PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) 2015/293
ze dne 24. února 2015
o zápisu názvu do rejstříku chráněných označení původu a chráněných zeměpisných označení (Liliputas (CHZO))
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1151/2012 ze dne 21. listopadu 2012 o režimech jakosti zemědělských produktů a potravin (1), a zejména na čl. 15 odst. 2 a čl. 52 odst. 3 písm. b) uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Litvou předložená žádost o zápis názvu „Liliputas“ do rejstříku byla v souladu s čl. 50 odst. 2 písm. a) nařízení (EU) č. 1151/2012 zveřejněna v Úředním věstníku Evropské unie (2).
(2)
Podáním námitky ze dne 13. září 2013 a odůvodněným prohlášením o námitce ze dne 8. listopadu 2013 vzneslo Polsko podle čl. 51 odst. 2 nařízení (EU) č. 1151/2012 proti zápisu námitku. Námitka byla shledána přípustnou.
(3)
Dopisy ze dne 8. ledna 2014 vyzvala Komise zúčastněné strany, aby zahájily odpovídající konzultace v zájmu hledání vzájemné dohody v souladu s jejich vnitřními postupy.
(4)
Mezi Litvou a Polskem nebylo dosaženo dohody.
(5)
Vzhledem k tomu, že nebylo dosaženo dohody, by Komise měla přijmout rozhodnutí v souladu s postupem uvedeným v čl. 52 odst. 3 písm. b) nařízení (EU) č. 1151/2012.
(6)
V souladu s čl. 10 odst. 1 písm. c) nařízení (EU) č. 1151/2012 namítající tvrdil, že zápis názvu „Liliputas“ jako chráněného zeměpisného označení do rejstříku ohrozí existenci částečně totožného názvu nebo ochranné známky nebo existenci produktů, které byly v souladu s právem uváděny na polský trh po dobu nejméně pěti let před datem zveřejnění žádosti o zápis názvu „Liliputas“ jako chráněného zeměpisného označení v Úředním věstníku Evropské unie dne 15. června 2013. Podle namítajícího by zápis do rejstříku ohrozil existenci produktu s názvem „Liliput“, což je polský sýr, který má podobné vlastnosti jako sýr „Liliputas“ a jehož název je názvu „Liliputas“ foneticky podobný.
(7)
Namítající tvrdí, že výraz „Liliput“ se v Polsku obvykle používá při označování produktů, které se vyznačují malou velikostí, přičemž je používán také v případě sýrů. Sýr nesoucí název „Liliput“ se v Polsku vyrábí a prodává v souladu s právem již od roku 1971. V podnikových standardech, technických pokynech a normách pro využití surovin je sýr „Liliput“ uváděn spolu s jinými druhy sýrů jako Gouda, Eidam a Ementál. Tento výraz pro polský sýr se u polských spotřebitelů zažil a nijak neodkazuje na litevský sýr. Je ho proto třeba považovat za druhový výraz pro druhový sýr v Polsku. Co se týče produktu, má polský sýr„Liliput“ vlastnosti, vzhled, a rozměry podobné litevskému sýru „Liliputas“. Závěrem namítající naznačuje, že „Liliput“ a „Liliputas“ jsou podobné produkty nesoucí druhové názvy. Zápis názvu „Liliputas“ jakožto chráněného zeměpisného označení by polským výrobcům zabránil uvádět jejich sýr „Liliput“ na trh, nebo jim minimálně znemožnil používat název „Liliput“ v případě sýru.
(8)
Namítající rovněž tvrdí, že produkt a název, které mají být zapsány do rejstříku, nesplňují požadavky čl. 5 odst. 2 nařízení (EU) č. 1151/2012. Podle zveřejněného jednotného dokumentu dostal sýr název „Liliputas“ kvůli svým rozměrům. Název „Liliputas“ tak nesděluje, že produkt pochází z určitého místa, ale stejně jako polský sýr „Liliput“ odkazuje pouze na malou velikost sýra. Kromě toho nelze vlastnosti produktu přičíst jeho zeměpisnému původu, ale pouze skutečnosti, že zraje v malých formátech. Dopad místní mikroskopické plísně Penicillium pallidum Smith na organoleptické vlastnosti sýru „Liliputas“ není prokázán. Skutečnost, že produkt byl vyroben v rámci státních norem SSSR (Svazu sovětských socialistických republik), by nadto potvrzovala, že mohl být vyráběn kdekoliv na území SSSR, a že neexistuje žádný specifický vztah s vymezenou zeměpisnou oblastí. Sýr „Liliputas“ by tudíž měl být považován za druhový produkt.
