SMĚRNICE EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) 2015/2193
ze dne 25. listopadu 2015
o omezení emisí některých znečišťujících látek do ovzduší ze středních spalovacích zařízení
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 192 odst. 1 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
s ohledem na stanovisko Výboru regionů (2),
v souladu s řádným legislativním postupem (3),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
V rozhodnutí Evropského parlamentu a Rady č. 1386/2013/EU (4) (dále jen „akční program“) se uznává, že emise znečišťujících látek do ovzduší byly v posledních dekádách výrazně sníženy, ale že v mnoha částech Evropy představuje úroveň znečištění ovzduší stále problém a že občané Unie jsou opakovaně vystavováni látkám znečišťujícím ovzduší, jež mohou ohrozit jejich zdraví a dobré životní podmínky. V akčním programu se uvádí, že ekosystémy i nadále trpí nadměrnou depozicí dusíku a síry, které souvisí s emisemi z dopravy, neudržitelných zemědělských postupů a z výroby elektřiny. V mnoha oblastech v Unii úrovně znečištění ovzduší nadále překračují mezní hodnoty stanovené Unií a normy Unie týkající se kvality ovzduší stále nesplňují cíle stanovené Světovou zdravotnickou organizací.
(2)
S cílem zajistit zdravé životní prostředí pro všechny vyzývá akční program k tomu, aby byla opatření na místní úrovni doplněna vhodnou politikou na národní a unijní úrovni. Za tímto účelem je zapotřebí zejména zvýšit úsilí o dosažení plného souladu s právními předpisy Unie v oblasti kvality ovzduší a vymezit strategické cíle a opatření na období po roce 2020.
(3)
Podle vědeckých posudků zkracuje znečištění ovzduší průměrnou délku života občanů Unie o osm měsíců.
(4)
Emise znečišťujících látek ze spalování paliva ve středních spalovacích zařízeních nejsou na úrovni Unie regulovány, přestože stále více přispívají ke znečištění ovzduší, zejména v důsledku rozsáhlejšího využití biomasy jako paliva, což je podnětem pro politiky v oblasti klimatu a energetiky.
(5)
Spalování paliva v některých malých spalovacích zařízeních je upraveno prováděcími opatřeními přijatými na základě směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/125/ES (5). K vyplnění zbývající regulační mezery jsou naléhavě zapotřebí další opatření podle směrnice 2009/125/ES. Spalování paliva ve velkých spalovacích zařízeních upravuje od 7. ledna 2013 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2010/75/EU (6), přičemž do 31. prosince 2015 se pro velká spalovací zařízení podle čl. 30 odst. 2 směrnice 2010/75/EU nadále použije směrnice Evropského parlamentu a Rady 2001/80/ES (7).
(6)
Komise ve své zprávě Evropskému parlamentu a Radě ze dne 17. května 2013 o přezkumech provedených podle čl. 30 odst. 9 a článku 73 směrnice 2010/75/EU o průmyslových emisích, která se zaměřuje na emise z intenzivního chovu hospodářských zvířat a spalovacích zařízení, dospěla k závěru, že byl u spalování paliva ve středních spalovacích zařízeních prokázán jasný potenciál k nákladově efektivnímu snižování emisí do ovzduší.
(7)
Mezinárodní závazky Unie v oblasti znečištění ovzduší týkající se omezení acidifikace, eutrofizace, přízemního ozonu a emisí jemných částic byly dohodnuty v rámci Göteborského protokolu k Úmluvě o dálkovém znečišťování ovzduší přecházejícím hranice státu, který byl v roce 2012 upraven s cílem posílit stávající závazky týkající se snížení množství oxidu siřičitého, oxidů dusíku, amoniaku a těkavých organických sloučenin a zavést nové závazky týkající se snížení jemných částic (PM 2,5), kterého by mělo být dosaženo po roce 2020.
(8)
Komise ve svém sdělení Evropskému parlamentu, Radě, Evropskému hospodářskému a sociálnímu výboru a Výboru regionů ze dne 18. prosince 2013 nazvaném „Program čisté ovzduší pro Evropu“ vyzývá k opatřením k omezení emisí látek znečišťujících ovzduší ze středních spalovacích zařízení, aby byl doplněn regulační rámec pro odvětví spalování. Program čisté ovzduší doplňuje agendu pro snížení znečištění do roku 2020, kterou stanoví sdělení Komise Radě a Evropskému parlamentu ze dne 21. září 2005 nazvané „Tematická strategie o znečišťování ovzduší“, a stanoví cíle v oblasti snížení dopadu znečištění na období do roku 2030. Za účelem dosažení všech těchto strategických cílů by měla být vytvořena regulatorní agenda, jejíž součástí budou také opatření k omezení emisí ze středních spalovacích zařízení.
(9)
Střední spalovací zařízení by měla být vyvíjena a provozována tak, aby podporovala energetickou účinnost. Tyto faktory i ekonomické faktory, technické možnosti a životní cyklus stávajících středních spalovacích zařízení by měly být zejména zohledňovány při renovaci nebo rozhodování o významných investicích do středních spalovacích zařízení.
(10)
S cílem zajistit, aby provoz středních spalovacích zařízení nevedl ke zhoršování kvality ovzduší, by opatření přijatá za účelem omezení emisí oxidu siřičitého, oxidů dusíku a tuhých znečišťujících látek do ovzduší neměla vést ke zvýšení emisí jiných znečišťujících látek, jako je oxid uhelnatý.
(11)
Střední spalovací zařízení, na které se již vztahují minimální požadavky platné v rámci celé Unie, jako jsou zařízení, na něž se vztahují pravidla pro agregaci podle kapitoly III směrnice 2010/75/EU nebo zařízení na spalování či spoluspalování pevného odpadu nebo kapalného odpadu, na něž se tedy vztahuje kapitola IV uvedené směrnice, by měla být z oblasti působnosti této směrnice vyňata.
(12)
Z oblasti působnosti této směrnice by měla být dále vyňata i některá další střední spalovací zařízení, a to na základě svých technických vlastností či využití při určitých činnostech.
(13)
Na střední spalovací zařízení spalující rafinérská paliva samostatně nebo s jinými palivy za účelem výroby energie v rámci rafinérií minerálních olejů a plynů a regenerační kotle v zařízeních na výrobu buničiny se vztahují emisní úrovně spojené s nejlepšími dostupnými technikami (BAT) stanovené v závěrech o BAT, které jsou již stanoveny ve směrnici 2010/75/EU, a proto by se na tato zařízení neměla tato směrnice vztahovat.
(14)
Tato směrnice by se měla vztahovat na spalovací zařízení, včetně propojení tvořeného dvěma či více novými středními spalovacími zařízeními, s celkovým jmenovitým tepelným příkonem 1 MW nebo vyšším a nižším než 50 MW. Jednotlivá spalovací zařízení s jmenovitým tepelným příkonem nižším než 1 MW by neměla být pro výpočet celkového jmenovitého tepelného příkonu propojení spalovacích zařízení zohledněna. S cílem předejít regulačním mezerám by se tato směrnice měla vztahovat rovněž na propojení tvořená novými středními spalovacími zařízeními, jejichž celkový jmenovitý tepelný příkon je 50 MW nebo vyšší, aniž je tím dotčena kapitola III směrnice 2010/75/EU.
(15)
K zajištění omezení emisí oxidu siřičitého, oxidů dusíku a prachu do ovzduší by střední spalovací zařízení měla být provozována pouze v případě, že jim bylo uděleno povolení nebo byla zaregistrována příslušným orgánem, a to na základě informací poskytnutých provozovatelem.
(16)
Za účelem omezení emisí do ovzduší ze středních spalovacích zařízení by tato směrnice měla stanovit mezní hodnoty emisí a požadavky pro monitorování.
(17)
Mezní hodnoty emisí stanovené v příloze II by se neměly vztahovat na střední spalovací zařízení nacházející se na Kanárských ostrovech, ve francouzských zámořských departementech a na Azorech a Madeiře, a to z důvodu technických a logistických problémů spojených s izolovanou polohou těchto zařízení. Dotčené členské státy by měly stanovit mezní hodnoty emisí pro tato zařízení s cílem snížit jejich emise do ovzduší a potenciální rizika pro lidské zdraví a životní prostředí.
(18)
Aby měla stávající střední spalovací zařízení dost času se technicky přizpůsobit novým požadavkům této směrnice, měly by se na tato zařízení vztahovat mezní hodnoty emisí až po uplynutí stanovené lhůty ode dne použitelnosti této směrnice.
(19)
S ohledem na některé zvláštní okolnosti v případě, kdy by uplatňování mezních hodnot emisí vedlo k neúměrně vysokým nákladům ve srovnání s přínosy pro životní prostředí, by měly mít členské státy možnost vyjmout střední spalovací zařízení používaná v naléhavých případech a provozovaná po omezenou dobu z povinnosti dodržovat mezní hodnoty emisí stanovené v této směrnici.
(20)
S ohledem na omezení daná infrastrukturou, jimž čelí stávající střední spalovací zařízení, jež jsou součástí malých izolovaných soustav nebo izolovaných mikrosoustav, a s ohledem na potřebu usnadnit jejich vzájemné propojení, by mělo být těmto zařízením poskytnuto více času na přizpůsobení se mezním hodnotám emisí stanoveným v této směrnici.
(21)
S ohledem na celkové přínosy dálkového vytápění, jež přispívá ke snižování domácího používání paliv způsobujících vysoké úrovně znečistění vzduchu a ke zlepšení energetické účinnosti a snížení emisí CO2, by měly mít členské státy možnost poskytnout stávajícím středním spalovacím zařízením, která poskytují značné množství své užitečné výroby tepla do veřejné sítě pro dálkové vytápění, více času na přizpůsobení se mezním hodnotám emisí stanoveným v této směrnici.
(22)
S ohledem na nedávné investice do zařízení na biomasu zaměřené na větší využívání obnovitelných zdrojů energie, které již přinesly snížení emisí znečisťujících látek, a s ohledem na příslušný investiční cyklus, by měly mít členské státy možnost poskytnout těmto zařízením více času na přizpůsobení se mezním hodnotám stanoveným v této směrnici.
(23)
Vzhledem k zásadní roli plynových kompresorových stanic pro spolehlivost a bezpečný provoz vnitrostátních přepravních sítí pro přepravu plynu a s ohledem na specifická omezení spojená s jejich modernizací by měly mít členské státy možnost poskytnout středním spalovacím zařízením pohánějícím takové kompresorové stanice více času na přizpůsobení se mezním hodnotám emisí oxidů dusíku stanoveným v této směrnici.
(24)
Tato směrnice v souladu s článkem 193 Smlouvy o fungování Evropské unie (dále jen „Smlouva o fungování EU“) není překážkou tomu, aby členské státy ponechaly v platnosti či zaváděly přísnější ochranná opatření. Tato opatření mohou být potřebná například v zónách nesplňujících normy kvality životního prostředí. V těchto případech by měly členské státy posoudit, zda je třeba uplatňovat přísnější mezní hodnoty emisí, než jsou požadavky stanovené v této směrnici jako součást rozvoje plánů kvality ovzduší podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2008/50/ES (8). Tato posouzení by měla zohlednit výsledek výměny informací o nejlepších výsledcích snižování emisí, jichž může být dosaženo za použití nejdostupnějších a nových technologií. Komise by měla tuto výměnu informací koordinovat mezi členskými státy, příslušnými průmyslovými odvětvími, včetně provozovatelů a poskytovatelů technologií, a nevládními organizacemi, včetně organizací na ochranu životního prostředí.
