NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 231/2014
ze dne 11. března 2014,
kterým se zřizuje nástroj předvstupní pomoci (NPP II)
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 212 odst. 2 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
s ohledem na stanovisko Výboru regionů (2),
v souladu s řádným legislativním postupem (3),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Komise ve svém sdělení ze dne 29. června 2011 nazvaném „Rozpočet - Evropa 2020“ vymezuje rámec pro nástroje Unie pro financování vnější činnosti, včetně nástroje předvstupní pomoci (dále jen „NPP II“).
(2)
Jelikož nařízení Rady (ES) č. 1085/2006 (4) pozbylo dne 31. prosince 2013 platnosti, měl by být v zájmu vyšší účinnosti vnější činnosti Unie zachován na období 2014-2020 rámec pro plánování a poskytování vnější pomoci. Politika Unie v oblasti rozšíření by měla být i nadále podporována zvláštním nástrojem pro financování vnější činnosti. Je proto třeba zřídit NPP II.
(3)
Článek 49 Smlouvy o Evropské unii stanoví, že každý evropský stát, který uznává hodnoty úcty k lidské důstojnosti, svobody, demokracie, rovnosti, právního státu a dodržování lidských práv, včetně práv osob patřících k menšinám, může požádat o členství v Unii. Evropský stát, který požádal o přistoupení k Unii, se může členem stát pouze tehdy, pokud bylo potvrzeno, že splňuje kritéria členství stanovená na zasedání Evropské rady v Kodani v červnu 1993 (dále jen „kodaňská kritéria“), a za předpokladu, že přistoupení nepřesáhne schopnost Unie integrovat nového člena. Tato kritéria se týkají stability institucí zaručujících demokracii, právní stát, lidská práva a respektování a ochranu menšin, existence fungujícího tržního hospodářství a schopnosti vyrovnat se s konkurenčním tlakem a tržními silami v rámci Unie a schopnosti převzít nejen práva, nýbrž rovněž povinnosti podle Smluv, včetně dodržování cílů politické, hospodářské a měnové unie.
(4)
Základem obnovené shody o rozšíření je nadále strategie rozšíření založená na konsolidaci, podmíněnosti a komunikaci spolu se schopností Unie integrovat nové členy. Přístupový proces je založen na objektivních kritériích a použití zásady rovného zacházení se všemi žadateli, přičemž každý z nich je posuzován na základě svých vlastních výsledků. Pokrok na cestě k přistoupení závisí v případě každého žadatele na dodržování hodnot Unie a na jeho schopnosti provést potřebné reformy s cílem přizpůsobit svůj politický, institucionální, právní, správní a hospodářský systém pravidlům, standardům, politikám a postupům v Unii.
(5)
Proces rozšíření posiluje mír, demokracii a stabilitu v Evropě a Unie může být díky němu lépe připravena řešit globální výzvy. Transformační síla procesu rozšíření s sebou přináší v zemích zapojených procesu rozšíření dalekosáhlou politickou a hospodářskou reformu, z níž má prospěch i Unie jako celek.
(6)
Evropská rada udělila status kandidátské země Černé Hoře, Islandu, Bývalé jugoslávské republice Makedonii, Srbsku a Turecku. Potvrdila evropskou perspektivu západního Balkánu. Aniž jsou dotčeny postoje k otázce statusu nebo jakákoli budoucí rozhodnutí přijatá Evropskou radou či Radou, ti s evropskou perspektivou, kterým dosud nebyl udělen status kandidátské země, mohou být výhradně pro účely tohoto nařízení považovány za potenciální kandidáty. Finanční pomoc podle tohoto rozhodnutí by měla být poskytována všem příjemcům uvedeným v příloze I.
(7)
Pomoc podle tohoto nařízení by měla být poskytována v souladu s rámcem politiky rozšíření, který stanoví Evropská rada a Rada, a s řádným zohledněním sdělení o strategii rozšíření a zpráv o pokroku, které jsou součástí každoročního balíčku Komise týkajícího se rozšíření, a příslušných usnesení Evropského parlamentu. Pomoc by měla být také poskytována v souladu s dohodami, které Unie uzavřela s příjemci uvedenými v příloze I, a v souladu s evropskými a přístupovými partnerstvími. Pomoc by se měla zaměřit především na vybraný počet oblastí politiky, jež příjemcům uvedeným v příloze I pomohou posílit demokratické instituce a právní stát, reformovat soudnictví a veřejnou správu, dodržovat základní práva a prosazovat rovnost žen a mužů, toleranci, sociální začleňování a zákaz diskriminace. Pomoc by měla i nadále podporovat jejich úsilí o posílení regionální, makroregionální a přeshraniční spolupráce, jakož i územního rozvoje, mimo jiné prováděním makroregionálních strategií Unie. Měla by zlepšit rovněž jejich hospodářský a sociální rozvoj, který je základem programu inteligentního a udržitelného růstu podporujícího začlenění, se zvláštním zřetelem na malé a střední podniky, a to za účelem dosažení cílů strategie pro inteligentní a udržitelný růst podporující začlenění Evropa 2020 (dále jen „strategie Evropa 2020“) a zajištění postupného souladu s kodaňskými kritérii. Provázanost mezi finanční pomocí a celkovým pokrokem dosaženým při naplňování předvstupní strategie by měla být posílena.
(8)
V zájmu zohlednění změn rámce politiky rozšíření nebo významných změn týkajících se příjemců uvedených na seznamu v příloze I by měla být na Komisi přenesena pravomoc přijímat akty v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování Evropské unie, pokud jde o přizpůsobení a aktualizaci tematických priorit pro poskytování pomoci uvedených v příloze II. Je obzvláště důležité, aby Komise v rámci přípravné činnosti vedla odpovídající konzultace, a to i na odborné úrovni. Při přípravě a vypracovávání aktů v přenesené pravomoci by Komise měla zajistit, aby byly příslušné dokumenty předány současně, včas a vhodným způsobem Evropskému parlamentu a Radě.
(9)
Pro většinu příjemců uvedených v příloze I zůstávají klíčovými výzvami posílení právního státu, včetně boje proti korupci a organizované trestné činnosti, a řádná správa věcí veřejných, včetně reformy veřejné správy; tyto aspekty mají zásadní význam, aby se tito příjemci přiblížili Unii a později v plném rozsahu převzali povinnosti vyplývající z členství v Unii. Vzhledem k dlouhodobější povaze reforem prováděných v těchto oblastech a k potřebě dosahovat lepších výsledků by finanční pomoc podle tohoto nařízení měla co nejdříve řešit požadavky kladené na příjemce uvedené v příloze I.
(10)
Příjemci uvedení v příloze I musí být lépe připraveni na řešení globálních výzev, jako je udržitelný rozvoj a změna klimatu, a zajistit soulad s úsilím Unie při řešení těchto záležitostí. Pomoc Unie podle tohoto nařízení by měla přispět rovněž k dosažení cíle, jenž spočívá ve zvýšení části rozpočtu Unie související s oblastí klimatu nejméně o 20 %.
(11)
Na základě zkušeností členských států by Unie měla rovněž poskytnout podporu pro transformaci na cestě k přistoupení ve prospěch všech příjemců uvedených v příloze I. Tato spolupráce by se měla zaměřit zejména na výměnu zkušeností, které členské státy získaly v procesu reforem.
(12)
Komise a členské státy by měly zajistit soulad, soudržnost a doplňkovost své pomoci, zejména prostřednictvím pravidelných konzultací a častých výměn informací v průběhu různých fází cyklu pomoci. Dále je třeba podniknout kroky nezbytné k zajištění lepší koordinace a doplňkovosti s dalšími dárci, a to i prostřednictvím pravidelných konzultací. Úloha občanské společnosti jak v programech prováděných vládními orgány, tak i jako přímého příjemce pomoci Unie by měla být posílena.
(13)
Priority činnosti zaměřené na dosažení cílů v příslušných oblastech politik, jež budou podporovány na základě tohoto nařízení, by měly být stanoveny v orientačních strategických dokumentech, jež vypracuje Komise na dobu trvání víceletého finančního rámce Unie na období 2014-2020 za partnerského přispění příjemců uvedených v příloze I na základě jejich konkrétních potřeb a na základě agendy rozšíření v souladu s obecnými a specifickými cíli vymezenými tímto nařízením a s řádným ohledem na příslušné vnitrostátní strategie. Strategické dokumenty by měly rovněž určovat oblasti politiky, jež je třeba poskytnutím pomoci podporovat, a měly by stanovit, aniž by byly dotčeny výsady Evropského parlamentu a Rady, orientační příděly finančních prostředků Unie podle jednotlivých oblastí politiky rozepsané na jednotlivé roky, včetně odhadu výdajů souvisejících s oblastí klimatu. Měla by být zajištěna dostatečná pružnost, aby bylo možné zohlednit nově vznikající potřeby a poskytnout pobídky ke zvýšení výkonnosti. Strategické dokumenty by měly zajistit soudržnost a soulad s úsilím příjemců uvedených v příloze I, jež se odráží v jejich státním rozpočtu, a měly by zohledňovat podporu poskytnutou ostatními dárci. V zájmu zohlednění vnitřního a vnějšího vývoje by měly být strategické dokumenty v případě potřeby přezkoumány a revidovány.
