ROZHODNUTÍ RADY č. 940/2014/EU
ze dne 17. prosince 2014
o režimu tzv. „octroi de mer“ (přístavní daně) v nejvzdálenějších francouzských regionech
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 349 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského parlamentu,
v souladu se zvláštním legislativním postupem,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Ustanovení smlouvy, která se týkají nejvzdálenějších regionů Unie, k nimž patří francouzské zámořské departementy, v zásadě nedovolují žádné rozdíly ve zdanění místních produktů a produktů z metropolitní Francie nebo jiných členských států. Podle článku 349 smlouvy však lze pro tyto regiony zavést konkrétní opatření z důvodu trvalého znevýhodnění, které má dopad na jejich sociální a hospodářskou situaci.
(2)
Tato konkrétní opatření musí brát v úvahu zvláštní charakter a omezení nejvzdálenějších regionů, aniž by narušila integritu a soudržnost právního řádu Unie, který zahrnuje i vnitřní trh a společné politiky. Neměnnost a spolupůsobení nepříznivých faktorů (odlehlost, závislost na surovinách a energii, povinnost vytvářet větší zásoby, malý rozsah místního trhu v kombinaci s málo rozvinutou vývozní činností) na nejvzdálenější regiony Unie uvedené v článku 349 smlouvy se projevují zvýšením nákladů na produkci, a tedy i pořizovací ceny produktů z místní produkce, které by bez konkrétních opatření byly méně konkurenceschopné v porovnání s produkty odjinud, a to i při zohlednění nákladů na dopravu do zámořských departementů. Tato skutečnost by ztížila zachování místní produkce. Proto je nezbytné zavést konkrétní opatření, která posílí místní průmysl zvýšením jeho konkurenceschopnosti. Rozhodnutí Rady 2004/162/ES (1) povoluje Francii do 31. prosince 2014 v zájmu obnovení konkurenceschopnosti produktů z místní produkce uplatnit osvobození od tzv. „octroi de mer“ (přístavní daně) či její snížení u některých produktů, které pocházejí z místní produkce nejvzdálenějších regionů Guadeloupe, Guyana, Martinik, Réunion a od 1. ledna 2014 též Mayotte. Seznam produktů, pro které platí výše uvedené osvobození od daně nebo její snížení, je uveden v příloze zmíněného rozhodnutí. Rozdíl ve výši daně mezi místními a ostatními produkty nesmí podle druhu produktu překročit 10, 20 nebo 30 procentních bodů.
(3)
Francie požádala, aby i po 1. lednu 2015 byla zachována úprava podobná úpravě zavedené rozhodnutím 2004/162/ES. Francie tvrdí, že výše zmíněná znevýhodnění jsou trvalé povahy, že režim zdanění zavedený rozhodnutím 2004/162/ES umožnil zachovat a v některých případech i rozvinout místní produkci a neznamenal pro přijímající podniky zdroj příjmů, neboť celkově se dovozy produktů podléhajících diferencovanému zdanění nadále zvyšoval.
(4)
Francie oznámila Komisi pro každý z dotčených nejvzdálenějších regionů - Guadeloupe, Guyanu, Martinik, Mayotte a Réunion - pět souborů seznamů produktů, u nichž hodlá uplatňovat diferencované zdanění ve výši 10, 20 nebo 30 procentních bodů podle toho, zda jsou tyto produkty v těchto regionech produkovány, či ne. Opatření se netýká nejvzdálenějšího regionu Saint-Martin.
