NAŘÍZENÍ RADY (EU) č. 729/2014
ze dne 24. června 2014
o nominálních hodnotách a technických specifikacích euromincí určených pro peněžní oběh
(přepracované znění)
RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 128 odst. 2 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
s ohledem na stanovisko Evropského parlamentu,
s ohledem na stanovisko Evropské centrální banky,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Nařízení Rady (ES) č. 975/98 ze dne 3. května 1998 o nominálních hodnotách a technických specifikacích euromincí určených pro peněžní oběh (1) bylo několikrát podstatně změněno (2). Vzhledem k novým změnám by uvedené nařízení mělo být z důvodu srozumitelnosti přepracováno.
(2)
Podle čl. 128 odst. 2 Smlouvy mohou členské státy vydávat euromince za podmínky, že Evropská centrální banka (ECB) schválí objem emise. Rada přijme na návrh Komise a po konzultaci s Evropským parlamentem a ECB opatření k harmonizaci nominálních hodnot a technických specifikací všech mincí určených pro peněžní oběh v míře nezbytné k zajištění jejich plynulého oběhu v Unii.
(3)
Eurobankovky se vydávají v rozmezí od pěti eur do pěti set eur. Je třeba, aby nominální hodnoty bankovek a mincí umožňovaly snadné provádění hotovostních plateb částek vyjádřených v eurech a centech.
(4)
Jednotná soustava mincí Unie by měla vzbuzovat důvěru veřejnosti a zahrnovat technologické inovace, které zajistí, aby byla je bezpečná, spolehlivá a účinná.
(5)
Přijetí této soustavy veřejností je jedním z hlavních cílů mincovní soustavy Unie. Důvěra veřejnosti k soustavě závisí na fyzických vlastnostech euromincí, které by měly být pro uživatele co nejpříjemnější.
(6)
Byli konzultováni sdružení spotřebitelů, Evropská unie nevidomých a zástupci výrobců prodejních automatů, aby byly vzaty v úvahu zvláštní požadavky významných kategorií uživatelů mincí. Pro zajištění plynulého přechodu na euro a pro usnadnění přijetí mincovní soustavy uživateli bylo třeba zajistit snadné rozlišování mezi mincemi na základě viditelných a hmatatelných znaků.
(7)
Euromince jsou snáze rozlišitelné a je možné si na ně snáze zvyknout vzhledem k souvislosti mezi jejich průměrem a nominální hodnotou.
(8)
Jsou zapotřebí určité zvláštní ochranné prvky, aby se omezil prostor pro padělání, pokud jde o mince v nominální hodnotě 1 euro a 2 eura vzhledem k jejich vysoké hodnotě. Třívrstvé mince a kombinace dvou odlišných barev u jedné mince jsou považovány za nejúčinnější dostupné ochranné prvky proti padělání.
(9)
Směrnice Evropského parlamentu a Rady 94/27/ES (3) omezuje používání niklu v některých výrobcích s ohledem na to, že by nikl mohl za určitých podmínek vyvolávat alergie. Zmíněná směrnice se nevztahuje na mince. Zdá se však být žádoucí snížit ze zdravotních důvodů obsah niklu v mincích.
(10)
Skutečnost, že mince mají jednu společnou evropskou stranu a zvláštní národní stranu, je vhodným vyjádřením myšlenky evropské měnové unie mezi členskými státy. Společné evropské strany euromincí obsahují jak název jednotné měny, tak nominální hodnotu mince. Na národní straně by se již neměl opakovat ani název jednotné měny, ani nominální hodnota mince.
(11)
Na národní straně mince by měl být jasně vyznačen název vydávajícího členského státu, aby uživatelé mincí mohli v případě zájmu vydávající členský stát snadno rozpoznat.
(12)
Vlys hrany euromincí by měl být považován za součást národní strany, a nemělo by na něm proto být znovu uvedeno označení hodnoty s výjimkou dvoueurové mince za předpokladu, že je použita pouze číslice „2“ nebo údaj „euro“ uvedený v příslušné abecedě.