(14)
Je v zájmu Unie napomáhat příjemcům uvedeným v příloze I v reformním úsilí zaměřeném na členství v Unii. Pomoc by měla být řízena s důrazným zaměřením na výsledky a pomocí pobídek pro příjemce, kteří účinným prováděním předvstupní pomoci a pokrokem při plnění kritérií pro členství prokáží odhodlání k reformě.
(15)
Pomoc by měla i nadále využívat struktury a nástroje, které se osvědčily v předvstupním procesu. Přechod od přímého řízení prostředků předvstupní pomoci ze strany Komise k nepřímému řízení příjemci uvedenými v příloze I by měl být postupný a měl by být v souladu s kapacitami těchto příjemců. Komise by v souladu se zásadou participativní demokracie měla u každého příjemce uvedeného v příloze I podporovat parlamentní dohled nad pomocí mu poskytovanou.
(16)
Za účelem zajištění jednotných podmínek k provedení tohoto nařízení by měly být Komisi svěřeny prováděcí pravomoci. Tyto pravomoci se týkají strategických dokumentů, programovacích dokumentů a zvláštních pravidel stanovících tyto jednotné podmínky a měly být vykonávány v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 182/2011 (5). Při přijímání těchto prováděcích aktů by se s ohledem na jejich povahu, zejména jejich politické zaměření a finanční dopady, měl v zásadě použít přezkumný postup, s výjimkou opatření malého finančního rozsahu. Při stanovování jednotných podmínek k provedení tohoto nařízení by měly být zohledněny poznatky získané při řízení a provádění předchozí předvstupní pomoci. Bude-li to vyžadovat vývoj situace, měly by být tyto jednotné podmínky změněny.
(17)
Výbor zřízený tímto nařízením by měl být rovněž příslušný pro právní akty a závazky podle nařízení (ES) č. 1085/2006 a pro provádění článku 3 nařízení Rady (ES) č. 389/2006 (6).
(18)
Toto nařízení stanoví finanční krytí na celou dobu své použitelnosti, které představuje pro Evropský parlament a Radu při ročním rozpočtovém procesu hlavní referenční částku ve smyslu bodu 17 interinstitucionální dohody ze dne 2. prosince 2013 mezi Evropským parlamentem, Radou a Komisí o rozpočtové kázni, spolupráci v rozpočtových záležitostech a řádném finančním řízení (7).
(19)
Unie by měla usilovat o co nejúčinnější využití dostupných zdrojů k optimalizaci dopadu své vnější činnosti. Toho by mělo být dosahováno soudržností a doplňkovostí nástrojů Unie pro vnější činnost, jakož i vytvářením synergie mezi NPP II, ostatními Unie nástroji pro financování vnější činnosti a dalšími politikami Unie. To by mělo dále vést ke vzájemnému posílení programů navržených na základě nástrojů pro financování vnější činnosti.
(20)
Společná pravidla a postupy pro provádění nástrojů Unie pro financování vnější činnosti jsou stanoveny v nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 236/2014 (8).
(21)
Jelikož cíle tohoto nařízení nemůže být dosaženo uspokojivě členskými státy, ale spíše jej může být lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje toto nařízení rámec toho, co je nezbytné pro dosažení tohoto cíle.
(22)
Je vhodné zajistit plynulý a nepřerušený přechod mezi nástrojem předvstupní pomoci NPP) zřízeným nařízením (ES) č. 1085/2006 a NPP II a uvést dobu použitelnosti tohoto nařízení do souladu s dobou použitelnosti nařízení Rady (EU, Euratom) č. 1311/2013 (9). Proto by se toto nařízení mělo použít od 1. ledna 2014 do 31. prosince 2020,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
HLAVA I
OBECNÁ USTANOVENÍ
Článek 1
Obecný cíl
Nástroj předvstupní pomoci na období 2014-2020 (NPP II) podporuje příjemce uvedené v příloze I při přijímání a provádění politických, institucionálních, právních, správních, sociálních a hospodářských reforem, které jsou zapotřebí k tomu, aby tito příjemci dosáhli souladu s hodnotami Unie a postupného sblížení s pravidly, standardy, politikami a postupy Unie s ohledem na jejich budoucí členství v Unii.
Prostřednictvím této podpory přispívá NPP II ke stabilitě, bezpečnosti a prosperitě u příjemců uvedených v příloze I.
Článek 2
Specifické cíle
1. Pomoc podle tohoto nařízení sleduje dosažení následujících specifických cílů v souladu s potřebami každého příjemce uvedeného v příloze I a jeho individuální agendou rozšíření:
a)
podpora politických reforem, mimo jiné prostřednictvím:
i)
posílení demokracie a příslušných institucí, včetně nezávislého a efektivního soudnictví, a právního státu, včetně jeho prosazování;
ii)
prosazování a ochrany lidských práv a základních svobod, důslednějšího dodržování práv příslušníků menšin, včetně osob homosexuální, bisexuální, transsexuální a intersexuální orientace, prosazování rovnosti žen a mužů, nediskriminace a tolerance a svobody sdělovacích prostředků a respektování kulturní rozmanitosti;
iii)
regionální spolupráce a dobrých sousedských vztahů;
iv)
podpory usmíření, budování míru a opatření pro budování důvěry;
v)
boje proti korupci a organizované trestné činnosti;
vii)
posílení veřejné správy a řádné správy věcí veřejných na všech úrovních;
vii)
opatření pro budování kapacit v zájmu zlepšení vymáhání práva, správy hranic a provádění migrační politiky včetně řízení migračních toků;
viii)
rozvoje občanské společnosti;
ix)
zlepšení sociálního dialogu a posílení kapacit sociálních partnerů;
b)
podpora hospodářského, sociálního a územního rozvoje za účelem inteligentního a udržitelného růstu podporujícího začlenění, mimo jiné prostřednictvím:
i)
dosažení souladu s normami Unie v hospodářské oblasti, včetně fungující tržní ekonomiky, jakož i v daňovém řízení a správě ekonomických záležitostí;
ii)
hospodářských reforem nezbytných k vypořádání se s konkurenčními tlaky a tržními silami v Unii a současně přispívajících k dosažení sociálních a environmentálních cílů;
iii)
podpory zaměstnanosti a mobility pracovních sil, podpory vytváření kvalitních pracovních míst a rozvoje lidského kapitálu;
iv)
podpory sociálního a ekonomického začlenění, a to zejména menšin a zranitelných skupin obyvatelstva, včetně osob se zdravotním postižením, uprchlíků a vysídlených osob;
v)
prosazování integrovaných vzdělávacích systémů podporujících začlenění a ochrany a obnovy kulturního dědictví;
vi)
rozvoje fyzického kapitálu, včetně zlepšení infrastruktury, a lepšího propojení s unijními a regionálními sítěmi;
vii)
posílení kapacit v oblasti výzkumu, technologického rozvoje a inovací;
c)
posílení schopnosti příjemců uvedených v příloze I na všech úrovních plnit povinnosti vyplývající z členství v Unii podporou postupného sbližování s acquis Unie a jeho přijetí, provádění a vymáhání, včetně příprav na řízení strukturálních fondů, Fondu soudržnosti a Evropského fondu pro rozvoj venkova;
d)
posílení regionální integrace a územní spolupráce za účasti příjemců uvedených v příloze I, členských států a případně třetích zemí v rámci oblasti působnosti nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 232/2014 (10).
2. Pokrok v dosahování specifických cílů stanovených v odstavci 1 se sleduje a posuzuje na základě předem vymezených, jasných, transparentních a případně pro jednotlivé země uzpůsobených a měřitelných ukazatelů, mezi něž patří:
a)
pokrok v posilování demokracie, právního státu a nezávislého a efektivního systému soudnictví, dodržování lidských práv včetně práv příslušníků menšin a zranitelných skupin, základních svobod, rovnosti žen a mužů a práv žen, boji proti korupci a organizované trestné činnosti, usmíření, dobrých sousedských vztazích a navracení uprchlíků, a zejména přehled dosažených výsledků v těchto oblastech;
b)
pokrok v socioekonomických a fiskálních reformách zaměřených na strukturální a makroekonomické nerovnováhy; přiměřenost a účinnost strategií sociálního a hospodářského rozvoje, pokrok směrem k inteligentnímu a udržitelnému růstu podporujícímu začlenění a vytvoření otevřeného a integrovaného vzdělávání, kvalitní odborné přípravy a zaměstnání, mimo jiné prostřednictvím veřejných investic podporovaných z NPP II; pokrok při vytváření příznivého podnikatelského prostředí;
c)
pokrok při slaďování právního rámce s acquis Unie, včetně výsledků jeho provádění; pokrok v oblasti institucionální reformy související s Unií, včetně přechodu na nepřímé řízení pomoci poskytované podle tohoto nařízení;
d)
pokrok při rozvoji a posilování řádné správy věcí veřejných a správních, institucionálních a absorpčních kapacit na všech úrovních včetně dostatečných lidských zdrojů, jichž je třeba k přijetí a vymáhání právních předpisů souvisejících s acquis;
e)
iniciativy v oblasti regionální a územní spolupráce a vývoj obchodních toků.