(25)
Členské státy by měly zajistit, aby v případě nedodržení požadavků této směrnice provozovatelé středních spalovacích zařízení přijali nezbytná opatření. Členské státy by měly zřídit systém pro kontrolu dodržování požadavků této směrnice ze strany středních spalovacích zařízení.
(26)
Pro zajištění účinného provádění a vymáhání této směrnice by měly být příslušné inspekce pokud možno koordinovány i s inspekcemi vyžadovanými podle jiných právních předpisů Unie.
(27)
Ustanovení této směrnice o přístupu k informacím týkajícím se jejího provádění by měla být uplatňována tak, aby se zajistil plný účinek směrnice Evropského parlamentu a Rady 2003/4/ES (9).
(28)
Aby se omezila zátěž pro malé a střední podniky provozující střední spalovací zařízení, měly by být administrativní požadavky na provozovatele týkající se poskytování informací, monitorování a podávání zpráv přiměřené a mělo by se předejít zdvojování, zároveň by však na jejich základě měl mít příslušný orgán možnost účinně ověřovat dodržování povinností.
(29)
K zajištění konzistentních a ucelených informací o provádění směrnice poskytnutých členskými státy a k podpoře výměny informací mezi členskými státy a Komisí by Komise měla ve spolupráci s Evropskou agenturou pro životní prostředí vytvořit elektronický nástroj k podávání zpráv, který by členské státy mohly zároveň využít pro účely podávání zpráv na vnitrostátní úrovni a pro správu údajů.
(30)
Komise by měla na základě aktuálních nejnovějších technologií posoudit potřebu pozměnit mezní hodnoty emisí stanovené v příloze II pro nová střední spalovací zařízení. V této souvislosti by měla Komise rovněž zvážit potřebu stanovit specifické mezní hodnoty emisí pro jiné znečišťující látky, jako je oxid uhelnatý, a případně minimálních norem energetické účinnosti.
(31)
Za účelem přizpůsobení se vědeckému a technickému pokroku by měla být na Komisi přenesena pravomoc přijímat akty v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování EU k úpravě ustanovení o posuzování shody uvedených v části 2 bodu 2 přílohy III. Je obzvláště důležité, aby Komise v rámci přípravné činnosti vedla odpovídající konzultace, a to i na odborné úrovni. Při přípravě a vypracovávání aktů v přenesené pravomoci by Komise měla zajistit, aby byly příslušné dokumenty předány současně, včas a vhodným způsobem Evropskému parlamentu a Radě.
(32)
Za účelem zajištění jednotných podmínek k provedení této směrnice a k zjednodušení a zpřehlednění povinností členských států podávat zprávy by měly být Komisi svěřeny prováděcí pravomoci, pokud jde o určení technických formátů pro podávání zpráv. Uvedené pravomoci by měly být vykonávány v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 182/2011 (10).
(33)
Jelikož cílů tohoto nařízení, totiž zlepšení kvality životního prostředí a lidského zdraví, nemůže být dosaženo uspokojivě členskými státy, ale spíše jich může být z důvodu jejich rozsahu a účinků lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou podle článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje tato směrnice rámec toho, co je nezbytné pro dosažení těchto cílů.
(34)
Tato směrnice dodržuje základní práva a ctí zásady uznané zejména v Listině základních práv Evropské unie (dále jen „listina“). Cílem této směrnice je především zajistit uplatňování článku 37 listiny o ochraně životního prostředí.
(35)
Členské státy se v souladu se Společným politickým prohlášením členských států a Komise o informativních dokumentech ze dne 28. září 2011 (11) zavázaly, že v odůvodněných případech doplní oznámení o opatřeních přijatých za účelem provedení směrnice ve vnitrostátním právu o jeden či více dokumentů s informacemi o vztahu mezi jednotlivými prvky směrnice a příslušnými částmi vnitrostátních nástrojů přijatými za účelem provedení směrnice ve vnitrostátním právu. V případě této směrnice považuje normotvůrce předložení těchto dokumentů za odůvodněné,
PŘIJALY TUTO SMĚRNICI:
Článek 1
Předmět
Tato směrnice stanoví pravidla pro omezení emisí oxidu siřičitého (SO2), oxidů dusíku (NOx) a prachu do ovzduší ze středních spalovacích zařízení s cílem snížit množství emisí do ovzduší a snížit případná rizika plynoucí z těchto emisí pro lidské zdraví a pro životní prostředí.
Tato směrnice stanoví rovněž pravidla pro monitorování emisí oxidu uhelnatého (CO).
Článek 2
Oblast působnosti
1. Tato směrnice se vztahuje na spalovací zařízení o celkovém jmenovitém tepelném příkonu 1 MW a vyšším, avšak nižším než 50 MW (dále „střední spalovací zařízení“), a to bez ohledu na druh paliva, které používají.
2. Tato směrnice se vztahuje rovněž na propojení tvořená novými středními spalovacími zařízeními podle článku 4, včetně propojení, jejichž celkový jmenovitý tepelný příkon je 50 MW či vyšší, pokud takové propojení není spalovacím zařízením, na něž se vztahuje kapitola III směrnice 2010/75/EU.
3. Tato směrnice se nevztahuje na:
a)
spalovací zařízení, na něž se vztahuje kapitola III nebo kapitola IV směrnice 2010/75/EU;
b)
spalovací zařízení, na něž se vztahuje směrnice Evropského parlamentu a Rady 97/68/ES (12);
c)
spalovací zařízení umístěná v rámci hospodářství s celkovým jmenovitým tepelným příkonem nepřevyšujícím 5 MW, v nichž se jako palivo používá výhradně nezpracovaný drůbeží hnůj ve smyslu čl. 9 písm. a) nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1069/2009 (13);
d)
spalovací zařízení, ve kterých se plynné produkty spalování používají k přímému ohřevu, sušení nebo jakékoli jiné úpravě předmětů nebo materiálů;
e)
spalovací zařízení, ve kterých se plynné produkty spalování používají pro přímý plynový ohřev využívaný pro vytápění vnitřních prostor za účelem zlepšení podmínek na pracovišti;
f)
zařízení k dospalování určená k čištění odpadních plynů z průmyslových procesů spalováním, která nejsou provozována jako nezávislá spalovací zařízení;
g)
jakákoli technická zařízení používaná k pohonu vozidla, plavidla nebo letadla;
h)
plynové turbíny a plynové a naftové motory používané na těžebních plošinách;
i)
zařízení k regeneraci katalyzátorů pro katalytické štěpení;
j)
zařízení pro přeměnu sirovodíku na síru;
k)
reaktory používané v chemickém průmyslu;
l)
koksárenské baterie;
m)
ohřívače větru vysokých pecí;
n)
krematoria;
o)
spalovací zařízení spalující rafinérská paliva samostatně nebo s jinými palivy za účelem výroby energie v rámci rafinérií minerálních olejů a plynů;
p)
regenerační kotle v zařízeních na výrobu buničiny.
4. Tato směrnice se nevztahuje na výzkum, vývoj či zkušební činnosti v souvislosti se středními spalovacími zařízeními. Členské státy mohou pro uplatňování tohoto odstavce stanovit zvláštní podmínky.
Článek 3
Definice
Pro účely této směrnice se rozumí:
1)
„emisemi“ uvolňování látek ze spalovacího zařízení do ovzduší;
2)
„mezní hodnotou emisí“ přípustné množství látky obsažené v odpadních plynech ze spalovacího zařízení, které smí být vypuštěno do ovzduší v daném časovém období;
3)
„oxidy dusíku“ (NOx) oxid dusnatý a oxid dusičitý vyjádřené jako oxid dusičitý (NO2);
4)
„prachem“ částice jakéhokoli tvaru, struktury nebo hustoty rozptýlené v podmínkách místa odběru vzorku v plynném skupenství, které lze po odběru reprezentativního vzorku z analyzovaného plynu zachytit filtrací za vymezených podmínek a které zůstávají v prostoru před filtrem a po usušení za vymezených podmínek na filtru;
5)
„spalovacím zařízením“ jakékoli technické zařízení, v němž se paliva oxidují za účelem využití takto vyrobeného tepla;
6)
„stávajícím spalovacím zařízením“ spalovací zařízení uvedené do provozu před 20. prosincem 2018 nebo zařízení, pro něž bylo podle vnitrostátních právních předpisů uděleno povolení před 19. prosincem 2017, za předpokladu, že dané zařízení bude uvedeno do provozu nejpozději 20. prosince 2018;
7)
„novým spalovacím zařízením“ spalovací zařízení jiné než stávající spalovací zařízení;
8)
„motorem“ plynový motor, naftový motor nebo dvojpalivový motor;
9)
„plynovým motorem“ motor s vnitřním spalováním fungující na principu Ottova cyklu a využívající ke spalování paliva zážehového zapalování;
10)
„naftovým motorem“ motor s vnitřním spalováním fungující na principu Dieselova cyklu a využívající ke spalování paliva vznětového zapalování;
11)
„dvojpalivovým motorem“ motor s vnitřním spalováním využívající vznětového zapalování a fungující na principu Dieselova cyklu při spalování kapalných paliv a na principu Ottova cyklu při spalování plynných paliv;
12)
„plynovou turbínou“ jakýkoli rotující stroj, který přeměňuje tepelnou energii v mechanickou práci a který se skládá především z kompresoru, tepelného zařízení, ve kterém se palivo oxiduje za účelem ohřátí pracovního média, a turbíny; tento pojem zahrnuje plynové turbíny s otevřeným cyklem i s kombinovaným cyklem a plynové turbíny v režimu kombinované výroby elektřiny a tepla, a to ve všech případech jak s doplňkovým spalováním, tak bez něj;
13)
„malou izolovanou soustavou“ malá izolovaná soustava ve smyslu čl. 2 bodu 26 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/72/ES (14);
14)
„izolovanou mikrosoustavou“ izolovaná mikrosoustava ve smyslu čl. 2 bodu 27 směrnice 2009/72/ES;
15)
„palivem“ jakýkoli tuhý, kapalný nebo plynný spalitelný materiál;
16)
„rafinérským palivem“ pevný, kapalný nebo plynný hořlavý materiál z destilace a přeměny v rámci rafinace ropy, včetně rafinérského topného plynu, syntézního plynu, rafinérských olejů a ropného koksu;
17)
„odpadem“ odpad ve smyslu čl. 3 bodu 1 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2008/98/ES (15);
18)
„biomasou“:
a)
produkty, které sestávají z rostlinného materiálu pocházejícího ze zemědělství nebo lesnictví a které lze použít jako palivo za účelem získání jeho energetického obsahu;
b)
následující odpady:
i)
rostlinný odpad ze zemědělství nebo lesnictví;
ii)
rostlinný odpad z potravinářského průmyslu, pokud se vzniklé teplo opětovně použije;
iii)
rostlinný odpad z výroby čerstvé vlákniny a z výroby papíru z buničiny, pokud se spoluspaluje v místě výroby a vzniklé teplo se využije;
iv)
korkový odpad;
v)
dřevný odpad s výjimkou dřevného odpadu, který může obsahovat halogenované organické sloučeniny nebo těžké kovy v důsledku ošetření látkami na ochranu dřeva nebo nátěrovými hmotami, včetně zejména dřevného odpadu ze stavebnictví a z demolic;
19)
„plynovým olejem“:
a)
jakékoli kapalné palivo vyrobené z ropy kódů KN 2710 19 25, 2710 19 29, 2710 19 47, 2710 19 48, 2710 20 17 či 2710 20 19;
b)
jakékoli kapalné palivo vyrobené z ropy, z něhož se do teploty 250 °C vydestiluje s použitím metody ASTM D86 méně než 65 % objemových (včetně ztrát) a do teploty 350 °C nejméně 85 % objemových (včetně ztrát);
20)
„zemním plynem“ přirozeně se vyskytující metan s maximálním obsahem 20 % objemových inertů a dalších složek;
21)
„těžkým topným olejem“:
a)
jakékoli kapalné palivo vyrobené z ropy kódů KN 2710 19 51 až 2710 19 68, 2710 20 31, 2710 20 35 nebo 2710 20 39; nebo
b)
jakékoliv kapalné palivo vyrobené z ropy, jiné než plynový olej ve smyslu bodu 19, které v důsledku svého destilačního rozmezí náleží do kategorie těžkých olejů určených k použití jako palivo a z něhož se do teploty 250 °C vydestiluje s použitím metody ASTM D86 méně než 65 % objemových (včetně ztrát). Pokud není možno provést destilaci s použitím metody ASTM D86, pokládá se ropný produkt za těžký topný olej;
22)
„provozními hodinami“ doba vyjádřená v hodinách, během níž je spalovací zařízení v provozu a vypouští emise do ovzduší, s výjimkou doby uvádění zařízení do provozu a odstavování z provozu;
23)
„provozovatelem“ fyzická nebo právnická osoba, která provozuje nebo řídí spalovací zařízení, nebo pokud tak stanoví vnitrostátní právní předpisy, osoba, na kterou byla převedena rozhodující ekonomická pravomoc nad technickým fungováním zařízení;
24)
„zónou“ část území členského státu, která je tímto členským státem vymezena pro účely posouzení a řízení kvality ovzduší, a to v souladu se směrnicí 2008/50/ES.
