PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ RADY (EU) č. 1241/2012
ze dne 11. prosince 2012,
kterým se mění prováděcí nařízení (EU) č. 1138/2011 o uložení konečného antidumpingového cla a o konečném výběru prozatímního cla z dovozu některých mastných alkoholů a jejich směsí pocházejících z Indie, Indonésie a Malajsie
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (1) (dále jen „základní nařízení“), a zejména na čl. 9 odst. 4 uvedeného nařízení,
s ohledem na návrh předložený Evropskou komisí (dále jen „Komise“) po konzultaci s poradním výborem,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
V srpnu 2010 Komise prostřednictvím oznámení o zahájení řízení zveřejněným dne 13. srpna 2010 (2) zahájila řízení s ohledem na dovoz některých mastných alkoholů a jejich směsí (dále jen „mastné alkoholy“) pocházejících z Indie, Indonésie a Malajsie (dále jen „dotčené země“).
(2)
V květnu 2011 uložila Komise nařízením (EU) č. 446/2011 (3) (dále jen „prozatímní nařízení“) prozatímní antidumpingové clo na dovoz mastných alkoholů pocházejících z Indie, Indonésie a Malajsie a v listopadu 2011 bylo na stejný dovoz uloženo konečné antidumpingové clo prováděcím nařízením Rady (EU) č. 1138/2011 (4) (dále jen „konečné nařízení“).
(3)
Dne 21. ledna 2012, společnost PT Ecogreen Oleochemicals, indonéský vyvážející výrobce mastných alkoholů, společnost Ecogreen Oleochemicals (Singapur) Pte. Ltd a společnost Ecogreen Oleochemicals GmbH (dále společně označené jako „skupina Ecogreen“) podaly u Tribunálu žalobu (věc T-28/12) na zrušení konečného nařízení, pokud jde o uložení antidumpingového cla ve vztahu ke skupině Ecogreen. Skupina Ecogreen napadla úpravu své vývozní ceny provedené na základě čl. 2 odst. 10 písm. i) základního nařízení za účelem srovnání této vývozní ceny s běžnou hodnotou.
(4)
Dne 16. února 2012 rozhodl Soudní dvůr ve spojených věcech C-191/09 P a C-200/09 P Rada Evropské unie a Evropská komise v. Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT) a Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT). Soudní dvůr zamítl hlavní kasační opravné prostředky a vedlejší kasační opravné prostředky proti rozhodnutí Tribunálu ve věci T-249/06 Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT) a Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT) v. Rada Evropské unie. Tribunál zrušil článek 1 nařízení Rady (ES) č. 954/2006 (5), pokud jde o společnost Interpipe NTRP VAT, mimo jiné z důvodu zjevně nesprávného posouzení při provádění úpravy na základě čl. 2 odst. 10 písm. i), a pokud jde o společnost Interpipe Niko Tube ZAT, na základě jiných důvodů.
(5)
Vzhledem k tomu, že faktické okolnosti, pokud jde o úpravu provedenou podle čl. 2 odst. 10 písm. i) základního nařízení, zejména kombinace těchto faktorů: objem přímého prodeje do třetích zemí nižší než 8 % (1-5 %) veškerého vývozu; existence společného vlastnictví/kontroly obchodníka a vyvážejícího výrobce; povaha funkcí obchodníka a vyvážejícího výrobce, jsou v případě skupiny Ecogreen podobné jako v případě společnosti Interpipe NTRP VAT, je považováno za vhodné znovu vypočítat dumpingové rozpětí pro skupinu Ecogreen, aniž by byla provedena úprava podle čl. 2 odst. 10 písm. i), a odpovídajícím způsobem změnit konečné nařízení.
A. NOVÉ POSOUZENÍ ZJIŠTĚNÍ NA ZÁKLADĚ ROZSUDKU TRIBUNÁLU
(6)
Na základě zrušení úpravy podle čl. 2 odst. 10 písm. i) činí dumpingové rozpětí stanovené pro skupinu Ecogreen, vyjádřené jako procentní podíl z dovozní ceny CIF na hranice Unie před proclením, méně než 2 %, a proto se v souladu s čl. 9 odst. 3 základního nařízení považuje za zanedbatelné. S ohledem na tyto okolnosti by šetření týkající se skupiny Ecogreen mělo být zastaveno, aniž by byla uložena jakákoli opatření.
(7)
Dumpingové rozpětí pro všechny společnosti v Indonésii jiné než pro vyvážejícího výrobce s individuálním rozpětím, stanovené na základě největšího dumpingového rozpětí spolupracujícího indonéského vyvážejícího výrobce, by mělo být přezkoumáno s přihlédnutím k nově vypočtenému dumpingovému rozpětí pro skupinu Ecogreen.
B. POSKYTNUTÍ INFORMACÍ
(8)
Dotčené zúčastněné strany byly informovány o návrhu týkajícím se přezkumu sazeb antidumpingového cla prostřednictvím dvou dokumentů, prvního ze dne 13. června 2012 a druhého ze dne 25. září 2012. Všem stranám byla také poskytnuta lhůta, ve které mohly po obdržení jednotlivých dokumentů poskytujících příslušné informace vznést námitky v souladu se základním nařízením.
