PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ RADY (EU) č. 1194/2013
ze dne 19. listopadu 2013
o uložení konečného antidumpingového cla a o konečném výběru prozatímního cla uloženého na dovoz bionafty pocházející z Argentiny a Indonésie
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Rady (ES) č. 1225/2009 ze dne 30. listopadu 2009 o ochraně před dumpingovým dovozem ze zemí, které nejsou členy Evropského společenství (1) (dále jen „základní nařízení“), a zejména na článek 9 uvedeného nařízení,
s ohledem na návrh předložený Evropskou komisí po konzultaci s poradním výborem,
vzhledem k těmto důvodům:
A. POSTUP
1. Prozatímní opatření
(1)
Dne 27. května 2013 Evropská komise (dále jen „Komise“) rozhodla o uložení prozatímního antidumpingového cla na dovoz bionafty pocházející z Argentiny a Indonésie (dále jen „dotčené země“) prostřednictvím nařízení (EU) č. 490/2013 (2) (dále jen „prozatímní nařízení“)
(2)
Řízení bylo zahájeno dne 29. srpna 2012 (3) na základě podnětu, který byl podán jménem výrobců v Unii (dále jen „žadatelé“) představujících více než 60 % celkové výroby bionafty v Unii.
(3)
Jak je uvedeno v 5. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, šetření dumpingu a újmy se týkalo období od 1. července 2011 do 30. června 2012 (dále jen „období šetření“). Zkoumání trendů významných pro posouzení újmy se týkalo období od 1. ledna 2009 do konce období šetření (dále jen „posuzované období“).
2. Následný postup
(4)
Po zveřejnění základních skutečností a úvah, na jejichž základě bylo rozhodnuto o uložení prozatímního antidumpingového cla (dále jen „poskytnutí prozatímních informací“), se některé ze zúčastněných stran k těmto prozatímním zjištěním písemně vyjádřily. Stranám, které požádaly o slyšení, bylo vyhověno.
(5)
Komise pokračovala ve vyhledávání a ověřování všech informací, jež považovala za nezbytné ke konečným zjištěním. Byly zváženy ústní i písemné připomínky zúčastněných stran a na jejich základě byla prozatímní zjištění podle potřeby upravena.
(6)
Následně byly všem stranám sděleny základní skutečnosti a úvahy, z nichž vycházel záměr doporučit uložení konečného antidumpingového cla na dovoz bionafty pocházející z Argentiny a Indonésie a konečný výběr částek zajištěných prostřednictvím prozatímního cla (dále jen „poskytnutí konečných informací“). Všem stranám byla poskytnuta lhůta, během níž mohly k uvedenému poskytnutí konečných informací předložit své připomínky.
(7)
Připomínky předložené zúčastněnými stranami byly zváženy a případně vzaty v úvahu.
B. VÝBĚR VZORKU
(8)
Jelikož k výběru vzorku vyvážejících výrobců v Argentině a Indonésii nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzují se prozatímní zjištění v 10. až 14. a 16. až 20. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(9)
Jedna zúčastněná strana požádala o podrobnější informace týkající se reprezentativnosti vzorků výrobců v Unii, a to jak ve fázi prozatímního výběru, jak je uvedeno ve 23. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, tak ve fázi konečného výběru, jak je uvedeno v 83. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(10)
Vzorek výrobců v Unii vybraných v rámci prozatímního výběru pokrýval 32,5 % výroby bionafty v Unii v období šetření. Po změnách vysvětlených ve 24. bodě odůvodnění prozatímního nařízení zahrnoval konečný vzorek osm společností pokrývajících 27 % výroby v Unii. Vzorek se proto považuje za reprezentativní pro výrobní odvětví Unie.
(11)
Jedna zúčastněná strana tvrdila, že dva výrobci v Unii, kteří byli zařazeni do vzorku, by vzhledem ke svým vztahům s argentinskými vyvážejícími výrobci měli být ze vzorku vyřazeni. Údajné vztahy byly před uložením prozatímních opatření přezkoumány a závěry Komise byly již zveřejněny v 82. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(12)
Veškerá údajná spojení mezi argentinskými vyvážejícími výrobci a dvěma výše uvedenými společnostmi ve vzorku byla znovu přezkoumána a nebyla mezi nimi zjištěna žádná přímá vazba takové povahy, aby kterýkoli z těchto výrobců v Unii měl být ze vzorku vyřazen. Vzorek proto zůstal beze změny.
(13)
Jiná zúčastněná strana tvrdila, že postup, který Komise použila při výběru vzorku výrobců v Unii, byl chybný, jelikož Komise navrhla vzorek před zahájením šetření.
(14)
Uvedené tvrzení se zamítá. Komise nevybrala konečný vzorek dříve, než bylo zahájeno šetření, a učinila to zcela v souladu s ustanoveními základního nařízení.
(15)
Jelikož nebyla předložena žádná další tvrzení nebo připomínky, potvrzuje se obsah 22. až 25. bodu odůvodnění prozatímního nařízení.
C. DOTČENÝ VÝROBEK A OBDOBNÝ VÝROBEK
1. Úvod
(16)
Jak je uvedeno v 29. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, jsou dotčeným výrobkem, jak byl prozatímně definován, monoalkylestery mastných kyselin a/nebo parafínovaný plynový olej ze syntézy a/nebo hydrotermální úpravy, nefosilního původu, buď v čisté formě, nebo obsažené ve směsi, pocházející z Argentiny a Indonésie, v současnosti kódů KN ex 1516 20 98, ex 1518 00 91, ex 1518 00 95, ex 1518 00 99, ex 2710 19 43, ex 2710 19 46, ex 2710 19 47, 2710 20 11, 2710 20 15, 2710 20 17, ex 3824 90 97, 3826 00 10 a ex 3826 00 90 (dále jen „dotčený výrobek“ běžně označovaný jako „bionafta“).
2. Tvrzení
(17)
Jeden indonéský vyvážející výrobce tvrdil, že v rozporu s tím, co bylo uvedeno v 34. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, metylester z palmového oleje (dále jen „PME“) vyráběný v Indonésii není obdobný výrobek jako metylester z řepkového oleje (dále jen „RME“) a jiné bionafty vyráběné v Unii nebo metylester ze sójového oleje (dále jen „SME“) vyráběný v Argentině, protože PME má mnohem vyšší filtrovatelnost při nízkých teplotách (CFPP), což znamená, že před použitím v Unii se musí mísit.
(18)
Toto tvrzení se zamítá. PME vyráběný v Indonésii konkuruje bionaftě vyráběné v Unii, což není pouze RME, ale také bionafta vyráběná z palmového oleje a jiných surovin. Díky mísení s jinými druhy bionafty před použitím může být PME používán v celé Unii po celý rok stejným způsobem jako RME a SME. PME je tedy vzájemně zaměnitelný s bionaftou vyráběnou v Unii, a je proto obdobným výrobkem.
(19)
Ve 35. bodě odůvodnění prozatímního nařízení je uvedeno tvrzení jednoho indonéského výrobce, že z oblasti působnosti tohoto řízení by měly být vyloučeny frakcionované metylestery. Tentýž výrobce uvedl tento požadavek ve svých připomínkách k poskytnutí prozatímních informací a zopakoval tak svou námitku vznesenou před poskytnutím prozatímních informací.
(20)
Výrobní odvětví Unie však toto tvrzení zpochybnilo a uvedlo, že frakcionované metylestery jsou bionaftou a měly by i nadále spadat do definice výrobku.
(21)
Na základě připomínek obdržených po prozatímní fázi se potvrzuje rozhodnutí Komise uvedené v 36. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Nehledě na to, že metylestery mastných kyselin mají různá čísla Chemical Abstracts Service (dále jen „CAS“), že uvedené estery se vyrábějí za pomoci různých postupů a že mohou mít různá použití, jsou frakcionované metylestery přece metylestery mastných kyselin a lze je používat jako palivo. Vzhledem k tomu, že v místě dovozu je bez chemické analýzy obtížné rozlišit jeden metylester mastné kyseliny od druhého a že v důsledku toho existuje možnost obcházení cla, je-li bionafta deklarována jako frakcionovaný metylester vyráběný z palmového oleje, toto tvrzení se i nadále zamítá.
(22)
V 37. bodě odůvodnění prozatímního nařízení se uvádí, že jeden evropský dovozce metylesteru mastných kyselin z oleje z palmových jader (dále jen „PKE“) požádal, aby mu bylo uděleno osvobození pro koncového uživatele pro dovoz tohoto výrobku, nebo aby byl vyloučen z oblasti působnosti tohoto řízení.
(23)
Po poskytnutí prozatímních informací předložilo výrobní odvětví Unie připomínky týkající se uplatnění osvobození pro koncového uživatele na dovoz PKE a možnosti obcházení navrženého cla. Vyslovilo se proti tomu, aby Komise povolila uplatnění takového systému osvobození od antidumpingových cel vzhledem k zaměnitelnosti bionafty; bionafta deklarovaná pro jiné použití než jako palivo by jako palivo mohla být používána, protože má stejné fyzikální vlastnosti. PKE lze použít jako palivo; nenasycený mastný alkohol, který se z PKE získává, také může být dále zpracován na bionaftu; a možnost kontroly, již mohou uplatňovat celní orgány vůči dovozu prováděnému v rámci osvobození pro koncového uživatele, je omezená a ekonomická zátěž plynoucí z tohoto systému je značná.
(24)
Po konzultacích k této otázce a s ohledem na skutečnost, že bionafta deklarovaná pro jiné použití než jako palivo má stejné fyzikální vlastnosti jako bionafta, která má být použita jako palivo, není v daném případě vhodné povolit osvobození pro koncového uživatele pro dovoz PKE.
(25)
Jeden německý dovozce znovu zopakoval svou žádost o vyloučení výrobku a/nebo o osvobození pro koncového uživatele pro konkrétní metylester mastných kyselin vyráběný z PKE, který byl v EU určen pro jiné užití nežli jako palivo. Připomínky byly opakováním stanoviska, které bylo v prozatímní fázi zamítnuto, a nebyl předložen žádný nový důkaz, který by změnil závěr, že osvobození pro koncového uživatele by uděleno být nemělo a že PKE by měl zůstat ve stejné kategorii výrobků.
(26)
Jeden indonéský vyvážející výrobce se rovněž dovolával svého nároku na osvobození pro koncového uživatele na frakcionované metylestery a žádal o osvobození pro koncového uživatele na tento dovoz za účelem výroby nasyceného mastného alkoholu. Jak již bylo vysvětleno výše, všechny žádosti o osvobození pro koncového uživatele byly zamítnuty a argumenty vznesené touto zúčastněnou stranou uvedený závěr nezměnily.
3. Závěr
(27)
Jelikož k dotčenému výrobku a obdobnému výrobku nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzuje se 29. až 39. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
D. DUMPING
1. Úvodní poznámky
(28)
V 44. a 64. bodě odůvodnění prozatímního nařízení bylo vysvětleno, že trhy s bionaftou jsou v Argentině a v Indonésii silně regulovány státem, a prodej na domácím trhu tudíž nebyl považován za prodej uskutečněný v běžném obchodním styku. V důsledku toho běžná hodnota obdobného výrobku musela být určena v souladu s čl. 2 odst. 3 a 6 základního nařízení. Uvedené zjištění žádná ze zúčastněných stran nezpochybnila, a proto se potvrzuje.
(29)
Běžná hodnota určená pro Argentinu i Indonésii byla v prozatímní fázi vypočtena na základě vlastních skutečných (a zaznamenaných) výrobních nákladů společností během období šetření, vzniklých prodejních, správních a režijních nákladů a přiměřeného ziskového rozpětí. Ve 45. a 63. bodě odůvodnění prozatímního nařízení bylo zejména poukázáno na to, že Komise bude dále zkoumat tvrzení, že systémy rozdílné vývozní daně v Argentině a Indonésii zkreslují ceny surovin, a že zaznamenané výrobní náklady proto přiměřeně neodrážejí náklady spojené s výrobou dotčeného výrobku.
(30)
Další šetření prokázalo, že systémy rozdílné vývozní daně skutečně snižují ceny hlavních surovinových vstupů na domácím trhu v Argentině a Indonésii na uměle nízkou úroveň, jak je vysvětleno dále v 35. bodě odůvodnění v případě Argentiny a v 66. bodě odůvodnění v případě Indonésie, a v důsledku toho ovlivňují náklady výrobců bionafty v obou dotčených zemích. Vzhledem k tomuto zjištění se považuje za vhodné, aby při stanovení běžné hodnoty v obou zemích bylo toto zkreslení nákladů u hlavních surovin vzato v úvahu s ohledem na zvláštní situaci, která převládá na trhu jak v Argentině, tak v Indonésii.
(31)
Tribunál rozhodl (4), že jsou-li ceny surovin regulovány takovým způsobem, že jsou na domácím trhu uměle nízké, je nutné dospět k závěru, že náklady na výrobu dotčeného výrobku byly ovlivněny narušením trhu. Tribunál konstatoval, že za takových okolností orgány Unie mohou dospět k závěru, že jeden z údajů uvedených v záznamech není možné považovat za přiměřený, a proto je možné takovou položku upravit.
(32)
Tribunál rovněž dospěl k závěru, že z čl. 2 odst. 5 prvního pododstavce základního nařízení vyplývá, že účetní údaje dotčené strany se nevezmou za základ pro výpočet běžné hodnoty, pokud se náklady spojené s výrobou šetřeného výrobku v těchto záznamech přiměřeně neodrážejí. V tomto případě se podle druhé věty uvedeného pododstavce náklady upraví nebo stanoví na základě jiných zdrojů informací, než jsou uvedené záznamy. Tyto informace mohou být získány z nákladů vynaložených jinými výrobci nebo vývozci, nebo pokud nejsou posledně uvedené informace dostupné nebo nemohou být použity, ze všech ostatních přiměřených zdrojů informací, včetně informací pocházejících z jiných reprezentativních trhů.
(33)
V prozatímních výpočtech byla k výpočtu výrobních nákladů na výrobu u vyvážejících výrobců v Argentině použita skutečná nákupní cena sójových bobů na domácím trhu a u vyvážejících výrobců v Indonésii skutečné náklady na výrobu surového palmového oleje uvedené v účetnictví.
(34)
Vzhledem k tomu, že bylo zjištěno, že určité náklady, a sice ceny hlavní suroviny (sójového oleje a sójových bobů v Argentině a surového palmového oleje v Indonésii) jsou zkreslené, byly stanoveny na základě referenčních cen zveřejněných příslušnými orgány dotčených zemí. Tyto ceny odrážejí úroveň cen na mezinárodních trzích.
2. Argentina
2.1 Běžná hodnota
(35)
Jak bylo uvedeno výše, Komise nyní dospěla k závěru, že systém rozdílné vývozní daně v Argentině zkresluje výrobní náklady výrobců bionafty v této zemi. Šetřením se zjistilo, že během období šetření byly vývozní daně na suroviny (35 % na sójové boby a 32 % na sójový olej) značně vyšší než vývozní daně na hotové výrobky (nominální sazba daně na bionaftu ve výši 20 % a skutečná sazba daně 14,58 % po zohlednění slevy na dani). Rozdíl vývozní daně u sójových bobů a bionafty během období šetření ve skutečnosti činil 20,42 procentních bodů a u sójového oleje a bionafty 17,42 procentních bodů.
(36)
Pro účely stanovení výše vývozní daně na sójové boby a sójový olej zveřejňuje argentinské ministerstvo zemědělství, živočišné výroby a rybolovu každodenně cenu FOB sójových bobů a sójového oleje - tzv. referenční cenu (5). V této referenční ceně se odráží úroveň cen na mezinárodních trzích (6) a FOB se používá při výpočtu výše vývozní daně, kterou je třeba zaplatit daňovým orgánům.
(37)
Domácí ceny však sledují trendy mezinárodních cen. Šetřením bylo zjištěno, že rozdíl mezi mezinárodní a domácí cenou sójových bobů a sójového oleje tvoří vývozní daň na tyto výrobky a další výdaje vzniklé při jejich vývozu. Domácí referenční ceny sójových bobů a sójového oleje argentinské ministerstvo zemědělství zveřejňuje také, a to jako tzv. teoretickou cenu FAS (7). Výrobci sójových bobů a sójového oleje tak získávají stejnou čistou cenu bez ohledu na to, zda prodávají na vývoz nebo pro domácí trh.
(38)
Závěrem je nutno konstatovat, že bylo zjištěno, že domácí ceny hlavní suroviny používané výrobci bionafty v Argentině jsou uměle nižší než mezinárodní ceny v důsledku zkreslení způsobeného argentinským systémem vývozní daně, a že náklady na hlavní surovinu se tudíž přiměřeně neodrážejí v účetních záznamech argentinských výrobců, jichž se týká šetření ve smyslu čl. 2 odst. 5 základního nařízení podle výkladu Tribunálu, jak bylo vysvětleno výše.
(39)
Komise proto rozhodla, že je třeba revidovat 63. bod odůvodnění prozatímního nařízení a nebrat v úvahu skutečné náklady na sójové boby (hlavní surovinu nakupovanou a používanou při výrobě bionafty) tak, jak jsou dotčenými společnostmi zaznamenány v jejich účetních knihách, nýbrž nahradit je cenou, za jakou by tyto společnosti sójové boby nakupovaly, kdyby takové zkreslení neexistovalo.
(40)
Ke stanovení ceny, za kterou by dotčené společnosti nakupovaly sójové boby, kdyby takové zkreslení neexistovalo, Komise použila průměr referenčních cen sójových bobů uveřejněných během období šetření argentinským ministerstvem zemědělství pro účely stanovení vývozní ceny FOB Argentina (8).
(41)
Asociace argentinských vyvážejících výrobců (CARBIO) a argentinské úřady tvrdily, že úprava nákladů, které společnosti nesou, podle čl. 2 odst. 5 základního nařízení je možná jen tehdy, pokud účetní záznamy, a nikoli náklady vzniklé společnostem, neodrážejí přiměřeně náklady spojené s výrobou a prodejem dotčeného výrobku. Uvedly, že ve skutečnosti Komise přičetla vývozní daně k cenám, které společnosti platí, když nakupují sójové boby, a tudíž zahrnují do výrobních nákladů položku, která není spojena s výrobou nebo prodejem dotčeného výrobku. Doplnily, že rozhodnutí Tribunálu ve věci „Acron“ citované v dokumentu se zveřejněnými informacemi (9) je založeno na chybném výkladu článku 2.2.1.1 antidumpingové dohody (ADA) WTO, v současnosti se proti němu podává odvolání k Soudnímu dvoru a jeho skutkové okolnosti jsou v každém případě odlišné od okolností dotčeného případu, neboť ceny surovin v Argentině nejsou „regulovány“ tak, jak je regulována cena plynu v Rusku, a nejsou zkresleny, ale jsou určovány svobodně bez jakékoli státní intervence, a proto v Argentině neexistuje taková zvláštní tržní situace, která by Komisi umožnila použít čl. 2 odst. 5 základního nařízení. Prohlásily, že systém rozdílné vývozní daně v Argentině neodporuje žádným pravidlům obchodování. Navíc tvrdily, že jelikož při stanovování vývozní ceny nebyly zohledněny vývozní daně, Komise neprovedla správné srovnání mezi početně zjištěnou běžnou hodnotou (která bere v úvahu vývozní daně) a vývozní cenou.
Kromě toho tvrdily, že použitím mezinárodní ceny sójových bobů, jak byla stanovena na komoditní burze v Chicagu (CBOT) při určování běžné hodnoty, a nezapočtením zisků či ztrát spojených se zajišťováním na CBOT, když se určovala vývozní cena (viz níže), opět Komise neprovedla správné srovnání mezi běžnou hodnotou a vývozní cenou. Navíc asociace CARBIO tvrdila, že Komise tím, že mezinárodními cenami pouze nahradila náklady zaznamenané šetřenými společnostmi, nevzala v úvahu přirozenou konkurenční výhodu argentinských výrobců. Na závěr si asociace CARBIO stěžovala na to, že Komise nepřihlédla ke skutečnosti, že není-li v Argentině v platnosti systém rozdílné vývozní daně, měla by být cena sójových bobů stanovená na CBOT mnohem nižší.
(42)
Tato tvrzení je třeba odmítnout. I když nejsou okolnosti ve věci „Acron“ stejné jako okolnosti v dotčeném případu, Tribunál stanovil právní zásadu, že pokud se náklady spojené s výrobou šetřeného výrobku přiměřeně neodrážejí v účetních záznamech dotčených společností, neslouží jako základ pro výpočet běžné hodnoty. Ve věci „Acron“ se náklady přiměřeně neodrážely v záznamech dotčené společnosti, protože cena plynu byla regulována. V aktuálně projednávaném případu bylo zjištěno, že se náklady spojené s výrobou dotčeného výrobku přiměřeně neodrážejí v účetních záznamech společností, neboť jsou uměle nízké v důsledku zkreslení způsobeného argentinským systémem rozdílné vývozní daně. To platí, ať už systém rozdílné vývozní daně jako takový obecně je či není v rozporu s dohodou WTO. Navíc se Komise domnívá, že Tribunál vycházel ze správného výkladu dohody ADA. Ve skutečnosti porota ve věci čínských opatření vztahujících se na brojlery z USA (10) zjistila, že ačkoli článek 2.2.1.1 dohody ADA stanovuje předpoklad, že účetní knihy a záznamy odpůrce se obvykle používají k výpočtu nákladů na výrobu, vyšetřující orgán si ponechává právo je nepoužít, pokud zjistí, že buď i) nejsou v souladu s obecně uznávanými účetními postupy, nebo ii) přiměřeně neodrážejí náklady spojené s výrobou a prodejem šetřeného výrobku. Nicméně pokud se činí taková odchylka od normy, vyšetřující orgán musí vysvětlit důvody, které ho k tomuto postupu vedou. V souladu s touto interpretací, pokud jde o zkreslení způsobené systémem rozdílné vývozní daně, který vyvolává zvláštní situaci na trhu, Komise nahradila náklady na nákup hlavní suroviny v Argentině, jak je dotčené společnosti zaznamenaly, cenou, kterou by zaplatily, pokud by zjištěné zkreslení neexistovalo. Ze skutečnosti, že numericky vyjde podobný výsledek, nevyplývá, že metodika, kterou Komise použila, spočívá v pouhém přičtení vývozní daně k nákladům na surovinu. Mezinárodní ceny komodit se stanovují na základě nabídky a poptávky a neexistuje žádný důkaz toho, že systém rozdílné vývozní daně v Argentině ovlivňuje ceny na komoditní burze v Chicagu. Proto veškerá tvrzení a nařčení, že použitím mezinárodních cen Komise provedla nesprávné srovnání běžné hodnoty s cenou vývozní, jsou nepodložená. Totéž platí o tvrzení, že Komise nevzala v úvahu přirozenou konkurenční výhodu argentinských výrobců, neboť nahrazení nákladů zaznamenaných společnostmi bylo odůvodněno abnormálně nízkou cenou surovin na domácím trhu, a nikoliv komparativní výhodou.
(43)
Ve 45. bodě odůvodnění prozatímního nařízení bylo vysvětleno, že vzhledem k tomu, že prodej na domácím trhu nebyl považován za prodej uskutečněný v běžném obchodním styku, musela být běžná hodnota určena se započtením přiměřeného zisku ve výši 15 % v souladu s čl. 2 odst. 6 písm. c) základního nařízení. Někteří vyvážející výrobci tvrdili, že procentní podíl použitý Komisí k vyjádření přiměřeného zisku (15 %) při výpočtu běžné hodnoty je nereálně vysoký a představuje radikální změnu v zavedené praxi používané v řadě jiných šetření na obdobných komoditních trzích (tj. kdy byl použit zisk přibližně ve výši 5 %).
(44)
Toto tvrzení je třeba zamítnout. Především není pravda, že Komise při výpočtu běžné hodnoty systematicky používá 5 % ziskové rozpětí. Každá situace je posuzována podle své vlastní podstaty, přičemž jsou zohledňovány konkrétní okolnosti daného případu. Například u případu týkajícího se bionafty, který byl veden proti Spojeným státům v roce 2009, byla použita různá zisková rozpětí, přičemž vážený průměrný zisk značně přesahoval 15 %. Zadruhé Komise přihlédla také k výši krátkodobé a střednědobé výpůjční úrokové sazby v Argentině, jež podle údajů Světové banky činí přibližně 14 %. Zajisté je přiměřené očekávat, že při obchodování na domácích trzích s bionaftou bude dosaženo vyššího ziskového rozpětí, než jsou výpůjční náklady na kapitál. Navíc je tento zisk ještě nižší než zisk, jakého v období šetření dosahovali výrobci dotčeného výrobku, ačkoli je tato úroveň výsledkem zkreslení nákladů způsobeného rozdílnou vývozní daní a domácími cenami bionafty, jež jsou regulovány státem. Z tohoto důvodu a z důvodů vysvětlených výše se má za to, že 15 % představuje přiměřenou výši zisku, jaké může být dosaženo v poměrně novém, kapitálově náročném výrobním odvětví v Argentině.
(45)
Po poskytnutí konečných informací asociace CARBIO a argentinské úřady tvrdily, že i) odkaz na úroveň zisku ve věci USA byl neopodstatněný, ii) odkaz týkající se střednědobých úrokových sazeb nemá logiku, nikdy v minulosti nebyl použit, a pokud by mělo být takové měřítko použito, pak ne na Argentinu, neboť investice byly uskutečněny v USD společně se zahraničními subjekty, iii) zisk, který skutečně vydělali argentinští výrobci, nemohl být zohledněn vzhledem ke zvláštním okolnostem na trhu a iv) v porovnání s výrobním odvětvím v Unii dosáhl cílový zisk 11 %.
(46)
Tato tvrzení musí být odmítnuta. Komise považovala 15 % ziskové rozpětí za přiměřené pro odvětví bionafty v Argentině, protože v této zemi během období šetření šlo stále o mladé a kapitálově náročné výrobní odvětví. Odkaz na ziskové rozpětí v případu USA byl uveden, aby se vyvrátilo tvrzení, že Komise při výpočtu běžné hodnoty systematicky používá ziskové rozpětí ve výši 5 %. Odkaz na střednědobou úrokovou sazbu rovněž nebyl zamýšlen jako stanovení měřítka, ale měl otestovat přiměřenost použitého rozpětí. Totéž platí o zisku, kterého společnosti zařazené do vzorku skutečně dosáhly. Na druhé straně pokud by byl smysl určování běžné hodnoty odlišný od výpočtu cílového zisku výrobního odvětví Unie bez existence dumpingového dovozu, jakékoli srovnání těchto dvou hodnot by bylo bezpředmětné. Proto se potvrzuje 46. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
(47)
Jeden vyvážející výrobce vyrábí bionaftu zčásti ve vlastních podnicích a zčásti u nezávislého výrobce za smluvní poplatek. Tento vyvážející výrobce požádal, aby jeho výrobní náklady byly přepočítány za použití jiného váženého průměru jeho vlastních výrobních nákladů a výrobních nákladů nezávislého výrobce, než který v prozatímní fázi použila Komise. Tato žádost byla přezkoumána a bylo shledáno, že je oprávněná, a výrobní náklady dotčené společnosti byly odpovídajícím způsobem nově vypočteny.
(48)
Komise obdržela i jiná méně významná tvrzení týkající se jednotlivých společností, avšak po změně metodiky výpočtu běžné hodnoty, jak bylo vysvětleno výše, se tato tvrzení stala bezpředmětnými. Proto se tímto potvrzují zjištění uvedená v 40. až 46. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, s úpravami vysvětlenými výše.
2.2 Vývozní cena
(49)
V 49. bodě odůvodnění prozatímního nařízení bylo vysvětleno, že pokud prodej na vývoz do Unie probíhal prostřednictvím obchodních společností ve spojení se sídlem v Unii, byly provedeny úpravy vývozní ceny včetně úpravy o zisk obchodníka ve spojení v souladu s čl. 2 odst. 9 základního nařízení. Pro účely tohoto výpočtu se považovala za přiměřenou úroveň zisku obchodníka ve spojení v Unii ve výši 5 %. Dva vyvážející výrobci tvrdili, že ziskové rozpětí 5 % pro obchodníka ve spojení v Unii je v obchodu s komoditami příliš vysoké a že by neměl být uplatněn žádný zisk nebo nižší procento zisku (do 2 % v závislosti na společnostech).
(50)
Na podporu tohoto tvrzení nebyly poskytnuty žádné důkazy. Za takových okolností byla 5 % úroveň zisku pro obchodníky ve spojení se sídlem v Unii potvrzena.
(51)
Po poskytnutí konečných informací asociace CARBIO trvá na tom, že ziskové rozpětí 5 % bylo příliš vysoké pro oblast obchodování s komoditami, a odkazuje se na studii, kterou připravila společnost KPMG výhradně pro tento účel a předložila Komisi dne 1. července 2013 po zveřejnění prozatímního nařízení. Komise usoudila, že závěry studie nejsou spolehlivé vzhledem k omezením analýzy, na niž se studie odkazovala, a která vedla k výběru omezeného počtu obchodujících společností, z nichž polovina neprodává zemědělské produkty. Proto je poskytnutý důkaz považován za nepřesvědčivý. V důsledku toho se 5 % ziskové rozpětí pro obchodníky ve spojení v EU potvrzuje.
(52)
Jeden vyvážející výrobce si stěžoval, že Komise při stanovení vývozní ceny nezohlednila tzv. výsledky zajištění, tj. zisk nebo ztráty výrobce při prodeji a nákupu budoucích smluv na dodávky sójového oleje na burze Chicago Board of Trade (CBOT). Společnost tvrdila, že zajištění je nezbytným prvkem obchodu s bionaftou vzhledem k nestálosti ceny suroviny a že čistým výnosem pro prodejce bionafty není pouze cena zaplacená kupujícím, ale také zisk (nebo ztráta) z příslušných zajišťovacích operací.
(53)
Uvedené tvrzení musí být zamítnuto, protože čl. 2 odst. 8 základního nařízení jasně stanoví, že vývozní cena je cena skutečně zaplacená nebo cena, kterou je třeba zaplatit, za výrobek prodaný za účelem vývozu, bez ohledu na jakékoli oddělené - byť související - zisky nebo ztráty spojené se zajišťovací praxí.
(54)
Jelikož k vývozním cenám nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzuje se 47. až 49. bod odůvodnění prozatímního nařízení, se změnami uvedenými výše.
