PROVÁDĚCÍ ROZHODNUTÍ KOMISE
ze dne 19. prosince 2012
podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 95/46/ES o odpovídající ochraně osobních údajů na Novém Zélandu
(oznámeno pod číslem C(2012) 9557)
(Text s významem pro EHP)
(2013/65/EU)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 95/46/ES ze dne 24. října 1995 o ochraně fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů a o volném pohybu těchto údajů (1), a zejména na čl. 25 odst. 6 uvedené směrnice,
po konzultaci s evropským inspektorem ochrany údajů,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
V souladu se směrnicí 95/46/ES jsou členské státy povinny zajistit, aby k předávání osobních údajů do třetí země docházelo, pouze pokud dotyčná třetí země zajišťuje odpovídající úroveň ochrany a pokud budou před předáním údajů dodržovány právní předpisy členských států provádějící ostatní ustanovení směrnice.
(2)
Komise může dospět k závěru, že třetí země zajišťuje odpovídající úroveň ochrany. Takové zemi mohou členské státy předávat osobní údaje, aniž by byly nutné dodatečné záruky.
(3)
V souladu se směrnicí 95/46/ES má být úroveň ochrany údajů hodnocena s ohledem na všechny okolnosti související s předáním nebo předáváním údajů, a to se zvláštním zřetelem na určité zvláštní podmínky týkající se předávání.
(4)
S ohledem na rozdíly v přístupu třetích zemí k ochraně údajů by způsob, jakým je posuzována odpovídající úroveň této ochrany a jakým jsou na základě směrnice 95/46/ES přijímána a prosazována rozhodnutí, neměl být svévolný ani bezdůvodně diskriminační vůči třetím zemím, nebo mezi třetími zeměmi, kde jsou obdobné podmínky, a aby nevytvářel skrytou překážku obchodu s ohledem na stávající mezinárodní závazky Evropské unie.
(5)
Nový Zéland je bývalá britská kolonie. Postavení nezávislého dominia získal v roce 1907, avšak své formální ústavní svazky s Velkou Británií přetrhl až v roce 1947. Nový Zéland je unitárním státem a nemá psanou ústavu ve smyslu nejvyššího základního zákona státu. Země je konstituční monarchií a parlamentní demokracií westminsterského modelu, kde hlavou státu je královna Nového Zélandu.
(6)
Nový Zéland ctí zásadu suverenity parlamentu. Podle konvence tam však platí řada zákonů, které mají zvláštní ústavní význam a pohlíží se na ně jako na „vyšší zákony“. To znamená, že tvoří součást ústavního pořádku neboli rámce a formují činnost vlády a přijímání dalších zákonů. V případě změny nebo rušení těchto zákonů se kromě toho předpokládá konsenzus napříč politickým spektrem. Některé tyto zákony - „Bill Of Rights Act“ ze dne 28. srpna 1990 (Public Act No 109 z roku 1990), „Human Rights Act“ ze dne 10. srpna 1993 (Public Act No 82 z roku 1993) a „Privacy Act“ ze dne 17. května 1993 (Public Act No 28 z roku 1993) - se vztahují k ochraně údajů. Ústavní význam těchto zákonů se odráží ve všeobecném konsenzu, že musí být zohledněny při tvorbě a předkládání nových zákonů.
(7)
Právní normy pro ochranu osobních údajů na Novém Zélandu jsou primárně stanoveny v zákoně na ochranu soukromí „Privacy Act“ ve znění „Privacy (Cross-border Information) Amendment Act“ ze dne 7. září 2010 (Public Act No 113 z roku 2010). Tento zákon je starší než směrnice 95/46/ES a neomezuje se jen na automaticky zpracovávané údaje či strukturované údaje v evidenčním systému (rejstříku), nýbrž upravuje veškeré osobní informace v libovolné podobě. Vztahuje se na celý veřejný a soukromý sektor až na několik málo zvláštních výjimek ve veřejném zájmu, které lze v demokratické společnosti očekávat.
(8)
Otázkami soukromí se na Novém Zélandu zabývá mnoho regulačních rámců z hlediska politiky, pravidel, nebo příslušnosti soudů k řešení stížností. Některé mají formu zákonů, ale jiné jsou samoregulační odvětvové normy, včetně regulace sdělovacích prostředků, přímého marketingu, nevyžádaných elektronických zpráv, průzkumu trhu, oblasti zdraví a invalidity, bankovnictví, pojištění a spoření.