(13)
O vzorech na národních stranách mincí rozhodují jednotlivé členské státy, jejichž měnou je euro, a tyto vzory by měly zohledňovat skutečnost, že euromince obíhají v celé eurozóně, a nikoli pouze ve vydávajícím členském státě. Aby bylo zajištěno, že také národní strana je okamžitě rozpoznatelná jako euromince, měl by vzor být zcela lemován dvanácti hvězdami vlajky Unie.
(14)
Aby se usnadnilo rozpoznávání oběžných mincí a aby byla zajištěna řádná kontinuita ražby v mincovnách, mělo by být členským státům umožněno měnit vzory používané na národních stranách běžných oběžných mincí pouze jednou za patnáct let s výjimkou případů, kdy se změní hlava státu zobrazená na minci. Tím by však neměly být dotčeny změny nezbytné k tomu, aby se zabránilo padělání mincí. O změnách vzoru společných stran by měla rozhodovat Rada, přičemž by hlasovací práva měla být omezena na členské státy, jejichž měnou je euro.
(15)
Jednotlivým členským státům by však mělo být umožněno vydávat pamětní mince pro připomenutí významných příležitostí národního nebo evropského významu, přičemž pamětní mince vydané společně všemi členskými státy, jejichž měnou je euro, by měly být určeny pouze pro příležitosti nejvyššího evropského významu. K tomuto účelu jsou nejvhodnější dvoueurové mince, především pro svůj velký průměr a technické charakteristiky, které poskytují odpovídající ochranu proti padělání.
(16)
Vzhledem k tomu, že euromince obíhají v celé eurozóně, a s cílem zabránit používání nevhodných vzorů by měly vydávající členské státy informovat sebe navzájem a Komisi o návrzích vzorů národních stran euromincí s dostatečným předstihem před plánovaným datem jejich vydání. Komise by měla ověřit, zda jsou tyto návrhy vzorů v souladu s technickými požadavky podle tohoto nařízení. Návrhy vzorů by měly být Komisi předloženy s dostatečným předstihem před plánovaným datem vydání, aby měl vydávající členský stát dostatek času k provedení změny vzoru v případě, že se to ukáže jako nezbytné.
(17)
Dále je třeba stanovit jednotné podmínky pro schvalování vzorů národních stran euromincí s cílem zabránit tomu, aby byly vybírány vzory, které by mohly být v některých členských státech považovány za nevhodné. Vzhledem ke skutečnosti, že natolik citlivá otázka, jakou je vzor národní strany euromicí, spadá do pravomoci vydávajících členských států, by měly být prováděcí pravomoci svěřeny Radě. Prováděcí rozhodnutí přijímaná na tomto základě Radou úzce souvisejí s akty, které Rada přijímá na základě čl. 128 odst. 2 Smlouvy. Na přijímání těchto rozhodnutí Radou by se tudíž mělo vztahovat pozastavení hlasovacích práv členů Rady zastupujících členské státy, jejichž měnou není euro, jak je uvedeno v čl. 139 odst. 4 Smlouvy. Tento postup by měl vydávajícím členským státům umožnit, aby svůj vzor v případě nutnosti ve stanovené lhůtě změnily,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Série euromincí zahrnuje osm nominálních hodnot v rozmezí od jednoho centu do dvou eur, které splňují technické specifikace stanovené v příloze I.
Článek 2
Pro účely tohoto nařízení se rozumí:
1)
„oběžnými mincemi“ euromince určené k peněžnímu oběhu, jejichž nominální hodnoty a technické specifikace jsou uvedeny v článku 1;
2)
„běžnými mincemi“ oběžné mince s výjimkou pamětních mincí;
3)
„pamětními mincemi“ oběžné mince, které mají připomínat zvláštní příležitost, jak je uvedeno v článku 9.
Článek 3
Oběžné mince mají společnou evropskou stranu a zvláštní národní stranu.
