ROZHODNUTÍ RADY 2012/700/SZBP
ze dne 13. listopadu 2012
v rámci Evropské bezpečnostní strategie na podporu provádění akčního plánu z Cartageny na období let 2010-2014 přijatého státy, které jsou stranami Úmluvy o zákazu použití, skladování, výroby a převodu protipěchotních min a o jejich zničení z roku 1997
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o Evropské unii, a zejména na čl. 26 odst. 2 a čl. 31 odst. 1 této smlouvy,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Unie v souladu s cíli a zásadami Charty OSN usiluje o dosažení vysoké míry spolupráce ve všech oblastech mezinárodních vztahů, mimo jiné s cílem zachovávat mír, předcházet konfliktům a posilovat mezinárodní bezpečnost.
(2)
Dne 12. prosince 2003 Evropská rada přijala Evropskou bezpečnostní strategii, v níž jsou určeny globální výzvy a hrozby a v níž se vyzývá k mezinárodnímu řádu založenému na konkrétních pravidlech, jenž má vycházet z účinného multilateralismu a dobře fungujících mezinárodních institucí.
(3)
Evropská bezpečnostní strategie uznává Chartu OSN jakožto základní rámec mezinárodních vztahů, přičemž usiluje o posílení OSN a o její vybavení prostředky nezbytnými k plnění jejích povinností a k účinnému jednání.
(4)
Rezoluce Valného shromáždění OSN č. 51/45 ze dne 10. prosince 1996 naléhavě vyzývá všechny státy, aby důrazně usilovaly o účinnou, právně závaznou mezinárodní dohodu za účelem zákazu použití, skladování, výroby a převodu protipěchotních min.
(5)
Úmluva o zákazu použití, skladování, výroby a převodu protipěchotních min a o jejich zničení (dále jen „úmluva“) byla otevřena k podpisu dne 3. prosince 1997 a vstoupila v platnost dne 1. března 1999. Úmluva představuje jediný ucelený mezinárodní nástroj zabývající se všemi aspekty protipěchotních pozemních min, včetně jejich používání, skladování, výroby, obchodování s nimi, odstraňování min a pomoci obětem.
(6)
Dne 23. června 2008 přijala Rada společnou akci 2008/487/SZBP (1), kterou se podporuje univerzální platnost a provádění této úmluvy. Ke dni 1. říjnu 2012 vyslovilo 160 států souhlas s tím, aby byla pro ně úmluva závazná.
(7)
Dne 3. prosince 2009 přijaly státy, které jsou stranami úmluvy, akční plán z Cartageny na období let 2010-2014 (dále jen „akční plán z Cartageny“) o univerzální platnosti a provádění úmluvy ve všech jejích aspektech. Tím uznaly plné zapojení a příspěvek ze strany Mezinárodní kampaně za zákaz nášlapných min, Mezinárodního výboru Červeného kříže, národních společností Červeného kříže a Červeného půlměsíce a jejich mezinárodní federace, OSN, Ženevského mezinárodního centra pro humanitární odminování, mezinárodních a regionálních organizací, žijících obětí min a jejich organizací a dalších organizací občanské společnosti a dále vyzvaly k jejich plnému zapojení a příspěvku k provádění úmluvy, jak je stanoveno v akci č. 62 akčního plánu z Cartageny.
(8)
Dne 3. prosince 2010 přijaly státy, které jsou stranami úmluvy, „Pokyny stran úmluvy určené útvaru pro podporu provádění úmluvy“ (ISU), v nichž se dohodly, že útvar pro podporu provádění úmluvy by měl stranám poskytovat poradenství a technickou podporu v souvislosti s prováděním a univerzální platností úmluvy, usnadňovat komunikaci mezi stranami a podporovat informování států, které nejsou stranou úmluvy, a veřejnosti o úmluvě a komunikaci s nimi. Útvaru pro podporu provádění úmluvy byl udělen mandát, aby podle potřeby spolupracoval a koordinoval činnost s příslušnými mezinárodními organizacemi zapojenými do činností v rámci úmluvy, mezi jinými s Mezinárodní kampaní za zákaz nášlapných min, Mezinárodním výborem Červeného kříže, Mezinárodní federací společností Červeného kříže a Červeného půlměsíce, OSN a Ženevským mezinárodním centrem pro humanitární odminování.
