NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 814/2013
ze dne 2. srpna 2013,
kterým se provádí směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/125/ES, pokud jde o požadavky na ekodesign ohřívačů vody a zásobníků teplé vody
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 2009/125/ES ze dne 21. října 2009 o stanovení rámce pro určení požadavků na ekodesign výrobků spojených se spotřebou energie (1), a zejména na čl. 15 odst. 1 uvedené směrnice,
po poradě s konzultačním fórem o ekodesignu,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Podle směrnice 2009/125/ES by měla Komise stanovit požadavky na ekodesign výrobků spojených se spotřebou energie, které mají významný objem prodeje, významný dopad na životní prostředí a významný potenciál ke zlepšení dopadu na životní prostředí prostřednictvím lepšího konstrukčního návrhu bez nepřiměřeně vysokých nákladů.
(2)
Ustanovení čl. 16 odst. 2 písm. a) směrnice 2009/125/ES stanoví, že v souladu s postupem podle čl. 19 odst. 3, s kritérii stanovenými v čl. 15 odst. 2 a po poradě s konzultačním fórem o ekodesignu zavede Komise ve vhodných případech prováděcí opatření pro výrobky s vysokým potenciálem pro nákladově efektivní snížení emisí skleníkových plynů, což zahrnuje zařízení pro ohřev vody.
(3)
Komise vypracovala přípravnou studii analyzující technické, environmentální a hospodářské aspekty ohřívačů vody a zásobníků teplé vody, které se obvykle používají v domácnostech a obchodním sektoru. Studie byla zpracována ve spolupráci se zúčastněnými a dotčenými stranami z Unie i ze třetích zemí a její výsledky byly zveřejněny.
(4)
Environmentálními aspekty ohřívačů vody, které jsou považovány za významné pro účely tohoto nařízení, jsou spotřeba energie ve fázi jejich používání a (u ohřívačů vody s tepelným čerpadlem) hladina akustického výkonu. U ohřívačů vody využívajících fosilní paliva byly navíc mezi významné environmentální aspekty zařazeny také emise oxidů dusíku, oxidu uhelnatého a uhlovodíků. Významným environmentálním aspektem zásobníků teplé vody je spotřeba energie související se statickými ztrátami.
(5)
Není účelné určovat požadavky na ekodesign pro emise oxidu uhelnatého a uhlovodíků, protože dosud nejsou k dispozici žádné vhodné evropské metody měření. S cílem vyvinout takové metody měření Komise pověřila evropské normalizační organizace, aby během přezkumu tohoto nařízení zvážily požadavky na ekodesign pro tento typ emisí. Dokud nevstoupí v platnost odpovídající požadavky Unie na ekodesign, mohou zůstat zachovány vnitrostátní právní předpisy s požadavky na ekodesign pro emise oxidu uhelnatého a uhlovodíků z ohřívačů vody. Ustanovení směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/142/ES ze dne 30. listopadu 2009 o spotřebičích plynných paliv (2), jež omezují množství spalin produkovaných spotřebiči plynných paliv s ohledem na zdraví a bezpečnost, nejsou dotčena.
(6)
Přípravná studie ukazuje, že požadavky týkající se jiných parametrů ekodesignu uvedených v části 1 přílohy I směrnice 2009/125/ES nejsou v případě ohřívačů vody a zásobníků teplé vody potřebné. Zejména emise skleníkových plynů v souvislosti s chladivy využívanými v ohřívačích vody s tepelnými čerpadly pro vytápění dnešního evropského fondu budov se nejeví jako významné. Při přezkumu tohoto nařízení bude znovu posouzena vhodnost určení požadavků na ekodesign pro tyto skleníkové plyny.
(7)
Oblast působnosti tohoto nařízení by se neměla omezit na ohřívače vody sloužící pro dodávku teplé pitné a užitkové vody.
(8)
Ohřívače vody, které jsou navrženy pro využití plynných nebo kapalných paliv vyrobených převážně (tj. více než 50 %) z biomasy, mají zvláštní technické vlastnosti, jež vyžadují další technické, hospodářské a environmentální analýzy. V závislosti na výsledku těchto analýz by později měly být případně stanoveny požadavky na ekodesign ohřívačů vody tohoto typu.
(9)
Roční spotřeba energie spojená s ohřívači vody a zásobníky teplé vody v Unii byla za rok 2005 odhadnuta na 2 156 PJ (51 Mtoe), což odpovídá emisím ve výši 124 Mt CO2. Pokud nebudou přijata konkrétní opatření, předpokládá se, že v roce 2020 dosáhne roční spotřeba energie 2 243 PJ. Roční emise oxidů dusíku v souvislosti s ohřívači vody a zásobníky teplé vody v Unii v roce 2005 podle odhadů činily 559 kt ekvivalentu SOx. Pokud nebudou přijata konkrétní opatření, předpokládá se, že v roce 2020 dosáhnou roční emise 603 kt ekvivalentu SOx. Přípravná studie ukazuje, že spotřebu energie ve fázi používání a emise oxidů dusíku ohřívačů vody lze podstatně snížit.
(10)
Spotřeba energie ohřívačů vody a zásobníků teplé vody může být snížena uplatněním existujících nákladově efektivních nechráněných technologií, což povede ke snížení úhrnných nákladů spojených se zakoupením a používáním těchto výrobků.
