NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 231/2013
ze dne 19. prosince 2012,
kterým se doplňuje směrnice Evropského parlamentu a Rady 2011/61/EU, pokud jde o výjimky, obecné podmínky provozování činnosti, depozitáře, pákový efekt, transparentnost a dohled
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na směrnici Evropského parlamentu a Rady 2011/61/EU ze dne 8. června 2011 o správcích alternativních investičních fondů a o změně směrnic 2003/41/ES a 2009/65/ES a nařízení (ES) č. 1060/2009 a (EU) č. 1095/2010 (1), a zejména na čl. 3 odst. 6, čl. 4 odst. 3, čl. 9 odst. 9, čl. 12 odst. 3, čl. 14 odst. 4, čl. 15 odst. 5, čl. 16 odst. 3, článek 17, čl. 18 odst. 2, čl. 19 odst. 11, čl. 20 odst. 7, čl. 21 odst. 17, čl. 22 odst. 4, čl. 23 odst. 6, čl. 24 odst. 6, čl. 25 odst. 9, čl. 34 odst. 2, čl. 35 odst. 11, čl. 36 odst. 3, čl. 37 odst. 15, čl. 40 odst. 11, čl. 42 odst. 3 a čl. 53 odst. 3 uvedené směrnice,
s ohledem na stanovisko Evropské centrální banky,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Směrnice 2011/61/EU zmocňuje Komisi k přijetí aktů v přenesené pravomoci specifikujících zejména pravidla týkající se výpočtu prahové hodnoty, pákového efektu, podmínek provozování činnosti správců alternativních investičních fondů (dále jen „správci“), včetně řízení rizika a likvidity, oceňování a pověření jiné osoby úkoly správce, požadavků na úkoly a povinnosti depozitářů alternativních investičních fondů, pravidel ohledně transparentnosti a specifických požadavků týkajících se třetích zemí. Je důležité, aby se veškerá tato doplňující pravidla začala uplatňovat současně se směrnicí 2011/61/EU, aby bylo možné nové požadavky na správce účinně provádět. Ustanovení tohoto nařízení spolu úzce vzájemně souvisí, jelikož se zabývají povolováním, provozem a transparentností správců, kteří spravují, případně nabízejí alternativní investiční fondy v Unii, přičemž se jedná o pevně propojené aspekty související se zahájením činnosti správy aktiv a pokračování v ní. Za účelem zajištění souladu mezi uvedenými ustanoveními, která by měla vstoupit v platnost současně, a usnadnění komplexního pohledu a jednoduchého přístupu k nim osobám, na něž se tyto povinnosti vztahují, včetně investorů, kteří nejsou rezidenty Unie, je žádoucí zařadit všechny akty v přenesené pravomoci požadované směrnicí 2011/61/EU do jediného nařízení.
(2)
Je důležité zajistit, aby bylo cílů směrnice 2011/61/EU v členských státech dosaženo jednotně v zájmu posílení integrity vnitřního trhu a právní jistoty pro jeho účastníky, včetně institucionálních investorů, příslušných orgánů a ostatních zúčastněných stran, přijetím nařízení. Forma nařízení zajišťuje soudržný rámec pro všechny tržní subjekty a je nejlepší možnou zárukou rovných podmínek, jednotných podmínek hospodářské soutěže a společného přiměřeného standardu ochrany investorů. Kromě toho zajišťuje přímou použitelnost podrobných jednotných pravidel týkajících se provozu správců AIF, která jsou ze své povahy přímo použitelná, a nevyžadují proto další transpozici na vnitrostátní úrovni. Použitím nařízení se dále zamezí zpoždění při uplatňování směrnice 2011/61/EU v členských státech.
(3)
Vzhledem k tomu, že nařízení v přenesené pravomoci specifikuje úkoly a povinnosti „řídícího orgánu“ a „vrcholného vedení“, je důležité vyjasnit význam těchto pojmů, zejména skutečnost, že řídící orgán může být složen z členů vrcholného vedení. Jelikož toto nařízení rovněž zavádí pojem „funkce dohledu“, měla by definice řídícího orgánu také jednoznačně stanovit, že se jedná o orgán zahrnující řídící funkci - pro případ, že je funkce dohledu v souladu s vnitrostátním právem obchodních společností oddělena od řídící funkce. Směrnice 2011/61/EU požaduje, aby správci poskytovali příslušným orgánům určité informace včetně procentního podílu aktiv alternativních investičních fondů, která podléhají zvláštním opatřením v důsledku jejich nelikvidnosti. Toto nařízení vyjasňuje význam zvláštních opatření, aby správci věděli přesně, jaké informace mají poskytovat příslušným orgánům.
(4)
Směrnice 2011/61/EU stanoví mírnější režim pro správce, kteří spravují portfolia alternativních investičních fondů, jejichž celková spravovaná aktiva nepřesahují příslušné prahové hodnoty. Je nezbytné jasně specifikovat, jak by se měla celková hodnota spravovaných aktiv vypočítat. V této souvislosti má zásadní význam definovat kroky nezbytné pro výpočet celkové hodnoty aktiv, jasně určit, která aktiva nejsou do výpočtu zahrnuta, vyjasnit, jak by se měla oceňovat aktiva nabytá za využití pákového efektu, a stanovit pravidla pro zacházení s případy vzájemného držení aktiv mezi alternativními investičními fondy spravovanými správcem.
(5)
Výpočet celkové hodnoty spravovaných aktiv musí být prováděn alespoň jednou ročně za použití aktuálních informací. Hodnota aktiv by proto měla být určena během dvanácti měsíců předcházejících datu výpočtu celkové hodnoty spravovaných aktiv a co možná nejblíže tomuto datu.