(9)
Kromě právních předpisů přijatých novozélandským parlamentem platí v zemi rozsáhlý soubor zvykového práva, jehož kořeny pocházejí z anglického zvykového práva, kde jsou zakotveny zásady a pravidla zvykového práva týkající se ochrany údajů. K základním zásadám zvykového práva patří zásada, že nejvyšším zájmem práva je důstojnost člověka. Tato zásada zvykového práva představuje klíčový prvek východisek a souvislostí, z nichž soudy na Novém Zélandu obecně čerpají důvody pro svá rozhodnutí. Novozélandská judikatura vycházející ze zvykového práva zná též řadu dalších stránek ochrany soukromí, včetně zasahování do soukromí, porušení důvěry a doplňkové ochrany v souvislosti s pomluvou, obtěžováním, nactiutrhační lží, nedbalostí a jinými delikty.
(10)
Právní normy o ochraně údajů uplatňované na Novém Zélandu obsahují všechny základní zásady nezbytné pro zajištění odpovídající úrovně ochrany fyzických osob a současně stanoví výjimky a omezení pro ochranu důležitých veřejných zájmů. Do těchto právních norem o ochraně údajů a do výjimek z nich se promítají zásady stanovené ve směrnici 95/46/ES.
(11)
Uplatňování právních norem o ochraně osobních údajů zaručují správní a soudní prostředky nápravy a nezávislý dozor prováděný dozorčím orgánem, komisařem pro ochranu soukromí, který je nadán pravomocemi uvedenými v článku 28 směrnice 95/46/ES a je nezávislý. Kterákoli zainteresovaná strana má navíc právo domáhat se soudní cestou náhrady škody, kterou utrpěla v důsledku protiprávního zpracování jejích osobních údajů.
(12)
Nový Zéland je tudíž třeba považovat za zemi, která zajišťuje odpovídající úroveň ochrany osobních údajů podle směrnice 95/46/ES.
(13)
Toto rozhodnutí by se mělo týkat odpovídající úrovně ochrany osobních údajů zajištěné na Novém Zélandu s cílem splnit požadavky čl. 25 odst. 1 směrnice 95/46/ES. Nemělo by se týkat jiných podmínek či omezení, které provádějí jiná ustanovení zmíněné směrnice a které se týkají zpracování osobních údajů v členských státech.
(14)
V zájmu transparentnosti a k dosažení toho, aby příslušné orgány v členských státech zajistily ochranu fyzických osob v souvislosti se zpracováním jejich osobních údajů, je nezbytné uvést výjimečné okolnosti, za nichž může být odůvodněno pozastavení určitých toků údajů, bez ohledu na zjištění odpovídající úrovně ochrany.
(15)
Pracovní skupina pro ochranu fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů, zřízená podle článku 29 směrnice 95/46/ES, předložila kladné stanovisko k úrovni ochrany osobních údajů na Novém Zélandu, k němuž bylo přihlédnuto při přípravě tohoto prováděcího rozhodnutí (2).
(16)
Opatření tohoto rozhodnutí jsou v souladu se stanoviskem výboru zřízeného podle čl. 31 odst. 1 směrnice 95/46/ES,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
1. Pro účely čl. 25 odst. 2 směrnice 95/46/ES se Nový Zéland považuje za zemi poskytující odpovídající úroveň ochrany osobních údajů předávaných z Evropské unie.
2. Dozorčí orgán příslušný k uplatňování právních norem ochrany osobních údajů na Novém Zélandu je uveden v příloze tohoto rozhodnutí.
Článek 2
1. Aniž jsou dotčeny pravomoci příslušných orgánů členských států přijímat opatření k zajištění dodržování vnitrostátních předpisů přijatých na základě jiných ustanovení než článku 25 směrnice 95/46/ES, mohou tyto orgány vykonávat své stávající pravomoci za účelem pozastavení předávání údajů příjemci na Novém Zélandu s cílem chránit fyzické osoby v souvislosti se zpracováním jejich osobních údajů v těchto případech:
a)
pokud příslušný orgán na Novém Zélandu zjistí, že příjemce nedodržuje použitelné normy ochrany osobních údajů, nebo
b)
pokud je velmi pravděpodobné, že nejsou dodržovány normy týkající se ochrany osobních údajů a pokud se lze důvodně domnívat, že příslušný novozélandský orgán včas nepřijímá nebo nepřijme odpovídající opatření nezbytná pro vyřešení dané věci, pokud by pokračování v předávání údajů vyvolalo bezprostřední riziko vzniku vážné újmy subjektům údajů a pokud příslušné orgány členského státu za daných okolností přiměřeně usilují o informování strany odpovědné za zpracování údajů usazené na Novém Zélandu a poskytly jí příležitost zaujmout stanovisko.