(9)
Dne 2. prosince 2011 přijalo Valné shromáždění OSN rezoluci č. 66/29 o provádění Úmluvy o zákazu použití, skladování, výroby a převodu protipěchotních min a o jejich zničení. Valné shromáždění připomnělo, že na druhé hodnotící konferenci úmluvy bylo provádění úmluvy zhodnoceno mezinárodním společenstvím a že státy, které jsou stranami úmluvy, přijaly akční plán z Cartageny, a zdůraznilo význam úplného a účinného provádění a dodržování úmluvy, a to i prostřednictvím provádění akčního plánu z Cartageny. Státy, které jsou stranami úmluvy, vyzvaly všechny státy, které tak dosud neučinily, aby úmluvu ratifikovaly nebo k ní přistoupily, a naléhavě vyzvaly všechny státy, aby se touto otázkou nadále zabývaly na nejvyšší politické úrovni a podporovaly přistoupení k úmluvě prostřednictvím dvoustranných, subregionálních, regionálních a vícestranných kontaktů, informačních činností, seminářů a jiných prostředků.
(10)
V letech 2012 a 2013 se uskuteční zasedání států, které jsou stranami úmluvy. Mezinárodní společenství se poté setká v roce 2014 u příležitosti třetí hodnotící konference úmluvy, aby posoudilo pokrok, jehož bylo dosaženo při provádění akčního plánu z Cartageny. Očekává se, že do té doby provádění akčního plánu přispěje značným dílem k úsilí o ukončení utrpení a případů úmrtí způsobených protipěchotními minami,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
1. Na podporu provádění akčního plánu z Cartageny na období let 2010-2014 (dále jen „akční plán z Catrageny“) přijatého státy, které jsou stranami Úmluvy o zákazu použití, skladování, výroby a převodu protipěchotních min a o jejich zničení z roku 1997 (dále jen „Úmluva“), v rámci Evropské bezpečnostní strategie a v souladu s příslušnými rozhodnutími mezinárodního společenství sleduje Unie tyto cíle:
a)
podpora úsilí států, které jsou stranami úmluvy, o provádění těch aspektů akčního plánu z Catrageny, které se týkají pomoci obětem;
b)
podpora úsilí států, které jsou stranami úmluvy, o provádění těch aspektů akčního plánu z Catrageny, které se týkají odstraňování min;
c)
prosazování univerzální platnosti úmluvy a jejích norem;
d)
prokazování trvalého odhodlání Unie a jejích členských států, pokud jde o úmluvu, a jejich úsilí o spolupráci se státy, které potřebují podporu při plnění závazků vyplývajících z úmluvy, a rozšíření pomoci těmto státům a posílení vedoucí úlohy Unie při naplňování vize úmluvy, jíž je úplné ukončení utrpení a případů úmrtí způsobených protipěchotními minami.
2. Všechny cíle uvedené v odstavci 1 budou sledovány tak, aby upevňovaly historickou povahu úmluvy spočívající v partnerství a spolupráci mezi státy, nevládními a jinými organizacemi a partnery na místní úrovni, a to zejména prostřednictvím úzké spolupráce s příslušnými subjekty v zájmu posílení konkrétních projevů této spolupráce.
3. K dosažení cílů uvedených v odstavci 1 uskuteční Unie tyto projekty:
a)
pomoc obětem: poskytnutí technické podpory v až osmi případech, provedení až pěti hodnocení v polovině období a provedení až pěti návazných opatření;
b)
odstraňování min: provedení až pěti hodnocení v polovině období a provedení až pěti návazných;
c)
univerzální platnost úmluvy: podpora pracovní skupiny na vysoké úrovni, jež vypracuje studii o bezpečnosti na hranicích bez protipěchotních min, a uspořádání až tří seminářů zaměřených na univerzální platnost;
d)
prokazování odhodlání Unie: pořádání zahajovacích a závěrečných akcí, zajišťování dostupnosti webových stránek úmluvy, rozsáhlé zpřístupňování závazků států, které jsou stranami úmluvy, týkajících se pomoci obětem, pořádání návštěvy pro tisk a tvorba komunikačních nástrojů a publikací.
Podrobný popis projektů je uveden v příloze tohoto rozhodnutí.
Článek 2
1. Za provádění tohoto rozhodnutí odpovídá vysoký představitel Unie pro zahraniční věci a bezpečnostní politiku (dále jen „vysoký představitel“).