Článek 4
Agregace
Propojení tvořené dvěma nebo více novými středními spalovacími zařízeními se pro účely této směrnice považuje za jediné střední spalovací zařízení a jejich jmenovité tepelné příkony se sčítají pro účely výpočtu celkového jmenovitého tepelného příkonu, pokud:
-
jsou odpadní plyny z těchto středních spalovacích zařízení odváděny společným komínem, nebo
-
by s přihlédnutím k technickým a ekonomickým faktorům odpadní plyny z těchto středních spalovacích zařízení podle posouzení příslušného orgánu mohly být odváděny společným komínem.
Článek 5
Povolení a registrace
1. Členské státy přijmou nezbytná opatření k zajištění toho, aby žádné nové střední spalovací zařízení nebylo provozováno bez povolení nebo registrace.
2. Členské státy přijmou nezbytná opatření k zajištění toho, aby od 1. ledna 2024 žádné stávající střední spalovací zařízení se jmenovitým tepelným příkonem vyšším než 5 MW nebylo provozováno bez povolení nebo registrace.
Členské státy přijmou nezbytná opatření k zajištění toho, aby od 1. ledna 2029 žádné stávající střední spalovací zařízení se jmenovitým tepelným příkonem nepřevyšujícím 5 MW nebylo provozováno bez povolení nebo registrace.
3. Členské státy stanoví postup pro udělování povolení nebo registraci podle toho, o jaké střední spalovací zařízení se jedná. Tento postup zahrnuje alespoň povinnost provozovatele informovat příslušný orgán o provozování středního spalovacího zařízení či o záměru takové zařízení provozovat a poskytnout alespoň informace uvedené v příloze I.
4. Příslušný orgán provede registraci nebo zahájí postup udělování povolení střednímu spalovacímu zařízení do jednoho měsíce od poskytnutí informace uvedené v odstavci 3 provozovatelem. Příslušný orgán informuje provozovatele o takové registraci či zahájení postupu udělování povolení.
5. Příslušný orgán vede rejstřík informací o každém středním spalovacím zařízení včetně informací uvedených v příloze I a informací obdržených podle článku 9. Stávající střední spalovací zařízení se zařadí v souladu s touto směrnicí do rejstříku ode dne registrace nebo ode dne, kdy obdrží povolení. Příslušný orgán zpřístupní informace uvedené v rejstříku veřejnosti, mimo jiné prostřednictvím internetu, v souladu se směrnicí 2003/4/ES.
6. Aniž je dotčena povinnost středních spalovacích zařízení mít povolení nebo být zaregistrován, mohou členské státy zahrnout požadavky pro některé kategorie středních spalovacích zařízení do obecně závazných pravidel. Přijmou-li se obecně závazná pravidla, může povolení nebo registrace jednoduše zahrnovat odkaz na tato pravidla.
7. V případě středních spalovacích zařízení, která jsou součástí zařízení, na něž se vztahuje kapitola II směrnice 2010/75/EU, se požadavky tohoto článku považují za splněné, jsou-li v souladu s uvedenou směrnicí.
8. Jakékoli povolení udělené nebo jakoukoli registraci provedenou podle jiných vnitrostátních nebo unijních právních předpisů lze kombinovat s povolením nebo registrací vyžadovanými podle odstavce 1, jakožto jediné povolení nebo jedinou registraci, pokud toto jediné povolení nebo tato jediná registrace obsahuje informace vyžadované podle tohoto článku.
Článek 6
Mezní hodnoty emisí
1. Aniž je případně dotčena kapitola II směrnice 2010/75/EU, použijí se pro střední spalovací zařízení mezní hodnoty emisí, které stanoví příloha II této směrnice.
Mezní hodnoty emisí stanovené v příloze II se nevztahují na střední spalovací zařízení nacházející se na Kanárských ostrovech, ve francouzských zámořských departementech a na Azorech a Madeiře. Dotčené členské státy stanoví mezní hodnoty emisí pro tato zařízení s cílem snížit jejich emise do ovzduší a potenciální rizika pro lidské zdraví a životní prostředí.
2. Počínaje dnem 1. ledna 2025 nesmí emise SO2, NOx a prachu ze stávajícího středního spalovacího zařízení s jmenovitým tepelným příkonem vyšším než 5 MW do ovzduší překročit mezní hodnoty emisí stanovené v tabulkách 2 a 3 části 1 přílohy II.
Počínaje dnem 1. ledna 2030 nesmí emise SO2, NOx a prachu ze stávajícího středního spalovacího zařízení s jmenovitým tepelným příkonem nepřevyšujícím 5 MW do ovzduší překročit mezní hodnoty emisí stanovené v tabulkách 1 a 3 části 1 přílohy II.
3. Členské státy mohou z dodržování mezních hodnot emisí stanovených v tabulkách 1, 2, a 3 části 1 přílohy II vyjmout stávající střední spalovací zařízení, jejichž roční provoz v klouzavém průměru za období pěti let nepřesahuje 500 provozních hodin ročně.
Členské státy mohou limit uvedený v prvním pododstavci zvýšit až na 1 000 provozních hodin v těchto naléhavých případech nebo za těchto mimořádných okolností:
-
pro záložní výrobu elektřiny na propojených ostrovech pro případ přerušení hlavní dodávky elektřiny na ostrov,
-
u středních spalovacích zařízení používaných pro výrobu tepla v případě výjimečně chladného počasí.
Ve všech případech uvedených v tomto odstavci se pro zařízení spalující pevná paliva použije mezní hodnota emisí prachu 200 mg/Nm3.
4. Stávající střední spalovací zařízení, která jsou součástí malých izolovaných soustav a izolovaných mikrosoustav, musí splňovat mezní hodnoty emisí stanovené v tabulkách 1, 2 a 3 části 1 přílohy II ode dne 1. ledna 2030.
5. Do 1. ledna 2030 mohou členské státy z povinnosti dodržovat mezní hodnoty emisí stanovené v příloze II vyjmout stávající střední spalovací zařízení s jmenovitým tepelným příkonem vyšším než 5 MW, pokud je alespoň 50 % užitného tepla vyrobeného daným zařízením na základě klouzavého průměru za období pěti let dodáváno v podobě páry či horké vody do veřejné sítě dálkového vytápění. V případě takového vynětí nesmí mezní hodnoty emisí stanovené příslušným orgánem přesáhnout 1 100 mg/Nm3 pro SO2 a 150 mg/Nm3 pro prach.
Do 1. ledna 2030 mohou členské státy z povinnosti dodržovat mezní hodnoty emisí pro prach stanovené v příloze II této směrnice vyjmout střední spalovací zařízení na pevnou biomasu jako hlavní palivo, jež se nacházejí v zónách, v nichž je podle posouzení na základě směrnice 2008/50/ES dosaženo souladu s mezními hodnotami uvedené směrnice. V případě takového vynětí nesmí mezní hodnoty emisí stanovené příslušným orgánem přesáhnout 150 mg/Nm3 pro prach.
Příslušný orgán v každém případě zajistí, aby nedošlo k závažnému znečištění a aby bylo celkově dosaženo vysoké úrovně ochrany životního prostředí.
6. Do 1. ledna 2030 mohou členské státy z povinnosti dodržovat mezní hodnoty emisí NOx stanovené v tabulce 3 části 1 přílohy II vyjmout stávající střední spalovací zařízení s jmenovitým tepelným příkonem vyšším než 5 MW, která jsou používána k pohonu plynových kompresorů nezbytných pro zajištění bezpečnosti vnitrostátních plynárenských přepravních soustav
7. Počínaje dnem 20. prosince 2018 nesmí emise SO2, NOx a prachu z nového středního spalovacího zařízení do ovzduší překročit mezní hodnoty emisí stanovené v části 2 přílohy II.
8. Členské státy mohou z povinnosti dodržovat mezní hodnoty emisí stanovené v části 2 přílohy II vyjmout nová střední spalovací zařízení, jejichž roční provoz v klouzavém průměru za období tří let nepřesahuje 500 provozních hodin ročně. V případě takového vynětí se pro zařízení spalující pevná paliva použije mezní hodnota emisí prachu 100 mg/Nm3.
9. V zónách nebo částech zón, které nesplňují mezní hodnoty pro kvalitu ovzduší stanovené ve směrnici 2008/50/ES, posoudí členské státy v rámci vypracovávání plánů kvality ovzduší podle článku 23 směrnice 2008/50/ES pro jednotlivá střední spalovací zařízení v těchto zónách nebo částech zón potřebu použít přísnější mezní hodnoty emisí, než jaké jsou stanoveny v této směrnici, pokud by uplatnění těchto mezních hodnot emisí účinně přispělo k zjevnému zlepšení kvality ovzduší, přičemž zohlední výsledky výměny informací podle odstavce 10 tohoto článku.
10. Komise koordinuje s členskými státy, dotčenými odvětvími a nevládními organizacemi výměnu informací o úrovních emisí, jichž může být dosaženo za použití nejdostupnějších a nově vznikajících technologií, a o souvisejících nákladech.
Komise zveřejní výsledky této výměny informací.
11. Příslušný orgán může na dobu nejvýše šesti měsíců udělit výjimku z povinnosti dodržovat mezní hodnoty emisí pro SO2 stanovené v odstavcích 2 a 7 pro takové střední spalovací zařízení, které běžně používá palivo s nízkým obsahem síry, pokud provozovatel nemůže uvedené mezní hodnoty emisí dodržet z důvodu přerušení dodávky paliva s nízkým obsahem síry, které je způsobeno vážným nedostatkem tohoto paliva.
Členské státy musí o každé výjimce udělené podle prvního pododstavce uvědomit do jednoho měsíce od jejího udělení Komisi.
12. Příslušný orgán může udělit výjimku z povinnosti dodržovat mezní hodnoty emisí stanovené v odstavcích 2 a 7 v případě, že je střední spalovací zařízení používající pouze plynné palivo nuceno výjimečně používat jiná paliva z důvodu náhlého přerušení dodávky plynu, a muselo by z tohoto důvodu být vybaveno sekundárním čisticím zařízením. Doba, na niž lze tuto výjimku udělit, nesmí překročit deset dnů, kromě případů, kdy provozovatel příslušnému orgánu doloží, že je odůvodněná delší doba.