2. Pozastavení předávání údajů skončí, jakmile je zajištěno dodržování norem ochrany a jakmile je o této skutečnosti informován příslušný orgán členského státu.
Článek 3
1. Členské státy neprodleně uvědomí Komisi o přijetí opatření podle článku 2.
2. Členské státy a Komise se rovněž vzájemně informují o případech, kdy opatření přijatá subjekty pověřenými zajišťováním souladu s normami ochrany na Novém Zélandu nejsou dostatečná.
3. Pokud informace shromážděné podle čl. 2 odst. 1 a podle odstavců 1 a 2 tohoto článku prokáží, že některý subjekt pověřený zajišťováním souladu s normami ochrany na Novém Zélandu neplní účinně svou úlohu, uvědomí o tom Komise příslušný orgán Nového Zélandu a, bude-li třeba, předloží návrh opatření postupem podle čl. 31 odst. 2 směrnice 95/46/ES s cílem zrušit toto rozhodnutí, pozastavit jeho účinnost nebo omezit jeho působnost.
Článek 4
Komise sleduje provádění tohoto rozhodnutí a relevantní poznatky sdělí výboru zřízenému podle článku 31 směrnice 95/46/ES, včetně důkazů, které by mohly mít vliv na hodnocení podle článku 1 tohoto rozhodnutí, tj. že ochrana na Novém Zélandu je odpovídající ve smyslu článku 25 směrnice 95/46/ES, a včetně důkazů, že se toto rozhodnutí provádí diskriminačním způsobem.
Článek 5
Členské státy přijmou veškerá opatření, která jsou nezbytná pro dosažení souladu s tímto rozhodnutím, do 20. března 2013.
Článek 6
Toto rozhodnutí je určeno členským státům.
V Bruselu dne 19. prosince 2012.
DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI
z dnia 19 grudnia 2012 r.
na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, w sprawie odpowiedniej ochrony danych osobowych w Nowej Zelandii
(notyfikowana jako dokument nr C(2012) 9557)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
(2013/65/UE)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (1), w szczególności jej art. 25 ust. 6,
po konsultacji z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Na mocy dyrektywy 95/46/WE państwa członkowskie są zobowiązane zagwarantować, że przekazanie danych osobowych do państwa trzeciego może się odbyć jedynie wtedy, gdy dany kraj trzeci zapewni odpowiedni poziom ochrony i gdy przed przekazaniem dopełni się wymogów zawartych w przepisach państw członkowskich wdrażających pozostałe przepisy wspomnianej dyrektywy.
(2)
Komisja może stwierdzić, że państwo trzecie gwarantuje odpowiedni poziom ochrony. W takim przypadku dane osobowe można przekazywać z państw członkowskich bez konieczności zapewniania dodatkowych gwarancji.
(3)
Na mocy dyrektywy 95/46/WE poziom ochrony danych osobowych powinien być oceniany w świetle wszystkich okoliczności dotyczących operacji przekazania danych lub zbioru takich operacji, ze szczególnym uwzględnieniem pewnych szczególnych czynników mających znaczenie przy przekazywaniu.
(4)
Uwzględniając różne podejście do ochrony danych w krajach trzecich, należy ocenić, czy ochrona danych jest odpowiednia, natomiast wszelkie decyzje na podstawie dyrektywy 95/46/WE należy podejmować i wprowadzać w życie w sposób, który nie stanowi arbitralnej lub nieuzasadnionej dyskryminacji państw trzecich ani ich nierównego traktowania w podobnych przypadkach, ani też nie stanowi ukrytej bariery dla handlu, przy uwzględnieniu obecnych zobowiązań międzynarodowych Unii Europejskiej.
(5)
Nowa Zelandia jest dawną kolonią brytyjską. W 1907 r. stała się niezależnym dominium, jednak do 1947 r. nie zerwała z Wielką Brytanią formalnie więzów konstytucyjnych. Nowa Zelandia jest państwem unitarnym bez konstytucji pisanej w tradycyjnym sensie szczególnie umocowanej ustawy zasadniczej. Obowiązującym ustrojem politycznym jest monarchia konstytucyjna z demokracją parlamentarną i systemem rządów ukształtowanym na wzór modelu westminsterskiego, a głową państwa jest królowa Nowej Zelandii.