2.3 Srovnání
(55)
V 53. bodě odůvodnění prozatímního nařízení bylo vysvětleno, že pokud se prodej na vývoz uskutečnil prostřednictvím obchodních společností ve spojení se sídlem mimo EU, zkoumala Komise, zda by tito obchodníci ve spojení měli být považováni za obchodní zástupce pracující za provizi, či nikoli, a pokud se ukázalo, že by za obchodní zástupce považováni být měli, byla provedena úprava v souladu s čl. 2 odst. 10 písm. i) základního nařízení, aby se zohlednily teoretické přirážky obchodníka.
(56)
Jedna společnost tvrdila, že ziskové rozpětí použité Komisí jako teoretická přirážka obchodníka ve spojení se sídlem mimo EU je příliš vysoké a že přiměřenější by bylo nižší ziskové rozpětí.
(57)
Komise pečlivě přezkoumala námitky vznesené vyvážejícím výrobcem, dospěla však k závěru, že s ohledem na rozsáhlé činnosti, jež obchodníci ve spojení uskutečňují, je ziskové rozpětí 5 % považováno za přiměřené. Uvedené tvrzení proto musí být zamítnuto.
(58)
Jelikož ke srovnání nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzuje se 50. až 55. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2.4 Dumpingová rozpětí
(59)
Všichni spolupracující argentinští vyvážející výrobci požádali, aby v případě uložení antidumpingového cla na dovoz bionafty z Argentiny existovala jediná celní sazba pro všechny spolupracující vyvážející výrobce založená na váženém průměru antidumpingového cla všech vyvážejících výrobců zařazených do vzorku. Tuto žádost podpořili tvrzením, že všichni výrobci zařazení do vzorku mají mezi sebou navzájem obchodní nebo jiná spojení, vyrábějí, prodávají, půjčují či vyměňují si bionaftu mezi sebou a často jsou výrobky různých společností společně nakládány do téže zaoceánské lodi a přepravovány do EU a celní orgány již nemohou identifikovat a rozlišit výrobky různých výrobců. Za těchto specifických okolností je, jak bylo řečeno, uložení individuálních cel neproveditelné.
(60)
Bez ohledu na to, že tato žádost pochází od všech vyvážejících výrobců, dokonce i těch, jejichž individuální dumpingové rozpětí je nižší než vážené průměrné rozpětí, a nehledě na možné zjednodušení z hlediska celních orgánů by tato žádost měla být zamítnuta. Údajné praktické obtíže by se totiž neměly používat jako omluva pro odchylku od ustanovení základního nařízení, pokud to není nevyhnutelné. V tomto případě praxe firem spočívající ve výměně, půjčování nebo jiném zaměňování dotčeného výrobku sama o sobě nečiní uložení individuálních cel neproveditelným ve smyslu čl. 9 odst. 6 základního nařízení.
(61)
Tři společnosti požádaly o zařazení do seznamu spolupracujících vyvážejících výrobců, aby tak mohly využít antidumpingové celní sazby pro spolupracující společnosti, jež nebyly zařazeny do vzorku, a nepodléhaly zbytkovému antidumpingovému clu pro „všechny ostatní společnosti“.
(62)
Dvě z těchto tří společností během období šetření již vyráběly bionaftu pro domácí trh nebo na základě dohod o poplatcích za zpracování pro jiné vyvážející výrobce, avšak samy do Unie nevyvážely. Třetí společnost v období šetření bionaftu nevyráběla, neboť její závod byl v té době ještě ve výstavbě.
(63)
Komise má za to, že v případě tří výše uvedených společností nejsou splněny podmínky pro to, aby mohly být považovány za spolupracující vyvážející výrobce. Týká se to nejen společnosti, která během období šetření bionaftu vůbec nevyráběla, ale i společností, které spolupracovaly s šetřením formou vyplnění formuláře pro výběr vzorku, protože v dotazníku pro výběr vzorku uvedly, že vyrábějí pro domácí trh nebo pro třetí strany, avšak že vlastním jménem bionaftu do Unie nevyvážejí.
(64)
Tato žádost musí být proto zamítnuta a na tři dotyčné společnosti by se mělo vztahovat „zbytkové“ antidumpingové clo.
(65)
S ohledem na provedené úpravy běžné hodnoty a vývozní ceny, jak bylo uvedeno výše, a jelikož nebyly vzneseny žádné další připomínky, tabulka uvedená v 59. bodě odůvodnění prozatímního nařízení se nahrazuje tímto a konečná dumpingová rozpětí vyjádřená jako procento ceny CIF s dodáním na hranice EU před proclením jsou tato:
Společnost
Dumpingové rozpětí
Louis Dreyfus Commodities S.A.
46,7 %
Skupina „Renova“ (Molinos Río de la Plata S.A., Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.F.I.C.I. y A. a Vicentin S.A.I.C.)
49,2 %
Skupina „T6“ (Aceitera General Deheza S.A., Bunge Argentina S.A.)
41,9 %
Ostatní spolupracující společnosti
46,8 %
Všechny ostatní společnosti
49,2 %
3. Indonésie
3.1 Běžná hodnota
(66)
Jak je uvedeno v 28. až 34. bodě odůvodnění, dospěla nyní Komise k závěru, že systém rozdílné vývozní daně v Indonésii zkresluje výrobní náklady výrobců bionafty v uvedené zemi, a že proto náklady spojené s výrobou a prodejem dotčeného výrobku se přiměřeně neodrážejí v účetních záznamech indonéských výrobců, jichž se týká šetření.
(67)
Komise proto rozhodla, že je třeba revidovat 63. bod odůvodnění prozatímního nařízení a nebrat v úvahu skutečné náklady na surový palmový olej (CPO), hlavní surovinu nakupovanou a používanou ve výrobě bionafty, které jsou dotčenými společnostmi zaznamenány v jejich účetních knihách, a že je třeba je nahradit cenou, za jakou by tyto společnosti CPO nakupovaly, kdyby takové zkreslení neexistovalo.
(68)
Šetření potvrdilo, že úroveň cen CPO obchodovaného na domácím trhu je výrazně nižší ve srovnání s „mezinárodní“ referenční cenou, přičemž výše rozdílu se velmi blíží vývozní dani uložené na CPO. Protože systém rozdílné vývozní daně omezuje možnosti vývozu CPO, způsobuje zároveň, že na domácím trhu je větší množství CPO, což snižuje jeho domácí ceny. Tím vzniká zvláštní situace na trhu.
(69)
Během období šetření byla sazba vývozní daně na vývoz bionafty mezi 2 % a 5 %. Ve stejném období se sazba vývozní daně na vývoz CPO pohybovala mezi 15-20 % a vývozní daň na rafinovaný, bělený, dezodorizovaný palmový olej (RBDPO) se pohybovala mezi 5 % a 18,5 %. Tyto různé celní sazby jsou uplatňovány v souladu s odpovídajícím rozmezím referenčních cen (jež sledují trendy na mezinárodních trzích a nemají nic společného s rozdíly v jakosti). Vývozní daň na palmové plody je paušálně stanovena na 40 %.
(70)
Z výše uvedených důvodů byl 63. bod odůvodnění prozatímního nařízení zrevidován a náklady na hlavní surovinu (CPO) zaznamenané dotčenými společnostmi byly v souladu s čl. 2 odst. 5 základního nařízení nahrazeny referenční vývozní cenou (HPE) (11) CPO, již zveřejňují indonéské orgány a která je založena na zveřejňovaných mezinárodních cenách (Rotterdam, Malajsie a Indonésie). Tato úprava se týká CPO, který byl nakoupen od společností ve spojení i od společností, které nejsou ve spojení. Náklady vynaložené na vlastní výrobu CPO v rámci stejného právního subjektu jsou uznány, neboť nebyly zjištěny žádné důkazy o tom, že náklady na vlastní výrobu CPO v rámci stejného právního subjektu jsou ovlivněny zkreslením.
(71)
Všichni vyvážející výrobci z Indonésie a rovněž indonéská vláda prohlašují, že nahrazení nákladů na surový palmový olej, jak jsou uvedeny v účetních záznamech společností, referenční vývozní cenou CPO v Indonésii nejenže není přípustné podle pravidel WTO, ale ani podle čl. 2 odst. 5 základního nařízení, a tudíž je nezákonné. Indonéská vláda v této souvislosti tvrdila, že Komise nesprávně považovala Indonéskou republiku za zemi bez tržního hospodářství. Argumenty, které společnosti na podporu svého tvrzení předložily, lze shrnout takto. Zaprvé, Komise nesdělila jediný důvod, proč nepoužila skutečné zaznamenané náklady nebo proč tyto náklady neodrážejí přiměřeně náklady spojené s výrobou dotčeného výrobku, ale místo toho jednoduše oznámila, že náklady v účetních záznamech jsou v porovnání s mezinárodními cenami uměle nízké, a tudíž by měly být nahrazeny.
To je v rozporu s pravidly WTO, podle nichž je testem toho, zda určité náklady mohou být použity při výpočtu výrobních nákladů, otázka, zda jsou tyto náklady spojeny s výrobou a prodejem výrobku, a nikoli zda přiměřeně odrážejí tržní hodnotu výrobku. Zadruhé, i když čl. 2 odst. 5 základního nařízení zdánlivě umožňuje provést úpravu, uplatnění tohoto článku by se mělo omezit na situace, kdy stát přímo zasahuje do tržních mechanismů stanovováním cen na uměle nízké úrovni nebo jejich regulací v tomto směru. Nicméně v tomto konkrétním případě Komise tvrdí, že domácí cena CPO je na uměle nízké úrovni nikoli v důsledku státní regulace, ale kvůli vývozní dani uložené na CPO. I kdyby to byla pravda, jakýkoli vliv na domácí cenu může být náhodný nebo jde pouze o vedlejší účinek systému vývozní daně. Zatřetí se Komise nesprávně opírá o rozsudek ve věci „Acron“, aby zdůvodnila zákonnost úpravy nákladů na CPO. Tento rozsudek je v současné době napaden, a proto jej nelze používat jako precedens. V každém případě faktické okolnosti ve věci „Acron“ byly jiné, protože se vztahovaly k situaci, kdy ceny plynu reguloval stát, na rozdíl od cen CPO v Indonésii, které byly stanoveny svobodně na trhu. Indonéská vláda také tvrdila, že úprava podle čl. 2 odst. 5 byla provedena jen proto, aby se zvýšila dumpingová rozpětí způsobená rozdílným zdaněním.
(72)
Tvrzení, že úprava podle čl. 2 odst. 5 základního nařízení je podle pravidel WTO a/nebo pravidel EU nezákonná, musí být zamítnuto. Základní nařízení provádí antidumpingovou dohodu WTO (ADA), a má se tudíž za to, že všechna ustanovení tohoto nařízení, včetně čl. 2 odst. 5, jsou v souladu se závazky Unie vyplývajícími z dohody ADA. Na tomto místě je třeba připomenout, že čl. 2 odst. 5 základního nařízení je stejným způsobem použitelný na tržní i netržní hospodářství. Jak bylo uvedeno výše (42. bod odůvodnění), Tribunál stanovil ve věci „Acron“ právní zásadu, že pokud se náklady spojené s výrobou šetřeného výrobku neodrážejí přiměřeně v účetních záznamech společností, nepoužijí se jako základ pro výpočet běžné hodnoty a takové náklady mohou být nahrazeny náklady odrážejícími cenu stanovenou tržními mechanismy v souladu s čl. 2 odst. 5 základního nařízení. Skutečnost, že ve věci „Acron“ šlo o ceny, které byly regulovány státem, však nemůže být vykládána tak, že Komise nesmí použít ustanovení čl. 2 odst. 5 v případě jiných státních intervencí, které zkreslují, přímo či nepřímo, určitý trh tím, že stlačují ceny na uměle nízkou úroveň. Porota ve věci čínských opatření vztahujících se k brojlerům z USA nedávno dospěla k podobnému závěru při výkladu článku 2.2.1.1 dohody ADA. V případě CPO Komise zjistila, že náklady spojené s výrobou dotčeného výrobku se neodrážejí přiměřeně v účetních záznamech dotčených společností, protože jsou uměle nízké působením indonéského systému rozdílné vývozní daně. Ze strany Komise tedy bylo zcela oprávněné, že upravila náklady na CPO podle čl. 2 odst. 5 základního nařízení. K tvrzení indonéské vlády je třeba uvést, že úprava podle čl. 2 odst. 5 vychází z prokázaného rozdílu mezi domácími a mezinárodními cenami CPO, a nikoli z rozdílů ve zdanění.
(73)
Dva vyvážející výrobci v Indonésii tvrdili, že Komise neprokázala, že je cena CPO na domácím trhu v Indonésii zkreslená. Argumentovali tím, že základní předpoklad Komise, že systém rozdílné vývozní daně omezuje možnost vývozu CPO, v důsledku čehož je na domácím trhu větší objem CPO, což následně snižuje jeho domácí ceny, je fakticky nesprávný, neboť surového palmového oleje (CPO) se vyváží velké množství (70 % z celkové produkce). V každém případě, i kdyby bylo možno považovat domácí trh CPO za zkreslený působením systému rozdílné vývozní daně, pak by stejným způsobem byla zkreslena i referenční vývozní cena, protože vychází z mezinárodních vývozních cen, do nichž je započtena vývozní daň. Proto nelze referenční vývozní cenu CPO použít jako vhodné cenové měřítko při stanovování nákladů na CPO.
(74)
Navzdory skutečnosti, že se surový palmový olej vyváží z Indonésie ve velkém množství, šetření odhalilo, že domácí cena CPO je uměle nízká v porovnání s mezinárodními cenami. Navíc zjištěný rozdíl v ceně se blíží vývozní dani zavedené systémem rozdílné vývozní daně. Proto lze důvodně usuzovat, že nízká cenová hladina na domácím trhu je výsledkem zkreslení vyvolaného systémem rozdílné vývozní daně. Kromě toho mezinárodní ceny komodit včetně CPO jsou určovány nabídkou a poptávkou, která odráží dynamiku tržních sil. Nebyl uveden žádný důkaz, který by naznačoval, že by tyto tržní síly přestaly působit vlivem indonéského systému rozdílné vývozní daně, nebo že by jím byly zkresleny. Proto se tvrzení, že HPE je nevhodným měřítkem, zamítá.
(75)
Jeden vyvážející výrobce, u něhož bylo zjištěno, že nemá reprezentativní domácí prodej (60. bod odůvodnění prozatímního nařízení), tvrdil, že Komise chybně provedla zkoušku reprezentativnosti na základě prodeje společností ve spojení jednotlivě, a nikoli na celkovém prodeji všech společností v rámci skupiny. Uznává nicméně, že tato údajná chyba neměla žádný dopad na prozatímní zjištění učiněná k této otázce. Připomíná se, že pokud jde o tohoto vyvážejícího výrobce, zkoušce reprezentativnosti nevyhověla jednotlivě žádná ze společností ve spojení. Proto, i kdyby bylo toto tvrzení podložené, je jasné, že zkouška reprezentativnosti na základě celkového objemu domácího prodeje všech těchto společností ve spojení by, jak uznal vyvážející výrobce, nemohla ovlivnit prozatímní zjištění. Jelikož nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzuje se 60. až 62. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
(76)
Jedna strana tvrdila, že pokud jde o 63. bod odůvodnění prozatímního nařízení, byly v jejím případě použity nadhodnocené prodejní, správní a režijní náklady. Po přezkoumání tohoto tvrzení se ukázalo, že do výpočtu běžné hodnoty byly zahrnuty prodejní, správní a režijní náklady při domácím prodeji i při prodeji na vývoz. Proto byly provedeny nezbytné úpravy, aby byly použity pouze prodejní, správní a režijní náklady při domácím prodeji.
(77)
Jedna strana zpochybnila výpočet běžné hodnoty, a zejména volbu metodiky podle čl. 2 odst. 6, jak bylo uvedeno v 65. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. Ustanovení čl. 2 odst. 6 zmiňuje tři alternativní metodiky ke stanovení prodejních, správních a režijních nákladů v případě, že není možné použít skutečné údaje dané společnosti. Tato strana tvrdila, že zmíněné tři metodiky musí být zvažovány v pořadí, v jakém jsou uvedeny, a že by se proto mělo nejprve zvážit použití čl. 2 odst. 6 písm. a) a čl. 2 odst. 6 písm. b).
(78)
Ukázalo se, že v prozatímním nařízení byla uplatněna pouze metodika uvedená v čl. 2 odst. 6 písm. c), avšak v dalších bodech odůvodnění se podrobně uvádí, proč v tomto případě není možné použít čl. 2 odst. 6 písm. a) a čl. 2 odst. 6 písm. b).
(79)
Ustanovení čl. 2 odst. 6 písm. a) nelze použít vzhledem k tomu, že u žádné indonéské (a argentinské) společnosti zařazené do vzorku nebyly zjištěny žádné skutečné částky, neboť neprodávají v běžném obchodním styku. Proto nejsou k dispozici žádné údaje týkající se skutečných částek kteréhokoli jiného vývozce nebo výrobce (v rámci vzorku), aby bylo možné použít čl. 2 odst. 6 písm. a).
(80)
Ustanovení čl. 2 odst. 6 písm. b) nelze použít z toho důvodu, že žádná z indonéských (a argentinských) společností v rámci vzorku neprodává výrobky ze stejné obecné skupiny výrobků v běžném obchodním styku.
(81)
Pokud jde o čl. 2 odst. 6 písm. b), tato strana rovněž tvrdila, že základní nařízení není v souladu s nařízením Světové obchodní organizace (WTO), neboť v čl. 2 odst. 6 písm. b) obsahuje požadavek, aby se prodeje uskutečňovaly v běžném obchodním styku. Avšak, jak je uvedeno v 72. bodě odůvodnění, základní nařízení provádí antidumpingovou dohodu WTO, a má se tudíž za to, že všechna ustanovení tohoto nařízení včetně čl. 2 odst. 6 jsou v souladu se závazky Unie vyplývajícími z dohody ADA a že i prodeje jsou v naprostém souladu s prvky běžného obchodního styku.
(82)
Volba spočívající v uplatnění čl. 2 odst. 6 písm. c) při použití jakékoli jiné přiměřené metody určení ziskového rozpětí se proto potvrzuje.
(83)
Některé strany dále považovaly ziskové rozpětí ve výši 15 %, které bylo použito při výpočtu běžné hodnoty, za příliš vysoké. Tvrdily, že prozatímní nařízení nevysvětluje, jak Komise tuto 15 % hodnotu vypočítala, a vyvozují z toho, že Komise převzala 15 % hodnotu ze ziskového rozpětí použitého ve výpočtech újmy. Tvrdily, že v několika jiných případech týkajících se komodit použila Komise ziskové rozpětí okolo 5 %. Některé strany navrhly, aby bylo použito ziskové rozpětí jako v případě bioetanolu ze Spojených států. Jedna strana také navrhla použití nižšího ziskového rozpětí pro prodej směsi bionafty a minerální nafty. Indonéská vláda navíc tvrdila, že dochází k duplikaci, když se cena CPO nahradí na základě čl. 2 odst. 5 základního nařízení a zároveň se použije 15 % ziskové rozpětí podle čl. 2 odst. 6 písm. c), což by odpovídalo ziskovému rozpětí na nedeformovaném trhu.
(84)
Především není pravda, že Komise při výpočtu běžné hodnoty systematicky používá 5 % ziskové rozpětí. Každá situace je posuzována podle své vlastní podstaty, přičemž jsou zohledňovány konkrétní okolnosti daného případu. Například v řízení týkajícím se bionafty, jež bylo v roce 2009 vedeno proti Spojeným státům, byla použita různá zisková rozpětí, přičemž vážený průměrný zisk značně přesahoval 15 %. Zadruhé vzhledem k tomu, že krátkodobá a střednědobá výpůjční úroková sazba v Indonésii podle údajů Světové banky je kolem 12 %, lze přiměřeně očekávat, že ziskové rozpětí v obchodování na domácím trhu bionafty by bylo vyšší než výpůjční náklady na kapitál. Odkaz na střednědobou výpůjční úrokovou sazbu není míněn jako prahová hodnota, ale jako test přiměřenosti použitého rozpětí. Zatřetí, ať už patří prodej směsi bionafty a minerální nafty do stejné obecné skupiny zboží, čl. 2 odst. 6 písm. b) základního nařízení stanoví, jak bylo již uvedeno v 80. bodě odůvodnění, že takový prodej by se měl uskutečňovat v běžném obchodním styku. Protože prodej bionafty na domácím trhu nelze považovat za prodej v běžném obchodním styku, pak ani prodej směsi bionafty s minerální naftou logicky nelze považovat za prodej v běžném obchodním styku. Z těchto důvodů a z důvodů vysvětlených výše je 15 % zisk přiměřenou mírou, jaké lze dosáhnout v poměrně novém, kapitálově náročném výrobním odvětví v Indonésii. Indonéskou vládou předložený argument týkající se duplikačního účinku nelze přijmout, neboť cenová úprava podle čl. 2 odst. 5 a přiměřený zisk podle čl. 2 odst. 6 písm. c) jsou dvě zcela odlišné věci. Proto se potvrzuje 65. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
(85)
Jedna strana prohlásila, že jelikož referenční vývozní cena CPO zahrnuje náklady na dopravu do zahraničí a smyslem úpravy domácí ceny CPO na úroveň mezinárodní ceny CPO je dosáhnou nezkreslené výše domácí ceny CPO, měla by být referenční vývozní cena CPO upravena směrem dolů tak, aby se vyloučily náklady na dopravu do zahraničí.
(86)
Uvedené tvrzení musí být zamítnuto. Komise zvažovala řadu alternativ při výběru nejvhodnější ceny, která by měla být použita jako mezinárodní referenční cena. Je třeba připomenout, že samy indonéské úřady používají referenční vývozní cenu jako měřítko pro stanovení úrovně zkreslení nákladů na výrobu bionafty v Indonésii.
(87)
Dvě strany předložily námitku, že Komise nevzala v úvahu, že vyrábějí „bionaftu ze suroviny, která je odlišná od CPO, tzn. z destilátu palmových mastných kyselin („PFAD“), rafinovaného palmového oleje („RPO“) a rafinovaného palmového stearinu („RST“). Vzhledem k tomu, že nebyla brána v úvahu skutečná surovina, kterou strany používají při výrobě bionafty, byla úprava nákladů na CPO (popsaná v 70. bodě odůvodnění) uplatněna na nesprávnou surovinu, a tudíž vedla k nesprávnému určení výše běžné hodnoty.
(88)
Uvedená tvrzení musí být zamítnuta. Je třeba zdůraznit, že Komise nahradila pouze cenu surového palmového oleje od dodavatelů, kteří jsou i nejsou ve spojení, zakoupeného na výrobu bionafty. Pokud jde o vedlejší produkty, jako jsou PFAD, RPO a RST, které vznikají při zpracování zakoupeného CPO a které jsou dále zpracovávány při výrobě bionafty, žádné úpravy nebyly použity.
(89)
Tři strany tvrdily, že Komise neuznala, že by se s jejich nákupem CPO od společností ve spojení mělo zacházet stejně jako s vnitropodnikovou výrobou, a tudíž by na něj neměla být uplatněna žádná úprava podle čl. 2 odst. 5 (jak bylo vysvětleno v 70. bodě odůvodnění). Strany tvrdí, že transakce uvnitř skupiny se uskutečnila za obvyklých tržních podmínek, a náklady na ni by tudíž neměly být upraveny nebo nahrazeny mezinárodní cenou. Navíc jeden vyvážející výrobce tvrdil, že početně zjištěná běžná hodnota by se měla během období šetření počítat jednou za měsíc.
(90)
Protože cenu při vnitřním převodu nelze spolehlivě posoudit, Komise standardně ověřuje, zda transakce mezi stranami ve spojení skutečně proběhly za obvyklých tržních podmínek. Za tím účelem Komise porovnává cenu použitou mezi stranami ve spojení se základní tržní cenou. Protože základní cena na domácím trhu je zkreslena, Komise nemůže takové ověření provést. Proto Komise musí nahradit tuto málo hodnověrnou cenu cenou přiměřenou, která by byla použitelná za obvyklých tržních podmínek v nezkresleném tržním prostředí. V tomto případě mezinárodní cenou. Pokud jde o požadavek na měsíční frekvenci výpočtů, jimiž se zjišťuje běžná hodnota, poskytnuté a ověřené informace nejsou dostatečně podrobné, aby takový výpočet umožňovaly. Oba požadavky se proto zamítají.
(91)
Výrobní odvětví Unie tvrdilo, že náklady na CPO vlastní výroby v rámci téhož právního subjektu by měly rovněž být upraveny podle č. 2 odst. 5 základního nařízení, protože jsou také ovlivněny zkreslením způsobeným systémem rozdílné vývozní daně.
(92)
Uvedené tvrzení musí být zamítnuto. I když surovina prochází při procesu výroby bionafty různými stadii rafinace/zpracování, náklady na tato výrobní stadia lze považovat za hodnověrné, pokud jsou uskutečněny v rámci téhož právního subjektu, a otázka nehodnověrné ceny převodů, jak byla popsána výše, vůbec nevyvstane.
(93)
Jeden vyvážející výrobce tvrdil, že Komise by měla z početně zjištěné běžné hodnoty odečíst tzv. cenové úpravy. Uvedené tvrzení nelze přijmout. Početně zjištěná běžná hodnota byla odvozena z nákladů. Proto by bylo nepatřičné činit jakékoli úpravy na základě úvah o ceně.
3.2 Vývozní cena
(94)
Jedna strana zpochybnila stanovení vývozní ceny, přičemž tvrdila, že by měly být zohledněny zajišťovací zisky a ztráty, a poukázala na údajně nekonzistentní postup účtování zajišťovacích zisků a ztrát z bionafty.
(95)
Tvrzení, že by měla být zohledněny zajišťovací zisky a ztráty, musí být zamítnuto. V čl. 2 odst. 8 základního nařízení je jasně stanoveno, že vývozní cena je cena skutečně zaplacená nebo cena, kterou je třeba zaplatit za výrobek prodaný za účelem vývozu, bez ohledu na jakékoli oddělené - byť související - zisky nebo ztráty spojené se zajišťovací praxí. Proto se potvrzuje metodika uvedená v 66. a 67. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(96)
Komise uznává, že v prozatímní fázi došlo u jedné strany k nekonzistentnímu postupu účtování zajišťovacích zisků a ztrát z bionafty. Toto tvrzení je přijato a byly provedeny nezbytné úpravy.
(97)
Pokud jde o 68. bod odůvodnění prozatímního nařízení, jedna strana tvrdila, že 5 % ziskové rozpětí použité u obchodních společností ve spojení se sídlem v Unii vede ve svých důsledcích k nadměrnému kapitálovému výnosu a nadhodnocuje zisk, jehož obvykle při prodeji bionafty dosahují obchodníci, kteří nejsou ve spojení. Tvrdí, že typický kapitálový výnos odpovídá ziskovému rozpětí ve výši 1,3-1,8 %.
(98)
Vzhledem k neexistující spolupráci ze strany dovozců, kteří nejsou ve spojení, a vzhledem k tomu, že obchodní společnosti jsou podniky působící v oblasti služeb bez významných kapitálových investic, což činí výše uvedené tvrzení týkající se kapitálového výnosu bezpředmětným, Komise uvedené tvrzení zamítá a považuje 5 % ziskové rozpětí v tomto případě za přiměřené. Potvrzuje se proto 68. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
(99)
Pokud jde o 69. bod odůvodnění prozatímního nařízení, jedna strana tvrdila, že k vývozní ceně by měla být připočtena prémie účtovaná u bionafty v rámci „dvojnásobného započtení“ vzhledem k tomu, že se jedná o pouhé provádění italského zákona.
(100)
I kdyby Komise toto tvrzení přijala a připočetla tyto prémie k vývozní ceně, musely by tyto prémie být opět odečteny podle čl. 2 odst. 10 písm. k), aby bylo možno porovnat vývozní cenu s běžnou hodnotou při náležitém zohlednění rozdílů, jež ovlivňují srovnatelnost cen. Jelikož v Indonésii žádná prémie za dvojnásobné započtení u bionafty neexistuje, vyšší vývozní cena v Itálii by proto nebyla přímo srovnatelná. Uvedené tvrzení se proto zamítá a 69. bod odůvodnění prozatímního nařízení se potvrzuje.
(101)
Po poskytnutí konečných informací tato strana zopakovala svůj požadavek. Nepředložila však žádné další podstatné argumenty, které by změnily posouzení Komise. Z tohoto důvodu se potvrzuje 69. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
(102)
Po poskytnutí konečných informací několik vyvážejících výrobců upozornilo Komisi na údajné administrativní chyby ve výpočtech týkajících se dumpingu. Uvedená tvrzení byla prošetřena a v případech, kde byla opodstatněná, byly provedeny opravy výpočtů.
3.3 Srovnání
(103)
Jelikož ke srovnání nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzuje se 70. až 75. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
3.4 Dumpingová rozpětí
(104)
S ohledem na provedené úpravy v běžné hodnotě a vývozní ceně, jak jsou popsány v bodech odůvodnění výše, a jelikož nebyly vzneseny žádné další připomínky, konečná dumpingová rozpětí vyjádřená v procentech ceny CIF s dodáním na hranice EU před proclením jsou tato:
Společnost
Dumpingové rozpětí
PT. Ciliandra Perkasa, Jakarta
8,8 %
PT. Musim Mas, Medan
18,3 %
PT. Pelita Agung Agrindustri, Medan
16,8 %
PT. Wilmar Bioenergi Indonesia, Medan a PT. Wilmar Nabati Indonesia, Medan
23,3 %
Ostatní spolupracující společnosti
20,1 %
Všechny ostatní společnosti
23,3 %
E. ÚJMA
1. Výroba v Unii a výrobní odvětví v Unii
(105)
Prozatímní nařízení v 80. až 82. bodě odůvodnění definovalo výrobní odvětví Unie a potvrdilo, že z definice výrobního odvětví Unie byly vyloučeny tři společnosti, a to z důvodu jejich závislosti na dovozu z dotčených zemí, tj. že dovážely podstatně více bionafty z dotčených zemí, než samy vyráběly.
(106)
Další dvě společnosti byly z definice výrobního odvětví Unie vyloučeny, jelikož během období šetření bionaftu nevyráběly.
(107)
Po zveřejnění prozatímního nařízení byly obdrženy připomínky, že z definice výrobního odvětví Unie by měly být vyloučeny další společnosti kvůli dovozu bionafty z dotčených zemí a také z důvodu jejich vztahů k vyvážejícím výrobcům v Argentině a Indonésii, kteří se tak chrání před nepříznivými důsledky dumpingu.
