PROVÁDĚCÍ ROZHODNUTÍ KOMISE
ze dne 17. března 2014,
kterým se mění rozhodnutí 2011/130/EU, kterým se stanoví minimální požadavky na přeshraniční zpracování dokumentů elektronicky podepsaných příslušnými orgány podle směrnice 2006/123/ES Evropského parlamentu a Rady o službách na vnitřním trhu
(oznámeno pod číslem C(2014) 1640)
(Text s významem pro EHP)
(2014/148/EU)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 2006/123/ES ze dne 12. prosince 2006 o službách na vnitřním trhu (1), a zejména na čl. 8 odst. 3 uvedené směrnice,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Poskytovatelé služeb, jejichž služby spadají do oblasti působnosti směrnice 2006/123/ES, musí být prostřednictvím jednotných kontaktních míst a elektronickými prostředky schopni splnit postupy a formality potřebné pro přístup ke svým činnostem a jejich výkonu. V mezích stanovených v čl. 5 odst. 3 směrnice 2006/123/ES se nadále mohou vyskytovat případy, kdy poskytovatelé služeb musí při plnění takových postupů a formalit předkládat originály dokumentů, ověřené kopie nebo ověřené překlady dokumentů. V takových případech může být nezbytné, aby poskytovatelé služeb předložili dokumenty elektronicky podepsané příslušnými orgány.
(2)
Přeshraniční využívání zaručených elektronických podpisů založených na kvalifikovaném osvědčení je usnadněno rozhodnutím Komise 2009/767/ES ze dne 16. října 2009, kterým se stanovují opatření pro usnadnění užití postupů s využitím elektronických prostředků prostřednictvím „jednotných kontaktních míst“ podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2006/123/ES o službách na vnitřním trhu (2), jež mimo jiné ukládá členským státům povinnost provést posouzení rizik před vyžádáním těchto elektronických podpisů od poskytovatelů služeb a stanoví pravidla pro přijímání zaručených elektronických podpisů založených na kvalifikovaném osvědčení členskými státy, ať již byly vytvořeny prostředky pro bezpečné vytváření podpisu, či ne. Rozhodnutí 2009/767/ES se však nezabývá formáty elektronických podpisů v dokumentech vydaných příslušnými orgány, které musí poskytovatelé služeb při plnění příslušných postupů a formalit předložit.
(3)
Vzhledem k tomu, že příslušné orgány v členských státech v současné době používají k elektronickému podepisování svých dokumentů různé formáty zaručených elektronických podpisů, mohou se přijímající členské státy, které musí tyto dokumenty zpracovat, v důsledku různých použitých formátů podpisu potýkat s technickými obtížemi. Aby mohli poskytovatelé služeb plnit postupy a formality elektronickou cestou i přes hranice, je nutné zajistit, aby členské státy při přijímání dokumentů elektronicky podepsaných příslušnými orgány z jiných členských států technicky podporovaly alespoň některé formáty zaručených elektronických podpisů. Definování určitého počtu zaručených elektronických podpisů, které mají být technicky podporovány přijímajícím členským státem, by umožnilo větší automatizaci a zlepšení přeshraniční interoperability elektronických postupů.
(4)
Původně se rozhodnutí vztahovalo pouze na základní úroveň standardizovaných formátů ETSI zaručených elektronických podpisů. Je vhodné je doplnit dlouhodobějšími úrovněmi standardizovaných formátů ETSI, jež v průběhu času usnadní uchovávání informací týkajících se platnosti elektronických podpisů.
(5)
ETSI zveřejnilo pro výchozí profily zaručených elektronických podpisů nové technické specifikace, jež mají omezit výběr v příslušných normách, a tím zvýšit přeshraniční interoperabilitu. Tyto profily se vztahují na všechny úrovně souladu, od základní až po dlouhodobou úroveň.
(6)
Členské státy, jejichž příslušné orgány používají jiné formáty elektronického podpisu, než jaké jsou běžně podporovány, mohly zavést ověřovací prostředky umožňující ověření těchto podpisů i za hranicemi. V takovém případě je nutné, aby informace o těchto nástrojích byly snadno přístupné (pokud potřebné informace nejsou obsaženy přímo v elektronických dokumentech, elektronických podpisech nebo nosičích elektronických dokumentů) tak, aby se přijímající členské státy mohly na tyto ověřovací nástroje spolehnout.