(11)
Předpokládá se, že kombinovaný účinek požadavků na ekodesign stanovených v tomto nařízení a v nařízení Komise v přenesené pravomoci (EU) č. 812/2013 ze dne 18. února 2013, kterým se doplňuje směrnice Evropského parlamentu a Rady 2010/30/EU, pokud jde o uvádění spotřeby energie na energetických štítcích ohřívačů vody, zásobníků teplé vody a na soupravách sestávajících z ohřívače vody a solárního zařízení (3), povede do roku 2020 ve srovnání se situací bez přijetí zvláštních opatření k odhadovaným ročním úsporám energie přibližně ve výši 450 PJ (11 Mtoe), což odpovídá emisím přibližně 26 Mt CO2, a ke snížení ročních emisí oxidů dusíku o přibližně 130 kt ekvivalentu SOx.
(12)
Požadavky na ekodesign by měly harmonizovat požadavky na spotřebu energie, hladinu akustického výkonu a emise oxidů dusíku ohřívačů vody a požadavky na statické ztráty zásobníků teplé vody v celé Unii, což přispěje k lepšímu fungování vnitřního trhu a ke zlepšení vlivu těchto výrobků na životní prostředí.
(13)
Požadavky na ekodesign by neměly ovlivnit funkčnost nebo cenovou dostupnost ohřívačů vody nebo zásobníků teplé vody z hlediska koncového uživatele ani nepříznivě ovlivňovat zdraví, bezpečnost a životní prostředí.
(14)
Požadavky na ekodesign by měly být zaváděny postupně, aby výrobci měli dostatek času na potřebné změny konstrukce výrobků podléhajících tomuto nařízení. Časový průběh by měl být takový, aby byly zohledněny dopady na náklady pro výrobce, zejména pak na malé a střední podniky, a aby bylo zároveň zajištěno včasné dosažení cílů tohoto nařízení.
(15)
Měření a výpočty parametrů výrobků je nutno provádět za použití spolehlivých, přesných a opakovatelných metod, které zohledňují uznávané nejmodernější metody měření a výpočtů, včetně harmonizovaných norem (pokud jsou k dispozici) přijatých evropskými organizacemi pro normalizaci na žádost Komise v souladu s postupy stanovenými v nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1025/2012 ze dne 25. října 2012 o evropské normalizaci (4).
(16)
V souladu s čl. 8 odst. 2 směrnice 2009/125/ES určuje toto nařízení, jaké postupy se použijí pro posuzování shody.
(17)
Pro usnadnění kontrol shody by výrobci měli v technické dokumentaci uvádět informace podle příloh IV a V směrnice 2009/125/ES, pokud se tyto informace týkají požadavků stanovených tímto nařízením.
(18)
V zájmu dalšího omezení dopadu ohřívačů vody a zásobníků teplé vody na životní prostředí by výrobci měli poskytovat informace o demontáži, recyklaci a/nebo likvidaci výrobku.
(19)
Kromě právně závazných požadavků stanovených tímto nařízením by měly být určeny orientační referenční hodnoty nejlepších dostupných technologií, aby bylo zajištěno, že informace o vlivu ohřívačů vody a zásobníků teplé vody na životní prostředí během jejich celého životního cyklu budou široce dostupné a snadno přístupné.
(20)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem výboru zřízeného podle čl. 19 odst. 1 směrnice 2009/125/ES,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Předmět a oblast působnosti
1. Toto nařízení stanovuje požadavky na ekodesign pro uvádění na trh a/nebo do provozu ohřívačů vody o jmenovitém tepelném výkonu ≤ 400 kW a zásobníků teplé vody s užitným objemem ≤ 2 000 litrů včetně těch, které jsou začleněny do souprav sestávajících z ohřívače vody a solárního zařízení ve smyslu definice v článku 2 nařízení v přenesené pravomoci (EU) č. 812/2013.
2. Toto nařízení se nevztahuje na:
a)
ohřívače vody konkrétně navržené pro využití plynných nebo kapalných paliv vyrobených převážně z biomasy;
b)
ohřívače vody využívající pevná paliva;
c)
ohřívače vody v oblasti působnosti směrnice Evropského parlamentu a Rady 2010/75/EU (5);
d)
kombinované ohřívače vody, jak je definuje článek 2 nařízení Komise (EU) č. 813/2013 (6);
e)
ohřívače vody, které nedosahují alespoň zátěžového profilu s nejmenší referenční energií uvedeného v tabulce 1 přílohy III;
f)
ohřívače vody navržené pouze pro výrobu teplých nápojů a/nebo potravin;
g)
zdroje tepla navržené pro ohřívače vody a pláště ohřívačů vody, jež mají být takovými zdroji tepla vybaveny, které budou uvedeny na trh před 1. lednem 2018 náhradou za identické zdroje tepla a identické pláště ohřívačů vody. Na náhradním výrobku nebo jeho obalu musí být jasně uvedeno, pro jaký ohřívač vody je určen.