(9)
Několika polským výrobcům sýra byla poskytnuta ochrana pro ochranné známky obsahující výraz „Liliput“, např. do rejstříku zapsaným, slovním a obrazovým ochranným známkám „Cheesland Liliput“ a „Ser Liliput“ a používané slovní ochranné známce „Serenada Liliput“. Objem produkce polského sýru „Liliput“ je značný: 2 762 tun vyprodukovaných v roce 2013 v průmyslovém měřítku a uvedených na trh po celém Polsku ve 2 250 obchodech, přičemž 4,8 % produkce bylo vyvezeno na trh EU. Na 90 % výroby sýru „Liliput“ se vztahuje ochranná známka. Podle názoru namítajícího by zápisem názvu „Liliputas“ jakožto chráněného zeměpisného označení mohlo dojít k ohrožení existence takových ochranných známek.
(10)
I přes výše uvedená tvrzení předložená namítajícím je třeba název „Liliputas“ zapsat do rejstříku jako chráněné zeměpisné označení, a to z těchto důvodů.
(11)
Ačkoli používání názvu „Liliputas“ musí mít původ v malé velikosti sýru, na kterou odkazuje, je zřejmé, že po padesáti letech existence v Litvě již název neznamená tento odkaz na velikost, nýbrž si během této doby vytvořil silné spojení s oblastí produkce. V současné době je název „Liliputas“ v Litvě nepochybně spojován s ručně vyráběným polotvrdým fermentovaným sýrem z vesnice Belvederis, který je považován za vysoce kvalitní produkt. Litevští spotřebitelé si název nespojují s polským sýrem nebo se sýry standardní průmyslové produkce. I když tedy název neobsahuje odkaz na zeměpisnou oblast, je název „Liliputas“ v souladu s definicí v čl. 5 odst. 2 nařízení (EU) č. 1151/2012, která stanoví, že chráněným zeměpisným označením se rozumí název, který identifikuje produkt pocházející z určitého místa, regionu nebo země.
(12)
S ohledem na výše uvedené nelze výraz „Liliputas“ považovat za druhový název. Druhové názvy jsou názvy, kterým i přes jejich historickou svázanost s místem, kde byl produkt, na který odkazují, původně vyroben nebo uveden na trh, již tento odkaz na počáteční zeměpisný původ zcela chybí. V případě názvu „Liliputas“ je to přesně naopak. Původně neměl se svým zeměpisným původem nic do činění, ale nyní je se svou oblastí produkce úzce spjat.
(13)
Produkt má vlastnosti a pověst, které lze přičíst jeho zeměpisnému původu. Ačkoli se ve zveřejněném jednotném dokumentu uvádí, že sýr nese název „Liliputas“ z důvodu své velikosti, je zde upřesněno, že svoji typickou chuť a vůni sýr získává zráním v malých formátech prostřednictvím vnitřní mikroflóry a mikroskopické plísně Penicillium pallidum Smith, které se daří ve sklepích ve vymezené zeměpisné oblasti. Tato plíseň, která se vyskytuje ve sklepích ve vesnici Belvederis, je zdrojem kyseliny mléčné, čerstvé chutě a aromatu, jimž se vyznačuje sýr „Liliputas“. V oblasti panují zvláštní podmínky zaručující výskyt této plísně. K zachování a rozvoji této plísně kromě toho přispívá i skutečnost, že sýr se vyrábí ručně a nikoli průmyslově. Sýr „Liliputas“ se může pochlubit dobře doloženou a solidní pověstí coby chlouby mezi litevskými mléčnými výrobky, jehož produkce byla přesně popsána ve zveřejněném jednotném dokumentu.