(108)
Uvedené připomínky byly zamítnuty. Po analýze tvrzení týkajícího se vztahu mezi vyvážejícími výrobci a výrobním odvětvím Unie bylo zjištěno, že určitá holdingová společnost měla v držení akcie jak jednoho argentinského vyvážejícího výrobce, tak jednoho výrobce v Unii.
(109)
Zaprvé bylo zjištěno, že tyto společnosti spolu navzájem otevřeně soutěží o stejné zákazníky na unijním trhu, čímž prokazují, že tento vztah neměl žádný vliv na obchodní praktiky ani argentinského vyvážejícího výrobce, ani výrobce z Unie.
(110)
Po poskytnutí konečných informací požadovala zúčastněná strana informaci o závěru Komise, že argentinští vývozci a výrobní odvětví Unie soutěží o stejné zákazníky na evropském trhu. Tato skutečnost se ukázala při šetření unijních výrobců a argentinských vývozců a nebyl poskytnut žádný důkaz, který by doložil obvinění, že se argentinští vývozci a evropští výrobci dohodli, že nebudou soutěžit na trhu s bionaftou pro koncové uživatele. Počet koncových uživatelů je relativně malý a jsou jimi hlavně velké ropné rafinérie, které nakupují jak od unijních výrobců, tak od dovozců.
(111)
Zadruhé bylo zjištěno, že hlavní zájem výrobce z Unie zmíněného v 108. bodě odůvodnění spočívá v Unii, konkrétně ve výrobě v Unii, v obchodních činnostech s touto výrobou spojených a také v oblasti výzkumu. Z toho vyplynul závěr, že výše zmíněný vztah není jako takový důvodem k vyloučení této společnosti z definice výrobního odvětví Unie podle čl. 4 odst. 1 písm. a) základního nařízení.
(112)
Skutečnost, že některá výrobní odvětví Unie dovážela bionaftu z dotčených zemí, není sama o sobě dostatečným důvodem pro změnu definice výrobního odvětví Unie. Jak bylo vysvětleno v prozatímním nařízení, dovoz výrobního odvětví Unie z dotčených zemí byl prováděn v sebeobraně. Navíc bylo zjištěno, že hlavní zájem některých výrobců z Unie, kteří dováželi z dotčených zemí, zůstával v Unii - tyto společnosti vyráběly větší objem pro trh v Unii, nežli vyvážely, a jejich výzkumné činnosti probíhaly na území Unie.
(113)
Jedna zúčastněná strana uvedla, že výrobní odvětví Unie by mělo zahrnovat také ty společnosti, které nakupovaly bionaftu a mísily ji s minerální naftou, neboť tyto směsi jsou rovněž dotčeným výrobkem. Toto tvrzení se zamítá. Dotčeným výrobkem je bionafta, v čisté formě nebo obsažená ve směsi. Výrobci dotčeného výrobku jsou proto výrobci bionafty, a nikoli společnosti, jež míchají bionaftu s minerální naftou.
(114)
Proto se potvrzuje definice výrobního odvětví Unie, jak je uvedena v 80. až 82. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, a stejně tak i objem výroby během období šetření, jak je uveden v 83. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Spotřeba v Unii
(115)
Po poskytnutí prozatímních informací provedlo výrobní odvětví Unie menší opravu, pokud jde o jeho prodeje za rok 2009, čímž došlo k úpravě spotřeby v Unii za uvedený rok. Touto opravou se nezměnil ani trend, ani závěry učiněné na základě údajů, jež obsahovalo prozatímní nařízení. Opravená tabulka 1 je uvedena níže. Jelikož nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzuje se 84. až 86. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
Spotřeba v Unii
2009
2010
2011
Období šetření
Tuny
11 151 172
11 538 511
11 159 706
11 728 400
Index 2009 = 100
100
103
100
105
Zdroj: Eurostat, údaje od výrobního odvětví Unie.
3. Souhrnné posouzení účinků dovozu z dotčených zemí
(116)
V 88. až 90. bodě odůvodnění prozatímního nařízení Komise určila, že byly splněny podmínky pro provedení souhrnného posouzení účinků dovozu z Argentiny a Indonésie. To bylo zpochybněno jednou zúčastněnou stranou, která uvedla, že PME z Indonésie nekonkuruje bionaftě vyrobené v Unii na stejném základě jako SME z Argentiny a že PME je levnější než bionafta vyrobená v Unii proto, že výchozí surovina pro její výrobu je levnější v Indonésii než v Unii.
(117)
Uvedené námitky se zamítají. SME i PME se do Unie dovážejí a v Unii se rovněž vyrábějí a před jejich prodejem nebo mísením s minerální naftou jsou míseny s RME a jinými druhy bionafty vyráběnými v Unii. Subjekty, které mísení provádějí, si mohou zvolit, zda za účelem výroby konečného výrobku nakoupí bionaftu z různých surovin a různého původu, a to na základě tržních a klimatických podmínek existujících v průběhu roku. PME se prodává ve větším množství v letních měsících a v menším množství během zimních měsíců, stále však konkuruje RME a bionaftě vyrobené v Unii a rovněž SME z Argentiny.
(118)
Proto se potvrzuje 90. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
4. Objem dumpingového dovozu z dotčených zemí, jeho cena a podíl na trhu
(119)
Jedna zúčastněná strana zpochybnila údaje o dovozu uvedené v tabulce 2 prozatímního nařízení a uvedla, že dovoz z Indonésie byl mnohem nižší, než se udává v tabulce. Údaje o dovozu obsažené v tabulce 2 vycházely z údajů Eurostatu, jež byly pečlivě prověřeny, a bylo zjištěno, že jsou správné a v souladu s údaji shromážděnými od indonéských vývozců. Bionafta je poměrně nový výrobek a kódy celní nomenklatury používané u dovozu bionafty se v posledních letech měnily. Při čerpání údajů z Eurostatu musí být proto použity kódy používané v dané době, aby se zajistila přesnost údajů. Tím se vysvětluje, proč údaje čerpané touto zúčastněnou stranou nejsou úplné a ukazují na nižší vývoz, než úplné údaje předložené v tabulce 2.
(120)
V důsledku menší změny ve spotřebě Unie provedené v tabulce 1 se také podíl na trhu za rok 2009 u Argentiny v tabulce 2 poněkud změnil, kdežto u Indonésie k žádné změně nedošlo. Trendy, jež tyto údaje ukazují, ani závěry, které z nich byly vyvozeny, se tím nemění. Podíl na trhu je opraven níže:
2009
2010
2011
Období šetření
Dovoz z Argentiny
Podíl na trhu
7,7 %
10,2 %
12,7 %
10,8 %
Index 2009 = 100
100
135
167
141
Zdroj: Eurostat.
5. Cenové podbízení
(121)
Jak bylo uvedeno v 94. až 96. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, za účelem zjištění cenového podbízení byla cena dovozu z Argentiny a Indonésie srovnána s prodejní cenou výrobního odvětví v Unii, přičemž byly použity údaje od společností zařazených do vzorku. Při tomto srovnání byla z výpočtů v souvislosti s cenovým podbízením vyloučena bionafta dovážená výrobním odvětvím Unie za účelem dalšího prodeje.
(122)
Zúčastněné strany poukázaly na to, že použitá metodika, tj. srovnání na základě filtrovatelnosti při nízkých teplotách (dále jen „CFPP“), nebyla stejná jako metodika použitá při předchozím antidumpingovém šetření, které se týkalo bionafty z USA, kdy bylo provedeno srovnání podle suroviny.
(123)
Na rozdíl od vyvážejících výrobců v Argentině a Indonésii neprodává výrobní odvětví Unie bionaftu vyrobenou z jedné suroviny, ale mísí několik surovin dohromady k výrobě konečné bionafty, která se prodává. Konečný zákazník nezná a ani ho nezajímá složení toho, co kupuje, jakmile výrobek splňuje požadovanou CFPP. Co je pro zákazníka důležité, je CFPP, bez ohledu na to, jaké suroviny byly použity. Za těchto okolností se považovalo za vhodné provést při tomto řízení cenové srovnání na základě CFPP.
(124)
U dovozů z Indonésie, kde CFPP má hodnotu 13 nebo vyšší, byla provedena úprava, tj. rozdíl v ceně mezi prodejem bionafty s CFPP o hodnotě 13 uskutečňovaným výrobním odvětvím Unie a prodejem bionafty s CFPP o hodnotě 0 uskutečňovaným výrobním odvětvím Unie, s cílem porovnat bionaftu s CFPP o hodnotě 13 a vyšší z Indonésie s bionaftou s CFPP o hodnotě 0 vyráběnou a mísenou v Unii. Jeden indonéský vyvážející výrobce poukázal na to, že prodeje bionafty s CFPP o hodnotě 13 uskutečňované výrobním odvětvím Unie jsou prováděny v malých množstvích na jednu transakci, a tyto ceny by proto měly být srovnávány s podobně velkými transakcemi s bionaftou s CFPP o hodnotě 0. Při kontrole transakcí s bionaftou s CFPP o hodnotě 0 zahrnujících podobné množství na jednu transakci byl zjištěný rozdíl v ceně v souladu s rozdílem při posuzování všech transakcí s bionaftou s CFPP o hodnotě 0, přičemž rozdíly v ceně byly vyšší i nižší než průměrný cenový rozdíl. V důsledku toho nedošlo k žádné změně v úrovni cenového podbízení, která byla zjištěna v 97. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
(125)
Jeden indonéský vyvážející výrobce požadoval, aby Komise zveřejnila plná kontrolní čísla výrobku (PCN) u směsí, které prodává výrobní odvětví Unie - podíly každé suroviny v prodeji, který výrobní odvětví Unie uskutečnilo ze své vlastní výroby. Vzhledem k tomu, že porovnání pro účely stanovení újmy bylo provedeno výhradně na základě filtrovatelnosti při nízkých teplotách, byla tato žádost zamítnuta.
(126)
Jedna zúčastněná strana tvrdila, že existuje rozdíl mezi cenou bionafty, která splňuje kritéria stanovená ve směrnici o energii z obnovitelných zdrojů (dále jen „certifikovaná podle směrnice RED“), a bionafty, která tato kritéria nesplňuje. Tvrdila, že vzhledem k tomu, že v případě dovozu z Indonésie se nejednalo o bionaftu certifikovanou podle směrnice RED a že cena bionafty certifikované podle směrnice RED byla vyšší, měla by být provedena úprava.
(127)
Uvedené tvrzení bylo zamítnuto. Téměř veškerý dovoz z Indonésie v období šetření se týkal bionafty certifikované podle směrnice RED. V každém případě členské státy provedly kritéria udržitelnosti stanovená ve směrnici RED do svého vnitrostátního práva až v průběhu roku 2012, takže to, zda se jednalo o bionaftu certifikovanou podle směrnice RED, či nikoli, nemělo po většinu období šetření žádný vliv.
(128)
Po poskytnutí konečných informací se jeden indonéský vyvážející výrobce vyjádřil k výpočtům cenového podbízení a požadoval, aby se PME dovážený z Indonésie porovnával se všemi prodeji výrobního odvětví Unie. Ve skutečnosti se při výpočtu podbízení porovnával prodej PME z Indonésie se všemi prodeji PME výrobního odvětví Unie s CFPP0, přičemž cena dovozů PME z Indonésie byla navýšena o cenový faktor vypočítaný srovnáním prodejů PME s CFPP0 výrobního odvětví Unie s prodeji PME s CFPP13. Požadavek byl proto zamítnut. Tvrzení téže zúčastněné strany, že výpočet újmy zahrnuje dovezený výrobek, je fakticky nesprávné, a proto se zamítá. V každém případě dovezená bionafta a bionafta vyrobená v Unii byly smíseny a prodány za stejnou cenu jako směsi, které neobsahovaly žádnou dovezenou bionaftu.
(129)
Jeden indonéský vyvážející výrobce také zpochybnil výpočet nákladů po dovozu. Tyto náklady ale byly ověřeny odečtením nákladů na přepravu do cílového místa od skutečných nákladů na dovoz bionafty a žádná změna nebyla potřeba.
6. Makroekonomické ukazatele
(130)
Jak bylo uvedeno ve 101. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, na základě získaných údajů, které zahrnují celé výrobní odvětví Unie, byly analyzovány tyto makroekonomické ukazatele: výroba, výrobní kapacita, využití kapacity, objem prodeje, podíl na trhu, růst, zaměstnanost, produktivita, rozsah dumpingového rozpětí a překonání účinků dřívějšího dumpingu.
(131)
Po poskytnutí prozatímních informací výrobní odvětví Unie poukázalo na to, že údaje týkající se kapacity, jež byly použity v tabulce 4 prozatímního nařízení, zahrnovaly kapacitu, která nebyla demontována, ale nebyla v takovém stavu, aby ji v období šetření nebo v předchozích letech bylo možno využít k výrobě bionafty. Odděleně určilo tuto kapacitu jako „nevyužitou kapacitu“, která by neměla být započítána jako využitelná kapacita. Údaje o využití kapacity uvedené v tabulce 4 byly proto podhodnoceny. Po podrobném přezkoumání těchto opětovně předložených údajů byly tyto údaje přijaty a upravená tabulka 4 je uvedena níže. Míra využití kapacity, která podle údajů uvedených v prozatímním nařízení činila 43 % až 41 %, nyní činila 46 % až 55 %. Výrobní odvětví Unie opravilo rovněž údaje o výrobě v roce 2009, jsou uvedeny v této tabulce:
2009
2010
2011
Období šetření
Výrobní kapacita (v tunách)
18 856 000
18 583 000
16 017 000
16 329 500
Index 2009 = 100
100
99
85
87
Objem výroby (v tunách)
8 729 493
9 367 183
8 536 884
9 052 871
Index 2009 = 100
100
107
98
104
Využití kapacity
46 %
50 %
53 %
55 %
Index 2009 = 100
100
109
115
120
(132)
V 103. bodě odůvodnění prozatímního nařízení byly analyzovány údaje týkající se využití kapacity v předcházejícím období a bylo konstatováno, že výroba se zvyšovala, avšak kapacita zůstala stabilní. S ohledem na revidované údaje se výroba ve stejném období opět zvyšuje, avšak využitelná kapacita se snížila. To ukazuje, že výrobní odvětví Unie vystavené zvýšenému dovozu z Argentiny a Indonésie snižovalo využitelnou kapacitu a reagovalo tak na signály trhu. Tyto revidované údaje jsou nyní více v souladu s veřejnými prohlášeními výrobního odvětví Unie a výrobců v Unii, kteří uváděli, že během posuzovaného období byla výroba v několika závodech zastavena a že nebylo možno okamžitě použít dříve instalovanou kapacitu nebo ji bylo možno využít pouze za cenu významných dalších investic.
(133)
Několik zúčastněných stran zpochybnilo upravenou kapacitu a údaje o využití kapacity. Avšak žádná ze zúčastněných stran nepředložila nějakou alternativu. Revize je založena na upravených údajích o kapacitě, které poskytl žadatel a jež pokrývají celé výrobní odvětví Unie. Revidované údaje jsou opatřeny odkazy na veřejně dostupné údaje týkající se zejména nevyužité kapacity a kapacity výrobců, kteří zastavili provoz kvůli finančním potížím. Jak bylo vysvětleno výše v oddílu 6 „Makroekonomické ukazatele“, revidované údaje poskytují mnohem přesnější soubor údajů o kapacitě, která je k dispozici pro výrobu bionafty během posuzovaného období, nežli byly údaje původně poskytnuté a zveřejněné v prozatímním nařízení.
(134)
Jedna zúčastněná strana uvedla, že výrobní odvětví Unie nebylo poškozeno, jelikož objemy výroby rostly v souladu se spotřebou. Tato námitka se zamítá, protože jiné důležité ukazatele újmy jasně nasvědčují, že k újmě došlo, zejména ke ztrátě podílu na trhu ve prospěch dovozu z dotčených zemí a k trendu k nižší ziskovosti vedoucímu ke ztrátám.
(135)
Jiná zúčastněná strana tvrdila, že výrobní odvětví Unie nebylo poškozeno, porovnáme-li trendy pouze od roku 2011 do konce období šetření na rozdíl od porovnání trendů v období od 1. ledna 2009 do konce období šetření (tj. posuzované období). Vzhledem k tomu, že období šetření zahrnuje polovinu roku 2011, není srovnání mezi rokem 2011 a obdobím šetření přesné. Navíc, má-li mít nějaké srovnání smysl, je nezbytné zkoumat trendy významné pro posouzení újmy během období, které je dosti dlouhé, jak bylo provedeno v tomto případě. Toto tvrzení se proto zamítá.
(136)
Stejná zúčastněná strana poukázala na to, že Komise v prozatímním nařízení nezveřejnila celkovou hodnotu prodeje výrobního odvětví Unie, a žádala, aby tento údaj byl zveřejněn. Zkoumány byly všechny relevantní činitele uvedené v čl. 3 odst. 5 základního nařízení umožňující plně posoudit újmu. Údaje týkající se hodnoty prodeje byly shromážděny od společností zařazených do vzorku, jež byly reprezentativní pro celé výrobní odvětví Unie, a byly ověřeny.
(137)
Stejná strana poukázala také na to, že výrobní odvětví Unie bylo schopno zvýšit zaměstnanost, a že proto v období šetření nedošlo k žádnému negativnímu účinku na výrobní odvětví Unie.
(138)
Jak bylo však vysvětleno ve 106. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, je zaměstnanost v tomto kapitálově náročném výrobním odvětví poměrně nízká. I menší změny v počtu zaměstnaných mohou proto způsobit velké změny indexovaných údajů. Zvýšení celkové zaměstnanosti nepopírá újmu způsobenou výrobnímu odvětví Unie, kterou dokládají jiné ukazatele.
(139)
Jelikož nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzuje se 103. až 110. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
7. Mikroekonomické ukazatele
(140)
Jak bylo uvedeno ve 102. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, na základě údajů, jež byly ověřeny u výrobců Unie zařazených do vzorku, byly analyzovány tyto mikroekonomické ukazatele: průměrné jednotkové ceny, jednotkové náklady, pracovní náklady, zásoby, výnosnost, peněžní tok, investice, návratnost investic a schopnost navýšit kapitál.
(141)
Jelikož nebyly vzneseny žádné relevantní připomínky, potvrzuje se 111. až 117. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
8. Závěr ohledně újmy
(142)
Několik stran vyjádřilo nesouhlas se závěrem ohledně újmy předloženým v prozatímním nařízení na základě toho, že v době mezi rokem 2011 a obdobím šetření se některé ukazatele zřejmě zlepšily. Je sice pravda, že některé ukazatele mezi rokem 2011 a obdobím šetření vykazovaly vzestupnou tendenci (např. výroba a prodej), avšak výrobní odvětví se v tomto období nebylo schopno vyrovnat s růstem nákladů, jak bylo uvedeno ve 111. bodě odůvodnění prozatímního nařízení. To mělo za následek další zhoršení postavení výrobního odvětví, a to ze ztráty ve výši 0,2 % v roce 2011 ke ztrátě ve výši 2,5 % v období šetření. Proto se má za to, že i kdyby se analýza újmy měla omezit na období od roku 2011 do konce období šetření, bylo by přesto zjištěno, že výrobní odvětví utrpělo podstatnou újmu.
(143)
Jelikož nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzuje se 118. až 120. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
F. PŘÍČINNÁ SOUVISLOST
1. Účinek dumpingového dovozu
(144)
Jedna zúčastněná strana tvrdila, že dovoz z Argentiny nemohl být příčinou újmy, jelikož objem dovozu od roku 2010 do konce období šetření zůstal stabilní a od roku 2011 do konce období šetření mírně poklesl.
(145)
Tyto údaje byly převzaty z tabulky 2 prozatímního nařízení a jsou přesné. Analýza Komise se však týká doby od začátku posuzovaného období do konce období šetření a podle těchto údajů dovoz vzrostl o 48 % při růstu podílu na trhu o 41 %. Navíc, jak bylo vysvětleno v 90. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, byl zohledněn nejen dovoz z Argentiny, ale také dovoz z Indonésie.
(146)
Pokud jde o meziroční srovnání cen, stejná zúčastněná strana poukázala na to, že ceny dovozu z Argentiny rostly rychleji než prodejní ceny výrobního odvětví Unie. Dovoz z Argentiny se však stále podbízel vůči cenám výrobního odvětví Unie, což by vysvětlovalo, proč ceny Unie nemohly růst tak rychle.
(147)
Jelikož k účinku dumpingového dovozu nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzuje se 123. až 128. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Účinek jiných činitelů
2.1 Dovoz z jiných třetích zemí nežli ze zemí dotčených
(148)
Jelikož nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzuje se závěr, že dovoz z jiných zemí nezpůsobil újmu, jak je uvedeno v 129. bodě odůvodnění prozatímního nařízení.
2.2 Nedumpingový dovoz z dotčených zemí
(149)
Po uplatnění čl. 2 odst. 5, jak je uvedeno v 38. a 70. bodě odůvodnění výše, nebyl zjištěn žádný nedumpingový dovoz z dotčených zemí. Proto se potvrzuje 130. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2.3 Jiní výrobci v Unii
(150)
Jelikož nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzuje se 131. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2.4 Dovoz výrobního odvětví Unie
(151)
Jak bylo uvedeno v 132. až 136. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, výrobní odvětví Unie v posuzovaném období dováželo značné množství bionafty z dotčených zemí, až 60 % veškerého dovozu v období šetření pocházelo z těchto zemí.
(152)
Jedna zúčastněná strana uvedla, že tento dovoz zdaleka nebyl prováděn v sebeobraně, nýbrž že byl součástí „pečlivě uvážené dlouhodobé strategie“ výrobního odvětví Unie, a sice investovat do Argentiny a získávat odtud bionaftu.
(153)
Uvedla rovněž, že nikdy nebylo ekonomicky odůvodněné dovážet do Unie sójový olej a zpracovávat ho na bionaftu v rámci Unie a že jediný ekonomicky proveditelný způsob je zpracovávat sójový olej v Argentině a vyvážet hotovou bionaftu.
(154)
Tato tvrzení je třeba zamítnout. Nebyly poskytnuty žádné důkazy o takové „dlouhodobé strategii“ a výrobní odvětví Unie to popřelo. Je jasné, že kdyby strategií výrobního průmyslu Unie bylo nahradit svou výrobu bionafty výrobou v Argentině a dovážet hotový výrobek, bylo by pak nesmyslné a nelogické podávat proti takovému dovozu stížnost.
(155)
Jedna zúčastněná strana znovu zopakovala, že dovoz bionafty výrobním odvětvím Unie, který byl uskutečněn v sebeobraně, byl ve skutečnosti součástí dlouhodobé obchodní strategie. Toto nařčení bylo zamítnuto jako neopodstatněné. Existenci takové strategie nepodporovaly žádné důkazy, jen nepodložená tvrzení. Také se zdá nelogické, že by dotčení výrobci z Unie podporovali žadatele a v některých případech navýšili svou kapacitu v Unii a zároveň by své výrobní potřeby ze strategických důvodů pokrývali dovozem.
(156)
Stejná zúčastněná strana také prohlašovala, že podíl výrobního odvětví Unie na trhu by měl být vypočítán tak, že se započítá i dovoz uskutečněný v sebeobraně. Tento návrh byl zamítnut, protože výpočty podílu na trhu musí odrážet prodej zboží, které výrobní odvětví Unie samo vyrobí, a ne jeho obchodní aktivity s konečným výrobkem motivované rostoucím objemem dumpingových dovozů.
(157)
Výrobní odvětví Unie rovněž sdělilo, že v předchozích letech dovoz sójového oleje - a palmového oleje - ke zpracování na bionaftu byl ekonomicky životaschopný. Zúčastněná strana neposkytla žádný důkaz o opaku. Jen díky narušujícímu účinku rozdílné vývozní daně, která činí vývoz bionafty levnějším než dovoz suroviny, se dovoz hotového výrobku stává ekonomicky citlivým.
(158)
Jedna zúčastněná strana uvedla, že tento dovoz způsobil újmu pouze proto, že výrobní odvětví Unie mělo kapacitu pro mísení SME z Argentiny a PME z Indonésie s bionaftou vyrobenou v Unii za účelem dalšího prodeje naftovým rafinériím. Toto tvrzení není pravdivé. Mísení je jednoduchý postup, který jsou mnohé obchodní společnosti schopny provádět ve svých skladovacích zásobnících. Nebyl předložen žádný důkaz, že takové mísení jsou schopni provádět pouze výrobci v Unii, a toto tvrzení jako takové bylo zamítnuto.
(159)
Jeden indonéský vyvážející výrobce dále tvrdil, že dovoz, který uskutečnilo výrobní odvětví Unie, nebyl činěn v sebeobraně, a srovnal údaje za kalendářní rok 2011 s údaji za období šetření, které zahrnovalo šest měsíců stejného roku. Srovnání mezi těmito údaji proto není přesné, jelikož není možné rozdělit období šetření na dvě poloviny. Tento argument byl proto zamítnut.
(160)
Jelikož k vývozu výrobního odvětví Unie nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzuje se 132. až 136. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2.5 Kapacita výrobního odvětví Unie
(161)
Ve 137. až 140. bodě odůvodnění prozatímního nařízení bylo poukázáno na to, že během posuzovaného období zůstalo využití kapacity výrobního odvětví Unie na nízké úrovni, avšak že situace společností zařazených do vzorku se během tohoto období zhoršovala, přičemž využití jejich kapacity se nicméně v takovém rozsahu nesnižovalo.
(162)
Byl proto učiněn prozatímní závěr, že nízká míra využití kapacity, jakožto trvalý jev, nezapříčinila újmu způsobenou výrobnímu odvětví Unie.
(163)
Jedna zúčastněná strana vznesla připomínku k údajům uvedeným v prozatímním nařízení a poukázala na to, že i kdyby vůbec žádný dovoz neexistoval, využití kapacity výrobního odvětví Unie během období šetření by dosáhlo pouze 53 %. Poukázala rovněž na růst výrobní kapacity od roku 2009 do konce období šetření, který vedl ke snížení využití kapacity v posuzovaném období.
(164)
Tato zúčastněná strana však nepředložila žádný důkaz, z něhož by vyplývalo, že toto nízké využití kapacity způsobilo tak velkou újmu, aby narušilo příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem a zhoršením situace výrobního odvětví Unie. Fixní náklady tvoří jen malou část (přibližně 5 %) celkových výrobních nákladů, z čehož vyplývá, že nízké využití kapacity bylo pouze jedním z činitelů újmy, avšak nikoli činitelem rozhodujícím. Jednou z příčin této nízké míry využití kapacity je i skutečnost, že výrobní odvětví Unie v důsledku konkrétní situace na trhu samo dováželo hotový výrobek.
(165)
Po vložení revidovaných údajů týkajících se kapacity a jejího využití se navíc ukázalo, že v posuzovaném období výrobní odvětví Unie svou kapacitu snížilo a zvýšilo využití kapacity ze 46 % na 55 %. Z toho vyplývá, že při neexistenci dumpingového dovozu by využití kapacity výrobního odvětví Unie bylo značně vyšší než výše uvedených 53 %.
(166)
Po poskytnutí konečných informací několik zúčastněných stran zpochybnilo závěr, že nízké využití kapacity nebylo rozhodujícím faktorem způsobujícím újmu. Tvrdily, že fixní náklady v odvětví bionafty byly mnohem vyšší, než představuje nízká procentuální hodnota uvedená výše. Avšak toto své tvrzení nepodpořily žádnými důkazy. Proto bylo zamítnuto. V každém případě fixní náklady nemají žádný vztah k míře využití kapacity. Ověření u společností zařazených do vzorku poskytlo poměr fixních nákladů k celkovým nákladům na výrobu ve výši 3-10 % v průběhu období šetření.
(167)
V této souvislosti bylo předloženo tvrzení, že nadměrná kapacita výrobního odvětví Unie byla tak vysoká, že dokonce i za nepřítomnosti dovozu by odvětví nebylo dostatečně ziskové. Toto tvrzení nebylo podloženo žádným důkazem a skutečnost, že výrobní odvětví Unie bylo v roce 2009 výdělečné při nízkém využití kapacity, naznačuje, že za nepřítomnosti dumpingových dovozů by jeho ziskovost byla ještě vyšší.
(168)
Navíc se objevil názor, že právě snížení kapacity výrobního odvětví Unie bylo příčinou újmy vzhledem k nákladům na uzavření výrobních závodů a na snížení kapacity závodů, které pokračovaly ve výrobě. Toto tvrzení nebylo opodstatněné a nebyl předložen žádný důkaz, který by potvrdil, že by náklady na snížení kapacity nebo na uzavření celých závodů či společností představovaly významné částky.
(169)
Na závěr bylo ohledně kapacity předloženo tvrzení, že každá společnost, která během posuzovaného období zvýšila kapacitu výroby bionafty, učinila nezodpovědné obchodní rozhodnutí. Toto tvrzení nebylo podpořeno žádným důkazem. Navíc skutečnost, že některé společnosti byly schopny svou kapacitu zvýšit i za přítomnosti rostoucího dovozu dumpingové bionafty z Argentiny a Indonésie, ukazuje, že na trhu je poptávka po jejich konkrétních výrobcích.
(170)
Revidované makroekonomické ukazatele rovněž ukazují, že v tomto období společnosti snižovaly kapacitu pro možné použití a blíže ke konci období šetření zahájily proces uzavírání podniků, které již nejsou životaschopné. Důvodem zvyšování kapacity na úrovni jednotlivých společností je také rozšíření takzvaných závodů na výrobu bionafty „druhé generace“ z odpadních olejů nebo z hydrogenovaných rostlinných olejů (dále jen „HVO“). Výrobní odvětví Unie se proto nacházelo a nachází v procesu racionalizace své kapacity tak, aby splňovala potřeby Unie.
(171)
Jelikož ke kapacitě výrobního odvětví Unie nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzuje se 137. až 140. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2.6 Nedostatečný přístup k surovinám a vertikální integrace
(172)
Jelikož k přístupu k surovinám nebyly vzneseny žádné nové připomínky, potvrzuje se 141. a 142. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2.7 Dvojnásobné započtení
(173)
Ve 143. až 146. bodě odůvodnění prozatímního nařízení se posuzovalo tvrzení, že výrobnímu odvětví Unie nebo alespoň těm výrobcům v Unii, kteří vyrábějí bionaftu z panenských olejů, způsobil újmu systém „dvojnásobného započtení“, kdy v některých členských státech se pro splnění požadavků na mísení bionafta vyrobená z odpadních olejů započítává dvojnásobně.
(174)
Jedna zúčastněná strana poukázala na připomínku jednoho výrobce z Unie, že během roku 2011 přišel o prodej ve prospěch jiných výrobců, kteří vyráběli bionaftu způsobilou pro dvojnásobné započtení.