Článek 2
Definice
Kromě definic stanovených v článku 2 směrnice 2009/125/ES se pro účely tohoto nařízení použijí tyto definice:
1)
„ohřívačem vody“ se rozumí zařízení, které:
a)
je připojeno na vnější přívod pitné nebo užitkové vody;
b)
vyrábí a předává teplo pro dodávku teplé pitné nebo užitkové vody o dané teplotě a v daném množství a průtoku v daném časovém období a
c)
může být vybaveno jedním nebo více zdroji tepla;
2)
„zdrojem tepla“ se rozumí ta část ohřívače vody, která vyrábí teplo za využití jednoho nebo více z následujících procesů:
a)
spalování fosilních paliv a/nebo paliv z biomasy;
b)
využití Jouleova jevu v prvcích elektrického odporového ohřevu;
c)
zachycování tepla okolního prostředí ze vzdušného, vodního nebo zemního zdroje a/nebo tepla odpadního;
z toho plyne, že zdroj tepla navržený pro ohřívač vody a plášť ohřívače vody, který má být takovým zdrojem tepla vybaven, musí být také považován za ohřívač vody;
3)
„pláštěm ohřívače vody“ se rozumí ta část ohřívače vody, která je určena na zabudování zdroje tepla;
4)
„jmenovitým tepelným výkonem“ se rozumí deklarovaný tepelný výkon ohřívače vody během procesu ohřívání vody za standardních jmenovitých podmínek vyjádřený v kW;
5)
„užitným objemem“ (V) se rozumí jmenovitý objem zásobníku teplé vody vyjádřený v litrech;
6)
„standardními jmenovitými podmínkami“ se rozumí provozní podmínky ohřívačů vody využívané při stanovení jmenovitého tepelného výkonu, energetické účinnosti ohřevu vody, hladiny akustického výkonu a emisí oxidu dusíku a u zásobníků teplé vody při stanovení statických ztrát;
7)
„biomasou“ se rozumí biologicky rozložitelná část výrobků, odpadů a zbytků biologického původu ze zemědělství (včetně rostlinných a živočišných látek), lesnictví a souvisejících odvětví, včetně rybolovu a akvakultury, jakož i biologicky rozložitelná část průmyslového a obecního odpadu;
8)
„palivem z biomasy“ se rozumí plynné nebo kapalné palivo vyrobené z biomasy;
9)
„fosilním palivem“ se rozumí plynné nebo kapalné palivo fosilního původu;
10)
„konvenčním ohřívačem vody“ se rozumí ohřívač vody, který vyrábí teplo za využití spalování fosilních paliv a/nebo paliv z biomasy a/nebo Jouleova jevu v prvcích elektrického odporového ohřevu;
11)
„ohřívačem vody s tepelným čerpadlem“ se rozumí ohřívač vody, který k výrobě tepla využívá teplo okolního prostředí ze vzdušného, vodního nebo zemního zdroje a/nebo odpadní teplo;
12)
„solárním ohřívačem vody“ se rozumí ohřívač vody vybavený jedním nebo více solárními kolektory, solárními zásobníky teplé vody, zdroji tepla, popřípadě čerpadly v kolektorovém okruhu a jinými částmi; solární ohřívač vody je uváděn na trh jako jedna jednotka;
13)
„zásobníkem teplé vody“ se rozumí nádoba pro uchovávání teplé vody za účelem ohřevu vody a/nebo vytápění vnitřních prostor, včetně jakýchkoli přídatných látek, která není vybavena žádným zdrojem tepla, s možnou výjimkou jednoho nebo více záložních ponorných ohřívačů;
14)
„záložním ponorným ohřívačem“ se rozumí elektrický odporový ohřívač pracující na bázi Jouleova jevu, který je součástí zásobníku teplé vody a vyrábí teplo, pouze když je vnější zdroj tepla přerušen (a to i v době údržby) nebo je mimo provoz nebo je součástí solárního zásobníku teplé vody, a poskytuje teplo, když solární zdroj tepla není dostačující pro dosažení požadované úrovně tepelné pohody;
15)
„energetickou účinností ohřevu vody“ (ηwh ) se rozumí poměr mezi užitečnou energií poskytovanou ohřívačem vody a energií potřebnou pro její výrobu, vyjádřený v %;
16)
„hladinou akustického výkonu“ (LWA ) se rozumí hladina akustického výkonu vážená váhovou funkcí A ve vnitřním anebo venkovním prostředí, vyjádřená v dB;
17)
„statickou ztrátou“(S) se rozumí topný výkon, který unikne ze zásobníku teplé vody za daných teplot vody a okolního prostředí vyjádřený ve W;
18)
„převodním koeficientem“ (CC) se rozumí koeficient vyjadřující odhadovanou 40 % průměrnou účinnost při výrobě energie v EU uvedenou ve směrnici Evropského parlamentu a Rady 2012/27/EU (7); hodnota převodního koeficientu je CC = 2,5.
Další definice pro účely příloh II až VI jsou uvedeny v příloze I.
Článek 3
Požadavky na ekodesign a harmonogram
1. Požadavky na ekodesign ohřívačů vody a zásobníků teplé vody jsou stanoveny v příloze II.
2. Požadavky na ekodesign se použijí podle tohoto harmonogramu:
a)
od 26. září 2015:
i)
ohřívače vody musí splňovat požadavky stanovené v bodě 1.1 písm. a) a dále v bodech 1.2, 1.3, 1.4 a 1.6 přílohy II,
ii)
zásobníky teplé vody musí splňovat požadavky stanovené v bodě 2.2 přílohy II;
b)
od 26. září 2017:
i)
ohřívače vody musí splňovat požadavky stanovené v bodě 1.1 písm. b) přílohy II,
ii)
zásobníky teplé vody musí splňovat požadavky stanovené v bodě 2.1 přílohy II;
c)
od 26. září 2018:
i)
ohřívače vody musí splňovat požadavky stanovené v bodě 1.1 písm. c) přílohy II,
ii)
ohřívače vody musí splňovat požadavky stanovené v bodě 1.5 písm. a) přílohy II.