(14)
Rozdíly mezi produkty „Liliputas“ a „Liliput“ jsou tudíž zcela zjevné. Sýr „Liliputas“ nelze považovat za druhový produkt.
(15)
K tvrzení, že „sýr Liliputas“ podléhal normám SSSR, a proto mohl být vyráběn kdekoli na území SSSR, je nutno poznamenat, že zařazení produktů pod tyto normy bylo v té době povinné. Kromě toho tato okolnost nutně neznamená, že se tento výrobek, jak je popsán v normě přiložené z iniciativy Litvy, vyráběl někde jinde. V každém případě obdržel v letech 1969 až 1979 řadu ocenění, značek jakosti a vyznamenání, přičemž se o něm vždy jasně hovořilo jako o litevském sýru vyráběném ve vesnici Belvederis.
(16)
Výraz „Liliput“ je foneticky podobný výrazu „Liliputas“, který má být zapsán do rejstříku. Původem obou názvů jsou malé rozměry sýra. Ačkoli je sýr „Liliputas“ produktem s výraznými vlastnostmi, jakostí a pověstí, kterými se odlišuje od jiných produktů, je mu sýr „Liliput“ některými svými vlastnostmi velmi podobný. Vzhledem k blízkosti názvů a podobnému vzhledu produktů by uplatňování ochrany podle článku 13 nařízení (EU) č. 1151/2012 mohlo vést k tomu, že v případě zápisu do rejstříku bude sýr „Liliputas“ polským výrobcům bránit v používání výrazu „Liliput“.
(17)
Je zřejmé, že záměrem použití výrazu „Liliput“ nebylo využít pověsti názvu „Liliputas“. Spotřebitelé nebyli nebo nemohli být uvedeni v omyl, pokud jde o skutečný původ produktů. Oba produkty se prodávají na dvou odlišných trzích, na nichž jsou dobře známy a kde nelze hovořit o možnosti jejich záměny. Z těchto důvodů a protože bylo prokázáno, že označení „Liliput“ bylo v souladu s právem používáno nepřetržitě a řádně po dobu nejméně dvaceti pěti let před podáním žádosti o zápis označení „Liliputas“ Komisi, by v zájmu spravedlnosti a tradičního užívání mělo být uděleno maximální přechodné období uvedené v čl. 15 odst. 2 nařízení (EU) č. 1151/2012.
(18)
Tento závěr nutně neznamená, že používání výrazu „Liliput“ je neoprávněné. Jestliže může být podle čl. 41 odst. 2 nařízení (EU) č. 1151/2012, s přihlédnutím ke všem relevantním činitelům, zejména ke stávající situaci v oblastech spotřeby a k příslušným vnitrostátním právním aktům nebo právním aktům Unie, určeno, že výraz „Liliput“ zdruhověl, neměl by mít zápis názvu „Liliputas“ vliv na užívání názvu „Liliput“.
(19)
Pokud jde o ochranné známky obsahující výraz „Liliput“, o jejichž zápis bylo zažádáno, jež jsou zapsány nebo zavedeny používáním v dobré víře na území Unie přede dnem podání žádosti o zápis výrazu „Liliputas“ jako chráněného zeměpisného označení podle čl. 14 odst. 2 nařízení (EU) č. 1151/2012, mohou být pro daný produkt tyto ochranné známky nadále používány a obnovovány za předpokladu, že jsou splněny obecné požadavky stanovené právními předpisy pro ochranné známky.
(20)
Na základě výše uvedených skutečností by tedy název „Liliputas“ měl být zapsán do rejstříku chráněných označení původu a chráněných zeměpisných označení.
(21)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem Výboru pro politiku jakosti zemědělských produktů,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Název „Liliputas“ (CHZO) je zapsán do rejstříku.
Název uvedený v prvním pododstavci označuje produkt třídy 1.3. Sýry z přílohy XI prováděcího nařízení Komise (EU) č. 668/2014 (3).
Článek 2
Výraz „Liliput“ může být používán k označení sýra, který neodpovídá specifikaci uvedené pro produkt „Liliputas“, po dobu 15 let ode dne vstupu tohoto nařízení v platnost.