(9)
Vyjádření k dokumentu ze dne 13. června 2012 zaslala společnost P.T. Musim Mas (PTMM), druhý vyvážející výrobce v Indonésii, jakož i jeden výrobce v Unii a jeden vyvážející výrobce v Malajsii. Společnost PTMM rovněž požádala o slyšení před útvary Komise a toto slyšení jí bylo umožněno.
(10)
Společnost PTMM, pro kterou byla rovněž provedena úprava podle čl. 2 odst. 10 písm. i), namítala, že rozsudek Soudního dvora ve spojených věcech C-191/09 P a C-200/09 P by měl vést k novému výpočtu jejího dumpingové rozpětí podobně jako u skupiny Ecogreen, aniž by byla provedena úprava podle čl. 2 odst. 10 písm. i), neboť v případě, že je vytvořena jediná hospodářská entita, která se skládá z vyvážejícího výrobce a obchodníka, není možné provést úpravy podle čl. 2 odst. 10 písm. i). Společnost rovněž tvrdila, že důkazní břemeno týkající se nutnosti provedení úpravy nesou orgány, přičemž v případě společnosti PTMM tuto nutnost neprokázaly. Společnost dále tvrdila, že její okolnosti jsou totožné s okolnostmi v případě skupiny Ecogreen a že případný rozdíl v zacházení by proto znamenal diskriminaci.
(11)
Pokud jde o připomínky vznesené společností PTMM, je třeba poznamenat, že ze soudního rozsudku ve spojených věcech C-191/09 P a C-200/09 P nevyplývá, že je-li vytvořena jediná hospodářská entita, nelze provést úpravu podle čl. 2 odst. 10 písm. i) základního nařízení. Jak bylo vysvětleno v konečném nařízení, v komunikaci se společností, jakož i níže, v případě společnosti PTMM je úprava podle čl. 2 odst. 10 písm. i) považována za odůvodněnou.
(12)
Existuje řada rozdílů mezi okolnostmi týkajícími se uvedených dvou indonéských vyvážejících výrobců, zejména kombinace následujících skutečností: úroveň přímého prodeje na vývoz uskutečněného výrobcem; význam činností a funkcí obchodníka týkající se produktů pocházejících ze společností, jež s ním nejsou ve spojení; existence smlouvy mezi obchodníkem a výrobcem, která stanoví, že obchodník za prodej na vývoz obdrží provizi. Vzhledem k rozdílu v okolnostech týkajících se uvedených dvou společností je třeba tvrzení o diskriminaci zamítnout.
(13)
Připomíná se, že společnost PTMM rovněž podala u Tribunálu žalobu (věc T-26/12) na zrušení konečného nařízení, pokud jde o antidumpingové clo ve vztahu ke společnosti PTMM.
(14)
Jeden vyvážející výrobce z Malajsie tvrdil, že rozsudek ve spojených věcech C-191/09 P a C-200/09 P ani skutečnosti, které v něm jsou uvedeny, nehovoří ve prospěch nového výpočtu rozpětí pro skupinu Ecogreen, aniž by byla provedena úprava podle čl. 2 odst. 10 písm. i). Zdůraznil, že podle zjištění Tribunálu ve věci T-249/06 došlo ke zjevně nesprávnému posouzení při použití čl. 2 odst. 10 písm. i) základního nařízení, pokud jde o úpravu, kterou Rada provedla ve vztahu k vývozní ceně účtované společností Sepco v souvislosti s transakcemi týkajícími se trubek vyrobených společností Interpipe NTRP VAT, ale nikoliv trubek vyrobených společností Interpipe Niko Tube ZAT. Vzhledem k rozdílné situaci v případě společnosti Interpipe NTRP VAT a v případě společnosti Interpipe Niko Tube ZAT nemohly být tudíž faktické okolnosti týkající se skupiny Ecogreen současně podobné okolnostem těchto dvou společností.
(15)
Toto tvrzení se přijímá. Situace skupiny Ecogreen je skutečně podobná situaci společnosti Interpipe NTRP VAT. Toto zjištění opravňuje nutnost uskutečnit příslušné kroky k novému výpočtu dumpingového rozpětí pro skupinu Ecogreen, aniž by byla provedena úprava podle čl. 2 odst. 10 písm. i).
(16)
Vyvážející výrobce v Malajsii dále tvrdil, že situace skupiny Ecogreen, jak je popsána v konečném nařízení, není podobná ani situaci společnosti Interpipe NTRP VAT. Po přehodnocení přesných faktických okolností týkajících se skupiny Ecogreen se však má za to, že jsou dostatečně podobné okolnostem v případě společnosti Interpipe NTRP VAT, neboť stejný druh kontroly, který byl zjištěn Tribunálem v případě společnosti Interpipe NTRP VAT při posuzování, zda je provádění obchodní činnosti ve společnosti pod kontrolou vyvážejícího výrobce nebo zda existuje společná kontrola, byl shledán v případě skupiny Ecogreen, přičemž tato skutečnost spolu s několika dalšími faktory, jak je uvedeno ve 4. bodě odůvodnění, vede k závěru, že úprava podle čl. 2 odst. 10 písm. i) základního nařízení neměla být provedena.