Článek 4
1. Na národní straně oběžných mincí se znovu neuvádí nominální hodnota mince ani jakákoli její část. Neopakuje se ani název jednotné měny nebo její podjednotky, pokud potřeba takového označení nevychází z používání rozdílné abecedy.
2. Odchylně od odstavce 1 může vlys hrany dvoueurové euromince obsahovat označení nominální hodnoty za předpokladu, že je použita pouze číslice „2“ nebo údaj „euro“ uvedený v příslušné abecedě nebo obé.
Článek 5
Národní strana všech nominálních hodnot oběžných mincí obsahuje označení vydávajícího členského státu ve formě názvu členského státu nebo jeho zkratky.
Článek 6
1. Národní strana oběžných mincí obsahuje kruh dvanácti hvězd, které zcela lemují národní vzor, a to včetně označení roku a názvu vydávajícího členského státu. Tato skutečnost nebrání tomu, aby některé prvky vzoru přesahovaly do kruhu hvězd, a to pod podmínkou, že jsou všechny hvězdy zřetelně a plně viditelné. Dvanáct hvězd je zobrazeno stejně jako na vlajce Unie.
2. Vzory národních stran oběžných mincí se vyberou s přihlédnutím k tomu, že euromince obíhají ve všech členských státech, jejichž měnou je euro.
Článek 7
1. Změny vzorů národních stran běžných mincí lze provádět pouze jednou za patnáct let, aniž jsou dotčeny změny nezbytné k tomu, aby se zabránilo padělání mincí.
2. Aniž je dotčen odstavec 1, lze změny vzorů národních stran běžných mincí provádět v případě, že dojde ke změně hlavy státu zobrazené na minci. Dočasné uvolnění či provizorní obsazení funkce hlavy státu nedává žádné dodatečné právo k provedení této změny.
Článek 8
Vydávající členské státy aktualizují své národní strany oběžných mincí, aby byly plně v souladu s tímto nařízením do 20. června 2062.
Článek 9
1. Pamětní mince zobrazují jiný národní vzor než ten, který je použit na běžných mincích, a připomínají pouze významné příležitosti národního nebo evropského významu. Pamětní mince vydané společně všemi členskými státy, jejichž měnou je euro, připomínají pouze příležitosti nejvyššího evropského významu a jejich vzorem nesmějí být dotčeny případné ústavní požadavky těchto členských států.
2. Vlys hrany pamětních mincí je shodný s vlysem hrany běžných mincí.
3. Pamětní mince mohou být pouze v nominální hodnotě dvou eur.
Článek 10
1. Členské státy se vzájemně informují o návrzích vzorů nových národních stran oběžných mincí včetně vlysu hrany mince a v případě pamětních mincí o odhadovaném objemu emise, a to před formálním schválením těchto vzorů.
2. Pravomoc schvalovat vzory nových či pozměněných národních stran oběžných mincí se svěřuje Radě, která rozhoduje kvalifikovanou většinou v souladu s postupem stanoveným v odstavcích 3 až 7.
Při přijímání rozhodnutí podle tohoto článku se pozastavují hlasovací práva členských států, jejichž měnou není euro.
3. Pro účely odstavce 1 vydávající členský stát předloží návrhy vzorů oběžných mincí Radě, Komisi a ostatním členským státům, jejichž měnou je euro, zpravidla nejpozději tři měsíce před plánovaným datem vydání.
4. Do sedmi dní od předložení návrhů podle odstavce 3 může kterýkoli členský stát, jehož měnou je euro, vznést k návrhu vzoru předloženému vydávajícím členským státem námitku v odůvodněném stanovisku určeném Radě a Komisi, pokud je pravděpodobné, že daný návrh vzoru vyvolá mezi jeho občany nepříznivé reakce.
5. Pokud se Komise domnívá, že návrh vzoru nesplňuje technické požadavky stanovené tímto nařízením, musí do sedmi dní od předložení návrhu podle odstavce 3 předložit Radě negativní hodnocení.