(5)
Toto rozhodnutí provádí článek 349 smlouvy a povoluje Francii používat diferencované zdanění na produkty, u kterých byla doložena za prvé existence místní produkce, za druhé existence významného dovozu zboží (včetně dovozu z metropolitní Francie i jiných členských států), který může ohrozit zachování místní produkce, a za třetí existence dodatečných nákladů zvyšujících pořizovací cenu produktů z místní produkce oproti produktům pocházejícím odjinud a narušujících konkurenceschopnost produktů z místní produkce. Povolený rozdíl ve zdanění by neměl být vyšší než doložené vícenáklady. Použití těchto zásad umožní provést článek 349 smlouvy v míře nezbytně nutné a bez toho, aby byla místní produkci poskytnuta neodůvodněná výhoda; díky tomu nebude narušena integrita a soudržnost právního řádu Unie, a zejména nebude narušena hospodářská soutěž na vnitřním trhu a politika v oblasti státní podpory.
(6)
V zájmu zjednodušení povinností pro malé podniky by se osvobození od daně či její snížení měla týkat pouze hospodářských subjektů, jejichž roční obrat činí alespoň 300 000 EUR. Hospodářské subjekty, jejichž roční obrat této hranice nedosahuje, by „octroi de mer“ podléhat neměly, ale neměly by moci si tuto daň odečíst na vstupu.
(7)
Stejně tak soudržnost s právem Unie vyžaduje, aby se rozdíl ve zdanění neuplatňoval na potravinové produkty, které využívají podpor stanovených v kapitole III nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 228/2013 (2). Cílem uvedeného ustanovení je zabránit tomu, aby dopad finančních zemědělských podpor poskytnutých zvláštním režimem zásobování byl smazán či omezen vyšším zdaněním subvencovaných produktů prostřednictvím „octroi de mer“.
(8)
Cíle podpory sociálního a hospodářského rozvoje francouzských zámořských departementů, které již byly vytyčeny v rozhodnutí 2004/162/ES, jsou potvrzeny díky požadavkům na účel „octroi de mer“. Začlenění příjmů z této daně do zdrojů hospodářského a daňového systému francouzských zámořských departementů a jejich využití v rámci strategie hospodářského a sociálního rozvoje těchto regionů, včetně podpory místních činností, je právní povinností.
(9)
Je nezbytné prodloužit dobu použitelnosti rozhodnutí 2004/162/ES o šest měsíců až do 30. června 2015. Nová lhůta umožní Francii provést toto rozhodnutí ve svém vnitrostátním práva.
(10)
Doba použitelnosti režimu je stanovena na pět let a šest měsíců do 31. prosince 2020, kdy rovněž skončí platnost stávajících pokynů pro regionální státní podpory. Ještě předtím však bude nutné posoudit výsledky uplatňování tohoto režimu. Francie by proto měla předložit Komisi do 31. prosince 2017 zprávu o uplatňování ustanovení zavedeného režimu zdanění za účelem ověření dopadu přijatých opatření a jejich přínosu pro zachování, podporu či rozvoj místních hospodářských činností, přičemž se vezmou v úvahu znevýhodnění postihující nejvzdálenější regiony. Zpráva by měla zejména ověřit, zda daňové výhody, jež Francie uděluje místním produktům, nepřekračují nezbytně nutnou míru a zda jsou tyto výhody nadále nezbytné a přiměřené. Navíc by měla obsahovat rozbor dopadu, jejž má zavedený režim na úroveň cen v nejvzdálenějších francouzských regionech. Na základě této zprávy by Komise měla vypracovat svou zprávu pro Radu a případně předložit návrh na změnu ustanovení tohoto rozhodnutí, aby se zohlednila její zjištění.
(11)
Rozhodnutí je třeba použít od 1. července 2015, aby se zabránilo právnímu vakuu.
(12)
Tímto rozhodnutím není dotčeno případné použití článků 107 a 108 Smlouvy.