(175)
Negativní dopad na tohoto jednoho výrobce byl však omezený, dočasný a týkal se pouze části období šetření, jelikož systém dvojnásobného započtení byl v členském státě, v němž má tato společnost sídlo, přijat až v září 2011. Jelikož finanční výsledky společností zařazených do vzorku se po září 2011 zhoršily a tato společnost byla zařazena do vzorku, nemůže být dvojnásobné započtení považováno za zdroj újmy.
(176)
Jelikož se výrobní odvětví Unie skládá jak ze společností vyrábějících bionaftu z odpadních olejů, jež v některých členských státech využívají dvojnásobného započtení, tak také ze společností vyrábějících bionaftu z panenských olejů, změna v poptávce zůstává omezena na výrobní odvětví Unie. Vzhledem k tomu, že je k dispozici jen omezené množství použitých olejů, které jsou potřebné pro výrobu bionafty s dvojnásobným započtením, je značné zvýšení výroby bionafty s dvojím započtením obtížné. Proto stále existuje silná poptávka po bionaftě první generace. Během posuzovaného období nebyl zjištěn žádný významný dovoz bionafty způsobilé k dvojnásobnému započtení, což potvrzuje, že dvojnásobné započtení přesouvá poptávku v rámci výrobního odvětví Unie, a nevytváří poptávku po dovozu. Komise od zúčastněné strany neobdržela žádné údaje prokazující, že v posuzovaném období bionafta s dvojnásobným započtením způsobila pokles ceny bionafty z panenského oleje. Ve skutečnosti z údajů vyplývá, že bionafta s dvojnásobným započtením má určité malé cenové zvýhodnění oproti bionaftě z panenského oleje, jejíž cena je spojena s cenou minerální nafty.
(177)
Pokles výkonnosti výrobního odvětví Unie, které tvoří oba typy výrobců, nemůže být přičítán režimu dvojnásobného započtení, který platí v některých členských státech. Z toho, že pokles výkonnosti vykazují také společnosti zařazené do vzorku vyrábějící bionaftu s dvojím započtením, jak bylo uvedeno ve 145. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, zejména vyplývá, že újma způsobená dumpingovým dovozem postihuje celé výrobní odvětví.
(178)
Několik zúčastněných stran po poskytnutí konečných informací tvrdilo, že množství dvojnásobně započtené bionafty bylo podhodnocené. Nicméně množství dvojnásobně započtené bionafty dostupné na trhu v Unii bylo omezené v porovnání s celkovým prodejem bionafty během období šetření. Kromě toho pokud by v členském státě byl v platnosti režim dvojího započtení, bionafta způsobilá k dvojímu započtení by byla vyrobena v Unii, a tudíž poptávka po ní by zůstala uvnitř výrobního odvětví Unie. Nebyl poskytnut žádný nový důkaz, který by změnil tento závěr.
(179)
Jelikož k regulačním ukazatelům nebyly vzneseny žádné nové připomínky, potvrzuje se 143. až 146. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2.8 Jiné regulační činitele
(180)
Ve 147. až 153. bodě odůvodnění prozatímního nařízení se projednává tvrzení zúčastněných stran, že omezení v členských státech, jako je systém kvót a daňové režimy, měla za cíl omezit dovoz z dotčených zemí, což znamená, že jakákoli újma způsobená výrobnímu odvětví Unie, zejména v některých členských státech, nemohla být způsobena dovozem.
(181)
Tyto námitky byly prozatímně zamítnuty, mimo jiné proto, že dumpingový dovoz z dotčených zemí je přítomen ve většině členských států. Poté, co byly tyto výrobky dovezeny do jednoho z členských států, mohly být přepraveny a prodávány i v jiných členských státech.
(182)
Jedna zúčastněná strana poukázala na malé množství bionafty z Argentiny celně odbavené francouzskou celní kontrolou v roce 2011 a také na malé množství, jež bylo ve stejném období deklarováno k dovozu do Německa.
(183)
Zaprvé, jak bylo vysvětleno výše, bionafta celně odbavená celními orgány v jednom členském státě může být snadno prodávána v jiném členském státě, což činí tyto údaje nespolehlivými. Zadruhé, společnosti z Francie a Německa zařazené do vzorku byly schopny prokázat cenovou soutěž mezi svou výrobou a dovozem z dotčených zemí a újmu, kterou v důsledku toho utrpěly.
(184)
Jiná zúčastněná strana tvrdila, že zrušení systémů, jejichž cílem bylo zvýhodnit odvětví výroby bionafty v mnoha členských státech, snížilo příjem společností v odvětví výroby bionafty v posuzovaném období, což vedlo k újmě. Poukázala zejména na postupné rušení daňových pobídek ve Francii a daně z ekologických paliv v Německu.
(185)
Neexistuje však žádná časová souvislost mezi těmito změnami a zhoršením finančních výsledků výrobního odvětví Unie. Mnohé z těchto pobídek byly zaměřeny na uživatele biopaliv, a nikoli na výrobce, a většina z nich byla v období šetření stále v platnosti. Nebyly předloženy žádné důkazy, které by prokazovaly, že změny v politice členských států znamenající přechod směrem k závazným požadavkům na mísení způsobily újmu výrobnímu odvětví Unie.
(186)
Jeden indonéský vyvážející výrobce zaznamenal probíhající šetření vedené Generálním ředitelstvím pro hospodářskou soutěž ve věci údajně zkreslených cen olejů a biopaliv, které měli přispěvatelé poskytnout společnosti Platts, která zpracovává cenová hodnocení, a požadoval, aby se předmět tohoto vyšetřování považoval za možnou příčinu újmy. Tento požadavek byl zamítnut, protože vyšetřování probíhá a žádné nálezy ještě nebyly zveřejněny.
(187)
Jelikož k politice členských států nebyly vzneseny žádné nové připomínky, potvrzuje se 147. až 153. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
3. Závěr ohledně příčinné souvislosti
(188)
Dovoz dotčených výrobků z dotčených zemí během období šetření byl dumpingový a nepříznivě ovlivnil prodej výrobního odvětví Unie. Mezi nárůstem objemu dumpingového dovozu a zhoršením situace výrobního odvětví Unie existuje zjevná časová souvislost. Dumpingový dovoz přímo konkuroval výrobě výrobního odvětví Unie a v důsledku toho v posuzovaném období výrobní odvětví Unie ztrácelo ziskovost a podíl na trhu. Je sice možné, že výsledky výrobního odvětví Unie do jisté míry ovlivnily i jiné činitele, ale faktem zůstává, že dumpingový dovoz z dotčených zemí způsobuje újmu výrobnímu odvětví Unie.
(189)
Nebyly předloženy žádné nové důkazy, jež by mohly změnit závěr, že účinek jiných činitelů, ať už posuzovaných jednotlivě nebo souborně, nebyl takový, aby narušil příčinnou souvislost mezi dumpingovým dovozem a újmou způsobenou výrobnímu odvětví Unie. Jelikož k závěru ohledně příčinné souvislosti nebyly vzneseny žádné jiné připomínky, potvrzuje se 154. až 157. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
G. ZÁJEM UNIE
1. Zájem výrobního odvětví Unie
(190)
Jelikož k zájmu výrobního odvětví Unie nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzuje se 159. až 161. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Zájem dovozců a obchodníků, kteří nejsou ve spojení
(191)
Jeden vyvážející výrobce z Indonésie uvedl, že navržená cla by měla negativní dopad na dovozce a obchodníky, avšak pro toto tvrzení neposkytl žádné důkazy. Z jeho tvrzení ve skutečnosti vyplýval pravý opak, a sice že clo by mohlo být přeneseno na uživatele a spotřebitele v podobě vyšších cen, což by pravděpodobně na dovozce a obchodníky nemělo vůbec žádný dopad.
(192)
Ze strany dovozců nebo obchodníků s bionaftou nebyly po zveřejnění prozatímních opatření obdrženy žádné připomínky.
(193)
Jelikož k zájmu dovozců/obchodníků, kteří nejsou ve spojení, nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzuje se 162. a 163. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
3. Zájem uživatelů a spotřebitelů
(194)
Jeden indonéský vyvážející výrobce uvedl, že navržená cla by zvýšila cenu bionafty, a snížila by tedy pobídku pro spotřebitele, aby kupovali vozidla, jež k provozu využívají biopaliva.
(195)
Uvedené tvrzení se zamítá. Hlavní využití bionafty spočívá v tom, že se přimíchává do minerální nafty určené k prodeji spotřebitelům, takže ti nemusí kupovat žádná zvláštní vozidla, která mohou jezdit na čistá biopaliva.
(196)
I kdyby cena prvku bionafty, pokud by tato bionafta byla dovezena z Argentiny nebo Indonésie, vzrostla, jak bylo uvedeno v prozatímním nařízení, jelikož podíl bionafty v naftě prodávané spotřebitelům je malý, růst ceny by byl také malý a pro spotřebitele zanedbatelný.
(197)
Jak je vysvětleno výše, očekává se, že případný vliv opatření na konečnou cenu nafty pro spotřebitele bude malý a neohrozí cíle směrnice o obnovitelných zdrojích energie.
(198)
K prozatímnímu nařízení se nevyjádřili žádní uživatelé ani spotřebitelé nebo skupiny či sdružení zastupující uživatele nebo spotřebitele.
(199)
Jelikož k zájmu spotřebitelů nebyly vzneseny žádné další připomínky, potvrzuje se 164. až 166. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
4. Zájem dodavatelů surovin
(200)
Jelikož k zájmu dodavatelů surovin nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzuje se 167. až 169. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
5. Závěr ohledně zájmu Unie
(201)
Nebyly obdrženy žádné připomínky, které by změnily analýzu zájmu Unie uvedenou v prozatímním nařízení, a proto je i nadále v zájmu Unie, aby byla uložena opatření. Proto se potvrzuje 170. a 171. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
H. KONEČNÁ ANTIDUMPINGOVÁ OPATŘENÍ
1. Úroveň pro odstranění újmy
(202)
Několik zúčastněných stran zpochybnilo uplatnění cílového zisku výrobního odvětví Unie ve výši 15 %, jak bylo uvedeno ve 175. bodě odůvodnění prozatímního nařízení, a uvedlo, že takový předpoklad je pro odvětví bionafty v Unii nereálně vysoký.
(203)
Většina těchto zúčastněných stran však poté navrhla nahradit cílový zisk ve výši 15 % jiným údajem z jiných období nebo z jiných šetření, aniž by vysvětlila, proč je jedno období nebo jedno šetření vhodnější než jiné.
(204)
Jak bylo vysvětleno v prozatímním nařízení, ziskové rozpětí ve výši 15 % je zisk vyjádřený jako procentní podíl z obratu, jehož výrobní odvětví Unie dosáhlo v období let 2004 až 2006, kdy dumpingový dovoz neexistoval. Bylo to poslední období, v němž bylo dosaženo zisku při neexistenci dumpingového dovozu, jelikož od roku 2006 byl tento dovoz vždy přítomen na trhu Unie, nejprve z USA a poté z Argentiny a Indonésie.
(205)
Trh s bionaftou v Unii se však od období let 2004-2006 významně rozvíjí v mnoha směrech. V letech 2004 až 2006 měl dumpingový dovoz zanedbatelný podíl na trhu a jiný dovoz byl rovněž nízký. Během období šetření měl dumpingový dovoz podíl na trhu ve výši 19 %. V období let 2004-2006 tvořilo výrobní odvětví Unie 40 společností a nyní se rozšířilo na více než 200, což zvýšilo míru konkurence.
(206)
V období od roku 2004 do roku 2006 spotřeba prudce vzrostla z 2 milionů tun na 5 milionů tun, zatímco v šetřeném období se spotřeba zvýšila jen mírně a využití kapacity, které v období 2004-2006 činilo 90 %, dosáhlo v období šetření 55 %.
(207)
V důsledku toho se považuje za vhodné vzít v úvahu výše popsaný vývoj a odpovídajícím způsobem upravit cílový zisk tak, aby odrážel zisk, jehož dosažení mohlo výrobní odvětví Unie předpokládat za stávajících podmínek na trhu.
(208)
Proto nebyl použit procentuální zisk, ale byl vypočítán skutečný zisk za tyto tři roky v eurech za prodanou tunu. Tento zisk za každý rok byl upraven s ohledem na ceny roku 2011 a poté určen průměr. V procentním vyjádření k obratu činí cílový zisk výrobního odvětví Unie v období šetření 11,0 %.
(209)
Rozpětí pro odstranění újmy bylo proto vypočítáno znovu na tomto základě.
(210)
Po poskytnutí konečných informací týkajících se výpočtu rozpětí újmy jedna zúčastněná strana tvrdila, že dovozní clo ve výši 5,1 %, jemuž podléhá dezodorizovaný palmový olej dovážený do Unie, by mělo být vyjmuto z výrobních nákladů výrobců v Unii, kteří dovážejí palmový olej, a mělo by tudíž být zohledněno.
(211)
Jeden indonéský vyvážející výrobce zpochybnil výpočet cílového zisku výrobního odvětví Unie a použití údajů z let 2004-2006 a poté učinil návrh, aby se k výpočtu cílového zisku použily údaje pouze z roku 2004. Při předchozím vyšetřování v případě dovozu ze Spojených států se však zjistilo, že průměr za tři roky byl mnohem přesnější nežli údaje pouze za rok 2004. Nebyly předloženy žádné protiargumenty, které by vedly k jinému závěru.
(212)
Po poskytnutí konečných informací žadatelé zastávali názor, že by cílový zisk ve výši 15 %, jak byl navrhován v prozatímní fázi, měl být zachován. Ale argumenty, které žadatelé předložili, nesouvisejí s účelem, pro nějž má být cílový zisk stanoven, tj. že má představovat zisk, kterého by výrobní odvětví Unie dosáhlo, pokud by neexistoval dumpingový dovoz. Jejich argumenty byly proto zamítnuty.
(213)
Jelikož k úrovni pro odstranění újmy nebyly vzneseny žádné připomínky, potvrzuje se 176. až 177. bod odůvodnění prozatímního nařízení.
2. Konečná opatření
(214)
Vzhledem k dosaženým závěrům ohledně dumpingu, újmy, příčinných souvislostí a zájmu Unie a v souladu s čl. 9 odst. 4 základního nařízení by měla být uložena konečná antidumpingová opatření na dovoz dotčeného výrobku, a to buď na úrovni dumpingového rozpětí, nebo rozpětí újmy, podle toho, které je nižší, v souladu s pravidlem nižšího cla.
(215)
Sazby antidumpingového cla byly stanoveny srovnáním rozpětí pro odstranění újmy a dumpingového rozpětí. V důsledku toho jsou konečné sazby antidumpingového cla vyjádřené jako cena CIF s dodáním na hranice Unie před proclením tyto:
Země
Společnost
Dumpingové rozpětí
Rozpětí újmy
Sazba antidumpingového cla
Argentina
Aceitera General Deheza S.A., General Deheza, Rosario; Bunge Argentina S.A., Buenos Aires
41,9 %
22,0 %
22,0 %
(216,64 EUR)
Louis Dreyfus Commodities S.A., Buenos Aires
46,7 %
24,9 %
24,9 %
(239,35 EUR)
Molinos Río de la Plata S.A., Buenos Aires; Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.F.I.C.I. y A., Bahia Blanca; Vicentin S.A.I.C., Avellaneda
49,2 %
25,7 %
25,7 %
(245,67 EUR)
Ostatní spolupracující společnosti
46,8 %
24,6 %
24,6 %
(237,05 EUR)
Všechny ostatní společnosti
49,2 %
25,7 %
25,7 %
(245,67 EUR)
Indonésie
PT. Ciliandra Perkasa, Jakarta
8,8 %
19,7 %
8,8 %
(76,94 EUR)
PT. Musim Mas, Medan
18,3 %
16,9 %
16,9 %
(151,32 EUR)
PT. Pelita Agung Agrindustri, Medan
16,8 %
20,5 %
16,8 %
(145,14 EUR)
PT Wilmar Bioenergi Indonesia, Medan; PT Wilmar Nabati Indonesia, Medan
23,3 %
20,0 %
20,0 %
(174,91 EUR)
Ostatní spolupracující společnosti
20,1 %
18,9 %
18,9 %
(166,95 EUR)
Všechny ostatní společnosti
23,3 %
20,5 %
20,5 %
(178,85 EUR)
(216)
Jelikož se však antidumpingové clo použije jak na směsi, které obsahují bionaftu (v poměru k jejich obsahu bionafty podle hmotnosti), tak na čistou bionaftu, bude pro správné uplatňování cla celními orgány členských států přesnější a přiměřenější vyjádřit clo jako pevnou částku v EUR/t netto a použít ji na dovezenou čistou bionaftu nebo na podíl bionafty ve směsi.
(217)
Ve 183. bodě odůvodnění prozatímního nařízení se konstatuje, že byla zavedena celní evidence dovozu bionafty z dotčených zemí, takže clo by v případě potřeby mohlo být vybíráno za období až 90 dní před zavedením prozatímních opatření.
(218)
Tento výběr cel z evidovaných výrobků je možný pouze v případě, že jsou splněny podmínky stanovené v čl. 10 odst. 4 základního nařízení. Kontrolou statistických údajů týkajících se dovozu, pokud jde o dovoz uskutečněný po zavedení celní evidence, bylo zjištěno, že před zavedením prozatímních opatření nedošlo k dalšímu podstatnému růstu dovozu, avšak že dovoz významně poklesl. Uvedené podmínky tedy splněny nejsou, a proto nebudou vybírána žádná cla z celně evidovaného dovozu.
(219)
Individuální sazby antidumpingového cla stanovené pro jednotlivé společnosti uvedené v tomto nařízení byly stanoveny na základě zjištění tohoto šetření. Odrážejí tedy stav týkající se těchto společností zjištěný během tohoto šetření. Tyto celní sazby (na rozdíl od celostátního cla použitelného na „všechny ostatní společnosti“) jsou proto použitelné výlučně na dovoz dotčeného výrobku pocházejícího z dotčených zemí a vyrobeného uvedenými společnostmi, tedy konkrétními uvedenými právnickými osobami. Na dovážené výrobky vyrobené jakoukoli jinou společností, která není konkrétně uvedena v normativní části tohoto nařízení spolu se svým jménem, včetně subjektů ve spojení se společnostmi konkrétně uvedenými, se tyto sazby nevztahují a tyto výrobky podléhají celní sazbě použitelné pro „všechny ostatní společnosti“.
(220)
Veškeré žádosti o uplatňování těchto sazeb antidumpingového cla pro jednotlivé společnosti (např. po změně názvu subjektu nebo po založení nových výrobních nebo prodejních subjektů) by měly být neprodleně zaslány Komisi (12) se všemi náležitými údaji, zejména s údaji o jakýchkoli změnách činnosti společnosti, které se týkají výroby, domácího prodeje a prodeje na vývoz a které souvisejí např. s uvedenou změnou názvu nebo změnou výrobních a prodejních subjektů. V případě potřeby bude nařízení odpovídajícím způsobem změněno formou aktualizace seznamu společností, na něž se vztahují individuální celní sazby.
(221)
Všem stranám byly sděleny základní skutečnosti a úvahy, na nichž byl založen záměr doporučit uložení konečného antidumpingového cla na dovoz bionafty pocházející z Argentiny a Indonésie a konečný výběr částek zajištěných prostřednictvím prozatímního cla („poskytnutí konečných informací“). Všem stranám byla poskytnuta lhůta, v níž se mohly k poskytnutí konečných informací vyjádřit.
(222)
Ústní a písemné připomínky předložené zúčastněnými stranami byly zváženy a případně vzaty v úvahu.
3. Závazky
(223)
Dva indonéští vyvážející výrobci nabízeli podobné cenové závazky v souladu s čl. 8 odst. 1 základního nařízení. Je třeba připomenout, že s ohledem na významné cenové variace suroviny se výrobek nepovažuje za vhodný pro pevně stanovený cenový závazek. V této souvislosti obě společnosti navrhly, aby minimální dovozní ceny (MIP) byly pravidelně indexovány v závislosti na pohybu cen surového palmového oleje s použitím koeficientu upravujícího náklady na tuto surovinu.
(224)
V souvislosti s nabídkami dvou vyvážejících výrobců se připomíná, že má-li se zavést smysluplné indexování MIP, mělo by zohledňovat četné další parametry, které hrají významnou roli a odrážejí proměnlivost trhu s bionaftou. Trh s bionaftou je značně nestálý a obchodování s bionaftou je ovlivňováno četnými dodatečnými faktory, jako jsou složitost systému obchodování s bionaftou, cenový rozdíl mezi plynovým olejem a bionaftou, nestálost a vývoj trhů s rostlinnými oleji a vzájemná provázanost různých druhů rostlinných olejů, ale také vývoj směnného kurzu USD vůči euru. Takové faktory vyžadují velmi složitou mnohonásobnou každodenní indexaci, aby odpovídala skutečnosti. Proto se indexace pouze na ceny CPO jednou za měsíc, jak bylo navrhováno, považuje za nevhodnou a má se za to, že by nedosáhla očekávaného výsledku.
(225)
Navíc byla zjištěna významná rizika křížové kompenzace ve vztahu k těmto indonéským výrobcům a jejich zákazníkům, protože kromě bionafty jsou do Unie vyváženy ještě další výrobky a také vzhledem k úvěrům a swapům na bionaftu, CPO a další výrobky uzavíraným mezi společnostmi, což je v tomto odvětví podnikání běžné.
(226)
Proto způsobují výše uvedené faktory mimořádné obtíže při efektivním uplatňování a sledování závazků, pokud je přímo neznemožňují. Následně z důvodů výše uvedených nemohou být tyto nabídky závazků přijaty.
4. Konečný výběr prozatímních antidumpingových cel
(227)
Po poskytnutí konečných informací jedna zúčastněná strana tvrdila, že se v prozatímní fázi vyskytly některé administrativní chyby ve výpočtech dumpingového rozpětí, a že pokud by k těmto chybám nedošlo, bylo by dumpingové rozpětí de minimis. V důsledku toho tato zúčastněná strana požadovala, aby prozatímní antidumpingové clo vůbec nebylo vybíráno. Tento požadavek musí být zamítnut, protože konečné antidumpingové clo je jednoznačně vyšší nežli clo prozatímní.
(228)
Vzhledem ke zjištěným dumpingovým rozpětím a k úrovni újmy způsobené výrobnímu odvětví Unie by částky zajištěné v podobě prozatímního antidumpingového cla uloženého prozatímním nařízením měly být s konečnou platností vybrány,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
1. Ukládá se konečné antidumpingové clo na dovoz monoalkylesterů mastných kyselin a/nebo parafínovaného plynového oleje ze syntézy a/nebo hydrotermální úpravy, nefosilního původu, buď v čisté formě nebo obsažených ve směsi, v současnosti kódů KN ex 1516 20 98 (kódy TARIC 1516209821, 1516209829 a 1516209830), ex 1518 00 91 (kódy TARIC 1518009121, 1518009129 a 1518009130), ex 1518 00 95 (kód TARIC 1518009510), ex 1518 00 99 (kódy TARIC 1518009921, 1518009929 a 1518009930), ex 2710 19 43 (kódy TARIC 2710194321, 2710194329 a 2710194330), ex 2710 19 46 (kódy TARIC 2710194621, 2710194629 a 2710194630), ex 2710 19 47 (kódy TARIC 2710194721, 2710194729 a 2710194730), 2710 20 11, 2710 20 15, 2710 20 17, ex 3824 90 97 (kódy TARIC 3824909701, 3824909703 a 3824909704), 3826 00 10 a ex 3826 00 90 (kódy TARIC 3826009011, 3826009019 a 3826009030), pocházejících z Argentiny a Indonésie.
2. Sazba konečného antidumpingového cla použitelná na výrobek popsaný v odstavci 1 a vyrobený níže uvedenými společnostmi je stanovena takto:
Země
Společnost
Celní sazba EUR/t netto
Doplňkový kód TARIC
Argentina
Aceitera General Deheza S.A., General Deheza, Rosario; Bunge Argentina S.A., Buenos Aires
216,64
B782
Louis Dreyfus Commodities S.A., Buenos Aires
239,35
B783
Molinos Río de la Plata S.A., Buenos Aires; Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.F.I.C.I. y A., Bahia Blanca; Vicentin S.A.I.C., Avellaneda
245,67
B784
Ostatní spolupracující společnosti:
Cargill S.A.C.I., Buenos Aires; Unitec Bio S.A., Buenos Aires; Viluco S.A., Tucuman
237,05
B785
Všechny ostatní společnosti
245,67
B999
Indonésie
PT Ciliandra Perkasa, Jakarta
76,94
B786
PT Musim Mas, Medan
151,32
B787
PT Pelita Agung Agrindustri, Medan
145,14
B788
PT Wilmar Bioenergi Indonesia, Medan; PT Wilmar Nabati Indonesia, Medan
174,91
B789
Ostatní spolupracující společnosti:
PT Cermerlang Energi Perkasa, Jakarta
166,95
B790
Všechny ostatní společnosti
178,85
B999
3. Antidumpingové clo pro směsi se použije úměrně celkovému hmotnostnímu obsahu monoalkylesterů mastných kyselin a parafínovaného plynového oleje ze syntézy a/nebo hydrotermální úpravy nefosilního původu (tj. obsahu bionafty) ve směsi.
4. V případech, kdy došlo k poškození zboží před vstupem do volného oběhu, a skutečně zaplacená nebo splatná cena je proto poměrně rozdělena za účelem stanovení celní hodnoty podle článku 145 nařízení (EHS) č. 2454/93 (13), musí být výše antidumpingového cla vypočtená na základě výše popsaných částek snížena o procentní podíl odpovídající poměrnému rozdělení skutečně zaplacené nebo splatné ceny.
5. Není-li stanoveno jinak, použijí se platné celní předpisy.
Článek 2
Částky zajištěné pomocí prozatímních antidumpingových cel podle nařízení Komise (EU) č. 490/2013 z dovozu bionafty pocházející z Argentiny a Indonésie se s konečnou platností vyberou.
Článek 3
Pokud případný nový vyvážející výrobce v Argentině nebo Indonésii poskytne Komisi dostatečné důkazy o tom, že:
-
nevyvážel do Unie výrobek popsaný v čl. 1 odst. 1 během období šetření (od 1. července 2011 do 30. června 2012),
-
není ve spojení s žádným vývozcem nebo výrobcem v Argentině nebo Indonésii, na které se vztahují opatření uložená tímto nařízením,
-
skutečně vyvezl do Unie dotčený výrobek po skončení období šetření, na kterém jsou založena příslušná opatření, nebo uzavřel neodvolatelný smluvní závazek vyvézt významné množství do Unie,
mohou být ustanovení čl. 1 odst. 2 změněna zařazením nového vyvážejícího výrobce mezi spolupracující společnosti nezařazené do vzorku, na něž se tudíž vztahuje vážená průměrná celní sazba pro dotčenou zemi.
Článek 4
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 19. listopadu 2013.
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 1194/2013
z dnia 19 listopada 2013 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej przedstawiony po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1. Środki tymczasowe
(1)
W dniu 27 maja 2013 r. Komisja Europejska („Komisja”) postanowiła o nałożeniu tymczasowego cła antydumpingowego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji („państwa, których dotyczy postępowanie”) rozporządzeniem (UE) nr 490/2013 (2) („rozporządzenie w sprawie ceł tymczasowych”).
(2)
Postępowanie wszczęto w dniu 29 sierpnia 2012 r. (3) w wyniku skargi złożonej w imieniu producentów Unii („skarżący”), reprezentujących ponad 60 % całkowitej unijnej produkcji biodiesla.
(3)
Jak wskazano w motywie 5 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, dochodzenie dotyczące dumpingu i powstałej szkody objęło okres od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody obejmowała okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do końca OD („okres badany”).
2. Dalsze postępowanie
(4)
Po ujawnieniu istotnych faktów i ustaleń, na podstawie których podjęto decyzję o wprowadzeniu tymczasowego cła antydumpingowego („ujawnienie tymczasowych ustaleń”), kilka zainteresowanych stron przedłożyło oświadczenia w formie pisemnej, przedstawiające ich opinie w sprawie tymczasowych ustaleń. Stronom, które wystąpiły z takim wnioskiem, umożliwiono złożenie ustnych wyjaśnień.
(5)
Komisja kontynuowała poszukiwanie i weryfikowanie wszelkich informacji, które uznała za konieczne do sformułowania ostatecznych ustaleń. Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały uwzględnione, a w stosownych przypadkach tymczasowe ustalenia zostały odpowiednio zmienione.
(6)
Wszystkie strony zostały następnie poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na których podstawie zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji, a także ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego („ujawnienie ostatecznych ustaleń”). Wszystkim stronom wyznaczono okres, w którym mogły zgłaszać uwagi na temat ujawnienia ostatecznych ustaleń.
(7)
Uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone i w stosownych przypadkach uwzględnione.
B. KONTROLA WYRYWKOWA
(8)
Wobec braku uwag dotyczących kontroli wyrywkowej producentów eksportujących w Argentynie i Indonezji niniejszym potwierdza się tymczasowe ustalenia przedstawione w motywach 10-14 i 16-20 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(9)
Jedna zainteresowana strona zwróciła się z wnioskiem o dalsze informacje dotyczące reprezentatywności próby producentów unijnych, zarówno na etapie tymczasowego doboru próby, o którym mowa w motywie 23 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, jak i na etapie ostatecznego doboru próby, o którym mowa w motywie 83 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(10)
Produkcja producentów unijnych objętych tymczasową próbą stanowiła 32,5 % produkcji biodiesla w Unii w OD. W następstwie zmian wyjaśnionych w motywie 24 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych próba końcowa składała się z ośmiu przedsiębiorstw, których produkcja stanowiła 27 % produkcji unijnej. Próbę uznano zatem za reprezentatywną dla przemysłu unijnego.
(11)
Jedna zainteresowana strona twierdziła, że należy wykluczyć z próby dwóch producentów unijnych ze względu na ich powiązania z argentyńskimi producentami eksportującymi. Domniemane powiązania zbadano przed nałożeniem środków tymczasowych, a wnioski Komisji opublikowano już w motywie 82 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(12)
Wszystkie domniemane powiązania między argentyńskimi producentami eksportującymi a dwoma przedsiębiorstwami objętymi próbą, o których mowa powyżej, zostały ponownie zbadane i nie wykryto żadnego bezpośredniego powiązania między nimi, które wymagałoby wykluczenia któregoś z tych producentów unijnych z próby. Nie zmieniono zatem składu próby.
