uboju, zgodnie z art. 7 ust. 3 dyrektywy 2009/156/WE; lub
b)
właściwego organu określonego w art. 3 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 w przypadku unieszkodliwiania lub przetwarzania tuszy, której towarzyszył dokument identyfikacyjny zgodnie z przepisami krajowymi, o których mowa w art. 23 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, w:
(i)
zakładzie zatwierdzonym zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009; lub
(ii)
spalarni o niskiej wydajności, o której mowa w rozdziale III lit. a) ppkt (iii) załącznika III do rozporządzenia (UE) nr 142/2011.
3. W przypadku gdy - wbrew wymogowi ust. 1 lit. a) niniejszego artykułu - transponder nie może być odzyskany z ciała zwierzęcia z rodziny koniowatych poddanego ubojowi w celu spożycia przez ludzi, urzędowy lekarz weterynarii oświadcza, że mięso lub część mięsa zawierające transponder nie nadają się do spożycia przez ludzi zgodnie z sekcją II rozdział V ust. 1 lit. n) załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004.
Artykuł 35
Obowiązek posiadacza i instytucji wydającej w przypadku śmierci lub utraty zwierzęcia z rodziny koniowatych
1. We wszystkich przypadkach śmierci lub utraty, w tym kradzieży zwierzęcia z rodziny koniowatych, nieokreślonych w art. 34 posiadacz zwraca dokument identyfikacyjny odpowiedniej instytucji wydającej określonej w sekcji I część A lub zaktualizowanej, zgodnie z art. 28 lit. b), w sekcji I część C dokumentu identyfikacyjnego w terminie 30 dni od śmierci lub utraty zwierzęcia z rodziny koniowatych.
2. Instytucja wydająca, która otrzymała informacje o śmierci lub utracie zwierzęcia z rodziny koniowatych zgodnie z art. 34 lub z ust. 1 niniejszego artykułu, postępuje zgodnie z art. 28 lit. d) i e).
Artykuł 36
Obowiązki państw członkowskich w zakresie zapewnienia przepływu informacji po śmierci zwierzęcia z rodziny koniowatych
1. Państwa członkowskie wdrażają procedury zwracania unieważnionych dokumentów identyfikacyjnych instytucji wydającej przewidzianego w art. 34 ust. 1 lit. c) ppkt (ii).
2. Państwa członkowskie mogą ustanowić punkt kontaktowy do celów otrzymania poświadczenia, o którym mowa w art. 34 ust. 1 lit. c) ppkt (i), lub dokumentów identyfikacyjnych, o których mowa w art. 34 ust. 1 lit. c) ppkt (ii), do dalszego rozprowadzenia wśród odpowiednich instytucji wydających na ich terytorium.
Wspomnianym punktem kontaktowym może być instytucja wyznaczona do kontaktów określona w art. 35 rozporządzenia (WE) nr 882/2004.
3. W stosownych przypadkach, zgodnie z ust. 2, dane dotyczące punktu kontaktowego, które mogą zostać wprowadzone do centralnej bazy danych przewidzianej w art. 39, są udostępniane pozostałym państwom członkowskim oraz opinii publicznej na stronie internetowej, o której mowa w art. 6 ust. 1
Artykuł 37
Koniowate przeznaczone do uboju w celu spożycia przez ludzi i historia leczenia
1. Zwierzę z rodziny koniowatych uważa się za przeznaczone do uboju w celu spożycia przez ludzi, o ile nie stwierdzono w sposób nieodwracalny, że nie jest przeznaczone do tego celu w sekcji II część II dokumentu identyfikacyjnego, poprzez:
a)
podpis złożony przez właściciela, według jego uznania, zatwierdzony przez instytucję wydającą; lub
b)
podpisy posiadacza i odpowiedzialnego lekarza weterynarii, działających zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2001/82/WE; lub
c)
wpis dokonany przez instytucję wydającą w momencie wydawania duplikatu dokumentu identyfikacyjnego zgodnie z art. 29 lub 30 lub zastępczego dokumentu identyfikacyjnego zgodnie z art. 32.
