NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 625/2014
ze dne 13. března 2014,
kterým se doplňuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 575/2013 prostřednictvím regulačních technických norem blíže určujících požadavky na instituce, které jsou investory, sponzory, původními věřiteli a původci, v souvislosti s expozicemi vůči převedenému úvěrovému riziku
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 575/2013 ze dne 26. června 2013 o obezřetnostních požadavcích na úvěrové instituce a investiční podniky a o změně nařízení (EU) č. 648/2012 (1), a zejména na čl. 410 odst. 2 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Cílem požadavku na ponechání ekonomického podílu je sladění zájmů stran, které převádějí, respektive přejímají úvěrové riziko ze sekuritizovaných expozic. Pokud subjekt sekuritizuje vlastní závazky, dochází ke sladění zájmů automaticky bez ohledu na to, zda konečný dlužník svůj dluh kolateralizuje. Pokud je zřejmé, že úvěrové riziko nese po celou dobu původce, je ponechání podílu ze strany původce zbytečné a nijak by nezlepšilo již existující pozici.
(2)
Je vhodné vyjasnit, kdy se má za to, že vzniká expozice vůči převedenému úvěrovému riziku v některých konkrétních případech. Jedná se o případy, kdy instituce, jež nejednají jako původce, sponzor nebo původní věřitel, mohou být vystaveny úvěrovému riziku ze sekuritizované pozice, včetně případů, kdy jednají jako protistrana derivátového nástroje v sekuritizační transakci, jako zajišťovací protistrana v sekuritizační transakci nebo jako poskytovatel likviditního příslibu v dané transakci a kdy drží sekuritizované pozice v obchodním portfoliu v rámci činností tvorby trhu.
(3)
Při resekuritizačních transakcích dochází k převodu úvěrového rizika na úrovni první sekuritizace aktiv a na druhé „přebalené“ úrovni transakce. Tyto dvě úrovně transakce a dva odpovídající případy převodu úvěrového rizika jsou z hlediska požadavků stanovených v tomto nařízení nezávislé. Ponechání čistého ekonomického podílu a náležitá péče by měly být zajištěny na každé úrovni transakce institucemi, které jsou na dané konkrétní úrovni vystaveny převedenému úvěrovému riziku. Proto pokud bude instituce vystavena pouze druhé „přebalené“ úrovni transakce, vztahují se požadavky týkající se ponechání čistého ekonomického podílu a náležité péče na tuto instituci pouze ve vztahu k druhé úrovni transakce. V rámci téže resekuritizační transakce by instituce, které jsou vystaveny první úrovni sekuritizace aktiv, měly splnit požadavek na ponechání a náležitou péči ve vztahu k první úrovni sekuritizace v dané transakci.
(4)
Je vhodné blíže upřesnit uplatňování závazku k ponechání podílu, včetně splnění tohoto požadavku v případech, kdy existuje více původců, sponzorů nebo původních věřitelů, a vyjasnit podrobnosti týkající se různých možností ponechání podílu, měření požadavku na ponechání podílu při vzniku i průběžně, jakož i používání výjimek.
(5)
Ustanovení čl. 405 odst. 1 písm. a) až e) nařízení (EU) č. 575/2013 stanoví různé možnosti pro dodržení požadavku na ponechání podílu. Toto nařízení podrobně objasňuje, jakým způsobem lze každou z těchto možností provést.
(6)
Ponechání podílu může být provedeno syntetickou nebo podmíněnou formou za předpokladu, že jsou tyto metody plně v souladu s jednou z možností stanovených v čl. 405 odst. 1 písm. a) až e) nařízení (EU) č. 575/2013, jíž může být syntetická nebo podmíněná forma ponechání podílu postavena na roveň, a za předpokladu, že je zajištěn soulad s požadavky na zpřístupňování informací.
(7)
Zajištění nebo prodej ponechaného podílu jsou zakázány, pokud tyto techniky ohrožují účel požadavku na ponechání podílu, což znamená, že mohou být povoleny, pokud nezajišťují ponechávající subjekt proti úvěrovému riziku z ponechaných sekuritizovaných pozic nebo z ponechaných expozic.
(8)
V zájmu průběžného zachování čistého ekonomického podílu by měly instituce zajistit, že součástí struktury sekuritizace nebude žádný mechanismus, který by způsoboval, že minimální požadavek na ponechání podílu při vzniku by nutně klesal rychleji než převedený podíl. Obdobně by ponechaný podíl rovněž neměl být upřednostňován z hlediska peněžních toků v tom smyslu, že by byl přednostně splácen nebo umořován, což by vedlo k jeho poklesu pod 5 % průběžné nominální hodnoty prodaných tranší nebo sekuritizovaných expozic. Kromě toho úvěrová podpora poskytovaná instituci přijímající expozici vůči sekuritizované pozici by ve vztahu k míře splácení podkladových expozic neměla neúměrně klesat.
(9)
Instituce by měly mít možnost používat finanční modely vytvořené třetími stranami, jež nejsou externími ratingovými agenturami, aby mohly snížit administrativní zátěž a náklady na dodržení povinnosti náležité péče. Instituce by měly používat finanční modely třetích stran, pouze pokud před uskutečněním investic věnují náležitou péči ověření relevantních předpokladů modelů a jejich strukturování a porozumění metodice, předpokladům a výsledkům těchto modelů.
(10)
Je nezbytné blíže upřesnit, jak často by měly instituce přezkoumávat, zda plní požadavky týkající se náležité péče, jak posuzovat, zda je vhodné uplatnění různých zásad a postupů na obchodní a investiční portfolio, jak posuzovat soulad v případě, kdy se pozice týkají portfolia obchodování s korelací, a vyjasnit některé pojmy podle článku 406 nařízení (EU) č. 575/2013, např. „rizikové charakteristiky“ a „strukturální rysy“.
(11)
Podle čl. 14 odst. 2 nařízení (EU) č. 575/2013 subjekty usazené ve třetích zemích, které jsou zahrnuty do konsolidace v souladu s článkem 18 nařízení (EU) č. 575/2013, avšak nevztahuje se na ně přímo použitelnost dodatečných rizikových vah, neporušují za určitých omezených okolností, například pro expozice držené v obchodním portfoliu pro účely tvorby trhu, podmínky článku 405 nařízení (EU) č. 575/2013. Lze mít za to, že instituce neporušují uvedený článek, pokud příslušné expozice nebo pozice v obchodním portfoliu nejsou podstatné a netvoří neúměrný podíl na obchodních činnostech a za předpokladu, že existuje důkladné obeznámení s těmito expozicemi či pozicemi a že jsou prováděny formální zásady a postupy, které jsou vhodné a přiměřené vzhledem k celkovému rizikovému profilu subjektu a skupiny.
(12)
Prvotní a průběžná informační povinnost k investorům týkající se úrovně závazku k ponechání podílu a všech příslušných podstatných údajů, včetně údajů o úvěrové kvalitě a výkonnosti podkladové expozice, je nezbytná k zajištění účinné náležité péče ve vztahu k sekuritizovaným pozicím. Zpřístupněné údaje by měly obsahovat informace o totožnosti ponechávajícího subjektu, o zvolené možnosti ponechání podílu a původním a průběžném závazku k ponechání ekonomického podílu. Lze-li použít výjimky stanovené v čl. 405 odst. 3 a 4 nařízení (EU) č. 575/2013, mělo by být výslovně sděleno, kterých sekuritizovaných expozic se požadavek na ponechání podílu netýká a důvod jeho neuplatnění.
(13)
Toto nařízení vychází z návrhu regulačních technických norem, které Komisi předložil Evropský orgán dohledu (Evropský orgán pro bankovnictví).
(14)
Evropský orgán dohledu (Evropský orgán pro bankovnictví) uskutečnil otevřené veřejné konzultace o návrzích regulačních technických norem, z nichž toto nařízení vychází, analyzoval potenciální související náklady a přínosy a požádal o stanovisko skupinu subjektů působících v bankovnictví zřízenou podle článku 37 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1093/2010 (2),
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
DEFINICE A EXPOZICE VŮČI RIZIKU ZE SEKURITIZACE
Článek 1
Definice
Pro účely tohoto nařízení se použijí tyto definice:
a)
„ponechávajícím subjektem“ se rozumí subjekt jednající jako původce, sponzor nebo původní věřitel, který si ponechává čistý ekonomický podíl v sekuritizaci v souladu s čl. 405 odst. 1 nařízení (EU) č. 575/2013,
b)
„syntetickou formou ponechání podílu“ se rozumí ponechání ekonomického podílu za použití derivátových nástrojů,
c)
„podmíněnou formou ponechání podílu“ se rozumí ponechání ekonomického podílu za použití záruk, akreditivů a dalších podobných forem úvěrové podpory zajišťujících okamžité vynucení ponechání podílu,
d)
„vertikální tranší“ se rozumí tranše, která vystavuje svého držitele poměrnému úvěrovému riziku z každé vydané tranše sekuritizační transakce.
KAPITOLA II
EXPOZICE VŮČI ÚVĚROVÉMU RIZIKU ZE SEKURITIZOVANÉ POZICE
Článek 2
Konkrétní příklady expozice vůči úvěrovému riziku ze sekuritizované pozice
1. Pokud instituce jedná v rámci sekuritizační transakce jako protistrana úvěrového derivátu, jako protistrana poskytující zajištění nebo jako poskytovatel likviditního příslibu, má se za to, že je vystavena úvěrovému riziku ze sekuritizované pozice, když derivát, zajištění nebo likviditní příslib přejímá úvěrové riziko ze sekuritizovaných expozic nebo sekuritizovaných pozic.
2. Pokud likviditní příslib splňuje podmínky uvedené v čl. 255 odst. 2 nařízení (EU) č. 575/2013, nepovažuje se poskytovatel likvidity pro účely článků 405 a 406 nařízení (EU) č. 575/2013 za vystaveného úvěrovému riziku ze sekuritizované pozice.