(17)
Tentýž vyvážející výrobce v Malajsii vedle svého argumentu týkajícího se podobností mezi situací skupiny Ecogreen a okolnostmi věci T-249/06 tvrdil, že poskytnuté informace zaslané dne 13. června 2012 nebyly dostatečné a že měly být zveřejněny dodatečné informace o podstatných skutečnostech a úvahách, které opravňují nový výpočet pro skupinu Ecogreen. Jeden výrobce v Unii rovněž uvedl, že v obou případech bylo poskytnutí informací, jak je uvedeno v 8. bodě odůvodnění, nedostatečné, a tvrdil, že mu bylo upřeno právo na obhajobu.
(18)
V této souvislosti se připomíná, že některé údaje týkající se jednotlivých společností mají důvěrnou povahu a nemohou být poskytnuty třetím stranám. Povaha faktických okolností v případě skupiny Ecogreen, jež jsou podobné okolnostem v případě společnosti Interpipe NTRP VAT, jak je uvedeno v 5. bodě odůvodnění, byla nicméně dne 13. června 2012 a dne 25. září 2012 zpřístupněna zúčastněným stranám, jimž byla poskytnuta lhůta, ve které mohly po obdržení jednotlivých dokumentů poskytujících příslušné informace vznést námitky v souladu se základním nařízením.
(19)
V odpovědi na druhý dokument zaslaný dne 25. září 2012 strany většinou jen znovu zopakovaly svá tvrzení, která uvedly v odpovědích na první dokument ze dne 13. června 2012.
(20)
Společnost PTMM rozpracovala připomínky na základě svého hlavního argumentu, podle něhož existence jediné hospodářské entity společnosti PTMM a jejího obchodníka vylučuje úpravu podle čl. 2 odst. 10 písm. i) základního nařízení, přičemž tvrdila, že orgány posouvají soudní doktrínu jediné hospodářské entity do oblasti funkčního přístupu, kdy by bylo zapotřebí provést analýzu funkcí obchodníka ve spojení.
(21)
Je třeba poznamenat, že tento bod se týká právní otázky, která je předmětem právě projednávaného případu.
(22)
Společnost PTMM dále tvrdila, že argumenty ve 12. bodě odůvodnění nejsou přesvědčivé ani dostačující k rozlišení okolností v případě skupiny Ecogreen a společnosti PTMM.
(23)
V tomto ohledu stačí uvést, že podle ustálené judikatury nepředstavuje rozdílné zacházení se společnostmi, jejichž situace není totožná, diskriminaci (6). V dané souvislosti byl každý jednotlivý případ posuzován na základě svých konkrétních výsledků proti zjištěním rozsudků ve věci T-249/09 a spojených věcech C-191/09 P a C-200/09 P.
(24)
První argument: Úroveň přímého prodeje na vývoz dosažená výrobcem. Společnost PTMM uvedla, že nemá žádné oddělení marketingu a prodeje, a tvrdila, že veškerý prodej uskutečněný přímo výrobcem v Indonésii (a ne obchodníkem ve spojení) byl prováděn pouze za účelem dosažení souladu s právními požadavky. Funkce marketingu a prodeje vykonával obchodník v Singapuru. Z tohoto důvodu společnost PTMM tvrdila, že tento argument není důvodem pro úpravu podle čl. 2 odst. 10 písm. i) základního nařízení, ani pro stanovení rozdílu mezi společností PTMM na jedné straně a společností Interpipe NTRP VAT na straně druhé.
(25)
Podle čl. 2 odst. 10 základního nařízení se provede spravedlivé srovnání mezi vývozní cenou a běžnou hodnotou na stejné obchodní úrovni s náležitým přihlédnutím k rozdílům, které ovlivňují srovnatelnost cen. Nejsou-li takto určená běžná hodnota a vývozní cena srovnatelné na tomto základě, provedou se pokaždé náležité individuální úpravy o rozdíly u činitelů, na které bylo upozorněno a které prokazatelně ovlivňují ceny a srovnatelnost cen.
(26)
Na tomto základě, a jak je vysvětleno ve 38. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, byly úpravy o rozdíly mimo jiné v provizích mezi vývozní prodejní cenou a prodejní cenou na domácím trhu v původním šetření považovány za odůvodněné vzhledem k rozdílným obchodním kanálům mezi vývozem do Evropské unie a prodejem na domácím trhu.
(27)
Argumenty předložené společností PTMM nejsou v rozporu s prvním tvrzením, tj. že úroveň přímého prodeje na vývoz uskutečněného společností PTMM je vyšší než u společnosti Interpipe NTRP VAT a že tato skutečnost odlišuje společnost PTMM od skupiny Ecogreen. Z úrovně přímého prodeje na vývoz lze jen vyvodit, že vývozní prodej společnosti PTMM se neuskutečňuje pouze prostřednictvím obchodníka ve spojení v Singapuru, ale také z Indonésie.