Článek 3
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 24. února 2015.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/293
z dnia 24 lutego 2015 r.
rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Liliputas (ChOG)]
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 15 ust. 2 i art. 52 ust. 3 lit. b),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wniosek Litwy o rejestrację nazwy „Liliputas” został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (2).
(2)
W drodze powiadomienia o sprzeciwie z dnia 13 września 2013 r. i uzasadnionego oświadczenia o sprzeciwie z dnia 8 listopada 2013 r. Polska sprzeciwiła się rejestracji zgodnie z art. 51 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. Sprzeciw ten został uznany za dopuszczalny.
(3)
Pismami z dnia 8 stycznia 2014 r. Komisja wezwała zainteresowane strony do rozpoczęcia odpowiednich konsultacji w celu osiągnięcia porozumienia w terminie sześciu miesięcy zgodnie z ich procedurami wewnętrznymi.
(4)
Porozumienia między Polską a Litwą nie osiągnięto.
(5)
W związku z tym, że nie osiągnięto porozumienia, Komisja musi przyjąć decyzję zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 52 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.
(6)
Zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 sprzeciwiająca się strona twierdzi, że rejestracja „Liliputas” jako chronionego oznaczenia geograficznego mogłaby zagrozić istnieniu częściowo identycznej nazwy, znaków towarowych oraz produktów, które od ponad pięciu lat istnieją zgodnie z prawem na polskim rynku, licząc od dnia, w którym wniosek o rejestrację nazwy „Liliputas” jako chronionego oznaczenia geograficznego został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (15 czerwca 2013 r.); według sprzeciwiającej się strony rejestracja stanowiłaby zagrożenie dla polskiego sera, który posiada cechy charakterystyczne podobne do sera „Liliputas” i którego nazwa jest fonetycznie podobna do nazwy „Liliputas”.
(7)
Sprzeciwiająca się strona twierdzi, że określenie „liliput” jest powszechnie używane w Polsce w odniesieniu do produktów charakteryzujących się małym rozmiarem i stosuje się go również do sera. Sery pod nazwą „liliput” były zgodnie z prawem produkowane i wprowadzane do obrotu w Polsce od 1971 r. Potwierdzają to normy zakładowe, instrukcje technologiczne oraz normy zużycia surowca, gdzie ser „liliput” jest wymieniany wśród innych rodzajów sera, takich jak ser gouda, edamski lub ementalski. Termin, który odnosi się do polskiego sera, jest popularny wśród polskich konsumentów i w żaden sposób nie jest związany z litewskim serem. Należy zatem uznać go za nazwę rodzajową odnoszącą się do zwykłego sera w Polsce. Jeśli chodzi o produkt, polski ser „liliput” posiada cechy, wygląd i wielkość podobne do litewskiego sera „Liliputas”. Sprzeciwiająca się strona sugeruje na koniec, że „liliput” i „Liliputas” to podobne produkty noszące nazwy rodzajowe. W związku z tym rejestracja nazwy „Liliputas” jako chronionego oznaczenia geograficznego mogłaby uniemożliwić polskim producentom wprowadzanie do obrotu sera „liliput” lub, w każdym razie, stosowanie nazwy „liliput” w odniesieniu do sera.
(8)
Sprzeciwiająca się strona twierdzi również, że produkt ani nazwa, która ma być zarejestrowana, nie są zgodne z wymogami określonymi w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. Jak stwierdzono w opublikowanym jednolitym dokumencie, nazwa sera „Liliputas” związana jest z jego wielkością. W związku z tym nazwa „Liliputas” nie wskazuje, że produkt pochodzi z określonego miejsca, ale podobnie jak w przypadku polskiego sera „liliput” odnosi się jedynie do niewielkiego rozmiaru sera. Ponadto cech produktu nie można przypisać jego pochodzeniu geograficznemu, ale wynikają one po prostu z faktu, że dojrzewa on w niewielkich krążkach. Wpływ lokalnych mikropleśni Penicillium pallidum Smith na charakterystyczne cechy organoleptyczne sera „Liliputas” nie został wykazany. Ponadto fakt, że przedmiotowy produkt był produkowany w kontekście norm ZSRR (Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich), potwierdza, że mógłby on zostać wyprodukowany w każdym innym miejscu w ZSRR i że nie istnieje szczególny związek z wyznaczonym obszarem geograficznym. Co za tym idzie, „Liliputas” należy uznać za produkt rodzajowy.
