SMĚRNICE KOMISE 2013/49/EU
ze dne 11. října 2013,
kterou se mění příloha II směrnice Evropského parlamentu a Rady 2006/87/ES, kterou se stanoví technické požadavky pro plavidla vnitrozemské plavby
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 2006/87/ES ze dne 12. prosince 2006, kterou se stanoví technické požadavky pro plavidla vnitrozemské plavby a zrušuje směrnice Rady 82/714/EHS (1), a zejména na čl. 20 odst. 1 první větu uvedené směrnice,
po konzultaci s evropským inspektorem ochrany údajů,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Směrnice 2006/87/ES, nařízení o inspekci lodní plavby na Rýně a nařízení Komise (EU) č. 164/2010 ze dne 25. ledna 2010 o technických specifikacích pro systém elektronických zpráv pro vnitrozemskou plavbu podle článku 5 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2005/44/ES o harmonizovaných říčních informačních službách (RIS) na vnitrozemských vodních cestách ve Společenství (2) vymezují hlavní požadavky na výměnu minimálního souboru údajů o plavidlech mezi orgány certifikace plavidel a orgány RIS.
(2)
Od vstupu směrnice 2006/87/ES v platnost bylo více než 14 000 plavidlům přiděleno jednotné evropské identifikační číslo plavidla (ENI). Značné množství přidělených čísel ENI činí efektivní výměnu údajů bez vhodného nástroje obtížnou. To by mohlo vést k vyšším bezpečnostním rizikům při provozování plavidla (řízení dopravy), ale také k administrativním problémům (např. dvojímu započtení ve statistikách). Čísla ENI jsou v souladu s nařízením Komise (ES) č. 415/2007 ze dne 13. března 2007 o technických specifikacích pro systémy sledování polohy a pohybu plavidel podle článku 5 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2005/44/ES o harmonizovaných říčních informačních službách (RIS) na vnitrozemských vodních cestách ve Společenství (3) uloženy v odpovídačích vnitrozemského AIS za účelem automatické identifikace plavidel v případě, že jim bylo číslo ENI přiděleno.
(3)
Příslušné orgány potřebují tyto údaje zejména k tomu, aby se zabránilo přidělení dvou čísel ENI jednomu plavidlu, zatímco orgány RIS tyto údaje potřebují pro různé aplikace RIS, např. vedení deníků zdymadel a přípravu statistik zdymadel. Počet odpovídačů vnitrozemského AIS stále rychle roste a činní efektivní výměnu údajů nezbytnou pro řádné fungování řízení dopravy. Centrální elektronický rejstřík (databáze plavidel), ke kterému by byly připojeny všechny orgány, je proto k zavedení efektivní výměny údajů a k přizpůsobení přílohy této směrnice technickému pokroku nezbytný.
(4)
Současně se výrazně zvýšil počet příslušných orgánů, které mohou vydávat osvědčení Společenství pro plavidla vnitrozemské plavby. V současné době využívá databázi pro identifikaci plavidla a přidělení čísla ENI 49 orgánů z 9 členských států. Tyto příslušné orgány musí získat spolehlivé informace o plavidle a jeho osvědčení pro přípravu technických kontrol a pro vydání, obnovení nebo odebrání tohoto osvědčení. O vydání, obnovení nebo odebrání osvědčení musí být informovány všechny ostatní příslušné orgány. Nedostatečné nebo nesprávné údaje by mohly vést k neúplným posouzením příslušným orgánem, z nichž by mohlo plynout bezpečnostní riziko a nesprávné použití požadavků uvedených ve směrnici 2006/87/ES.
(5)
Zvýšený počet příslušných orgánů EU a skutečnost, že ne všechny členské státy si vyměňují informace o vydávání čísel ENI s ostatními členskými státy, má negativní dopad na efektivní výměnu informací mezi nimi, což zase ovlivňuje vydávání osvědčení podle požadavků směrnice 2006/87/ES, jelikož je možné, že se dvě různá osvědčení budou zakládat na tomtéž čísle ENI. To je v kontrastu se situací na Rýně, kde vydává osvědčení jen několik málo orgánů a všechny orgány působící na Rýně mezi sebou aktivně komunikují, čímž se podílejí na efektivním toku informací mezi sebou. Efektivní výměna údajů založená na databázi plavidel je proto nezbytnou podmínkou pro zajištění srovnatelné úrovně bezpečnosti mezi osvědčením Společenství pro plavidla vnitrozemské plavby a osvědčením vydaným podle článku 22 Revidované úmluvy pro plavbu na Rýně.