(7)
Toto rozhodnutí nemá vliv na stanovení toho, co představuje originál, ověřenou kopii nebo ověřený překlad, ze strany členských států. Jeho cíl se omezuje na usnadnění ověřování elektronických podpisů, pokud jsou použity v originálech, ověřených kopiích nebo ověřených překladech, které mají poskytovatelé služeb předložit prostřednictvím jednotných kontaktních míst.
(8)
S cílem umožnit členským státům zavedení nezbytných technických nástrojů je vhodné, aby se toho rozhodnutí použilo od 1. prosince 2014.
(9)
Opatření tohoto rozhodnutí jsou v souladu se stanoviskem výboru pro směrnici o službách,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Změny rozhodnutí Komise 2011/130/EU (3)
Rozhodnutí 2011/130/EU se mění takto:
1)
Odstavec 1 článku 1 se nahrazuje tímto:
„1. Členské státy zavedou nezbytné technické prostředky, které jim umožní zpracování elektronicky podepsaných dokumentů, jež v rámci plnění postupů a formalit předkládají poskytovatelé služeb prostřednictvím jednotných kontaktních míst, jak je stanoveno v článku 8 směrnice 2006/123/ES, a které jsou podepsány příslušnými orgány jiných členských států zaručeným elektronickým podpisem XML, CMS nebo PDF v jakékoli úrovni souladu, nebo prostřednictvím příslušné datové schránky na základní úrovni, pokud splňují technické specifikace uvedené v příloze.“
2)
Příloha se nahrazuje přílohou tohoto rozhodnutí.
Článek 2
Použití
Toto rozhodnutí se použije ode dne 1. prosince 2014.
Článek 3
Určení
Toto rozhodnutí je určeno členským státům.
V Bruselu dne 17. března 2014.
DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI
z dnia 17 marca 2014 r.
zmieniająca decyzję Komisji 2011/130/UE w sprawie ustalenia minimalnych wymagań dotyczących transgranicznego przetwarzania dokumentów podpisanych elektronicznie przez właściwe organy zgodnie z dyrektywą 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącą usług na rynku wewnętrznym
(notyfikowana jako dokument nr C(2014) 1640)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2014/148/UE)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącą usług na rynku wewnętrznym (1), w szczególności jej art. 8 ust. 3,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Usługodawcom, których usługi objęte są zakresem dyrektywy 2006/123/WE, należy zapewnić możliwość dopełnienia procedur i formalności koniecznych do podjęcia i prowadzenia działalności poprzez pojedyncze punkty kontaktowe i drogą elektroniczną. W granicach określonych w art. 5 ust. 3 dyrektywy 2006/123/WE przy dopełnianiu takich procedur i formalności usługodawcy nadal mogą być w niektórych przypadkach zobowiązani do przedłożenia dokumentów w oryginale bądź w formie poświadczonej kopii lub poświadczonego tłumaczenia. W takich przypadkach usługodawcy mogą być zobowiązani do przedłożenia dokumentów podpisanych elektronicznie przez właściwe organy.
(2)
Decyzja Komisji 2009/767/WE z dnia 16 października 2009 r. ustanawiająca środki ułatwiające korzystanie z procedur realizowanych drogą elektroniczną poprzez „pojedyncze punkty kontaktowe” zgodnie z dyrektywą 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącą usług na rynku wewnętrznym (2) ułatwia transgraniczne posługiwanie się zaawansowanym podpisem elektronicznym weryfikowanym certyfikatem kwalifikowanym, między innymi zobowiązując państwa członkowskie do przeprowadzania oceny ryzyka przed nałożeniem na usługodawców obowiązku posługiwania się takim podpisem elektronicznym oraz określając zasady akceptacji przez państwa członkowskie zaawansowanych podpisów elektronicznych weryfikowanych certyfikatem kwalifikowanym i składanych za pomocą bezpiecznego urządzenia służącego do składania podpisu elektronicznego lub bez takiego urządzenia. Decyzja 2009/767/WE nie zajmuje się jednak kwestią formatu podpisu elektronicznego w wydawanych przez właściwe organy dokumentach, które usługodawcy muszą przedstawiać w ramach dopełniania odpowiednich procedur i formalności.