Členské státy musí o každé výjimce udělené podle prvního pododstavce uvědomit do jednoho měsíce od jejího udělení Komisi.
13. U středního spalovacího zařízení, které současně používá dva nebo více druhů paliv, se mezní hodnoty emisí pro každou znečišťující látku vypočítají takto:
a)
každému jednotlivému palivu se přiřadí příslušná mezní hodnota emisí, jak stanoví příloha II;
b)
určí se vážená mezní hodnota emisí jednotlivých druhů paliv, a to tak, že se jednotlivá mezní hodnota emisí uvedená v písmenu a) vynásobí tepelným příkonem každého paliva a tento součin se vydělí součtem tepelných příkonů všech paliv; a
c)
vážené mezní hodnoty emisí pro jednotlivá paliva se sečtou.
Článek 7
Povinnosti provozovatele
1. Členské státy zajistí, aby provozovatel prováděl monitorování emisí alespoň v rozsahu vymezeném v části 1 přílohy III.
2. U středních spalovacích zařízení používajících více druhů paliv se monitorování emisí provádí při spalování paliva nebo palivové směsi s pravděpodobně nejvyšší hodnotou emisí a v době, která je s ohledem na běžné provozní podmínky reprezentativní.
3. Provozovatel vede záznamy o veškerých výsledcích monitorování a tyto záznamy zpracovává tak, aby bylo možné ověřit dodržení mezních hodnot emisí v souladu s pravidly stanovenými v části 2 přílohy III.
4. U středních spalovacích zařízení, která pro splnění mezních hodnot emisí používají sekundární čisticí zařízení, provozovatel vede záznamy nebo zapisuje informace, které prokazují účinný nepřetržitý provoz tohoto zařízení.
5. Provozovatel středního spalovacího zařízení je povinen uchovávat tyto doklady:
a)
povolení nebo doklad o registraci, kterou provedl příslušný orgán, a případně i jeho aktualizovanou verzi a související informace;
b)
výsledky monitorování a informace podle odstavců 3 a 4;
c)
případně záznam o počtu provozních hodin, jak je uvedeno v čl. 6 odst. 3 a 8;
d)
záznam o typu a množství paliv používaných v zařízení a o všech případech špatného fungování nebo poruchách sekundárního čisticího zařízení;
e)
záznam o případech nedodržení mezních hodnot emisí a o přijatých opatřeních, jak jsou uvedena v odstavci 7.
Údaje a informace uvedené v prvním pododstavci písm. b) až e) se uchovávají po dobu alespoň šesti let.
6. Provozovatel poskytne příslušnému orgánu na jeho žádost bez zbytečného prodlení údaje a informace uvedené v odstavci 5. Příslušný orgán může takovou žádost předložit za účelem kontroly dodržování požadavků této směrnice. Příslušný orgán tuto žádost předloží, pokud žadatel z řad veřejnosti požádá o přístup k údajům nebo informacím uvedeným v odstavci 5.
7. V případě nedodržení mezních hodnot emisí stanovených v příloze II přijme provozovatel nezbytná opatření s cílem zjednat v nejkratší možné době nápravu, aniž jsou dotčena opatření požadovaná na základě článku 8. Členské státy stanoví pravidla pro způsob, četnost a formát podávání informací o případech nedodržení mezních hodnot emisí, které mají předávat provozovatelé příslušnému orgánu.
8. Provozovatel poskytne příslušnému orgánu veškerou nezbytnou pomoc při jakékoli inspekci a prohlídce na místě, při odebírání vzorků a při shromažďování veškerých informací, které jsou pro plnění jeho povinností v rámci této směrnice nezbytné.
9. Provozovatel uvádí do provozu a odstavuje střední spalovací zařízení v co nejkratší možné době.
Článek 8
Kontrola dodržování
1. Členské státy zajistí, aby platné hodnoty, jež se monitorují podle přílohy III, nepřekročily mezní hodnoty emisí stanovené v příloze II.
2. Členské státy zřídí účinný systém založený na inspekcích v oblasti životního prostředí nebo jiných opatřeních ke kontrole dodržování požadavků této směrnice.
3. V případě nedodržení požadavků směrnice zajistí členské státy, aby navíc k opatřením přijatým provozovatelem podle čl. 7 odst. 7 příslušný orgán vyžadoval od provozovatele přijetí veškerých nezbytných opatření k bezodkladnému zjednání nápravy.
Pokud nedodržení požadavků směrnice způsobí závažné zhoršení kvality místního ovzduší a dokud není zjednána náprava, provoz středního spalovacího zařízení se pozastaví.
Článek 9
Změny na středních spalovacích zařízeních
Členské státy přijmou opatření nezbytná k zajištění toho, aby provozovatel informoval bezodkladně příslušný orgán o každé plánované změně středního spalovacího zařízení, která by ovlivnila platné mezní hodnoty emisí.
Příslušný orgán povolení nebo případně registraci odpovídajícím způsobem aktualizuje.
Článek 10
Příslušné orgány
Členské státy určí orgány příslušné pro plnění povinností vyplývajících z této směrnice.
Článek 11
Podávání zpráv
1. Do 1. října 2026 a do 1. října 2031 členské státy předloží Komisi zprávu obsahující kvalitativní a kvantitativní informace o provádění této směrnice, všechna přijatá opatření, jimiž bylo ověřeno, zda jsou střední spalovací zařízení provozována v souladu s touto směrnicí, a všechna opatření přijatá za účelem jejího vymáhání.
První zpráva podle prvního pododstavce musí obsahovat odhadované množství celkových ročních emisí SO2, NOx a prachu ze středních spalovacích zařízení s rozdělením podle typu zařízení, druhu paliva a třídy kapacity.
2. Do 1. ledna 2021 členské státy rovněž Komisi předloží zprávu o odhadovaném množství celkových ročních emisí CO a všechny dostupné informace týkající se koncentrace emisí CO ze středních spalovacích zařízení s rozdělením podle druhu paliva a třídy kapacity.
3. Pro účely podávání zpráv podle odstavců 1 a 2 poskytne Komise členským státům elektronický nástroj k podávání zpráv.
Komise prostřednictvím prováděcích aktů stanoví technické formáty pro podávání zpráv, aby se zjednodušily a zpřehlednily povinnosti členských států v souvislosti s poskytováním informací podle odstavců 1 a 2 tohoto článku. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle článku 15.
4. Komise do dvanácti měsíců od obdržení zpráv od členských států v souladu s odstavcem 1 tohoto článku a se zohledněním informací zpřístupněných v souladu s čl. 6 odst. 11 a 12 předloží souhrnnou zprávu Evropskému parlamentu a Radě.
5. Při plnění povinností podle odstavců 3 a 4 je Komisi nápomocna Evropská agentura pro životní prostředí.
Článek 12
Přezkum
1. Do 1. ledna 2020 Komise přezkoumá pokrok, pokud jde o energetickou účinnost středních spalovacích zařízení, a posoudí přínosy stanovení norem minimální energetické účinnosti v souladu s nejlepšími dostupnými technikami.
2. Do 1. ledna 2023 posoudí Komise na základě aktuálních nejnovějších technologií nezbytnost přezkumu ustanovení, pokud jde o zařízení tvořící součást malých izolovaných soustav a izolovaných mikrosoustav, jakož i části 2 přílohy II.
V rámci tohoto přezkumu Komise rovněž posoudí, zda je u některých nebo u všech typů středních spalovacích zařízení zapotřebí regulovat emise CO.
Poté by měl být přezkum proveden každých deset let a jeho součástí by mělo být i posouzení toho, zda je vhodné stanovit přísnější mezní hodnoty emisí, zejména pro nová střední spalovací zařízení.
3. Komise předloží zprávu o výsledcích těchto přezkumů podle odstavců 1 a 2 Evropskému parlamentu a Radě a případně k ní připojí legislativní návrh.
Článek 13
Změny příloh
Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 14 za účelem přizpůsobení části 2 bodu 2 přílohy III vědeckému a technickému pokroku.
Článek 14
Výkon přenesené pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci je Komisi svěřena za podmínek stanovených v tomto článku.
2. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedená v článku 13 je svěřena Komisi na dobu pěti let od 18. prosince 2015. Komise vypracuje zprávu o přenesené pravomoci nejpozději devět měsíců před koncem tohoto pětiletého období. Přenesení pravomoci se automaticky prodlužuje o stejně dlouhá období, pokud Evropský parlament nebo Rada nevysloví proti tomuto prodloužení námitku nejpozději tři měsíce před koncem každého z těchto období.
3. Evropský parlament nebo Rada mohou přenesení pravomoci uvedené v článku 13 kdykoli zrušit. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomoci v něm blíže určené. Rozhodnutí nabývá účinku prvním dnem po zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie, nebo k pozdějšímu dni, který je v něm upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci.
4. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
5. Akt v přenesené pravomoci podle článku 13 vstoupí v platnost, pouze pokud proti němu Evropský parlament nebo Rada nevysloví námitky ve lhůtě dvou měsíců ode dne, kdy jim byl tento akt oznámen, nebo pokud Evropský parlament i Rada před uplynutím této lhůty informují Komisi o tom, že námitky nevysloví. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o dva měsíce.
Článek 15
Postup projednávání ve výboru
1. Komisi je nápomocen výbor zřízený čl. 75 odst. 1 směrnice 2010/75/EU. Tento výbor je výborem ve smyslu nařízení (EU) č. 182/2011.
2. Odkazuje-li se na tento odstavec, použije se článek 5 nařízení (EU) č. 182/2011.
3. Pokud výbor nevydá žádné stanovisko, Komise návrh prováděcího aktu nepřijme a použije se čl. 5 odst. 4 třetí pododstavec nařízení (EU) č. 182/2011.
Článek 16
Sankce
Členské státy stanoví sankce za porušení vnitrostátních právních předpisů přijatých na základě této směrnice a přijmou veškerá opatření nezbytná k zajištění jejich uplatňování. Stanovené sankce musí být účinné, přiměřené a odrazující. Členské státy oznámí Komisi uvedené sankce a opatření nejpozději do 19. prosince 2017 a neprodleně jí oznámí všechny následné změny, které se jich dotýkají.
Článek 17
Provedení ve vnitrostátním právu
1. Členské státy uvedou v účinnost právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí do 19. prosince 2017. Neprodleně o nich uvědomí Komisi.
Tyto předpisy přijaté členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
2. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 18
Vstup v platnost
Tato směrnice vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 19
Určení
Tato směrnice je určena členským státům.
Ve Štrasburku dne 25. listopadu 2015.
DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) 2015/2193
z dnia 25 listopada 2015 r.
w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza ze średnich obiektów energetycznego spalania
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1386/2013/UE (4) (zwanej dalej „programem działań”) uznano, że emisje zanieczyszczeń do powietrza zostały znacznie ograniczone w ostatnich dziesięcioleciach, ale że jednocześnie poziom zanieczyszczenia powietrza nadal stanowi problem w wielu częściach Europy, oraz że obywatele Unii nadal są narażeni na działanie substancji zanieczyszczających powietrze, co może szkodzić ich zdrowiu i samopoczuciu. Jak stwierdzono w programie działań, ekosystemom nadal szkodzi nadmierna depozycja azotu i siarki związana z emisjami z transportu, niezrównoważonymi praktykami rolniczymi i wytwarzaniem energii. Na wielu obszarach Unii wskaźniki zanieczyszczenia powietrza wciąż przekraczają wielkości dopuszczalne określone przez Unię, unijne normy jakości powietrza nadal nie odpowiadają celom wyznaczonym przez Światową Organizację Zdrowia.