3. V případě resekuritizace s více než jednou úrovní nebo sekuritizace s několika samostatnými podkladovými transakcemi se má za to, že je instituce vystavena pouze úvěrovému riziku z konkrétní sekuritizované pozice nebo transakce, vůči níž přijímá expozici.
4. Má se za to, že instituce neporušuje článek 405 nařízení (EU) č. 575/2013 podle čl. 14 odst. 2 nařízení (EU) č. 575/2013 na konsolidovaném základě za předpokladu, že jsou splněny tyto podmínky:
a)
subjekt, který je držitelem sekuritizovaných pozic, je usazen ve třetí zemi a je součástí konsolidované skupiny podle článku 18 nařízení (EU) č. 575/2013;
b)
sekuritizované pozice jsou drženy v obchodním portfoliu subjektu uvedeného v písmenu a) za účelem činností tvorby trhu;
c)
sekuritizované pozice nejsou podstatné s ohledem na celkový rizikový profil obchodního portfolia skupiny uvedené v písmenu a) a netvoří neúměrný podíl na obchodních činnostech skupiny.
KAPITOLA III
PONECHÁNÍ ČISTÉHO EKONOMICKÉHO PODÍLU
Článek 3
Subjekty ponechávající si podstatný čistý ekonomický podíl
1. Ponechaný podstatný čistý ekonomický podíl se nedělí mezi různé typy ponechávajících subjektů. Požadavek na ponechání podstatného čistého ekonomického podílu splní v plném rozsahu některá z těchto osob:
a)
původce nebo několik původců;
b)
sponzor nebo několik sponzorů;
c)
původní věřitel nebo několik původních věřitelů.
2. Pokud jsou sekuritizované expozice vytvořeny několika původci, splní požadavek na ponechání podílu každý původce, a to ve vztahu k poměrnému podílu na souhrnu sekuritizovaných expozic, jehož je původcem.
3. Pokud jsou sekuritizované expozice vytvořeny několika původními věřiteli, splní požadavek na ponechání podílu každý původní věřitel, a to ve vztahu k poměrnému podílu na souhrnu sekuritizovaných expozic, pro nějž je původním věřitelem.
4. Odchylně o odstavců 2 a 3, pokud jsou sekuritizované expozice vytvořeny několika původci nebo několika původními věřiteli, může požadavek na ponechání podílu v plném rozsahu splnit jediný původce nebo původní věřitel, jestliže jsou splněny obě tyto podmínky:
a)
původce nebo původní věřitel vytvořil a spravuje program nebo sekuritizační systém;
b)
původce nebo původní věřitel vytvořil program nebo sekuritizační systém a přispěl do něj více než 50 % souhrnu sekuritizovaných expozic.
5. Pokud sekuritizované expozice byly sponzorovány více sponzory, splní požadavek na ponechání podílu buď:
a)
sponzor, jehož ekonomický zájem je v největším souladu s investory podle dohody všech sponzorů na základě objektivních kritérií zahrnujících strukturu poplatků, účast na vytvoření a správě programu či sekuritizačního systému a expozici vůči úvěrovému riziku ze sekuritizací;
b)
každý sponzor poměrně ve vztahu k počtu sponzorů.
Článek 4
Splnění požadavku na ponechání podílu syntetickou nebo podmíněnou formou
1. Požadavek na ponechání podílu může být splněn způsobem, který odpovídá jedné z možností stanovených v čl. 405 odst. 1 druhém pododstavci nařízení (EU) č. 575/2013, syntetickou nebo podmíněnou formou, pokud jsou splněny tyto podmínky:
a)
ponechaná částka se přinejmenším rovná požadavku spojenému s možností, s níž může být syntetická nebo podmíněná forma ponechání podílu považována za rovnocennou;
b)
ponechávající subjekt výslovně informoval o tom, že si tímto způsobem průběžně ponechá podstatný čistý ekonomický podíl, včetně podrobných údajů o formě ponechání podílu, metodice použité při jeho stanovování a rovnocennosti s jednou z příslušných možností.
2. V případě, že subjekt jiný než úvěrová instituce definovaná v čl. 4 odst. 1 bodě 1 nařízení (EU) č. 575/2013 jedná jako ponechávající subjekt prostřednictvím syntetické nebo podmíněné formy ponechání podílu, je podíl ponechaný na syntetickém nebo podmíněném základě plně zajištěn v hotovosti a veden odděleně jako „peněžní prostředky klientů“, jak uvádí čl. 13 odst. 8 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2004/39/ES (3).
Článek 5
Možnost podle písmene a): ponechání poměrného podílu každé tranše prodané investorům či na ně převedené
1. Ponechání nejméně 5 % nominální hodnoty každé prodané nebo převedené tranše podle čl. 405 odst. 1 písm. a) nařízení (EU) č. 575/2013 může být provedeno také následujícími způsoby:
a)
ponecháním alespoň 5 % nominální hodnoty každé sekuritizované expozice za předpokladu, že úvěrové riziko těchto expozic je rovnocenné nebo podřízené úvěrovému riziku sekuritizovanému pro stejné expozice. U revolvingové sekuritizace definované v čl. 242 bodě 13 nařízení (EU) č. 575/2013 se ponechání podílu plní prostřednictvím ponechání podílu původce za předpokladu, že podíl původce dosahoval alespoň 5 % nominální hodnoty každé sekuritizované expozice a byl rovnocenný nebo podřízený úvěrovému riziku sekuritizovanému pro stejné expozice;
b)
poskytnutím likviditního příslibu, který může být nadřízený ve smluvním rozložení toků hotovosti, v rámci programu ABCP, jsou-li splněny tyto podmínky:
i)
likviditní příslib pokrývá 100 % úvěrového rizika ze sekuritizovaných expozic;
ii)
likviditní příslib pokrývá úvěrové riziko po celou dobu, po kterou ponechávající subjekt musí ponechání ekonomického podílu realizovat prostřednictvím tohoto likviditního příslibu pro příslušnou sekuritizovanou pozici;
iii)
likviditní příslib je poskytnut původcem, sponzorem nebo původním věřitelem v sekuritizační transakci;
iv)
instituce, která bude vystavena takové sekuritizaci, má přístup k příslušným informacím, které jí umožní ověřit splnění bodů i), ii) a iii).
c)
ponecháním vertikální tranše, jejíž nominální hodnota dosahuje nejméně 5 % celkové nominální hodnoty všech vydaných tranší cenných papírů.
Článek 6
Možnost podle písmene b): ponechání podílu původce u revolvingových expozic
Ponechání podílu podle čl. 405 odst. 1 písm. b) nařízení (EU) č. 575/2013 může být provedeno ponecháním alespoň 5 % nominální hodnoty každé sekuritizované expozice za předpokladu, že ponechané úvěrové riziko z těchto expozic je rovnocenné nebo podřízené úvěrovému riziku sekuritizovanému pro stejné expozice.
Článek 7
Možnost podle písmene c): ponechání náhodně zvolených expozic
1. Seskupení nejméně 100 potenciálně sekuritizovaných expozic, z nichž jsou ponechané a sekuritizované expozice náhodně vybrány, podle čl. 405 odst. 1 druhého pododstavce písm. c) nařízení (EU) č. 575/2013 musí být dostatečně rozmanité, aby se zabránilo nadměrné koncentraci ponechaného podílu. Při přípravě procesu výběru ponechávající subjekt zohlední příslušné kvantitativní a kvalitativní faktory, aby zajistil, že rozdělení na ponechané a sekuritizované expozice bude skutečně náhodné. Subjekt ponechávající si náhodně vybrané expozice při výběru expozic posoudí, pokud je to vhodné, faktory, jako jsou rok původu, produkt, zeměpisná poloha, datum vzniku, datum splatnosti, poměr úvěru k hodnotě, druh nemovitosti, průmyslové odvětví či saldo nesplacených úvěrů.
2. Ponechávající subjekt neoznačí jako ponechané expozice v různých okamžicích různé jednotlivé expozice, pokud to není nezbytné ke splnění požadavku na ponechání podílu ve vztahu k sekuritizaci, kde sekuritizované expozice v průběhu času kolísají buď z důvodu přidání nových expozic do sekuritizace, nebo z důvodu měnící se úrovně jednotlivých sekuritizovaných expozic.
Článek 8
Možnost podle písmene d): ponechání tranše první ztráty
1. Ponechání tranše první ztráty podle čl. 405 odst. 1 druhého pododstavce písm. d) nařízení (EU) č. 575/2013 je splněno buď pomocí rozvahových, nebo podrozvahových pozic a může být provedeno rovněž těmito způsoby:
a)
podmíněnou formou ponechání podílu uvedenou v čl. 1 odst. 1 písm. c) nebo poskytnutím likviditního příslibu v rámci programu ABCP, které splňují tato kritéria:
i)
pokrývají alespoň 5 % nominální hodnoty sekuritizovaných expozic;
ii)
představují pozici první ztráty ve vztahu k sekuritizaci;
iii)
pokrývají úvěrové riziko po celou dobu trvání závazku k ponechání podílu;
iv)
jsou poskytnuty původcem, sponzorem nebo původním věřitelem v sekuritizační transakci;
v)
instituce, která bude vystavena takové sekuritizaci, má přístup k příslušným informacím, které jí umožní ověřit splnění bodů i), ii), iii) a iv).
b)
přezajištěním v podobě úvěrového posílení, pokud toto přezajištění plní funkci ponechání „první ztráty“ ve výši nejméně 5 % nominální hodnoty tranší vydaných v rámci sekuritizace.
2. V případě, že tranše první ztráty překročí 5 % nominální hodnoty sekuritizovaných expozic, má ponechávající subjekt možnost ponechat si pouze část této tranše první ztráty, pokud tato část dosahuje nejméně 5 % nominální hodnoty sekuritizovaných expozic.