(9)
Kilku polskim producentom serów zagwarantowano ochronę znaków towarowych zawierających słowo „liliput”, jak np. w zarejestrowanym słowie i graficznym znaku towarowym „Cheesland Liliput” i „Ser Liliput” oraz stosowanym słownym znaku towarowym „Serenada Liliput”. Produkcja „liliputa” w Polsce jest znacząca: 2 762 ton wyprodukowanych w 2013 r. na skalę przemysłową i wprowadzanych do obrotu w całej Polsce w 2 250 sklepach, 4,8 % produkcji eksportowanej na rynek UE. 90 % produkcji sera „liliput” objętych jest znakiem towarowym. W opinii sprzeciwiającej się strony rejestracja nazwy „Liliputas” jako chronionego oznaczenia geograficznego mogłaby zagrozić istnieniu takich znaków towarowych.
(10)
Pomimo wyżej wymienionych zarzutów przedstawionych przez sprzeciwiającą się stronę należy zarejestrować nazwę „Liliputas” jako chronione oznaczenie geograficzne ze względów, o których mowa poniżej.
(11)
Mimo że stosowanie nazwy „Liliputas” ma źródło w niewielkim rozmiarze sera, jasne jest, że na Litwie w połowie stulecia nazwa ta straciła odniesienie do wielkości i zaczęła równolegle rozwijać silny związek z obszarem produkcji. W chwili obecnej na Litwie nazwa „Liliputas” jest bez wątpienia związana z ręcznie wytwarzanym półtwardym serem sfermentowanym wysokiej jakości produkowanym we wsi Belvederis. Litewscy konsumenci nie wiążą tej nazwy z polskim serem ani normami przemysłowej produkcji sera. W związku z tym, mimo że pozbawiona części dotyczącej obszaru geograficznego, nazwa „Liliputas” jest zgodna z definicją podaną w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, który stanowi, że chronione oznaczenie geograficzne to nazwa identyfikująca produkt pochodzący z określonego miejsca, regionu lub kraju.
(12)
W świetle powyższego „Liliputas” nie może być uznany za nazwę rodzajową. Nazwy rodzajowe to nazwy, które mimo historycznego związku z miejscem, w którym produkt, do którego się odnoszą, był pierwotnie produkowany lub wprowadzany do obrotu, są obecnie całkowicie oderwane od takiego pierwotnego pochodzenia geograficznego. „Liliputas” stanowi dokładnie przeciwny przypadek. Pierwotnie był odłączony od swego pochodzenia geograficznego, lecz obecnie jest silnie związany ze swym obszarem produkcji.
(13)
Produkt ma jakość i renomę, które są przypisywane jego pochodzeniu geograficznemu. Mimo że w opublikowanym jednolitym dokumencie stwierdza się, że nazwa sera, „Liliputas”, związana jest z jego wielkością, to jednak wyjaśnia się, że ma on swój szczególny smak i aromat związane z dojrzewaniem w niewielkich krążkach przy użyciu wewnętrznej mikroflory i mikropleśni Penicillium pallidum Smith, która rozwija się w piwnicach na wyznaczonym obszarze geograficznym. Ta pleśń, która jest typowa dla piwnic w miejscowości Belvederis, jest odpowiedzialna za kwas mlekowy, świeży smak i aromat charakterystyczne dla sera „Liliputas”. Wyznaczony obszar posiada specjalne warunki do przetrwania tego rodzaju pleśni. Ponadto fakt, że ser jest ręcznie, a nie mechanicznie produkowany, przyczynia się do utrzymania i rozwoju pleśni. Ponadto „Liliputas” posiada dobrze udokumentowaną i solidną renomę jako sztandarowy produkt litewskiej produkcji przetworów mlecznych, co zostało dokładnie opisane w opublikowanym jednolitym dokumencie.
