PROVÁDĚCÍ ROZHODNUTÍ RADY
ze dne 18. března 2014
o odmítnutí návrhu prováděcího nařízení o opětovném uložení konečného antidumpingového cla z dovozu některé obuvi se svrškem z usně pocházející z Čínské lidové republiky a vyráběné společnostmi Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co Ltd a Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd a o konečném výběru jim uloženého prozatímního cla
(2014/149/EU)
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (1), a zejména na článek 9 uvedeného nařízení,
s ohledem na návrh Evropské komise předložený po konzultaci s poradním výborem,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Dne 5. října 2006 přijala Rada nařízení (ES) č. 1472/2006 (2) (dále jen „napadené nařízení“), které uložilo konečné antidumpingové clo z dovozu některé obuvi se svrškem z usně pocházející z Čínské lidové republiky a Vietnamu a stanovilo konečný výběr uloženého prozatímního cla. Na základě přezkumu před pozbytím platnosti byla opatření rozšířena prováděcím nařízením Rady (EU) č. 1294/2009 (3). Tato opatření pozbyla platnosti dne 31. března 2011.
(2)
Někteří vyvážející výrobci podali k Tribunálu žaloby na zrušení napadeného nařízení. Tribunál tyto žaloby zamítl (4). Soudní dvůr však v odvolacím řízení svými rozsudky ze dne 2. února 2012 ve věci C-249/10 P, Brosmann a další v. Rada a ze dne 15. listopadu 2012 ve věci C-247/10 P, Zhejiang Aokang Shoes v. Rada (dále jen „rozsudky“) zrušil rozsudky Tribunálu a zrušil i nařízení (ES) č. 1472/2006 v rozsahu, v němž se týká navrhovatelů. Soudní dvůr zejména dospěl k závěru, že Komise měla přezkoumat žádosti, které jí navrhovatelé předložili za účelem přiznání zacházení jako v tržním hospodářství v souladu s čl. 2 odst. 7 písm. b) a c) nařízení (ES) č. 1225/2009, a dále uvedl, že nelze vyloučit, že takový přezkum by pro navrhovatele vedl k nižší sazbě antidumpingového cla.
(3)
Oznámením zveřejněným v Úředním věstníku Evropské unie (5) Komise informovala vyvážející výrobce, kterých se dané rozsudky týkaly, že se rozhodla pokračovat v řízení o nahrazení zrušených částí napadeného nařízení a přezkoumat, zda v případě těchto výrobců převládaly během příslušného období podmínky tržního hospodářství.
(4)
Dne 19. února 2014 Komise přijala návrh prováděcího nařízení Rady o opětovném uložení konečného antidumpingového cla z dovozu některé obuvi se svrškem z usně pocházející z Čínské lidové republiky a vyráběné společnostmi Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co Ltd a Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd a o konečném výběru jim uloženého prozatímního cla (dále jen „návrh“). V návrhu se uvádí, že z přezkumu žádostí o zacházení jako v tržním hospodářství vyplynulo, že pro vyvážející výrobce, kterých se týkaly rozsudky, během příslušného období podmínky tržního hospodářství nepřevládaly, že je proto třeba těmto vyvážejícím výrobcům odmítnout zacházení jako v tržním hospodářství, a že by v důsledku toho mělo být obnoveno antidumpingové clo, které bylo původně uloženo napadeným nařízením. Za tímto účelem by návrh obnovil definitivní antidumpingové clo pro vyvážející výrobce, kterých se týkají rozsudky, pro období platnosti napadeného nařízení.