6. Pokud není Radě ve lhůtě podle odstavců 4 a 5 předloženo odůvodněné stanovisko ani negativní hodnocení, považuje se rozhodnutí, kterým se návrh schvaluje, za přijaté Radou dnem následujícím po dni uplynutí lhůty podle odstavce 5.
7. Ve všech ostatních případech Rada neprodleně rozhodne o schválení návrhu vzoru, pokud do sedmi dní od předložení odůvodněného stanoviska nebo negativního hodnocení vydávající členský stát svůj předložený návrh nestáhne a Radu neinformuje o svém úmyslu předložit nový návrh vzoru.
8. Všechny příslušné informace týkající se nových vzorů národních stran oběžných mincí zveřejní Komise v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 11
Články 4, 5 a 6 a čl. 9 odst. 2:
a)
se nepoužijí na oběžné mince, které byly vydány nebo vyrobeny před 19. červnem 2012;
b)
se během přechodného období, které skončí dne 20. června 2062, nepoužijí na vzory, které se ke dni 19. června 2012 na oběžných mincích již legálně používaly.
Oběžné mince, které byly vydány nebo vyrobeny během přechodného období, mohou zůstat zákonným platidlem bez jakéhokoliv časového omezení.
Článek 12
Nařízení (ES) č. 975/98 se zrušuje.
Odkazy na zrušené nařízení se považují za odkazy na toto nařízení v souladu se srovnávací tabulkou obsaženou v příloze III.
Článek 13
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve členských státech v souladu se Smlouvami.
V Lucemburku dne 24. června 2014.
ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) NR 729/2014
z dnia 24 czerwca 2014 r.
w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu
(wersja przekształcona)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 128 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
uwzględniając opinię Parlamentu Europejskiego,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie Rady (WE) nr 975/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu (1) zostało kilkakrotnie znacząco zmienione (2). Ze względu na konieczność dalszych zmian, dla zachowania przejrzystości, należy je przekształcić.
(2)
Zgodnie z art. 128 ust. 2 Traktatu państwa członkowskie mogą emitować monety euro, z zastrzeżeniem zgody Europejskiego Banku Centralnego (ECB) co do wielkości emisji. Rada może, na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim i ECB, przyjąć środki w celu zharmonizowania nominałów i specyfikacji technicznych wszystkich monet przeznaczonych do obiegu, w zakresie, w jakim jest to niezbędne do zapewnienia należytego ich obiegu w Unii.
(3)
Banknoty euro mają nominały od 5 do 500 euro. Nominały banknotów i monet powinny umożliwiać łatwe dokonywanie płatności gotówkowych wyrażonych zarówno w euro, jak i w centach.
(4)
Jednolity system walutowy Unii powinien budzić zaufanie społeczne i prowadzić do innowacji technicznych, które zapewniają bezpieczeństwo, niezawodność i sprawność tego systemu.
(5)
Akceptacja systemu przez społeczeństwo jest jednym z głównych celów systemu walutowego Unii. Ufność, jaką społeczeństwo będzie pokładać w systemie, zależy od cech fizycznych monet euro, które powinny być możliwie najłatwiejsze w użyciu.
(6)
Przeprowadzono konsultacje ze stowarzyszeniami konsumenckimi, Europejskim Związkiem Niewidomych i przedstawicielami przemysłu produkującego automaty do sprzedaży towarów, aby wziąć pod uwagę szczególne wymagania liczących się kategorii użytkowników monet. Konieczne było zapewnienie łatwości rozróżniania monet wzrokiem i dotykiem, aby zapewnić łagodne przejście na euro i ułatwić akceptację systemu walutowego przez użytkowników.
(7)
Monety euro można szybciej rozróżniać i łatwiej można się do nich przyzwyczaić, ponieważ istnieje związek między ich średnicą a nominałem.
(8)
Potrzebne są specjalne cechy zabezpieczające celem zmniejszenia możliwości dokonywania oszustw na monetach 1 euro i 2 euro, zważywszy na ich wysoką wartość. Za najbardziej skuteczne formy zabezpieczające uważa się monety wykonane z trzech warstw i połączenia dwóch różnych kolorów.