3. Ukazatele uvedené v odstavci 2 se případně použijí k monitorování, posuzování a přezkumu výkonnosti. Jako referenční bod pro posuzování výsledků pomoci z NPP II se použijí každoroční zprávy Komise uvedené v článku 4. Příslušné ukazatele výkonnosti jsou uvedeny ve strategických dokumentech podle článku 6 a programech podle článku 7 a jsou stanoveny tak, aby dosažený pokrok mohl být objektivně posuzován průběžně a ve vhodných případech napříč programy.
Článek 3
Oblasti politiky
1. Pomoc podle tohoto nařízení se vztahuje především na tyto oblasti politiky:
a)
reformy při přípravě na členství v Unii a související budování institucí a kapacit;
b)
socioekonomický a regionální rozvoj;
c)
zaměstnanost, sociální politiky, vzdělávání, podpora rovnosti žen a mužů a rozvoj lidských zdrojů;
d)
zemědělství a rozvoj venkova;
e)
regionální a územní spolupráci.
2. Pomoc ve všech oblastech politiky uvedených v odstavci 1 tohoto článku podporuje příjemce uvedené v příloze I při plnění obecných a specifických cílů stanovených v článcích 1 a 2, zejména prostřednictvím politických reforem, sbližování právních předpisů, budování kapacit a investic.
Zvláštní pozornost je podle potřeby věnována řádné správě věcí veřejných, právnímu státu a boji proti korupci a organizované trestné činnosti.
3. Pomoc v oblastech politiky uvedených v odst. 1 písm. b) až e) může zahrnovat financování typu činností stanovených v nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1301/2013 (11), v nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1300/2013 (12), v nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1304/2013 (13), v nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1299/2013 (14) a v nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 13/2013 (15).
4. Pomoc v oblasti politiky uvedené v odst. 1 písm. e) může zejména financovat činnosti zahrnující více zemí nebo horizontální činnosti, jakož i činnosti v oblasti přeshraniční, nadnárodní a meziregionální spolupráce.
Článek 4
Rámec pro pomoc
1. Pomoc podle tohoto nařízení se poskytuje v souladu s rámcem politiky rozšíření, který stanoví Evropská rada a Rada, a náležitě zohledňuje sdělení o strategii rozšíření a zprávy o pokroku, které jsou součástí každoročního balíčku Komise týkajícího se rozšíření, a příslušná usnesení Evropského parlamentu. Komise zajistí soudržnost mezi pomocí a rámcem politiky rozšíření.
2. Pomoc je cílená a je uzpůsobena konkrétní situaci příjemců uvedených v příloze I, přičemž se bere v úvahu další úsilí potřebné ke splnění kritérií pro členství i kapacity těchto příjemců. Rozsah a intenzita pomoci závisí na potřebách, odhodlání provádět reformy a pokroku při provádění těchto reforem. Pomoc se soustřeďuje především na pomoc příjemcům uvedeným v příloze I při navrhování a provádění odvětvových reforem. Odvětvové politiky a strategie musí být ucelené a přispívat k dosahování specifických cílů uvedených v čl. 2 odst. 1.
3. Tematické priority pro poskytování pomoci podle potřeb a kapacit příjemců uvedených v příloze I jsou v souladu se specifickými cíli uvedenými v čl. 2 odst. 1 uvedeny v příloze II. Každá z těchto tematických priorit může přispívat k dosahování více než jednoho specifického cíle.
4. V souladu se specifickým cílem uvedeným v čl. 2 odst. 1 písm. d) pomoc podporuje přeshraniční spolupráci jak mezi příjemci uvedenými v příloze I, tak mezi těmito příjemci a členskými státy nebo zeměmi evropského nástroje sousedství, zřízeného nařízením (EU) č. 232/2014, a to za účelem podpory dobrých sousedských vztahů, posilování integrace Unie a podpory socio-ekonomického rozvoje. Tematické priority pro pomoc ve prospěch územní spolupráce jsou uvedeny v příloze III.
Článek 5
Soulad, soudržnost a doplňkovost
1. Finanční pomoc podle tohoto nařízení musí být v souladu s politikami Unie. Musí být v souladu s dohodami uzavřenými Unií s příjemci uvedenými v příloze I a musí dodržovat závazky vyplývající z mnohostranných dohod, jejichž je Unie smluvní stranou.
2. Komise ve spolupráci s členskými státy přispívá k plnění závazků Unie směřujících k větší transparentnosti a odpovědnosti při poskytování pomoci, mimo jiné zveřejňováním informací o objemu a přidělování pomoci, přičemž zajistí, aby údaje byly mezinárodně srovnatelné a snadno dostupné a aby bylo možné je sdílet a zveřejňovat.
3. Komise, členské státy a Evropská investiční banka (EIB) spolupracují, mimo jiné prostřednictvím pravidelných a otevřených zasedání věnovaných koordinaci pomoci, při zajišťování soudržnosti mezi pomocí poskytovanou podle tohoto nařízení a jinou pomocí poskytovanou Unií, členskými státy a EIB a usilují o to, aby se zabránilo zdvojování pomoci.
4. Komise, členské státy a EIB zajistí koordinaci svých programů pomoci, aby se zvýšila účinnost a efektivita při poskytování pomoci a předešlo dvojímu financování, v souladu se zavedenými zásadami pro posilování operativní koordinace v oblasti vnější pomoci a pro harmonizaci politik a postupů, zejména mezinárodními zásadami týkajícími se účinnosti pomoci. Koordinace zahrnuje pravidelné konzultace a časté výměny informací v jednotlivých fázích cyklu pomoci, zejména přímo na místě, a představuje klíčový krok v procesech programování členských států a Unie.
5. Za účelem zvýšení účinnosti a efektivity při poskytování pomoci a předcházení dvojímu financování přijme Komise ve spolupráci s členskými státy nezbytná opatření pro zajištění lepší koordinace a větší doplňkovosti s mnohostrannými a regionálními organizacemi a subjekty, jako jsou mezinárodní finanční instituce, agentury, fondy a programy OSN a dárci mimo Unii.
6. Při přípravě, provádění a monitorování pomoci podle tohoto nařízení Komise v zásadě jedná v partnerství s příjemci uvedenými v příloze I. Do partnerství jsou případně zapojeny příslušné státní a místní orgány, jakož i organizace občanské společnosti. Komise podporuje koordinaci mezi zúčastněnými stranami.
Kapacity organizací občanské společnosti musí být posilovány, a to případně i jejich zahrnutím mezi přímé příjemce pomoci.
HLAVA II
STRATEGICKÉ PLÁNOVÁNÍ
Článek 6
Strategické dokumenty
1. Pomoc podle tohoto nařízení je poskytována na základě orientačních strategických dokumentů pro jednotlivé země nebo více zemí (dále jen „strategické dokumenty“), které na dobu trvání víceletého finančního rámce Unie na období 2014-2020 vypracuje Komise v partnerství s příjemci uvedenými v příloze I.
2. Strategické dokumenty vymezují priority činnosti zaměřené na dosažení cílů v příslušných oblastech politiky uvedených v článku 3, jež jsou podporovány na základě tohoto nařízení v souladu s obecným cílem uvedeným v článku 1 a specifickými cíli uvedenými v článku 2. Strategické dokumenty se přijímají v souladu s rámcem pro pomoc stanoveným v článku 4 a náležitě zohledňují příslušné vnitrostátní strategie.
3. Strategické dokumenty obsahují orientační částku finančních prostředků Unie přidělenou na jednotlivé oblasti politiky a rozepsanou na jednotlivé roky a umožňují řešit nově vznikající potřeby, aniž je dotčena možnost kombinovat pomoc v různých oblastech politiky. Součástí strategických dokumentů jsou ukazatele pro posuzování pokroku při dosahování cílů, které jsou v nich stanoveny.
4. Komise každoročně posoudí provádění strategických dokumentů, přičemž rovněž posoudí, zda jsou nadále relevantní s ohledem na vývoj politického rámce uvedeného v článku 4. Komise informuje výbor podle čl. 13 odst. 1 o výsledcích tohoto posouzení a může případně navrhnout revizi strategických dokumentů podle tohoto článku nebo programů a opatření podle čl. 7 odst. 1. Tyto strategické dokumenty jsou také přezkoumány v polovině období a případně revidovány.
5. Komise přijímá strategické dokumenty uvedené v tomto článku a jejich případné revize přezkumným postupem podle čl. 16 odst. 3 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 236/2014.
HLAVA III
PROVÁDĚNÍ
Článek 7
Programování
1. Pomoc Unie podle tohoto nařízení je prováděna přímo, nepřímo nebo v rámci sdíleného řízení prostřednictvím programů a opatření uvedených v článcích 2 a 3 nařízení (EU) č. 236/2014 a v souladu se zvláštními pravidly, která stanoví jednotné podmínky k provedení tohoto nařízení, zejména pokud jde o řídící struktury a postupy, a která Komise přijme v souladu s článkem 13 tohoto nařízení. Provádění má zpravidla podobu ročních nebo víceletých programů pro jednotlivé země nebo pro více zemí a programů přeshraniční spolupráce, které vypracovávají příslušní příjemci uvedení v příloze I tohoto nařízení nebo případně Komise v souladu se strategickými dokumenty podle článku 6 tohoto nařízení.