(13)
Inna zainteresowana strona twierdziła, że stosowana przez Komisję procedura doboru próby producentów unijnych jest błędna, ponieważ Komisja zaproponowała próbę, zanim wszczęła dochodzenie.
(14)
Twierdzenie to zostało odrzucone. Komisja dokonała doboru próby końcowej dopiero po wszczęciu dochodzenia i całkowicie zgodnie z przepisami rozporządzenia podstawowego.
(15)
Ze względu na brak wszelkich innych uwag potwierdza się treść motywów 22-25 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
C. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
1. Wprowadzenie
(16)
Jak określono w motywie 29 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, produktem objętym postępowaniem zgodnie z tymczasową definicją są monoalkilowe estry kwasów tłuszczowych lub parafinowe oleje napędowe będące produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, w formie czystej lub zawarte w mieszance, pochodzące z Argentyny i Indonezji, objęte obecnie kodami CN ex 1516 20 98, ex 1518 00 91, ex 1518 00 95, ex 1518 00 99, ex 2710 19 43, ex 2710 19 46, ex 2710 19 47, 2710 20 11, 2710 20 15, 2710 20 17, ex 3824 90 97, 3826 00 10 i ex 3826 00 90 („produkt objęty postępowaniem” powszechnie zwany „biodieslem”).
2. Uwagi zainteresowanych podmiotów
(17)
Jeden indonezyjski producent eksportujący twierdził, że wbrew twierdzeniu zawartemu w motywie 34 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych ester metylowy oleju palmowego (PME) produkowany w Indonezji nie jest produktem podobnym do estru metylowego oleju rzepakowego RME ani do innych biodiesli produkowanych w Unii, ani do estru metylowego oleju sojowego (SME) produkowanego w Argentynie, ze względu na znacznie wyższą temperaturę zablokowania zimnego filtra (CFPP) PME, co oznacza, że przed zastosowaniem w Unii musi być zmieszany.
(18)
Twierdzenie to zostało odrzucone. Istnieje konkurencja między PME produkowanym w Indonezji a biodieslem produkowanym w Unii, którym nie jest wyłącznie RME, ale także biodiesel wytwarzany z oleju palmowego i innych surowców. PME można stosować na terenie całej Unii przez cały rok, mieszając go z innymi biodieslami przed zastosowaniem, w taki sam sposób jak RME i SME. PME można zatem stosować zamiennie z biodieslem wytworzonym w Unii, a więc jest to produkt podobny.
(19)
W motywie 35 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych przytacza się wniosek jednego indonezyjskiego producenta o wykluczenie frakcjonowanych estrów metylowych z zakresu produktów objętych postępowaniem. Ten sam producent podtrzymał przedmiotowy wniosek w swoich uwagach dotyczących tymczasowych ustaleń, powtarzając argument przedstawiony przed ujawnieniem tych ustaleń.
(20)
Producenci unijni zakwestionowali jednak ten wniosek, stwierdzając, że frakcjonowane estry metylowe stanowią biodiesel i powinny nadal być objęte zakresem produktów.
(21)
W związku z uwagami, które wpłynęły na wstępnym etapie, potwierdza się decyzję Komisji zawartą w motywie 36 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Chociaż różne estry metylowe kwasów tłuszczowych są oznaczone różnymi numerami Chemical Abstracts Service („CAS”), do ich produkcji stosuje się różne procesy, a estry te mogą mieć różne zastosowania, to jednak frakcjonowane estry metylowe nadal są estrami metylowymi kwasów tłuszczowych i nadal można je stosować jako paliwo. Wniosek pozostaje odrzucony ze względu na trudności w rozróżnieniu jednego estru metylowego kwasów tłuszczowych od drugiego bez zastosowania analizy chemicznej w punkcie przywozu i wynikającą z tego faktu możliwość obejścia ceł poprzez deklarowanie biodiesla PME jako frakcjonowanego estru metylowego wytworzonego z oleju palmowego.
(22)
W motywie 37 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych stwierdza się, że jeden europejski importer estrów metylowych kwasów tłuszczowych opartych na oleju z ziaren palmowych (PKE) wystąpił z wnioskiem, aby przywóz tego produktu został objęty zwolnieniem dla użytkownika końcowego lub aby w inny sposób został wyłączony z zakresu produktów objętych postępowaniem.
(23)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń producenci unijni przedstawili uwagi dotyczące stosowania zwolnienia dla użytkownika końcowego w odniesieniu do przywozu PKE i możliwości obejścia proponowanych ceł. Byli oni przeciwni wydaniu przez Komisję zezwolenia na stosowanie takiego programu na rzecz zwolnienia z ceł antydumpingowych ze względu na zamienny charakter biodiesla; biodiesel deklarowany do zastosowania innego niż jako paliwo mógłby w praktyce być wykorzystywany jako paliwo, ponieważ ma te same właściwości fizyczne. PKE można stosować jako paliwo; wytwarzany z PKE nienasycony alkohol tłuszczowy można dalej przetworzyć na biodiesel; kontrola, jaką organy celne mogą stosować wobec przywozu objętego zwolnieniem dla użytkownika końcowego, jest ograniczona, zaś stosowanie tego programu wiąże się ze znacznym obciążeniem ekonomicznym.
(24)
W świetle wyników konsultacji na ten temat, a także ze względu na fakt, że biodiesel deklarowany do zastosowania innego niż jako paliwo ma te same właściwości fizyczne co biodiesel przeznaczony do wykorzystania jako paliwo, w rozpatrywanym przypadku nie jest właściwe dopuszczenie stosowania zwolnienia dla użytkownika końcowego w odniesieniu do przywozu PKE.
(25)
Jeden niemiecki importer powtórzył swój wniosek o wykluczenie produktu lub zastosowanie zwolnienia dla użytkownika końcowego w odniesieniu do konkretnego estru metylowego kwasów tłuszczowych wytwarzanego z oleju z ziaren palmowych (PKE), przeznaczonego do zastosowania innego niż jako paliwo w Unii. W swojej uwadze importer ten powtórzył stanowisko, które zostało już odrzucone na etapie środków tymczasowych, nie przedstawiając żadnych nowych dowodów, które mogłyby zmienić wniosek, że nie należy przyznawać zwolnienia dla użytkownika końcowego, a zakres definicji produktu powinien nadal obejmować PKE.
(26)
Jeden indonezyjski producent eksportujący również odniósł się do własnego wniosku o zastosowanie zwolnienia dla użytkownika końcowego w odniesieniu do frakcjonowanych estrów metylowych oraz zwrócił się o zwolnienie dla użytkownika końcowego w odniesieniu do przywozu tego produktu w celu wytwarzania nasyconego alkoholu tłuszczowego. Jak wskazano powyżej, wszystkie wnioski o zastosowanie zwolnienia dla użytkownika końcowego zostały odrzucone; argumenty przedstawione przez tę zainteresowaną stronę nie doprowadziły do zmiany tego rozstrzygnięcia.
3. Wniosek
(27)
Ze względu na brak innych uwag dotyczących produktu objętego postępowaniem i produktu podobnego, niniejszym potwierdza się motywy 29-39 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
D. DUMPING
1. Uwagi wstępne
(28)
W motywach 44 i 64 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wyjaśniono, że zarówno argentyński, jak indonezyjski rynek biodiesla są ściśle regulowane przez państwo, a zatem nie uznano, aby sprzedaż krajowa odbywała się w zwykłym obrocie handlowym. W konsekwencji wartość normalną produktu podobnego skonstruowano zgodnie z art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego. Ustalenie to nie zostało zakwestionowane przez żadną zainteresowaną stronę, a zatem zostaje ono potwierdzone.
(29)
Zarówno w odniesieniu do Argentyny, jak i Indonezji wartość normalną skonstruowaną na wstępnym etapie obliczono na podstawie własnych rzeczywistych (i zaksięgowanych) kosztów produkcji przedsiębiorstw w OD, poniesionych kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz wystarczającej marży zysku. W motywach 45 i 63 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych odnotowano w szczególności, że Komisja dokładniej przeanalizuje twierdzenie, zgodnie z którym systemy zróżnicowanego podatku wywozowego w Argentynie i w Indonezji powodują zniekształcenie cen surowców, a zatem zaksięgowane koszty produkcji nie odzwierciedlają właściwie kosztów związanych z produkcją produktu objętego postępowaniem.
(30)
W ramach dalszego dochodzenia wykazano, że faktycznie systemy zróżnicowanego podatku wywozowego powodowały obniżenie krajowych cen głównych surowców zarówno w Argentynie, jak i w Indonezji do sztucznie niskiego poziomu, co wyjaśniono poniżej w motywach 35 i kolejnych w odniesieniu do Argentyny i w motywie 66 w odniesieniu do Indonezji, i w konsekwencji miały one wpływ na koszty ponoszone przez producentów biodiesla w obu państwach, których dotyczy postępowanie. W świetle tego ustalenia uznaje się za właściwe uwzględnienie przedmiotowego zniekształcenia kosztów głównych surowców przy ustalaniu wartości normalnych w obu państwach z uwagi na szczególną sytuację panującą na rynku zarówno w Argentynie, jak i w Indonezji.
(31)
Sąd potwierdził (4), że w sytuacji, w której ceny surowców reguluje się w taki sposób, że pozostają one na sztucznie niskim poziomie na rynku krajowym, można założyć, że koszty produkcji produktu objętego postępowaniem ulegają zniekształceniu. Sąd uznał, że w takich okolicznościach instytucje unijne są uprawnione do stwierdzenia, że jednej z zaksięgowanych pozycji nie można uznać za właściwą i w związku z tym taką pozycję można skorygować.
(32)
Sąd stwierdził również, że z art. 2 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego wynika, że wartości normalnej nie oblicza się na podstawie zapisów księgowych strony postępowania, jeżeli koszty związane z produkcją produktu objętego postępowaniem nie są właściwie oddane w takich zapisach księgowych. W tym przypadku w akapicie pierwszym zdanie drugie przewiduje się, że koszty mają być dostosowane lub ustalone na podstawie źródeł informacji innych niż takie zapisy księgowe. Informacje te można uzyskać na podstawie kosztów poniesionych przez innych producentów lub eksporterów lub, jeżeli takie informacje nie są dostępne lub nie mogą zostać wykorzystane, na podstawie każdego innego stosownego źródła informacji, łącznie z informacjami z innych reprezentatywnych rynków.
(33)
We wstępnych obliczeniach do wyliczenia kosztów produkcji ponoszonych przez argentyńskich i indonezyjskich producentów eksportujących zastosowano odpowiednio rzeczywistą krajową cenę nabycia nasion soi i rzeczywiste zaksięgowane koszty surowego oleju palmowego.
(34)
Ze względu na ustalenie, że określone koszty produkcji, a mianowicie koszty głównych surowców (oleju sojowego i nasion soi w Argentynie i surowego oleju palmowego w Indonezji) zostały zniekształcone, koszty produkcji ustalono na podstawie cen referencyjnych opublikowanych przez właściwe organy państw, których dotyczy postępowanie. Ceny te odzwierciedlają poziom cen międzynarodowych.
2. Argentyna
2.1. Wartość normalna
(35)
Jak stwierdzono powyżej, Komisja doszła obecnie do wniosku, że system zróżnicowanego podatku wywozowego w Argentynie powoduje zniekształcenie kosztów produkcji ponoszonych przez producentów biodiesla w tym państwie. W toku dochodzenia ustalono, że w OD podatki wywozowe nakładane na surowce (35 % w odniesieniu do nasion soi i 32 % w odniesieniu do oleju sojowego) znacznie przewyższały podatki wywozowe nakładane na produkt końcowy (stawka nominalna w odniesieniu do biodiesla wynosiła 20 %, przy czym faktyczna stawka uwzględniająca ulgę podatkową wynosiła 14,58 %). W OD faktyczna różnica między podatkiem wywozowym nakładanym na nasiona soi a podatkiem wywozowym nakładanym na biodiesel wynosiła 20,42 punktu procentowego, a w przypadku oleju sojowego i biodiesla - 17,42 punktu procentowego.
(36)
Aby ustalić poziom podatku wywozowego dla nasion soi i dla oleju sojowego, argentyńskie Ministerstwo Rolnictwa, Zwierząt Gospodarskich i Rybołówstwa codziennie publikuje cenę FOB nasion soi i oleju sojowego - „cenę referencyjną” (5). Taka cena referencyjna odzwierciedla poziom cen międzynarodowych (6) i jest wykorzystywany do obliczania kwoty podatku wywozowego należnego organom podatkowym.
(37)
Ceny krajowe kształtują się zgodnie z tendencjami cen międzynarodowych. W toku dochodzenia ustalono, że różnicę między międzynarodową a krajową ceną nasion soi i oleju sojowego stanowi podatek wywozowy od tych produktów i inne wydatki ponoszone przy ich wywozie. Krajowe ceny referencyjne dla nasion soi i dla oleju sojowego są również publikowane przez argentyńskie Ministerstwo Rolnictwa jako „teoretyczna cena FAS” (7). Producenci nasion soi i oleju sojowego otrzymują zatem tę samą cenę netto, niezależnie od tego, czy przeznaczają swoje produkty na sprzedaż eksportową czy na sprzedaż krajową.
(38)
Podsumowując, ustalono, że ceny krajowe głównego surowca stosowanego przez producentów biodiesla w Argentynie są w sztuczny sposób niższe od cen międzynarodowych ze względu na zniekształcenie spowodowane przez argentyński system podatku wywozowego i w rezultacie koszty głównego surowca nie są właściwie odzwierciedlane w zapisach księgowych prowadzonych przez argentyńskich producentów objętych dochodzeniem w rozumieniu art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, zgodnie z wykładnią Sądu wyjaśnioną powyżej.
(39)
Komisja podjęła zatem decyzję o zmianie motywu 63 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i o pominięciu rzeczywistych kosztów nasion soi (głównego surowca nabywanego i stosowanego przy produkcji biodiesla) zaksięgowanych przez przedsiębiorstwa objęte postępowaniem w ich zapisach księgowych, a także o zastąpieniu ich ceną, po której przedsiębiorstwa te nabywałyby nasiona soi w sytuacji braku takiego zniekształcenia.
(40)
W celu ustalenia kosztu, który poniosłyby przedsiębiorstwa objęte postępowaniem przy zakupie nasion soi, gdyby nie doszło do zniekształcenia, Komisja zastosowała średnią cen referencyjnych dla nasion soi publikowanych przez argentyńskie Ministerstwo Rolnictwa w odniesieniu do wywozu z Argentyny po cenach FOB w OD (8).
(41)
Stowarzyszenie argentyńskich producentów eksportujących (CARBIO) oraz władze Argentyny stwierdziły, że korekta kosztów ponoszonych przez przedsiębiorstwa na podstawie art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego jest możliwa jedynie wówczas, gdy koszty związane z produkcją i sprzedażą produktu objętego postępowaniem nie są właściwie odzwierciedlone w zapisach księgowych, nie zaś w kosztach ponoszonych przez przedsiębiorstwa. Strony te uznały, że w praktyce Komisja dodała kwoty podatków wywozowych do ceny zapłaconej przez przedsiębiorstwa przy zakupie nasion soi, powiększając tym samym koszty produkcji o pozycję, która nie jest związana z wytwarzaniem ani ze sprzedażą produktu objętego postępowaniem. Strony te dodały, że wyrok Sądu w sprawie Acron cytowany w dokumencie ujawniającym ustalenia (9) opiera się na błędnej interpretacji art. 2.2.1.1 Porozumienia antydumpingowego WTO („ADA”) i jest on obecnie przedmiotem odwołania rozpatrywanego przez Trybunał Sprawiedliwości, a niezależnie od tego faktyczne okoliczności w tej sprawie są inne niż w bieżącym przypadku, ponieważ ceny surowców w Argentynie nie są „regulowane” tak jak ceny gazu w Rosji i nie są zniekształcone, lecz ustalane swobodnie, bez interwencji państwa, a zatem w Argentynie nie panuje szczególna sytuacja rynkowa, która pozwalałaby Komisji na zastosowanie art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Strony oświadczyły, że system zróżnicowanego podatku wywozowego w Argentynie nie jest niezgodny z zasadami handlu. Ponadto CARBIO wysunęło zarzut, że ponieważ przy ustalaniu ceny eksportowej nie wzięto pod uwagę podatków wywozowych, Komisja nie dokonała rzetelnego porównania skonstruowanej wartości normalnej (uwzględniającej podatki wywozowe) z ceną eksportową (nieuwzględniającą tych podatków).
Stowarzyszenie to twierdziło ponadto, że Komisja nie dokonała rzetelnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową także dlatego, że posłużyła się międzynarodowymi cenami ziaren soi ustalonymi przez Chicago Board of Trade (CBOT) przy określaniu wartości normalnej, a jednocześnie pominęła zyski lub straty z tytułu działań zabezpieczających podejmowanych w CBOT przy określaniu ceny eksportowej (zob. poniżej). CARBIO zarzucało również, że dokonując jedynie zastąpienia kosztów zaksięgowanych przez przedsiębiorstwa objęte dochodzeniem ceną międzynarodową, Komisja nie wzięła pod uwagę naturalnej przewagi konkurencyjnej producentów argentyńskich. CARBIO podniosło wreszcie zarzut, że Komisja nie wzięła pod uwagę faktu, że w sytuacji braku systemu zróżnicowanego podatku wywozowego w Argentynie ceny nasion soi ustalone przez CBOT byłyby znacznie niższe.
(42)
Twierdzenia te należy odrzucić. Nawet jeśli okoliczności w sprawie Acron nie są identyczne jak w bieżącej sprawie, Sąd ustanowił zasadę prawną, zgodnie z którą, jeśli koszty związane z produkcją produktu objętego dochodzeniem nie zostały właściwie odzwierciedlone w zapisach księgowych prowadzonych przez przedsiębiorstwa, to nie mogą one być podstawą obliczenia wartości normalnej. W sprawie Acron koszty nie były właściwie odzwierciedlone w zapisach księgowych spółki, ponieważ cena gazu była regulowana. W bieżącym przypadku ustalono, że koszty związane z produkcją produktu objętego postępowaniem nie są właściwie odzwierciedlone w zapisach księgowych przedsiębiorstw objętych postępowaniem, ponieważ są one sztucznie zaniżone w wyniku zniekształceń spowodowanych stosowaniem w Argentynie systemu zróżnicowanego podatku wywozowego. Wniosek ten pozostaje w mocy bez względu na to, czy ogólnie system zróżnicowanego podatku wywozowego sam w sobie jest niezgodny z postanowieniami Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu. Ponadto Komisja jest zdania, że Sąd opierał się na poprawnej interpretacji Porozumienia antydumpingowego. Otóż w sprawie China - Broilers (10) zespół orzekający WTO ustalił, że jakkolwiek art. 2.2.1.1 Porozumienia antydumpingowego stanowi, że do obliczenia kosztu produkcji zasadniczo wykorzystuje się księgi i rachunki respondenta, to organ dochodzeniowy zachowuje prawo do odmowy wykorzystania takich ksiąg, jeżeli ustali, że (i) są one niezgodne z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości albo (ii) nie odzwierciedlają właściwie kosztów związanych z produkcją i sprzedażą produktu objętego postępowaniem. W przypadku podjęcia decyzji o tego rodzaju odstępstwie od normy organ dochodzeniowy musi jednak przedstawić powody takiej decyzji. Zgodnie z tą wykładnią, z uwagi na zniekształcenie wynikające ze stosowania systemu zróżnicowanego podatku wywozowego, co powoduje powstanie szczególnej sytuacji rynkowej, Komisja postanowiła zastąpić koszty zakupu surowców zaksięgowane przez przedsiębiorstwa objęte postępowaniem w Argentynie ceną, jaką przedsiębiorstwa te płaciłyby w sytuacji braku takiego zniekształcenia. Fakt, że w ujęciu czysto liczbowym wynik jest podobny, nie oznacza, że metoda przyjęta przez Komisję polegała na prostym dodaniu kwot podatków wywozowych do kosztów surowca. Międzynarodowe ceny towarów kształtują się w zależności od podaży i popytu i nie ma dowodów na to, że system zróżnicowanego podatku wywozowego w Argentynie wpływa na ceny CBOT. W związku z powyższym wszelkie twierdzenia i zarzuty mówiące, że Komisja, stosując cenę międzynarodową, nie dokonała rzetelnego porównania wartości normalnej z ceną eksportową, są bezpodstawne. To samo dotyczy zarzutu, jakoby Komisja nie uwzględniła naturalnej przewagi konkurencyjnej producentów z Argentyny, ponieważ zastąpienie kosztów zaksięgowanych przez przedsiębiorstwa wynikało z rażąco niskiej ceny surowca na rynku krajowym, nie zaś z przewagi konkurencyjnej.
(43)
W motywie 45 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wyjaśniono, że skoro sprzedaży krajowej nie uznano za odbywającą się w zwykłym obrocie handlowym, normalną wartość należało skonstruować, stosując uzasadnioną kwotę zysku wynoszącą 15 %, zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Niektórzy producenci eksportujący twierdzili, że wartość procentowa stosowana przez Komisję jako uzasadniony zysk (15 %) przy konstruowaniu wartości normalnej była nierealnie wysoka i stanowiła drastyczną zmianę w porównaniu z praktyką utrwaloną w wielu innych dochodzeniach na podobnych rynkach towarowych (gdzie stosowany poziom zysku wynosił około 5 %).
(44)
Twierdzenie to należy odrzucić. Przede wszystkim nieprawdą jest, że Komisja regularnie stosuje marżę zysku na poziomie 5 % przy konstruowaniu wartości normalnej. Każdą sytuację analizuje się osobno, uwzględniając szczególne okoliczności sprawy. Przykładowo w 2009 r. w sprawie dotyczącej biodiesla przeciwko Stanom Zjednoczonym zastosowano różne poziomy zysku, przy czym średni ważony poziom zysku znacznie przewyższał 15 %. Po drugie Komisja uwzględniła również krótko- i średnioterminową stopę oprocentowania kredytów w Argentynie, która wynosi około 14 % zgodnie z danymi Banku Światowego. Uzasadnione jest założenie, że marża zysku uzyskana z działalności na krajowych rynkach biodiesla przewyższy koszty finansowania zewnętrznego inwestycji. Ponadto przedmiotowy zysk jest nawet niższy od poziomu zysku osiągniętego w OD przez producentów produktu objętego postępowaniem, aczkolwiek poziom ten wynika ze zniekształcenia kosztów wynikającego z systemu zróżnicowanego podatku wywozowego i krajowych cen biodiesla regulowanych przez państwo. Z tych powodów, jak również z przyczyn wyjaśnionych powyżej, utrzymuje się, że zysk na poziomie 15 % stanowi odpowiednią kwotę, którą stosunkowo nowy, kapitałochłonny przemysł w Argentynie jest w stanie osiągnąć.
(45)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń CARBIO i władze Argentyny stwierdziły, że: (i) powołanie się na poziomy zysku w sprawie przeciwko USA było nieuzasadnione; (ii) odniesienie się do średnioterminowej stopy oprocentowania kredytów jest nielogiczne, nigdy nie było stosowane w przeszłości, a jeśli już taki poziom odniesienia miałby być stosowany, to nie powinna to być stopa oprocentowania w Argentynie, ponieważ inwestycji dokonywano w dolarach USA wraz z podmiotami zagranicznymi; (iii) zysk faktycznie osiągnięty przez producentów argentyńskich nie mógł być brany pod uwagę ze względu na szczególną sytuację rynkową oraz (iv) dla porównania docelowy poziom zysku przemysłu unijnego ustalono na 11 %.
(46)
Twierdzenia te należy odrzucić. Komisja uznała, że marża zysku w wysokości 15 % była odpowiednia w odniesieniu do przemysłu biodiesla w Argentynie, ponieważ w OD przemysł ten był w tym kraju jeszcze branżą młodą i kapitałochłonną. Powołanie się na marżę zysku w sprawie przeciwko USA miało służyć odparciu twierdzenia, że Komisja regularnie stosuje marżę zysku na poziomie 5 % przy konstruowaniu wartości normalnej. Odniesienie się do średnioterminowej stopy oprocentowania kredytów również nie miało na celu ustalenia poziomu odniesienia, ale zbadanie zasadności zastosowanej marży zysku. To samo dotyczy zysku faktycznie osiągniętego przez przedsiębiorstwa objęte próbą. Z drugiej strony, ponieważ cel konstruowania wartości normalnej jest inny od celu obliczania docelowego zysku przemysłu unijnego w sytuacji braku przywozu towarów po cenach dumpingowych, to wszelkie porównywanie tych dwóch wartości jest zbędne. Niniejszym potwierdza się zatem motyw 46 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(47)
Jeden producent eksportujący wytwarza biodiesel częściowo w swoich własnych zakładach, a częściowo w oparciu o umowę o przerób zawartą z producentem niezależnym. Wspomniany producent eksportujący zwrócił się z wnioskiem o ponowne obliczenie jego kosztów produkcji z zastosowaniem innej średniej niż zastosowana przez Komisję na wstępnym etapie, a mianowicie z zastosowaniem średniej ważonej jego własnych kosztów produkcji i kosztów produkcji poniesionych przez wspomnianego niezależnego producenta. Wniosek zbadano i uznano za uzasadniony, w związku z czym koszty produkcji w odniesieniu do wspomnianego przedsiębiorstwa objętego postępowaniem zostały odpowiednio przeliczone.
(48)
Do Komisji wpłynęły inne mniej istotne wnioski dotyczące konkretnych przedsiębiorstw, które stały się jednak bezprzedmiotowe w następstwie wyjaśnionej powyżej zmiany metodyki konstruowania wartości normalnej. Dlatego też niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 40-46 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wraz ze zmianami wyjaśnionymi powyżej.
2.2. Cena eksportowa
(49)
W motywie 49 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wyjaśniono, że w przypadku sprzedaży eksportowej za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw handlowych mających siedzibę w Unii wprowadzono korekty do ceny eksportowej, w tym w odniesieniu do zysków osiągniętych przez powiązane przedsiębiorstwo handlowe, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Do celów tego obliczenia za odpowiedni uznano zysk na poziomie 5 % w odniesieniu do powiązanego przedsiębiorstwa handlowego na terytorium Unii. Dwóch producentów eksportujących twierdziło, że marża zysku na poziomie 5 % w odniesieniu do powiązanego przedsiębiorstwa handlowego w Unii jest zbyt wysoka w działalności związanej z obrotem towarami, i należało by przyjąć brak zysku albo mniejszą wartość procentową (nie większą niż 2 % w zależności od przedsiębiorstwa).
(50)
Nie przedstawiono żadnych dowodów na poparcie tego twierdzenia. W tej sytuacji potwierdza się zysk na poziomie 5 % w odniesieniu do powiązanych przedsiębiorstw handlowych w Unii.
(51)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń CARBIO utrzymywało, że marża zysku w wysokości 5 % jest zbyt wysoka w sektorze handlu towarami, oraz powołało się na badania przygotowane specjalnie w tym celu przez KPMG i przedstawione Komisji w dniu 1 lipca 2013 r. po ogłoszeniu rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Komisja uznała, że nie można się opierać na wynikach tych badań ze względu na ograniczenia analizy, wspomniane w samym opracowaniu, które doprowadziły do wyboru ograniczonej liczby przedsiębiorstw handlowych, z których większość nie prowadziła sprzedaży produktów rolnych. Z tego też względu przedstawione dowody uznano za nierozstrzygające i w związku z tym potwierdza się zysk na poziomie 5 % w odniesieniu do powiązanych przedsiębiorstw handlowych w Unii.
(52)
Jeden producent eksportujący zgłosił zarzut, że, ustalając cenę eksportową, Komisja nie uwzględniła tak zwanych „wyników związanych z zabezpieczeniem”, czyli zysków lub strat poniesionych przez producenta przy sprzedaży i nabywaniu kontraktów terminowych typu future na olej sojowy na Chicago Board of Trade (CBOT). Przedsiębiorstwo uporczywie twierdziło, że zabezpieczenie jest niezbędnym elementem działalności związanej z biodieslem ze względu na zmienność ceny surowców, a na przychody netto uzyskiwane przez sprzedawcę biodiesla składa się nie tylko cena uiszczona przez nabywcę, ale także zysk (lub strata) związany z towarzyszącymi operacjami zabezpieczającymi.
(53)
Zarzut ten należy odrzucić, ponieważ art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego wyraźnie stanowi, że za cenę eksportową uważa się cenę faktycznie zapłaconą lub należną za produkt sprzedany na wywóz, niezależnie od wszelkich osobnych - chociaż powiązanych - zysków lub strat związanych z praktykami zabezpieczającymi.
(54)
Ze względu na brak jakichkolwiek dalszych uwag dotyczących cen eksportowych niniejszym potwierdza się ustalenia zawarte w motywach 47-49 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, z uwzględnieniem zmian wspomnianych powyżej.
2.3. Porównanie
(55)
W motywie 53 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wyjaśniono, że w przypadku sprzedaży eksportowej za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw handlowych mających siedzibę poza Unią Komisja zbadała, czy takie powiązane przedsiębiorstwo handlowe należy traktować jako przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji dokonywano korekty zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego w celu uwzględnienia marży nominalnej otrzymywanej przez przedsiębiorstwo handlowe.
(56)
Jedno przedsiębiorstwo twierdziło, że marża zysku zastosowana przez Komisję w odniesieniu do powiązanego przedsiębiorstwa handlowego spoza Unii jako marża nominalna była zbyt wysoka i bardziej odpowiednie byłoby zastosowanie niższej marży zysku.
(57)
Komisja starannie zbadała argumenty wysunięte przez przedmiotowego producenta eksportującego, jednak stwierdziła, że w świetle szeroko zakrojonej działalności prowadzonej przez powiązane przedsiębiorstwa handlowe marżę zysku na poziomie 5 % uznano za odpowiednią. Powyższe twierdzenie należy zatem odrzucić.
(58)
Ze względu na brak jakichkolwiek innych uwag dotyczących porównania niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 50-55 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2.4. Marginesy dumpingu
(59)
Wszyscy argentyńscy współpracujący producenci eksportujący zwrócili się z wnioskiem, aby, w przypadku nałożenia cła antydumpingowego na przywóz biodiesla z Argentyny, obowiązywało jedno cło dla wszystkich współpracujących producentów eksportujących w oparciu o średnią ważoną ceł antydumpingowych dla wszystkich producentów eksportujących objętych próbą. Swój wniosek poparli twierdzeniem, że wszystkich producentów objętych próbą łączą związki handlowe lub inne powiązania. Tacy producenci produkują, sprzedają, pożyczają lub wymieniają biodiesel między sobą i produkt różnych przedsiębiorstw często zostaje załadowany łącznie na ten sam statek oceaniczny i przetransportowany do Unii, tak że organy celne nie są już w stanie określić i odróżnić produktów poszczególnych producentów. Takie szczególne okoliczności mają sprawiać, że nałożenie indywidualnych ceł staje się nierealne.