(9)
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 94/27/WE (3) ogranicza stosowanie niklu w niektórych produktach, uznając, że nikiel może w pewnych warunkach powodować alergie. Monety nie są objęte tą dyrektywą. Jednak zmniejszenie zawartości niklu w monetach wydaje się pożądane ze względu na zdrowie publiczne.
(10)
Jedna wspólna europejska strona monety i druga odrębna strona narodowa, stanowią właściwy wyraz idei europejskiej unii walutowej państw członkowskich. Na europejskich stronach wspólnych monet euro znajduje się nazwa wspólnej waluty oraz nominał monety. Strona narodowa nie powinna powtarzać ani nazwy wspólnej waluty, ani nominału monety.
(11)
Na stronie narodowej monety należy wyraźnie wskazać nazwę emitującego państwa członkowskiego, aby umożliwić zainteresowanym użytkownikom łatwą identyfikację państwa członkowskiego będącego emitentem monety.
(12)
Napis na brzegu monety powinien być uznawany za część strony narodowej, a zatem nie powinien powtarzać żadnej informacji o nominale; wyjątkiem jest moneta 2 euro, pod warunkiem że użyta zostanie jedynie cyfra „2” lub nazwa „euro” w odpowiednim alfabecie, lub też użyte zostaną oba te elementy.
(13)
Wzory stron narodowych monet są określane przez każde państwo członkowskie, którego walutą jest euro, i powinny uwzględniać fakt, że monety euro są w obiegu w całej strefie euro, a nie tylko w państwie członkowskim będącym emitentem. Aby zapewnić, by monety były łatwo rozpoznawalne jako monety euro również od ich strony narodowej, wzór powinien być otoczony w całości dwunastoma gwiazdami z flagi Unii.
(14)
Aby ułatwić rozpoznawanie monet obiegowych oraz zapewnić właściwą ciągłość bicia monet, państwa członkowskie powinny móc zmieniać wzory stron narodowych zwykłych monet obiegowych raz na piętnaście lat, z wyjątkiem przypadków, gdy zmienił się szef państwa wskazany na monecie. Powinno to jednak pozostawać bez uszczerbku dla zmian niezbędnych, by zapobiec podrabianiu pieniędzy. O zmianach wzoru wspólnej europejskiej strony monet obiegowych powinna decydować Rada, przy czym prawa głosu powinny być ograniczone do państw członkowskich, których walutą jest euro.
(15)
Poszczególne państwa członkowskie powinny jednak mieć możliwość emisji monet okolicznościowych w celu upamiętnienia wydarzeń mających wielkie znaczenie dla danego kraju lub całej Europy, przy czym okolicznościowe monety emitowane wspólnie przez wszystkie państwa członkowskie, których walutą jest euro, powinny upamiętniać wyłącznie wydarzenia o najwyższej wadze europejskiej. Najodpowiedniejsza do tego celu jest moneta o nominale 2 euro, przede wszystkim ze względu na jej dużą średnicę i parametry techniczne, które odpowiednio zabezpieczają tę monetę przed fałszowaniem.
(16)
Zważywszy na fakt, że monety euro są w obiegu w całej strefie euro, oraz by uniknąć wykorzystywania niewłaściwych wzorów, emitujące państwa członkowskie powinny informować się wzajemnie oraz Komisję o projektach wzorów stron narodowych monet euro przed planowaną datą emisji. Komisja powinna sprawdzać zgodność takich wzorów z wymogami technicznymi określonymi w niniejszym rozporządzeniu. Przedłożenia projektów wzorów należy dokonać z odpowiednim wyprzedzeniem przed planowaną datą emisji, tak aby w razie konieczności zapewnić emitującym państwom członkowskim wystarczająco dużo czasu na zmianę wzoru.