2. Při tvorbě nebo přezkumech programů probíhajících po zveřejnění zprávy o přezkumu v polovině období podle článku 17 nařízení (EU) č. 236/2014 (dále jen „zpráva o přezkumu v polovině období“) se zohlední výsledky, zjištění a závěry této zprávy.
Článek 8
Rámcové a doplňkové dohody
1. Komise a příslušní příjemci uvedení v příloze I uzavřou rámcové dohody o provádění pomoci.
2. V případě potřeby mohou být mezi Komisí a příslušnými příjemci uvedenými v příloze I nebo jejich prováděcími orgány uzavřeny doplňkové dohody týkající se provádění pomoci.
Článek 9
Ustanovení o vztahu mezi nástroji
1. V řádně odůvodněných případech a k zajištění soudržnosti a účinnosti financování Unie nebo na podporu regionální spolupráce může Komise rozhodnout o rozšíření způsobilosti programů a opatření uvedených v čl. 7 odst. 1 na země, území a regiony, jež by jinak nebyly způsobilé pro financování podle článku 1, pokud má daný program nebo opatření globální, regionální nebo přeshraniční povahu.
2. Evropský fond pro regionální rozvoj (EFRR) přispěje na programy nebo opatření přeshraniční spolupráce mezi příjemci uvedenými v příloze I a členskými státy, které se zavedou podle tohoto nařízení. Výše příspěvku z EFRR se určí podle článku 4 nařízení (EU) č. 1299/2013. Na použití tohoto příspěvku se vztahuje toto nařízení.
3. NPP II může tam, kde je to vhodné, přispět na programy nebo opatření nadnárodní a meziregionální spolupráce zavedené a prováděné podle nařízení (EU) č. 1299/2014, jichž se účastní příjemci uvedení v příloze I tohoto nařízení.
4. NPP II může tam, kde je to vhodné, přispět na programy nebo opatření přeshraniční spolupráce zavedené a prováděné podle nařízení (EU) č. 232/2014, jichž se účastní příjemci uvedení v příloze I tohoto nařízení.
5. NPP II může tam, kde je to vhodné, přispět na programy nebo opatření zavedené v rámci makroregionální strategie, jichž se účastní příjemci uvedení v příloze I.
HLAVA IV
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 10
Přenesení pravomoci
Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 11 měnící přílohu II tohoto nařízení. Komise zejména do 31. března 2018 přijme akt v přenesené pravomoci, kterým se příloha II tohoto nařízení mění v návaznosti na zveřejnění zprávy o přezkumu v polovině období a na základě doporučení v ní obsažených.
Článek 11
Výkon přenesené pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci je svěřena Komisi za podmínek stanovených v tomto článku.
2. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci podle článku 10 je Komisi svěřena do 31. prosince 2020.
3. Evropský parlament nebo Rada mohou přenesení pravomoci podle článku 10 kdykoli zrušit. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomoci v něm blíže určené. Rozhodnutí nabývá účinku prvním dnem po zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie nebo k pozdějšímu dni, který je v něm upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci.
4. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
5. Akt v přenesené pravomoci přijatý podle článku 10 vstoupí v platnost, pouze pokud proti němu Evropský parlament nebo Rada nevysloví námitky ve lhůtě dvou měsíců ode dne, kdy jim byl tento akt oznámen, nebo pokud Evropský parlament i Rada před uplynutím této lhůty informují Komisi o tom, že námitky nevysloví. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o dva měsíce.
Článek 12
Přijetí dalších prováděcích pravidel
Vedle pravidel stanovených v nařízení (EU) č. 236/2014 se přezkumným postupem podle čl. 16 odst. 3 nařízení (EU) č. 236/2014 přijmou zvláštní pravidla, jimiž se stanoví jednotné podmínky k provedení tohoto nařízení.
Článek 13
Postup projednávání ve výboru
1. Zřizuje se Výbor pro nástroj předvstupní pomoci (dále jen „Výbor pro NPP II“), který se skládá ze zástupců členských států a kterému předsedá zástupce Komise. Tento výbor je výborem ve smyslu nařízení (EU) č. 182/2011.
2. Výbor pro NPP II je nápomocen Komisi ve všech oblastech politiky uvedených v článku 3. Je rovněž příslušný pro právní akty a závazky podle nařízení (ES) č. 1085/2006 a pro provádění článku 3 nařízení Rady (ES) č. 389/2006.
Článek 14
Odměňování výkonnosti
1. Strategické dokumenty podle článku 6 stanoví, že přiměřená výše pomoci zůstává k dispozici za účelem odměnění konkrétního příjemce uvedeného v příloze I za:
a)
zvláštní pokrok při plnění kritérií pro členství nebo
b)
účinné uplatňování předvstupní pomoci, přičemž je dosahováno zvláště dobrých výsledků v souvislosti se specifickými cíli stanovenými v příslušném strategickém dokumentu.
2. Pokud pokrok dosažený příjemcem uvedeným v příloze I nebo jeho výsledky výrazným způsobem nedosahují úrovně stanovené ve strategických dokumentech, Komise přezkumným postupem podle čl. 16 odst. 3 nařízení (EU) č. 236/2014 výši přidělených prostředků přiměřeně upraví.
3. Za účelem odměn uvedených v odstavci 1 tohoto článku se vyčlení přiměřená částka a přidělí se na základě hodnocení výkonnosti a pokroku za období několika let, nejpozději však v roce 2017 v případě hodnocení výkonnosti a v roce 2020 v případě hodnocení pokroku. Zohlední se přitom ukazatele výkonnosti podle čl. 2 odst. 2 vymezené ve strategických dokumentech.
4. Orientační částka finančních prostředků Unie obsažená ve strategických dokumentech podle článku 6 zohlední možnost přidělit příslušné dodatečné finanční prostředky na základě výkonnosti nebo pokroku.
Článek 15
Finanční krytí
1. Finanční krytí pro provádění tohoto nařízení na období 2014-2020 činí 11 698 668 000 EUR v běžných cenách. Až 4 % finančního krytí se přidělí na programy přeshraniční spolupráce mezi příjemci uvedenými v příloze I a členskými státy na základě jejich potřeb a priorit.
2. Roční rozpočtové prostředky schvaluje Evropský parlament a Rada v mezích víceletého finančního rámce na období 2014-2020.
3. V souladu s čl. 18 odst. 4 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1288/2013 (16) se z různých nástrojů pro financování vnější činnosti, totiž nástroje pro rozvojovou spolupráci, zřízeného nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 233/2014 (17), evropského nástroje sousedství, NPP II a nástroje partnerství, zřízeného nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 234/2014 (18), přiděluje orientační částka ve výši 1 680 000 000 EUR na opatření v oblasti mobility ve vzdělávání do partnerských zemí nebo z partnerských zemí ve smyslu nařízení (EU) č. 1288/2013 a na spolupráci a politický dialog s orgány, institucemi a organizacemi z těchto zemí. Použití těchto finančních prostředků se řídí nařízením (EU) č. 1288/2013.
Finanční prostředky se poskytnou ve dvou víceletých přídělech, z nichž první se bude vztahovat na první čtyři roky, druhý pak na zbývající tři roky. S přidělením těchto finančních prostředků počítá programování stanovené v tomto nařízení v souladu se zjištěnými potřebami a prioritami dotčených zemí. V případě závažných nepředvídaných okolností nebo významných politických změn mohou být tyto příděly přehodnoceny v souladu s prioritami vnější činnosti Unie.
Článek 16
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 1. ledna 2014 do dne 31. prosince 2020.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
Ve Štrasburku dne 11. března 2014.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 231/2014
z dnia 11 marca 2014 r.
ustanawiające Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 212 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W swym komunikacie z dnia 29 czerwca 2011 r. zatytułowanym„Budżet z perspektywy »Europy 2020«” Komisja określiła ramy unijnych instrumentów na rzecz finansowania działań zewnętrznych, w tym Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej („IPA II”).
(2)
Zważywszy na fakt, że rozporządzenie Rady (WE) nr 1085/2006 (4) straciło moc z dniem 31 grudnia 2013 r., oraz w celu poprawienia skuteczności działań zewnętrznych Unii, należy utrzymać ramy planowania i udzielania pomocy zewnętrznej w okresie 2014-2020. Polityka rozszerzenia Unii powinna być nadal wspierana przez szczególny instrument na rzecz finansowania działań zewnętrznych. W związku z tym należy ustanowić instrument IPA II.