3. Pro účely splnění požadavku ponechání rizika na úrovni sekuritizačního systému instituce nepřihlížejí k existenci podkladových transakcí, v nichž si původci nebo původní věřitelé ponechávají první ztrátové expozice na úrovni konkrétních transakcí.
Článek 9
Možnost podle písmene e): ponechání první ztrátové expozice z každé sekuritizované expozice
1. Ponechání první ztrátové expozice na úrovni každé sekuritizované expozice podle čl. 405 odst. 1 druhého pododstavce písm. e) se uplatní tak, že ponechané úvěrové riziko je vždy podřízeno úvěrovému riziku, které bylo sekuritizováno ve vztahu ke stejným expozicím.
2. Ponechání podílu podle odstavce 1 může být splněno formou prodeje podkladových expozic za diskontovanou hodnotu ze strany původce nebo původního věřitele, pokud není tento diskont nižší než 5 % nominální hodnoty každé expozice a částka z diskontního prodeje je původci nebo původnímu věřiteli uhrazena pouze v případě, že není absorbována ztrátami souvisejícími s úvěrovým rizikem spojeným se sekuritizovanými expozicemi.
Článek 10
Měření úrovně ponechání podílu
1. Při měření úrovně ponechání čistého ekonomického podílu se uplatní tato kritéria:
a)
vznikem se rozumí okamžik, kdy byly expozice poprvé sekuritizovány;
b)
výpočet úrovně ponechání podílu je založen na nominálních hodnotách a pořizovací cena aktiv se nezohledňuje;
c)
„nadměrné rozpětí“ ve smyslu definice v čl. 242 bodě 1 nařízení (EU) č. 575/2013 se při měření čistého ekonomického podílu ponechávajícího subjektu nezohledňuje;
d)
pro výpočet čistého ekonomického podílu po dobu trvání sekuritizace se používá stejná možnost ponechání podílu a metodika, ledaže by si mimořádné okolnosti vyžádaly změnu a daná změna by nebyla využita jako prostředek ke snížení objemu ponechaného podílu.
2. Kromě kritérií stanovených v odstavci 1, pokud neexistuje žádný mechanismus, jehož prostřednictvím by podíl ponechaný při vzniku klesal rychleji než převedený podíl, má se za to, že na splnění požadavku na ponechání podílu nemá vliv umoření ponechání podílu prostřednictvím alokace peněžních toků nebo alokace ztrát, které ve svém důsledku postupně snižují úroveň ponechání podílu. Není povinností ponechávajícího subjektu, aby neustále doplňoval a upravoval svůj ponechaný podíl na nejméně 5 %, protože jsou na jeho expozicích realizovány ztráty nebo jsou ztráty alokovány jeho ponechané pozici.
Článek 11
Měření ponechání podílu u nevyčerpaných částek v expozicích ve formě úvěrových příslibů
Výpočet čistého ekonomického podílu, který má být ponechán u úvěrových příslibů, včetně kreditních karet, je založen pouze na částkách, které již byly vyčerpány, realizovány nebo přijaty, a je upravován podle změn těchto částek.
Článek 12
Zákaz zajištění nebo prodeje ponechaného podílu
1. Povinnost neuplatnit na ponechaný čistý ekonomický podíl jakékoli zmírnění úvěrového rizika, krátké pozice, jiné zajištění či prodej, stanovená v čl. 405 odst. 1 třetím pododstavci nařízení (EU) č. 575/2013, se použije s ohledem na účel požadavku na ponechání podílu a s přihlédnutím k ekonomické podstatě dané transakce. Zajištění čistého ekonomického podílu se pro účely čl. 405 odst. 1 třetího pododstavce nařízení (EU) č. 575/2013 nepovažuje za zajištění a může být tedy povoleno pouze v případě, že nezajišťuje ponechávající subjekt proti úvěrovému riziku z ponechaných sekuritizovaných pozic nebo ponechaných expozic.
2. Ponechávající subjekt může používat ponechané expozice nebo sekuritizované pozice jako kolaterál pro účely zajištěného financování, pokud se při tomto použití nepřevádí úvěrové riziko z těchto ponechaných expozic nebo sekuritizovaných pozic na třetí stranu.
Článek 13
Výjimky z čl. 405 odst. 1 nařízení (EU) č. 575/2013
Transakce uvedené čl. 405 odst. 4 nařízení (EU) č. 575/2013 zahrnují sekuritizované pozice v portfoliu obchodování s korelací, které jsou referenčními nástroji, jež splňují kritérium čl. 338 odst. 1 písm. b) nařízení (EU) č. 575/2013, nebo jsou způsobilé pro zahrnutí do portfolia obchodování s korelací.
Článek 14
Ponechání podílu na konsolidovaném základě
Instituce, která plní požadavek na ponechání podílu na základě konsolidované situace spřízněné mateřské úvěrové instituce v EU, finanční holdingové společnosti v EU nebo smíšené finanční holdingové společnosti v EU v souladu s čl. 405 odst. 2 nařízení (EU) č. 575/2013, zajistí v případě, že ponechávající subjekt přestane spadat do oblasti působnosti dohledu na konsolidovaném základě, že jeden nebo více zbývajících subjektů spadajících do oblasti působnosti dohledu na konsolidovaném základě převezme expozici vůči sekuritizaci, aby bylo zajištěno průběžné plnění daného požadavku.
KAPITOLA IV
POŽADAVKY TÝKAJÍCÍ SE NÁLEŽITÉ PÉČE PRO INSTITUCE, KTERÝM VZNIKNE EXPOZICE VŮČI SEKURITIZOVANÉ POZICI
Článek 15
Outsourcing a další obecná hlediska
1. Pokud nejsou k dispozici informace o konkrétních expozicích, které mají být sekuritizovány, včetně případů, kdy se expozice před sekuritizací nakumulují nebo vstupují jako náhradní expozice do stávající revolvingové sekuritizace, má se za to, že instituce splňuje své povinnosti náležité péče uvedené v článku 406 nařízení (EU) č. 575/2013 pro každou jednotlivou sekuritizovanou pozici na základě příslušných kritérií způsobilosti pro tyto expozice.
2. Při externím zajištění určitých úkolů v procesu plnění povinností stanovených v článku 406 nařízení (EU) č. 575/2013, včetně vedení záznamů, si instituce, jež budou vystaveny rizikům ze sekuritizace, ponechají úplnou kontrolu nad tímto procesem.
Článek 16
Bližší určení rizikových charakteristik a strukturálních rysů
1. Rizikové charakteristiky jednotlivých sekuritizovaných pozic uvedené v čl. 406 odst. 1 písm. b) nařízení (EU) č. 575/2013 zahrnují následující nejvhodnější a podstatné charakteristiky, např.:
a)
úroveň nadřízenosti tranše;
b)
profil peněžních toků;
c)
všechny existující ratingy;
d)
historickou výkonnost podobných tranší;
e)
povinnosti související s tranšemi uvedené v dokumentaci týkající se sekuritizační transakce;
f)
úvěrové posílení.
2. Rizikové charakteristiky podkladových expozic sekuritizovaných pozic uvedené v čl. 406 odst. 1 písm. c) nařízení (EU) č. 575/2013 zahrnují nejvhodnější a podstatné charakteristiky, včetně informací o výkonnosti uvedených v čl. 406 odst. 2 nařízení (EU) č. 575/2013 v souvislosti s expozicemi v případě hypoték na obytné nemovitosti. Instituce určí vhodná a srovnatelná měřítka pro účely analýzy rizikových charakteristik jiných kategorií aktiv.
3. Další strukturální rysy uvedené v čl. 406 odst. 1 písm. g) nařízení (EU) č. 575/2013 zahrnují derivátové nástroje, záruky, akreditivy a další podobné formy úvěrové podpory.
Článek 17
Frekvence přezkumu
Instituce přezkoumají dodržování článku 406 nařízení (EU) č. 575/2013 poté, co jim vznikne expozice vůči sekuritizačním pozicím, alespoň jednou ročně a častěji, jakmile zjistí, že došlo k porušení povinností uvedených v dokumentaci týkající se sekuritizační transakce nebo k podstatné změně kterékoli z následujících okolností:
a)
strukturálních rysů, které mohou významně ovlivnit výkonnost sekuritizované pozice;
b)
rizikových charakteristik sekuritizovaných pozic a podkladových expozic.
Článek 18
Zátěžové testy
1. Zátěžové testy uvedené v čl. 406 odst. 1 druhém pododstavci nařízení (EU) č. 575/2013 zahrnují veškeré příslušné sekuritizované pozice a jsou začleněny do strategií a procesů zátěžového testování, které instituce provádějí v rámci posuzování dostatečnosti vnitřně stanoveného kapitálu podle článku 73 směrnice 2013/36/EU (4).
2. Za účelem splnění požadavků na zátěžové testování uvedených v čl. 406 odst. 1 druhém pododstavci nařízení (EU) č. 575/2013 mohou instituce využívat vedle modelů vypracovaných externími ratingovými agenturami i srovnatelné finanční modely vypracované třetími stranami za předpokladu, že jsou schopny na žádost prokázat, že před uskutečněním investice věnovaly náležitou péči ověření relevantních předpokladů modelů a jejich strukturování a porozumění metodice, předpokladům a výsledkům těchto modelů.
3. Při provádění zátěžových testů uvedených v čl. 406 odst. 1 nařízení (EU) č. 575/2013 v rámci programu ABCP uvedeného v čl. 242 bodu 9 nařízení (EU) č. 575/2013, který je podpořen likviditním příslibem, jenž v plném rozsahu pokrývá úvěrové riziko sekuritizovaných expozic, mohou instituce provádět zátěžový test úvěruschopnosti poskytovatele likviditního příslibu namísto sekuritizovaných expozic.