(5)
Čl. 1 odst. 4 návrhu zní takto: „Použijí se platná ustanovení týkající se cel s výjimkou článku 221 nařízení Rady (EHS) č. 2913/1992 ze dne 12. října 1992, kterým se vydává celní kodex Společenství (6). Sdělení výše cla dlužníkovi lze provést později než po uplynutí tří let ode dne vzniku celního dluhu, ale nejpozději dva roky po vstupu tohoto nařízení v platnost.“
V čl. 221 odst. 3 nařízení (EHS) č. 2913/1992 (dále jen „celní kodex“) je stanoveno promlčení pro sdělení opětovně uloženého antidumpingového cla dlužníkovi pro jakýkoli dovoz, k němuž došlo před více než třemi lety, pokud tato lhůta nebyla pozastavena po dobu řízení o opravném prostředku podle článku 243 celního kodexu. Ustanovení čl. 1 odst. 4 napadeného nařízení stanovilo, že, není-li stanoveno jinak, použijí se platné celní předpisy, a neobsahovalo žádnou odchylku od čl. 221 odst. 3 celního kodexu. Vzhledem k tomu, že původní sdělení dluhu dlužníkovi bylo v důsledku rozsudků staženo, mohly by hospodářské subjekty legitimně očekávat, že po uplynutí tříleté lhůty stanovené v čl. 221 odst. 3 celního kodexu došlo k promlčení jakéhokoli opětovného uložení dluhu, a že dluh proto „zanikl“ (7). Po zaniknutí dluhu podle čl. 221 odst. 3 by jeho opětovné uložení se zpětným účinkem porušilo legitimní očekávání dotčených hospodářských subjektů.
Na závěr z hodnocení Rady vyplývá, že v tomto případě nelze uplatnit zpětnou působnost odchylky od čl. 221 odst. 3 celního kodexu, jelikož by tak byla porušena legitimní očekávání dotčených hospodářských subjektů.
(6)
Bez zpětné odchylky od čl. 221 odst. 3 by opětovné uložení cel mělo v praxi jen velmi omezený finanční účinek, jelikož původní opatření pozbyla platnosti dne 31. března 2011.
(7)
Navrhovatelé navíc neposkytli údaje prokazující, že přijetí navrženého opatření by na ně mělo dopad.
(8)
Soudní dvůr zrušil napadené nařízení jako celek v rozsahu, v němž se týká navrhovatelů. Účinky rozsudků s ohledem na zrušené opatření tedy nezávisí na žádném dalším aktu, který by měly orgány přijmout. Rada proto dochází k závěru, že článek 266 Smlouvy o fungování Evropské unie neukládá orgánům povinnost, aby v tomto případě opětovně uložily cla,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
Návrh prováděcího nařízení Rady o opětovném uložení konečného antidumpingového cla z dovozu některé obuvi se svrškem z usně pocházející z Čínské lidové republiky a vyráběné společnostmi Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co Ltd a Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd a o konečném výběru jim uloženého prozatímního cla se zamítá a řízení týkající se uvedených výrobců se ukončují.
Článek 2
Toto rozhodnutí vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
V Bruselu dne 18. března 2014.
DECYZJA WYKONAWCZA RADY
z dnia 18 marca 2014 r.
odrzucająca wniosek w sprawie rozporządzenia wykonawczego nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanych przez Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co Ltd i Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd
(2014/149/UE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1), w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W dniu 5 października 2006 r. Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 1472/2006 (2) („sporne rozporządzenie”) w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowe oraz ostatecznego pobrania cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu. Po przeprowadzeniu przeglądu wygaśnięcia obowiązywanie tych środków przedłużono rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 1294/2009 (3). Środki te wygasły w dniu 31 marca 2011 r.
(2)
Niektórzy producenci eksportujący wnieśli do Sądu skargi o stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia. Sąd oddalił te skargi (4). Jednak w wyniku odwołania Trybunał Sprawiedliwości („Trybunał”) wyrokami z dnia 2 lutego 2012 r. w sprawie C-249/10 P Brosmann i in. przeciwko Radzie oraz z dnia 15 listopada 2012 r. w sprawie C-247/10 P Zhejiang Aokang Shoes przeciwko Radzie („wyroki”) uchylił wyroki Sądu i stwierdził nieważność rozporządzenia (WE) nr 1472/2006 w zakresie, w jakim odnosiło się ono do podmiotów wnoszących odwołanie. W szczególności Trybunał uznał, że Komisja powinna była przeanalizować wnioski, które przedstawiły podmioty wnoszące odwołanie, w sprawie ubiegania się o traktowanie na zasadach rynkowych („MET”) zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 oraz że nie można wykluczyć, iż taka analiza doprowadziłaby do objęcia podmiotów wnoszących odwołanie niższym cłem antydumpingowym.