(6)
Je nezbytné zajistit, aby úroveň ochrany fyzických osob v souvislosti se zpracováním jejich osobních údajů při identifikaci plavidel byla v souladu s požadavky stanovenými ve směrnici Evropského parlamentu a Rady 95/46/ES ze dne 24. října 1995 o ochraně fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů a o volném pohybu těchto údajů (4) a s nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 45/2001 ze dne 18. prosince 2000 o ochraně fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů orgány a institucemi Společenství a o volném pohybu těchto údajů (5).
(7)
Směrnice 2006/87/ES by proto měla být odpovídajícím způsobem změněna.
(8)
Opatření stanovená touto směrnicí jsou v souladu se stanoviskem výboru uvedeného v článku 7 směrnice Rady 91/672/EHS ze dne 16. prosince 1991 o vzájemném uznávání národních osvědčení vůdců plavidel pro přepravu zboží a cestujících po vnitrozemských vodních cestách (6),
PŘIJALA TUTO SMĚRNICI:
Článek 1
Příloha II směrnice 2006/87/ES se mění v souladu s přílohou této směrnice.
Článek 2
Členské státy, jež mají vnitrozemské vodní cesty uvedené v čl. 1 odst. 1 směrnice 2006/87/ES, uvedou v účinnost právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí ve lhůtě jednoho roku od jejího vstupu v platnost. Znění těchto ustanovení neprodleně sdělí Komisi.
Ustanovení přijatá členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví samy členské státy.
Článek 3
Veškeré zpracování osobních údajů pro účely této směrnice musí být v souladu se směrnicí 95/46/ES a nařízením (ES) č. 45/2001.
Článek 4
Tato směrnice vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 5
Tato směrnice je určena členským státům, jež mají vnitrozemské vodní cesty uvedené v čl. 1 odst. 1 směrnice 2006/87/ES.
V Bruselu dne 11. října 2013.
DYREKTYWA KOMISJI 2013/49/UE
z dnia 11 października 2013 r.
zmieniająca załącznik II do dyrektywy 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę 2006/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiającą wymagania techniczne dla statków żeglugi śródlądowej i uchylającą dyrektywę Rady 82/714/EWG (1), w szczególności jej art. 20 ust. 1 zdanie pierwsze,
po zasięgnięciu opinii Europejskiego Inspektora Ochrony Danych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Dyrektywa 2006/87/WE, przepisy dotyczące inspekcji statków na Renie oraz rozporządzenie Komisji (UE) nr 164/2010 z dnia 25 stycznia 2010 r. w sprawie specyfikacji technicznych elektronicznego raportowania statków w żegludze śródlądowej, o których mowa w art. 5 dyrektywy 2005/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zharmonizowanych usług informacji rzecznej (RIS) na śródlądowych drogach wodnych we Wspólnocie (2), określają główne wymogi dotyczące wymiany minimalnego zestawu danych o jednostkach pływających pomiędzy organami wydającymi świadectwa statkom a organami RIS.
(2)
Od dnia wejścia w życie dyrektywy 2006/87/WE ponad 14 000 jednostkom pływającym nadano jednolity europejski numer identyfikacyjny statku (ENI). Znaczna liczba europejskich numerów identyfikacyjnych utrudnia skuteczną wymianę danych bez odpowiedniego narzędzia. Może to prowadzić nie tylko do zwiększenia zagrożenia dla bezpieczeństwa podczas użytkowania statku (zarządzanie ruchem), ale również do problemów administracyjnych (np. podwójne liczenie statków w statystykach). Aby umożliwić automatyczną identyfikację statków posiadających europejskie numery identyfikacyjne, numery te są przechowywane w transponderach śródlądowego AIS zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 415/2007 z dnia 13 marca 2007 r. dotyczącym specyfikacji technicznych dotyczących systemów kontroli ruchu statków, o których mowa w art. 5 dyrektywy 2005/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zharmonizowanych usług informacji rzecznej (RIS) na śródlądowych drogach wodnych we Wspólnocie (3).