Článek 19
Expozice v obchodním portfoliu a v investičním portfoliu
1. Držení sekuritizované pozice v obchodním nebo investičním portfoliu nepředstavuje samo o sobě dostatečný důvod pro uplatňování různých zásad a postupů nebo odlišné intenzity přezkumu při plnění povinnosti náležité péče podle článku 406 nařízení (EU) č. 575/2013. Při rozhodování o tom, zda se použijí různé zásady a postupy nebo odlišná intenzita přezkumu, jsou vzaty v úvahu všechny významné faktory podstatně ovlivňující rizikový profil každého portfolia a příslušných sekuritizovaných pozic, včetně velikosti pozic, dopadu na kapitálovou základnu instituce během krizového období či koncentrace rizika v jedné konkrétní transakci, u jednoho konkrétního emitenta nebo u jedné konkrétní kategorie aktiv.
2. Instituce zajistí, že jakákoli podstatná změna zvyšující rizikový profil sekuritizovaných pozic v jejich obchodním a neobchodním portfoliu se odrazí v přiměřené úpravě postupů náležité péče vztahujících se na tyto sekuritizované pozice. V této souvislosti stanoví instituce ve svých formálních zásadách a postupech pro obchodní a neobchodní portfolio okolnosti, za jakých bude zahájen přezkum povinností týkajících se náležité péče.
Článek 20
Pozice v portfoliu obchodování s korelací
Ustanovení článku 406 nařízení (EU) č. 575/2013 se považují za splněná, jsou-li splněny tyto podmínky:
a)
sekuritizované pozice jsou buď drženy v portfoliu obchodování s korelací a jsou referenčními nástroji uvedenými v čl. 338 odst. 1 písm. b) uvedeného nařízení, nebo jsou způsobilé pro zahrnutí do portfolia obchodování s korelací;
b)
instituce splňuje článek 377 uvedeného nařízení, pokud jde o výpočet kapitálových požadavků ve vztahu k jejímu portfoliu obchodování s korelací;
c)
instituce postupuje při výpočtu kapitálových požadavků ve vztahu ke svému obchodnímu portfoliu tak, že je komplexně a důkladně obeznámena s rizikovým profilem svých investic do sekuritizovaných pozic;
d)
instituce zavedla formální zásady a postupy analýzy a zaznamenávání příslušných informací uvedených v čl. 406 odst. 1 nařízení (EU) č. 575/2013 vhodné pro její portfolio obchodování s korelací a přiměřené rizikovému profilu jejích investic do příslušných sekuritizovaných pozic.
KAPITOLA V
POŽADAVKY NA PŮVODCE, SPONZORY A PŮVODNÍ VĚŘITELE
Článek 21
Zásady poskytování úvěrů
1. Z plnění povinnosti podle článku 408 nařízení (EU) č. 575/2013 institucí, která je původcem nebo sponzorem, nevyplývá, že typy dlužníka nebo úvěrových produktů musí být pro sekuritizované a nesekuritizované expozice stejné.
2. Pokud se instituce, které jsou sponzory nebo původci, nepodílely na původním poskytnutí úvěrů na expozice, které mají být sekuritizovány, nebo se nezabývají poskytováním úvěrů na určité typy expozic, které mají být sekuritizovány, obdrží veškeré potřebné informace pro posouzení, zda jsou kritéria použitá při poskytování úvěrů na tyto expozice právě tak spolehlivá a jednoznačně stanovená jako kritéria použitá pro nesekuritizované expozice.
Článek 22
Informační povinnost o úrovni závazku k ponechání čistého ekonomického podílu
1. Ponechávající subjekt zpřístupňuje v souladu s článkem 409 nařízení (EU) č. 575/2013 investorům alespoň tyto informace o úrovni svého závazku k ponechání čistého ekonomického podílu v sekuritizaci:
a)
potvrzení totožnosti ponechávajícího subjektu, a zda si ponechává podíl jako původce, sponzor, nebo původní věřitel;
b)
zda při ponechání čistého ekonomického podílu byly uplatněny způsoby podle čl. 405 odst. 1 druhého pododstavce písm. a), b), c), d) nebo e) nařízení (EU) č. 575/2013;
c)
případné změny způsobu ponechání čistého ekonomického podílu podle písmene b) v souladu s čl. 10 odst. 1 písm. d);
d)
potvrzení úrovně ponechání podílu při vzniku a závazku k průběžnému ponechání, což se vztahuje pouze na pokračování plnění původní povinnosti a nevyžaduje údaje o aktuální nominální nebo tržní hodnotě ani o jakémkoli znehodnocení nebo snížení hodnoty ponechaného podílu.
2. Pokud se na sekuritizační transakci použijí výjimky uvedené v čl. 405 odst. 3 nebo 4 nařízení (EU) č. 575/2013, instituce, která je původcem, sponzorem nebo původním věřitelem, zpřístupní investorům informace o příslušné výjimce.
3. Zpřístupnění informací podle odstavců 1 a 2 je náležitě zdokumentováno a zveřejněno, s výjimkou dvoustranných nebo soukromých transakcí, kdy strany považují soukromé zpřístupnění informací za dostačující. Za vhodný prostředek pro splnění tohoto požadavku se považuje uvedení prohlášení o závazku k ponechání podílu v prospektu cenných papírů vydaném v rámci programu sekuritizace.
4. Zpřístupnění informací je potvrzováno rovněž po vzniku transakce, a to ve stejných intervalech jako podávání zpráv o transakci, nejméně však jednou ročně a vždy za těchto okolností:
a)
dojde k porušení závazku k ponechání podílu podle čl. 405 odst. 1 nařízení (EU) č. 575/2013;
b)
podstatně se změní výkonnost sekuritizované pozice nebo rizikové charakteristiky sekuritizace nebo podkladových expozic;
c)
dojde k porušení povinností uvedených v dokumentaci týkající se sekuritizační transakce.
Článek 23
Zpřístupnění příslušných podstatných údajů
1. Původci, sponzoři a původní věřitelé zajistí, aby příslušné podstatné údaje podle článku 409 nařízení (EU) č. 575/2013 byly investorům snadno přístupné bez nadměrné administrativní zátěže.
2. Odpovídající zpřístupnění údajů uvedené v článku 409 nařízení (EU) č. 575/2013 se provádí alespoň jednou ročně a vždy za těchto okolností:
a)
podstatně se změní výkonnost sekuritizované pozice nebo rizikové charakteristiky sekuritizace nebo podkladových expozic;
b)
dojde k porušení povinností uvedených v dokumentaci týkající se sekuritizační transakce;
c)
aby bylo možné údaje považovat za podstatné ve vztahu k jednotlivým podkladovým expozicím, poskytují se obvykle na individuálním základě, avšak v některých případech mohou být poskytnuty na souhrnném základě. Při posuzování, zda jsou souhrnné informace dostatečné, je třeba zohlednit faktory jako např. členitost podkladového seskupení, nebo zda je řízení expozic v tomto seskupení založeno na seskupení jako celku nebo na individuálním základě.
3. Požadavek na zpřístupnění údajů podléhá případným dalším právním nebo regulatorním požadavkům vztahujícím se na ponechávající subjekt.
KAPITOLA VI
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 24
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 13. března 2014.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 625/2014
z dnia 13 marca 2014 r.
uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w drodze regulacyjnych standardów technicznych określających wymogi dla instytucji inwestujących, instytucji sponsorujących, pierwotnych kredytodawców oraz instytucji inicjujących w odniesieniu do ekspozycji z tytułu przeniesionego ryzyka kredytowego
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (1), w szczególności jego art. 410 ust. 2, a także mając na uwadze, co następuje:
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Utrzymywanie udziału gospodarczego ma na celu dostosowanie interesów między stronami odpowiednio przenoszącymi i przyjmującymi ryzyko kredytowe z tytułu sekurytyzowanych ekspozycji. W przypadku gdy podmiot sekurytyzuje własne zobowiązania, dostosowanie interesów dokonuje się automatycznie, niezależnie od tego, czy dłużnik końcowy zabezpiecza swój dług. Jeżeli jasne jest, że ryzyko kredytowe pozostaje po stronie jednostki inicjującej, utrzymywanie udziałów przez tę jednostkę nie jest konieczne i nie poprawi wcześniejszej pozycji.
(2)
Właściwe jest wyjaśnienie przypadków, w których uznaje się, że ekspozycja z tytułu przeniesionego ryzyka kredytowego występuje w związku z pewnymi określonymi przypadkami, w których instytucje niebędące jednostkami inicjującymi, jednostkami sponsorującymi lub pierwotnymi kredytodawcami mogą stać się narażone na ryzyko kredytowe z tytułu pozycji sekurytyzacyjnej, w tym w przypadkach gdy instytucje pełnią rolę kontrahenta instrumentu pochodnego w ramach transakcji sekurytyzacyjnej, kontrahenta zapewniającego zabezpieczenie w ramach transakcji sekurytyzacyjnej, dostawcy instrumentu wsparcia płynności w ramach transakcji oraz w przypadku gdy instytucje posiadają pozycje sekurytyzacyjne ujęte w portfelu handlowym w kontekście działalności animatora rynku.
(3)
W ramach transakcji resekurytyzacji transfer ryzyka kredytowego występuje na poziomie pierwszej sekurytyzacji aktywów i na drugim „przekształconym” poziomie transakcji. Dwa poziomy transakcji i dwa odpowiadające im przypadki transferu ryzyka kredytowego są niezależne względem wymogów określonych w niniejszym rozporządzeniu. Na każdym poziomie transakcji instytucje, które stają się narażone na przeniesione ryzyko kredytowe na danym poziomie, powinny zapewnić utrzymywanie udziału gospodarczego netto i należytą staranność. W związku z tym, jeżeli instytucja staje się narażona tylko względem drugiego „przekształconego” poziomu transakcji, wymogi dotyczące utrzymywania udziału gospodarczego netto i należytej staranności mają zastosowanie tylko do przedmiotowej instytucji w odniesieniu do drugiego poziomu transakcji. W ramach tej samej transakcji resekurytyzacji wspomniane instytucje, które stały się narażone względem pierwszego poziomu sekurytyzacji aktywów, powinny spełniać wymogi zatrzymania ekspozycji i należytej staranności w odniesieniu do pierwszego poziomu sekurytyzacji aktywów.