2. Technickým prováděním projektů uvedených v čl. 1 odst. 3 se pověřuje útvar pro podporu provádění úmluvy, zastoupený Ženevským mezinárodním centrem pro humanitární odminování (dále jen „GICHD“). Útvar pro podporu provádění úmluvy plní dané úkoly pod kontrolou vysokého představitele. Za tímto účelem uzavře vysoký představitel s GICHD nezbytná ujednání.
Článek 3
1. Finanční referenční částka pro provádění opatření uvedených v čl. 1 odst. 3 činí 1 030 000 EUR.
2. Výdaje financované částkou stanovenou v odstavci 1 jsou spravovány v souladu s postupy a pravidly použitelnými na souhrnný rozpočet Unie.
3. Na řádnou správu výdajů uvedených v odstavci 1 dohlíží Komise. Ta za tímto účelem uzavře finanční dohodu s GICHD, v které se stanoví, že útvar pro podporu provádění úmluvy zajistí viditelnost příspěvku Unie úměrnou jeho výši.
4. Komise usiluje o uzavření finanční dohody uvedené v odstavci 3 co nejdříve po vstupu tohoto rozhodnutí v platnost. Komise informuje Radu o veškerých obtížích souvisejících s uzavíráním uvedené finanční dohody a o datu jejího uzavření.
Článek 4
Vysoký představitel podává Radě zprávy o provádění tohoto rozhodnutí a vychází přitom z pravidelných zpráv vypracovávaných útvarem pro podporu provádění úmluvy. Tyto zprávy tvoří základ hodnocení prováděného Radou. Komise poskytuje informace o finančních aspektech provádění tohoto rozhodnutí.
Článek 5
Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dnem přijetí.
Pozbývá platnosti 24 měsíců ode dne uzavření finanční dohody podle čl. 3 odst. 3, nebo šest měsíců ode dne přijetí, pokud v tomto období nebude uzavřena finanční dohoda.
V Bruselu dne 13. listopadu 2012.
DECYZJA RADY 2012/700/WPZiB
z dnia 13 listopada 2012 r.
w ramach europejskiej strategii bezpieczeństwa wspierającej realizację planu działania z Cartageny na lata 2010-2014 przyjętego przez państwa strony Konwencji z 1997 r. o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 26 ust. 2 i art. 31 ust. 1,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Unia powinna dążyć do zapewnienia wysokiego stopnia współpracy we wszelkich dziedzinach stosunków międzynarodowych, co ma służyć, między innymi, utrzymaniu pokoju, zapobieganiu konfliktom i umacnianiu bezpieczeństwa międzynarodowego zgodnie z celami i zasadami Karty Narodów Zjednoczonych.
(2)
W dniu 12 grudnia 2003 r. Rada Europejska przyjęła europejską strategię bezpieczeństwa, w której wskazano globalne wyzwania i zagrożenia oraz zaapelowano o międzynarodowy porządek oparty na zasadach, którego podstawą będą skuteczny multilateralizm i sprawnie funkcjonujące instytucje międzynarodowe.
(3)
Europejska strategia bezpieczeństwa uznaje Kartę Narodów Zjednoczonych za podstawowe ramy stosunków międzynarodowych oraz opowiada się za wzmocnieniem Organizacji Narodów Zjednoczonych („ONZ”) i dostarczeniem jej instrumentów, które pozwolą jej wypełniać obowiązki i skutecznie działać.
(4)
Rezolucja nr 51/45 Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 10 grudnia 1996 r. wezwała wszystkie państwa do aktywnej realizacji prawnie wiążącej międzynarodowej umowy zakazującej użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych.
(5)
Konwencja o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz ich zniszczeniu („konwencja”) była otwarta do podpisania w dniu 3 grudnia 1997 r. i weszła w życie dnia 1 marca 1999 r. Stanowi ona jedyny kompleksowy instrument międzynarodowy odnoszący się do wszystkich kwestii związanych z minami przeciwpiechotnymi, w tym do ich stosowania, składowania, produkcji oraz handlu minami i ich usuwania, a także do pomocy ofiarom.
(6)
W dniu 23 czerwca 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/487/WPZiB (1) wspierające powszechne stosowanie i wprowadzanie w życie konwencji. Na dzień 1 października 2012 r. 160 państw zgodziło się na to, by konwencja ta była wobec nich wiążąca.