2. Przed przystąpieniem do leczenia zgodnie z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2001/82/WE lub wszelkiego leczenia z zastosowaniem produktu leczniczego dopuszczonego zgodnie z art. 6 ust. 3 wspomnianej dyrektywy odpowiedzialny lekarz weterynarii, o którym mowa w art. 10 ust. 1 dyrektywy 2001/82/WE, ustala status zwierzęcia z rodziny koniowatych jako:
a)
przeznaczonego do uboju w celu spożycia przez ludzi, co jest przypadkiem domyślnym; albo
b)
nieprzeznaczonego do uboju w celu spożycia przez ludzi, jak określono w sekcji II część II dokumentu identyfikacyjnego.
3. W sytuacji gdy leczenie określone w ust. 2 niniejszego artykułu nie jest dopuszczalne w przypadku zwierzęcia z rodziny koniowatych przeznaczonego do uboju w celu spożycia przez ludzi, odpowiedzialny lekarz weterynarii, o którym mowa w art. 10 ust. 1 dyrektywy 2001/82/WE, zapewnia, by na mocy odstępstwa przewidzianego w art. 10 ust. 2 dyrektywy 2001/82/WE przedmiotowe zwierzę z rodziny koniowatych zostało przed leczeniem uznane w sposób nieodwracalny za nieprzeznaczone do uboju w celu spożycia przez ludzi poprzez:
a)
wypełnienie i podpisanie sekcji II część II dokumentu identyfikacyjnego; oraz
b)
unieważnienie sekcji II część III dokumentu identyfikacyjnego zgodnie ze wskazówkami przewidzianymi w sekcji II część III.
4. Po zastosowaniu środków przewidzianych w ust. 3 posiadacz zwierzęcia z rodziny koniowatych składa dokument identyfikacyjny w instytucji wydającej w państwie członkowskim, w którym położone jest gospodarstwo, w którym znajduje się zwierzę z rodziny koniowatych, lub przekazuje informacje online, w przypadku gdy zapewniono taki dostęp do bazy danych, w terminie 14 dni od daty podpisania sekcji II część II dokumentu identyfikacyjnego.
5. Na zasadzie odstępstwa od ust. 4 państwo członkowskie może przyjąć środki w celu zapewnienia zgłoszenia przez odpowiedzialnego lekarza weterynarii środków przeprowadzonych zgodnie z ust. 3 w terminie 14 dni od daty podpisania sekcji II część II dokumentu identyfikacyjnego:
a)
bezpośrednio instytucji wydającej, o której mowa w ust. 4, oraz dostarczenia instytucji wydającej informacji koniecznych do zaktualizowania bazy danych utworzonej zgodnie z art. 39; albo
b)
bezpośrednio do centralnej bazy danych utworzonej zgodnie z art. 39, w przypadku gdy zapewnione jest włączenie tych informacji do bazy danych utworzonej zgodnie z art. 38 przez instytucję wydającą, o której mowa w ust. 4.
6. W przypadku gdy zwierzę z rodziny koniowatych ma zostać poddane leczeniu na warunkach określonych w art. 10 ust. 3 dyrektywy 2001/82/WE, odpowiedzialny lekarz weterynarii wprowadza w sekcji II część III dokumentu identyfikacyjnego wymagane dane szczegółowe dotyczące produktu leczniczego zawierającego substancje istotne w leczeniu zwierząt z rodziny koniowatych lub przynoszące dodatkowe korzyści kliniczne, wyszczególnione w rozporządzeniu (WE) nr 1950/2006.
Odpowiedzialny lekarz weterynarii wpisuje datę ostatniego przepisanego podania wspomnianego produktu leczniczego oraz, działając zgodnie z art. 11 ust. 4 dyrektywy 2001/82/WE, powiadamia posiadacza o dacie wygaśnięcia okresu karencji określonego zgodnie z art. 10 ust. 3 wspomnianej dyrektywy.