(6)
Aby se zajistilo, že si správce zachová způsobilost využívat mírnějšího režimu stanoveného směrnicí 2011/61/EU, měl by zavést postup umožňující průběžné sledování celkové hodnoty spravovaných aktiv. Správce může brát v úvahu typy spravovaných alternativních investičních fondů a různé třídy aktiv, do nichž investuje, aby posoudil pravděpodobnost překročení prahové hodnoty nebo potřeby dalšího výpočtu.
(7)
Pokud správce již nesplňuje podmínky související s prahovými hodnotami, měl by to oznámit svému příslušnému orgánu a do 30 kalendářních dnů požádat o povolení. Pokud však k pohybu nad nebo pod prahové hodnoty dochází během daného kalendářního roku pouze příležitostně a takové situace se považují za dočasné, neměli by mít správci povinnost žádat o povolení. V takových případech by správce měl příslušný orgán informovat o porušení prahové hodnoty a vysvětlit, proč je považuje za dočasné. Situaci trvající déle než tři měsíce nelze považovat za dočasnou. Při posuzování pravděpodobnosti toho, že je situace dočasná, by správce měl brát v úvahu očekávané upisování a zpětné odkupy, nebo případně čerpání a rozdělení kapitálu. Správce by do tohoto posouzení neměl zahrnovat předpokládané pohyby trhu.
(8)
Údaje použité správci k výpočtu celkové hodnoty spravovaných aktiv nemusí být zpřístupněny veřejnosti ani investorům. Příslušné orgány však musí být schopny ověřit, že správce správně provádí výpočet a sledování celkové hodnoty spravovaných aktiv, včetně posouzení případů, kdy celková hodnota spravovaných aktiv dočasně překročí příslušnou prahovou hodnotu, a měly by proto mít k těmto údajům na vyžádání přístup.
(9)
Je důležité, aby správci využívající mírnějšího režimu směrnice 2011/61/EU poskytli příslušným orgánům v době registrace aktuální informace. Ne všechny typy správců musí mít aktualizované nabídkové dokumenty odrážející nejnovější vývoj související s jimi spravovanými alternativními investičními fondy a pro takové správce může být praktičtější specifikovat požadované informace ve zvláštním dokumentu popisujícím investiční strategii uvedených fondů. Může to být případ fondů soukromého nebo rizikového kapitálu, které často získávají finanční prostředky vyjednáváním s potenciálními investory.
(10)
Alternativní investiční fond, který drží pouze akcie v kotovaných společnostech, by neměl být považován za fond využívající pákového efektu, pokud k nabytí těchto akcií nedochází z půjčky. Pokud tento stejný alternativní investiční fond zakoupí opce z akciového indexu, měl by být považován za fond využívající pákového efektu, protože zvýšil svou expozici vůči riziku z dané investice.
(11)
Pro zajištění jednotného uplatňování povinnosti správce zajistit objektivní přehled použitého pákového efektu je nezbytné stanovit dvě metody výpočtu pákového efektu. Z výsledků tržních studií vyplývá, že nejlepších výsledků lze dosáhnout kombinací tzv. „metody hrubé hodnoty aktiv“ a „závazkové metody“.
(12)
K získání vhodných informací pro sledování systémových rizik a úplného obrazu o používání pákového efektu správci by měly být příslušným orgánům a investorům poskytovány informace o expozici alternativního investičního fondu vůči riziku na základě metody hrubé hodnoty aktiv i závazkové metody, a všichni správci by proto měli provádět výpočet expozice vůči riziku za použití metody hrubé hodnoty aktiv i závazkové metody. Metoda hrubé hodnoty aktiv zachycuje celkovou expozici alternativního investičního fondu vůči riziku, zatímco závazková metoda nabízí náhled do zajišťovacích a nettingových technik používaných správcem; obě metody proto musí být kombinovány. Konkrétně míra, v níž se liší celková expozice vůči riziku mezi metodou hrubé hodnoty aktiv a závazkovou metodou, může poskytnout užitečné informace. Pokud to bude nezbytné k zajištění toho, aby jakékoli zvýšení expozice alternativního investičního fondu vůči riziku bylo řádně zachyceno, může Komise přijmout další akty v přenesené pravomoci týkající se dodatečné a nepovinné metody pro výpočet pákového efektu.
(13)
Při výpočtu expozice vůči riziku by na počátku měly být zahrnuty veškeré pozice alternativních investičních fondů, včetně krátkých a dlouhých aktiv a závazků, půjček, derivátových nástrojů a jakékoli jiné metody zvyšující expozici vůči riziku, kdy jsou v alternativním investičním fondu přítomna rizika a odměny aktiv nebo závazků, a veškeré ostatní pozice, které tvoří čistou hodnotu aktiv.
(14)
Dohody o půjčkách uzavřené alternativním investičním fondem by měly být vyloučeny, pokud jsou dočasné, týkají se kapitálových závazků od investorů a jsou jimi plně pokryty. Revolvingové úvěrové nástroje by neměly být považovány za dočasné.
(15)
Kromě výpočtu expozice vůči riziku za použití metody hrubé hodnoty aktiv by všichni správci měli provádět výpočet expozice vůči riziku za použití závazkové metody. Podle závazkové metody by se měly derivátové finanční nástroje převést na rovnocenné pozice plynoucí z podkladového aktiva. Pokud však alternativní investiční fond investuje do určitých derivátů, aby kompenzoval tržní riziko jiných aktiv, do nichž investoval, uvedené deriváty by za určitých podmínek neměly být převáděny na rovnocennou pozici v podkladových aktivech, jelikož expozice vůči riziku těchto dvou investic se vzájemně vyrovnávají. Mělo by tomu tak být například, pokud portfolio alternativního investičního fondu investuje do určitého indexu a drží derivátový nástroj, který výsledky uvedeného indexu swapuje s výsledky jiného indexu - to by mělo odpovídat držbě expozice vůči riziku druhého indexu v portfoliu, a čistá hodnota alternativního investičního fondu by proto nezávisela na výsledcích prvního indexu.