(28)
Druhý argument: Význam činností a funkcí obchodníka týkající se produktů pocházejících ze společností, které nejsou ve spojení. Společnost PTMM tvrdila, že zatímco nepopírá, že činnosti obchodníka ve spojení zahrnovaly řadu různých produktů na bázi palmového oleje, má tento argument za chybný, neboť se zakládá na činnostech mimo oblast působnosti původního šetření.
(29)
Za účelem posouzení, zda funkce obchodníka nejsou činnostmi vnitřního obchodního oddělení, ale jsou srovnatelné s funkcemi obchodního zástupce pracujícího za provizi ve smyslu rozsudku Tribunálu ve věci T-249/06, je třeba posuzovat činnosti obchodníka s ohledem na hospodářskou realitu. Existují podobnosti, pokud jde o funkce obchodníka, co se týče dotčeného produktu a ostatních produktů, s nimiž obchoduje. To potvrzuje skutečnost, že, jak je uvedeno ve 30. a 31. bodě odůvodnění, vztah mezi společností PTMM a obchodníkem ve spojení, včetně jeho funkcí, pokud jde o většinu, ne-li o všechny produkty - včetně dotčeného výrobku - se řídí jedinou smlouvou, aniž jsou rozlišovány jednotlivé výrobky. Je třeba poznamenat, že celkové činnosti obchodníka byly v podstatné míře založeny na dodávkách pocházejících od společností, které nejsou ve spojení. Funkce obchodníka jsou proto obdobné funkcím obchodního zástupce vykonávajícího svou činnost za provizi.
(30)
Třetí argument: Existence smlouvy mezi obchodníkem a výrobcem, která stvrzuje, že obchodník za prodej na vývoz obdrží provizi. Společnost PTMM tvrdila, že tato smlouva byla rámcová dohoda za účelem regulace převodní ceny mezi stranami ve spojení v souladu s použitelnými daňovými pokyny Indonésie/Singapuru a mezinárodně přijatými pokyny pro převodní ceny.
(31)
Skutečnost, že tato dohoda může být rovněž použita pro výpočet obvyklé ceny v souladu s platnými daňovými pokyny, neodporuje zjištění, že na základě uvedené dohody obdržel obchodník provizi ve formě fixní marže pouze za mezinárodní prodej a činnosti spojené s marketingem. Zjištění, že účelem smlouvy bylo řídit vztah mezi společností PTMM a obchodníkem a neměla být omezena jen na převodní ceny nebo daňové otázky, je odůvodněno samotným názvem a podmínkami této smlouvy. Smlouva tedy představuje nepřímý důkaz toho, že funkce obchodníka jsou podobné funkcím obchodního zástupce pracujícího za provizi.
(32)
S ohledem na výše uvedené argumenty dosáhly orgány úrovně důkazů vyžadované ustálenou judikaturou (7): svá zjištění opíraly o přímé nebo alespoň nepřímé důkazy. Co se týče společnosti PTMM a z důvodů vysvětlených výše, je úprava vývozní ceny podle čl. 2 odst. 10 písm. i) základního nařízení odůvodněná, a stávající úroveň antidumpingového cla by tudíž měla být zachována.
C. ZÁVĚR
(33)
Na základě výše uvedených skutečností by celní sazby použitelné pro společnost Ecogreen a všechny ostatní společnosti v Indonésii (kromě společnosti P.T. Musim Mas) měly být změněny. Pozměněné sazby se použijí se zpětnou působností ode dne vstupu prováděcího nařízení (EU) č. 1138/2011 v platnost včetně veškerého dovozu, který v období mezi 12. květnem 2011 a 11. listopadem 2011 podléhal prozatímnímu clu. Konečné antidumpingové clo zaplacené nebo zaúčtované podle článku 1 prováděcího nařízení (EU) č. 1138/2011 v původním znění a prozatímní antidumpingová cla vybraná s konečnou platností podle článku 2 téhož nařízení v původním znění přesahující celní sazbu uvedenou v čl. 1 odst. 2 prováděcího nařízení (EU) č. 1138/2011 ve znění tohoto nařízení by měla být tudíž vrácena nebo prominuta. Žádost o vrácení nebo prominutí by se měla podávat u vnitrostátních celních orgánů v souladu s platnými celními předpisy,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
V tabulce v čl. 1 odst. 2 prováděcího nařízení (EU) č. 1138/2011 se řádek týkající se Indonésie nahrazuje tímto:
Země
Společnost
Konečné antidumpingové clo (EUR/t čisté hmotnosti)
Doplňkový kód TARIC
„Indonésie
P.T. Ecogreen Oleochemicals Batam, Kabil, Batam,
P.T. Musim Mas, Tanjung Mulia, Medan, Sumatera Utara
0,00
45,63
B111
B112
Všechny ostatní společnosti
45,63
B999“
Článek 2
Cla zaplacená nebo zaúčtovaná podle článku 1 prováděcího nařízení (EU) č. 1138/2011 v původním znění a prozatímní cla vybraná s konečnou platností podle článku 2 téhož nařízení v původním znění, které přesahují částku stanovenou v článku 1 tohoto nařízení, se vrátí nebo prominou. Žádost o vrácení nebo prominutí se podává u vnitrostátních celních orgánů v souladu s platnými celními předpisy.