(13)
Cílem tohoto rozhodnutí je stanovit právní rámec pro „octroi de mer“ od 1. ledna 2015. S ohledem na tuto naléhavost je třeba odchýlit se od osmitýdenní lhůty stanovené v článku 4 protokolu č. 1 o úloze vnitrostátních parlamentů v Evropské unii, připojeného ke Smlouvě o Evropské unii a ke Smlouvě o fungování Evropské unie,
PŘIJALA TOTO ROZHODNUTÍ:
Článek 1
1. Odchylně od článků 28, 30 a 110 smlouvy se Francii povoluje do 31. prosince 2020 uplatnit osvobození od tzv. „octroi de mer“ (námořní daně) nebo její snížení u produktů, jejichž seznam je uveden v příloze a které pocházejí z místní produkce na Guadeloupu, v Guyaně, na Martiniku, Mayotte a Réunionu jakožto nejvzdálenějších regionech ve smyslu článku 349 smlouvy.
Tato osvobození a snížení musí být součástí strategie hospodářského a sociálního rozvoje dotčených nejvzdálenějších regionů, se zohledněním rámce Unie pro tuto strategii, a přispívat k podpoře místních činností a nesmí měnit podmínky obchodu v míře, jež by byla v rozporu se společným zájmem.
2. Uplatnění úplného osvobození od daně či jejího snížení uvedených v odstavci 1 nesmí vést k tomu, že by rozdíly oproti úrovni zdanění použité na podobné produkty, které nepocházejí z dotčených nejvzdálenějších regionů, byly vyšší než:
a)
deset procentních bodů u produktů uvedených v části A přílohy;
b)
dvacet procentních bodů u produktů uvedených v části B přílohy;
c)
třicet procentních bodů u produktů uvedených v části C přílohy.
Francie se zavazuje, že osvobození a snížení použitá na produkty uvedené v příloze nepřekročí procentní podíl, který je nezbytně nutný k zachování, podpoře a rozvoji místních hospodářských činností.
3. Osvobození od daně či její snížení uvedená v odstavcích 1 a 2 uplatní Francie na hospodářské subjekty, jejichž roční obrat činí nejméně 300 000 EUR. Hospodářské subjekty, jejichž roční obrat nedosahuje této hranice, „octroi de mer“ nepodléhají.
Článek 2
Na produkty, pro něž byl využit zvláštní režim zásobování stanovený v kapitole III nařízení (EU) č. 228/2013, uplatní francouzské orgány stejný režim zdanění jako na produkty z místní produkce.
Článek 3
1. Režimy zdanění uvedené v článku 1 Francie Komisi neprodleně oznámí.
2. Francie předloží Komisi do 31. prosince 2017 zprávu o uplatňování režimu zdanění uvedeného v článku 1, v níž sdělí, jaký měla přijatá opatření dopad a jaký byl jejich přínos pro zachování, podporu a rozvoj místních hospodářských činností, přičemž se vezmou v úvahu znevýhodnění postihující nejvzdálenější regiony.
Na základě této zprávy vypracuje Komise svou zprávu pro Radu a případně jí předloží návrh na změnu ustanovení tohoto rozhodnutí.
Článek 4
V čl. 1 odst. 1 rozhodnutí 2004/162/ES se datum „31. prosince 2014“ nahrazuje datem „30. června 2015“.
Článek 5
Články 1 až 3 se použijí ode dne 1. července 2015.
Článek 4 se použije ode dne 1. ledna 2015.
Článek 6
Toto rozhodnutí je určeno Francouzské republice.
V Bruselu dne 17. prosince 2014.
DECYZJA RADY NR 940/2014/UE
z dnia 17 grudnia 2014 r.
dotycząca systemu podatku od dokowania we francuskich regionach najbardziej oddalonych
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 349,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Postanowienia Traktatu mające zastosowanie do najbardziej oddalonych regionów Unii, których część stanowią francuskie departamenty zamorskie, zasadniczo nie dopuszczają, aby istniały jakiekolwiek różnice w opodatkowaniu między produktami lokalnymi a produktami pochodzącymi z Francji metropolitalnej lub z innych państw członkowskich. W art. 349 Traktatu przewidziano natomiast możliwość wprowadzenia specyficznych środków dla regionów najbardziej oddalonych ze względu na występowanie trwałych niedogodności, które mają wpływ na sytuację gospodarczą i społeczną tych regionów.