(16)
Při výpočtu expozice vůči riziku podle závazkové metody deriváty, které splňují kritéria stanovená tímto nařízením, nevytvářejí dodatečnou expozici vůči riziku. Proto pokud alternativní investiční fond investuje do indexových futures a drží hotovostní pozici rovnající se celkové podkladové tržní hodnotě futures, odpovídalo by to přímé investici do akciových indexů, a indexová futures by se proto nebrala v úvahu pro účely výpočtu expozice alternativního investičního fondu vůči riziku.
(17)
Při výpočtu expozice vůči riziku podle závazkové metody by správci měli mít možnost vzít v úvahu mechanismy zajištění a mechanismy výpočtu čistých pozic, pokud splňují kritéria týkající se závazkové metody.
(18)
Požadavek, aby mechanismy výpočtu čistých pozic odkazovaly na stejné podkladové aktivum, by měl být vykládán striktně, takže aktiva, která správce považuje za rovnocenná nebo úzce související, jako jsou různé třídy akcií nebo dluhopisů vydané stejným emitentem, by neměla být pro účely mechanismů výpočtu čistých pozic považována za identická. Cílem definice mechanismů výpočtu čistých pozic je zajistit, aby se braly v úvahu pouze obchody, které kompenzují rizika spojená s jinými obchody, přičemž nezůstává žádné podstatné zbytkové riziko. Kombinace obchodů, jejichž cílem je generovat výnos, jakkoliv nízký, zmenšením některých rizik a ponecháním jiných, by se neměly považovat za mechanismy výpočtu čistých pozic, stejně jako investiční strategie založené na cenové arbitráži, jejichž cílem je generovat výnos využitím cenových rozdílů mezi derivátovými nástroji se stejným podkladovým nástrojem, ale různou splatností.
(19)
Praxe při správě portfolia, jejímž cílem je snížit riziko durace kombinací investice do dluhopisu s dlouhou splatností s úrokovým swapem nebo snížit duraci dluhopisového portfolia alternativního investičního fondu uzavřením krátké pozice na dluhopisových futures představujících úrokové riziko portfolia (zajištění durace) by měla být považována za mechanismus zajištění, pokud splňuje kritéria pro zajištění.
(20)
Praxe při správě portfolia, jejímž cílem je kompenzovat významná rizika spojená s investicí do řádně diverzifikovaného portfolia akcií zaujetím krátké pozice na future na indexu akciového trhu, kde je složení akciového portfolia velmi blízké složení indexu akciového trhu a jeho výnos úzce souvisí s výnosem indexu akciového trhu a kde krátká pozice na future na indexu akciového trhu umožňuje nezpochybnitelné snížení obecného tržního rizika spojeného s akciovým portfoliem a specifické riziko je nevýznamné, jako například beta-zajištění (beta-hedging) řádně diverzifikovaného akciového portfolia, kde se specifické riziko považuje za nevýznamné, by měla být považována za splňující kritéria pro zajištění.
(21)
Praxe při správě portfolia, jejímž cílem je kompenzovat rizika spojená s investicí do dluhopisu s pevnou úrokovou sazbou kombinací dlouhé pozice na swapu úvěrového selhání a na úrokovém swapu, který uvedenou pevnou úrokovou sazbu swapuje úrokovou sazbou rovnající se příslušné referenční sazbě peněžního trhu plus rozpětí, by měla být považována za mechanismus zajištění, pokud jsou v zásadě splněna veškerá zajišťovací kritéria závazkové metody.
(22)
Praxe při správě portfolia, jejímž cílem je kompenzovat riziko dané akcie zaujetím krátké pozice prostřednictvím derivátové smlouvy na akcii, která se od první akcie liší, avšak silně s ní souvisí, by neměla být považována za splňující kritéria pro zajištění. Přestože je taková strategie založena na zaujetí opačných pozic na stejné třídě aktiv, nezajišťuje specifické riziko spojené s investicí do určité akcie. Neměla by proto být považována za mechanismus zajištění, jak je uveden v kritériích pro závazkovou metodu.
(23)
Praxe při správě portfolia, jejímž cílem je udržet hodnotu alfa koše akcií (zahrnujícího omezený počet akcií) kombinací investice do uvedeného koše akcií s beta-přizpůsobenou (beta-adjusted) krátkou pozicí na future na indexu akciového trhu, by neměla být považována za splňující kritéria pro zajištění. Cílem takové strategie není kompenzovat významná rizika spojená s investicí do koše akcií, ale kompenzovat hodnotu beta (tržní riziko) uvedené investice a udržet hodnotu alfa. Složka alfa koše akcií může dominovat nad složkou beta, a vést tak ke ztrátám na úrovni alternativního investičního fondu. Z tohoto důvodu by neměla být považována za mechanismus zajištění.
(24)
Strategie fúzové arbitráže je strategie kombinující krátkou pozici na akciích s dlouhou pozicí na jiných akciích. Cílem takové strategie je zajistit hodnotu beta (tržní riziko) pozic a generovat výnos spojený s relativními výsledky obou skupin akcií. Podobně složka alfa koše akcií může dominovat nad složkou beta, a vést tak ke ztrátám na úrovni alternativního investičního fondu. Neměla by být považována za mechanismus zajištění, jak je uveden v kritériích pro závazkovou metodu.
(25)
Strategie, jejímž cílem je zajistit dlouhou pozici na akciích nebo dluhopisech se zakoupeným zajištěním úvěrového rizika vůči stejnému emitentovi, se týká dvou různých tříd aktiv, a proto by neměla být považována za mechanismus zajištění.