3. Splnění požadavků na ekodesign bude měřeno a vypočteno podle požadavků stanovených v příloze III a příloze IV.
Článek 4
Posuzování shody
1. Postupem posuzování shody uvedeným v čl. 8 odst. 2 směrnice 2009/125/ES se rozumí systém interní kontroly designu stanovený v příloze IV uvedené směrnice nebo systém řízení stanovený v příloze V uvedené směrnice.
2. Pro účely posuzování shody musí technická dokumentace obsahovat informace o výrobcích stanovené v bodě 1.6 přílohy II tohoto nařízení.
Článek 5
Postup ověřování pro účely dohledu nad trhem
Při provádění kontrol v rámci dohledu nad trhem podle čl. 3 odst. 2 směrnice 2009/125/ES za účelem splnění požadavků stanovených v příloze II tohoto nařízení použijí orgány členských států postup ověřování popsaný v příloze V tohoto nařízení.
Článek 6
Orientační referenční hodnoty
Orientační referenční hodnoty ohřívačů vody a zásobníků teplé vody s nejlepšími výkonnostními parametry, které jsou dostupné na trhu v době, kdy toto nařízení vstupuje v platnost, jsou uvedeny v příloze VI.
Článek 7
Přezkum
1. Komise přezkoumá toto nařízení s ohledem na technický pokrok v oblasti ohřívačů vody a zásobníků teplé vody a výsledek tohoto přezkumu předloží konzultačnímu fóru o ekodesignu nejpozději do pěti let od vstupu tohoto nařízení v platnost. Tento přezkum bude zahrnovat zejména posouzení následujících aspektů:
a)
vhodnost stanovení požadavků na ekodesign pro emise skleníkových plynů vzniklé v souvislosti s chladivy;
b)
jakou úroveň požadavků na ekodesign pro emise oxidu uhelnatého a uhlovodíků lze zavést na základě vyvíjených metod měření;
c)
vhodnost stanovení přísnějších požadavků na ekodesign pro emise oxidů dusíku;
d)
vhodnost stanovení požadavků na ekodesign ohřívačů vody konkrétně navržených pro využití plynných nebo kapalných paliv vyrobených převážně z biomasy;
e)
platnost hodnoty převodního koeficientu;
f)
vhodnost certifikace třetí stranou.
2. Komise rovněž přezkoumá toto nařízení na základě technického pokroku u ohřívačů vody a výsledek uvedeného přezkumu předloží nejpozději tři roky ode dne vstupu tohoto nařízení v platnost konzultačnímu fóru o ekodesignu. Přezkum obsahuje pouze posouzení toho, zda je vhodné stanovit samostatné požadavky na ekodesign různých typů ohřívačů vody.
Článek 8
Přechodná ustanovení
1. Až do 26. září 2015 mohou členské státy povolit uvádění na trh a/nebo do provozu ohřívačů vody, které splňují vnitrostátní předpisy, týkající se energetické účinnosti při ohřevu vody a hladiny akustického výkonu, platné v době přijetí tohoto nařízení.
2. Až do 26. září 2018 mohou členské státy povolit uvádění na trh a/nebo do provozu ohřívačů vody, které splňují vnitrostátní předpisy týkající se emisí oxidů dusíku platné v době přijetí tohoto nařízení.
3. Až do 26. září 2017 mohou členské státy povolit uvádění na trh a/nebo do provozu zásobníků teplé vody, které splňují vnitrostátní předpisy týkající se statických ztrát platné v době přijetí tohoto nařízení.
Článek 9
Vstup v platnost
Tato nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém svém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 2. srpna 2013.
ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 814/2013
z dnia 2 sierpnia 2013 r.
w sprawie wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE w odniesieniu do wymogów dotyczących ekoprojektu dla podgrzewaczy wody i zasobników ciepłej wody użytkowej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającą ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią (1), w szczególności jej art. 15 ust. 1,
po konsultacji z Forum Konsultacyjnym ds. Ekoprojektu,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Zgodnie z dyrektywą 2009/125/WE Komisja powinna określić wymogi dotyczące ekoprojektu dla produktów związanych z energią, charakteryzujących się dużą wielkością sprzedaży i znaczącym wpływem na środowisko oraz dużym potencjałem w zakresie poprawy ekologiczności poprzez ulepszanie projektu bez konieczności ponoszenia nadmiernych kosztów.
(2)
Artykuł 16 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2009/125/WE stanowi, że zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 19 ust. 3, i z uwzględnieniem kryteriów określonych w art. 15 ust. 2 oraz po konsultacji z Forum Konsultacyjnym ds. Ekoprojektu Komisja powinna wprowadzić odpowiednio środki wykonawcze dla produktów mających duży potencjał ograniczenia emisji gazów cieplarnianych w sposób oszczędny, takich jak urządzenia do podgrzewania wody.