Článek 3
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 12. listopadu 2011.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 11. prosince 2012.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 1241/2012
z dnia 11 grudnia 2012 r.
zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1138/2011 w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 ust. 4,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską („Komisja”) po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W sierpniu 2010 r. Komisja w drodze zawiadomienia o wszczęciu opublikowanego w dniu 13 sierpnia 2010 r. (2), wszczęła postępowanie w odniesieniu do przywozu niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji („państwa, których dotyczy postępowanie”).
(2)
W maju 2011 r., rozporządzeniem (UE) nr 446/2011 (3) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”) Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji, a w listopadzie 2011 r. nałożono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz tych samych produktów rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 1138/2011 (4) („rozporządzenie w sprawie ceł ostatecznych”).
(3)
W dniu 21 stycznia 2012 r. przedsiębiorstwo PT Ecogreen Oleochemicals, indonezyjski eksporter alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, przedsiębiorstwo Ecogreen Oleochemicals (Singapore) Pte. Ltd oraz przedsiębiorstwo Ecogreen Oleochemicals GmbH (zwane dalej łącznie „Ecogreen”) wniosły skargę (sprawa T-28/12) do Sądu o stwierdzenie nieważności rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych w zakresie, w jakim dotyczyło ono cła antydumpingowego w odniesieniu do Ecogreen. Ecogreen podważył dostosowanie dokonane na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do jego ceny eksportowej do celów porównania ceny eksportowej z wartością normalną spółki.
(4)
W dniu 16 lutego 2012 r. Trybunał Sprawiedliwości wydał wyrok w sprawach połączonych C-191/09 P i C-200/09 P Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska przeciwko Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT) i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT). Trybunał Sprawiedliwości oddalił odwołania i odwołania wzajemne od wyroku Sądu w sprawie T-249/06 Interpipe Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube ZAT (Interpipe Niko Tube ZAT) i Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant VAT (Interpipe NTRP VAT) przeciwko Radzie Unii Europejskiej. Sąd stwierdził nieważność art. 1 rozporządzenia (WE) nr 954/2006 (5) w odniesieniu do Interpipe NTRP VAT, między innymi ze względu na oczywisty błąd w ocenie związanej z dokonaniem dostosowania opartego na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i), a w odniesieniu do Interpipe Niko Tube ZAT z innych powodów.
(5)
Biorąc pod uwagę, że stan faktyczny w przypadku Ecogreen jest podobny do stanu faktycznego w przypadku Interpipe NTRP VAT w odniesieniu do dostosowania dokonanego na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego, a zwłaszcza w odniesieniu do poniższych powiązanych czynników: wielkości sprzedaży bezpośredniej do państw trzecich mniejszej niż 8 % (1-5 %) łącznej sprzedaży eksportowej; istnienia wspólnej własności przedsiębiorstwa handlowego i producenta eksportującego/kontroli nad nimi; charakteru funkcji wykonywanych przez przedsiębiorstwo handlowe i producenta eksportującego, uznaje się za stosowne ponowne obliczenie marginesu dumpingu dla Ecogreen bez dokonania dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) i odpowiednią zmianę rozporządzenia.
A. NOWA OCENA USTALEŃ NA PODSTAWIE WYROKU SĄDU
(6)
Po wyeliminowaniu dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) margines dumpingu ustalony dla Ecogreen, wyrażony jako odsetek ceny importowej CIF na granicy Unii, przed ocleniem, wynosi mniej niż 2 %, a zatem jest objęty zasadą de mimimis zgodnie z art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego. W świetle powyższego należy zakończyć dochodzenie w odniesieniu do Ecogreen bez wprowadzania środków.
(7)
Należy skorygować margines dumpingu dla wszystkich spółek w Indonezji, odmienny niż dla innego producenta eksportującego z indywidualnym marginesem, który został oparty na marginesie współpracującego indonezyjskiego producenta eksportującego z najwyższym marginesem dumpingu, tak by uwzględnić ponownie obliczony margines dumpingu Ecogreen.
B. UJAWNIANIE USTALEŃ
(8)
Zainteresowane strony zostały poinformowane o propozycji skorygowania stawek cła antydumpingowego dwoma powiadomieniami celem ujawnienia ustaleń, jednym wysłanym dnia 13 czerwca 2012 r. i drugim wysłanym dnia 25 września 2012 r. Zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego wszystkim stronom został przyznany okres następujący po każdym ujawnieniu ustaleń, w trakcie którego mogły składać oświadczenia.
(9)
Uwagi dotyczące ujawnienia ustaleń z dnia 13 czerwca 2012 r. zostały przekazane przez P.T. Musim Mas (PTMM) - drugiego producenta eksportującego w Indonezji, jednego producenta w Unii i jednego producenta eksportującego w Malezji. PTMM zwrócił się z prośbą o spotkanie wyjaśniające ze służbami Komisji i takie spotkanie wyjaśniające się odbyło.