(26)
Správce by při využívání metod, které zvyšují expozici alternativního investičního fondu vůči riziku, měl dodržovat obecné zásady, jako je zohlednění podstaty transakce vedle její právní formy. Konkrétně pokud jde o repo obchody, měl by správce zvážit, zda alternativní investiční fond rizika a odměny příslušných aktiv posílá dál nebo si je ponechává. Správce by rovněž měl v případě derivátových nástrojů nebo jiných smluvních ujednání analyzovat příslušná podkladová aktiva a stanovit možné budoucí závazky alternativního investičního fondu vyplývající z těchto transakcí.
(27)
Jelikož podle závazkové metody se úrokové sazby s různou splatností považují za různá podkladová aktiva, správci, kteří v souladu se svou hlavní investiční politikou převážně investují do úrokových derivátů, mohou použít specifická pravidla pro netting různých durací, aby vzali v úvahu souvislost mezi rozsahy splatnosti úrokové křivky. Při stanovení své investiční politiky a rizikového profilu by správce měl být schopen definovat míru úrokového rizika a následně určit jeho cílovou dobu trvání. Správce by měl při výběru svých investic zohlednit předem definovanou cílovou dobu trvání. Pokud se doba trvání portfolia odchýlí od cílové doby trvání, neměla by se strategie považovat za mechanismus výpočtu čistých pozic na dobu trvání, jak je uvedena v kritériích pro závazkovou metodu.
(28)
Pravidla pro netting různých durací umožňují netting dlouhých pozic s krátkými pozicemi, jejichž podkladovými aktivy jsou různé úrokové sazby. Lhůty splatnosti sloužící jako prahové hodnoty pro rozsahy splatnosti jsou dva roky, sedm let a 15 let. V rámci každého rozsahu splatnosti by měly být umožněny nettingové pozice.
(29)
Nettingové pozice mezi dvěma různými rozsahy splatnosti by měly být umožněny částečně. Na pozice, jež jsou předmětem nettingu, musí být uplatněny sankce umožňující pouze částečný netting. Měly by být vyjádřeny prostřednictvím procentních podílů vycházejících z průměrných korelací mezi rozsahy splatnosti pro dva roky, pět let, deset let a 30 let úrokové křivky. Čím větší je rozdíl mezi splatností pozic, tím větší sankci musí podléhat jejich netting, a procentní podíl se proto musí zvýšit.
(30)
Pozice, jejichž modifikovaná doba trvání je podstatně delší než modifikovaná doba trvání celého portfolia, nejsou v souladu s investiční strategií alternativního investičního fondu a plné spárování by nemělo být umožněno. Nemělo by tedy být přijatelné spárovat krátkou pozici s 18měsíční splatností (nacházející se v rozsahu splatnosti 1) s dlouhou pozicí s 10letou splatností (v rozsahu splatnosti 3), pokud je cílová doba trvání alternativního investičního fondu okolo dvou let.
(31)
Při výpočtu expozice vůči riziku mohou alternativní investiční fondy nejprve identifikovat mechanismy zajištění. Deriváty zahrnuté v těchto mechanismech jsou poté vyloučeny z výpočtu celkové expozice vůči riziku. Alternativní investiční fondy by měly v mechanismech zajištění používat přesný výpočet. Neměly by pro výpočet zajištění využívat pravidla pro netting různých durací. Tato pravidla lze použít pro převod zbývajících úrokových derivátů na jejich rovnocenné pozice v podkladových aktivech.
(32)
Podle směrnice 2011/61/EU musí správce zajistit, aby rizika spojená s profesní odpovědností plynoucí z jeho činnosti byla přiměřeně kryta buď dodatečným kapitálem nebo pojištěním odpovědnosti za škodu způsobenou při výkonu povolání. Pro jednotné uplatňování tohoto ustanovení je nezbytné společné chápání rizik spojených s profesní odpovědností, jež mají být kryta. Obecná specifikace rizik plynoucích ze škody způsobené při výkonu povolání správce by měla určit vlastnosti příslušných rizikových událostí a identifikovat rozsah možné profesní odpovědnosti, včetně škody nebo ztrát způsobených osobami, které přímo vykonávají činnosti, za něž správce nese právní odpovědnost, mezi něž patří ředitelé, úředníci nebo zaměstnanci správce a osoby vykonávající činnosti v rámci pověření ze strany správce. V souladu s ustanoveními směrnice 2011/61/EU by odpovědnost správce neměla být dotčena pověřením nebo dalším pověřením a správce by měl zajistit řádné krytí rizik spojených s profesní odpovědností týkajících se třetích osob, za něž nese právní odpovědnost.
(33)
Pro zajištění společného chápání obecné specifikace by měl jako reference pro identifikaci rizikových událostí spojených s profesní odpovědností sloužit seznam příkladů. Tento seznam by měl zahrnovat širokou škálu událostí vzniklých nedbalostí, chybou nebo opomenutím, jako je ztráta dokumentů dokládajících nárok na investice, vědomé poskytnutí nesprávných informací nebo porušení různých povinností správce. Rovněž by měl zahrnovat selhání prevence podvodného jednání v rámci organizace správce prostřednictvím řádných systémů vnitřní kontroly. Škoda vzniklá nedodržením patřičné opatrnosti vůči investici, u níž vyšlo najevo, že šlo o podvod, by zavdala vznik profesní odpovědnosti správce a měla by být přiměřeně kryta. Neměly by však být kryty ztráty vzniklé proto, že investice ztratila hodnotu v důsledku nepříznivých podmínek na trhu. Seznam by měl rovněž zahrnovat nesprávně provedená ocenění, jež je třeba chápat jako nesplnění povinnosti oceňování porušující článek 19 směrnice 2011/61/EU a odpovídající akty v přenesené pravomoci.