(3)
Komisja wykonała badanie przygotowawcze w zakresie technicznych, środowiskowych i ekonomicznych aspektów podgrzewaczy wody i zasobników ciepłej wody użytkowej zazwyczaj użytkowanych przez gospodarstwa domowe i przedsiębiorstwa. Badanie opracowano wspólnie z zainteresowanymi stronami z Unii i z państw trzecich, a jego wyniki zostały podane do wiadomości publicznej.
(4)
Aspektami środowiskowymi podgrzewaczy wody, uznanymi za znaczące dla celów niniejszego rozporządzenia, są zużycie energii elektrycznej w fazie użytkowania oraz (w przypadku podgrzewaczy ciepłej wody użytkowej z pompą ciepła) poziom mocy akustycznej. Ponadto w przypadku podgrzewaczy wody wykorzystujących paliwa kopalne za znaczące aspekty środowiskowe uznano również emisje tlenków azotu, tlenku węgla i węglowodorów. Znaczącym aspektem w przypadku zasobników ciepłej wody użytkowej jest zużycie energii spowodowane stratami postojowymi.
(5)
Określenie wymogów dotyczących ekoprojektu dla emisji tlenku węgla i węglowodorów nie byłoby właściwe, gdyż jak dotąd nie są dostępne odpowiednie europejskie metody pomiarowe. Mając na uwadze opracowanie tego rodzaju metod pomiarowych, Komisja upoważniła europejskie organizacje normalizacyjne do rozważenia wymogów dotyczących ekoprojektu dla emisji tych substancji podczas przeglądu niniejszego rozporządzenia. Krajowe przepisy w sprawie wymogów dotyczących ekoprojektu dla emisji tlenku węgla i węglowodorów przez podgrzewacze wody mogą zostać utrzymane do czasu wejścia w życie odpowiednich unijnych wymogów dotyczących ekoprojektu. Ustalenie to nie dotyczy przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/142/WE z dnia 30 listopada 2009 r. odnoszącej się do urządzeń spalających paliwa gazowe (2), które nakładają ograniczenia dotyczące produktów spalania emitowanych przez tego rodzaju urządzenia ze względu na zdrowie i bezpieczeństwo.
(6)
Badanie przygotowawcze wykazało, że w przypadku podgrzewaczy wody i zasobników ciepłej wody użytkowej wymogi dotyczące innych parametrów ekoprojektu, o których mowa w części 1 załącznika I do dyrektywy 2009/125/WE, nie są konieczne. W szczególności emisje gazów cieplarnianych związane z czynnikami chłodniczymi użytkowanymi w podgrzewaczach ciepłej wody użytkowej z pompą ciepła, stosowanych obecnie do ogrzewania europejskich zasobów budowlanych, nie zostały uznane za znaczące. Stosowność ustanowienia wymogów dotyczących ekoprojektu dla takich emisji gazów cieplarnianych zostanie ponownie oceniona podczas przeglądu niniejszego rozporządzenia.
(7)
Zakres niniejszego rozporządzenia należy ograniczyć do podgrzewaczy wody przeznaczonych do przygotowania ciepłej wody użytkowej.
(8)
Podgrzewacze wody, które są zaprojektowane do wykorzystywania paliw gazowych lub ciekłych wytwarzanych przede wszystkim (ponad 50 %) z biomasy, mają szczególne właściwości techniczne wymagające dalszych analiz technicznych, ekonomicznych i środowiskowych. W zależności od wyników dalszych analiz wymogi dotyczące ekoprojektu dla tych podgrzewaczy wody należy, w razie potrzeby, ustanowić na późniejszym etapie.
(9)
W 2005 r. roczne zużycie energii związane z podgrzewaczami wody i zasobnikami ciepłej wody użytkowej szacowano w Unii na 2 156 PJ (51 Mtoe), co odpowiada emisji 124 Mt CO2. Przewiduje się, że jeżeli nie zostaną zastosowane żadne szczególne środki, w 2020 r. roczne zużycie energii wyniesie 2 243 PJ. W 2005 r. roczną emisję tlenków azotu związaną z podgrzewaczami wody i zasobnikami ciepłej wody użytkowej szacowano w Unii na poziomie 559 kt równoważnika SOx. Przewiduje się, że jeżeli nie zostaną zastosowane żadne szczególne środki, w 2020 r. roczne emisje wyniosą 603 kt równoważnika SOx. Jak wynika z badania przygotowawczego, istnieje możliwość znaczącego obniżenia zużycia energii i emisji tlenków azotu przez podgrzewacze wody w fazie użytkowania.
(10)
Zużycie energii przez podgrzewacze wody i zasobniki ciepłej wody użytkowej można obniżyć przez stosowanie istniejących, opłacalnych i niechronionych prawem rozwiązań technicznych, w wyniku czego obniżyłyby się łączne koszty zakupu i eksploatacji tych produktów.
(11)
Oczekuje się, że do 2020 r. łączny efekt stosowania wymogów dotyczących ekoprojektu, określonych w niniejszym rozporządzeniu oraz w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 812/2013 z dnia 18 lutego 2013 r. uzupełniającym dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykiet efektywności energetycznej dla podgrzewaczy wody, zasobników ciepłej wody użytkowej i zestawów zawierających podgrzewacz wody i urządzenie słoneczne (3) doprowadzi do rocznej oszczędności energii szacowanej na poziomie około 450 PJ (11 Mtoe), co odpowiada emisji około 26 Mt CO2, oraz do ograniczenia rocznej emisji tlenków azotu o około 130 kt równoważnika SOx w porównaniu z sytuacją zakładającą niezastosowanie żadnych środków.