(6)
Nowa Zelandia funkcjonuje w myśl zasady suwerenności parlamentu. Zwyczajowo obowiązuje jednak zbiór aktów prawnych o szczególnym konstytucyjnym znaczeniu, które uznaje się za „akty wyższego rzędu”. Oznacza to, że stanowią one część systemu konstytucyjnego, wpływając na praktykę rządową i stanowienie prawa. Ponadto w razie zmiany lub uchylenia tych aktów prawnych oczekuje się ponadpartyjnego konsensusu. Do ochrony danych odnosi się kilka z tych aktów: Karta praw (Bill of Rights Act) z dnia 28 sierpnia 1990 r. (Public Act nr 109 z 1990 r.), ustawa o prawach człowieka (Human Rights Act) z dnia 10 sierpnia 1993 r. (Public Act nr 82 z 1993 r.) oraz ustawa o prywatności (Privacy Act) z dnia 17 maja 1993 r. (Public Act nr 28 z 1993 r.). Konstytucyjne znaczenie tych aktów odzwierciedla fakt, że należy je zwyczajowo uwzględniać w toku opracowywania lub przedkładania nowych aktów prawnych.
(7)
Normy prawne ochrony danych osobowych w Nowej Zelandii są określone głównie w ustawie o prywatności zmienionej ustawą zmieniającą o prywatności (informacje transgraniczne) z dnia 7 września 2010 r. (Public Act nr 113 z 2010 r.). Akt ten został uchwalony przed dyrektywą 95/46/WE i nie ogranicza się do zautomatyzowanego przetwarzania danych lub danych uporządkowanych w zbiorze danych, ale dotyczy wszystkich danych osobowych w dowolnej postaci lub formie. Obejmuje cały sektor publiczny i prywatny, przewidując kilka konkretnych wyjątków dotyczących interesu publicznego, których można się spodziewać w społeczeństwie demokratycznym.
(8)
W Nowej Zelandii istnieje szereg ram prawnych regulujących kwestię ochrony prywatności w kontekście polityki, zasad i właściwości organów, do których należy kierować skargi. Niektóre z nich są określone na mocy ustawy, podczas gdy inne przez samorządne podmioty w danym sektorze, w tym w odniesieniu do regulacji mediów, marketingu bezpośredniego, wysyłania niezamówionych wiadomości elektronicznych, badań rynkowych, zdrowia i niepełnosprawności, bankowości, ubezpieczeń i oszczędności.
(9)
Oprócz ustawodawstwa uchwalanego przez parlament Nowej Zelandii, obowiązuje również obszerny zbiór przepisów prawa zwyczajowego (common law), które wywodzi się z angielskiego prawa zwyczajowego, obejmujący zasady prawa zwyczajowego i przepisy dotyczące ochrony danych. Jedną z podstawowych zasad prawa zwyczajowego jest zasada, że godność jednostki stanowi nadrzędną wartość prawną. Niniejsza zasada prawa zwyczajowego jest zasadniczo głównym elementem systemu wydawania rozstrzygnięć sądowych w Nowej Zelandii. Orzecznictwo Nowej Zelandii opierające się na prawie zwyczajowym uwzględnia szereg innych aspektów dotyczących prywatności, w tym naruszenia prywatności, naruszenia zasady poufności i kwestii incydentalnej ochrony danych w przypadku między innymi zniesławienia, zakłócania porządku, nękania, oszczerstwa, zaniedbania.
(10)
Normy prawne dotyczące ochrony danych obowiązujące w Nowej Zelandii obejmują wszystkie podstawowe zasady konieczne do zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony osób fizycznych, określają jednak również wyjątki i ograniczenia w celu ochrony ważnych interesów publicznych. Te normy prawne i wyjątki w zakresie ochrony danych odzwierciedlają zasady ustanowione dyrektywą 95/46/WE.
(11)
Stosowanie prawnych norm ochrony danych zapewnione jest przez administracyjne i sądowe środki prawne i przez niezależny nadzór prowadzony przez właściwy organ nadzoru, tj. komisarza ds. ochrony prywatności wyposażonego w rodzaj kompetencji, który został określony w art. 28 dyrektywy 95/46/WE, i działającego w sposób niezależny. Ponadto każda zainteresowana strona uprawniona jest do wystąpienia do sądu o odszkodowanie za szkodę poniesioną w wyniku bezprawnego przetwarzania jej danych osobowych.
(12)
Należy zatem uznać, że Nowa Zelandia zapewnia odpowiedni poziom ochrony danych osobowych określony w dyrektywie 95/46/WE.
(13)
Niniejsza decyzja powinna dotyczyć odpowiedniego poziomu ochrony zapewnianej przez Nową Zelandię w celu spełnienia wymogów określonych w art. 25 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE. Nie powinna ona mieć wpływu na inne warunki lub ograniczenia wdrażające inne przepisy dyrektywy, dotyczące przetwarzania danych osobowych w państwach członkowskich.