(10)
PTMM, dla którego również dokonano dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i), podniósł, że wyrok Trybunału w sprawach połączonych C-191/09 P i C-200/09 P powinien spowodować ponowne obliczenie marginesu, podobnego do tego, którego dokonano dla Ecogreen, bez dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i), ponieważ z chwilą, z którą stwierdza się istnienie jednego podmiotu gospodarczego złożonego z producenta eksportującego i przedsiębiorstwa handlowego, nie można dokonać dostosowań na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i). Spółka wniosła również, że ciężar dowiedzenia, że należy dokonać dostosowania, spoczywa na instytucjach i że nie dowiodły one tego w przypadku PTMM. Dowodziła również, że jej sytuacja była identyczna z sytuacją Ecogreen i każda różnica w traktowaniu równałaby się dyskryminacji.
(11)
W odniesieniu do uwag PTMM należy zauważyć, że z wyroku Trybunału w sprawach połączonych C-191/09 P i C-200/09 P nie wynika, iż z chwilą powstania jednego podmiotu gospodarczego nie można dokonywać dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego. Dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) uznaje się za uzasadnione w przypadku PTMM, jak to zostało wyjaśnione w rozporządzeniu w sprawie ceł ostatecznych, w korespondencji ze spółką i poniżej.
(12)
Istnieje szereg różnic między okolicznościami w przypadku dwóch indonezyjskich producentów eksportujących, zwłaszcza między poniższymi powiązanymi czynnikami: wielkością bezpośredniej sprzedaży eksportowej dokonanej przez producenta; znaczeniem działalności przedsiębiorstwa handlowego i funkcją produktów pozyskanych z niepowiązanych spółek; istnieniem umowy między przedsiębiorstwem handlowym a producentem, która przewidywała, że przedsiębiorstwo handlowe miało otrzymywać prowizję za sprzedaż eksportową. Biorąc pod uwagę zróżnicowaną sytuację, w której znajdowały się obie spółki, należy odrzucić argument dotyczący dyskryminacji.
(13)
Należy zauważyć, że PTMM również wniósł odwołanie (sprawa T-26/12) do Sądu o stwierdzenie nieważności rozporządzenia w sprawie ceł ostatecznych w zakresie, w jakim cło antydumpingowe dotyczyło PTMM.
(14)
Jeden producent eksportujący w Malezji utrzymywał, że ponowne obliczenie marginesu dla Ecogreen, bez dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) nie znalazło potwierdzenia w wyroku w sprawach połączonych C-191/09 P i C-200/09 P lub zawartych w nich faktach. Wskazał on, że Sąd w sprawie T-249/06 znalazł oczywisty błąd w ocenie w zastosowaniu art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego w zakresie, w jakim Rada dokonała dostosowania ceny eksportowej uzyskiwanej przez Sepco w kontekście transakcji dotyczących rur produkowanych przez Interpipe NTRP VAT, ale nie tych, które były produkowane przez Interpipe Niko Tube ZAT. Okoliczności faktyczne w przypadku Ecogreen nie mogły być zatem jednocześnie podobne do sytuacji Interpipe NTRP VAT i sytuacji Interpipe Niko Tube ZAT ze względu na różnice w sytuacji obu tych spółek.
(15)
Argument ten został przyjęty. Sytuacja Ecogreen jest rzeczywiście podobna do tej, w której znajduje się Interpipe NTRP VAT. Ustalenie to uzasadnia potrzebę podjęcia odpowiednich kroków, by ponownie obliczyć margines dumpingu dla Ecogreen bez dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i).
(16)
Producent eksportujący w Malezji ponadto podtrzymywał, że sytuacja Ecogreen, opisana w rozporządzeniu w sprawie ceł ostatecznych, nie jest nawet podobna do sytuacji, w której znalazł się Interpipe NTRP VAT. Po ponownej ocenie dokładnych okoliczności faktycznych w przypadku Ecogreen, uznaje się jednak, że są one wystarczająco podobne do okoliczności faktycznych w przypadku Interpipe NTRP VAT, ponieważ Sąd ustalił podczas oceny, czy spółka prowadząca działalność handlową była pod kontrolą producenta eksportującego lub czy istniała wspólna kontrola, że taka kontrola jak w przypadku Interpipe NTRP VAT istniała w przypadku Ecogreen. Ustalenie to oraz kilka innych czynników, jak wskazano w motywie 4, prowadzą do wniosku, że dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego nie powinno było mieć miejsca.
(17)
Ten sam producent eksportujący w Malezji, jako alternatywny argument odnoszący się do podobieństw między sytuacją Ecogreen i okolicznościami sprawy T-249/06, wnosił, że powiadomienie mające na celu ujawnienie ustaleń przesłane w dniu 13 czerwca 2012 r. było niewystarczające i że powinno się dokonać dodatkowego ujawnienia podstawowych faktów i względów, na których podstawie uzasadnione jest dokonanie ponownego obliczenia dla Ecogreen. Jeden producent w Unii również stwierdził, że oba ujawnienia, o których mowa w motywie 8 były niewystarczające, i dowodził, że został pozbawiony prawa do obrony.