(34)
V souladu se svými povinnostmi ohledně řízení rizika by správci měli mít řádné kvalitativní mechanismy vnitřní kontroly pro prevenci nebo zmírnění provozních selhání včetně rizik spojených s profesní odpovědností. Správci by proto v rámci své politiky řízení rizik měli mít řádné postupy a procedury pro provozní řízení rizika, odpovídající povaze, rozsahu a složitosti jejich podnikatelské činnosti. Tyto postupy a procedury by měly v každém případě umožnit vytvoření interní databáze ztrát sloužící účelům posuzování rizikového profilu v oblasti operačního rizika.
(35)
Pro zajištění toho, aby dodatečný kapitál a pojištění odpovědnosti za škodu způsobenou při výkonu povolání řádně kryly rizika spojená s profesní odpovědností, měly by být stanoveny minimální kvantitativní referenční hodnoty k určení vhodné úrovně krytí. Tyto kvantitativní referenční hodnoty by měl správce určit jako specifický procentní podíl hodnoty portfolií spravovaných alternativních investičních fondů, vypočítané jako součet absolutní hodnoty veškerých aktiv všech spravovaných alternativních investičních fondů, bez ohledu na to, zda byla nabyta využitím pákového efektu nebo finančních prostředků investorů. V této souvislosti by měly být derivátové nástroje oceněny za jejich tržní cenu, jelikož mohou být za uvedenou cenu nahrazeny. Jelikož je krytí prostřednictvím pojištění odpovědnosti za škodu způsobenou při výkonu povolání z podstaty méně jisté, než krytí zajištěné dodatečným kapitálem, měly by se na tyto dva různé nástroje používané ke krytí rizika spojeného s profesní odpovědností vztahovat různé procentní podíly.
(36)
Aby pojištění odpovědnosti za škodu způsobenou při výkonu povolání účinně krylo ztráty vzniklé z pojistných událostí, mělo by být sjednáno u pojišťovny oprávněné k poskytování pojištění odpovědnosti za škodu způsobenou při výkonu povolání. To zahrnuje pojišťovny z EU a mimounijní pojišťovny, pokud jsou oprávněny poskytovat takové pojistné služby na základě práva Unie nebo vnitrostátního práva.
(37)
V zájmu umožnění určité flexibility při koncipování vhodného pojištění odpovědnosti za škodu způsobenou při výkonu povolání by mělo být možné, aby se správce a pojišťovna dohodly na ustanovení, že správce jako první část jakékoli ztráty uhradí předem definovanou částku (definovaná spoluúčast). Pokud je taková definovaná spoluúčast dohodnuta, měl by správce zajistit kapitál odpovídající definované výši ztráty, kterou má správce nést. Takový kapitál by měl existovat navíc k počátečnímu kapitálu správce a ke kapitálu, jejž má správce zajistit podle čl. 9 odst. 3 směrnice 2011/61/EU.
(38)
Přiměřenost krytí prostřednictvím dodatečného kapitálu nebo pojištění odpovědnosti za škodu způsobenou při výkonu povolání by měla být v zásadě revidována nejméně jednou ročně. Správci by však měli mít zavedené postupy zajišťující průběžné sledování celkové hodnoty spravovaných portfolií alternativních investičních fondů a průběžnou úpravu výše krytí rizika spojeného s profesní odpovědností, pokud bude identifikován významný nesoulad. Příslušný orgán domovského členského státu správce navíc může snížit nebo zvýšit minimální požadavek na dodatečný kapitál po zohlednění rizikového profilu správce, jeho historie ztrát a přiměřenosti jeho dodatečného kapitálu nebo pojištění odpovědnosti za škodu způsobenou při výkonu povolání.
(39)
Směrnice 2011/61/EU požaduje, aby správci jednali v nejlepším zájmu alternativních investičních fondů, jejich investorů a integrity trhu. Správci by proto měli uplatňovat vhodné postupy a procedury, které jim umožní předcházet nekalým praktikám, jako je „market timing“ nebo „late trading“. Market timing spočívá ve využití zastaralých cen cenných papírů v portfoliu, které mají vliv na výpočet čisté hodnoty aktiv alternativního investičního fondu, nebo v koupi a zpětném odkupu podílových jednotek fondu během několika dnů, čímž se využívá způsobu, jakým fond provádí výpočet čisté hodnoty aktiv. Late trading je založen na umisťování pokynů ke koupi nebo zpětnému odkupu podílových jednotek alternativních investičních fondů po určené lhůtě pro rozhodnutí, kdy obdržená cena je však cenou z momentu pro rozhodnutí. Obě tyto nekalé praktiky poškozují zájmy dlouhodobých investorů, protože rozřeďují jejich výnos, a poškozují výnosy alternativních investičních fondů, protože zvyšují transakční náklady a narušují správu portfolia. Správci by měli rovněž zavést vhodné procedury pro zajištění efektivního řízení alternativního investičního fondu a měli by jednat způsobem, který předchází tomu, aby alternativní investiční fond a jeho investoři nesli nepřiměřené náklady.
(40)
V souladu s přístupem uplatňovaným na správce SKIPCP by měli správci zajistit vysoký standard péče při výběru a sledování investic. Měli by mít řádné odborné znalosti aktiv, do nichž alternativní investiční fondy investují. Aby bylo zajištěno, že budou investiční rozhodnutí prováděna v souladu s investiční strategií a popřípadě s omezeními rizik spravovaných alternativních investičních fondů, by správci měli zavést a provádět písemné postupy a procedury týkající se patřičné opatrnosti. Tyto postupy a procedury by měly být pravidelně přezkoumávány a aktualizovány. Pokud správci investují do specifických druhů aktiv s dlouhou dobou trvání a nižší likviditou, jako jsou nemovitosti nebo partnerské podíly, měly by se požadavky patřičné opatrnosti uplatnit i na fázi vyjednávání. Činnosti, které správce provádí před uzavřením smlouvy, by měly být řádně zdokumentovány s cílem prokázat, že jsou v souladu s hospodářským a finančním plánem, a tím i s dobou trvání alternativního investičního fondu. Správci by měli vést zápisy ze všech příslušných jednání, přípravnou dokumentaci a hospodářské a finanční analýzy provedené pro posouzení proveditelnosti projektu a smluvního závazku.