(14)
Różnice między serami „Liliputas” i „liliput” są więc dość oczywiste. „Liliputas” nie może być traktowany jako produkt rodzajowy.
(15)
Jeśli chodzi o zarzut, że ponieważ był on objęty normami produkcji ZSRR, „Liliputas” może być produkowany w dowolnym miejscu w ZSRR, należy zauważyć, że objęcie produktów takimi normami było w owym czasie obowiązkowe. Ponadto okoliczność ta nie oznacza, że produkt, zgodny z opisem zawartym w normie dołączonym z inicjatywy Litwy, był produkowany gdzie indziej. W każdym razie w latach 1969-1979 produkt ten otrzymał wiele nagród, dyplomów, znaków jakości i medali, będąc postrzegany jako ser produkowany w miejscowości Belvederis na Litwie.
(16)
Określenie „liliput” jest podobne pod względem fonetycznym do określenia „liliputas”, które ma zostać zarejestrowane. Obie nazwy pochodzą od niewielkiego rozmiaru sera. Mimo że ser „Liliputas” jest produktem o wyraźnie odmiennych cechach, właściwościach i renomie, ser „liliput” posiada aspekty, które sprawiają, że jest on podobny do sera „Liliputas”. Ze względu na podobieństwo obu nazw i biorąc pod uwagę podobieństwo wizualne między produktami, zastosowanie ochrony przewidzianej w art. 13 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 mogłoby doprowadzić do tego, że „Liliputas” po zarejestrowaniu uniemożliwiłby polskim producentom serów używanie nazwy „liliput”.
(17)
Dowody wykazują, że użycie terminu „liliput” nie miało na celu wykorzystania renomy nazwy „Liliputas”. Konsumenci nie zostali ani nie mogli zostać wprowadzeni w błąd co do prawdziwego pochodzenia produktów. W rzeczywistości oba produkty mają dwa odrębne rynki, na których są dobrze znane i prawidłowo rozpoznawane. Z tych względów oraz ponieważ wykazano, że „liliput” był używany zgodnie z prawem w sposób konsekwentny i uczciwy przez okres co najmniej 25 lat przed złożeniem do Komisji wniosku o rejestrację nazwy „Liliputas”, w myśl poszanowania zasady uczciwości i tradycyjnego stosowania należy przyznać maksymalny okres przejściowy, o którym mowa w art. 15 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.
(18)
Taka konkluzja nie oznacza, że zastosowanie oznacznia „liliput” staje się bezprawne. Zgodnie z art. 41 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, jeżeli można ustalić, że, biorąc pod uwagę wszystkie odpowiednie czynniki, a w szczególności bieżącą sytuację w obszarach konsumpcji oraz odpowiednich krajowych lub unijnych aktach prawnych, „liliput” stał się nazwą rodzajową, użycie tej nazwy nie może być zagrożone wskutek rejestracji nazwy „Liliputas”.
(19)
Jeśli chodzi o znaki towarowe zawierające określenie „liliput”, które były stosowane, zarejestrowane lub ustanowione poprzez używanie w dobrej wierze na terytorium Unii przed złożeniem wniosku o rejestrację nazwy „Liliputas” jako chronionego oznaczenia geograficznego, zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 wspomniane znaki towarowe mogą nadal być używane i wznawiane dla tego produktu, pod warunkiem że ogólne wymogi obowiązujące na mocy przepisów dotyczących znaków towarowych są spełnione.
(20)
W świetle powyższego należy wpisać nazwę „Liliputas” do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych.
(21)
Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu ds. Polityki Jakości Produktów Rolnych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Nazwa „Liliputas” (ChOG) zostaje zarejestrowana.
Nazwa podana w pierwszym akapicie niniejszego artykułu określa produkt należący do klasy 1.3. Sery załącznika XI do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 668/2014 (3).
Artykuł 2
Określenie „liliput” może być stosowane w odniesieniu do serów, które nie spełniają wymogów specyfikacji nazwy „Liliputas”, przez okres 15 lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 3
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 24 lutego 2015 r.