(3)
Ponieważ obecnie właściwe organy w państwach członkowskich korzystają z różnych formatów zaawansowanego podpisu elektronicznego w celu podpisywania wydawanych przez siebie dokumentów, państwo członkowskie otrzymujące taki dokument do przetworzenia może napotkać trudności techniczne ze względu na mnogość stosowanych formatów podpisu. Aby umożliwić usługodawcom transgraniczne dopełnienie obowiązujących ich procedur i formalności drogą elektroniczną, należy zapewnić, by państwa członkowskie posiadały techniczne możliwości obsługi co najmniej kilku formatów zaawansowanego podpisu elektronicznego, którym opatrzone są dokumenty przekazywane im przez właściwe organy innego państwa członkowskiego. Określenie pewnej liczby formatów zaawansowanego podpisu elektronicznego, które muszą być technicznie obsługiwane przez państwo członkowskie otrzymujące dokument, umożliwi większą automatyzację procedur elektronicznych i poprawi ich transgraniczną interoperacyjność.
(4)
Początkowo decyzja obejmowała jedynie podstawowy poziom znormalizowanych przez ETSI formatów zaawansowanych podpisów elektronicznych. W zakres decyzji należy włączyć również znormalizowane przez ETSI formaty o przedłużonym okresie trwałości, które ułatwiają długoterminowe przechowywanie informacji dotyczących ważności podpisów elektronicznych.
(5)
ETSI opublikował nowe specyfikacje techniczne w odniesieniu do podstawowych profili zaawansowanych podpisów elektronicznych, które mają na celu ograniczenie wyboru odnośnych standardów i zwiększenie w ten sposób interoperacyjności transgranicznej. Profile te obejmują wszystkie poziomy zgodności, od podstawowych po długoterminowe.
(6)
Państwa członkowskie, których właściwe organy korzystają z innych formatów podpisu elektronicznego niż powszechnie obsługiwane, mogły wdrożyć środki umożliwiające weryfikację ich podpisów również w innych państwach. W takim przypadku aby umożliwić państwom członkowskim otrzymującym dokumenty poleganie na takich narzędziach weryfikacji, konieczne jest udostępnienie informacji o tych narzędziach w przystępny sposób, chyba że niezbędne informacje są już zawarte bezpośrednio w dokumentach elektronicznych, podpisach elektronicznych lub elektronicznych nośnikach dokumentów.
(7)
Niniejsza decyzja nie ma wpływu na określenie przez państwa członkowskie, czym jest oryginał, poświadczona kopia lub poświadczone tłumaczenie. Jej celem jest wyłącznie ułatwienie weryfikacji podpisów elektronicznych używanych w oryginałach, poświadczonych kopiach lub poświadczonych tłumaczeniach, które usługodawcy mogą przedkładać za pośrednictwem pojedynczych punktów kontaktowych.
(8)
Aby umożliwić państwom członkowskim wdrożenie niezbędnych narzędzi technicznych, niniejszą decyzję powinno stosować się od dnia 1 grudnia 2014 r.
(9)
Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu ds. Dyrektywy o Usługach,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Zmiany w decyzji Komisji 2011/130/UE (3)
W decyzji 2011/130/UE wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Państwa członkowskie wdrażają niezbędne środki techniczne umożliwiające im przetwarzanie elektronicznie podpisanych dokumentów przedkładanych przez usługodawców w ramach dopełniania procedur i formalności za pośrednictwem pojedynczych punktów kontaktowych, jak przewidziano w art. 8 dyrektywy 2006/123/WE, które to dokumenty są podpisane przez właściwe organy innych państw członkowskich zaawansowanym podpisem elektronicznym XML, CMS lub PDF na dowolnym poziomie zgodności lub z wykorzystaniem podpisu w formacie ASiC na poziomie podstawowym, pod warunkiem że są one zgodne ze specyfikacją techniczną wymienioną w załączniku.”;
2)
załącznik zastępuje się załącznikiem do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Stosowanie
Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 grudnia 2014 r.
Artykuł 3
Adresaci
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 17 marca 2014 r.