(2)
Takie specyficzne środki muszą uwzględniać szczególne cechy charakterystyczne i niedogodności tych regionów, nie podważając jednak integralności i spójności wspólnotowego porządku prawnego, w tym rynku wewnętrznego i wspólnych polityk. Trwały charakter i łączne występowanie niedogodności, jakich doświadczają regiony najbardziej oddalone Unii, o których mowa w art. 349 Traktatu (oddalenie, zależność od surowców i energii, obowiązek tworzenia większych zapasów, mały rozmiar rynku lokalnego połączony ze słabo rozwiniętą działalnością eksportową itd.), powodują zwiększenie kosztów produkcji, a zatem cen netto produktów wytwarzanych lokalnie, które przy braku środków szczególnych byłyby mniej konkurencyjne w stosunku do produktów pochodzących z zewnątrz, nawet przy uwzględnieniu kosztów dostawy do francuskich departamentów zamorskich. Utrudniłoby to zatem utrzymanie produkcji lokalnej. Dlatego konieczne jest przyjęcie specyficznych środków w celu wzmocnienia przemysłu lokalnego przez poprawę jego konkurencyjności. Decyzją Rady 2004/162/WE (1) Francja została uprawniona, aby poprawić konkurencyjność produktów wytwarzanych lokalnie, do stosowania do dnia 31 grudnia 2014 r. zwolnień z podatku od dokowania lub obniżek podatku od dokowania w odniesieniu do niektórych produktów wytwarzanych we francuskich regionach najbardziej oddalonych (Gwadelupie, Gujanie, na Martynice, Reunionie oraz, od dnia 1 stycznia 2014 r., na Majotcie). Załącznik do tej decyzji zawiera wykaz produktów, których mogą dotyczyć zwolnienia z podatku lub obniżki podatku. W zależności od produktów różnica w opodatkowaniu między produktami wytwarzanymi lokalnie a innymi produktami nie może przekraczać 10, 20 lub 30 punktów procentowych.
(3)
Francja wystąpiła z wnioskiem o utrzymanie, po dniu 1 stycznia 2015 r., systemu podobnego do systemu ustanowionego decyzją 2004/162/WE. Francja podkreśla, że wyżej wymienione niedogodności mają stały charakter, że system opodatkowania przewidziany w decyzji 2004/162/WE umożliwił utrzymanie, a w pewnych przypadkach rozwój produkcji lokalnej i że nie stanowił on korzyści dla przedsiębiorstw będących beneficjentami, gdyż zasadniczo przywóz produktów, do których ma zastosowanie zróżnicowane opodatkowanie, nadal rósł.
(4)
Francja przekazała Komisji, w odniesieniu do każdego z regionów najbardziej oddalonych - Gwadelupy, Gujany, Martyniki, Majotty i Reunionu - pięć serii wykazów produktów, wobec których chce zastosować zróżnicowanie opodatkowania w wysokości 10, 20 bądź 30 punktów procentowych, w zależności od tego, czy produkty są produkowane lokalnie czy nie. Nie dotyczy to francuskiego regionu najbardziej oddalonego Saint-Martin.
(5)
Niniejsza decyzja wdraża postanowienia art. 349 Traktatu i uprawnia Francję do stosowania zróżnicowanego opodatkowania w odniesieniu do produktów, w przypadku których udowodniła ona, że - po pierwsze - istnieje produkcja lokalna, po drugie - przywożone są znaczne ilości towarów (w tym z Francji metropolitalnej i innych państw członkowskich), co może zagrozić utrzymaniu produkcji lokalnej, i wreszcie - że występują dodatkowe koszty, powodujące wyższe koszty produkcji lokalnej w porównaniu z produktami pochodzącymi z zewnątrz i obniżające konkurencyjność produktów wytwarzanych lokalnie. Dopuszczalne zróżnicowanie stawek opodatkowania nie powinno przekraczać udowodnionych wyższych kosztów. Zastosowanie tych zasad umożliwiłoby wdrożenie postanowień art. 349 Traktatu, nie wykraczając poza to, co niezbędne, i nie stwarzając nieuzasadnionych korzyści dla produkcji lokalnej, aby nie naruszać integralności i spójności porządku prawnego Unii, oraz zapewniając utrzymanie niezakłóconej konkurencji na rynku wewnętrznym i polityki w zakresie pomocy państwa.