(14)
Do celów zachowania przejrzystości i zagwarantowania zdolności właściwych organów w państwach członkowskich do zapewnienia osobom fizycznym ochrony w zakresie przetwarzania ich danych osobowych konieczne jest określenie wyjątkowych okoliczności, w których uzasadnione może być zawieszenie przepływu określonych danych, niezależnie od uznania poziomu ochrony za odpowiedni.
(15)
Grupa robocza ds. ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych ustanowiona na mocy art. 29 dyrektywy 95/46/WE wydała pozytywną opinię dotyczącą odpowiedniego poziomu ochrony w odniesieniu do danych osobowych w Nowej Zelandii (2), uwzględnioną w trakcie przygotowania niniejszej decyzji wykonawczej.
(16)
Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią komitetu ustanowionego na mocy art. 31 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Do celów art. 25 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE Nową Zelandię uznaje się za państwo zapewniające odpowiedni poziom ochrony danych osobowych przekazywanych z Unii.
2. W załączniku do niniejszej decyzji określa się właściwy organ nadzorczy do celów stosowania norm prawnych dotyczących ochrony danych w Nowej Zelandii.
Artykuł 2
1. Bez uszczerbku dla swoich kompetencji do podejmowania działań zmierzających do zagwarantowania zgodności z przepisami krajowymi przyjętymi zgodnie z przepisami innymi niż zawarte w art. 25 dyrektywy 95/46/WE, właściwe organy w państwach członkowskich mogą wykorzystać swoje kompetencje i zawiesić przepływ danych do odbiorców w Nowej Zelandii w celu ochrony osób fizycznych przy przetwarzaniu ich danych osobowych, w następujących przypadkach:
a)
właściwy organ w Nowej Zelandii ustalił, że odbiorca narusza obowiązujące normy ochrony; lub
b)
istnieje znaczące prawdopodobieństwo, że normy ochrony są naruszane; istnieją uzasadnione podstawy, aby domniemywać, iż właściwy organ w Nowej Zelandii nie podejmuje lub nie podejmie właściwych kroków w odpowiednim czasie, zmierzających do rozstrzygnięcia danej sprawy; dalsze przekazywanie danych mogłoby narazić osoby, których dotyczą dane, na ryzyko poważnej szkody, a właściwe organy w państwie członkowskim podjęły odpowiednie w tych okolicznościach czynności w celu dostarczenia stronie odpowiedzialnej za przetwarzanie, mającej siedzibę w Nowej Zelandii, powiadomienia o powyższym oraz umożliwienia jej udzielenia odpowiedzi.
2. Zawieszenie przepływu danych ustaje z chwilą, gdy zagwarantowane zostanie przestrzeganie norm ochrony, a właściwy organ w zainteresowanym państwie członkowskim zostanie o tym powiadomiony.
Artykuł 3
1. Państwa członkowskie bezzwłocznie zawiadamiają Komisję o przyjęciu środków na podstawie art. 2.
2. Państwa członkowskie oraz Komisja powiadamiają się wzajemnie o przypadkach, gdy działania podmiotów odpowiedzialnych za zapewnianie zgodności z normami ochrony w Nowej Zelandii nie gwarantują takiej zgodności.
3. W przypadku gdy informacje zebrane na mocy art. 2 ust. 1 i na mocy ust. 1 i 2 niniejszego artykułu potwierdzają, że dowolny podmiot odpowiedzialny za zapewnienie zgodności z normami ochrony w Nowej Zelandii nie pełni skutecznie swojej roli, Komisja powiadamia o tym właściwy organ Nowej Zelandii i, w razie potrzeby, przedstawia projekt środków zgodnie z procedurą określoną w art. 31 ust. 2 dyrektywy 95/46/WE w celu uchylenia lub zawieszenia niniejszej decyzji lub ograniczenia jej zakresu stosowania.
Artykuł 4
Komisja monitoruje wprowadzanie w życie niniejszej decyzji i przekazuje wszelkie stosowne ustalenia komitetowi ustanowionemu na mocy art. 31 dyrektywy 95/46/WE, w tym także wszelkie dowody, które mogłyby podważać założenie przyjęte w art. 1 niniejszej decyzji, że ochrona danych w Nowej Zelandii jest odpowiednia w rozumieniu art. 25 dyrektywy 95/46/WE, oraz które mogą wykazywać, że niniejsza decyzja jest wykonywana w sposób dyskryminacyjny.
Artykuł 5
Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zastosowania się do niniejszej decyzji do dnia 20 marca 2013 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 19 grudnia 2012 r.