(60)
Niezależnie od faktu, że wniosek wysunęli wszyscy producenci eksportujący, nawet ci, których indywidualny margines dumpingu nie osiąga poziomu średniego ważonego marginesu dumpingu, oraz pomimo ewentualnego uproszczenia dla organów celnych, wniosek ten należy odrzucić. Nie można mianowicie usprawiedliwiać odejścia od stosowania przepisów rozporządzenia podstawowego rzekomymi trudnościami praktycznymi, chyba że jest to nieuniknione. W tym przypadku praktyka przedsiębiorstw, polegająca na wymianie, pożyczaniu lub innego rodzaju mieszaniu produktu objętego postępowaniem, sama w sobie nie sprawia, że nałożenie indywidualnych ceł staje się nierealne w rozumieniu art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.
(61)
Trzy przedsiębiorstwa zwróciły się z wnioskiem o umieszczenie ich nazw w wykazie współpracujących producentów eksportujących, aby mogły korzystać ze stawki cła antydumpingowego dla współpracujących przedsiębiorstw nieobjętych próbą, a nie z cła rezydualnego nałożonego na „wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa”.
(62)
Dwa z powyższych trzech przedsiębiorstw wytwarzały już biodiesel na potrzeby rynku krajowego lub w oparciu o umowy o przerób dla innych producentów eksportujących w OD, jednak same nie zajmowały się wywozem do Unii. Trzecie przedsiębiorstwo nie wytwarzało biodiesla w OD, ponieważ w tym czasie nadal trwała budowa jego zakładu.
(63)
Zdaniem Komisji w przypadku trzech przedsiębiorstw, o których mowa powyżej, warunki uznania ich za współpracujących producentów eksportujących nie zostały spełnione. Dotyczy to nie tylko przedsiębiorstwa, które w ogóle nie produkowało biodiesla w OD, ale także przedsiębiorstw, które współpracowały w toku dochodzenia, przedstawiając formularz dotyczący kontroli wyrywkowej, ponieważ w odpowiedzi dotyczącej kontroli wyrywkowej wyraźnie stwierdziły one, że prowadziły produkcję na potrzeby rynku krajowego lub dla stron trzecich, jednak nie wywoziły biodiesla do Unii we własnym imieniu.
(64)
Wniosek ten należy zatem odrzucić i w odniesieniu do przedmiotowych trzech przedsiębiorstw należy stosować „rezydualne” cło antydumpingowe.
(65)
Uwzględniając przeprowadzone korekty wartości normalnej i ceny eksportowej, przedstawione powyżej, oraz w związku z brakiem jakichkolwiek dalszych uwag tabelę przedstawioną w motywie 59 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zastępuje się następującą tabelą, a ostateczne marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, są następujące:
Przedsiębiorstwo
Margines dumpingu
Louis Dreyfus Commodities S.A.
46,7 %
Grupa „Renova” (Molinos Rios de la Plata SA, Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.F.I.C.I. y A. i Vicentin S.A.I.C.)
49,2 %
Grupa „T6” (Aceitera General Deheza SA, Bunge Argentina S.A.)
41,9 %
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące
46,8 %
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
49,2 %
3. Indonezja
3.1. Wartość normalna
(66)
Jak stwierdzono powyżej w motywach 28-34, Komisja doszła obecnie do wniosku, że system zróżnicowanego podatku wywozowego w Indonezji powoduje zniekształcenie kosztów produkcji ponoszonych przez producentów biodiesla w tym państwie, a zatem koszty związane z produkcją i sprzedażą produktu objętego postępowaniem nie zostały odpowiednio odzwierciedlone w zapisach księgowych prowadzonych przez indonezyjskich producentów objętych dochodzeniem.
(67)
Komisja podjęła zatem decyzję o zmianie motywu 63 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i o pominięciu rzeczywistych kosztów surowego oleju palmowego (CPO), głównego surowca nabywanego i stosowanego przy produkcji biodiesla, zaksięgowanych przez przedsiębiorstwa objęte postępowaniem w ich zapisach księgowych, a także o zastąpieniu ich ceną, po której takie przedsiębiorstwa nabyłyby CPO w sytuacji braku takiego zniekształcenia.
(68)
W toku dochodzenia potwierdzono, że poziom cen CPO znajdującego się w obrocie na rynku krajowym jest znacznie niższy w porównaniu z „międzynarodową” ceną referencyjną, przy czym różnica między tymi cenami jest bardzo zbliżona do wysokości podatku wywozowego nakładanego na CPO. Ponieważ system zróżnicowanego podatku wywozowego ogranicza możliwości wywozu CPO, skutkuje to dostępnością dużych ilości CPO na rynku krajowym, co prowadzi do presji zniżkowej na ceny krajowe CPO. Stanowi to szczególną sytuację rynkową.
(69)
W OD wywóz biodiesla był objęty stawką podatku wywozowego na poziomie 2 % - 5 %. W tym samym okresie wywóz CPO objęty był stawką podatku wywozowego na poziomie wahającym się między 15 % a 20 %, natomiast podatek wywozowy na rafinowany, bielony i dezodoryzowany olej palmowy (RBDPO) wynosił od 5 % do 18,5 %. Różne stawki celne stosuje się zgodnie z odpowiadającym zakresem cen referencyjnych (które odzwierciedlają tendencje na rynku międzynarodowym i nie mają nic wspólnego z różnicą jakości). Podatek wywozowy na owoce palmy jest ustalany według zryczałtowanej stawki wynoszącej 40 %.
(70)
Z przyczyn przedstawionych powyżej motyw 63 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje zmieniony, a koszt głównego surowca (CPO) zaksięgowany przez przedsiębiorstwa objęte postępowaniem został zastąpiony, zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, referencyjną ceną eksportową (HPE) (11) CPO publikowaną przez władze indonezyjskie, która z kolei opiera się na publikowanych cenach międzynarodowych (Rotterdam, Malezja i Indonezja). Korekty tej dokonuje się w odniesieniu do CPO nabytego zarówno od przedsiębiorstw powiązanych, jak i niepowiązanych. Dopuszcza się koszt produkcji własnej CPO w ramach tego samego podmiotu prawnego, ponieważ nie znaleziono żadnego dowodu na wpływ zniekształcenia na koszt produkcji własnej CPO w ramach tego samego podmiotu prawnego.
(71)
Wszyscy producenci eksportujący z Indonezji oraz rząd Indonezji twierdzą, że zastąpienie kosztów CPO zaksięgowanych przez przedsiębiorstwa indonezyjską eksportową ceną odniesienia CPO nie jest dopuszczalne ani na mocy zasad WTO, ani na podstawie art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, i w związku z tym jest niezgodne z prawem. W tym kontekście rząd Indonezji zarzucił Komisji, że niesłusznie potraktowała Republikę Indonezji jako kraj o gospodarce nierynkowej. Argumenty przedstawione przez przedsiębiorstwa można streścić następująco. Po pierwsze Komisja nie przedstawiła żadnych argumentów na uzasadnienie odstąpienia od rzeczywistych kosztów zaksięgowanych ani na poparcie tezy, że koszty te nie odzwierciedlają właściwie kosztów związanych z produkcją produktu objętego postępowaniem, lecz po prostu stwierdziła, że zaksięgowane koszty są sztucznie zaniżone w stosunku do cen na rynkach międzynarodowych i dlatego powinny zostać zastąpione.
Jest to sprzeczne z zasadami WTO, zgodnie z którymi test służący ustaleniu, czy konkretny koszt można wykorzystać do obliczenia kosztów produkcji, polega na sprawdzeniu, czy dany koszt jest związany z produkcją i sprzedażą danego produktu, nie zaś na ustaleniu, czy koszt ten właściwie odzwierciedla wartość rynkową. Po drugie, nawet jeśli art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego wydaje się zezwalać na dokonanie korekty, to stosowanie tego przepisu powinno być ograniczone do sytuacji, gdy państwo bezpośrednio interweniuje na rynku, ustalając lub regulując ceny na sztucznie zaniżonym poziomie. W tym konkretnym przypadku Komisja nie twierdzi jednak, że cena krajowa CPO jest regulowana przez państwo, lecz jedynie, że jest ona sztucznie zaniżona w wyniku podatku wywozowego nakładanego na CPO. Nawet gdyby było to zgodne z prawdą, wszelki wpływ na cenę krajową może być uznany tylko za przypadkowy lub za skutek uboczny systemu podatku wywozowego. Po trzecie Komisja w celu uzasadnienia zgodności z prawem korekty ceny CPO niesłusznie powołuje się na wyrok w sprawie Acron. Wyrok ten jest obecnie przedmiotem odwołania i w związku z tym nie można go traktować jako precedens. Niezależnie od tego okoliczności w sprawie Acron były odmienne - sprawa ta odnosiła się do sytuacji, w której ceny gazu były regulowane przez państwo, podczas gdy ceny CPO w Indonezji są swobodnie ustalane na rynku. Rząd Indonezji twierdzi wreszcie, że korekty na podstawie art. 2 ust. 5 dokonano wyłącznie w celu zwiększenia marginesów dumpingu z uwagi na różnice w opodatkowaniu.
(72)
Twierdzenie, że korekta dokonana na podstawie art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego jest bezprawna w świetle zasad WTO i przepisów Unii, należy odrzucić. Rozporządzenie podstawowe stanowi transpozycję Porozumienia antydumpingowego WTO („ADA”), dlatego uważa się, że wszystkie przepisy tego rozporządzenia, w tym art. 2 ust. 5, są zgodne z zobowiązaniami Unii wynikającymi z ADA. W tym kontekście należy przypomnieć, że art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego ma zastosowanie zarówno do krajów o gospodarce rynkowej, jak i do państw o gospodarce nierynkowej. Jak wspomniano powyżej (motyw 42), w sprawie Acron Sąd ustanowił zasadę prawną, zgodnie z którą, jeśli koszty związane z produkcją produktu objętego dochodzeniem nie zostały właściwie odzwierciedlone w zapisach księgowych prowadzonych przez przedsiębiorstwa, to nie mogą one być podstawą obliczenia wartości normalnej i mogą zostać zastąpione kosztami odzwierciedlającymi cenę ustaloną pod wpływem działania sił rynku, zgodnie z art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Faktu, że sprawa Acron dotyczyła cen regulowanych przez państwo, nie można jednak interpretować w sposób uniemożliwiający Komisji zastosowanie art. 2 ust. 5 w odniesieniu do innych form interwencji państwa, która bezpośrednio lub pośrednio zakłóca dany rynek poprzez zaniżanie cen do sztucznie niskiego poziomu. W niedawnej sprawie China - Broilers panel orzekający WTO doszedł do podobnego wniosku przy interpretacji art. 2.2.1.1 ADA. W bieżącym przypadku Komisja ustaliła, że koszty związane z produkcją produktu objętego postępowaniem nie są właściwie odzwierciedlone w zapisach księgowych przedsiębiorstw objętych postępowaniem, ponieważ są one sztucznie zaniżone w wyniku stosowania w Indonezji systemu zróżnicowanego podatku wywozowego. W pełni uzasadnione było zatem dokonanie przez Komisję korekty kosztów COP na podstawie art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. W odniesieniu do twierdzenia rządu Indonezji należy zauważyć, że korekta na podstawie art. 2 ust. 5 opiera się na wykazanej różnicy pomiędzy krajowymi a międzynarodowymi cenami CPO, nie zaś na różnicach w opodatkowaniu.
(73)
Dwóch producentów eksportujących w Indonezji twierdziło, że Komisja nie wykazała, że cena krajowego CPO w Indonezji jest zniekształcona. Producenci ci uznają za sprzeczne z faktami podstawowe założenie Komisji, że system zróżnicowanego podatku wywozowego ogranicza możliwości wywozu CPO, skutkując dostępnością dużych ilości CPO na rynku krajowym, co prowadzi do obniżenia cen krajowych CPO; twierdzą bowiem, że CPO jest w istocie wywożone w dużych ilościach (70 % całości produkcji). Niezależnie od tego, nawet gdyby uznać, że krajowy rynek CPO jest zakłócony z powodu stosowania systemu zróżnicowanego podatku wywozowego, to równie zniekształcona jest cena HPE, gdyż określa się ją na podstawie międzynarodowych cen eksportowych, które obejmują podatek wywozowy. Z tego względu nie można wykorzystywać ceny HPE CPO jako właściwego poziomu odniesienia do korekty kosztu CPO.
(74)
Niezależnie od faktu, że CPO jest wywożony z Indonezji w dużych ilościach, dochodzenie ujawniło, że cena krajowa CPO jest sztucznie zaniżona w porównaniu z cenami na rynkach międzynarodowych. Ponadto stwierdzona różnica cen jest zbliżona do wartości podatku nałożonego w ramach systemu zróżnicowanego podatku wywozowego. W związku z tym uzasadniony jest wniosek, że niski poziom cen krajowych jest wynikiem zniekształcenia spowodowanego systemem zróżnicowanego podatku wywozowego. Ponadto międzynarodowe ceny towarów, w tym CPO, kształtują się pod wpływem podaży i popytu, odzwierciedlając dynamikę sił rynkowych. Nie przytoczono żadnego dowodu wskazującego, że te siły rynkowe uległy zakłóceniu pod wpływem indonezyjskiego systemu zróżnicowanego podatku wywozowego. Odrzuca się w związku z tym stwierdzenie, że cena HPE jest niewłaściwym poziomem odniesienia.
(75)
Jeden producent eksportujący, w odniesieniu do którego ustalono, że wielkość jego sprzedaży krajowej nie jest reprezentatywna (motyw 60 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych), stwierdził, że badanie reprezentatywności przeprowadzone przez Komisję było błędne, ponieważ opierało się na sprzedaży uzyskanej przez powiązane przedsiębiorstwa osobno, a nie na podstawie łącznej sprzedaży uzyskanej przez wszystkie przedsiębiorstwa w grupie. Producent przyznaje jednak, że ten domniemany błąd nie miał wpływu na dotyczące go tymczasowe ustalenie. Należy przypomnieć, że w przypadku tego producenta eksportującego żadne z powiązanych przedsiębiorstw nie przeszło indywidualnego badania reprezentatywności. W związku z tym, nawet jeżeli zarzut jest uzasadniony, oczywiste jest, że badanie reprezentatywności na podstawie łącznej sprzedaży krajowej wszystkich powiązanych przedsiębiorstw nie mogłoby mieć wpływu na tymczasowe ustalenia, co potwierdził zainteresowany producent eksportujący. Ze względu na brak innych uwag niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 60-62 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(76)
Jedna strona twierdziła, że w odniesieniu do motywu 63 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zastosowano wobec niej nadmierne koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne. Po zbadaniu tego zarzutu okazało się, że przy konstruowaniu wartości normalnej uwzględniono koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne dotyczące zarówno sprzedaży krajowej, jak i sprzedaży eksportowej. Dokonano niezbędnych korekt w celu zastosowania kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych dotyczących wyłącznie sprzedaży krajowej.
(77)
Jedna strona zakwestionowała konstrukcję wartości normalnej, a w szczególności wybór metodyki na podstawie art. 2 ust. 6, o czym mowa w motywie 65 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. W art. 2 ust. 6 przewiduje się trzy alternatywne metody określania kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych oraz zysku, jeżeli nie można wykorzystać faktycznych danych danego przedsiębiorstwa. Strona twierdziła, że przedmiotowe trzy metody należy uwzględniać w kolejności ich przedstawienia, a zatem w pierwszej kolejności należy rozważyć zastosowanie art. 2 ust. 6 lit. a) i art. 2 ust. 6 lit. b).
(78)
Jakkolwiek może się wydawać, że w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych uwzględniono wyłącznie metodę przedstawioną w art. 2 ust. 6 lit. c), w poniższych motywach przedstawiono przyczyny, dla których w tym przypadku ani art. 2 ust. 6 lit. a), ani art. 2 ust. 6 lit. b) nie mają zastosowania.
(79)
Artykuł 2 ust. 6 lit. a) nie ma zastosowania, ponieważ dla żadnego z indonezyjskich (ani argentyńskich) przedsiębiorstw objętych próbą nie określono faktycznych wielkości, jako że przedsiębiorstwa te nie prowadziły żadnej sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym. W związku z tym nie można było zastosować art. 2 ust. 6 lit. a) z powodu braku jakichkolwiek danych dotyczących faktycznych wielkości uzyskanych przez któregokolwiek innego eksportera lub producenta (w próbie).
(80)
Artykuł 2 ust. 6 lit. b) nie ma zastosowania, ponieważ żadne z indonezyjskich (ani argentyńskich) przedsiębiorstw objętych próbą nie prowadzi sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym produktów należących do tej samej ogólnej kategorii produktów.
(81)
W odniesieniu do art. 2 ust. 6 lit. b) strona ta również twierdziła, że rozporządzenie podstawowe jest niezgodne z rozporządzeniem WTO pod tym względem, że zawiera w art. 2 ust. 6 lit. b) wymóg, aby sprzedaż była dokonana w zwykłym obrocie handlowym. Jak jednak wspomniano powyżej w motywie 72, rozporządzenie podstawowe stanowi transpozycję Porozumienia antydumpingowego WTO („ADA”), dlatego uważa się, że wszystkie przepisy tego rozporządzenia, w tym art. 2 ust. 6, są zgodne z zobowiązaniami Unii wynikającymi z ADA i że wymóg sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym jest w pełni zgodny z przepisami.
(82)
Potwierdza się zatem wybór zastosowania art. 2 ust. 6 lit. c) przy korzystaniu z innej odpowiedniej metody określania marży zysku.
(83)
Ponadto szereg stron uznało marżę zysku na poziomie 15 % stosowaną do konstrukcji wartości normalnej za zawyżoną. Strony te twierdzą, że w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych nie wyjaśniono sposobu, w jaki Komisja obliczyła poziom 15 %, a zatem strony zakładają, że Komisja przyjęła poziom 15 % na podstawie marży zysku zastosowanej w obliczeniach szkody. Strony twierdziły, że w szeregu innych przypadków dotyczących towarów Komisja zastosowała marże zysku wynoszące ok. 5 %. Kilka stron zaproponowało zastosowanie marży zysku przyjętej w sprawie dotyczącej bioetanolu ze Stanów Zjednoczonych. Jedna ze stron zaproponowała również zastosowanie niższej marży zysku z dokonywanej przez nią sprzedaży mieszanki biodiesla z mineralnym olejem napędowym. Ponadto rząd Indonezji stwierdził, że duplikacją środków jest zastąpienie kosztów CPO na podstawie art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego przy jednoczesnym stosowaniu na podstawie art. 2 ust. 6 lit. c) marży zysku w wysokości 15 %, odzwierciedlającej marżę zysku w sytuacji braku zakłóceń na rynku.
(84)
Po pierwsze nieprawdą jest, że Komisja regularnie stosuje marżę zysku na poziomie 5 % przy konstruowaniu wartości normalnej. Każdą sytuację analizuje się osobno, uwzględniając szczególne okoliczności sprawy. Przykładowo w 2009 r. w postępowaniu dotyczącym bioetanolu przeciwko Stanom Zjednoczonym zastosowano wiele różnych poziomów zysku, przy czym średni ważony poziom zysku znacznie przewyższał 15 %. Po drugie, ponieważ według danych Banku Światowego krótko- i średnioterminowa stopa oprocentowania kredytów w Indonezji wynosi około 12 %, uzasadnione wydaje się założenie, że uzyskana marża zysku w ramach działalności prowadzonej na krajowych rynkach biodiesla przewyższałaby koszty finansowania zewnętrznego inwestycji. Celem odniesienia do średnioterminowej stopy oprocentowania kredytów nie jest określenie punktu odniesienia, lecz zweryfikowanie uzasadnionego charakteru zastosowanych marży. Po trzecie niezależnie od tego, czy sprzedaż mieszanki biodiesla z mineralnym olejem napędowym jest objęta tą samą ogólną kategorią produktów, art. 2 ust. 6 lit. b) rozporządzenia podstawowego wymaga - jak wspomniano już powyżej w motywie 80 - aby sprzedaż była dokonana w zwykłym obrocie handlowym. Zważywszy że krajowa sprzedaż biodiesla nie odbywa się w zwykłym obrocie handlowym, sprzedaż mieszanki biodiesla z mineralnym olejem napędowym analogicznie nie jest uznawana za dokonywaną w zwykłym obrocie handlowym. W związku z tym oraz z przyczyn wyjaśnionych powyżej zysk na poziomie 15 % stanowi odpowiednią kwotę, którą stosunkowo nowy, kapitałochłonny przemysł w Indonezji jest w stanie uzyskać. Argumentu rządu Indonezji o duplikacji środków nie można przyjąć, ponieważ korekta kosztów na podstawie art. 2 ust. 5 oraz przyjęcie rozsądnej marży zysku na podstawie art. 2 ust. 6 lit. c) to dwie całkowicie odrębne kwestie. Niniejszym potwierdza się zatem motyw 65 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(85)
Jedna ze stron twierdziła, że ponieważ cena HPE CPO obejmuje koszty transportu międzynarodowego, a celem dostosowania ceny krajowej CPO do poziomu cen międzynarodowych jest uzyskanie niezniekształconej ceny CPO w obrocie krajowym, to cenę HPE CPO należy skorygować w dół w celu wykluczenia kosztów transportu.
(86)
Twierdzenie to należy odrzucić. Komisja rozważała szereg alternatyw w celu wyboru najbardziej odpowiedniej ceny jako międzynarodowej ceny referencyjnej. Należy przypomnieć, że nawet same władze Indonezji stosują cenę HPE jako poziom odniesienia do obliczenia miesięcznego poziomu ceł wywozowych. Cenę HPE określaną przez władze Indonezji uznano zatem za najbardziej odpowiednią międzynarodową cenę referencyjną służącą jako poziom odniesienia dla ustalenia poziomu zniekształcenia kosztów produkcji biodiesla w Indonezji.
(87)
Dwie strony stwierdziły, że Komisja nie wzięła pod uwagę faktu, że produkują one biodiesel z surowca innego niż CPO, mianowicie z destylatu kwasów tłuszczowych oleju palmowego („PFAD”), rafinowanego oleju palmowego („RPO”) lub rafinowanej stearyny palmowej („RST”). W wyniku nieuwzględnienia rzeczywistych surowców wykorzystywanych przez strony w produkcji biodiesla korekta ceny CPO (opisana w motywie 70) opierała się na niewłaściwym surowcu, a zatem musiała dać w wyniku niewłaściwy poziom skonstruowanej wartości normalnej.
(88)
Twierdzenia te należy odrzucić. Należy podkreślić, że Komisja dokonała zastąpienia jedynie kosztu CPO nabywanego od powiązanych i niepowiązanych dostawców w celu produkcji biodiesla. W odniesieniu do produktów ubocznych przetwarzania nabytego CPO, takich jak PFAD, RPO i RST, przetwarzanych dalej w celu produkcji biodiesla, nie dokonano żadnych korekt.
(89)
Trzy strony zarzuciły Komisji, że nie wzięła pod uwagę, że nabycie przez nie CPO od powiązanych przedsiębiorstw powinno być traktowane na równi z produkcją wewnętrzną, a zatem nie powinno podlegać żadnej korekcie na podstawie art. 2 ust. 5 (opisanej w motywie 70 powyżej). Strony te twierdzą, że transakcje wewnątrz grupy zostały zawarte na warunkach rynkowych i w związku z tym nie powinny podlegać korekcie i być zastępowane ceną międzynarodową. Ponadto jeden producent eksportujący twierdził, że skonstruowana wartość normalna powinna być obliczana w ujęciu miesięcznym w OD.
(90)
Ponieważ wewnętrznej ceny transferowej nie można uznawać za wiarygodną, Komisja standardowo sprawdza, czy transakcje pomiędzy podmiotami powiązanymi są rzeczywiście dokonywane na warunkach rynkowych. W tym celu Komisja porównuje cenę płaconą pomiędzy przedsiębiorstwami powiązanymi z ceną rynkową. Weryfikacja taka jest jednak niemożliwa w sytuacji, kiedy krajowa cena rynkowa jest zniekształcona. Dlatego też Komisja musi zastąpić taką cenę, uznawaną za niewiarygodną, właściwą ceną, która byłaby stosowana w normalnych warunkach rynkowych - w tym przypadku ceną międzynarodową. Co się tyczy stwierdzenia o konieczności obliczania skonstruowanej wartości normalnej osobno dla każdego miesiąca - przedstawione i zweryfikowane informacje nie były wystarczająco szczegółowe, aby umożliwić takie obliczenia. Oba stwierdzenia zostały zatem odrzucone.
(91)
Przedstawiciele przemysłu unijnego twierdzili, że koszt własnej produkcji CPO w ramach tego samego podmiotu prawnego powinien również podlegać korekcie na podstawie art. 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, ponieważ koszt ten również jest zniekształcony wskutek stosowania systemu zróżnicowanego podatku wywozowego.
(92)
Twierdzenie to należy odrzucić. W sytuacji przekazywania surowców w ramach procesu produkcji biodiesla na różnych etapach rafinacji i przetwarzania koszty na tych etapach produkcji można traktować jako wiarygodne, ponieważ działania te są realizowane w ramach tego samego podmiotu prawnego i kwestia niewiarygodnych cen transferowych, opisana powyżej, nie ma zastosowania.
(93)
Ponadto jeden producent eksportujący twierdził, że Komisja powinna była odjąć od skonstruowanej wartości normalnej tzw. ulgi cenowe. Tego stwierdzenia nie można przyjąć. Konstruowana wartość normalna została skonstruowana na podstawie kosztów. Niewłaściwe byłoby dokonywanie jakichkolwiek odliczeń na podstawie cen.
3.2. Cena eksportowa
(94)
Jedna strona zakwestionowała ustalenie ceny eksportowej, twierdząc, że należy uwzględnić zyski i straty z tytułu zabezpieczenia, oraz zarzucając niespójne podejście księgowe w odniesieniu do zysków i strat z tytułu zabezpieczenia w zakresie biodiesla.
(95)
Twierdzenie, że należy uwzględniać zarówno zyski i straty z tytułu zabezpieczenia, należy odrzucić. Artykuł 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego wyraźnie stanowi, że za cenę eksportową uważa się cenę faktycznie zapłaconą lub należną za produkt sprzedany na wywóz, niezależnie od wszelkich osobnych - chociaż powiązanych - zysków lub strat związanych z praktykami zabezpieczającymi. Niniejszym potwierdza się zatem metodę przyjętą w motywach 66 i 67 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(96)
Komisja przyznaje, że na wstępnym etapie stosowano niespójne podejście księgowe w odniesieniu do zysków i strat z tytułu zabezpieczenia uzyskanych przez jedną stronę. Zarzut ten został zaakceptowany i dokonano niezbędnych korekt.
(97)
W nawiązaniu do motywu 68 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych jedna strona twierdziła, że stosowanie marży zysku na poziomie 5 % w odniesieniu do powiązanych przedsiębiorstw handlowych mających siedzibę w Unii przynosi nadmierny zwrot z kapitału i powoduje zawyżenie zysku zwykle uzyskiwanego ze sprzedaży biodiesla przez niepowiązane przedsiębiorstwa handlowe. Strona twierdzi, że zwykły zwrot z kapitału odpowiada marży zysku na poziomie 1,3 % - 1,8 %.
(98)
Ze względu na brak współpracy ze strony niepowiązanych importerów oraz na fakt, że przedsiębiorstwa handlowe są przedsiębiorstwami usługowymi, które nie dokonują istotnych inwestycji kapitałowych - przez co powyższy zarzut dotyczący zwrotu z kapitału jest nieistotny - Komisja odrzuca powyższe twierdzenie, uznając, że w tym przypadku marża zysku na poziomie 5 % jest uzasadniona. Potwierdza się zatem ustalenia przedstawione w motywie 68 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(99)
W związku z motywem 69 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych jedna strona twierdziła, że cenę eksportową należy powiększyć o opłatę za podwójne liczenie biodiesla, ponieważ stanowi to zwykłe wykonanie prawa włoskiego.
(100)
Nawet gdyby Komisja zgodziła się z tym twierdzeniem i powiększyła cenę eksportową o takie opłaty, należałoby ponownie je odjąć na mocy art. 2 ust. 10 lit. k) w celu porównania ceny eksportowej z tą samą wartością normalną przy należytym uwzględnieniu różnic mających wpływ na porównywalność cen. Ponieważ w Indonezji nie pobiera się żadnej opłaty za podwójne liczenie biodiesla, wyższa cena eksportowa we Włoszech nie byłaby zatem bezpośrednio porównywalna. Dlatego też twierdzenie to odrzuca się i niniejszym potwierdza się motyw 69 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(101)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń wspomniana strona ponownie zgłosiła tę samą uwagę. Nie przedstawiono jednak żadnych istotnych dodatkowych argumentów, które mogłyby spowodować zmianę oceny dokonanej przez Komisję. W związku z tym motyw 69 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych pozostaje potwierdzony.
(102)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń niektórzy producenci eksportujący zwrócili uwagę Komisji na domniemane błędy pisarskie w obliczeniach dotyczących dumpingu. Zgłoszenia te sprawdzono i w uzasadnionych przypadkach dokonano poprawek w obliczeniach.
3.3. Porównanie
(103)
Ze względu na brak jakichkolwiek uwag dotyczących porównania niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 70-75 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3.4. Marginesy dumpingu
(104)
Uwzględniając korekty wartości normalnej i ceny eksportowej określone w powyższych motywach, w związku z brakiem wszelkich dalszych uwag ostateczne marginesy dumpingu, wyrażone jako wartość procentowa ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem, są następujące:
Przedsiębiorstwo
Margines dumpingu
PT. Ciliandra Perkasa, Jakarta
8,8 %
PT. Musim Mas, Medan
18,3 %
PT. Pelita Agung Agrindustri, Medan
16,8 %
PT. Wilmar Bioenergi Indonesia, Medan oraz PT. Wilmar Nabati Indonesia, Medan
23,3 %
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące
20,1 %
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
23,3 %
E. SZKODA
1. Produkcja unijna i przemysł unijny
(105)
W motywach 80-82 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych definiuje się przemysł unijny i potwierdza się, że trzy przedsiębiorstwa zostały wyłączone z definicji przemysłu unijnego z uwagi na ich uzależnienie od przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, co oznacza, że prowadzony przez te przedsiębiorstwa przywóz biodiesla znacznie przekraczał ich produkcję własną.