(2)
Aby zapewnić wszystkim zdrowe środowisko, w programie działań wzywa się do uzupełnienia lokalnych środków odpowiednią polityką na szczeblu krajowym i unijnym. Wymaga to w szczególności zwiększenia wysiłków na rzecz osiągnięcia pełnej zgodności z unijnymi przepisami dotyczącymi jakości powietrza oraz określenia strategicznych celów i działań na okres po roku 2020.
(3)
Z ocen naukowych wynika, że zanieczyszczenie powietrza skraca życie obywateli Unii średnio o osiem miesięcy.
(4)
Emisje zanieczyszczeń pochodzących ze spalania paliw w średnich obiektach energetycznego spalania zasadniczo nie są regulowane na poziomie Unii, mimo że w coraz większym stopniu przyczyniają się one do zanieczyszczenia powietrza, przede wszystkim ze względu na wzrost wykorzystania biomasy jako paliwa w wyniku stosowania polityki klimatyczno-energetycznej.
(5)
Spalanie paliwa w niektórych małych obiektach i urządzeniach energetycznego spalania jest objęte zakresem stosowania środków wykonawczych, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE (5). Pilnie potrzebne jest przyjęcie dalszych środków na mocy dyrektywy 2009/125/WE, aby wypełnić pozostałą lukę regulacyjną. Spalanie paliwa w dużych obiektach energetycznego spalania objęte jest zakresem stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (6) od dnia 7 stycznia 2013 r., natomiast do dnia 31 grudnia 2015 r. do dużych obiektów energetycznego spalania objętych zakresem stosowania art. 30 ust. 2 dyrektywy 2010/75/UE ma nadal zastosowanie dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/80/WE (7).
(6)
W sprawozdaniu dla Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2013 r. w sprawie przeglądów przeprowadzonych na mocy art. 30 ust. 9 i art. 73 dyrektywy 2010/75/UE w sprawie emisji przemysłowych, które dotyczyły emisji z intensywnego chowu zwierząt gospodarskich i obiektów energetycznego spalania, Komisji stwierdziła wyraźny potencjał racjonalnej pod względem kosztów redukcji emisji zanieczyszczeń powietrza w przypadku spalania paliw w średnich obiektach energetycznego spalania.
(7)
Międzynarodowe zobowiązania Unii dotyczące zanieczyszczenia powietrza, których celem jest ograniczanie zakwaszania, eutrofizacji i powstawania ozonu w warstwie przyziemnej oraz ograniczanie emisji cząstek stałych, zostały uzgodnione na mocy protokołu z Göteborga do Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości, który został zmieniony w 2012 r. w celu umocnienia istniejących zobowiązań dotyczących redukcji emisji dwutlenku siarki, tlenków azotu, amoniaku i lotnych związków organicznych oraz w celu wprowadzenia nowych zobowiązań dotyczących redukcji drobnych cząstek stałych (PM 2,5), które to zobowiązania należy wypełniać, począwszy od 2020 r.
(8)
W komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów z dnia 18 grudnia 2013 r. pt. „Program »Czyste powietrze dla Europy«” wezwano do podjęcia działań na rzecz ograniczenia emisji substancji zanieczyszczających powietrze ze średnich obiektów energetycznego spalania, co uzupełni ramy regulacyjne dotyczące sektora energetycznego spalania. Program „Czyste powietrze dla Europy” dopełnia program zmniejszania zanieczyszczeń do roku 2020 określony w komunikacie Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 21 września 2005 r. pt. „Strategia tematyczna dotycząca zanieczyszczenia powietrza” i określa cele w zakresie ograniczania skutków dla środowiska na okres do roku 2030. Aby osiągnąć wszystkie te cele strategiczne, należy określić program prac regulacyjnych, obejmujący środki ograniczania emisji ze średnich obiektów energetycznego spalania.
(9)
Średnie obiekty energetycznego spalania należy budować i eksploatować w sposób wspierający efektywność energetyczną. Te względy, jak również względy gospodarcze, możliwości techniczne i cykl życia istniejących średnich obiektów energetycznego spalania należy uwzględniać w szczególności przy modernizacji średnich obiektów energetycznego spalania lub podejmowaniu decyzji o dużych inwestycjach.
(10)
Zapewnienie, że eksploatacja średniego obiektu energetycznego spalania nie prowadzi do pogorszenia jakości powietrza wymaga, by środki podjęte w celu ograniczenia emisji dwutlenku siarki, tlenków azotu i pyłu do powietrza nie powodowały wzrostu emisji innych zanieczyszczeń, np. tlenku węgla.
(11)
Średnie obiekty energetycznego spalania już objęte ogólnounijnymi wymogami minimalnymi, takie jak obiekty, do których zastosowanie ma zasada łączenia zgodnie z rozdziałem III dyrektywy 2010/75/UE, lub obiekty spalające lub współspalające odpady stałe lub płynne, a tym samym objęte rozdziałem IV tej dyrektywy, powinny być wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy.
(12)
Niektóre inne średnie obiekty energetycznego spalania powinny również zostać wyłączone z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy ze względu na ich charakterystykę techniczną lub na wykorzystanie ich do szczególnych celów.
(13)
Ponieważ średnie obiekty energetycznego spalania spalające - wyłącznie lub w połączeniu z innymi paliwami - paliwa rafineryjne w celu wytwarzania energii w rafineriach ropy naftowej i gazu oraz kotły odzysknicowe w instalacjach do produkcji pulpy celulozowej są objęte limitami emisji powiązanymi z najlepszymi dostępnymi technikami (BAT) określonymi w konkluzjach dotyczących BAT opracowanych już zgodnie z dyrektywą 2010/75/UE, niniejsza dyrektywa nie powinna mieć zastosowania do takich obiektów.
(14)
Niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie do obiektów energetycznego spalania, w tym do połączenia przynajmniej dwóch nowych średnich obiektów energetycznego spalania, o całkowitej nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1 MW i mniejszej niż 50 MW. Pojedyncze obiekty energetycznego spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW nie powinny być uwzględniane przy obliczaniu całkowitej nominalnej mocy cieplnej połączenia obiektów energetycznego spalania. Aby uniknąć luki regulacyjnej, niniejsza dyrektywa powinna mieć również zastosowanie do połączeń nowych średnich obiektów energetycznego spalania, w których całkowita nominalna moc cieplna wynosi nie mniej niż 50 MW, bez uszczerbku dla rozdziału III dyrektywy 2010/75/UE.
(15)
W celu zapewnienia ograniczenia emisji dwutlenku siarki, tlenków azotu i pyłu do powietrza każdy średni obiekt energetycznego spalania powinien być eksploatowany tylko wtedy, gdy na podstawie informacji przekazanych przez operatora otrzymał on pozwolenie lub został zarejestrowany przez właściwy organ.
(16)
Na potrzeby ograniczenia emisji do powietrza ze średnich obiektów energetycznego spalania w niniejszej dyrektywie należy określić dopuszczalne wielkości emisji oraz wymogi dotyczące monitorowania.
(17)
Dopuszczalne wielkości emisji określone w załączniku II nie powinny mieć zastosowania do średnich obiektów energetycznego spalania znajdujących się na Wyspach Kanaryjskich, we francuskich departamentach zamorskich, na Azorach oraz na Maderze ze względu na techniczne i logistyczne trudności związane z odległą lokalizacją takich obiektów. Zainteresowane państwa członkowskie powinny określić dopuszczalne wielkości emisji dla takich obiektów, aby ograniczyć ich emisje do powietrza oraz potencjalne zagrożenia dla zdrowia ludzi i dla środowiska.
(18)
Aby zapewnić istniejącym średnim obiektom energetycznego spalania wystarczający czas na dostosowanie techniczne do wymogów niniejszej dyrektywy, należy rozpocząć stosowanie dopuszczalnych wielkości emisji do tych obiektów po upływie określonego czasu od daty rozpoczęcia stosowania niniejszej dyrektywy.
(19)
Aby uwzględnić pewne szczególne okoliczności, w których stosowanie dopuszczalnych wielkości emisji przyniosłoby niewspółmiernie wysokie koszty w zestawieniu z korzyściami dla środowiska, państwa członkowskie powinny mieć możliwość zwolnienia średnich obiektów energetycznego spalania wykorzystywanych w sytuacjach awaryjnych i eksploatowanych przez ograniczony czas z obowiązku przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji przewidzianych w niniejszej dyrektywie.
(20)
Ze względu na ograniczenia infrastrukturalne dotyczące średnich obiektów energetycznego spalania należących do małych systemów wydzielonych (SIS) lub mikrosystemów wydzielonych (MIS) oraz na konieczność ułatwienia ich wzajemnych połączeń obiektom takim należy przyznać więcej czasu na dostosowanie się do dopuszczalnych wielkości emisji określonych w niniejszej dyrektywie.
(21)
Ze względu na ogólne korzyści wiążące się z sieciami ciepłowniczymi, jeśli chodzi o wkład w ograniczanie stosowania w gospodarstwach domowych paliw, które powodują wysoki poziom zanieczyszczenia powietrza, a także o poprawę efektywności energetycznej i ograniczenie emisji CO2, państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyznania istniejącym średnim obiektom energetycznego spalania dostarczającym znaczną część wytworzonego przez siebie ciepła do publicznej sieci ciepłowniczej dłuższego czasu na dostosowanie się do dopuszczalnych wielkości emisji określonych w niniejszej dyrektywie.
(22)
Ze względu na niedawne inwestycje w obiekty spalania biomasy, zmierzające do zwiększenia wykorzystywania odnawialnych źródeł energii, co przyniosło już ograniczenie emisji zanieczyszczeń, a także w celu uwzględnienia odpowiednich cykli inwestycyjnych, państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyznania takim obiektom dłuższego czasu na dostosowanie się do dopuszczalnych wielkości emisji określonych w niniejszej dyrektywie.
(23)
W związku z zasadniczą rolą tłoczni gazu z punktu widzenia niezawodności i bezpiecznej eksploatacji krajowych sieci przesyłu gazu oraz ze względu na szczególne utrudnienia związane z modernizacją tłoczni gazu, państwa członkowskie powinny mieć możliwość przyznania dłuższego czasu na dostosowanie średnich obiektów energetycznego spalania napędzających takie tłocznie do dopuszczalnych wielkości emisji tlenków azotu określonych w niniejszej dyrektywie.
(24)
Zgodnie z art. 193 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla państw członkowskich w utrzymaniu lub ustanowieniu bardziej rygorystycznych środków ochronnych. Środki takie mogą być potrzebne na przykład w strefach, w których nie są dotrzymane dopuszczalne wartości jakości powietrza. W takich przypadkach państwa członkowskie powinny, w ramach opracowywania planów ochrony powietrza na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE (8), ocenić konieczność zastosowania dopuszczalnych wielkości emisji bardziej rygorystycznych niż wymogi określone w niniejszej dyrektywie. W ocenie takiej należy uwzględnić wyniki wymiany informacji na temat najlepszego wskaźnika ograniczenia emisji, jaki można osiągnąć przy zastosowaniu najlepszych dostępnych i nowo pojawiających się technologii. Komisja powinna zorganizować taką wymianę informacji z udziałem państw członkowskich, zainteresowanych branż, w tym operatorów i dostawców technologii, a także organizacji pozarządowych, w tym organizacji wspierających ochronę środowiska.
(25)
Państwa członkowskie powinny zapewnić podjęcie przez operatora średniego obiektu energetycznego spalania niezbędnych działań w przypadku braku zgodności z przepisami niniejszej dyrektywy. Państwa członkowskie powinny wprowadzić system sprawdzania zgodności średnich obiektów energetycznego spalania z wymogami niniejszej dyrektywy.