(3)
Art. 49 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) stanowi, że każde państwo europejskie, które za wartość uważa poszanowanie godności osoby ludzkiej, wolność, demokrację, równość, praworządność, jak również poszanowanie praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości, może złożyć wniosek o członkostwo w Unii. Państwo europejskie, które złożyło wniosek o przystąpienie do Unii, może zostać jej członkiem dopiero po potwierdzeniu, że spełnia ono kryteria członkostwa ustalone podczas szczytu Rady Europejskiej w Kopenhadze w czerwcu 1993 r. („kryteria kopenhaskie”), z zastrzeżeniem że takie przystąpienie nie będzie wiązać się z przekroczeniem zdolności Unii do przyjęcia nowego członka. Kryteria te odnoszą się do stabilności instytucji gwarantujących demokrację, praworządność, poszanowanie praw człowieka, szacunek dla mniejszości oraz ich ochronę, istnienie funkcjonującej gospodarki rynkowej oraz możliwości radzenia sobie z presją konkurencyjną i siłami rynkowymi wewnątrz Unii, a także zdolność do przyjęcia nie tylko praw, ale i obowiązków wynikających z Traktatów, w tym do realizacji celów unii politycznej, gospodarczej i walutowej.
(4)
Strategia rozszerzenia opierająca się na konsolidacji, warunkowości i komunikacji, w połączeniu ze zdolnością Unii do przyjmowania nowych członków, nadal stanowi podstawę odnowionego konsensusu w sprawie rozszerzenia. Proces akcesyjny opiera się na obiektywnych kryteriach oraz stosowaniu zasady równego traktowania wszystkich wnioskodawców, przy czym każdy z nich jest oceniany na podstawie własnych osiągnięć. Postęp poszczególnych wnioskodawców w procesie akcesyjnym zależy od tego, czy szanują oni wartości Unii i od ich zdolności do podjęcia reform niezbędnych w celu dostosowania swojego systemu politycznego, instytucjonalnego, prawnego, administracyjnego i gospodarczego do zasad, norm, polityk i praktyk Unii.
(5)
Proces rozszerzenia umacnia pokój, demokrację i stabilność w Europie; dzięki niemu Unia zyskuje lepszą pozycję, by mierzyć się z globalnymi wyzwaniami. Potencjał przekształceniowy procesu rozszerzenia stymuluje dalekosiężne reformy polityczne i gospodarcze w krajach objętych rozszerzeniem; korzysta z tego także Unia jako całość.
(6)
Rada Europejska przyznała status kraju kandydującego Islandii, Czarnogórze, byłej jugosłowiańskiej republice Macedonii, Turcji i Serbii. Potwierdziła europejską perspektywę Bałkanów Zachodnich. Bez uszczerbku dla stanowisk w sprawie statusu lub dla wszelkich przyszłych decyzji, które podejmie Rada Europejska lub Rada, kraje korzystające z takiej europejskiej perspektywy, którym nie przyznano statusu kraju kandydującego, mogą być uznawane za potencjalne kraje kandydujące wyłącznie do celów niniejszego rozporządzenia. Pomoc finansowa na podstawie niniejszego rozporządzenia powinna być udzielana wszystkim beneficjentom wymienionym w załączniku I.
(7)
Pomocy na podstawie niniejszego rozporządzenia należy udzielać zgodnie z ramami polityki rozszerzenia określonymi przez Radę Europejską i Radę oraz z należytym uwzględnieniem komunikatu w sprawie strategii rozszerzenia i sprawozdań z postępów, które to dokumenty wchodzą w skład corocznego pakietu dotyczącego rozszerzenia przygotowywanego przez Komisję, jak również odnośnych rezolucji Parlamentu Europejskiego. Pomoc powinna również być udzielana zgodnie z umowami zawieranymi przez Unię z beneficjentami wymienionymi w załączniku I oraz zgodnie z partnerstwami europejskimi i partnerstwami dla członkostwa. Pomoc powinna skupiać się przede wszystkim na wybranej liczbie obszarów polityki, pomagając beneficjentom wymienionym w załączniku I we wzmacnianiu demokratycznych instytucji oraz praworządności, przeprowadzeniu reformy sądownictwa i administracji publicznej, zapewnieniu poszanowania praw podstawowych oraz propagowaniu równości płci, tolerancji, włączenia społecznego i niedyskryminacji. Pomoc powinna nadal wspierać wysiłki beneficjentów wymienionych w załączniku I na rzecz zacieśniania regionalnej, makroregionalnej i transgranicznej współpracy, jak również przyspieszenia rozwoju terytorialnego, w tym poprzez realizowanie unijnych strategii makroregionalnych. Powinna również wspomagać ich rozwój gospodarczy i społeczny, ugruntowując agendę na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, ze szczególnym uwzględnieniem małych i średnich przedsiębiorstw, aby osiągnąć cele strategii „Europa 2020” na rzecz inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu („strategia »Europa 2020«”) oraz służyć stopniowemu spełnianiu kryteriów kopenhaskich. Należy wzmocnić spójność pomiędzy pomocą finansową a ogólnym postępem we wdrażaniu strategii przedakcesyjnej.
(8)
W celu uwzględnienia zmian w ramach polityki rozszerzenia lub istotnych zmian sytuacji beneficjentów wymienionych w załączniku I, należy przyznać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotyczących dostosowywania i aktualizowania priorytetów tematycznych pomocy wymienionych w załączniku II. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(9)
Wzmacnianie praworządności, w tym walki z korupcją i przestępczością zorganizowaną, oraz dobrych rządów, w tym reformy administracji publicznej, w dalszym ciągu są kluczowymi wyzwaniami dla większości beneficjentów wymienionych w załączniku I i mają dla nich zasadnicze znaczenie w kontekście zbliżania się do Unii i późniejszego pełnego przyjęcia obowiązków związanych z członkostwem w Unii. Z uwagi na bardziej długotrwały charakter reform przeprowadzanych w tych obszarach i na konieczność poprawienia wyników, pomoc finansowa na mocy niniejszego rozporządzenia powinna jak najszybciej zaspokoić potrzeby beneficjentów wymienionych w załączniku I.
(10)
Beneficjenci wymienieni w załączniku I muszą być lepiej przygotowani na globalne wyzwania, takie jak zrównoważony rozwój i zmiana klimatu, oraz wspierać wysiłki Unii ukierunkowane na rozwiązanie tych kwestii. Pomoc Unii na podstawie niniejszego rozporządzenia powinna również przyczyniać się do osiągnięcia celu polegającego na podniesieniu do co najmniej 20 % części budżetu Unii przeznaczonej na działania w dziedzinie klimatu.
(11)
Unia powinna również udzielać - w oparciu o doświadczenia jej państw członkowskich - wsparcia w okresie transformacji w związku z przystąpieniem, z którego mogą korzystać wszyscy beneficjenci wymienieni w załączniku I. Współpraca ta powinna w szczególności obejmować wymianę doświadczeń zgromadzonych przez państwa członkowskie w procesie reform.
(12)
Komisja oraz państwa członkowskie powinny zapewnić zgodność, spójność oraz komplementarność swojej pomocy, w szczególności poprzez regularne konsultacje oraz częste wymiany informacji na poszczególnych etapach cyklu pomocy. Należy również podjąć kroki niezbędne do zapewnienia lepszej koordynacji i komplementarności z innymi darczyńcami, w tym poprzez regularne konsultacje. Społeczeństwo obywatelskie powinno odgrywać większą rolę zarówno w programach realizowanych za pośrednictwem organów rządowych, jak i w przypadku otrzymywania pomocy Unii jako bezpośredni beneficjent.
(13)
Priorytety działań służących osiągnięciu celów w stosownych obszarach polityki, które uzyskają wsparcie na podstawie niniejszego rozporządzenia, należy określić w indykatywnych dokumentach strategicznych opracowywanych przez Komisję na czas obowiązywania unijnych wieloletnich ram finansowych na lata 2014-2020 w partnerstwie z beneficjentami wymienionymi w załączniku I, na podstawie ich szczególnych potrzeb oraz harmonogramu rozszerzenia, zgodnie z ogólnymi i szczegółowymi celami określonymi w niniejszym rozporządzeniu i z należytym uwzględnieniem stosownych strategii krajowych. Dokumenty strategiczne powinny również określać obszary polityki, które mają uzyskiwać pomoc, oraz - bez uszczerbku dla prerogatyw Parlamentu Europejskiego i Rady - powinny określać indykatywne przydziały unijnych środków na poszczególne obszary polityki w ujęciu rocznym, w tym prognozy dotyczące wydatków związanych z klimatem. Należy zachować wystarczającą elastyczność, aby móc sprostać pojawiającym się potrzebom oraz zapewnić bodźce do poprawy wyników. Dokumenty strategiczne powinny gwarantować spójność i zbieżność z wysiłkami beneficjentów wymienionych w załączniku I, odzwierciedlonymi w ich budżetach krajowych, i uwzględniać wsparcie udzielane przez innych darczyńców. W celu uwzględnienia zmian o charakterze wewnętrznym i zewnętrznym dokumenty strategiczne należy poddawać przeglądowi i wprowadzać w nich w stosownych przypadkach zmiany.
(14)
Pomoc beneficjentom wymienionym w załączniku I w ich dążeniach do wdrożenia reform w związku z członkostwem w Unii leży w interesie Unii. Zarządzanie pomocą powinno być silnie zorientowane na wyniki i obejmować zachęty dla państw, które dowiodą zaangażowania na rzecz reform poprzez skuteczne wdrażanie pomocy przedakcesyjnej i postępy w spełnianiu kryteriów członkostwa.