(41)
Požadavek, aby správci jednali s patřičnou dovedností, péčí a opatrností, by se měl uplatnit, i pokud správce jmenuje hlavního makléře nebo protistranu. Správce by měl vybrat a jmenovat pouze ty hlavní makléře a protistrany, kteří podléhají průběžnému dohledu, jsou finančně zdraví a mají nezbytnou a vhodnou organizační strukturu pro služby, které mají správci a alternativnímu investičnímu fondu poskytovat. V zájmu zajištění řádné ochrany zájmů investorů je důležité objasnit, že jedním z kritérií pro posouzení finančního zdraví je to, zda hlavní makléři nebo protistrany podléhají příslušným obezřetnostním právním předpisům, včetně požadavků na kapitálovou přiměřenost, a účinnému dohledu.
(42)
V souladu se směrnicí 2011/61/EU, která vyžaduje, aby správci jednali čestně, spravedlivě a s patřičnou dovedností, by osoby, které fakticky řídí podnikatelskou činnost správce, které jsou členy řídícího orgánu nebo vrcholného vedení v případě subjektů, které řídící orgán nemají, měly disponovat patřičnými znalostmi, dovednostmi a zkušenostmi pro výkon svých úkolů, a zejména by měly chápat rizika spojená s činností správce. V souladu se zelenou knihou Komise o správě a řízení podniku ve finančních institucích (2) by osoby, které fakticky řídí podnikatelskou činnost správce, měly výkonu svých funkcí ve správci rovněž věnovat dostatečný čas a jednat čestně, bezúhonně a nezávisle, aby byly schopny mimo jiné účinně posoudit rozhodnutí vrcholného vedení a případně je podrobit kritice.
(43)
S cílem zajistit řádný výkon příslušných činností by správci měli zaměstnávat pracovníky s nezbytnými dovednostmi, znalostmi a zkušenostmi pro provádění úkolů, jež jsou jim přidělovány.
(44)
Správci, kteří poskytují služby individuální správy portfolia, musí dodržovat pravidla pro materiální stimuly stanovená směrnicí Komise 2006/73/ES ze dne 10. srpna 2006, kterou se provádí směrnice Evropského parlamentu a Rady 2004/39/ES, pokud jde o organizační požadavky a provozní podmínky investičních podniků a o vymezení pojmů pro účely zmíněné směrnice (3). Z důvodů jednotného uplatňování by tyto zásady měly platit i pro správce, kteří poskytují služby kolektivní správy portfolia a marketingu. Existence, povaha a výše odměny, provize nebo výhody (nebo pokud tuto výši nelze určit, metoda jejího výpočtu), by měla být uvedena ve výroční zprávě správce.
(45)
Investoři do alternativních investičních fondů by měli požívat ochrany podobné ochraně klientů správců, jimž správci poskytují služby individuální správy portfolia, jelikož v takovém případě musí dodržovat pravidla nejlepšího způsobu provedení stanovená směrnicí Evropského parlamentu a Rady 2004/39/ES ze dne 21. dubna 2004 o trzích finančních nástrojů, o změně směrnice Rady 85/611/EHS a 93/6/EHS a směrnice Evropského parlamentu a Rady 2000/12/ES a o zrušení směrnice Rady 93/22/EHS (4) a směrnicí 2006/73/ES. Měly by však být zohledněny rozdíly mezi různými druhy aktiv, do nichž alternativní investiční fondy investují, protože nejlepší způsob provedení není relevantní, pokud například správce investuje do nemovitostí nebo partnerských podílů a k investici dochází po rozsáhlém vyjednávání o podmínkách smlouvy. Pokud neexistuje volba různých převodních míst, správce by měl být schopen prokázat příslušným orgánům a auditorům, že taková volba neexistuje.
(46)
Z důvodu souladu s požadavky platnými pro správce SKIPCP by se na správce při zajišťování kolektivní správy portfolia měla uplatnit pravidla pro zpracování pokynů a pro slučování a přidělování pokynů k obchodování. Tato pravidla by se však neměla uplatnit, pokud k investici do aktiv dochází po rozsáhlém vyjednávání o podmínkách smlouvy - jedná se například o investice do nemovitostí, partnerských podílů nebo do nekotovaných společností -, jelikož v takových případech se neprovádí žádný pokyn.
(47)
Je důležité specifikovat situace, v nichž je pravděpodobný vznik střetu zájmů, zejména v nichž existuje vyhlídka na finanční zisk nebo zamezení finanční ztrátě nebo kde jsou poskytnuty finanční nebo jiné materiální stimuly s cílem vést jednání správce způsobem, který upřednostňuje konkrétní zájmy na úkor zájmů jiných osob, například jiného alternativního investičního fondu, jeho klientů, subjektů kolektivního investování do převoditelných cenných papírů (SKIPCP) nebo jiných klientů správce.
(48)
Postup k omezení možnosti střetu zájmů zavedený správcem by měl identifikovat situace, v nichž by činnosti prováděné správcem mohly představovat střet zájmů, ať už vede k možnému riziku poškození zájmů alternativního investičního fondu nebo zájmů jeho investorů, nebo nikoli. Správce by za účelem jejich identifikace měl vzít v úvahu nejen činnost kolektivní správy portfolia, ale také jiné činnosti, jež je oprávněn provádět, včetně činností jím pověřených nebo dále pověřených osob, externího znalce nebo protistrany.