(4)
Właściwe jest doprecyzowanie stosowania zobowiązania do zatrzymania, w tym zgodności w przypadkach, gdy istnieje wiele jednostek inicjujących, jednostek sponsorujących lub pierwotnych kredytodawców, szczegółowych informacji na temat różnych opcji utrzymywania, sposobów monitorowania wymogu zatrzymania ekspozycji w momencie początkowym i w sposób stały oraz sposobu stosowania zwolnień.
(5)
W art. 405 ust. 1 lit. a)-e) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 określono różne opcje, na podstawie których można spełnić wymóg utrzymywania udziału. Niniejsze rozporządzenie szczegółowo wyjaśnia sposoby spełnienia każdej z tych opcji.
(6)
Utrzymywanie udziału można osiągnąć poprzez syntetyczną lub warunkową formę utrzymywania, o ile takie metody są w pełni zgodne z jedną z opcji określonych w art. 405 ust. 1 lit. a)-e) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, z którymi można zrównać syntetyczną lub warunkową formę utrzymywania, oraz o ile zapewniono zgodność z wymogami dotyczącymi ujawniania informacji.
(7)
Zabezpieczenie lub sprzedaż utrzymywanego udziału są zakazane, jeżeli takie techniki podważają cel wymogu zatrzymania ekspozycji, co wskazuje że mogą one być dopuszczone, jeżeli nie zabezpieczają podmiotu utrzymującego przed ryzykiem kredytowym z tytułu utrzymywanych pozycji sekurytyzacyjnych ani zatrzymywanych ekspozycji.
(8)
W celu zagwarantowania stałego utrzymywania udziału gospodarczego netto instytucje powinny zapewnić, aby w programie sekurytyzacyjnym nie było żadnego wbudowanego mechanizmu, za pomocą którego minimalny wymóg zatrzymania ekspozycji w momencie początkowym koniecznie obniżałby się szybciej niż przekazywane udziały. Podobnie utrzymywanych udziałów nie należy traktować priorytetowo pod względem przepływów pieniężnych w celu preferencyjnego skorzystania ze spłaty lub amortyzacji tak, że spadłyby poniżej 5 % ciągłej wartości nominalnej sprzedawanych transz lub sekurytyzowanych ekspozycji. Ponadto wsparcie jakości kredytowej dostarczane instytucjom przyjmującym ekspozycję z tytułu pozycji sekurytyzacyjnej nie powinno zmniejszać się nieproporcjonalnie w stosunku do stopy spłaty ekspozycji bazowych.
(9)
Instytucje powinny mieć możliwość korzystać z modeli finansowych opracowanych przez osoby trzecie, inne niż zewnętrzne instytucje oceny wiarygodności kredytowej (ECAI), by zmniejszyć obciążenie administracyjne i koszty przestrzegania przepisów na potrzeby spełnienia wymogów należytej staranności. Instytucje powinny korzystać z modeli finansowych osób trzecich jedynie, gdy przed dokonaniem inwestycji dołożyły należytych starań w celu walidacji istotnych założeń modelu i jego struktury oraz poznania metod, założeń i wyników takich modeli.
(10)
Kluczowe jest dalsze doprecyzowanie częstotliwości, z jaką instytucje powinny kontrolować swoją zgodność z wymogami należytej staranności, sposobów oceny stosowności wykorzystywania różnych polityk i procedur dotyczących portfela handlowego i portfela niehandlowego, sposobów oceny zgodności, gdy pozycje dotyczą korelacyjnego portfela handlowego, oraz wyjaśnienie niektórych terminów na podstawie art. 406 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, takich jak „charakterystyka ryzyka” i „cechy strukturalne”.
(11)
Na mocy art. 14 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 nie należy uznawać, że podmioty mające siedzibę w państwach trzecich, które są objęte konsolidacją zgodnie z art. 18 wspomnianego rozporządzenia, ale które nie wchodzą bezpośrednio w zakres zastosowania dodatkowej wagi ryzyka, w ograniczonych okolicznościach, takich jak w przypadku ekspozycji utrzymywanych w portfelu handlowym do celu działalności animatora rynku, naruszają przepisy art. 405 wspomnianego rozporządzenia. Nie należy uważać, że instytucje naruszają przepisy przedmiotowego artykułu w przypadku, gdy takie ekspozycje lub pozycje ujęte w portfelu handlowym nie są istotne ani nie stanowią nieproporcjonalnego udziału w działalności handlowej, pod warunkiem że posiadana jest dogłębna wiedza na temat ekspozycji lub pozycji oraz pod warunkiem że wdrożono formalne zasady polityki i procedury, które są odpowiednie i proporcjonalne do ogólnego profilu ryzyka przedmiotowego podmiotu i grupy.
(12)
Ujawnienie informacji po raz pierwszy i stałe ujawnianie inwestorom informacji na temat poziomu zobowiązania do zatrzymania oraz wszystkich istotnych danych, w tym danych na temat jakości kredytowej i wyników ekspozycji bazowych, jest konieczne do przeprowadzenia skutecznej analizy due diligence pozycji sekurytyzacyjnych. Ujawnione dane powinny obejmować szczegółowe informacje na temat tożsamości podmiotu utrzymującego, wybranej opcji utrzymywania oraz pierwotnego i stałego zobowiązania do utrzymywania udziału gospodarczego. W przypadku gdy mają zastosowanie zwolnienia, o których mowa w art. 405 ust. 3 i 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, należy wyraźnie ujawnić informacje na temat sekurytyzowanych ekspozycji, w których wymóg zatrzymania ekspozycji nie ma zastosowania, oraz należy podać powód braku zastosowania.
(13)
Podstawę niniejszego rozporządzenia stanowi projekt regulacyjnych standardów technicznych przedstawiony Komisji przez Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego).
(14)
Europejski Urząd Nadzoru (Europejski Urząd Nadzoru Bankowego) zorganizował otwarte konsultacje społeczne na temat projektu regulacyjnych standardów technicznych, które stanowią podstawę niniejszego rozporządzenia, dokonał analizy potencjalnych powiązanych kosztów i korzyści oraz zwrócił się o wydanie opinii przez Bankową Grupę Interesariuszy ustanowioną zgodnie z art. 37 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 (2),
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
DEFINICJE I EKSPOZYCJA NA RYZYKO Z TYTUŁU SEKURYTYZACJI
Artykuł 1
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a)
„podmiot utrzymujący” oznacza podmiot pełniący rolę jednostki inicjującej, jednostki sponsorującej lub pierwotnego kredytodawcy, który utrzymuje udział gospodarczy netto w sekurytyzacji zgodnie z art. 405 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
b)
„syntetyczna forma utrzymywania” oznacza utrzymywanie udziału gospodarczego poprzez wykorzystywanie instrumentów pochodnych;
c)
„warunkowa forma utrzymywania” oznacza utrzymywanie udziału gospodarczego poprzez wykorzystywanie gwarancji, akredytyw i innych podobnych form wsparcia jakości kredytowej zapewniającej natychmiastowe egzekwowanie wymogów zatrzymania ekspozycji;
d)
„transza wertykalna” oznacza transzę, która proporcjonalnie naraża posiadacza transzy na ryzyko kredytowe z tytułu każdej wyemitowanej transzy w ramach transakcji sekurytyzacyjnej.
ROZDZIAŁ II
EKSPOZYCJA NA RYZYKO KREDYTOWE Z TYTUŁU POZYCJI SEKURYTYZACYJNEJ
Artykuł 2
Poszczególne przypadki ekspozycji na ryzyko kredytowe z tytułu pozycji sekurytyzacyjnej
1. W przypadku gdy dana instytucja pełni rolę kontrahenta kredytowych instrumentów pochodnych, kontrahenta zapewniającego zabezpieczenie lub dostawcy instrumentu wsparcia płynności w odniesieniu do transakcji sekurytyzacyjnej, uznaje się, że staje się ona narażona na ryzyko kredytowe z tytułu pozycji sekurytyzacyjnej, jeżeli instrument pochodny, zabezpieczenie lub instrument wsparcia płynności przyjmuje ryzyko kredytowe sekurytyzowanych ekspozycji lub pozycji sekurytyzacyjnych.
2. Do celów art. 405 i 406 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w przypadku gdy instrument wsparcia płynności spełnia warunki określone w art. 255 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, nie uznaje się, aby dostawca wsparcia płynności stawał się narażony na ryzyko kredytowe z tytułu pozycji sekurytyzacyjnej.
3. W kontekście resekurytyzacji o więcej niż jednym poziomie lub sekurytyzacji z wieloma odrębnymi transakcjami bazowymi, uznaje się, że dana instytucja staje się narażona na ryzyko kredytowe jedynie z tytułu danej pozycji sekurytyzacyjnej lub transakcji, w odniesieniu do której przyjmuje ekspozycję.
4. Zgodnie z art. 14 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 nie uznaje się, że instytucje naruszają przepisy art. 405 wspomnianego rozporządzenia na zasadzie skonsolidowanej, o ile spełnione są poniższe warunki:
a)
podmiot będący posiadaczem pozycji sekurytyzacyjnych ma siedzibę w państwie trzecim i stanowi część skonsolidowanej grupy zgodnie z art. 18 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
b)
pozycje sekurytyzacyjne są ujęte w portfelu handlowym podmiotu, o którym mowa w lit. a), do celów działalności animatora rynku;
c)
pozycje sekurytyzacyjne nie są istotne w odniesieniu do ogólnego profilu ryzyka portfela handlowego grupy, o której mowa w lit. a), i nie stanowią nieproporcjonalnego udziału w działalności handlowej grupy.