(26)
Aby zapewnić skuteczne wdrażanie i egzekwowanie niniejszej dyrektywy, w miarę możliwości i w stosownych przypadkach należy skoordynować dane kontrole z kontrolami wymaganymi na podstawie innych przepisów Unii.
(27)
Przepisy niniejszej dyrektywy dotyczące dostępu do informacji o jej wdrożeniu należy stosować w sposób zapewniający pełną skuteczność dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/4/WE (9).
(28)
Aby zmniejszyć obciążenia nakładane na małe i średnie przedsiębiorstwa eksploatujące średnie obiekty energetycznego spalania, należy zapewnić proporcjonalność obowiązków administracyjnych operatorów, które dotyczą informowania, monitorowania i sprawozdawczości, i unikać ich powielania, zapewniający przy tym, by obowiązki te umożliwiały właściwemu organowi przeprowadzenie skutecznej weryfikacji zgodności.
(29)
Aby zapewnić spójność przekazywanych przez państwa członkowskie informacji dotyczących wdrażania niniejszej dyrektywy, a także aby promować wymianę informacji między państwami członkowskimi a Komisją, Komisja, wspierana przez Europejską Agencję Środowiska, powinna opracować elektroniczne narzędzie sprawozdawcze, dostępne także państwom członkowskim do użytku wewnętrznego, na potrzeby sprawozdawczości i zarządzania danymi na poziomie krajowym.
(30)
Komisja powinna ocenić, na podstawie stanu technologii, potrzebę zmiany dopuszczalnych wielkości emisji określonych w załączniku II w odniesieniu do nowych średnich obiektów energetycznego spalania. W tym kontekście Komisja powinna również rozważyć potrzebę określenia szczególnych dopuszczalnych wielkości emisji dla innych zanieczyszczeń, takich jak tlenek węgla, a także wprowadzenia ewentualnych minimalnych norm efektywności energetycznej.
(31)
W celu dostosowania do postępu naukowo-technicznego należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do dostosowania przepisów dotyczących oceny zgodności, określonych w załączniku III część 2 pkt 2. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(32)
W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszej dyrektywy, a także uproszczenia i usprawnienia wykonywania obowiązków sprawozdawczych państw członkowskich należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do określania technicznego formatu sprawozdań. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (10).
(33)
Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie poprawa jakości środowiska i poprawa zdrowia ludzkiego, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na ich rozmiary i skutki, możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, może ona podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(34)
Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”). W szczególności niniejsza dyrektywa ma na celu zapewnienie stosowania art. 37 Karty dotyczącego ochrony środowiska.
(35)
Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających (11) państwa członkowskie zobowiązały się, że w uzasadnionych przypadkach wraz z powiadomieniem o środkach transpozycji złożą dokument lub dokumenty wyjaśniające związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy prawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Przedmiot
W niniejszej dyrektywie ustanawia się przepisy służące ograniczaniu emisji dwutlenku siarki (SO2), tlenków azotu (NOx) i pyłu do powietrza ze średnich obiektów energetycznego spalania, aby w ten sposób zmniejszyć emisje do powietrza i potencjalne zagrożenia dla zdrowia ludzi i dla środowiska wynikające z takich emisji.
W niniejszej dyrektywie określa się również zasady monitorowania emisji tlenku węgla (CO).
Artykuł 2
Zakres stosowania
1. Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do obiektów energetycznego spalania o nominalnej mocy cieplnej nie mniejszej niż 1 MW i mniejszej niż 50 MW (zwanych dalej „średnimi obiektami energetycznego spalania”), niezależnie od rodzaju wykorzystywanego przez nie paliwa.
2. Niniejsza dyrektywa ma również zastosowanie do połączeń nowych średnich obiektów energetycznego spalania określonych w art. 4, w tym połączeń, w przypadku których całkowita nominalna moc cieplna wynosi nie mniej niż 50 MW, chyba że połączenie to stanowi obiekt energetycznego spalania objęty zakresem stosowania rozdziału III dyrektywy 2010/75/UE.
3. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
a)
obiektów energetycznego spalania, które są objęte zakresem stosowania rozdziału III lub IV dyrektywy 2010/75/UE;
b)
obiektów energetycznego spalania, które są objęte zakresem stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/68/WE (12);
c)
znajdujących się na terenie gospodarstwa rolnego obiektów energetycznego spalania o całkowitej nominalnej mocy cieplnej nie większej niż 5 MW, wykorzystujących jako paliwo wyłącznie nieprzetworzony obornik pochodzący od drobiu, o którym mowa w art. 9 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 (13);
d)
obiektów energetycznego spalania, w których gazowe produkty spalania wykorzystywane są do bezpośredniego ogrzewania, suszenia lub dowolnej innej obróbki przedmiotów lub materiałów;
e)
obiektów energetycznego spalania, w których gazowe produkty spalania wykorzystywane są bezpośrednio w gazowym ogrzewaniu pomieszczeń w celu poprawy warunków pracy;
f)
obiektów oczyszczania gazów odlotowych przeznaczonych do oczyszczania gazów odlotowych pochodzących z procesów przemysłowych przez spalanie i które nie są eksploatowane jako niezależne obiekty energetycznego spalania;
g)
wszelkich urządzeń technicznych wykorzystywanych w napędzie pojazdu, statku lub statku powietrznego;
h)
turbin gazowych oraz silników gazowych i silników Diesla stosowanych na platformach morskich;
i)
urządzeń do regeneracji katalizatorów w krakowaniu katalitycznym;
j)
urządzeń do konwersji siarkowodoru w siarkę;
k)
reaktorów wykorzystywanych w przemyśle chemicznym;
l)
pieców baterii koksowniczych;
m)
nagrzewnic Cowpera;
n)
krematoriów;
o)
obiektów energetycznego spalania spalających - wyłącznie lub w połączeniu z innymi paliwami - paliwa rafineryjne w celu wytwarzania energii w rafineriach ropy naftowej i gazu;
p)
kotłów odzysknicowych w instalacjach do produkcji pulpy celulozowej.
4. Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do działalności badawczej, działalności rozwojowej ani do testowania średnich obiektów energetycznego spalania. Państwa członkowskie mogą ustalić szczególne warunki stosowania niniejszego ustępu.
Artykuł 3
Definicje
Na potrzeby niniejszej dyrektywy zastosowanie mają następujące definicje:
1)
„emisja” oznacza wprowadzanie substancji z obiektu energetycznego spalania do powietrza;
2)
„dopuszczalna wielkość emisji” oznacza dopuszczalną ilość substancji, zawartej w gazach odlotowych, jaką można odprowadzić w określonym czasie do powietrza z obiektu energetycznego spalania;
3)
„tlenki azotu” (NOx) oznaczają tlenek azotu i dwutlenek azotu, wyrażone jako dwutlenek azotu (NO2);
4)
„pył” oznacza cząstki o dowolnym kształcie, strukturze i gęstości, rozproszone w fazie gazowej w warunkach punktu pobierania próbki, które mogą zostać zebrane przez filtrację w określonych warunkach po reprezentatywnym pobraniu próbek gazu do analizy i które pozostają w górnej części filtra i na filtrze po suszeniu w określonych warunkach;
5)
„obiekt energetycznego spalania” oznacza każde urządzenie techniczne, w którym paliwa są utleniane w celu wykorzystania wytworzonego w ten sposób ciepła;
6)
„istniejący obiekt energetycznego spalania” oznacza obiekt energetycznego spalania oddany do użytkowania przed dniem 20 grudnia 2018 r. lub dla którego przed dniem 19 grudnia 2017 r. uzyskano pozwolenie na podstawie przepisów krajowych, pod warunkiem że obiekt ten został oddany do użytkowania nie później niż w dniu 20 grudnia 2018 r.;
7)
„nowy obiekt energetycznego spalania” oznacza obiekt energetycznego spalania inny niż istniejący obiekt energetycznego spalania;
8)
„silnik” oznacza silnik gazowy, silnik Diesla lub silnik dwupaliwowy;
9)
„silnik gazowy” oznacza silnik spalinowy o spalaniu wewnętrznym pracujący w cyklu Otto i wykorzystujący zapłon iskrowy do spalania paliwa;
10)
„silnik Diesla” oznacza silnik spalinowy o spalaniu wewnętrznym pracujący w cyklu Diesla i wykorzystujący zapłon samoczynny do spalania paliwa;
11)
„silnik dwupaliwowy” oznacza silnik spalinowy o spalaniu wewnętrznym wykorzystujący zapłon samoczynny i pracujący w cyklu Diesla przy spalaniu paliw ciekłych oraz w cyklu Otto przy spalaniu paliw gazowych;
12)
„turbina gazowa” oznacza każde wirujące urządzenie przetwarzające energię cieplną na pracę mechaniczną, składające się głównie ze sprężarki, urządzenia cieplnego, w którym następuje utlenianie paliwa w celu podgrzania płynu roboczego, oraz turbiny; obejmuje to turbiny gazowe o obiegu otwartym i złożonym oraz turbiny gazowe kogeneracyjne, zarówno z dodatkowym opalaniem, jak i bez niego;
13)
„mały system wydzielony” (SIS) oznacza mały system wydzielony zdefiniowany w art. 2 pkt 26 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE (14);
14)
„mikrosystem wydzielony” (MIS) oznacza mikrosystem wydzielony zdefiniowany w art. 2 pkt 27 dyrektywy 2009/72/WE;
15)
„paliwo” oznacza wszelkie stałe, ciekłe lub gazowe materiały palne;
16)
„paliwo rafineryjne” oznacza stały, ciekły lub gazowy materiał palny uzyskany na etapach destylacji i konwersji rafinacji ropy naftowej, w tym rafineryjne paliwo gazowe, gaz syntezowy, oleje rafineryjne i koks naftowy;
17)
„odpady” oznaczają odpady zdefiniowane w art. 3 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE (15);
18)
„biomasa” oznacza dowolny z następujących materiałów:
a)
produkty składające się z substancji roślinnych pochodzących z rolnictwa lub leśnictwa, które mogą być wykorzystywane jako paliwo w celu odzyskania zawartej w nich energii;
b)
następujące odpady:
(i)
odpady roślinne z rolnictwa i leśnictwa;
(ii)
odpady roślinne z przemysłu przetwórstwa spożywczego, jeżeli wytworzone ciepło jest odzyskiwane;
(iii)
włókniste odpady roślinne z procesu produkcji pierwotnej pulpy celulozowej i z produkcji papieru z pulpy, jeżeli odpady te są współspalane w miejscu produkcji, a wytworzone ciepło jest odzyskiwane;
(iv)
odpady korka;
(v)
odpady drewniane, z wyjątkiem odpadów drewnianych mogących zawierać chlorowcopochodne związków organicznych lub metale ciężkie wprowadzone w wyniku zastosowania środków do konserwacji lub powlekania drewna i które obejmują w szczególności takie odpady drewniane pochodzące z prac budowlanych lub rozbiórkowych;
19)
„olej napędowy” oznacza:
a)
ropopochodne paliwa ciekłe objęte kodami CN 2710 19 25, 2710 19 29, 2710 19 47, 2710 19 48, 2710 20 17 lub 2710 20 19; lub
b)
ropopochodne paliwo ciekłe, którego mniej niż 65 % objętości (włączając straty) destyluje w temperaturze 250 °C i którego co najmniej 85 % objętości (włączając straty) destyluje w temperaturze 350 °C przy zastosowaniu metody ASTM D86;
20)
„gaz ziemny” oznacza naturalnie występujący metan o zawartości składników obojętnych i innych nie większej niż 20 % (objętościowo);
21)
„ciężki olej opałowy” oznacza:
a)
ropopochodne paliwa ciekłe objęte kodami CN 2710 19 51 do 2710 19 68, 2710 20 31, 2710 20 35 lub 2710 20 39; lub
b)
ropopochodne paliwo ciekłe, inne niż olej napędowy określony w pkt 19, które, z powodu ograniczeń jego destylacji, zalicza się do kategorii ciężkich olejów przeznaczonych do użycia jako paliwo, i którego mniej niż 65 % objętości (włączając straty) destyluje w temperaturze 250 °C przy zastosowaniu metody ASTM D86. Jeżeli destylacja nie może być ustalona metodą ASTM D86, produkt ropopochodny jest również zaliczany do kategorii ciężkich olejów opałowych;
22)
„czas funkcjonowania” oznacza czas wyrażony w godzinach, w którym obiekt energetycznego spalania pracuje i odprowadza emisje do powietrza, z wyłączeniem okresów rozruchu i wyłączania;
23)
„operator” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która eksploatuje lub kontroluje obiekt energetycznego spalania lub, w przypadku gdy jest to przewidziane w prawie krajowym, której powierzono decydujące uprawnienia ekonomiczne dotyczące technicznego funkcjonowania obiektu;
24)
„strefa” oznacza część terytorium państwa członkowskiego wyznaczoną przez to państwo na potrzeby zarządzania jakością powietrza i jej oceny, jak określono w dyrektywie 2008/50/WE.