ROZDZIAŁ VIII
REJESTRACJA I SANKCJE
Artykuł 38
Baza danych
1. W przypadku wydawania dokumentu identyfikacyjnego lub dokonywania rejestracji uprzednio wydanych dokumentów identyfikacyjnych, instytucja wydająca rejestruje w swojej bazie danych przynajmniej następujące informacje dotyczące zwierząt z rodziny koniowatych:
a)
niepowtarzalny dożywotni numer;
b)
gatunek;
c)
płeć;
d)
maść;
e)
datę (dd/mm/rrrr) urodzenia podaną przez posiadacza, o którym mowa w lit. i);
f)
w stosownych przypadkach, co najmniej ostatnie 15 znaków kodu przekazywanego przez transponder lub kod transmitowany przez urządzenie radiolokacyjne niezgodne z normą ISO 11784 wraz z informacją dotyczącą wymaganego systemu odczytu, lub zastępczą metodę weryfikowania tożsamości zastosowaną zgodnie z art. 21;
g)
kraj urodzenia podany przez posiadacza, o którym mowa w lit. i);
h)
datę wydania i wszelkie zmiany dokumentu identyfikacyjnego;
i)
nazwę lub imię i nazwisko oraz adres posiadacza, który złożył wniosek, o którym mowa w art. 11 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 29 ust. 2 lub art. 32 ust. 2, lub, w stosownych przypadkach, złożył dokument identyfikacyjny, o którym mowa w art. 27 ust. 3;
j)
status jako zarejestrowanych koniowatych albo koniowatych do hodowli i produkcji;
k)
imię zwierzęcia (tj. imię nadane przy urodzeniu oraz, w stosownych przypadkach, nazwę handlową) zadeklarowane przez posiadacza, o którym mowa w lit. i);
l)
znany status zwierzęcia nieprzeznaczonego do uboju w celu spożycia przez ludzi;
m)
numer seryjny, jeżeli taki numer seryjny jest stosowany do dokumentu identyfikacyjnego, o którym mowa w art. 9 ust. 1 i 3, oraz wszelkie informacje dotyczące nowych dokumentów identyfikacyjnych, duplikatów dokumentów identyfikacyjnych lub zastępczych dokumentów identyfikacyjnych wydanych zgodnie z art. 12 ust. 3, art. 29, art. 30 lub art. 32;
n)
kraj, w którym położone jest gospodarstwo, w którym znajduje się zwierzę z rodziny koniowatych, zadeklarowany przez posiadacza, o którym mowa w lit. i);
o)
zgłoszoną datę śmierci lub utraty zwierzęcia zadeklarowaną przez posiadacza, o którym mowa w lit. i), lub datę uboju.
2. Instytucja wydająca przechowuje informacje określone w ust. 1 niniejszego artykułu zarejestrowane w swojej bazie danych przez co najmniej 35 lat lub przynajmniej do czasu, gdy upłyną dwa lata od daty przekazania informacji o śmierci danego zwierzęcia z rodziny koniowatych zgodnie z art. 34.
3. Nie później niż 15 dni od daty zarejestrowania informacji, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, instytucja wydająca, o której mowa we wspomnianym ustępie, przekazuje informacje, o których mowa w lit. a)-j) oraz lit. l)-o) wspomnianego ustępu, do centralnej bazy danych utworzonej zgodnie z art. 39 w państwie członkowskim:
a)
w którym instytucja wydająca jest zatwierdzona, uznana, wyznaczona lub posiada swoją siedzibę główną zgodnie z art. 5 ust. 1;
b)
w którym zwierzę z rodziny koniowatych się urodziło.
Artykuł 39
Utworzenie centralnej bazy danych
1. Państwa członkowskie tworzą centralną bazę danych do celów niniejszego rozporządzenia.
2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 centralna baza danych nie jest wymagana w tych państwach członkowskich, które mają jedną bazę danych dla zarejestrowanych koniowatych oraz jedną bazę danych dla koniowatych do hodowli i produkcji, pod warunkiem że:
a)
obie bazy danych mogą skutecznie komunikować się ze sobą i współpracować z centralnymi bazami danych zgodnie z art. 40 w celu aktualizowania danych identyfikacyjnych koniowatych zmieniających swój status na zarejestrowane koniowate albo koniowate do hodowli i produkcji;
b)
właściwy organ ma bezpośredni dostęp do wszystkich tych baz danych.
3. Państwa członkowskie udostępniają nazwę, adres oraz dane kontaktowe swoich centralnych baz danych pozostałym państwom członkowskim oraz opinii publicznej na stronie internetowej przewidzianej w art. 6 ust. 1.
Artykuł 40
Zarządzanie centralnymi bazami danych i współpraca między nimi
1. Każde państwo członkowskie zapewnia, by instytucje wydające, o których mowa w art. 5 ust. 1, wprowadzały informacje, o których mowa w art. 28 lit. e) i art. 38 ust. 1, dotyczące koniowatych zidentyfikowanych na jego terytorium, do centralnej bazy danych lub, by bazy danych instytucji wydających na jego terytorium były połączone z tą centralną bazą danych.