(12)
Wymogi dotyczące ekoprojektu powinny doprowadzić do ujednolicenia na całym terytorium Unii wymogów dotyczących zużycia energii, poziomu mocy akustycznej i emisji tlenków azotu w przypadku podgrzewaczy wody, oraz strat postojowych w przypadku zasobników ciepłej wody użytkowej, co przyniesie poprawę funkcjonowania rynku wewnętrznego i pozwoli podnieść efektywność środowiskową tych produktów.
(13)
Z punktu widzenia użytkownika wymogi dotyczące ekoprojektu nie powinny mieć wpływu na funkcjonalność lub dostępność finansową podgrzewaczy wody lub zasobników ciepłej wody użytkowej i nie powinny nieść za sobą negatywnych skutków dla zdrowia, bezpieczeństwa lub środowiska naturalnego.
(14)
Wymogi dotyczące ekoprojektu należy wprowadzać stopniowo, aby zapewnić producentom wystarczająco dużo czasu na odpowiednie zmodyfikowanie konstrukcji produktów, których dotyczy niniejsze rozporządzenie. Harmonogram powinien uwzględniać koszty ponoszone przez producentów, w szczególności małe i średnie przedsiębiorstwa, przy jednoczesnym zapewnieniu terminowego osiągnięcia celów niniejszego rozporządzenia.
(15)
Pomiary i obliczenia parametrów produktów powinny być przeprowadzane z wykorzystaniem wiarygodnych, dokładnych i odtwarzalnych metod uwzględniających powszechnie uznane najnowsze metody pomiarów i obliczeń, w tym - o ile są dostępne - zharmonizowane normy przyjęte na wniosek Komisji przez europejskie organizacje normalizacyjne zgodnie z procedurami określonymi w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie normalizacji europejskiej (4).
(16)
Zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 2009/125/WE w niniejszym rozporządzeniu wyszczególniono mające zastosowanie procedury oceny zgodności.
(17)
W celu ułatwienia kontroli zgodności producenci powinni dostarczać informacje w dokumentacji technicznej, o której mowa w załącznikach IV i V do dyrektywy 2009/125/WE, w zakresie, w jakim informacje te odnoszą się do wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu.
(18)
W celu dalszego ograniczenia oddziaływania na środowisko podgrzewaczy wody i zasobników ciepłej wody użytkowej producenci powinni dostarczyć informacje dotyczące ich demontażu, recyklingu lub usuwania.
(19)
W uzupełnieniu prawnie wiążących wymogów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu należy określić orientacyjne kryteria referencyjne dla najlepszych dostępnych rozwiązań technicznych, aby zapewnić szeroki i łatwy dostęp do informacji na temat efektywności środowiskowej podgrzewaczy wody i zasobników ciepłej wody użytkowej w trakcie ich cyklu życia.
(20)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 19 ust. 1 dyrektywy 2009/125/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i zakres
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia wymogi dotyczące ekoprojektu w zakresie wprowadzania do obrotu lub do użytkowania podgrzewaczy wody o znamionowej mocy cieplnej ≤ 400 kW i zasobników ciepłej wody użytkowej o pojemności ≤ 2 000 litrów, w tym wchodzących w skład zestawów zawierających podgrzewacz wody i urządzenie słoneczne zgodnie z definicją zawartą w art. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 812/2013.
2. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do:
a)
podgrzewaczy wody specjalnie zaprojektowanych do wykorzystywania paliw gazowych lub ciekłych wytwarzanych przede wszystkim z biomasy;
b)
podgrzewaczy wody wykorzystujących paliwa stałe;
c)
podgrzewaczy wody objętych zakresem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (5);
d)
ogrzewaczy wielofunkcyjnych określonych w art. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 813/2013 (6);
e)
podgrzewaczy wody, które nie są zgodne co najmniej z profilem obciążeń o najmniejszej energii odniesienia określonym w tabeli 1 załącznika III;
f)
podgrzewaczy wody przeznaczonych do przygotowywania wyłącznie gorących napoi lub gorącej żywności;
g)
źródeł ciepła przeznaczonych do stosowania w podgrzewaczach wody oraz obudów podgrzewaczy wody, w których mają być umieszczone tego rodzaju generatory ciepła, wprowadzonych do obrotu przed dniem 1 stycznia 2018 r. w celu zastąpienia identycznych generatorów ciepła i identycznych obudów podgrzewaczy wody. Na produkcie przeznaczonym do wymiany lub na jego opakowaniu należy wyraźnie określić podgrzewacz wody, dla którego jest przeznaczony.