(15)
W toku świadczenia pomocy należy nadal korzystać ze struktur i instrumentów, które okazały się przydatne w procesie przedakcesyjnym. Przejście od bezpośredniego zarządzania środkami przedakcesyjnymi przez Komisję do zarządzania pośredniego przez beneficjentów wymienionych w załączniku I powinno następować stopniowo i uwzględniać możliwości tych beneficjentów. Zgodnie z zasadą demokracji uczestniczącej Komisja powinna zachęcać każdego z beneficjentów wymienionych w załączniku I do nadzoru parlamentarnego nad udzielaną temu beneficjentowi pomocą.
(16)
W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia, należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te dotyczą dokumentów strategicznych, dokumentów programowych i przepisów szczególnych ustanawiających takie jednolite warunki wykonywania i powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (5). Ze względu na charakter tych aktów wykonawczych, w szczególności ich charakter dotyczący kształtowania polityki lub ich skutki finansowe, do ich przyjęcia powinna być zasadniczo stosowana procedura sprawdzająca, z wyjątkiem środków o małej skali finansowej. W procesie ustanawiania jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy uwzględnić doświadczenia z zarządzania dotychczasową pomocą przedakcesyjną oraz z jej wdrożenia. Te jednolite warunki należy zmienić, o ile wymaga tego sytuacja.
(17)
Komitet utworzony na mocy niniejszego rozporządzenia powinien również posiadać uprawnienia w zakresie aktów prawnych i zobowiązań na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1085/2006, jak również w zakresie wykonania art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 389/2006 (6).
(18)
W niniejszym rozporządzeniu określa się pulę środków finansowych na okres jego stosowania, stanowiącą - dla Parlamentu Europejskiego i Rady podczas rocznej procedury budżetowej - główną kwotę odniesienia w rozumieniu pkt 17 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (7).
(19)
Unia powinna dążyć do jak najskuteczniejszego wykorzystania dostępnych zasobów w celu optymalizacji wpływu prowadzonych przez nią działań zewnętrznych. Powinno się to osiągać dzięki spójności i komplementarności unijnych instrumentów na rzecz działań zewnętrznych oraz stworzeniu synergii między IPA II, innymi unijnymi instrumentami na rzecz finansowania działań zewnętrznych i innymi politykami Unii. Powinno to również pociągać za sobą wzajemne wzmacnianie programów opracowanych w ramach instrumentów na rzecz finansowania działań zewnętrznych.
(20)
Wspólne zasady i procedury wdrażania unijnych instrumentów na rzecz finansowania działań zewnętrznych są określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 236/2014 (8).
(21)
Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia nie może zostać osiągnięty w wystarczającym stopniu przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 TUE. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(22)
Należy zapewnić sprawne i niezakłócone przejście między Instrumentem Pomocy Przedakcesyjnej („IPA”), ustanowionym na mocy rozporządzenia (WE) nr 1085/2006, i IPA II oraz dostosować okres stosowania niniejszego rozporządzenia do okresu stosowania rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (9). Niniejsze rozporządzenie powinno być zatem stosowane od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Cel ogólny
Instrument Pomocy Przedakcesyjnej na lata 2014-2020 („IPA II”) ma na celu wspieranie beneficjentów wymienionych w załączniku I w przyjmowaniu i przeprowadzaniu reform politycznych, instytucjonalnych, prawnych, administracyjnych, społecznych i gospodarczych, wymaganych od tych beneficjentów, tak aby mogli oni przestrzegać wartości Unii oraz by mogli stopniowo dostosowywać się do zasad, norm, polityk i praktyk Unii, mając na uwadze przyszłe członkostwo w Unii.
Poprzez takie wsparcie IPA II przyczynia się do stabilności, bezpieczeństwa i dobrobytu beneficjentów wymienionych w załączniku I.
Artykuł 2
Cele szczegółowe
1. Pomoc na podstawie niniejszego rozporządzenia służy realizacji następujących celów szczegółowych, wedle potrzeb każdego z beneficjentów wymienionych w załączniku I oraz zgodnie z ich indywidualnymi harmonogramami rozszerzenia:
a)
wsparcie dla reform politycznych, między innymi poprzez:
(i)
wzmacnianie demokracji i jej instytucji, w tym niezawisłego i sprawnego sądownictwa, oraz praworządności, wraz z jej stosowaniem;
(ii)
propagowanie i ochronę praw człowieka i podstawowych wolności, lepsze poszanowanie praw osób należących do mniejszości, w tym lesbijek, gejów, osób biseksualnych, transpłciowych i interseksualnych, propagowanie równości płci, braku dyskryminacji i tolerancji, a także wolne media i poszanowanie różnorodności kulturowej;
(iii)
współpracę regionalną i stosunki dobrosąsiedzkie;
(iv)
propagowanie pojednania, budowania pokoju i środki budowy zaufania;
(v)
walkę z korupcją i przestępczością zorganizowaną;
(vi)
wzmacnianie administracji publicznej i dobrych rządów na wszystkich szczeblach;
(vii)
środki budowania zdolności służące poprawie egzekwowania prawa, zarządzania granicami oraz realizacji polityki migracyjnej, łącznie z zarządzaniem przepływami migracyjnymi;
(viii)
rozwijanie społeczeństwa obywatelskiego;
(ix)
poprawę dialogu społecznego oraz wzmacnianie zdolności partnerów społecznych;
b)
wsparcie na rzecz rozwoju gospodarczego, społecznego i terytorialnego w celu zapewnienia inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu, między innymi poprzez:
(i)
osiąganie standardów Unii w gospodarce - obejmujące funkcjonującą gospodarkę rynkową - oraz w zarządzaniu fiskalnym i gospodarczym;
(ii)
reformy gospodarcze konieczne w celu radzenia sobie z presją konkurencyjną i siłami rynkowymi w Unii, przy jednoczesnym przyczynianiu się do realizacji celów gospodarczych, społecznych i środowiskowych;
(iii)
popieranie zatrudnienia i mobilności pracowników, propagowanie tworzenia miejsc pracy dobrej jakości oraz rozwijanie kapitału ludzkiego;
(iv)
propagowanie społecznego i gospodarczego włączenia, zwłaszcza włączenia mniejszości i słabszych grup społecznych, w tym osób niepełnosprawnych, uchodźców i wysiedleńców;
(v)
wspieranie sprzyjającego włączeniu społecznemu i zintegrowanego systemu szkolnictwa oraz ochronę i restaurowanie dziedzictwa kulturowego;
(vi)
rozwijanie kapitału rzeczowego, w tym poprawę infrastruktury oraz powiązań z siecią unijną i sieciami regionalnymi;
(vii)
zwiększenie potencjału w zakresie badań, rozwoju technologicznego i innowacji;
c)
wzmacnianie zdolności beneficjentów wymienionych w załączniku I na każdym szczeblu do wywiązywania się z zobowiązań wynikających z członkostwa w Unii poprzez wspieranie stopniowego dostosowywania się do dorobku prawnego Unii oraz jego przyjęcia, wdrożenia i egzekwowania, w tym przygotowania do zarządzania unijnymi funduszami strukturalnymi, Funduszem Spójności i Europejskim Funduszem Rolnym na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich;
d)
wzmacnianie integracji regionalnej oraz współpracy terytorialnej obejmującej beneficjentów wymienionych w załączniku I, państwa członkowskie oraz, w stosownych przypadkach, państwa trzecie zgodnie z zakresem rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 232/2014 (10)
2. Postępy w realizacji celów szczegółowych określonych w ust. 1 są monitorowane i oceniane na podstawie uprzednio zdefiniowanych, jasnych, przejrzystych i - w stosownych przypadkach - właściwych dla danego państwa i mierzalnych wskaźników dotyczących między innymi:
a)
postępu w dziedzinach: umocnienia demokracji, praworządności oraz niezawisłego i sprawnego systemu sądowego, poszanowania praw człowieka - w tym praw osób należących do mniejszości i słabszych grup społecznych - podstawowych wolności, równości płci i praw kobiet, walki z korupcją i przestępczością zorganizowaną, pojednania, stosunków dobrosąsiedzkich i powrotu uchodźców, a w szczególności osiągania dobrych wyników w tych dziedzinach;
b)
postępu w dziedzinie reform społeczno-gospodarczych i fiskalnych, eliminowania zakłóceń równowagi strukturalnej i makroekonomicznej; trafności i skuteczności strategii rozwoju społecznego i gospodarczego; postępu w kierunku inteligentnego i trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu oraz tworzenia sprzyjającego włączeniu społecznemu i zintegrowanego systemu szkolnictwa, wysokiej jakości szkoleń i miejsc zatrudnienia, w tym poprzez inwestycje publiczne wspierane z IPA II; postępu w tworzeniu korzystnego otoczenia biznesu;
c)
postępu w dostosowywaniu całości ustawodawstwa do dorobku prawnego Unii, w tym poprzez osiąganie dobrych wyników we wdrażaniu; postępu w reformie instytucjonalnej związanej z Unią, w tym przejścia do zarządzania pośredniego pomocą udzielaną na podstawie niniejszego rozporządzenia;
d)
postępu w tworzeniu i wzmacnianiu dobrych rządów oraz zdolności administracyjnych, instytucjonalnych i absorpcyjnych na wszystkich szczeblach, w tym odpowiednich zasobów ludzkich, niezbędnych do przyjęcia i egzekwowania przepisów związanych z dorobkiem prawnym Unii;
e)
regionalnych i terytorialnych inicjatyw na rzecz współpracy oraz rozwoju przepływów handlowych.