(7)
W dniu 3 grudnia 2009 r. państwa strony konwencji przyjęły plan działania z Cartageny na lata 2010-2014 („plan działania z Cartageny”) dotyczący powszechnego stosowania i wprowadzania w życie wszystkich aspektów konwencji. Tym samym państwa te uznały i udzieliły dalszego wsparcia na rzecz pełnego udziału we wprowadzaniu w życie konwencji przez Międzynarodową kampanię na rzecz zakazu stosowania min przeciwpiechotnych, Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża, krajowe oddziały Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca oraz ich międzynarodową federację, Organizację Narodów Zjednoczonych, Międzynarodowe Centrum Humanitarnego Rozminowywania w Genewie, organizacje międzynarodowe i regionalne, osoby, które przeżyły wybuch miny i organizacje zrzeszające takie osoby, a także inne organizacje społeczeństwa obywatelskiego, zgodnie z planem działania z Cartageny nr 62.
(8)
W dniu 3 grudnia 2010 r. państwa strony konwencji przyjęły „Wytyczne państw stron dla jednostki wsparcia dla wdrażania konwencji” („jednostka wsparcia”), w której państwa strony zgodziły się, że jednostka wsparcia powinna doradzać państwom stronom i udzielać im wsparcia technicznego w zakresie wprowadzania w życie i powszechnego stosowania konwencji oraz ułatwiania komunikacji między państwami stronami, upowszechniania informacji na temat konwencji zarówno wśród państw niebędących stronami konwencji, jak i w społeczeństwie. Jednostka wsparcia otrzymała mandat do współpracy i koordynowania działań z właściwymi organizacjami międzynarodowymi uczestniczącymi w pracach konwencji, w tym z Międzynarodową kampanią na rzecz zakazu stosowania min przeciwpiechotnych, Międzynarodowym Komitetem Czerwonego Krzyża, Międzynarodową Federacją Stowarzyszeń Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca, ONZ i Międzynarodowym Centrum Humanitarnego Rozminowywania w Genewie.
(9)
W dniu 2 grudnia 2011 r. Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych przyjęło rezolucję nr 66/29 w sprawie wprowadzania w życie Konwencji o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz o ich zniszczeniu. Zgromadzenie Ogólne przypomniało, że na drugiej konferencji przeglądowej konwencji społeczność międzynarodowa dokonała przeglądu wdrażania konwencji oraz że państwa strony konwencji przyjęły plan działania z Cartageny, podkreślając znaczenie pełnego i skutecznego wprowadzenia w życie konwencji i jej przestrzegania, w tym przez realizację planu działania z Cartageny. Państwa strony konwencji zwróciły się do wszystkich państw, które jeszcze nie ratyfikowały konwencji lub do niej nie przystąpiły, aby to uczyniły, a także wezwały wszystkie państwa, by zajmowały się tą kwestią na najwyższym politycznym szczeblu oraz by propagowały przestrzeganie konwencji przez kontakty dwustronne, subregionalne, regionalne i wielostronne, a także przez popularyzację tej koncepcji, organizowanie seminariów oraz przez inne działania.
(10)
W latach 2012 i 2013 odbędą się posiedzenia państw stron konwencji. Społeczność międzynarodowa weźmie następnie udział w 2014 roku w trzeciej konferencji przeglądowej konwencji, aby ocenić postępy w realizacji planu działania z Cartageny. Można się będzie spodziewać, że do tego czasu realizacja planu działania w istotny sposób przyczyni się do poczynienia postępów na drodze do zakończenia cierpień i utraty życia powodowanych przez miny przeciwpiechotne,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Aby wesprzeć - w ramach europejskiej strategii bezpieczeństwa, a także zgodnie z odpowiednimi decyzjami społeczności międzynarodowej - realizację planu działania z Cartageny na lata 2010-2014 („plan działania z Cartageny”) przyjętego przez państwa strony Konwencji z 1997 r. o zakazie użycia, składowania, produkcji i przekazywania min przeciwpiechotnych oraz ich zniszczeniu („konwencja”), Unia dąży do osiągnięcia następujących celów:
a)
wspierania wysiłków państw stron konwencji na rzecz realizacji elementów planu działania z Cartageny dotyczących pomocy dla ofiar;
b)
wspierania wysiłków państw stron konwencji na rzecz realizacji elementów planu działania z Cartageny dotyczących usuwania min;
c)
propagowania powszechnego stosowania konwencji i jej norm;
d)
demonstrowania trwałego zobowiązania Unii i jej państw członkowskich do przestrzegania zapisów konwencji oraz ich zdecydowanej woli współpracy z tymi państwami, które potrzebują pomocy w wypełnianiu ich zobowiązań wynikających z konwencji, i udzielanie im takiej pomocy, a także wzmacnianie przewodniej roli Unii w realizacji wizji zawartej w konwencji: ostatecznego zakończenia cierpień i utraty życia powodowanych przez miny przeciwpiechotne.