(3)
W zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (5) Komisja poinformowała producentów eksportujących, których dotyczyły wyroki, że postanowiła wznowić postępowanie w celu zastąpienia unieważnionych części spornego rozporządzenia i sprawdzić, czy w odnośnym okresie w odniesieniu do tych producentów przeważały warunki gospodarki rynkowej.
(4)
W dniu 19 lutego 2014 r. Komisja przyjęła wniosek w sprawie rozporządzenia wykonawczego Rady nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanych przez Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co Ltd i Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd („wniosek”). We wniosku stwierdza się, że analiza wniosków o MET wykazała, iż w odnośnym okresie w odniesieniu do producentów eksportujących, których dotyczyły wyroki, nie przeważały warunki gospodarki rynkowej, a zatem producentom tym nie można przyznać traktowania na warunkach rynkowych i że w związku z tym należy przywrócić cło antydumpingowe pierwotnie nałożone spornym rozporządzeniem. W tym celu wnioskiem przywrócono by na okres obowiązywania spornego rozporządzenia ostateczne cło antydumpingowe w odniesieniu do producentów eksportujących, których dotyczyły wyroki.
(5)
Art. 1 ust. 4 wniosku stanowi, że: „Obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych mają zastosowanie z wyjątkiem art. 221 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/1992 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (6). Powiadomienie dłużnika o kwocie należności może nastąpić po upływie trzech lat od powstania długu celnego, ale nie później niż dwa lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia”.
Art. 221 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2913/1992 („kodeks celny”) nie zezwala, ze względu na upływ czasu, na powiadomienie dłużnika o ponownie nałożonym cle antydumpingowym w odniesieniu do przywozu produktów, który miał miejsce ponad trzy lata wcześniej, chyba że bieg tego okresu został zawieszony w oczekiwaniu na odwołanie na mocy art. 243 kodeksu celnego. Art. 1 ust. 4 spornego rozporządzenia stanowił, że, o ile nie postanowiono inaczej, zastosowanie miały obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych, i nie zawierał żadnego odstępstwa od art. 221 ust. 3 kodeksu celnego. W zakresie, w jakim pierwotne powiadomienie dłużnika o długu zostało cofnięte w związku z wyrokami, podmioty gospodarcze mogły zasadnie oczekiwać, że po upływie trzyletniego okresu przewidzianego w art. 221 ust. 3 kodeksu celnego nie ma ze względu na upływ czasu możliwości przywrócenia długu, a w związku z tym dług „wygasa” (7). Po wygaśnięciu długu zgodnie z art. 221 ust. 3 jego przywrócenie z mocą wsteczną stanowiłoby zatem naruszenie uzasadnionych oczekiwań danych podmiotów gospodarczych.
W związku z tym w ocenie Rady zastosowanie z mocą wsteczną odstępstwa od art. 221 ust. 3 kodeksu celnego nie jest w tym przypadku możliwe, gdyż naruszałoby uzasadnione oczekiwania danych podmiotów gospodarczych.
(6)
Z braku odstępstwa od art. 221 ust. 3 działającego z mocą wsteczną, ponowne nałożenie ceł miałoby w praktyce jedynie bardzo ograniczone skutki finansowe, gdyż pierwotne środki wygasły w dniu 31 marca 2011 r.
(7)
Ponadto skarżący nie przedstawili informacji wykazujących, że przyjęcie proponowanego środka będzie miało na nich wpływ.
(8)
Trybunał stwierdził nieważność spornego rozporządzenia w całości, w zakresie, w jakim odnosi się ono do podmiotów wnoszących odwołanie. Dlatego też skutek wyroków w odniesieniu do unieważnionego środka nie jest uzależniony od przyjęcia przez instytucje dodatkowego aktu. Rada stwierdza zatem, że art. 266 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie zobowiązuje instytucji do ponownego nałożenia cła w przedmiotowym przypadku,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Wniosek w sprawie rozporządzenia wykonawczego Rady nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanych przez Brosmann Footwear (HK) Ltd, Seasonable Footwear (Zhongshan) Ltd, Lung Pao Footwear (Guangzhou) Ltd, Risen Footwear (HK) Co Ltd i Zhejiang Aokang Shoes Co. Ltd zostaje odrzucony, a postępowania odnoszące się do tych producentów zostają zakończone.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 18 marca 2014 r.