Artykuł 4
Łączenie
Na potrzeby niniejszej dyrektywy połączenie co najmniej dwóch nowych średnich obiektów energetycznego spalania uznaje się za jeden średni obiekt energetycznego spalania, a ich nominalną moc cieplną sumuje się w celu obliczenia całkowitej nominalnej mocy cieplnej tego obiektu, jeżeli:
-
gazy odlotowe z takich średnich obiektów energetycznego spalania są odprowadzane przez wspólny komin, lub
-
w ocenie właściwego organu, przy uwzględnieniu czynników technicznych i ekonomicznych, gazy odlotowe z takich średnich obiektów energetycznego spalania mogłyby być odprowadzane przez wspólny komin.
Artykuł 5
Pozwolenia i rejestracja
1. Państwa członkowskie wprowadzają niezbędne środki w celu zapewnienia, by żadne nowe średnie obiekty energetycznego spalania nie były eksploatowane bez pozwolenia lub zarejestrowania.
2. Państwa członkowskie wprowadzają niezbędne środki w celu zapewnienia, by od dnia 1 stycznia 2024 r. żadne istniejące średnie obiekty energetycznego spalania o nominalnej mocy cieplnej większej niż 5 MW nie były eksploatowane bez pozwolenia lub zarejestrowania.
Państwa członkowskie wprowadzają niezbędne środki w celu zapewnienia, by od dnia 1 stycznia 2029 r. żadne istniejące średnie obiekty energetycznego spalania o nominalnej mocy cieplnej nie większej niż 5 MW nie były eksploatowane bez pozwolenia lub zarejestrowania.
3. Państwa członkowskie określają procedurę udzielenia pozwolenia lub rejestracji w odniesieniu do średnich obiektów energetycznego spalania. Procedury te nakładają na operatora przynajmniej obowiązek poinformowania właściwego organu o eksploatacji lub zamiarze eksploatacji średniego obiektu energetycznego spalania oraz dostarczenia co najmniej informacji wymienionych w załączniku I.
4. Właściwy organ rejestruje średni obiekt energetycznego spalania lub rozpoczyna procedurę udzielenia pozwolenia dla takiego obiektu w terminie jednego miesiąca od otrzymania od operatora informacji, o których mowa w ust. 3. Właściwy organ informuje operatora o takiej rejestracji lub o rozpoczęciu procedury udzielania pozwolenia.
5. Właściwy organ prowadzi rejestr zawierający informacje o każdym średnim obiekcie energetycznego spalania, w tym informacje wymienione w załączniku I i informacje uzyskane na podstawie art. 9. Istniejące średnie obiekty energetycznego spalania włączane są do rejestru od dnia zarejestrowania lub od dnia uzyskania pozwolenia zgodnie z niniejszą dyrektywą. Właściwy organ udostępnia publicznie, w tym w internecie, informacje zawarte w rejestrze zgodnie z dyrektywą 2003/4/WE.
6. Z zastrzeżeniem obowiązku posiadania pozwolenia lub rejestracji, spoczywającego na operatorach średnich obiektów energetycznego spalania, państwa członkowskie mogą ująć w ogólnych wiążących zasadach wymogi dotyczące określonych kategorii średnich obiektów energetycznego spalania. W przypadku przyjęcia ogólnych wiążących zasad, pozwolenie lub rejestracja może zawierać odniesienie do tych zasad.
7. W odniesieniu do średnich obiektów energetycznego spalania należących do instalacji objętej zakresem stosowania rozdziału II dyrektywy 2010/75/UE, wymogi niniejszego artykułu uznaje się za spełnione w przypadku spełnienia wymogów tej dyrektywy.
8. Wszelkie udzielone pozwolenia lub rejestracje przeprowadzone zgodnie z innymi krajowymi lub unijnymi przepisami można połączyć z pozwoleniem lub rejestracją wymaganymi na podstawie ust. 1, aby tworzyły pojedyncze pozwolenie lub rejestrację, pod warunkiem że to pojedyncze pozwolenie lub ta pojedyncza rejestracja zawiera informacje wymagane na podstawie niniejszego artykułu.
Artykuł 6
Dopuszczalne wielkości emisji
1. Bez uszczerbku dla rozdziału II dyrektywy 2010/75/UE w stosownych przypadkach dopuszczalne wielkości emisji określone w załączniku II do niniejszej dyrektywy mają zastosowanie do średnich obiektów energetycznego spalania.
Dopuszczalne wielkości emisji określone w załączniku II nie mają zastosowania do średnich obiektów energetycznego spalania znajdujących się na Wyspach Kanaryjskich, we francuskich departamentach zamorskich oraz na Azorach i Maderze. Zainteresowane państwa członkowskie określają dopuszczalne wielkości emisji dla tych obiektów, aby ograniczyć ich emisje do powietrza i potencjalne zagrożenia dla zdrowia ludzi i dla środowiska.
2. Od dnia 1 stycznia 2025 r. emisje do powietrza SO2, NOx i pyłu z istniejącego średniego obiektu energetycznego spalania o nominalnej mocy cieplnej większej niż 5 MW nie mogą przekraczać dopuszczalnych wielkości emisji określonych w załączniku II część 1 tabela 2 i 3.
Od dnia 1 stycznia 2030 r. emisje do powietrza SO2, NOx i pyłu z istniejącego średniego obiektu energetycznego spalania o nominalnej mocy cieplnej nie większej niż 5 MW nie mogą przekraczać dopuszczalnych wielkości emisji określonych w załączniku II część 1 tabela 1 i 3.
3. Państwa członkowskie mogą zwolnić istniejące średnie obiekty energetycznego spalania, których czas funkcjonowania, określony jako średnia krocząca z pięciu lat, wynosi nie więcej niż 500 godzin rocznie, z obowiązku przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji określonych w załączniku II część 1 tabela 1, 2 i 3.
W sytuacji awaryjnej lub w razie zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności państwa członkowskie mogą zwiększyć do 1 000 godzin limit czasu funkcjonowania, o którym mowa w akapicie pierwszym, w następujących przypadkach:
-
na potrzeby zasilania awaryjnego na połączonych wyspach, w razie przerwy w zasilaniu danej wyspy w energię z głównego źródła,
-
w przypadku średnich obiektów energetycznego spalania służących do wytwarzania ciepła, w razie wystąpienia nadzwyczajnie niskich temperatur.
We wszystkich przypadkach określonych w niniejszym ustępie w odniesieniu do obiektów opalanych paliwem stałym zastosowanie ma dopuszczalna wielkość emisji pyłu wynosząca 200 mg/Nm3.
4. Od dnia 1 stycznia 2030 r. istniejące średnie obiekty energetycznego spalania, które należą do SIS lub MIS, muszą przestrzegać dopuszczalnych wielkości emisji określonych w załączniku II część 1 tabela 1, 2 i 3.
5. Do dnia 1 stycznia 2030 r. państwa członkowskie mogą zwolnić istniejące średnie obiekty energetycznego spalania o nominalnej mocy cieplnej większej niż 5 MW z obowiązku przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji określonych w załączniku II, pod warunkiem że co najmniej 50 % ciepła użytkowego wytwarzanego w tych obiektach, określonego jako średnia krocząca z pięciu lat, jest dostarczane w postaci pary lub gorącej wody do publicznej sieci ciepłowniczej. W przypadku takiego zwolnienia, dopuszczalne wielkości emisji określone przez właściwy organ nie przekraczają 1 100 mg/Nm3 w przypadku SO2 i 150 mg/Nm3 w przypadku pyłu.
Do dnia 1 stycznia 2030 r. państwa członkowskie mogą zwolnić średnie obiekty energetycznego spalania opalane biomasą stałą jako paliwem głównym i zlokalizowane w strefach, w których, zgodnie z ocenami przeprowadzonymi na podstawie dyrektywy 2008/50/WE, zapewnia się zgodność z dopuszczalnymi wielkościami określonymi w tej dyrektywie, z obowiązku przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji pyłu określonych w załączniku II do niniejszej dyrektywy. W przypadku takiego zwolnienia dopuszczalne wielkości emisji pyłu określone przez właściwy organ nie przekraczają 150 mg/Nm3.
Właściwy organ w każdym przypadku zapewnia, aby nie spowodowano znaczącego zanieczyszczenia oraz aby osiągnięto wysoki poziom ochrony środowiska jako całości.
6. Do dnia 1 stycznia 2030 r. państwa członkowskie mogą zwolnić istniejące średnie obiekty energetycznego spalania o nominalnej mocy cieplnej większej niż 5 MW wykorzystywane do napędzania tłoczni gazu niezbędnych do zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony krajowego systemu przesyłu gazu z obowiązku przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji NOx określonych w załączniku II część 1 tabela 3.
7. Od dnia 20 grudnia 2018 r. emisje do powietrza SO2, NOx i pyłu z nowych średnich obiektów energetycznego spalania nie mogą przekraczać dopuszczalnych wielkości emisji określonych w załączniku II część 2.
8. Państwa członkowskie mogą zwolnić nowe średnie obiekty energetycznego spalania, których czas funkcjonowania, określony jako średnia krocząca z trzech lat, wynosi nie więcej niż 500 godzin rocznie, z obowiązku przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji określonych w załączniku II część 2. W przypadku takiego zwolnienia do obiektów opalanych paliwem stałym zastosowanie ma dopuszczalna wielkość emisji pyłu wynosząca 100 mg/Nm (3).
9. W odniesieniu do poszczególnych średnich obiektów energetycznego spalania znajdujących się w strefach lub częściach stref, które nie zachowują zgodności z dopuszczalnymi wartościami jakości powietrza określonymi w dyrektywie 2008/50/WE, państwa członkowskie, w ramach opracowywania planów ochrony powietrza, o których mowa w art. 23 dyrektywy 2008/50/WE, oceniają potrzebę zastosowania bardziej rygorystycznych dopuszczalnych wielkości emisji niż określone w niniejszej dyrektywie, uwzględniając wyniki wymiany informacji, o której mowa w ust. 10 niniejszego artykułu, pod warunkiem że zastosowanie takich dopuszczalnych wielkości emisji istotnie przyczyni się do odczuwalnej poprawy jakości powietrza.