(49)
V souladu s přístupem obsaženým ve směrnici Evropského parlamentu a Rady 2009/65/EC ze dne 13. července 2009 o koordinaci právních a správních předpisů týkajících se subjektů kolektivního investování do převoditelných cenných papírů (SKIPCP) (5) pro správcovské společnosti SKIPCP a ve směrnici 2004/39/ES pro investiční podniky by měli správci přijmout procedury a opatření zajišťující, aby příslušné osoby zapojené do různých obchodních činností, při nichž by mohl vzniknout střet zájmů, tyto činnosti prováděly na nezávislé úrovni přiměřené velikosti a činnostem správce.
(50)
Je nezbytné stanovit obecný rámec, podle něhož by byly střety zájmů, pokud k nim dojde, řízeny a oznamovány. Podrobné kroky a procedury, jež je třeba v takových situacích dodržovat, by měly být uvedeny v postupu k omezení možnosti střetu zájmů, který správce zavede.
(51)
Jednou z klíčových složek systému řízení rizik je stálá funkce řízení rizik. V zájmu jednotného uplatňování by její úkoly a odpovědnost měly být podobné, jako ty, jež stanoví směrnice Komise 2010/43/EU ze dne 1. července 2010, kterou se provádí směrnice Evropského parlamentu a Rady 2009/65/ES, pokud jde o organizační požadavky, střety zájmů, pravidla jednání, řízení rizik a obsah smlouvy mezi depozitářem a správcovskou společností (6) pro stálou funkci řízení rizik správcovských společností SKIPCP. Tato funkce by měla mít hlavní roli při formování politiky řízení rizik alternativního investičního fondu a při sledování a měření rizik, aby se zajistilo, že úroveň rizika stále odpovídá rizikovému profilu fondu. Stálá funkce řízení rizik by měla mít nezbytné pravomoci, přístup ke všem relevantním informacím a pravidelný kontakt s vrcholným vedením a řídícím orgánem správce, aby jim podávala informace, na jejichž základě mohou v případě potřeby podniknout okamžitá nápravná opatření.
(52)
Politika řízení rizik tvoří další pilíř systému řízení rizik. Měla by být řádně zdokumentovaná a měla by zejména vysvětlit opatření a procedury použité k měření a řízení rizik, záruky pro nezávislý výkon funkce řízení rizik, metody použité k řízení rizik a podrobnosti rozdělení odpovědnosti za řízení rizik a provozní procedury v rámci správce. Za účelem zajištění efektivity politiky řízení rizik by ji mělo vrcholné vedení nejméně jednou ročně přezkoumat.
(53)
Podle požadavku směrnice 2011/61/EU by funkce řízení rizik měla být funkčně a hierarchicky oddělena od provozních jednotek. Mělo by se proto objasnit, že toto oddělení by mělo být zajištěno až do úrovně řídícího orgánu správce a že osoby plnící funkci řízení rizik by neměly vykonávat žádné činnosti, u nichž by mohlo dojít ke střetu zájmů, a neměl by na ně dohlížet nikdo, kdo odpovídá za funkce, u nichž by mohlo dojít ke střetu zájmů.
(54)
Je nezbytné specifikovat záruky, které má správce využívat přinejmenším v zájmu zajištění nezávislého výkonu funkce řízení rizik a zejména to, že osoby plnící funkci řízení rizik by neměly vykonávat žádné činnosti, u nichž by mohlo dojít ke střetu zájmů, že by měly rozhodovat na základě údajů, které mohou řádně posoudit, a že by mělo být možné podrobit rozhodovací proces přezkumu.
(55)
Přestože směrnice 2011/61/EU alternativním investičním fondům neukládá žádná investiční omezení, rizika, která každému fondu vznikají, není možné efektivně řídit, pokud správce předem nestanovil omezení rizik. Omezení rizik by měla být v souladu s rizikovým profilem alternativního investičního fondu a měla by být sdělena investorům v souladu se směrnicí 2011/61/EU.
(56)
Z důvodu jednotného uplatňování vycházejí požadavky na identifikaci, měření a sledování rizik z podobných ustanovení směrnice 2010/43/EU. Správci by měli řádně řešit možnou zranitelnost svých metod a modelů měření rizik prováděním zátěžových testů, záložních testů a analýz scénářů. Pokud zátěžové testy a analýza scénářů odhalí obzvláštní zranitelnost za určitých okolností, měli by správci podniknout okamžité kroky a nápravná opatření.
(57)
Směrnice 2011/61/EU požaduje, aby Komise specifikovala systémy a postupy řízení likvidity, které správci umožní sledovat rizika likvidity alternativního investičního fondu, s výjimkou případů, kdy se jedná o uzavřený alternativní investiční fond nevyužívající pákového efektu, a zajistit, aby povaha investic fondu z hlediska likvidity odpovídala jeho souvisejícím závazkům. Je proto důležité stanovit základní obecné požadavky pro všechny správce, jejichž uplatňování by se mělo přizpůsobit velikosti, struktuře a povaze alternativních investičních fondů spravovaných dotčeným správcem.
(58)
Správci by měli být schopni prokázat svým příslušným orgánům, že mají zavedeny přiměřené a účinné postupy a procedury řízení likvidity. To vyžaduje, aby byla náležitě zohledněna povaha alternativního investičního fondu, včetně druhu podkladových aktiv a výše rizik likvidity, jimž je fond vystaven, rozsah a složitost fondu nebo složitost procesu likvidace či prodeje aktiv.