2. Wszystkie cele, o których mowa w ust. 1, są realizowane w taki sposób, aby wzmocnić historyczną, zawartą w konwencji, kulturę partnerstwa i współpracy między państwami, organizacjami pozarządowymi i innymi organizacjami oraz lokalnymi partnerami, w szczególności przez ścisłe współdziałanie z właściwymi podmiotami na rzecz uwypuklenia charakterystycznych przejawów takiej współpracy.
3. Aby osiągnąć cele, o których mowa w ust. 1, Unia realizuje następujące projekty:
a)
pomoc ofiarom: udzielanie pomocy technicznej w maksymalnie ośmiu przypadkach, przeprowadzenie maksymalnie pięciu ocen śródokresowych oraz realizacja maksymalnie pięciu działań następczych;
b)
usuwanie min: przeprowadzenie maksymalnie pięciu ocen śródokresowych oraz realizacja maksymalnie pięciu działań następczych;
c)
propagowanie powszechnego stosowania konwencji: wspieranie grupy zadaniowej wysokiego szczebla, opracowanie analizy dotyczącej bezpieczeństwa granic bez min przeciwpiechotnych oraz zorganizowanie maksymalnie trzech warsztatów poświęconych propagowaniu powszechnego stosowania konwencji;
d)
demonstrowanie zobowiązania Unii do: zorganizowania wydarzeń otwierających i zamykających, zapewnienia dostępności strony internetowej konwencji, upowszechniania dostępności pomocy dla ofiar świadczonej przez państwa strony konwencji, organizowania wizyt prasowych oraz opracowywania materiałów informacyjnych i publikacji.
Szczegółowy opis działań zawarto w załączniku.
Artykuł 2
1. Za wykonanie niniejszej decyzji odpowiada Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa („wysoki przedstawiciel”).
2. Techniczną realizację projektów, o których mowa w art. 1 ust. 3, przeprowadza jednostka wsparcia („jednostka wsparcia”) reprezentowana przez Międzynarodowe Centrum Humanitarnego Rozminowywania w Genewie. Jednostka wsparcia wykonuje swoje zadania pod kontrolą wysokiego przedstawiciela. W tym celu wysoki przedstawiciel dokonuje niezbędnych ustaleń z Międzynarodowym Centrum Humanitarnego Rozminowywania w Genewie.
Artykuł 3
1. Finansowa kwota odniesienia na realizację działań, o których mowa w art. 1 ust. 3, wynosi 1 030 000 EUR.
2. Wydatkami pokrywanymi z kwoty określonej w ust. 1 zarządza się zgodnie z procedurami i zasadami mającymi zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.
3. Komisja nadzoruje właściwe zarządzanie wydatkami, o których mowa w ust. 1. W tym celu zawiera z Międzynarodowym Centrum Humanitarnego Rozminowywania w Genewie umowę o finansowaniu, która zobowiązuje jednostkę wsparcia dla wdrażania konwencji do zapewnienia, aby wkład Unii był wyeksponowany stosownie do jego wielkości.
4. Komisja dąży do zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w ust. 3, w jak najkrótszym terminie po wejściu w życie niniejszej decyzji. Informuje ona Radę o wszelkich trudnościach z tym związanych i o dacie zawarcia tej umowy.
Artykuł 4
Wysoki przedstawiciel składa Radzie sprawozdania z wprowadzania w życie niniejszej decyzji na podstawie regularnych sprawozdań przygotowywanych przez jednostkę wsparcia. Na podstawie tych sprawozdań Rada dokonuje oceny. Komisja dostarcza informacji na temat aspektów finansowych wprowadzania w życie niniejszej decyzji.
Artykuł 5
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Traci ona moc po upływie 24 miesięcy od daty zawarcia umowy o finansowaniu, o której mowa w art. 3 ust. 3, lub po upływie sześciu miesięcy od daty jej wejścia w życie, jeśli w tym czasie nie zawarto żadnej umowy o finansowaniu.
Sporządzono w Brukseli dnia 13 listopada 2012 r.