3. Wskaźniki, o których mowa w ust. 2, posłużą odpowiednio do monitorowania, oceny i przeglądu wyników. Przy ocenie wyników pomocy z IPA II za punkt odniesienia przyjmuje się coroczne sprawozdania Komisji, o których mowa w art. 4. Określa się stosowne wskaźniki skuteczności działania i uwzględnia je w dokumentach strategicznych i programach, o których mowa w art. 6 i 7; wskaźniki ustanawia się w taki sposób, aby umożliwić obiektywną ocenę postępów w danym horyzoncie czasowym i - w stosownych przypadkach - w poszczególnych programach.
Artykuł 3
Obszary polityki
1. Pomoc na podstawie niniejszego rozporządzenia dotyczy głównie następujących obszarów polityki:
a)
reform w ramach przygotowań do członkostwa w Unii oraz powiązanego z nimi tworzenia instytucji i budowania zdolności;
b)
rozwoju społeczno-gospodarczego i regionalnego;
c)
zatrudnienia, polityki społecznej, edukacji, propagowania równości płci i rozwoju zasobów ludzkich;
d)
rolnictwa i rozwoju obszarów wiejskich;
e)
współpracy regionalnej i terytorialnej.
2. Pomoc we wszystkich obszarach polityki, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, wspiera beneficjentów wymienionych w załączniku I w realizacji celów ogólnych i szczegółowych określonych w art. 1 i 2, w szczególności za pomocą reform politycznych, zbliżania przepisów, budowania zdolności i inwestycji.
W stosownych przypadkach przedmiotem szczególnej uwagi mają być dobre rządy, praworządność oraz walka z korupcją i przestępczością zorganizowaną.
3. Pomoc w ramach obszarów polityki, o których mowa w ust. 1 lit. b) - e), może obejmować finansowanie rodzajów działań przewidzianych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1301/2013 (11), rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1300/2013 (12), rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1304/2013 (13), rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1299/2013 (14) oraz rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 (15).
4. Pomoc w ramach obszaru polityki, o którym mowa w ust. 1 lit. e), może polegać w szczególności na finansowaniu działań obejmujących wiele krajów lub działań horyzontalnych, jak również działań w zakresie współpracy transgranicznej, ponadnarodowej i międzyregionalnej.
Artykuł 4
Ramy pomocy
1. Pomoc na podstawie niniejszego rozporządzenia jest udzielana zgodnie z ramami polityki rozszerzenia określonymi przez Radę Europejską i Radę oraz należycie uwzględnia komunikat w sprawie strategii rozszerzenia i sprawozdania z postępów, które to dokumenty wchodzą w skład corocznego pakietu dotyczącego rozszerzenia przygotowywanego przez Komisję, jak również odnośne rezolucje Parlamentu Europejskiego. Komisja zapewnia spójność między pomocą a ramami polityki rozszerzenia.
2. Pomoc jest ukierunkowana i dostosowana do indywidualnej sytuacji beneficjentów wymienionych w załączniku I, z uwzględnieniem dalszych działań niezbędnych do spełnienia kryteriów członkostwa oraz zdolności tych beneficjentów. Zakres i intensywność pomocy są zróżnicowane w zależności od potrzeb, zaangażowania na rzecz reform i postępów w ich realizacji. Pomoc ma na celu przede wszystkim wsparcie beneficjentów wymienionych w załączniku I w opracowaniu i realizacji reform sektorowych. Polityki i strategie sektorowe mają kompleksowy charakter i przyczyniają się do osiągnięcia celów szczegółowych określonych w art. 2 ust. 1.
3. Zgodnie z celami szczegółowymi określonymi w art. 2 ust. 1 priorytety tematyczne udzielania pomocy stosownie do potrzeb i zdolności beneficjentów wymienionych w załączniku I są przedstawione w załączniku II. Każdy z tych priorytetów tematycznych może się przyczynić do osiągnięcia kilku celów szczegółowych.
4. Zgodnie z celem szczegółowym określonym w art. 2 ust. 1 lit. d) pomoc ma na celu wsparcie współpracy transgranicznej, zarówno między beneficjentami wymienionymi w załączniku I, jak i pomiędzy tymi beneficjantami a państwami członkowskimi lub krajami objętymi Europejskim Instrumentem Sąsiedztwa („ENI”) ustanowionym w rozporządzeniu (UE) nr 232/2014, tak by propagować stosunki dobrosąsiedzkie, sprzyjać integracji Unii i promować rozwój społeczno-gospodarczy. Priorytety tematyczne pomocy na rzecz współpracy terytorialnej są określone w załączniku III.
Artykuł 5
Zgodność, spójność i komplementarność
1. Pomoc finansowa na podstawie niniejszego rozporządzenia jest zgodna z politykami Unii. Jest zgodna z treścią umów zawartych przez Unię z beneficjentami wymienionymi w załączniku I i nie narusza zobowiązań wynikających z umów wielostronnych, których Unia jest stroną.
2. Komisja, w porozumieniu z państwami członkowskimi, przyczynia się do wykonania zobowiązań Unii na rzecz większej przejrzystości i odpowiedzialności w dziedzinie udzielania pomocy, w tym poprzez podawanie do wiadomości publicznej informacji na temat wielkości pomocy i jej alokacji, zapewniając, aby dane były porównywalne na szczeblu międzynarodowym oraz łatwo dostępne, wymieniane i publikowane.
3. Komisja, państwa członkowskie oraz Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) współpracują w celu zapewnienia spójności między pomocą udzielaną na podstawie niniejszego rozporządzenia a inną pomocą udzielaną przez Unię, państwa członkowskie oraz EBI i dokładają starań, by pomoc ta nie powielała się; w tym celu między innymi regularnie organizuje się posiedzenia służące koordynacji pomocy, w których uczestniczą wszystkie strony.
4. Komisja, państwa członkowskie oraz EBI zapewniają koordynację swoich odpowiednich programów pomocy, aby zwiększyć skuteczność i efektywność udzielania pomocy oraz zapobiec powielaniu finansowania zgodnie z ustalonymi zasadami wzmocnienia koordynacji operacyjnej w dziedzinie pomocy zewnętrznej oraz z zasadami harmonizacji polityk i procedur, w szczególności międzynarodowych zasad dotyczących skuteczności pomocy. Koordynacja obejmuje regularne konsultacje oraz częstą wymianę informacji na poszczególnych etapach cyklu pomocy, zwłaszcza na szczeblu terenowym, oraz stanowi istotny krok w procesach programowania na poziomie państw członkowskich i Unii.
5. W celu zwiększenia skuteczności i efektywności udzielania pomocy oraz zapobiegania powielaniu finansowania Komisja, w porozumieniu z państwami członkowskimi, podejmuje kroki konieczne do zapewnienia lepszej koordynacji i komplementarności z organizacjami oraz podmiotami wielostronnymi i regionalnymi, takimi jak międzynarodowe instytucje finansowe, agencje ONZ, fundusze i programy oraz darczyńcy spoza Unii.
6. W toku przygotowania, wdrażania i monitorowania pomocy na podstawie niniejszego rozporządzenia Komisja co do zasady współpracuje na zasadach partnerskich z beneficjentami wymienionymi w załączniku I. Partnerstwo obejmuje, w stosownych przypadkach, właściwe organy krajowe i lokalne oraz organizacje społeczeństwa obywatelskiego. Komisja zachęca stosowne podmioty do koordynowania działań.
Zwiększa się zdolności organizacji społeczeństwa obywatelskiego, w stosownych przypadkach także jako bezpośrednich beneficjentów pomocy.
TYTUŁ II
PLANOWANIE STRATEGICZNE
Artykuł 6
Dokumenty strategiczne
1. Pomoc na podstawie niniejszego rozporządzenia udzielana jest w oparciu o krajowe lub obejmujące wiele krajów indykatywne dokumenty strategiczne („dokumenty strategiczne”), sporządzane przez Komisję, w partnerstwie z beneficjentami wymienionymi w załączniku I, na czas obowiązywania wieloletnich ram finansowych Unii na lata 2014-2020.
2. Dokumenty strategiczne określają priorytety działań służących osiągnięciu celów w stosownych obszarach polityki, o których mowa w art. 3, które uzyskują wsparcie na podstawie niniejszego rozporządzenia zgodnie z celami ogólnymi i szczegółowymi, o których mowa, odpowiednio, w art. 1 i 2. Dokumenty strategiczne przyjmuje się zgodnie z ramami pomocy określonymi w art. 4 i z należytym uwzględnieniem stosownych strategii krajowych.