Artykuł 2
Definicje
Oprócz definicji podanych w art. 2 dyrektywy 2009/125/WE, do celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają następujące definicje:
1)
„podgrzewacz wody” oznacza urządzenie, które:
a)
jest podłączone do zewnętrznego źródła zasilania wodą użytkową;
b)
wytwarza i przekazuje ciepło w celu przygotowania gorącej wody użytkowej o określonym zakresie temperatur, w określonej ilości, przy określonych wartościach natężenia przepływu i w określonych przedziałach czasowych; oraz
c)
jest wyposażone w co najmniej jedno źródło ciepła;
2)
„źródło ciepła” oznacza część podgrzewacza wody, która wytwarza ciepło, wykorzystując w tym celu jeden z następujących procesów:
a)
spalanie paliw kopalnych lub paliw z biomasy;
b)
efekt Joule’a w elektrycznych, rezystancyjnych elementach grzejnych;
c)
wychwytywanie ciepła otoczenia z takich źródeł, jak powietrze, woda lub ziemia, lub ciepło odpadowe;
przy czym źródło ciepła zaprojektowane do stosowania w podgrzewaczu wody lub obudowie podgrzewacza wody, w której tego rodzaju źródło ma być umieszczone, jest również uważane za podgrzewacz wody;
3)
„obudowa podgrzewacza wody” oznacza część podgrzewacza wody przeznaczoną do zainstalowania w niej źródła ciepła;
4)
„znamionowa moc cieplna” oznacza, wyrażaną w kW, deklarowaną moc cieplną podgrzewu wody w czasie podgrzewania wody przez podgrzewacz wody w warunkach znamionowych znormalizowanych;
5)
„pojemność magazynowa” (V) oznacza, wyrażaną w litrach, znamionową objętość ciepłej wody w zasobniku ciepłej wody użytkowej lub pojemnościowym podgrzewaczu ciepłej wody użytkowej;
6)
„warunki znamionowe znormalizowane” oznaczają warunki eksploatacyjne podgrzewaczy wody stosowane w celu określenia znamionowej mocy cieplnej, efektywności energetycznej podgrzewania wody, poziomu mocy akustycznej i emisji tlenków azotu; a także zasobników ciepłej wody użytkowej w celu określenia strat postojowych;
7)
„biomasa” oznacza ulegającą biodegradacji frakcję produktów, odpadów i pozostałości pochodzenia biologicznego z rolnictwa (łącznie z substancjami roślinnymi i zwierzęcymi), leśnictwa i powiązanych gałęzi przemysłu, w tym rybołówstwa i akwakultury, a także ulegającą biodegradacji frakcję odpadów przemysłowych i komunalnych;
8)
„paliwo z biomasy” oznacza wytwarzane z biomasy paliwo gazowe lub ciekłe;
9)
„paliwo kopalne” oznacza paliwo gazowe lub ciekłe pochodzenia kopalnego;
10)
„konwencjonalny podgrzewacz ciepłej wody użytkowej” oznacza podgrzewacz ciepłej wody użytkowej, który wytwarza ciepło w procesie spalania paliw kopalnych, paliw z biomasy lub wykorzystując efekt Joule’a w elektrycznych, rezystancyjnych elementach grzejnych;
11)
„podgrzewacz ciepłej wody użytkowej z pompą ciepła” oznacza podgrzewacz wody, w którym ciepło pozyskiwane jest z otoczenia: z powietrza, wody lub ziemi, lub w którym odzyskiwane jest ciepło odpadowe;
12)
„słoneczny system podgrzewania ciepłej wody użytkowej” oznacza system podgrzewania wody wyposażony w co najmniej jeden kolektor słoneczny, co najmniej jeden słoneczny zasobnik ciepłej wody użytkowej, co najmniej jedno źródło ciepła i ewentualnie pompy w obiegu kolektora oraz inne elementy; słoneczny system podgrzewania ciepłej wody użytkowej wprowadza się do obrotu jako jedno urządzenie;
13)
„zasobnik ciepłej wody użytkowej” oznacza zbiornik służący do magazynowania ciepła w wodzie, na potrzeby przygotowania wody użytkowej lub ogrzewania pomieszczeń, łącznie z wszelkimi urządzeniami dodatkowymi, który nie jest wyposażony w źródło ciepła, z wyjątkiem ewentualnie jednej lub więcej dodatkowych zanurzeniowych grzałek elektrycznych;
14)
„dodatkowa grzałka zanurzeniowa” oznacza elektryczną, rezystancyjną grzałkę wykorzystującą efekt Joule’a, która jest częścią zasobnika ciepłej wody użytkowej i wytwarza ciepło wyłącznie w sytuacji przerwy w zasilaniu ciepłem z zewnątrz (z uwzględnieniem okresów konserwacji) lub awarii takiego zasilania, bądź która jest częścią słonecznego zasobnika ciepłej wody użytkowej, i zapewniającą ciepło w sytuacjach, gdy energia słoneczna jako źródło ciepła nie wystarcza na pokrycie zapotrzebowania dla wymaganych poziomów komfortu;
15)
„efektywność energetyczna podgrzewania wody” (ηwh ) oznacza, wyrażany w %, stosunek energii użytecznej dostarczanej przez podgrzewacz wody do energii koniecznej do jej wytworzenia;
16)
„poziom mocy akustycznej” (LWA ) oznacza, wyrażany w dB, poziom mocy akustycznej odniesionej do A, w pomieszczeniu lub na zewnątrz;
17)
„strata postojowa” (S) oznacza, wyrażaną w W, moc cieplną wydzielaną z zasobnika ciepłej wody użytkowej przy określonej temperaturze wody i temperaturze zewnętrznej;
18)
„współczynnik konwersji” (CC) oznacza współczynnik, który wyraża oszacowaną na 40 % przeciętną efektywność produkcji energii w UE, o której mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE (7); wartość współczynnika konwersji CC = 2,5.