(6)
W celu uproszczenia obowiązków małych przedsiębiorstw, zwolnienie z podatku i zmniejszenie podatku powinno dotyczyć wszystkich podmiotów gospodarczych, których roczne obroty wynoszą co najmniej 300 000 EUR. Podmioty gospodarcze, których roczne obroty nie wykraczają poza ten próg, nie powinny podlegać podatkowi od dokowania, ale w zamian za to nie powinny mieć możliwości odliczania kwoty tego podatku opłaconego z góry.
(7)
Zasady prawa unijnego nie pozwalają na stosowanie zróżnicowanych stawek podatkowych w stosunku do produktów żywnościowych, które korzystają z pomocy przewidzianej w rozdziale III rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013 (2). Celem tych przepisów jest zapobieżenie eliminacji lub zmniejszeniu efektu pomocy finansowej na rzecz rolnictwa przyznanej w ramach szczególnego systemu dostaw przez wyższe opodatkowanie podatkiem od dokowania subwencjonowanych produktów.
(8)
Zakładane już w decyzji 2004/162/WE cele wsparcia rozwoju społeczno-gospodarczego francuskich departamentów zamorskich zostają potwierdzone wymogami dotyczącymi celu podatku od dokowania. Włączenie dochodów z podatku od dokowania do zasobów systemu gospodarczego i podatkowego francuskich departamentów zamorskich oraz ich wykorzystanie na rzecz strategii rozwoju gospodarczego i społecznego tych departamentów, w tym wkładu w promowanie lokalnej działalności gospodarczej, jest obowiązkiem prawnym.
(9)
Konieczne jest przedłużenie o sześć miesięcy, do dnia 30 czerwca 2015 r., okresu stosowania decyzji 2004/162/WE. Czas ten umożliwiłby Francji transponowanie do jej prawa krajowego postanowień niniejszej decyzji.
(10)
Uzgodnienia te mają obowiązywać przez pięć lat i sześć miesięcy, do dnia 31 grudnia 2020 r., kiedy to również przestaną mieć zastosowanie obecne wytyczne dotyczące pomocy regionalnej. Konieczna będzie jednak uprzednia ocena wyników stosowania tego systemu. Francja powinna zatem przedstawić do dnia 31 grudnia 2017 r. sprawozdanie na temat stosowania wprowadzonego systemu podatkowego w celu oceny skutków podjętych środków i ich wkładu w promowanie i rozwój lokalnej działalności gospodarczej z uwzględnieniem utrudnień, z którymi borykają się regiony najbardziej oddalone. Celem sprawozdania powinna być również ocena, czy korzyści fiskalne przyznane przez Francję produktom produkowanym lokalnie nie wykraczają poza to, co niezbędne, oraz czy są one nadal konieczne i proporcjonalne. Sprawozdanie to powinno również zawierać analizę wpływu wprowadzonego systemu na ceny we francuskich regionach najbardziej oddalonych. Na tej podstawie Komisja powinna przedstawić Radzie sprawozdanie, w razie konieczności wraz z wnioskiem dotyczącym dostosowania niniejszej decyzji w świetle wniosków z tego sprawozdania.
(11)
Aby uniknąć luki prawnej, konieczne jest, by niniejsza decyzja była stosowana od dnia 1 lipca 2015 r.