ROZDZIAŁ III
UTRZYMYWANIE UDZIAŁU GOSPODARCZEGO NETTO
Artykuł 3
Podmioty utrzymujące istotny udział gospodarczy netto
1. Utrzymywany istotny udział gospodarczy nie jest dzielony między różne rodzaje podmiotów utrzymujących. Każdy z następujących podmiotów w całości spełnia wymóg utrzymywania istotnego udziału gospodarczego:
a)
jednostka lub wiele jednostek inicjujących;
b)
jednostka lub wiele jednostek sponsorujących;
c)
pierwotny kredytodawca lub wielu pierwotnych kredytodawców.
2. W przypadku gdy sekurytyzowane ekspozycje są tworzone przez wiele jednostek inicjujących, wymóg zatrzymania ekspozycji spełnia każda jednostka inicjująca w stosunku proporcjonalnym do wszystkich sekurytyzowanych ekspozycji, w odniesieniu do których jest ona jednostką inicjującą.
3. W przypadku gdy sekurytyzowane ekspozycje są tworzone przez wielu pierwotnych kredytodawców, wymóg zatrzymania ekspozycji spełnia każdy pierwotny kredytodawca w stosunku proporcjonalnym do wszystkich sekurytyzowanych ekspozycji, w odniesieniu do których jest on pierwotnym kredytodawcą.
4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 i 3, jeżeli sekurytyzowane ekspozycje są tworzone przez wiele jednostek inicjujących lub pierwotnych kredytodawców, wymóg zatrzymania ekspozycji może być w całości spełniony przez jedną jednostkę inicjującą lub pierwotnego kredytodawcę, pod warunkiem że każdy z nich spełnia następujące warunki:
a)
jednostka inicjująca lub pierwotny kredytodawca ustanowili określony program lub program sekurytyzacyjny i zarządzają nim;
b)
jednostka inicjująca lub pierwotny kredytodawca ustanowili określony program lub program sekurytyzacyjny i przekazali ponad 50 % wszystkich sekurytyzowanych ekspozycji.
5. Jeżeli sekurytyzowane ekspozycje były sponsorowane przez wiele jednostek sponsorujących, wymóg zatrzymania ekspozycji spełniają następujące jednostki:
a)
jednostka sponsorująca, której udział gospodarczy jest dostosowany do inwestorów w najodpowiedniejszy sposób, zgodnie z uzgodnieniami wielu jednostek sponsorujących na podstawie obiektywnych kryteriów obejmujących struktury opłat, zaangażowanie w ustanowienie programu sekurytyzacyjnego i zarządzenie nim oraz ekspozycję na ryzyko kredytowe sekurytyzacji;
b)
każda jednostka sponsorująca proporcjonalnie w stosunku do liczby jednostek sponsorujących.
Artykuł 4
Spełnienie wymogu zatrzymania ekspozycji w drodze syntetycznej lub warunkowej formy utrzymywania
1. Wymóg zatrzymania ekspozycji można spełnić w sposób równoważny jednej z opcji określonych w art. 405 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w drodze syntetycznej lub warunkowej formy utrzymywania, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a)
zatrzymana kwota jest co najmniej równa wymogowi w ramach opcji, z którą można zrównać syntetyczną lub warunkową formę zatrzymania;
b)
podmiot utrzymujący wyraźnie ujawnił, że będzie stale utrzymywać istotny udział gospodarczy netto w taki sposób, podając również szczegółowe informacje na temat formy utrzymywania, metod stosowanych do jego określenia oraz jego równoważności z jedną ze wspomnianych opcji.
2. W przypadku gdy podmiot inny niż instytucja kredytowa zdefiniowana w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 pełni rolę podmiotu utrzymującego na zasadzie syntetycznej lub warunkowej formy utrzymywania, udział utrzymywany na zasadzie syntetycznej lub warunkowej jest w całości zabezpieczony gotówką i utrzymywany na zasadzie wydzielonej jako fundusze „klientów”, o których mowa w art. 13 ust. 8 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (3).
Artykuł 5
Opcja utrzymywania a): utrzymywanie proporcjonalne w ramach każdej transzy sprzedanej lub przekazanej inwestorom
1. Utrzymywanie nie mniej niż 5 % wartości nominalnej każdej transzy sprzedanej lub przekazanej inwestorom, o którym mowa w art. 405 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, można również osiągnąć poprzez:
a)
utrzymywanie co najmniej 5 % wartości nominalnej każdej sekurytyzowanej ekspozycji, pod warunkiem że stopień uprzywilejowania ryzyka kredytowego z tytułu takich ekspozycji jest równy lub niższy od stopnia ryzyka kredytowego sekurytyzowanego z tytułu tych samych ekspozycji. W przypadku sekurytyzacji odnawialnej zdefiniowanej w art. 242 pkt 13 rozporządzenia (UE) 575/2013 następuje to poprzez utrzymywanie udziału jednostki inicjującej, przyjmując, że udział jednostki inicjującej wynosił co najmniej 5 % wartości nominalnej każdej sekurytyzowanej ekspozycji, a jego stopień uprzywilejowania był równy lub niższy od stopnia ryzyka kredytowego sekurytyzowanego z tytułu tych samych ekspozycji;
b)
dostarczenie w kontekście programu ABCP instrumentu wsparcia płynności, który może być uprzywilejowany w kaskadowych progach kontraktu, w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:
(i)
instrument wsparcia płynności pokrywa 100 % ryzyka kredytowego z tytułu sekurytyzowanych ekspozycji;
(ii)
instrument wsparcia płynności pokrywa ryzyko kredytowe, dopóki podmiot utrzymujący musi utrzymywać udział gospodarczy za pomocą takiego instrumentu wsparcia płynności w odniesieniu do stosownej pozycji sekurytyzacyjnej;
(iii)
jednostka inicjująca, jednostka sponsorująca lub pierwotny kredytodawca dostarcza instrument wsparcia płynności w ramach transakcji sekurytyzacyjnej;
(iv)
instytucji, która staje się narażona z tytułu takiej sekurytyzacji, udzielono dostępu do odpowiednich informacji umożliwiających zweryfikowanie spełniania przepisów pkt (i), (ii) i (iii);
c)
utrzymywanie transzy wertykalnej, której wartość nominalna jest nie mniejsza niż 5 % łącznej wartości nominalnej wszystkich wyemitowanych transz papierów dłużnych.
Artykuł 6
Opcja utrzymywania b): utrzymywanie udziału jednostki inicjującej w odniesieniu do ekspozycji odnawialnych
Utrzymywanie, o którym mowa w art. 405 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 575/2013, można osiągnąć poprzez utrzymywanie co najmniej 5 % wartości nominalnej każdej z sekurytyzowanych ekspozycji, pod warunkiem że stopień uprzywilejowania utrzymywanego ryzyka kredytowego z tytułu takich ekspozycji jest równy lub niższy od stopnia ryzyka kredytowego sekurytyzowanego z tytułu tych samych ekspozycji.
Artykuł 7
Opcja utrzymywania c): utrzymywanie losowo wybranych ekspozycji
1. Pula co najmniej 100 potencjalnych sekurytyzowanych ekspozycji, z której losowo wybiera się utrzymywane i sekurytyzowane ekspozycje, o której mowa w art. 405 ust. 1 akapit drugi lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jest wystarczająco różnorodna, aby uniknąć nadmiernej koncentracji utrzymywanego udziału. Przygotowując się do procesu wyboru, podmiot utrzymujący bierze pod uwagę czynniki ilościowe i jakościowe w celu zapewnienia, aby rozróżnienie między zatrzymywanymi i sekurytyzowanymi ekspozycjami w możliwie największym stopniu było rzeczywiście losowe. Podczas wyboru w stosownych przypadkach podmiot utrzymujący losowo wybrane ekspozycje bierze pod uwagę takie czynniki, jak rok emisji, rodzaj produktu, lokalizacja geograficzna, moment początkowy, termin zapadalności, współczynnik pokrycia należności zabezpieczeniem, rodzaj własności, sektor przemysłu oraz saldo niespłaconych kredytów.
2. Podmiot utrzymujący nie wyznacza różnych pojedynczych ekspozycji jako ekspozycji zatrzymanych w momentach rozłożonych w czasie, chyba że jest to niezbędne do spełnienia wymogu zatrzymania ekspozycji w stosunku do sekurytyzacji, w której sekurytyzowane ekspozycje ulegają wahaniom w czasie z powodu dodawania nowych ekspozycji do sekurytyzacji lub z powodu zmian na poziomie indywidualnych sekurytyzowanych ekspozycji.
Artykuł 8
Opcja utrzymywania d): utrzymywanie transzy pierwszej straty
1. Utrzymywanie transzy pierwszej straty zgodnie z art. 405 ust. 1 akapit drugi lit. d) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 realizuje się za pomocą pozycji stanowiących pozycje bilansowe lub pozycje pozabilansowe i można je zrealizować również za pomocą każdego z następujących działań:
a)
przedstawienia warunkowej formy utrzymywania, o której mowa w art. 1 ust. 1 lit. c), lub instrumentu wsparcia płynności w kontekście programu ABCP, która spełnia następujące kryteria:
(i)
pokrywa co najmniej 5 % wartości nominalnej sekurytyzowanych ekspozycji;
(ii)
stanowi pozycję pierwszej straty w odniesieniu do danej sekurytyzacji;
(iii)
pokrywa ryzyko kredytowe przez cały czas trwania zobowiązania do zatrzymania;
(iv)
zapewnia je jednostka inicjująca, jednostka sponsorująca lub pierwotny kredytodawca w ramach sekurytyzacji;
(v)
instytucji, która staje się narażona z tytułu takiej sekurytyzacji, udzielono dostępu do odpowiednich informacji umożliwiających zweryfikowanie spełniania przepisów ppkt (i), (ii), (iii) i (iv);
b)
nadzabezpieczenia, jako formy wsparcia jakości kredytowej, jeżeli takie nadzabezpieczenie pełni rolę utrzymywania „pierwszej straty”w wysokości nie mniejszej niż 5 % wartości nominalnej transz emitowanych w ramach danej sekurytyzacji.