(106)
Dwa kolejne przedsiębiorstwa wyłączono z definicji przedsiębiorstwa unijnego, ponieważ nie produkowały biodiesla w okresie objętym dochodzeniem.
(107)
Po publikacji rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wpłynęły uwagi, że z definicji przemysły unijnego należy wyłączyć inne przedsiębiorstwa, które prowadzą przywóz biodiesla z państw, których dotyczy postępowanie, oraz utrzymują związek z producentami eksportującymi z Argentyny i Indonezji, w ten sposób chroniąc się przed negatywnymi skutkami dumpingu.
(108)
Uwagi te odrzucono. W toku analizy stwierdzeń dotyczących relacji pomiędzy producentami eksportującymi a przemysłem unijnym ustalono, że pewna spółka holdingowa posiadała udziały zarówno argentyńskiego producenta eksportującego, jak i producenta unijnego.
(109)
Po pierwsze ustalono, że przedsiębiorstwa te otwarcie ze sobą konkurują o tych samych klientów na rynku unijnym, co wskazuje, że ich związek nie miał żadnego wpływu na praktyki handlowe wspomnianego argentyńskiego producenta eksportującego ani wspomnianego producenta unijnego.
(110)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna z zainteresowanych stron zwróciła się o informacje w odniesieniu do wniosku wyciągniętego przez Komisję, że eksporterzy argentyńscy i przemysł unijny konkurują o tych samych klientów na rynku europejskim. Fakt ten wykazano w toku dochodzenia w odniesieniu do producentów unijnych oraz eksporterów argentyńskich i nie dostarczono żadnych dowodów świadczących o tym, że eksporterzy argentyńscy i producenci unijni porozumieli się, aby nie konkurować ze sobą w sprzedaży biodiesla na rzecz użytkowników końcowych. Użytkowników końcowych jest stosunkowo niewielu i są to głównie duże rafinerie ropy naftowej, które kupują produkty zarówno od producentów unijnych jak i od importerów.
(111)
Po drugie ustalono, że główny ośrodek interesów producenta unijnego, o którym mowa w motywie 108 powyżej, znajdował się na terenie Unii, co dotyczy w szczególności jego działalności produkcyjnej i związanej z nią sprzedaży, jak również działalności badawczej. W tych okolicznościach wyciągnięto wniosek, że istnienie związku pomiędzy podmiotami nie powinno być przyczyną wykluczenia tego przedsiębiorstwa z definicji przemysłu unijnego zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego.
(112)
Sam fakt prowadzenia przez niektórych przedstawicieli przemysłu unijnego przywozu biodiesla z państw, których dotyczy postępowanie, nie jest wystarczający do zmiany definicji przemysłu unijnego. Jak wyjaśniono w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, przywóz przemysłu unijnego z państw, których dotyczy postępowanie, miał miejsce w obronie własnej. Ponadto ustalono, że centrum interesów niektórych producentów unijnych, którzy dokonywali przywozu z krajów, których dotyczy postępowanie, pozostawało w Unii - produkcja tych przedsiębiorstw w ujęciu ilościowym była większa niż wielkość prowadzonego przez nie przywozu, a także ich działalność badawcza była prowadzona w Unii.
(113)
Jedna zainteresowana strona twierdziła, że do przemysłu unijnego należy również zaliczyć te przedsiębiorstwa, które nabywały biodiesel i mieszały go z mineralnym olejem napędowym, ponieważ mieszanki te również stanowiły produkt objęty postępowaniem. Twierdzenie to zostało odrzucone. Produktem objętym postępowaniem jest biodiesel, w formie czystej lub dodany do mieszanki. Dlatego też producentami produktu objętego postępowaniem są producenci biodiesla, a nie przedsiębiorstwa zajmujące się mieszaniem biodiesla z mineralnym olejem napędowym.
(114)
Potwierdza się zatem definicję przemysłu unijnego określoną w motywach 80-82 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych wraz z wielkością produkcji w OD określoną w motywie 83 tegoż rozporządzenia.
2. Konsumpcja w Unii
(115)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń przemysł unijny wprowadził małą korektę osiągniętej przez niego sprzedaży za 2009 r., w ten sposób dostosowując konsumpcję w Unii w tym roku. Korekta ta nie spowodowała zmiany tendencji ani wniosków ustalonych na podstawie danych zawartych w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych. Tabela 1 została skorygowana poniżej. Ze względu na brak uwag niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 84-86 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
Konsumpcja w Unii
2009
2010
2011
OD
Tony
11 151 172
11 538 511
11 159 706
11 728 400
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
103
100
105
Źródło: Eurostat, dane od przemysłu unijnego.
3. Ocena łączna skutków przywozu z państw, których dotyczy postępowanie
(116)
W motywach 88-90 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych Komisja ustaliła, że warunki w zakresie oceny łącznej skutków przywozu z Argentyny i Indonezji zostały spełnione. Zostało to zakwestionowane przez jedną zainteresowaną stronę, która twierdziła, że PME z Indonezji nie konkuruje z biodieslem produkowanym w Unii na tej samej zasadzie jak SME z Argentyny, a PME jest tańszy od biodiesla produkowanego w Unii, ponieważ surowiec jest tańszy od surowca dostępnego w Unii.
(117)
Argumenty te zostają odrzucone. Zarówno SME, jak i PME są przywożone do Unii oraz są produkowane w Unii, a także mieszane z RME i innymi biodieslami wytwarzanymi w Unii przed ich sprzedażą lub zmieszaniem z mineralnym olejem napędowym. Przedsiębiorstwa zajmujące się mieszaniem mogą nabywać biodiesel uzyskany z różnych surowców i różnych źródeł do produkcji produktu końcowego w oparciu o wartość rynkową i warunki klimatyczne w ciągu całego roku. PME sprzedaje się w dużych ilościach w miesiącach letnich, a w mniejszych ilościach w miesiącach zimowych, jednak nadal istnieje konkurencja między PME a RME i biodieslem produkowanym w Unii, a także SME z Argentyny.
(118)
Potwierdza się zatem ustalenia przedstawione w motywie 90 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
4. Wielkość, cena i udział w rynku przywozu towarów po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie
(119)
Jedna zainteresowana strona podważyła dane dotyczące przywozu zawarte w tabeli 2 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, twierdząc, że wielkość przywozu z Indonezji była znacznie mniejsza od wielkości przedstawionej w tabeli. Dane dotyczące przywozu zawarte w tabeli 2 opierały się na danych Eurostatu, które zostały dokładnie sprawdzone i uznane za prawidłowe i zgodne z danymi zebranych od indonezyjskich eksporterów. Biodiesel jest stosunkowo nowym produktem, a w ostatnich latach kody celne mające zastosowanie do przywozu biodiesla ulegały zmianom. Dlatego też w celu zapewnienia prawidłowości danych należy używać kodów mających zastosowanie w czasie uzyskania danych od Eurostatu. To wyjaśnia powód, dla którego dane pozyskane przez zainteresowaną stronę są niepełne i wykazują mniejszą wielkość przywozu niż pełny zbiór danych przedstawiony w tabeli 2.
(120)
Ze względu na niewielką zmianę w konsumpcji w Unii wprowadzoną do tabeli 1, udział w rynku przywozu z Argentyny za 2009 r. w tabeli 2 również uległ niewielkiej zmianie, natomiast z Indonezji pozostał bez zmian. Korekta ta nie powoduje zmiany tendencji ukazanych w danych ani wniosków wyciągniętych z tych danych. Udział w rynku został skorygowany poniżej.
2009
2010
2011
OD
Przywóz z Argentyny
Udział w rynku
7,7 %
10,2 %
12,7 %
10,8 %
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
135
167
141
Źródło: Eurostat.
5. Podcięcie cenowe
(121)
Jak określono w motywach 94-96 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w celu określenia podcięcia cenowego cenę w przywozie z Argentyny i Indonezji porównano z ceną sprzedaży oferowaną przez przemysł unijny, korzystając z danych pochodzących od przedsiębiorstw objętych próbą. W przypadku tego porównania biodiesel przywożony przez przemysł unijny w celu jego odsprzedaży został wyłączony z obliczeń podcięcia cenowego.
(122)
Zainteresowane strony zauważyły, że zastosowana metoda, czyli porównanie temperatury zablokowania zimnego filtra („CFPP”), była inna niż metoda zastosowana we wcześniejszym dochodzeniu antydumpingowym, dotyczącym biodiesla ze Stanów Zjednoczonych, w którym porównania dokonano na podstawie surowca.
(123)
W odróżnieniu od producentów eksportujących z Argentyny i Indonezji przemysł unijny nie sprzedaje biodiesla wytwarzanego z jednego surowca, tylko miesza kilka surowców razem w celu uzyskania biodiesla przeznaczonego na sprzedaż. Odbiorca końcowy nie jest świadomy składu nabywanego przez niego produktu, ani nim zainteresowany, jeżeli produkt odpowiada wymaganej temperaturze CFPP. Kwestią mającą znaczenie dla odbiorcy jest temperatura CFPP niezależnie od zastosowanego surowca. W takich okolicznościach ustalono, że w przedmiotowym postępowaniu właściwe jest dokonanie porównania cen na podstawie temperatury CFPP.
(124)
W przypadku biodiesla przywożonego z Indonezji, którego temperatura CFPP wynosi co najmniej 13, dokonano korekty o różnicę między ceną sprzedaży przez przemysł unijny biodiesla o temperaturze CFPP wynoszącej 13 a ceną sprzedaży przez przemysł unijny biodiesla o temperaturze CFPP wynoszącej 0, aby porównać cenę biodiesla o temperaturze CFPP wynoszącej co najmniej 13 z Indonezji z ceną biodiesla o temperaturze CFPP wynoszącej 0 produkowanego i mieszanego w Unii. Jeden indonezyjski producent eksportujący zauważył, że skoro sprzedaż przez przemysł unijny biodiesla o temperaturze CFPP wynoszącej 13 dotyczyła małych ilości przypadających na jedną transakcję, to takie ceny należy porównać z podobnymi pod względem wielkości transakcjami dotyczącymi biodiesla o temperaturze CFPP wynoszącej 0. Różnica w cenie ustalona w ramach kontroli transakcji dotyczących podobnych ilości biodiesla o temperaturze CFPP wynoszącej 0 przypadających na transakcję była zgodna z różnicą ustaloną przy zastosowaniu wszystkich transakcji dotyczących biodiesla o temperaturze CFPP wynoszącej 0, przy czym różnice w cenie kształtowały się powyżej i poniżej średniej różnicy w cenie. W rezultacie nie wprowadzono żadnej zmiany w poziomie podcięcia cenowego ustalonym w motywie 97 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(125)
Jeden indonezyjski producent eksportujący zwrócił się do Komisji o ujawnienie pełnego numeru kontrolnego produktu mieszanek sprzedawanych przez przemysł unijny - udziału procentowego poszczególnych surowców we własnych produktach sprzedawanych przez przemysł unijny. Ponieważ porównania do celów oceny szkody dokonywano wyłącznie na podstawie CFPP, wniosek ten został odrzucony.
(126)
Jedna zainteresowana strona twierdziła, że istniała różnica w cenie między biodieslem spełniającym kryteria określone w dyrektywie w sprawie odnawialnych źródeł energii („certyfikowanym na podstawie dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii”) a biodieslem, który takich kryteriów nie spełniał. Strona twierdziła, że biodiesel przywożony z Indonezji nie był certyfikowany na podstawie dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii, a cena notowana dla biodiesla certyfikowanego na podstawie tej dyrektywy była wyższa, w związku z czym należy wprowadzić dostosowanie.
(127)
Twierdzenie to zostało odrzucone. Niemal całość biodiesla przywożonego z Indonezji w OD była certyfikowana na podstawie dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii. W każdym przypadku państwa członkowskie wdrożyły kryteria zrównoważonego rozwoju określone w dyrektywie w sprawie odnawialnych źródeł energii w swoich przepisach krajowych dopiero w 2012 r., a więc przez większą część OD kwestia, czy biodiesel był certyfikowany na podstawie dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii, nie miała żadnego wpływu.
(128)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jeden producent eksportujący z Indonezji odniósł się do obliczeń podcięcia cenowego, twierdząc, że przywóz PME z Indonezji należy porównać z całością sprzedaży przemysłu unijnego. W istocie obliczenie podcięcia cenowego polegało na porównaniu sprzedaży PME z Indonezji z całością sprzedaży przez przemysł unijny produktu o CFPP równym 0 poprzez powiększenie ceny PME przywożonego z Indonezji o współczynnik ceny obliczony przez porównanie sprzedaży przez przemysł unijny produktu o CFPP równym 0 ze sprzedażą przez przemysł unijny produktu o CFPP równym 13. W związku z tym wniosek został odrzucony. Twierdzenie tej samej strony, że w obliczeniach dotyczących szkody uwzględniono produkt z przywozu, jest niezgodne z faktami i w związku z tym zostaje odrzucone. Niezależnie od tego biodiesel pochodzący z przywozu i biodiesel produkowany w Unii były mieszane ze sobą i sprzedawane w tej samej cenie co mieszanki, które nie zawierały biodiesla z przywozu.
(129)
Jeden indonezyjski producent eksportujący zakwestionował również sposób obliczania kosztów ponoszonych po przywozie. Koszty te zostały jednak zweryfikowane jako rzeczywiste koszty przywozu biodiesla pomniejszone o koszty dostawy do miejsca przeznaczenia i nie wymagają żadnej zmiany.
6. Wskaźniki makroekonomiczne
(130)
Jak określono w motywie 101 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, przeanalizowano następujące wskaźniki makroekonomiczne w oparciu o uzyskane dane obejmujące cały przemysł unijny: produkcję, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost, zatrudnienie, wydajność, wielkość marginesu dumpingu i poprawę sytuacji po wcześniejszym dumpingu.
(131)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń przemysł unijny zauważył, że dane dotyczące mocy produkcyjnych zastosowane w tabeli 4 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych obejmowały moce produkcyjne, które nie zostały zlikwidowane, ale nie były w stanie nadającym się do wykorzystania w OD lub we wcześniejszych latach do produkcji biodiesla. Przemysł unijny określił takie moce produkcyjne jako „niedostępne moce produkcyjne”, których nie należy zaliczać do mocy produkcyjnych dostępnych do wykorzystania. Dane dotyczące wykorzystania mocy produkcyjnych przedstawione w tabeli 4 zostały zatem zaniżone. Po ścisłej kontroli tych ponownie zgłoszonych danych, zostały one potwierdzone, a tabelę 4 ponownie przedstawiono poniżej. Stopień wykorzystania mocy produkcyjnych, który w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych wynosił 43 %-41 %, obecnie wynosił 46 %-55 %. Przemysł unijny wprowadził również korektę danych dotyczących produkcji za 2009 r., które przedstawiono w poniższej tabeli:
2009
2010
2011
OD
Moce produkcyjne (w tonach)
18 856 000
18 583 000
16 017 000
16 329 500
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
99
85
87
Wielkość produkcji (w tonach)
8 729 493
9 367 183
8 536 884
9 052 871
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
107
98
104
Wykorzystanie mocy produkcyjnych
46 %
50 %
53 %
55 %
Wskaźnik za 2009 r. = 100
100
109
115
120
(132)
W motywie 103 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zbadano dane dotyczące wcześniejszego wykorzystania mocy produkcyjnych, odnotowując, że nastąpił wzrost produkcji, natomiast moce produkcyjne pozostały stałe. Zmienione dane nadal wskazują wzrost produkcji, jednak moce produkcyjne możliwe do wykorzystania w tym okresie uległy zmniejszeniu. Wynika z tego, że przemysł unijny ograniczał dostępne moce produkcyjne w świetle większego przywozu z Argentyny i Indonezji, w ten sposób reagując na sygnały płynące z rynku. Zmienione dane obecnie bardziej odpowiadają publicznym oświadczeniom ze strony przemysłu unijnego i producentów unijnych, zgodnie z którymi w okresie objętym postępowaniem produkcję wstrzymano w szeregu zakładów i nie było możliwości natychmiastowego wykorzystania zainstalowanych mocy produkcyjnych lub byłoby to możliwe dopiero po dokonaniu znacznej reinwestycji.
(133)
Kilka stron kwestionowało zmienione dane dotyczące mocy produkcyjnych i ich wykorzystania. Żadna ze stron nie przedstawiła jednak alternatyw. Zmian dokonano na podstawie zmienionych danych dotyczących mocy produkcyjnych; dane te, obejmujące cały przemysł unijny, przedstawił skarżący. Zmienione dane porównano z publicznie dostępnymi danymi dotyczącymi w szczególności niedostępnych mocy produkcyjnych, jak również mocy produkcyjnych producentów, którzy zaprzestali działalności ze względu na trudności finansowe. Jak wyjaśniono powyżej w sekcji 6 „Wskaźniki makroekonomiczne”, zmienione dane stanowią dokładniejszy zbiór danych dotyczących mocy produkcyjnych dostępnych do produkcji biodiesla w okresie badanym niż pierwotnie przekazany zbiór danych, opublikowany w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych.
(134)
Jedna zainteresowana strona stwierdziła, że przemysł unijny nie poniósł szkody, ponieważ wielkości produkcji wzrosły wraz z konsumpcją. Argument ten zostaje odrzucony, ponieważ na podstawie innych istotnych wskaźników szkody wyraźnie widać, że doszło do szkody, w szczególności na podstawie straty udziału w rynku na korzyść przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, oraz tendencji zniżkowej pod względem rentowności prowadzącej do strat.
(135)
Inna zainteresowana strona twierdziła, że jeżeli porówna się tendencje jedynie w okresie między 2011 r. a OD zamiast porównywać tendencje w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do końca OD („okres badany”), to przemysł unijny nie odniósł szkody. Ponieważ OD obejmuje połowę 2011 r., porównanie między rokiem 2011 a OD nie jest właściwe. Ponadto, aby porównanie było miarodajne, należy zbadać tendencje mające znaczenie dla oceny szkody w okresie wystarczająco długim, tak jak to uczyniono w badanej sprawie. Wniosek zostaje zatem odrzucony.
(136)
Ta sama zainteresowana strona zauważyła, że Komisja nie opublikowała całkowitej wartości sprzedaży przemysłu unijnego w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, i zwróciła się o publikację tych danych. Zbadano jednak wszystkie istotne czynniki wymienione w art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego, umożliwiające pełną ocenę szkody. Dane dotyczące wartości sprzedaży zebrano od objętych próbą przedsiębiorstw, reprezentatywnych dla całego przemysłu unijnego, a następnie dane te zweryfikowano.
(137)
Ta sama strona zauważyła również, że przemysł unijny był w stanie zwiększyć zatrudnienie, a zatem nie doświadczył negatywnych skutków w okresie objętym dochodzeniem.
(138)
Jak jednak wyjaśniono w motywie 106 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, zatrudnienie w tej kapitałochłonnej branży jest stosunkowo niskie. Dlatego też nieznaczne zmiany w danych liczbowych mogą powodować duże zmiany danych przedstawianych jako wskaźniki. Wzrost ogólnego zatrudnienia nie wyklucza szkody poniesionej przez przemysł unijny, co wynika z innych wskaźników.
(139)
Ze względu na brak innych uwag niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 103-110 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
7. Wskaźniki mikroekonomiczne
(140)
Jak określono w motywie 102 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, przeanalizowano następujące wskaźniki mikroekonomiczne w oparciu o dane zweryfikowane u producentów unijnych objętych próbą: średnie ceny jednostkowe, koszt jednostkowy, koszt pracy, zapasy, rentowność, przepływ pieniężny, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskiwania kapitału.
(141)
Ze względu na brak jakichkolwiek istotnych uwag niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 111-117 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
8. Wnioski dotyczące szkody
(142)
Kilka stron zakwestionowało wnioski dotyczące szkody przedstawione w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, argumentując, że w okresie między rokiem 2011 a OD nastąpiła poprawa niektórych wskaźników. O ile prawdą jest, że niektóre wskaźniki wykazywały tendencję zwyżkową między rokiem 2011 a OD (na przykład produkcja i sprzedaż), to jednak przemysł nie był w stanie przenieść na klientów wzrostu kosztów w tym okresie, co stwierdzono w motywie 111 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych. Spowodowało to dalsze pogorszenie się sytuacji przemysłu i zwiększenia strat z 0,2 % w 2011 r. do strat na poziomie 2,5 % w OD. Dlatego też uznaje się, że, nawet jeżeli ocena szkody dotyczyłaby wyłącznie okresu od roku 2011 do OD, to jednak nadal uznano by, że przemysł poniósł istotną szkodę.
(143)
Ze względu na brak innych uwag niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 118-120 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
F. ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY
1. Wpływ przywozu towarów po cenach dumpingowych
(144)
Jedna zainteresowana strona twierdziła, że przywóz z Argentyny nie mógł spowodować szkody, ponieważ wielkości przywozu utrzymywały się na stałym poziomie od roku 2010 do końca OD, ulegając nieznacznemu obniżeniu od 2011 r. do końca OD.
(145)
Dane te pochodzą z tabeli 2 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych i są poprawne. Analiza Komisji obejmuje jednak czas od początku okresu badanego do końca OD i w tym czasie przywóz wzrósł o 48 %, a udział w rynku wzrósł o 41 %. Ponadto, jak wyjaśniono w motywie 90 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, uwzględniono nie tylko przywóz z Argentyny, ale także przywóz z Indonezji.
(146)
Na podstawie porównania danych w ujęciu rocznym ta sama zainteresowana strona zauważyła, że ceny przywozu z Argentyny wzrastały szybciej niż ceny sprzedaży przemysłu unijnego. Przywóz z Argentyny nadal powodował jednak podcięcie cen przemysłu unijnego, co wyjaśniałoby, dlaczego ceny unijne nie rosły w równie szybkim tempie.
(147)
Ze względu na brak innych uwag dotyczących wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 123-128 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2. Wpływ innych czynników
2.1. Przywóz z państw trzecich innych niż państwa, których dotyczy postępowanie
(148)
W związku z brakiem uwag potwierdza się wniosek, że przywóz z innych państw nie powodował szkody, co zostało stwierdzone w motywie 129 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2.2. Przywóz towarów po cenach niedumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie
(149)
W następstwie zastosowania art. 2 ust. 5 w sposób opisany w motywach 38 i 70 powyżej nie stwierdzono występowania przywozu towarów po cenach niedumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie. Motyw 130 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych zostaje zatem odpowiednio zmieniony.
2.3. Pozostali producenci unijni
(150)
Ze względu na brak uwag niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywie 131 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2.4. Przywóz realizowany przez przemysł unijny
(151)
Jak określono w motywach 132-136 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, w okresie badanym przemysł unijny dokonywał przywozu znacznych ilości biodiesla z państw, których dotyczy postępowanie - przywóz ten stanowił do 60 % całego przywozu w OD z tych państw.
(152)
Jedna zainteresowana strona postawiła zarzut, że przywóz ten, który wcale nie był dokonywany w obronie własnej, stanowił element „starannie dopracowywanej strategii długoterminowej” przemysłu unijnego w celu dokonywania inwestycji w Argentynie i pozyskiwania z niej biodiesla.
(153)
Strona twierdzi również, że przywóz oleju sojowego do Unii i przetwarzanie go na biodiesel na terenie Unii nigdy nie miało uzasadnienia ekonomicznego, a z tego samego punktu widzenia jedyną racjonalną opcją jest przetwarzanie oleju sojowego w Argentynie i wywóz biodiesla będącego produktem tego procesu.
(154)
Twierdzenia te należy odrzucić. Nie przedstawiono żadnego dowodu na istnienie tego rodzaju „długoterminowej strategii”, a istnieniu takiej strategii zaprzeczył przemysł unijny. Nie ma wątpliwości, że jeżeli strategią przemysłu unijnego byłoby zastąpienie własnej produkcji biodiesla produkcją z Argentyny i przywozem produktu końcowego, późniejsze zgłoszenie skargi przeciwko takiemu przywozowi byłoby niedorzeczne i nielogiczne.
(155)
Jedna zainteresowana strona powtórzyła twierdzenie, że przywóz biodiesla dokonywany przez przemysł unijny w obronie własnej stanowił w istocie element długoterminowej strategii gospodarczej. Twierdzenie to zostaje odrzucone, jako że nie przedstawiono żadnych dowodów na istnienie takiej strategii. Ponadto nielogiczne byłoby ze strony zainteresowanych producentów unijnych popieranie skargi, a niejednokrotnie również zwiększanie mocy produkcyjnych w Unii, przy jednoczesnym stosowaniu strategii zaspokajania potrzeb produkcyjnych przez przywóz.
(156)
Ta sama zainteresowana strona twierdziła również, że udział przemysłu unijnego w rynku należałoby obliczyć z uwzględnieniem przywozu dokonywanego przez ten przemysł w obronie własnej. Wniosek ten został odrzucony, ponieważ obliczenia udziału w rynku muszą odzwierciedlać wielkość sprzedaży przez przemysł unijny towarów wyprodukowanych przez ten przemysł, a nie prowadzony przezeń handel produktem gotowym w obliczu rosnącej wielkości przywozu po cenach dumpingowych.
(157)
Przemysł unijny wykazał również, że w ubiegłych latach przywóz oleju sojowego - i oleju palmowego - do celów przetworzenia na biodiesel był opłacalny z ekonomicznego punktu widzenia. Zainteresowana strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o nieprawdziwości powyższego stwierdzenia. Przywóz produktu końcowego staje się ekonomicznie uzasadniony tylko ze względu na zniekształcający wpływ zróżnicowanego podatku wywozowego, dzięki któremu wywóz biodiesla jest tańszy od wywozu surowców.
(158)
Jedna zainteresowana strona twierdziła, że taki przywóz stanowił przyczynę szkody, ponieważ wyłącznie przemysł unijny dysponował mocami produkcyjnymi umożliwiającymi mieszanie SME z Argentyny i PME z Indonezji z biodieslem wyprodukowanym w Unii do celów odsprzedaży dla rafinerii produkujących olej napędowy. Twierdzenie to jest błędne. Mieszanie stanowi prostą operację, którą wiele przedsiębiorstw handlowych może przeprowadzać w swoich zbiornikach. Nie przedstawiono żadnych dowodów na poparcie twierdzenia, że jedynie producenci unijni są w stanie przeprowadzać takie mieszanie, a zatem takie twierdzenie zostaje odrzucone.
(159)
Jeden indonezyjski producent eksportujący twierdził również, że przywóz przez przemysł unijny nie był dokonywany w obronie własnej, i przedstawił porównanie danych za rok kalendarzowy 2011 z danymi dotyczącymi OD, który obejmuje sześć miesięcy tego właśnie roku. Porównanie tych dwóch okresów nie jest zatem trafne bez możliwości podzielenia OD na dwie połowy. W związku z tym argument ten zostaje odrzucony.
(160)
Ze względu na brak innych uwag dotyczących wywozu realizowanego przez przemysł unijny niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 132-136 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2.5. Moce produkcyjne przemysłu unijnego
(161)
W motywach 137-140 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych odnotowano, że wykorzystanie mocy produkcyjnych przemysłu unijnego utrzymywało się na niskim poziomie przez cały okres objęty postępowaniem, jednak sytuacja przedsiębiorstw objętych próbą ulegała pogorszeniu w tym okresie, natomiast wykorzystanie ich mocy produkcyjnych nie zmalało w tym samym stopniu.
(162)
Tymczasowo stwierdzono zatem, że stały, niski poziom wykorzystania mocy produkcyjnych nie stanowił przyczyny szkody, którą poniósł przemysł unijny.
(163)
Zainteresowana strona przedstawiła uwagę dotyczącą danych zawartych w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, zauważając, że jeśli nawet nie realizowano by żadnego przywozu, wykorzystanie mocy produkcyjnych przemysłu unijnego wyniosłoby w OD jedynie 53 %. Strona zwróciła również uwagę na wzrost mocy produkcyjnych w okresie od 2009 r. do końca OD, co spowodowało zmniejszenie wykorzystania mocy produkcyjnych w okresie objętym postępowaniem.
(164)
Zainteresowana strona nie przedstawiła jednak żadnych dowodów, że niskie wykorzystanie mocy produkcyjnych spowodowało powstanie szkody do tego stopnia, że podważyło związek przyczynowy pomiędzy przywozem towarów po cenach dumpingowych a pogorszeniem się sytuacji przemysłu unijnego. Koszty stałe stanowią jedynie niewielką część (około 5 %) całkowitych kosztów produkcji, co oznacza, że niski poziom wykorzystania mocy produkcyjnych był tylko jednym, jednak nie decydującym, czynnikiem szkody. Ponadto jedną z przyczyn takiego niskiego poziomu wykorzystania mocy produkcyjnych był fakt, że w wyniku szczególnej sytuacji na rynku przemysł unijny sam dokonywał przywozu produktu końcowego.
(165)
Co więcej, po uwzględnieniu zmienionych danych dotyczących mocy produkcyjnych i ich wykorzystania, moce produkcyjne przemysłu unijnego uległy zmniejszeniu w okresie badanym, a wykorzystanie mocy produkcyjnych wzrosło z 46 % do 55 %. Oznacza to, że gdyby nie doszło do przywozu towarów po cenach dumpingowych, wykorzystanie mocy produkcyjnych przemysłu unijnego znacznie przewyższałoby wspomniany powyżej poziom 53 %.
(166)
Po ujawnieniu tymczasowych ustaleń kilka zainteresowanych stron podało w wątpliwość wniosek, że niski stopień wykorzystania mocy produkcyjnych nie był decydującym czynnikiem powodującym szkodę. Twierdzono, że koszty stałe w przemyśle biodiesla są znacznie wyższe od niskiego odsetka podanego powyżej. Strony te nie przedstawiły jednak żadnych dowodów na poparcie tego twierdzenia, dlatego też zostaje ono odrzucone. Niezależnie od tego koszty stałe nie mają żadnego związku ze stopniem wykorzystania mocy produkcyjnych. Na podstawie weryfikacji przedsiębiorstw objętych próbą ustalono, że udział kosztów stałych w całkowitym koszcie produkcji wynosił w OD od 3 do 10 %.
(167)
Twierdzono również w tym kontekście, że nadwyżka mocy produkcyjnych przemysłu unijnego była tak duża, że nawet w sytuacji braku przywozu przemysł ten nie byłby wystarczająco rentowny. Na poparcie tej tezy nie przedstawiono żadnych dowodów, a fakt, że w 2009 r. przemysł unijny był rentowny w warunkach niskiego wykorzystania mocy produkcyjnych, wskazuje, że w sytuacji braku przywozu towarów po cenach dumpingowych jego rentowność byłaby jeszcze wyższa.