(18)
W tym kontekście należy przypomnieć, że pewne szczegóły odnoszące się do konkretnych spółek, które mają charakter poufny, nie mogą być ujawnione stronom trzecim. Jednak charakter okoliczności faktycznych w przypadku Ecogreen, które są podobne do okoliczności w przypadku Interpipe NTRP VAT, jak zostało wskazane w motywie 5, został ujawniony zainteresowanym stronom w dniach 13 czerwca 2012 r. i 25 września 2012 r., którym został przyznany okres następujący po ujawnieniu ustaleń, w trakcie którego mogły składać oświadczenia zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego.
(19)
W odpowiedzi na drugie ujawnienie ustaleń wysłane w dniu 25 września 2012 r. strony głównie podtrzymały swoje twierdzenia zawarte w odpowiedziach na ujawnienia ustaleń z dnia 13 czerwca 2012 r.
(20)
PTMM rozszerzył swoje uwagi, opierając się na swoim głównym twierdzeniu, w myśl którego istnienie jednego podmiotu gospodarczego złożonego z PTMM i jego przedsiębiorstwa handlowego wyłącza dostosowanie na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego, podnosząc, że instytucje przekształcają doktrynę jednego podmiotu gospodarczego, określoną przez sądy, w podejście funkcjonalne, w którym byłaby wymagana analiza funkcji powiązanego przedsiębiorstwa handlowego.
(21)
Odnotowuje się, że ta sprawa obejmuje kwestię prawną, która jest przedmiotem zawisłej sprawy.
(22)
Ponadto PTMM twierdził, że argumenty w motywie 12 powyżej nie są przekonujące i nie wystarczą do rozróżnienia okoliczności Ecogreen i PTMM odpowiednio.
(23)
Pod tym względem wystarczy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, różne traktowanie spółek, które nie znajdują się w jednakowej sytuacji, nie oznacza dyskryminacji (6). Na tym tle każda jednostkowa sprawa może być oceniona indywidualnie w kontekście ustaleń zawartych w wyrokach T-249/09 i sprawach połączonych C-191/09 P i C-200/09 P.
(24)
Pierwszy argument: wielkość bezpośredniej sprzedaży eksportowej dokonana przez producenta. PTMM wniósł, że nie ma działu ds. marketingu i sprzedaży i stwierdził, że cała sprzedaż zrealizowana bezpośrednio przez producenta w Indonezji (a nie przez powiązane przedsiębiorstwo handlowe) została przeprowadzona zgodnie z wymogami prawnymi. Funkcje marketingowe i sprzedaży były wykonywane przez jego przedsiębiorstwo handlowe w Singapurze. Z tego powodu PTMM wniósł, że ten argument nie uzasadnia dostosowania na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego ani rozróżnienia dokonanego między PTMM z jednej strony a Interpipe NTRP VAT z drugiej.
(25)
Artykuł 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego przewiduje, że należy dokonać rzetelnego porównania między ceną eksportową i wartością normalną na tym samym poziomie handlu, biorąc pod uwagę różnice, które wpływają na porównywalność cen. W przypadku gdy nie jest możliwe porównanie ustalonej wartości normalnej i ceny eksportowej na takiej podstawie, uwzględnia się, w formie dostosowań i oceniając każdy przypadek z osobna, różnice między czynnikami, które zostały zgłoszone i co do których wykazano, że mogą wpłynąć na ceny oraz ich porównywalność.
(26)
Na tej podstawie i jak zostało to wyjaśnione w motywie 38 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dostosowania w przypadku m.in. różnic prowizji między cenami sprzedaży eksportowej i sprzedaży krajowej podczas pierwotnych dochodzeń zostały uznane za uzasadnione ze względu na różnice w kanałach sprzedaży między sprzedażą eksportową do Unii Europejskiej i sprzedażą krajową.
(27)
Argumenty przedstawione przez PTMM nie są sprzeczne z pierwszym argumentem, mianowicie, że poziom bezpośredniej sprzedaży eksportowej osiągnięty przez PTMM jest wyższy niż osiągnięty przez Interpipe NTRP VAT i że ten fakt odróżnia PTMM od Ecogreen. Biorąc rzeczywiście pod uwagę poziom bezpośredniej sprzedaży eksportowej, można jedynie wyciągnąć wniosek, że sprzedaż eksportowa PTMM jest realizowana nie tylko przez jego powiązane przedsiębiorstwo handlowe w Singapurze, ale również w Indonezji.
(28)
Drugi argument: znaczenie działalności przedsiębiorstwa handlowego i funkcji produktów pozyskanych z niepowiązanych spółek. PTMM wniósł, że - mimo, iż nie zaprzecza, że jego powiązane przedsiębiorstwo handlowe było zaangażowane w obrót szeregiem różnych produktów opartych na oleju palmowym - argument jest błędny, ponieważ został oparty na działalności nieobjętej pierwotnym dochodzeniem.