2. W przypadku gdy transza pierwszej straty przewyższa 5 % wartości nominalnej sekurytyzowanych ekspozycji, podmiot utrzymujący może utrzymywać jedynie część takiej transzy pierwszej straty, jeżeli wspomniana część jest równoważna co najmniej 5 % wartości nominalnej sekurytyzowanych ekspozycji.
3. Do celów spełnienia wymogu zatrzymania ryzyka na poziomie programu sekurytyzacyjnego instytucje nie biorą pod uwagę istnienia transakcji leżących u podstaw, w których jednostki inicjujące lub pierwotni kredytodawcy utrzymują ekspozycję pierwszej straty na poziomie określonym dla transakcji.
Artykuł 9
Opcja utrzymywania e): utrzymanie pierwszej straty w każdej sekurytyzowanej ekspozycji
1. Utrzymanie ekspozycji pierwszej straty na poziomie każdej sekurytyzowanej ekspozycji zgodnie z art. 405 ust. 1 akapit drugi lit. e) stosuje się tak, aby utrzymywane ryzyko kredytowe zawsze było niższe od ryzyka kredytowego poddanego sekurytyzacji z tytułu tych samych ekspozycji.
2. Utrzymywanie, o którym mowa w ust. 1, można zrealizować poprzez sprzedaż według zdyskontowanej wartości ekspozycji bazowych przez jednostkę inicjującą lub pierwotnego kredytodawcę, gdy kwota dyskonta wynosi nie mniej niż 5 % wartości nominalnej każdej ekspozycji i jeżeli zdyskontowana kwota sprzedaży podlega refundacji na rzecz jednostki inicjującej lub pierwotnego kredytodawcy, jeżeli nie jest absorbowana przez straty związane z ryzykiem kredytowym powiązanym z sekurytyzowanymi ekspozycjami.
Artykuł 10
Obliczanie poziomu utrzymania
1. W przypadku obliczania poziomu utrzymania udziału gospodarczego netto stosuje się następujące kryteria:
a)
moment początkowy uważa się za moment sekurytyzacji ekspozycji po raz pierwszy;
b)
obliczanie poziomu utrzymania opiera się na wartościach nominalnych i nie należy brać pod uwagę ceny nabycia aktywów;
c)
„marża nadwyżkowa” zdefiniowana w art. 242 pkt 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 nie jest brana pod uwagę przy obliczaniu udziału gospodarczego netto podmiotu utrzymującego;
d)
tę samą opcję utrzymywania i metody stosuje się do obliczania udziału gospodarczego netto w czasie trwania transakcji sekurytyzacyjnej, chyba że wyjątkowe okoliczności wymagają wprowadzenia zmiany i nie wykorzystuje się jej jako środka mającego na celu obniżenie kwoty utrzymywanego udziału gospodarczego.
2. W uzupełnieniu do kryteriów określonych w ust. 1 nie uznaje się, że amortyzacja zatrzymania poprzez podział przepływów pieniężnych lub poprzez podział strat, które w rezultacie obniżają poziom zatrzymania w czasie, wpływa na spełnienie wymogu zatrzymania ekspozycji, pod warunkiem że nie ma wbudowanego mechanizmu, za pomocą którego utrzymywany udział w momencie początkowym obniżałby się szybciej niż przekazywane udziały. Nie wymaga się, aby podmiot utrzymujący nieustannie uzupełniał lub dostosowywał swój utrzymywany udział na poziomie co najmniej 5 %, ponieważ straty są realizowane z tytułu jego ekspozycji lub są dzielone w odniesieniu do jego utrzymywanej pozycji.
Artykuł 11
Obliczanie zatrzymania niewykorzystanych kwot z tytułu ekspozycji w formie instrumentów kredytowych
Obliczanie udziału gospodarczego netto, jaki ma być utrzymywany z tytułu instrumentów kredytowych, w tym kart kredytowych, opiera się jedynie na kwotach już wykorzystanych, zrealizowanych lub otrzymanych i jest dostosowywane zgodnie ze zmianami wspomnianych kwot.
Artykuł 12
Zakaz zabezpieczania lub sprzedaży utrzymywanego udziału
1. Obowiązek niestosowania wobec utrzymywanego udziału gospodarczego netto jakichkolwiek metod ograniczenia ryzyka kredytowego, pozycji krótkich lub innych instrumentów zabezpieczających oraz jego sprzedaży, określony w art. 405 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 575/2013, stosuje się z uwzględnieniem celu wymogu zatrzymania ekspozycji oraz biorąc pod uwagę ekonomiczny charakter transakcji. Instrumentów zabezpieczających udział gospodarczy netto nie uznaje się za zabezpieczenie do celów art. 405 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 575/2013 i mogą być one zatem dopuszczone tylko w przypadku, gdy nie zabezpieczają podmiotu utrzymującego przed ryzykiem kredytowym z tytułu utrzymywanych pozycji sekurytyzacyjnych lub zatrzymanych ekspozycji.
2. Podmiot utrzymujący może wykorzystywać wszelkie zatrzymane ekspozycje lub pozycje sekurytyzacyjne jako zabezpieczenie do celów finansowania zabezpieczonego, o ile takie wykorzystywanie nie powoduje przeniesienia ryzyka kredytowego z tytułu wspomnianych zatrzymanych ekspozycji lub pozycji sekurytyzacyjnych na osobę trzecią.
Artykuł 13
Zwolnienia z przepisów art. 405 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013
Transakcje, o których mowa w art. 405 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, obejmują pozycje sekurytyzacyjne w korelacyjnym portfelu handlowym będące instrumentami referencyjnymi spełniającymi kryteria określone w art. 338 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia lub kwalifikujące się do włączenia do korelacyjnego portfelu handlowego.
Artykuł 14
Zatrzymanie na zasadzie skonsolidowanej
Instytucja spełniająca wymóg zatrzymania ekspozycji na podstawie sytuacji skonsolidowanej powiązanej unijnej dominującej instytucji kredytowej, unijnej finansowej spółki holdingowej lub unijnej finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej zgodnie z art. 405 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w przypadku gdy podmiot utrzymujący nie wchodzi już w zakres nadzoru na zasadzie skonsolidowanej, zapewnia przyjęcie ekspozycji z tytułu sekurytyzacji przez jeden lub kilka z pozostałych podmiotów wchodzących w zakres nadzoru na zasadzie skonsolidowanej w celu zapewnienia stałego spełniania wspomnianego wymogu.
ROZDZIAŁ IV
WYMOGI NALEŻYTEJ STARANNOŚCI W ODNIESIENIU DO INSTYTUCJI, KTÓRE STAJĄ SIĘ NARAŻONE NA RYZYKO ZWIĄZANE Z POZYCJĄ SEKURYTYZACYJNĄ
Artykuł 15
Outsourcing i inne uwagi ogólne
1. W przypadku braku dostępnych informacji na temat konkretnych ekspozycji, które mają być sekurytyzowane, w tym w przypadku gdy ekspozycje są gromadzone przed ich sekurytyzacją lub jeżeli można je zastąpić istniejącymi sekurytyzacjami odnawialnymi, uznaje się, że dana instytucja spełnia swoje obowiązki dotyczące należytej staranności, o których mowa w art. 406 rozporządzenia (UE) 575/2013, w odniesieniu do każdej z jej poszczególnych pozycji sekurytyzacyjnych na podstawie odpowiednich kryteriów kwalifikowalności takich ekspozycji.
2. W przypadku outsourcing niektórych zadań w ramach procesu spełniania obowiązków określonych w art. 406 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w tym prowadzenia rejestrów, instytucje, które stają się narażone na ryzyko związane z sekurytyzacją, zachowują pełną kontrolę nad wspomnianym procesem.
Artykuł 16
Specyfikacja charakterystyki ryzyka i cech strukturalnych
1. Charakterystyka ryzyka poszczególnych pozycji sekurytyzacyjnych, o której mowa w art. 406 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, obejmuje następujące najodpowiedniejsze i najistotniejsze cechy charakterystyczne, takie jak:
a)
poziom uprzywilejowania transzy;
b)
profil przepływu pieniężnego;
c)
wszelkie istniejące ratingi kredytowe;
d)
historyczne wyniki podobnych transz;
e)
obowiązki związane z transzami zawarte w dokumentacji dotyczącej sekurytyzacji;
f)
wsparcie jakości kredytowej.
2. Charakterystyka ryzyka ekspozycji stanowiących bazę pozycji sekurytyzacyjnej, o której mowa w art. 406 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, obejmuje najodpowiedniejsze i najistotniejsze cechy charakterystyczne, w tym informacje na temat wyników, o których mowa w art. 406 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, w odniesieniu do ekspozycji z tytułu hipoteki na nieruchomości mieszkalnej. Instytucje identyfikują odpowiednie i porównywalne wskaźniki analizowania charakterystyki ryzyka z tytułu innych klas aktywów.
3. Dodatkowe cechy strukturalne, o których mowa w art. 406 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 575/2013, obejmują instrumenty pochodne, gwarancje, akredytywy i inne podobne formy wsparcia jakości kredytowej.
Artykuł 17
Częstotliwość kontroli
Instytucje kontrolują zgodność z art. 406 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 po tym, jak przyjmą ekspozycję na pozycje sekurytyzacyjne, co najmniej raz na rok i częściej, gdy tylko dowiedzą się o niewywiązaniu się z obowiązków zawartych w dokumentacji dotyczącej sekurytyzacji lub o znacznej zmianie któregokolwiek z następujących:
a)
cech strukturalnych, które mogą mieć istotny wpływ na dochody z tytułu pozycji sekurytyzacyjnych;
b)
charakterystyki ryzyka pozycji sekurytyzacyjnych i ekspozycji bazowych.