2. Państwa członkowskie współpracują przy zarządzaniu swoimi centralnymi bazami danych zgodnie z dyrektywą 89/608/EWG i zapewniają, by:
a)
zgodnie z art. 28 niniejszego rozporządzenia centralna baza danych przekazywała, z odniesieniem do niepowtarzalnego dożywotniego numeru, wszelkie zmiany danych identyfikacyjnych, o których mowa w art. 38 ust. 1, do centralnej bazy danych w państwie członkowskim, w którym wydano dokument identyfikacyjny;
b)
właściwe organy innych państw członkowskich uzyskały bezpłatny dostęp do minimum informacji zawartych w centralnej bazie danych w celu zbadania, czy kod transpondera, niepowtarzalny dożywotni numer lub numer paszportu zostały w niej zapisane.
Artykuł 41
Sankcje
Państwa członkowskie przyjmują przepisy określające sankcje mające zastosowanie w przypadkach naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz przyjmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach do dnia 1 stycznia 2016 r. i niezwłocznie powiadamiają Komisję o kolejnych zmianach na nie wpływających.
ROZDZIAŁ IX
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 42
Uchylenie
Rozporządzenie (WE) nr 504/2008 traci moc z dniem 1 stycznia 2016 r.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia uznaje się za odesłania do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 43
Przepisy przejściowe
1. Na zasadzie odstępstwa od przepisów art. 4 ust. 2 następujące koniowate uważa się za zidentyfikowane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem:
a)
koniowate, które urodziły się nie później niż do dnia 30 czerwca 2009 r. i zostały zidentyfikowane do tego dnia zgodnie z decyzjami 93/623/EWG lub 2000/68/WE, pod warunkiem że dokumenty identyfikacyjne wydane dla tych koniowatych:
(i)
zostały zarejestrowane zgodnie z art. 21 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 504/2008 najpóźniej do dnia 31 grudnia 2009 r.; oraz
(ii)
zawierają sekcję odpowiadającą części IX wzoru dokumentu identyfikacyjnego określonego w załączniku do decyzji 93/623/EWG, a część III-A dokumentu identyfikacyjnego jest wypełniona, jeżeli w jego części III-B są wpisane informacje;
b)
koniowate, które urodziły się nie później niż do dnia 30 czerwca 2009 r., ale nie zostały zidentyfikowane do tego dnia zgodnie z decyzjami 93/623/EWG lub 2000/68/WE, pod warunkiem że zostały zidentyfikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 504/2008 najpóźniej do dnia 31 grudnia 2009 r.;
c)
koniowate zidentyfikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 504/2008 do dnia 31 grudnia 2015 r.
2. Koniowate, które urodziły się w Unii lub zostały przywiezione do Unii z państwa trzeciego po dniu 30 czerwca 2009 r. i które nie są identyfikowane zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 504/2008 do dnia 31 grudnia 2015 r., są identyfikowane zgodnie z art. 29 lub 32 niniejszego rozporządzenia, w zależności od dostępności informacji na temat ich tożsamości, i są klasyfikowane w sekcji II część II duplikatu dokumentu identyfikacyjnego jako nieprzeznaczone do uboju w celu spożycia przez ludzi.
3. Na zasadzie odstępstwa od art. 13 ust. 2 państwa członkowskie, które przyznały odstępstwa zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 504/2008 przed dniem 1 stycznia 2016 r. i zgłosiły to Komisji przed tą datą, nie są zobowiązane do ponownego zgłaszania ich Komisji.
4. Państwa członkowskie, które nie utworzyły scentralizowanej bazy danych, jak przewidziano w art. 39, tworzą centralną bazę danych zgodnie z art. 39 i zapewniają jej operacyjność zgodnie z art. 40 najpóźniej do dnia 30 czerwca 2016 r.
Artykuł 44
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r. Art. 39 stosuje się jednak od dnia 1 lipca 2016 r. w tych państwach członkowskich, które do dnia 1 stycznia 2016 r. nie utworzyły jeszcze operacyjnej centralnej bazy danych.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 17 lutego 2015 r.