(29)
Aby ocenić, czy funkcje przedsiębiorstwa handlowego nie są funkcjami wewnętrznego departamentu ds. sprzedaży czy raczej funkcjami przedstawiciela handlowego pracującego na zasadzie prowizji w rozumieniu wyroku Sądu w sprawie T-249/06, działalność przedsiębiorstwa handlowego musi być oceniona w świetle realiów gospodarczych. Istnieją podobieństwa w odniesieniu do funkcji przedsiębiorstwa handlowego odnośnie do produktu objętego postępowaniem i innych produktów w obrocie. Zgodnie z wyjaśnieniami zamieszczonymi poniżej w motywie 30 i 31, zostało to potwierdzone tym, że stosunek między PTMM i jego powiązanym przedsiębiorstwem handlowym, w tym kwestia dotycząca funkcji tego ostatniego, dla większości, jeżeli nie dla wszystkich produktów, jest unormowany w jednej umowie bez wyróżniania poszczególnych produktów. Należy zauważyć, że ogólna działalność przedsiębiorstwa handlowego jest oparta w znacznym stopniu na dostawach pochodzących z niepowiązanych spółek. Funkcje przedsiębiorstwa handlowego są zatem podobne do tych, które wykonuje przedstawiciel handlowy pracujący na zasadzie prowizji.
(30)
Trzeci argument: istnienie umowy między podmiotem gospodarczym a producentem, która przewidywała, że przedsiębiorstwo handlowe miało otrzymywać prowizję za sprzedaż eksportową. PTMM stwierdził, że umowa ta była umową ramową mającą na celu regulowanie cen transferowych między powiązanymi stronami, by dostosować je do obowiązujących indonezyjskich/singapurskich wytycznych podatkowych i akceptowanych na szczeblu międzynarodowym wytycznych dotyczących cen transferowych.
(31)
Fakt, że umowa ta może być również zastosowana do obliczenia ceny wolnorynkowej zgodnie z mającymi zastosowanie wytycznymi podatkowymi nie stoi w sprzeczności z ustaleniem, że zgodnie z umową przedsiębiorstwo handlowe otrzymywało prowizję w postaci stałej marży zysku jedynie za swoją działalność międzynarodową związaną z marketingiem i sprzedażą. Faktycznie sama nazwa i warunki umowy uzasadniają ustalenie, że umowa miała na celu unormowanie stosunku między PTMM a przedsiębiorstwem handlowym oraz że nie była ograniczona do cen transferowych i kwestii podatkowych. Umowa dowodzi zatem poszlakowo, że funkcje przedsiębiorstwa handlowego są podobne do tych, które wykonuje przedstawiciel handlowy pracujący na zasadzie prowizji.
(32)
W świetle argumentów przedstawionych powyżej instytucje spełniły wymogi standardu dowodu wymagane przez utrwalone orzecznictwo (7): oparły swoje ustalenia na dowodach bezpośrednich lub przynajmniej poszlakowych. W odniesieniu do PTMM i z powodów wyjaśnionych powyżej dostosowanie cen eksportowych na podstawie art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego jest uzasadnione i należy zatem zachować obecny poziom cła antydumpingowego.
C. PODSUMOWANIE
(33)
Na podstawie powyższego należy zmienić stawki cła mające zastosowanie do Ecogreen i wszystkich innych spółek w Indonezji (z wyjątkiem P.T. Musim Mas). Zmienione stawki powinny być zastosowane wstecznie od dnia wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1138/2011, w tym do każdego przywozu podlegającego tymczasowemu cłu od dnia 12 maja 2011 r. do dnia 11 listopada 2011 r. W konsekwencji należy zwrócić lub umorzyć ostateczne cło antydumpingowe, które zostało zapłacone lub zaksięgowane zgodnie z art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1138/2011 w jego pierwotnej wersji i tymczasowe cło antydumpingowe ostatecznie pobrane na podstawie art. 2 tego samego rozporządzenia w jego pierwotnej wersji ponad stawkę cła określonego w art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1138/2011 zmienionego niniejszym rozporządzeniem. Wnioski o zwrot lub umorzenie powinny być składane do krajowych organów celnych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa celnego,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Wpis dotyczący Indonezji w tabeli w art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1138/2011 otrzymuje brzmienie:
Państwo
Przedsiębiorstwo
Ostateczne cło antydumpingowe (w EUR za tonę netto)
Dodatkowy kod TARIC
„Indonezja
P.T. Ecogreen Oleochemicals Batam, Kabil, Batam
P.T. Musim Mas, Tanjung Mulia, Medan, Sumatera Utara
0,00
45,63
B111
B112
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
45,63
B999”
Artykuł 2
Zwraca się lub umarza kwoty cła zapłacone lub zaksięgowane, na podstawie art. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1138/2011 w jego pierwotnej wersji i kwoty tymczasowego cła antydumpingowego ostatecznie pobranego na podstawie art. 2 tego samego rozporządzenia w jego pierwotnej wersji, które przekraczają kwoty ustanowione art. 1 niniejszego rozporządzenia. Wnioski o zwrot lub umorzenie należy składać do krajowych organów celnych zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa celnego.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem następującym po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 12 listopada 2011 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 11 grudnia 2012 r.