(3)
Właściwe organy potrzebują tych danych w szczególności po to, aby uniknąć przypisania dwóch europejskich numerów identyfikacyjnych jednemu statkowi, a organy RIS potrzebują ich do szeregu aplikacji RIS, takich jak prowadzenie dziennika pracy śluzy i przygotowywanie statystyk dotyczących pracy śluzy. Liczba transponderów śródlądowego AIS nadal szybko rośnie, co sprawia, że skuteczna wymiana danych jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania systemu zarządzania ruchem. Niezbędny jest zatem centralny rejestr elektroniczny (baza danych o jednostkach pływających), do którego dostęp miałyby wszystkie właściwe organy, aby zapewnić skuteczną wymianę danych i dostosowanie załącznika do tej dyrektywy do postępu technicznego.
(4)
Jednocześnie liczba właściwych organów uprawnionych do wydawania wspólnotowych świadectw zdolności żeglugowej znacząco wzrosła. Obecnie 49 organów z 9 państw członkowskich korzysta z bazy danych do celów identyfikacji statków i nadawania europejskich numerów identyfikacyjnych. Właściwe organy muszą uzyskać wiarygodne informacje na temat statku i jego świadectwa, aby przygotować inspekcje techniczne oraz na potrzeby wydawania, przedłużenia ważności i wycofywania tych świadectw. O wydaniu, przedłużeniu ważności lub cofnięciu świadectwa muszą zostać powiadomione wszystkie pozostałe właściwe organy. Brak informacji bądź nieprawdziwa informacja może sprawić, że dokonana przez właściwy organ ocena okaże się niekompletna, a to z kolei może spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa oraz niewłaściwe stosowanie wymogów dyrektywy 2006/87/WE.
(5)
Zwiększenie liczby właściwych organów UE oraz fakt, że nie wszystkie państwa członkowskie informują pozostałe państwa członkowskie o nadanych europejskich numerach identyfikacyjnych, niekorzystnie wpływa na skuteczną wymianę informacji między nimi, co ma znaczenie z punktu widzenia zgodności procesu wydawania świadectw z wymogami dyrektywy 2006/87/WE, ze względu na możliwość wydania dwóch świadectw na podstawie tego samego europejskiego numeru identyfikacyjnego. Zupełnie odmienna sytuacja ma miejsce w przypadku Renu, gdzie tylko kilka organów zajmuje się wydawaniem świadectw, a wszystkie organy do spraw żeglugi na Renie aktywnie komunikują się ze sobą, co usprawnia przepływ informacji między nimi. Skuteczna wymiana informacji na podstawie bazy danych o jednostkach pływających jest zatem niezbędna do zagwarantowania równoważnego poziomu bezpieczeństwa wspólnotowego świadectwa żeglugi śródlądowej i świadectwa wydawanego na podstawie art. 22 poprawionej Konwencji o żegludze na Renie.
(6)
Należy zapewnić, aby poziom ochrony osób fizycznych w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych w procesie identyfikacji statków był zgodny z wymogami określonymi w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (4) oraz w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (5).
(7)
Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2006/87/WE.
(8)
Środki określone w niniejszej dyrektywie są zgodne z opinią komitetu, o którym mowa w art. 7 dyrektywy Rady 91/672/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r. w sprawie wzajemnego uznawania krajowych patentów żeglarskich uprawniających do przewozu rzeczy i osób żeglugą śródlądową (6),
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku II do dyrektywy 2006/87/WE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.
Artykuł 2
Państwa członkowskie posiadające wodne drogi śródlądowe, o których mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2006/87/WE, wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy w ciągu roku od jej wejścia w życie. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
Artykuł 3
Przetwarzanie danych osobowych na potrzeby niniejszej dyrektywy odbywa się zgodnie z dyrektywą 95/46/WE oraz rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 5
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich, które posiadają śródlądowe drogi wodne, o których mowa w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2006/87/WE.
Sporządzono w Brukseli dnia 11 października 2013 r.