10. Komisja organizuje wymianę informacji z państwami członkowskimi, zainteresowanymi branżami i organizacjami pozarządowymi na temat poziomów emisji, jakie można osiągnąć przy zastosowaniu najlepszych dostępnych i nowo pojawiających się technologii, oraz na temat związanych z tym kosztów.
Komisja publikuje wyniki tej wymiany informacji.
11. Właściwy organ może przyznać na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy odstępstwo od obowiązku przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji przewidzianych w ust. 2 i 7 dla SO2 w odniesieniu do średnich obiektów energetycznego spalania, w których zwykle wykorzystuje się paliwo o małej zawartości siarki, w przypadkach gdy operator nie jest w stanie przestrzegać takich dopuszczalnych wielkości emisji z powodu przerwy w dostawie paliwa o niskiej zawartości siarki, wynikającej z poważnych niedoborów.
Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich odstępstwach przyznanych na podstawie akapitu pierwszego w terminie miesiąca od daty przyznania.
12. Właściwy organ może przyznać odstępstwo od obowiązku przestrzegania dopuszczalnych wielkości emisji przewidzianych w ust. 2 i 7, w przypadkach gdy średni obiekt energetycznego spalania wykorzystujący wyłącznie paliwo gazowe musi wyjątkowo wykorzystać inne paliwa z powodu nagłego zakłócenia w dostawie gazu i z tego powodu musiałby być wyposażony w dodatkowe urządzenia służące redukcji emisji. Okres, na jaki odstępstwo jest przyznawane, nie może przekraczać 10 dni, z wyjątkiem przypadków gdy operator wykaże właściwemu organowi, że dłuższy okres jest uzasadniony.
Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich odstępstwach przyznanych na podstawie akapitu pierwszego w terminie miesiąca od daty przyznania.
13. Jeżeli średni obiekt energetycznego spalania jednocześnie wykorzystuje przynajmniej dwa rodzaje paliwa, dopuszczalną wielkość emisji poszczególnych substancji zanieczyszczających oblicza się poprzez:
a)
przyjęcie odpowiedniej dopuszczalnej wielkości emisji dla każdego rodzaju paliwa, jak określono w załączniku II;
b)
określenie dopuszczalnej wielkości emisji ważonej ze względu na rodzaj paliwa, którą oblicza się, mnożąc dopuszczalną wielkość emisji dla danego paliwa, o której mowa w lit. a), przez moc cieplną dostarczaną przez to paliwo i dzieląc otrzymany wynik przez sumę mocy cieplnej dostarczanej przez wszystkie rodzaje paliwa; oraz
c)
zsumowanie dopuszczalnych wielkości emisji ważonych ze względu na rodzaj paliwa.
Artykuł 7
Obowiązki operatora
1. Państwa członkowskie zapewniają prowadzenie przez operatora monitorowania emisji co najmniej zgodnie z załącznikiem III część 1.
2. W przypadku średnich obiektów energetycznego spalania wykorzystujących więcej niż jeden rodzaj paliwa monitorowanie emisji odbywa się podczas spalania paliwa lub mieszanki paliw, które prawdopodobnie skutkuje najwyższym poziomem emisji, i w okresie reprezentującym normalne warunki eksploatacji.
3. Operator przechowuje i przetwarza wszystkie wyniki monitorowania w sposób umożliwiający weryfikację zgodności z dopuszczalnymi wielkościami emisji zgodnie z zasadami określonymi w załączniku III część 2.
4. W przypadku średnich obiektów energetycznego spalania wykorzystujących urządzenia służące do wtórnej redukcji emisji w celu spełnienia wymagań dotyczących dopuszczalnych wielkości emisji operator przechowuje zapisy lub informacje wykazujące rzeczywiste ciągłe funkcjonowanie takich urządzeń.
5. Operator średniego obiektu energetycznego spalania przechowuje:
a)
pozwolenie lub dowód rejestracji dokonanej przez właściwy organ, a w stosownych przypadkach również ich zaktualizowaną wersję i informacje powiązane;
b)
wyniki monitorowania i informacje, o których mowa w ust. 3 i 4;
c)
w stosownych przypadkach zapis dotyczący czasu funkcjonowania, o którym mowa w art. 6 ust. 3 i 8;
d)
zapis dotyczący rodzaju i ilości paliw używanych w obiekcie i każdej niesprawności lub awarii urządzeń służących do wtórnej redukcji emisji;
e)
zapis dotyczący przypadków niezgodności z wymogami oraz przyjętych środków, o których mowa w ust. 7.
Dane i informacje, o których mowa w lit. b)-e) akapitu pierwszego, są przechowywane co najmniej przez okres sześciu lat.
6. Na żądanie operator bez zbędnej zwłoki udostępnia właściwemu organowi dane i informacje wymienione w ust. 5. Właściwy organ może wystąpić z takim żądaniem w celu sprawdzenia zgodności z wymogami niniejszej dyrektywy. Właściwy organ występuje z takim żądaniem, jeżeli przedstawiciel społeczeństwa złoży wniosek o dostęp do danych lub informacji wymienionych w ust. 5.
7. W razie przekroczenia dopuszczalnych wielkości emisji określonych w załączniku II, operator podejmuje działania niezbędne do zapewnienia przywrócenia zgodności z tymi wielkościami w jak najkrótszym czasie, bez uszczerbku dla środków wymaganych zgodnie z art. 8. Państwa członkowskie określają zasady dotyczące rodzaju, częstotliwości przekazywania i formatu informacji o przypadkach przekroczenia dopuszczalnych wielkości emisji, jakie operatorzy mają przekazywać właściwemu organowi.
8. Operator udziela właściwemu organowi wszelkiej niezbędnej pomocy umożliwiającej mu przeprowadzenie kontroli i wizyt w terenie, pobranie próbek i zebranie wszelkich informacji niezbędnych do wykonywania jego zadań służących celom niniejszej dyrektywy.
9. Operator skraca, na ile to możliwe, okresy rozruchu i wyłączania średniego obiektu energetycznego spalania.
Artykuł 8
Kontrola zgodności z wymogami
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby ważne wielkości emisji monitorowanych zgodnie z załącznikiem III nie przekraczały dopuszczalnych wielkości emisji wymienionych w załączniku II.
2. W oparciu o kontrole środowiskowe lub inne środki państwa członkowskie ustanawiają skuteczny system sprawdzania zgodności z wymogami niniejszej dyrektywy.
3. W przypadku niezgodności z wymogami, oprócz działań podjętych przez operatora na podstawie art. 7 ust. 7, państwa członkowskie zapewniają, by właściwy organ wymagał od operatora wprowadzenia wszelkich środków niezbędnych do zapewnienia przywrócenia zgodności bez zbędnej zwłoki.
Jeżeli niezgodność z wymogami powoduje znaczne lokalne pogorszenie jakości powietrza, eksploatację średniego obiektu energetycznego spalania wstrzymuje się do czasu przywrócenia zgodności.
Artykuł 9
Zmiany w średnich obiektach energetycznego spalania
Państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia, by operator bez zbędnej zwłoki informował właściwy organ o każdej planowanej zmianie w średnim obiekcie energetycznego spalania, która może mieć wpływ na dotrzymanie obowiązujących dopuszczalnych wielkości emisji.
Właściwy organ odpowiednio uaktualnia pozwolenie lub, w stosownych przypadkach, rejestrację.
Artykuł 10
Właściwe organy
Państwa członkowskie wyznaczają właściwe organy odpowiedzialne za realizację obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy.
Artykuł 11
Sprawozdawczość
1. Do dnia 1 października 2026 r. oraz do dnia 1 października 2031 r. państwa członkowskie przekazują Komisji jakościowe i ilościowe informacje o wdrażaniu niniejszej dyrektywy, o wszelkich działaniach podejmowanych w celu sprawdzenia zgodności eksploatacji średnich obiektów energetycznego spalania z niniejszą dyrektywą i o wszelkich podejmowanych w tym celu działaniach z zakresu egzekwowania prawa.
Pierwsze sprawozdanie, o którym mowa w akapicie pierwszym, obejmuje szacunkowe dane o całkowitej rocznej emisji SO2, NOx i pyłu ze średnich obiektów energetycznego spalania, w podziale na rodzaj obiektu, rodzaj paliwa i przedziały mocy cieplnej.
2. Do dnia 1 stycznia 2021 r. państwa członkowskie przekazują również Komisji szacunkowe dane o całkowitej rocznej emisji CO oraz wszelkie dostępne informacje o stężeniu emisji CO ze średnich obiektów energetycznego spalania, w podziale na rodzaj paliwa i przedziały mocy cieplnej.
3. Na potrzeby sprawozdawczości, o której mowa w ust. 1 i 2, Komisja udostępnia państwom członkowskim elektroniczne narzędzie sprawozdawcze.
Komisja w drodze aktów wykonawczych ustala techniczny format sprawozdań w celu uproszczenia i usprawnienia wykonywania obowiązków sprawozdawczych państw członkowskich w odniesieniu do informacji, o których mowa w ust. 1. i 2 niniejszego artykułu. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 15.
4. W terminie dwunastu miesięcy od daty otrzymania sprawozdań od państw członkowskich zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie podsumowujące, uwzględniając informacje udostępnione zgodnie z art. 6 ust. 11 i 12.
5. W wykonywaniu obowiązków, o których mowa w ust. 3 i 4, Komisję wspiera Europejska Agencja Środowiska.
Artykuł 12
Przegląd
1. Do dnia 1 stycznia 2020 r. Komisja dokona przeglądu postępów w dziedzinie efektywności energetycznej w średnich obiektach energetycznego spalania i oceni korzyści z wprowadzenia minimalnych norm efektywności energetycznej zgodnie z najlepszymi dostępnymi technikami.
2. Do dnia 1 stycznia 2023 r. Komisja oceni potrzebę przeprowadzenia przeglądu przepisów dotyczących obiektów należących do SIS lub MIS, a także załącznika II części 2, na podstawie stanu technologii.
W ramach tego przeglądu Komisja oceni również, czy w przypadku niektórych lub wszystkich rodzajów średnich obiektów energetycznego spalania istnieje potrzeba uregulowania emisji CO.
Kolejne przeglądy będą się odbywać co 10 lat i obejmą ocenę zasadności wprowadzenia bardziej rygorystycznych dopuszczalnych wielkości emisji, zwłaszcza w odniesieniu do nowych średnich obiektów energetycznego spalania.
3. Wyniki przeglądów, o których mowa w ust. 1 i 2, Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w stosownych przypadkach wraz z wnioskiem ustawodawczym.
Artykuł 13
Zmiany w załącznikach
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych dotyczących dostosowania załącznika III część 2 pkt 2 do postępu technicznego i naukowego zgodnie z art. 14.
Artykuł 14
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 13, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 18 grudnia 2015 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 13, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 13 wchodzi w życie tylko wtedy, kiedy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 15
Procedura komitetowa
1. Komisję wspomaga komitet ustanowiony na mocy art. 75 ust. 1 dyrektywy 2010/75/UE. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
3. W przypadku gdy komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i stosuje się art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Artykuł 16
Sankcje
Państwa członkowskie określają przepisy dotyczące sankcji stosowanych w przypadku naruszenia przepisów krajowych przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy i wprowadzają wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich wykonania. Przewidziane sankcje są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach i środkach do dnia 19 grudnia 2017 r. oraz niezwłocznie powiadamiają ją o wszelkich późniejszych ich zmianach.
Artykuł 17
Transpozycja
1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 19 grudnia 2017 r. Niezwłocznie powiadamiają o tym Komisję.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2. Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 18
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 19
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 25 listopada 2015 r.