Dodatkowe definicje na potrzeby załączników II-VI zamieszczono w załączniku I.
Artykuł 3
Wymogi i harmonogram dotyczące ekoprojektu
1. Wymogi dotyczące ekoprojektu dla podgrzewaczy wody i zasobników ciepłej wody użytkowej określono w załączniku II.
2. Każdy wymóg dotyczący ekoprojektu stosuje się zgodnie z następującym harmonogramem:
a)
od dnia 26 września 2015 r.:
(i)
podgrzewacze wody muszą spełniać wymogi określone w pkt 1.1 lit. a), pkt 1.2, 1.3, 1.4 i 1.6 załącznika II;
(ii)
zasobniki ciepłej wody użytkowej muszą spełniać wymogi określone w pkt 2.2 załącznika II;
b)
od dnia 26 września 2017 r.:
(i)
podgrzewacze wody muszą spełniać wymogi określone w pkt 1.1 lit. b) załącznika II;
(ii)
zasobniki ciepłej wody użytkowej muszą spełniać wymogi określone w pkt 2.1 załącznika II;
c)
od dnia 26 września 2018 r.:
(i)
podgrzewacze wody muszą spełniać wymogi określone w pkt 1.1 lit. c) załącznika II;
(ii)
podgrzewacze wody muszą spełniać wymogi określone w pkt 1.5 lit. a) załącznika II.
3. Zgodność z wymogami dotyczącymi ekoprojektu jest mierzona i obliczana zgodnie z wymogami określonymi w załącznikach III i IV.
Artykuł 4
Ocena zgodności
1. Procedurę oceny zgodności, o której mowa w art. 8 ust. 2 dyrektywy 2009/125/WE, stanowi wewnętrzna kontrola projektu określona w załączniku IV do tej dyrektywy lub system zarządzania określony w załączniku V do niej.
2. Na potrzeby oceny zgodności do dokumentacji technicznej dołącza się informacje o produkcie przedstawione zgodnie z pkt 1.6 załącznika II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 5
Procedura weryfikacji do celów nadzoru rynku
Podczas przeprowadzania kontroli w ramach nadzoru rynku, o których mowa w art. 3 ust. 2 dyrektywy 2009/125/WE, w celu zapewnienia zgodności z wymogami określonymi w załączniku II do niniejszego rozporządzenia organy państw członkowskich stosują procedurę weryfikacji określoną w załączniku V do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Orientacyjne kryteria referencyjne
Orientacyjne kryteria referencyjne dla najlepiej działających podgrzewaczy wody i zasobników ciepłej wody użytkowej dostępnych na rynku w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia określono w załączniku VI.
Artykuł 7
Przegląd
1. Przed upływem pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja dokonuje jego przeglądu w kontekście postępu technicznego w zakresie podgrzewaczy wody oraz zasobników ciepłej wody użytkowej i przedstawia wyniki tego przeglądu Forum Konsultacyjnemu ds. Ekoprojektu. W szczególności przegląd obejmuje ocenę następujących aspektów:
a)
zasadność ustanowienia wymogów dotyczących ekoprojektu dla emisji gazów cieplarnianych związanych z czynnikami chłodzącymi;
b)
określenie, na podstawie aktualnie opracowywanych metod pomiarowych, poziomu wymogów dotyczących ekoprojektu dla emisji tlenku węgla i węglowodorów, jakie można wprowadzić;
c)
zasadność ustanowienia bardziej restrykcyjnych wymogów dotyczących ekoprojektu dla emisji tlenków azotu;
d)
zasadność ustanowienia wymogów dotyczących ekoprojektu dla podgrzewaczy wody specjalnie zaprojektowanych do wykorzystywania paliw gazowych lub ciekłych wytwarzanych przede wszystkim z biomasy;
e)
aktualność obowiązującej wartości współczynnika konwersji;
f)
zasadność certyfikacji zewnętrznej.
2. Przed upływem trzech lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia Komisja dokonuje jego przeglądu również w kontekście postępu technicznego w zakresie podgrzewaczy wody i przedstawia wyniki tego przeglądu Forum Konsultacyjnemu ds. Ekoprojektu. Przegląd obejmuje jedynie ocenę zasadności ustanowienia odrębnych wymogów dotyczących ekoprojektu dla poszczególnych rodzajów podgrzewaczy wody.
Artykuł 8
Przepisy przejściowe
1. Państwa członkowskie mogą zezwolić na wprowadzanie do obrotu lub do użytkowania podgrzewaczy wody spełniających wymogi przepisów krajowych obowiązujących w chwili przyjęcia niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do efektywności energetycznej podgrzewania wody i poziomu mocy akustycznej, do dnia 26 września 2015 r.
2. Państwa członkowskie mogą zezwolić na wprowadzanie do obrotu lub do użytkowania podgrzewaczy ciepłej wody użytkowej spełniających wymogi przepisów krajowych obowiązujących w chwili przyjęcia niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do emisji tlenków azotu, do dnia 26 września 2018 r.
3. Państwa członkowskie mogą zezwolić na wprowadzanie do obrotu lub do użytkowania zasobników ciepłej wody użytkowej spełniających wymogi przepisów krajowych obowiązujących w chwili przyjęcia niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do strat postojowych, do dnia 26 września 2017 r.
Artykuł 9
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 2 sierpnia 2013 r.