(168)
Ponadto argumentowano, że ograniczenie mocy produkcyjnych przemysłu unijnego było samo w sobie przyczyną szkody z powodu kosztów likwidacji zakładów oraz ograniczenia mocy produkcyjnych tych zakładów, które w dalszym ciągu prowadziły działalność. Zarzut ten nie został uzasadniony i nie przedstawiono żadnych dowodów świadczących o tym, że koszty zmniejszenia mocy produkcyjnych lub likwidacji całych zakładów lub przedsiębiorstw były znaczne.
(169)
Twierdzono wreszcie w odniesieniu do mocy produkcyjnych, że w wypadku każdego przedsiębiorstwa zwiększanie zdolności produkcji biodiesla w okresie badanym byłoby nieodpowiedzialną decyzją biznesową. Na poparcie tego twierdzenia nie przedstawiono żadnych dowodów. Ponadto fakt, że niektóre przedsiębiorstwa były w stanie zwiększyć moce produkcyjne w sytuacji rosnącego przywozu biodiesla z Argentyny i Indonezji po cenach dumpingowych, świadczy o istnieniu na rynku popytu na produkty tych przedsiębiorstw.
(170)
Skorygowane wskaźniki makroekonomiczne pokazują również, że w tym okresie przedsiębiorstwa obniżały moce produkcyjne, a bliżej końca OD rozpoczynały proces zamykania nierentownych już zakładów. Ponadto wzrost mocy produkcyjnych na poziomie przedsiębiorstwa wynika głównie z rozwoju tak zwanych zakładów produkujących biodiesel „drugiej generacji” z olejów odpadowych lub uwodornionego oleju roślinnego („HVO”). Dlatego też przemysł unijny przechodził i przechodzi proces racjonalizacji mocy produkcyjnych, aby odpowiadały one popytowi w Unii.
(171)
Ze względu na brak innych uwag dotyczących mocy produkcyjnych przemysłu unijnego niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 137-140 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2.6. Brak dostępu do surowców i integracja pionowa
(172)
Ze względu na brak nowych uwag dotyczących dostępu do surowców niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 141-142 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2.7. Podwójne liczenie
(173)
W motywach 143-146 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych odniesiono się do zarzutu, że w sytuacjach, w których biodiesel wytwarzany z olejów odpadowych liczy się podwójnie w ramach obowiązku mieszania w niektórych państwach członkowskich, taki system „podwójnego liczenia” stanowi przyczynę szkody poniesionej przez przemysł unijny, a przynajmniej przez tych producentów unijnych, którzy wytwarzają biodiesel z olejów z pierwszego tłoczenia.
(174)
Jedna ze stron przytoczyła uwagę jednego producenta unijnego, który twierdził, że w 2011 r. odnotował spadek sprzedaży na rzecz innych producentów, którzy wytwarzali biodiesel kwalifikujący się do podwójnego liczenia.
(175)
Negatywny wpływ odczuwany przez tego producenta był jednak ograniczony i tymczasowy, a ponadto dotyczył wyłącznie części okresu objętego dochodzeniem, ponieważ w państwie członkowskim, w którym przedmiotowy producent ma siedzibę, system podwójnego liczenia został przyjęty dopiero we wrześniu 2011 r. Zważywszy, że wyniki finansowe przedsiębiorstw objętych próbą uległy pogorszeniu po wrześniu 2011 r., a przedmiotowe przedsiębiorstwo zostało objęte próbą, podwójnego liczenia nie można uznać za źródło szkody.
(176)
Ponieważ przemysł unijny składa się zarówno z przedsiębiorstw wytwarzających biodiesel z olejów odpadowych i korzystających z systemów podwójnego liczenia w niektórych państwach członkowskich, jak i z przedsiębiorstw wytwarzających biodiesel z olejów z pierwszego tłoczenia, zmiany popytu ograniczają się do przemysłu unijnego. Ze względu na ograniczoną podaż zużytych olejów potrzebnych do wytworzenia podwójnie liczonego biodiesla, trudno osiągnąć znaczny wzrost w zakresie produkcji podwójnie liczonego biodiesla. Dlatego też nadal istnieje duży popyt na biodiesel pierwszej generacji. Nie stwierdzono znacznego przywozu biodiesla kwalifikującego się do podwójnego liczenia w okresie objętym dochodzeniem, co potwierdza, że system podwójnego liczenia powoduje zmianę popytu w przemyśle unijnym i nie zwiększa popytu na przywóz. Zainteresowana strona nie przekazała Komisji żadnych danych potwierdzających, że podwójnie liczony biodiesel spowodował spadek ceny biodiesla produkowanego z olejów z pierwszego tłoczenia w okresie objętym postępowaniem. Dane wskazują w istocie, że podwójnie liczony biodiesel jest niewiele droższy od biodiesla produkowanego z olejów z pierwszego tłoczenia, którego cena jest powiązana z mineralnym olejem napędowym.
(177)
Spadku wyników przemysłu unijnego, składającego się z obu rodzajów producentów, nie można przypisać systemowi podwójnego liczenia obowiązującemu w niektórych państwach członkowskich. O poniesieniu przez cały przemysł szkody spowodowanej przywozem towarów po cenach dumpingowych świadczy w szczególności spadek wyników odnotowany również przez przedsiębiorstwa objęte próbą, które produkują podwójnie liczony biodiesel, co odnotowano w motywie 145 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
(178)
Kilka zainteresowanych stron twierdziło po ujawnieniu ostatecznych ustaleń, że szacowane ilości podwójnie liczonego biodiesla są zaniżone. Ilości podwójnie liczonego biodiesla dostępne na rynku unijnym były jednak ograniczone w porównaniu z łączną wielkością sprzedaży biodiesla w okresie objętym dochodzeniem. Ponadto jeśli w danym państwie członkowskim obowiązuje podwójne liczenie, to biodiesel liczony podwójnie jest produkowany w Unii, a zatem popyt pozostaje wewnątrz przemysłu unijnego. Nie przedstawiono nowych dowodów, które mogłyby zmienić ten wniosek.
(179)
Ze względu na brak nowych uwag dotyczących czynników regulacyjnych niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 143-146 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2.8. Inne czynniki regulacyjne
(180)
Motywy 147-153 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych dotyczą zarzutów wysuniętych przez zainteresowane strony, zgodnie z którymi celem ograniczeń w państwach członkowskich, takich jak systemy kwotowe i systemy podatkowe, było ograniczenie przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, co oznacza, że wszelka szkoda, jaką poniósł przemysł unijny, w szczególności w niektórych państwach członkowskich, nie mogła wynikać z przywozu.
(181)
Argumenty te zostały tymczasowo odrzucone, między innymi ze względu na istnienie przywozu towarów po cenach dumpingowych do większości państw członkowskich. Ponadto towary przywiezione po cenach dumpingowych do jednego państwa członkowskiego mogły zostać przetransportowane i sprzedane także w innym państwie członkowskim.
(182)
Jedna zainteresowana strona odnotowała niewielką ilość biodiesla argentyńskiego, która została odprawiona przez francuskie organy celne w 2011 r., a także nieznaczną ilość zadeklarowaną w tym samym okresie jako przywiezioną do Niemiec.
(183)
Po pierwsze, jak wyjaśniono powyżej, biodiesel, który przeszedł odprawę celną w jednym państwie członkowskim, może zostać sprzedany w innym państwie członkowskim, co sprawia, że takie dane nie są wiarygodne. Po drugie przedsiębiorstwa objęte próbą we Francji i w Niemczech były w stanie wykazać, że istnieje konkurencja cenowa między ich produkcją a przywozem z państw, których dotyczy postępowanie, a także udowodnić, że poniosły w związku z tym szkodę.
(184)
Inna zainteresowana strona twierdziła, że wycofanie w wielu państwach członkowskich programów, które miały przynosić korzyść przemysłowi biodiesla, spowodowało spadek przychodów przedsiębiorstw produkujących biodiesel w okresie badanym, co było przyczyną szkody. Strona zwraca szczególną uwagę na stopniowe wycofywanie zachęt podatkowych we Francji i podatków od „ekologicznych paliw” w Niemczech.
(185)
Nie istnieje jednak wyraźna zbieżność w czasie między tymi zmianami a pogorszeniem się wyników finansowych przemysłu unijnego. Wiele z tych zachęt było kierowanych do użytkowników biodiesla, a nie do producentów, przy czym wiele z nich nadal obowiązywało w OD. Nie przedstawiono żadnych dowodów na poparcie twierdzenia, że zmiany w polityce państw członkowskich, w tym wprowadzenie obowiązkowych wymogów dotyczących mieszania, przyniosły szkodę przemysłowi unijnemu.
(186)
Jeden indonezyjski producent eksportujący zwrócił uwagę na trwające dochodzenie DG ds. Konkurencji dotyczące domniemanego zgłaszania zniekształconych cen przez podmioty dostarczające informacji do ustalania cen produktów naftowych i biopaliw przez Platts i zwrócił się z wnioskiem, aby wynik tego dochodzenia wzięto pod uwagę jako możliwą przyczynę szkody. Wniosek ten odrzucono, ponieważ dochodzenie jest w toku i dotąd nie opublikowano żadnych wyników.
(187)
Ze względu na brak nowych uwag dotyczących polityki państw członkowskich niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 147-153 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3. Wnioski w sprawie związku przyczynowego
(188)
Przywóz produktu objętego postępowaniem z państw, których dotyczy postępowanie, w OD odbywał się po cenach dumpingowych i powodował podcięcie cenowe sprzedaży przemysłu unijnego. Istnieje wyraźna zbieżność w czasie między wzrostem wielkości przywozu towarów po cenach dumpingowych a pogorszeniem się sytuacji przemysłu unijnego. Przywóz towarów po cenach dumpingowych konkurował bezpośrednio z produkcją przemysłu unijnego, przez co przemysł unijny utracił rentowność i udział w rynku w okresie objętym postępowaniem. Jakkolwiek inne, wyżej przedstawione czynniki mogły do pewnego stopnia mieć wpływ na wyniki przemysłu unijnego, to jednak nie zmienia to faktu, że przywóz towarów po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, przynosi szkodę przemysłowi unijnemu.
(189)
Nie przedstawiono żadnych nowych dowodów, które spowodowałyby zmianę wniosku, że wpływ innych czynników, rozpatrywanych osobno bądź łącznie, nie był na tyle znaczący, aby spowodować zerwanie związku przyczynowego między przywozem towarów po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł unijny. Ze względu na brak jakichkolwiek innych uwag dotyczących wniosków w sprawie związku przyczynowego niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 154-157 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
G. INTERES UNII
1. Interes przemysłu unijnego
(190)
Ze względu na brak uwag dotyczących interesu przemysłu unijnego niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 159-161 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2. Interes niepowiązanych importerów i przedsiębiorstw handlowych
(191)
Jeden indonezyjski producent eksportujący twierdził, że proponowane cła miałyby negatywny wpływ na importerów i przedsiębiorstwa handlowe, jednak nie poparł on tego zarzutu żadnymi dowodami. W praktyce argument producenta prowadzi do przeciwnego wniosku, a mianowicie, że cło można byłoby przerzucić na użytkowników i konsumentów w postaci wysokich cen, co w praktyce prawdopodobnie spowodowałoby całkowity brak wpływu na importerów i przedsiębiorstwa handlowe.
(192)
Po publikacji środków tymczasowych nie wpłynęły żadne uwagi ze strony importerów biodiesla ani przedsiębiorstw handlowych zajmujących się handlem biodieslem.
(193)
Ze względu na brak dodatkowych nowych uwag dotyczących interesu niepowiązanych importerów/przedsiębiorstw handlowych niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 162-163 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
3. Interes użytkowników i konsumentów
(194)
Jeden indonezyjski producent eksportujący postawił zarzut, że proponowane cła spowodują wzrost ceny biodiesla, co w rezultacie osłabi motywację konsumentów do nabywania pojazdów napędzanych biopaliwami.
(195)
Ten zarzut zostaje odrzucony. Biodiesel przeważnie stosuje się jako składnik mineralnego oleju napędowego sprzedawanego konsumentom, aby nie musieli nabywać specjalnego pojazdu napędzanego biopaliwami w czystej postaci.
(196)
Chociaż cena biodiesla będącego składnikiem takiej mieszanki wzrosłaby, gdyby stosowano biodiesel przywożony z Argentyny lub Indonezji, jak stwierdzono w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, to jednak ze względu na niewielką zawartość biodiesla w oleju napędowym sprzedawanym konsumentom wzrost ceny jest również niewielki i niezauważalny dla konsumenta.
(197)
Możliwy wpływ środków na ostateczną cenę oleju napędowego dla konsumenta, który to wpływ najprawdopodobniej będzie tak mały, jak wskazano powyżej, nie zagrozi realizacji celów dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii.
(198)
Nie wpłynęły żadne uwagi dotyczące rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych ze strony żadnego użytkownika lub konsumenta, ani grupy lub stowarzyszenia reprezentujących użytkowników lub konsumentów.
(199)
Ze względu na brak dodatkowych uwag dotyczących interesu konsumentów niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 164-166 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
4. Interes dostawców surowców
(200)
Ze względu na brak uwag dotyczących interesu dostawców surowców niniejszym potwierdza się ustalenia przedstawione w motywach 167-169 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
5. Wniosek dotyczący interesu Unii
(201)
Nie wpłynęły żadne uwagi, które spowodowałyby zmianę analizy interesu Unii przedstawioną w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, a zatem nałożenie środków nadal leży w interesie Unii. Niniejszym potwierdza się zatem ustalenia przedstawione w motywach 170-171 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
H. OSTATECZNE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
1. Poziom usuwający szkodę
(202)
Niektóre zainteresowane strony zakwestionowały zastosowanie poziomu 15 % jako docelowego zysku dla przemysłu unijnego, ustalonego w motywie 175 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, twierdząc, że oczekiwanie tak wysokiego zysku w przypadku unijnego przemysłu biodiesla jest nierealistyczne.
(203)
Większość z przedmiotowych zainteresowanych stron zaproponowała jednak następnie zastąpienie docelowego zysku na poziomie 15 % innymi danymi pochodzącymi z innych okresów, lub z innych dochodzeń, nie wyjaśniając przyczyn, dla których dany okres lub dane dochodzenie miałyby być bardziej stosowne niż inne.
(204)
Jak wyjaśniono w rozporządzeniu w sprawie ceł tymczasowych, marża zysku na poziomie 15 % stanowiła zysk, wyrażony jako procent obrotu, osiągnięty przez przemysł unijny w sytuacji braku przywozu towarów po cenach dumpingowych w latach 2004-2006. W tym okresie po raz ostatni osiągnięto zysk w sytuacji braku przywozu towarów po cenach dumpingowych, ponieważ od roku 2006 na rynku unijnym istniał przywóz towarów po cenach dumpingowych, najpierw ze Stanów Zjednoczonych, a następnie z Argentyny i Indonezji.
(205)
Pod wieloma względami, poczynając od lat 2004-2006, unijny rynek biodiesla w dużym stopniu stał się jednak rynkiem dojrzałym. W latach 2004-2006 udział w rynku przywozu towarów po cenach dumpingowych był nieistotny, a pozostały przywóz również utrzymywał się na niskim poziomie. W OD udział w rynku przywozu towarów po cenach dumpingowych wynosił 19 %. W latach 2004-2006 przemysł unijny tworzyło 40 przedsiębiorstw, natomiast obecnie tworzy go ponad 200 przedsiębiorstw, co spowodowało wzrost poziomu konkurencji.
(206)
W latach 2004-2006 nastąpił gwałtowny wzrost konsumpcji z 2 mln ton do 5 mln ton, natomiast w okresie objętym postępowaniem konsumpcja wzrosła jedynie nieznacznie, a wykorzystanie mocy produkcyjnych, które w latach 2004-2006 wynosiło 90 %, w OD wyniosło 55 %.
(207)
W rezultacie uznaje się za stosowne uwzględnić przedstawione powyżej zmiany na rynku i odpowiednio dostosować docelowy zysk, tak aby odzwierciedlał zysk, jakiego przemysł unijny może się spodziewać w obecnych warunkach rynkowych.
(208)
W związku z tym, zamiast przyjmować zysk wyrażony jako wartość procentową, obliczono faktyczny zysk dla badanych trzech lat, wyrażony w EUR za 1 sprzedaną tonę. Wykonano to w odniesieniu do każdego roku w celu odzwierciedlenia cen z 2011 r., a następnie obliczono średnią. Docelowy zysk dla przemysłu unijnego w OD, wyrażony jako procent obrotu, wynosi 11,0 %.
(209)
Na tej podstawie ponownie obliczono zatem margines usuwający szkodę.
(210)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna z zainteresowanych stron argumentowała w odniesieniu do obliczania marginesu szkody, że od kosztów produkcji producentów unijnych należy odjąć kwotę należności celnej przywozowej w wysokości 5,1 %, której podlega olej palmowy RBD przywożony do Unii. Twierdzenie to zostaje odrzucone, gdyż wspomniana należność celna stanowi koszt dla producentów unijnych dokonujących przywozu oleju palmowego, a zatem powinien być wzięty pod uwagę.
(211)
Jeden indonezyjski producent eksportujący zakwestionował obliczenie zysku docelowego przemysłu unijnego oraz zastosowanie danych za lata 2004-2006, proponując, aby zysk docelowy obliczać z wykorzystaniem wyłącznie danych za 2004 r. W poprzednim dochodzeniu w odniesieniu do przywozu ze Stanów Zjednoczonych ustalono jednak, że średnia z trzech lat jest bardziej dokładna niż dane tylko za 2004 r. Nie przedstawiono argumentów, które mogłyby prowadzić do innego wniosku.
(212)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń skarżący twierdzili, że należało utrzymać docelowy poziom zysku wynoszący 15 %, przyjęty na etapie ceł tymczasowych. Niemniej jednak argumenty przedstawione przez skarżących nie odnoszą się do celu, któremu służyło ustalenie docelowego poziomu zysku, czyli ustalenia zysku, który osiągnąłby przemysł unijny w sytuacji braku przywozu po cenach dumpingowych. Z tego względu argument ten zostaje odrzucony.
(213)
Ze względu na brak innych uwag dotyczących poziomu usuwającego szkodę niniejszym potwierdza się metodykę przedstawioną w motywach 176-177 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych.
2. Środki ostateczne
(214)
W świetle wniosków dotyczących dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Unii oraz zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia podstawowego należy nałożyć ostateczne środki antydumpingowe na przywóz produktu objętego postępowaniem na poziomie niższego z marginesów dumpingu i szkody, zgodnie z zasadą niższego cła.
(215)
Stawki cła antydumpingowego ustalono w wyniku porównania marginesów usunięcia szkody i marginesów dumpingu. W związku z tym ostateczne stawki cła antydumpingowego, wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem są następujące:
Państwo
Przedsiębiorstwo
Margines dumpingu
Margines szkody
Stawka cła antydumpingowego
Argentyna
Aceitera General Deheza SA, General Deheza, Rosario; Bunge Argentina SA, Buenos Aires
41,9 %
22,0 %
22,0 %
(216,64 EUR)
Louis Dreyfus Commodities SA, Buenos Aires
46,7 %
24,9 %
24,9 %
(239,35 EUR)
Molinos Río de la Plata SA, Buenos Aires; Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.F.I.C.I. y A., Bahia Blanca; Vicentin S.A.I.C., Avellaneda
49,2 %
25,7 %
25,7 %
(245,67 EUR)
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące
46,8 %
24,6 %
24,6 %
(237,05 EUR)
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
49,2 %
25,7 %
25,7 %
(245,67 EUR)
Indonezja
PT. Ciliandra Perkasa, Jakarta
8,8 %
19,7 %
8,8 %
(76,94 EUR)
PT. Musim Mas, Medan
18,3 %
16,9 %
16,9 %
(151,32 EUR)
PT. Pelita Agung Agrindustri, Medan
16,8 %
20,5 %
16,8 %
(145,14 EUR)
PT Wilmar Bioenergi Indonesia, Medan; PT Wilmar Nabati Indonesia, Medan
23,3 %
20,0 %
20,0 %
(174,91 EUR)
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące
20,1 %
18,9 %
18,9 %
(166,95 EUR)
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
23,3 %
20,5 %
20,5 %
(178,85 EUR)
(216)
Biorąc jednak pod uwagę, że cło antydumpingowe będzie miało również zastosowanie do mieszanek zawierających biodiesel (proporcjonalnie do zawartości biodiesla w mieszance według masy), a także do czystego biodiesla, w celu prawidłowego wdrożenia cła przez organy celne państw członkowskich dokładniejszym i właściwszym podejściem będzie wyrażenie cła jako stałej kwoty euro na tonę netto i stosowanie jej do czystego przywożonego biodiesla lub do odsetka biodiesla w mieszance produktu.
(217)
W motywie 183 rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych odnotowano, że przywóz biodiesla z państw, których dotyczy postępowanie, poddano rejestracji, tak aby w razie potrzeby cło można było pobrać za okres do 90 dni przed datą zastosowania środków tymczasowych.
(218)
Taki pobór ceł od zarejestrowanych produktów jest możliwy tylko w przypadku spełnienia warunków określonych w art. 10 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Po sprawdzeniu danych statystycznych dotyczących przywozu w odniesieniu do towarów przywiezionych po rejestracji stwierdzono, że w okresie przed nałożeniem środków tymczasowych odnotowano znaczny spadek przywozu, a nie jego dalszy znaczny wzrost. Przedmiotowe warunki nie zostały zatem spełnione, a zatem cło nie zostanie pobrane od zarejestrowanego przywozu.
(219)
Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu zostały określone na podstawie ustaleń obecnego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem sytuację ustaloną podczas dochodzenia w odniesieniu do tych przedsiębiorstw. Wspomniane stawki celne (w odróżnieniu od ogólnokrajowego cła stosowanego do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”) mają więc zastosowanie wyłącznie do przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z państw, których dotyczy postępowanie, i wyprodukowanego przez wymienione przedsiębiorstwa, tj. konkretne podmioty prawne. Przywożony produkt objęty postępowaniem wyprodukowany przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo, które nie zostało wyraźnie wymienione w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, w tym przez podmioty powiązane z przedsiębiorstwami wyraźnie wymienionymi, nie może korzystać z tych stawek i podlega stawce celnej mającej zastosowanie do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”.
(220)
Wszelkie wnioski o zastosowanie wspomnianych indywidualnych stawek cła antydumpingowego dla przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) należy niezwłocznie kierować do Komisji (12) wraz ze wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą krajową i eksportową, wynikających np. z wyżej wspomnianej zmiany nazwy lub zmiany podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą. W stosownych przypadkach rozporządzenie zostanie odpowiednio zmienione poprzez uaktualnienie wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła.
(221)
Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierzano zalecić nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji, a także ostateczne pobranie kwot zabezpieczonych w postaci cła tymczasowego (ujawnienie ostatecznych ustaleń). Wszystkim stronom wyznaczono okres, w którym mogły zgłaszać uwagi na temat ujawnienia ostatecznych ustaleń.
(222)
Ustne i pisemne uwagi przedstawione przez zainteresowane strony zostały rozpatrzone i w stosownych przypadkach uwzględnione.
3. Zobowiązania cenowe
(223)
Dwóch indonezyjskich producentów eksportujących przedstawiło podobne zobowiązania cenowe zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia podstawowego. Należy zauważyć, iż z uwagi na znaczące wahania cen surowców uznano, że omawiany produkt nie może być objęty zobowiązaniem dotyczącym stałej ceny. W tym kontekście oba przedsiębiorstwa zaproponowały, by minimalne ceny importowe (MCI) były regularnie indeksowane w stosunku do wahań cen surowego oleju palmowego (CPO) przez zastosowanie współczynnika w odniesieniu do kosztów tego surowca.
(224)
W odniesieniu do wspomnianych ofert dwóch producentów eksportujących należy zauważyć, że w celu ustanowienia skutecznie indeksowanej MCI należy wziąć pod uwagę liczne dodatkowe parametry, odgrywające znaczącą rolę i wykazujące zmienność rynku biodiesla. Rynek biodiesla jest bardzo zmienny, a na prowadzenie działalności na tym rynku wpływają różne dodatkowe czynniki, takie jak złożoność systemu handlu biodieslem, różnica cen oleju napędowego i biodiesla, zmienność i kształtowanie się rynków olejów roślinnych oraz współzależność różnych rodzajów tych olejów, jak również zmiany kursu wymiany USD/EUR. Czynniki te wymagałyby codziennej, bardzo złożonej i wielokrotnej indeksacji. Proponowana comiesięczna indeksacja wyłącznie cen CPO została więc uznana za nieodpowiednią i nie pozwoliłaby na osiągnięcie pożądanego rezultatu.
(225)
Ponadto stwierdzono istotne ryzyko wzajemnej kompensacji w odniesieniu do tych eksporterów indonezyjskich i ich klientów ze względu na to, że do Unii są wywożone również inne produkty oprócz biodiesla, jak również ze względu na przyjętą w tej branży praktykę dokonywania pomiędzy przedsiębiorstwami pożyczek i wymian biodiesla, CPO oraz innych produktów.
(226)
Powyższe czynniki sprawiają, że skuteczne wdrożenie i monitorowanie zobowiązań, o ile w ogóle możliwe, byłoby niezwykle uciążliwe. W związku z tym z powodów określonych powyżej nie można przyjąć wspomnianych ofert zobowiązań.
4. Ostateczny pobór tymczasowych ceł antydumpingowych
(227)
Po ujawnieniu ostatecznych ustaleń jedna zainteresowana strona stwierdziła, że na etapie ceł tymczasowych w obliczeniach marginesów dumpingu popełniono błędy pisarskie, bez których marginesy te miałyby wartość de minimis. Wspomniana strona zwróciła się z wnioskiem, aby w związku z tym nie pobierać w ogóle tymczasowego cła antydumpingowego. Wniosek ten należy odrzucić, ponieważ ostateczne cło antydumpingowe jest wyraźnie wyższe od cła tymczasowego.
(228)
Ze względu na ustaloną wysokość marginesów dumpingu oraz zważywszy na poziom szkody, jaką poniósł przemysł unijny, należy dokonać ostatecznego poboru kwot zabezpieczonych w formie tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego rozporządzeniem w sprawie ceł tymczasowych,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, w formie czystej lub zawartych w mieszance, objętych obecnie kodami CN ex 1516 20 98 (kody TARIC 1516209821, 1516209829 i 1516209830), ex 1518 00 91 (kody TARIC 1518009121, 1518009129 i 1518009130), ex 1518 00 95 (kod TARIC 1518009510), ex 1518 00 99 (kody TARIC 1518009921, 1518009929 i 1518009930), ex 2710 19 43 (kody TARIC 2710194321, 2710194329 i 2710194330), ex 2710 19 46 (kody TARIC 2710194621, 2710194629 i 2710194630), ex 2710 19 47 (kody TARIC 2710194721, 2710194729 i 2710194730), 2710 20 11, 2710 20 15, 2710 20 17, ex 3824 90 97 (kody TARIC 3824909701, 3824909703 i 3824909704), 3826 00 10 i ex 3826 00 90 (kody TARIC 3826009011, 3826009019 i 3826009030), pochodzących z Argentyny i Indonezji.
2. Stawkę ostatecznego cła antydumpingowego stosowaną dla produktu opisanego w ust. 1 i wytwarzanego przez wymienione poniżej przedsiębiorstwa ustala się następująco:
Państwo
Przedsiębiorstwo
Stawka cła EUR/tonę netto
Dodatkowy kod TARIC
Argentyna
Aceitera General Deheza SA, General Deheza, Rosario; Bunge Argentina SA, Buenos Aires
216,64
B782
Louis Dreyfus Commodities SA, Buenos Aires
239,35
B783
Molinos Río de la Plata SA, Buenos Aires; Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.F.I.C.I. y A., Bahia Blanca; Vicentin S.A.I.C., Avellaneda
245,67
B784
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące:
Cargill S.A.C.I., Buenos Aires; Unitec Bio SA, Buenos Aires; Viluco SA, Tucuman
237,05
B785
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
245,67
B999
Indonezja
PT Ciliandra Perkasa, Jakarta
76,94
B786
PT Musim Mas, Medan
151,32
B787
PT Pelita Agung Agrindustri, Medan
145,14
B788
PT Wilmar Bioenergi Indonesia, Medan; PT Wilmar Nabati Indonesia, Medan
174,91
B789
Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące:
PT Cermerlang Energi Perkasa, Jakarta
166,95
B790
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
178,85
B999
3. W odniesieniu do mieszanek cło antydumpingowe stosuje się proporcjonalnie do całkowitej zawartości w mieszance, według masy, monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych i parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym (zawartości biodiesla).
4. W przypadkach, w których towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu i w których w związku z tym dokonuje się proporcjonalnego podziału ceny faktycznie zapłaconej lub należnej w celu ustalenia wartości celnej na podstawie art. 145 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 (13), kwota cła antydumpingowego obliczona na podstawie podanych wyżej kwot zostaje pomniejszona o wartość procentową odpowiadającą proporcjonalnemu podziałowi ceny faktycznie zapłaconej lub należnej.
5. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Kwoty zabezpieczone w formie tymczasowych ceł antydumpingowych nałożonych rozporządzeniem Komisji (UE) nr 490/2013 na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji zostają ostatecznie pobrane.
Artykuł 3
W przypadku gdy jakikolwiek nowy producent eksportujący z Argentyny lub Indonezji dostarczy Komisji wystarczające dowody potwierdzające, że:
-
nie prowadził wywozu do Unii produktu, o którym mowa w art. 1 ust. 1, w okresie objętym dochodzeniem (od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia 30 czerwca 2012 r.),
-
nie jest powiązany z jakimkolwiek eksporterem ani producentem z Argentyny lub Indonezji, który podlega środkom wprowadzonym niniejszym rozporządzeniem,
-
rzeczywiście dokonywał wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii po upływie okresu objętego dochodzeniem, na podstawie którego wprowadzono środki, lub zaciągnął nieodwołalne zobowiązanie umowne na wywóz znaczących ilości do Unii.
Artykuł 1 ust. 2 może zostać zmieniony poprzez dodanie nowego producenta eksportującego do współpracujących przedsiębiorstw nieobjętych próbą, w stosunku do których zastosowanie ma średnia ważona stawka celna państwa, którego dotyczy postępowanie.
Artykuł 4
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 19 listopada 2013 r.