(17)
Ponadto należy określić jednolite warunki zatwierdzania wzorów stron narodowych monet euro, aby uniknąć wybrania wzoru, który w niektórych państwach członkowskich mógłby zostać uznany za niewłaściwy. Ze względu na fakt, że kwestia tak delikatna jak wzór narodowych stron monet euro leży w kompetencjach państw członkowskich będących emitentami, uprawnienia wykonawcze powinny należeć do Rady. Decyzje wykonawcze podejmowane na tej podstawie przez Radę są ściśle związane z aktami przyjmowanymi przez Radę na podstawie art. 128 ust. 2 Traktatu. Dlatego w przypadku podejmowania tych decyzji powinno obowiązywać określone w art. 139 ust. 4 Traktatu zawieszenie prawa głosu członków Rady reprezentujących państwa członkowskie, których walutą nie jest euro. Procedura ta powinna pozwolić państwom członkowskim będącym emitentami na zmianę wzoru w odpowiednim czasie, jeśli zajdzie taka potrzeba,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Seria monet euro obejmuje osiem nominałów o rozpiętości od 1 centa do 2 euro, które spełniają parametry techniczne określone w załączniku I.
Artykuł 2
Na użytek niniejszego rozporządzenia, stosuje się następujące definicje:
1)
„monety obiegowe” oznaczają monety euro przeznaczone do obiegu, o których nominałach i parametrach technicznych jest mowa w art. 1;
2)
„zwykłe monety” oznaczają monety obiegowe z wyłączeniem monet okolicznościowych;
3)
„monety okolicznościowe” oznaczają monety obiegowe przeznaczone do upamiętnienia szczególnych wydarzeń zgodnie z art. 9.
Artykuł 3
Monety obiegowe mają europejską stronę wspólną i odrębną stronę narodową.
Artykuł 4
1. Na stronie narodowej monet obiegowych nie powtarza się żadnej informacji o nominale ani żadnej jej części. Nie powtarza się nazwy wspólnej waluty ani też jej części, chyba że wynika to ze stosowania innego alfabetu.
2. W drodze odstępstwa od ust. 1, napis na brzegu monety o nominale 2 euro może zawierać informację o nominale, pod warunkiem że użyta zostanie jedynie cyfra „2” lub nazwa „euro” w odpowiednim alfabecie, lub też oba te elementy.
Artykuł 5
Strony narodowe wszystkich nominałów monet obiegowych zawierają informację o emitującym państwie członkowskim poprzez podanie nazwy tego państwa członkowskiego lub jej skrótu.
Artykuł 6
1. Na stronie narodowej monet obiegowych znajduje się dwanaście gwiazd tworzących okrąg wokół narodowego wzoru, który powinien zawierać oznaczenie roku wybicia i wskazywać nazwę emitującego państwa członkowskiego. Nie zabrania się, by niektóre elementy wzoru rozciągały się aż do granic okręgu gwiazd, pod warunkiem że gwiazdy pozostaną wyraźne i w pełni widoczne. Dwanaście gwiazd przedstawionych jest w takiej samej formie jak gwiazdy na fladze Unii.
2. Wzór strony narodowej monet obiegowych wybierany jest z uwzględnieniem faktu, że monety euro znajdują się w obiegu we wszystkich państwach członkowskich, których walutą jest euro.
Artykuł 7
1. Zmian wzorów narodowych stron zwykłych monet można dokonywać tylko raz na piętnaście lat, bez uszczerbku dla zmian niezbędnych dla zapobiegania podrabianiu pieniędzy.
2. Bez uszczerbku dla ust. 1, zmiany wzorów narodowych stron zwykłych monet można dokonywać w przypadku zmiany szefa państwa uwidocznionego na monecie. W przypadku czasowego zastępstwa na stanowisku szefa państwa lub gdy stanowisko to pozostaje czasowo nieobsadzone państwo członkowskie nie jest uprawnione do takiej zmiany.
Artykuł 8
Emitujące państwa członkowskie aktualizują swoje strony narodowe zwykłych monet, aby zastosować się w pełni do niniejszego rozporządzenia w terminie do dnia 20 czerwca 2062 r.