Artykuł 18
Testy warunków skrajnych
1. Testy warunków skrajnych, o których mowa w art. 406 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 575/2013, obejmują wszystkie właściwe pozycje sekurytyzacyjne i są włączone w zakres strategii i procesów dotyczących testów warunków skrajnych przeprowadzanych przez instytucje zgodnie z procesem wewnętrznej oceny adekwatności kapitałowej określonym w art. 73 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (4).
2. W celu spełniania wymogów dotyczących stosowania testów warunków skrajnych, o których mowa w art. 406 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 575/2013, instytucje mogą korzystać z porównywalnych modeli finansowych opracowanych przez osoby trzecie, w uzupełnieniu do modeli opracowanych przez ECAI, pod warunkiem że instytucje mogą wykazać na żądanie, że przed dokonaniem inwestycji dołożyły należytych starań w celu walidacji istotnych założeń modelu i jego struktury oraz poznania metod, założeń i wyników tych modeli.
3. Podczas przeprowadzania testów warunków skrajnych, o których mowa w art. 406 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, w ramach programu ABCP, o którym mowa w art. 242 ust. 9 wspomnianego rozporządzenia, wspieranego przez instrument wsparcia płynności, który w pełni pokrywa ryzyko kredytowe z tytułu sekurytyzowanych ekspozycji, instytucje mogą przeprowadzać test warunków skrajnych w odniesieniu do wiarygodności kredytowej dostawcy instrumentu wsparcia płynności, zamiast w odniesieniu do ekspozycji sekurytyzowanych.
Artykuł 19
Ekspozycje zaliczone do portfela handlowego i portfela niehandlowego
1. Posiadanie pozycji sekurytyzacyjnej w portfelu odpowiednio handlowym lub niehandlowym samo w sobie nie stanowi wystarczającego uzasadnienia dla stosowania różnych polityk i procedur lub różnej intensywności kontroli w celu spełnienia obowiązków dotyczących należytej staranności, o których mowa w art. 406 rozporządzenia (UE) nr 575/2013. Przy określaniu, czy należy stosować różne polityki i procedury lub różną intensywność kontroli, rozważa się wszystkie czynniki istotnie wpływające na profil ryzyka każdego z portfeli oraz odpowiednich pozycji sekurytyzacyjnych, w tym wielkość pozycji, wpływ na kapitał własny instytucji podczas okresu występowania warunków skrajnych oraz koncentrację ryzyka na jednej konkretnej transakcji, emitencie lub klasie aktywów.
2. Instytucje zapewniają odpowiednie odzwierciedlenie wszelkich znacznych zmian zwiększających profil ryzyka pozycji sekurytyzacyjnych w ich portfelu handlowym i niehandlowym poprzez odpowiednie zmiany w ich procedurach należytej staranności dotyczących wspomnianych pozycji sekurytyzacyjnych. W tym celu instytucje w ramach swoich formalnych polityk i procedur dotyczących portfela handlowego i niehandlowego identyfikują okoliczności powodujące kontrolę wywiązywania się z obowiązków dotyczących należytej staranności.
Artykuł 20
Pozycje w korelacyjnym portfelu handlowym
Uznaje się, że wypełniono wymogi określone w art. 406 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jeżeli spełnione są następujące warunki:
a)
pozycje sekurytyzacyjne albo są ujęte w korelacyjnym portfelu handlowym i są instrumentami referencyjnymi, o których mowa w art. 338 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, albo kwalifikują się do włączenia w zakres korelacyjnego portfela handlowego;
b)
instytucja spełnia wymogi określone w art. 377 wspomnianego rozporządzenia w odniesieniu do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do jej korelacyjnego portfela handlowego;
c)
podejście przedmiotowej instytucji do obliczania wymogów w zakresie funduszy własnych dla jej korelacyjnego portfela handlowego skutkuje wszechstronną i dogłębną wiedzą na temat profilu ryzyka ich inwestycji w pozycje sekurytyzacyjne;
d)
przedmiotowa instytucja wdrożyła formalne zasady polityki i procedury odpowiednie dla jej korelacyjnego portfela handlowego i proporcjonalne do ogólnego profilu ryzyka jej inwestycji w odpowiadające pozycje sekurytyzowane do celów analizowania i rejestrowania istotnych informacji, o których mowa w art. 406 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013.
ROZDZIAŁ V
WYMOGI DLA JEDNOSTEK INICJUJĄCYCH, JEDNOSTEK SPONSORUJĄCYCH I PIERWOTNYCH KREDYTODAWCÓW
Artykuł 21
Polityka w zakresie przyznawania kredytu
1. Spełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 408 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, przez instytucje inicjujące lub sponsorujące nie oznacza, że rodzaje kredytobiorców i produkty kredytowe muszą być takie same dla ekspozycji sekurytyzowanych i niesekurytyzowanych.
2. W przypadku gdy instytucje sponsorujące i inicjujące same nie były zaangażowane w pierwotne przyznanie kredytu dotyczącego ekspozycji, które mają zostać poddane sekurytyzacji, ani nie podejmują działań w zakresie przyznawania kredytu w odniesieniu do określonych rodzajów ekspozycji, które mają zostać poddane sekurytyzacji, wspomniane instytucje uzyskują wszelkie niezbędne informacje w celu dokonania oceny, czy kryteria stosowane w ramach przyznawania kredytu w odniesieniu do wspomnianych ekspozycji są należyte i ściśle zdefiniowane jako kryteria stosowane do ekspozycji niesekurytyzowanych.
Artykuł 22
Ujawnianie informacji na temat poziomu zobowiązań dotyczących utrzymania udziału gospodarczego netto
1. Na mocy art. 409 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 podmiot utrzymujący ujawnia wobec inwestorów co najmniej następujące informacje dotyczące poziomu jego zobowiązań do utrzymywania udziału gospodarczego netto w sekurytyzacji:
a)
potwierdzenie tożsamości podmiotu utrzymującego oraz tego, czy utrzymuje on udział jako jednostka inicjująca, jednostka sponsorująca lub pierwotny kredytodawca;
b)
informacje, czy warunki przewidziane w art. 405 ust. 1 akapit drugi lit. a), b), c), d) lub e) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 stosowano do utrzymania udziału gospodarczego netto;
c)
wszelkie zmiany dotyczące warunku utrzymywania udziału gospodarczego netto, o którym mowa w art. 10 ust. 1 lit. d);
d)
potwierdzenie poziomu utrzymywania w momencie początkowym oraz zobowiązania do utrzymywania w sposób stały, które odnosi się tylko do kontynuacji wypełniania pierwotnego zobowiązania i nie wymaga danych na temat obecnej wartości nominalnej lub rynkowej ani jakiejkolwiek utraty wartości lub odpisu aktualizującego wartość utrzymywanych udziałów.
2. W przypadku gdy zwolnienia, o których mowa w art. 405 ust. 3 lub 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, mają zastosowanie do transakcji sekurytyzacyjnych, instytucje pełniące rolę jednostek inicjujących, jednostek sponsorujących lub pierwotnych kredytodawców ujawniają informacje na temat zwolnienia mającego zastosowanie do inwestorów.
3. Ujawnienie informacji, o którym mowa w ust. 1 i 2, jest odpowiednio udokumentowane i podane do publicznej wiadomości, oprócz przypadków transakcji dwustronnych lub prywatnych, w których strony uznają niepubliczne ujawnienie za wystarczające. Włączenie oświadczenia o zobowiązaniu do utrzymywania do prospektu emisyjnego papierów wartościowych emitowanych w ramach programu sekurytyzacji uznaje się za odpowiedni sposób spełniania wspomnianego wymogu.
4. Ujawnianie informacji po momencie początkowym jest również potwierdzane z taką samą regularnością, jak częstotliwość sprawozdań dotyczących transakcji: co najmniej raz w roku oraz w każdym przypadku wystąpienia następujących okoliczności:
a)
w przypadku wystąpienia naruszenia zobowiązania do utrzymywania, o którym mowa w art. 405 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;
b)
w przypadku gdy dochody z tytułu pozycji sekurytyzacyjnej lub charakterystyka ryzyka sekurytyzacji lub ekspozycji bazowych uległy znacznym zmianom;
c)
w następstwie niewywiązania się z obowiązków zawartych w dokumentacji dotyczącej sekurytyzacji.
Artykuł 23
Ujawnianie istotnych danych
1. Jednostki inicjujące, jednostki sponsorujące i pierwotni kredytodawcy zapewniają inwestorom w każdej chwili łatwy dostęp do istotnych danych na mocy art. 409 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, bez nadmiernego obciążenia administracyjnego.
2. Odpowiednie ujawnianie danych, o którym mowa w art. 409 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, odbywa się co najmniej raz w roku oraz w następujących okolicznościach:
a)
w przypadku gdy dochody z tytułu pozycji sekurytyzacyjnej lub charakterystyka ryzyka sekurytyzacji lub ekspozycji bazowych uległy znacznym zmianom;
b)
w następstwie niewywiązania się z obowiązków zawartych w dokumentacji dotyczącej sekurytyzacji.
c)
Aby uznać dane za istotne w odniesieniu do poszczególnych ekspozycji bazowych, zasadniczo muszą one zostać przedstawione w ujęciu „kredyt po kredycie”, jednak w niektórych przypadkach przedmiotowe dane można przedstawić w ujęciu zbiorczym. Czynniki, które należy wziąć pod uwagę, oceniając, czy informacje zbiorcze są wystarczające, obejmują granulację puli bazowej oraz kwestię tego, czy zarządzanie ekspozycjami we wspomnianej puli opiera się na samej puli czy jest dokonywane w ujęciu „kredyt po kredycie”.
3. Wymóg dotyczący ujawniania informacji podlega wszystkim innym wymogom prawnym lub regulacyjnym mającym zastosowanie do podmiotu utrzymującego.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 24
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 13 marca 2014 r.