3. Dokumenty strategiczne obejmują indykatywny przydział środków unijnych z podziałem na obszary polityki, stosownie do sytuacji, w rozbiciu na poszczególne lata, i uwzględniają zaspokajanie pojawiających się potrzeb, bez uszczerbku dla możliwości łączenia pomocy w różnych obszarach polityki. Dokumenty strategiczne zawierają wskaźniki służące do oceny postępów w osiąganiu przewidzianych w nich celów.
4. Komisja dokonuje corocznej oceny realizacji dokumentów strategicznych i ich ciągłej adekwatności w związku z ewolucją ram politycznych, o których mowa w art. 4. Komisja informuje komitet, o którym mowa w art. 13 ust. 1, o wynikach tej oceny i, w stosownych przypadkach, może zaproponować wprowadzenie zmian w dokumentach strategicznych, o których mowa w niniejszym artykule, lub w programach i środkach, o których mowa w art. 7 ust. 1. Dokumenty strategiczne są także poddawane przeglądowi śródokresowemu i w stosownych przypadkach zmieniane.
5. Komisja przyjmuje dokumenty strategiczne, o których mowa w niniejszym artykule, oraz wszelkie zmiany do nich zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 16 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 236/2014.
TYTUŁ III
WDRAŻANIE
Artykuł 7
Programowanie
1. Unijna pomoc na podstawie niniejszego rozporządzenia jest wdrażana bezpośrednio, pośrednio lub w ramach zarządzania dzielonego poprzez programy i środki, o których mowa w art. 2 i 3 rozporządzenia (UE) nr 236/2014, oraz zgodnie z przepisami szczególnymi ustanawiającymi jednolite warunki wykonania niniejszego rozporządzenia, zwłaszcza w odniesieniu do struktur i procedur zarządzania, które Komisja przyjmuje zgodnie z art. 13 niniejszego rozporządzenia. Co do zasady wdrażanie powinno przebiegać w formie rocznych lub wieloletnich programów krajowych lub obejmujących wiele krajów, jak również programów współpracy transgranicznej, opracowywanych na podstawie dokumentów strategicznych, o których mowa w art. 6, przez beneficjentów wymienionych w załączniku I niniejszego rozporządzenia lub Komisję, stosownie do przypadku.
2. Przy programowaniu lub przeprowadzaniu przeglądu programów, gdy ma to miejsce po opublikowaniu sprawozdania z przeglądu śródokresowego, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia (UE) nr 236/2014 („sprawozdanie z przeglądu śródokresowego”), uwzględnia się rezultaty, ustalenia i wnioski z tego sprawozdania.
Artykuł 8
Umowy ramowe i pomocnicze
1. Komisja oraz odnośni beneficjenci wymienieni w załączniku I zawierają umowy ramowe w sprawie wdrożenia pomocy.
2. Jeżeli to konieczne, między Komisją a odnośnymi beneficjentami wymienionymi w załączniku I lub ich organami wykonawczymi mogą być zawierane umowy pomocnicze dotyczące wdrożenia pomocy.
Artykuł 9
Przepisy w sprawie instrumentów wiązanych
1. W należycie uzasadnionych przypadkach i w celu zapewnienia spójności oraz skuteczności unijnego finansowania bądź usprawnienia współpracy regionalnej Komisja może postanowić o rozszerzeniu dostępności programów i środków, o których mowa w art. 7 ust. 1, na kraje, terytoria i regiony, które w innym przypadku nie kwalifikowałyby się do finansowania na podstawie art. 1, w przypadku gdy program lub środek mają charakter globalny, regionalny lub transgraniczny.
2. Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) wnosi wkład w programy lub środki ustanowione na mocy niniejszego rozporządzenia na potrzeby współpracy transgranicznej między beneficjentami wymienionymi w załączniku I a państwami członkowskimi. Kwotę wkładu z EFRR określa się na podstawie art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1299/2013. Wykorzystanie tego wkładu podlega przepisom niniejszego rozporządzenia.
3. W stosownych przypadkach możliwy jest wkład IPA II w programy lub środki współpracy ponadnarodowej i międzyregionalnej ustanowione i realizowane na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1299/2013, w których to programach lub środkach uczestniczą beneficjenci wymienieni w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
4. W stosownych przypadkach możliwy jest wkład IPA II w programy lub środki współpracy transgranicznej ustanowione i realizowane na podstawie rozporządzenia (UE) nr 232/2014, w których to programach lub środkach uczestniczą beneficjenci wymienieni w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.
5. W stosownych przypadkach możliwy jest wkład IPA II w programy lub środki wprowadzane w ramach strategii makroregionalnej, w których to programach lub środkach uczestniczą beneficjenci wymienieni w załączniku I.
TYTUŁ IV
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 10
Przekazanie uprawnień
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 11 w celu zmiany załącznika II do niniejszego rozporządzenia. W szczególności, po opublikowaniu sprawozdania z przeglądu śródokresowego i w oparciu o zawarte w nim zalecenia, Komisja przyjmuje - do dnia 31 marca 2018 r. - akt delegowany zmieniający załącznik II do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 11
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 10, powierza się Komisji na okres do dnia 31 grudnia 2020 r.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 10, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 10 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 12
Przyjęcie dalszych przepisów wykonawczych
Oprócz przepisów ustanowionych w rozporządzeniu (UE) nr 236/2014, przyjmuje się przepisy szczególne ustanawiające jednolite warunki wykonania niniejszego rozporządzenia, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 16 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 236/2014.
Artykuł 13
Procedura komitetowa
1. Tworzy się Komitet Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej („Komitet IPA II”) złożony z przedstawicieli państw członkowskich, któremu przewodniczy przedstawiciel Komisji. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2. Komitet IPA II wspomaga Komisję we wszystkich obszarach polityki, o których mowa w art. 3. Komitet IPA II jest również uprawniony do przyjmowania aktów prawnych i zobowiązań na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1085/2006 i do wykonania art. 3 rozporządzenia (WE) nr 389/2006.
Artykuł 14
Nagroda za wyniki
1. Dokumenty strategiczne, o których mowa w art. 6, przewidują, że stosowna kwota pomocy pozostaje dostępna, aby wynagradzać poszczególnych beneficjentów wymienionych w załączniku I w związku z:
a)
szczególnymi postępami w spełnianiu kryteriów członkostwa; lub
b)
skutecznym wykorzystaniem pomocy przedakcesyjnej prowadzącym do osiągnięcia szczególnie dobrych wyników w odniesieniu do szczegółowych celów określonych w stosownym dokumencie strategicznym.
2. W przypadku gdy postępy lub wyniki osiągnięte przez beneficjenta wymienionego w załączniku I utrzymują się znacznie poniżej uzgodnionych poziomów określonych w dokumentach strategicznych, Komisja proporcjonalnie dostosowuje przydzielone środki, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 16 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 236/2014.
3. W celu, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, wydziela się stosowną kwotę pomocy i przydziela się ją na podstawie oceny wyników oraz postępów w okresie kilku lat, ale nie później niż, odpowiednio, w roku 2017 i 2020. Uwzględnia się przy tym wskaźniki skuteczności działania, o których mowa w art. 2 ust. 2, i określone w dokumentach strategicznych.
4. Indykatywny przydział unijnych środków w dokumentach strategicznych, o których mowa w art. 6, uwzględnia możliwość przydziału dodatkowych środków na podstawie uzyskanych wyników lub poczynionych postępów.
Artykuł 15
Pula środków finansowych
1. Pula środków finansowych na potrzeby wykonania niniejszego rozporządzenia w latach 2014-2020 wynosi 11 698 668 000 EUR w cenach bieżących. Na programy współpracy transgranicznej między beneficjentami wymienionymi w załączniku I a państwami członkowskimi przydziela się, zgodnie z ich potrzebami i priorytetami, maksymalnie 4 % puli środków finansowych.
2. Przydziały roczne zatwierdzają Parlament Europejski i Rada w granicach przewidzianych w wieloletnich ramach finansowych na lata 2014-2020.
3. Zgodnie z art. 18 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1288/2013 (16), orientacyjna kwota w wysokości 1 680 000 000 EUR z różnych instrumentów na rzecz finansowania działań zewnętrznych, a mianowicie Instrumentu Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju ustanowionego na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 233/2014 (17), ENI, IPA II oraz Instrumentu Partnerstwa ustanowionego na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 234/2014 (18), zostaje przydzielona na działania związane z mobilnością edukacyjną do lub z państw partnerskich w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 1288/2013 oraz na współpracę i dialog polityczny z organami, instytucjami i organizacjami z tych państw. Wykorzystanie tych środków podlega przepisom rozporządzenia (UE) nr 1288/2013.
Środki zostają udostępnione w ramach dwóch wieloletnich przydziałów obejmujących, odpowiednio, pierwsze cztery lata i pozostałe trzy lata. Przydział tych środków zostaje odzwierciedlony w ramach programowania przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu, zgodnie z ustalonymi potrzebami i priorytetami danych państw. Przydziały te mogą zostać zmienione w przypadku istotnych, nieprzewidzianych okoliczności lub poważnych zmian politycznych, zgodnie z priorytetami działań zewnętrznych Unii.
Artykuł 16
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 11 marca 2014 r.