(12)
Niniejsza decyzja pozostaje bez uszczerbku dla ewentualnego stosowania art. 107 i 108 Traktatu.
(13)
Celem niniejszej decyzji jest określenie ram prawnych dla podatku od dokowania od dnia 1 stycznia 2015 r. Ze względu na pilny charakter sprawy należy zastosować odstępstwo od reguły ośmiu tygodni przewidzianej w art. 4 Protokołu nr 1 w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej dołączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Na zasadzie odstępstwa od art. 28, 30 i 110 Traktatu, niniejszym upoważnia się Francję do stosowania do dnia 31 grudnia 2020 r. zwolnień z podatku od dokowania lub obniżek podatku od dokowania w stosunku do wymienionych w załączniku produktów, które wytwarzane są lokalnie w Gwadelupie, Gujanie, na Martynice, Majotcie i Reunionie, będących regionami najbardziej oddalonymi w rozumieniu art. 349 Traktatu.
Te zwolnienia lub obniżki muszą stanowić część strategii rozwoju gospodarczego i społecznego przedmiotowych regionów najbardziej oddalonych, uwzględniając ramy unijne, i przyczyniać się do wspierania lokalnej działalności gospodarczej, bez zakłócania warunków wymiany handlowej, co mogłoby być sprzeczne ze wspólnym interesem.
2. W stosunku do stawek podatku stosowanych w odniesieniu do podobnych produktów niepochodzących z przedmiotowych regionów najbardziej oddalonych zastosowanie całkowitych zwolnień lub obniżek, o których mowa w ust. 1, nie może prowadzić do powstania różnic przekraczających:
a)
dziesięć punktów procentowych w przypadku produktów wymienionych w załączniku w części A;
b)
dwadzieścia punktów procentowych w przypadku produktów wymienionych w załączniku w części B;
c)
trzydzieści punktów procentowych w przypadku produktów wymienionych w załączniku w części C.
Francja jest zobowiązana zapewnić, aby zwolnienia lub obniżki stosowane do wymienionych w załączniku produktów nie wykraczały poza odsetek niezbędny do utrzymania, promocji i rozwoju lokalnej działalności gospodarczej.
3. Francja stosuje zwolnienia z podatku lub obniżki podatku, o których mowa w ust. 1 i 2, do podmiotów gospodarczych, których roczne obroty wynoszą co najmniej 300 000 EUR. Wszystkie podmioty gospodarcze, których roczne obroty są niższe od tego progu, nie podlegają podatkowi od dokowania.
Artykuł 2
Władze francuskie stosują do produktów, które korzystają z pomocy w ramach szczególnego systemu dostaw, o którym mowa w rozdziale III rozporządzenia (UE) nr 228/2013, taki sam system opodatkowania jak w przypadku produktów wytwarzanych lokalnie.
Artykuł 3
1. Francja bezzwłocznie zawiadamia Komisję o systemach opodatkowania, o których mowa w art. 1.
2. Francja przedstawia Komisji do dnia 31 grudnia 2017 r. sprawozdanie na temat stosowania systemu opodatkowania, o którym mowa w art. 1, podając ocenę skutków podjętych środków i ich wkładu w utrzymanie, promowanie lub rozwój lokalnej działalności gospodarczej z uwzględnieniem utrudnień, z którymi borykają się regiony najbardziej oddalone.
Na podstawie tego sprawozdania Komisja przedstawia Radzie sprawozdanie, a w stosownym przypadku, wniosek mający na celu dostosowanie przepisów niniejszej decyzji.
Artykuł 4
W art. 1 ust. 1 decyzji 2004/162/WE datę „31 grudnia 2014 r.” zastępuje się datą „30 czerwca 2015 r.”.
Artykuł 5
Art. 1-3 stosuje się od dnia 1 lipca 2015 r.
Art. 4 stosuje się od dnia 1 stycznia 2015 r.
Artykuł 6
Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Francuskiej.
Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2014 r.