Artykuł 9
1. Monety okolicznościowe posiadają wzór różniący się od narodowego wzoru zwykłych monet i upamiętniają wyłącznie wydarzenia mające wielkie znaczenie dla danego kraju lub całej Europy. Monety okolicznościowe emitowane wspólnie przez wszystkie państwa członkowskie, których walutą jest euro, upamiętniają wyłącznie wydarzenia o najwyższej wadze europejskiej, a ich wzór nie narusza konstytucyjnych wymogów tych państw członkowskich.
2. Napis na brzegu monet okolicznościowych jest taki sam jak w przypadku zwykłych monet.
3. Monety okolicznościowe mogą mieć wyłącznie nominał 2 euro.
Artykuł 10
1. Państwa członkowskie, przed formalnym przyjęciem wzorów, informują się wzajemnie o projektach wzorów nowych stron narodowych monet obiegowych, w tym o napisie na brzegu, oraz - w przypadku monet okolicznościowych - o szacowanej wielkości emisji.
2. Uprawnienia do zatwierdzania wzorów nowych lub zmodyfikowanych stron narodowych monet obiegowych nadaje się Radzie stanowiącej większością kwalifikowaną zgodnie z procedurą ustanowioną w ust. 3-7.
Przy podejmowaniu decyzji, o których mowa w niniejszym artykule, prawa głosu państw członkowskich, których walutą nie jest euro, są zawieszone.
3. Do celów ust. 1, co do zasady co najmniej trzy miesiące przed planowaną datą emisji, emitujące państwo członkowskie przekazuje Radzie, Komisji oraz pozostałym państwom członkowskim, których walutą jest euro, projekty wzorów monet obiegowych.
4. W terminie siedmiu dni od przekazania, o którym mowa w ust. 3, każde państwo członkowskie, którego walutą jest euro, w uzasadnionej opinii skierowanej do Rady i do Komisji może zgłosić zastrzeżenie do projektu wzoru proponowanego przez emitujące państwo członkowskie, jeśli ten projekt wzoru mógłby wywołać niepożądane reakcje wśród jego obywateli.
5. W przypadku gdy Komisja uzna, że projekt wzoru nie spełnia wymogów technicznych określonych w niniejszym rozporządzeniu, przedkłada Radzie negatywną ocenę w terminie siedmiu dni od przekazania, o którym mowa w ust. 3.
6. Jeśli w terminie, o którym mowa odpowiednio w ust. 4 i 5, Radzie nie zostanie przekazana uzasadniona opinia ani negatywna ocena, uznaje się, że decyzja zatwierdzająca wzór zostaje przyjęta przez Radę następnego dnia po wygaśnięciu terminu, o którym mowa w ust. 5.
7. We wszystkich pozostałych przypadkach Rada niezwłocznie decyduje o zatwierdzeniu projektu wzoru, chyba że w terminie siedmiu dni od przedłożenia uzasadnionej opinii lub negatywnej oceny państwo emitujące wycofa swój wniosek i poinformuje Radę, że ma zamiar przedłożyć nowy projekt wzoru.
8. Wszelkie istotne informacje na temat nowych narodowych wzorów monet obiegowych są publikowane przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 11
Art. 4, 5 i 6 oraz art. 9 ust. 2:
a)
nie obowiązują w odniesieniu do monet obiegowych wyemitowanych lub wyprodukowanych przed dniem 19 czerwca 2012 r.;
b)
nie obowiązują w okresie przejściowym kończącym się dnia 20 czerwca 2062 r. w odniesieniu do wzorów, które były już legalnie stosowane na monetach obiegowych w dniu 19 czerwca 2012 r.
Monety obiegowe, które zostały wyemitowane lub wyprodukowane w okresie przejściowym, mogą pozostać prawnym środkiem płatniczym bez ograniczeń czasowych.
Artykuł 12
Rozporządzenie (WE) nr 975/98 traci moc.
Odesłania do uchylonego rozporządzenia odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia, zgodnie z tabelą korelacji znajdującą się w załączniku III.
Artykuł 13
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Luksemburgu dnia 24 czerwca 2014 r.