(59)
Systémy a postupy řízení likvidity mohou správcům umožnit používat nástroje a opatření nezbytné k tomu, aby se vyrovnali s nelikvidními aktivy a se souvisejícími problémy s oceňováním, a mohli tak reagovat na žádosti o odkup. Mezi tyto nástroje a opatření mohou patřit, jsou-li povoleny podle vnitrostátního práva, omezení odkupovat (gates), částečný odkup, dočasné půjčky, výpovědní lhůty a zásoby likvidních aktiv. Vyčleněná aktiva (side pockets) a další mechanismy, kde některá aktiva alternativního investičního fondu podléhají podobným mechanismům mezi fondem a jeho investory, by se měla považovat za „zvláštní opatření“, jelikož mají vliv na specifická práva na odkup investorů do fondu. Pozastavení alternativního investičního fondu by nemělo být považováno za zvláštní opatření, protože se vztahuje na veškerá aktiva fondu a všechny jeho investory. Použití nástrojů a zvláštních opatření pro řízení likvidity by mělo záviset na konkrétních okolnostech a mělo by se lišit podle povahy, rozsahu a investiční strategie alternativního investičního fondu.
(60)
Požadavek na sledování řízení likvidity podkladových subjektů kolektivního investování, do nichž alternativní investiční fond investuje, spolu s požadavkem zavést nástroje a mechanismy pro řízení rizika likvidity a identifikovat, řídit a sledovat střety zájmů mezi investory, by se neměl uplatnit na správce spravující uzavřené fondy, bez ohledu na to, zda jsou považovány za fondy využívající pákový efekt, či nikoli. Výjimka z požadavků na řízení likvidity, které se týkají zpětného odkupu, by měla odrážet rozdíly v obecných podmínkách zpětného odkupu investorů do uzavřeného alternativního investičního fondu ve srovnání s investory do otevřeného fondu.
(61)
Použití minimálních limitů ohledně likvidity nebo nelikvidity alternativního investičního fondu by mohlo některým typům správců zajistit účinný nástroj sledování. Překročení limitu nemusí samo o sobě vyžadovat opatření ze strany správce, jelikož ta závisejí na příslušných skutečnostech a okolnostech a na tolerancích stanovených správcem. Limity by tak bylo možné v praxi použít v souvislosti se sledováním průměrného denního zpětného odkupu vůči denní likviditě fondu za stejné období. To by bylo možné rovněž využít pro sledování koncentrace investorů na podporu scénářů zátěžových testů. Uvedené limity by podle okolností mohly fungovat jako spouštěcí mechanismy trvalého sledování nebo nápravných opatření.
(62)
Zátěžové testy by tam, kde je to na místě, měly simulovat nedostatek likvidity aktiv, stejně jako typické žádosti o zpětný odkup. Nedávné a očekávané úpisy a zpětné odkupy by se měly vzít v úvahu spolu s dopadem předpokládaných výsledků alternativního investičního fondu na podobné fondy provádějící stejnou činnost. Správci by měli v simulovaných zátěžových scénářích analyzovat časové období nutné k uspokojení žádostí o zpětný odkup. Správci by měli rovněž provádět zátěžové testy vycházející z tržních faktorů, například pohyby na devizovém trhu, které by mohly podstatně ovlivnit úvěrový profil správce nebo alternativního investičního fondu a následně i požadavky na zajištění. Správci by měli ve svém přístupu k zátěžovým testům nebo analýzám scénářů zohlednit citlivosti ocenění za podmínek finančního tlaku.
(63)
Četnost provádění zátěžových testů by měla záviset na povaze alternativního investičního fondu, investiční strategii, povaze investic z hlediska likvidity, typu investora a pravidlech fondu pro zpětný odkup. Očekává se však, že se uvedené testy budou provádět alespoň jednou ročně. Pokud zátěžové testy naznačí výrazně vyšší než očekávané riziko likvidity, měl by správce jednat v nejlepším zájmu všech investorů do alternativního investičního fondu se zohledněním povahy investic fondu z hlediska likvidity, objemu žádostí o zpětný odkup a popřípadě přiměřenosti postupů a procedur řízení likvidity.
(64)
Směrnice 2011/61/EU požaduje, aby Komise vymezila vzájemný soulad investiční strategie, povahy investic z hlediska likvidity a pravidel pro zpětný odkup. Konzistence mezi těmito třemi prvky je zajištěna, pokud mohou investoři odkoupit své investice v souladu s pravidly alternativního investičního fondu pro zpětný odkup, která by měla zahrnovat podmínky pro zpětný odkup za běžných i výjimečných okolností v souladu se spravedlivým zacházením s investory.
(65)
Směrnice 2011/61/EU požaduje zajištění souladu v celém odvětví a odstranění nesouladu mezi zájmy původců, kteří transformují úvěry na obchodovatelné cenné papíry, a správců, kteří do těchto cenných papírů nebo jiných finančních nástrojů investují jménem alternativních investičních fondů. K dosažení uvedeného cíle byla zohledněna příslušná ustanovení směrnice Evropského parlamentu a Rady 2006/48/ES ze dne 14. června 2006 o přístupu k činnosti úvěrových institucí a o jejím výkonu (7), která stanoví kvantitativní a kvalitativní požadavky, jež mají splnit investoři vystavení úvěrovému riziku ze sekuritizace provedené původci a sponzory. Jelikož toto nařízení sleduje stejný cíl jako příslušná ustanovení směrnice 2006/48/ES - sladění zájmů původce nebo sponzora a zájmů investorů -, je nezbytné používat v obou právních aktech jednotnou terminologii, a proto jsou formou odkazu převzaty definice stanovené směrnicí 2006/48/ES. Vzhledem k tomu, že Evropský výbor orgánů bankovního dohledu, předchůdce Evropského orgánu pro bankovnictví, vydal podrobné pokyny pro výklad příslušných ustanovení směrnice 2006/48/ES (8), vyžaduje zajištění souladu v celém odvětví, aby byla aktuální ustanovení, jejichž cílem je sladit zájmy původců, sponzorů a správců, vykládána s ohledem na uvedené pokyny.
(66)
Je důležité, aby transakce, které transformují úvěry na obchodovatelné cenné papíry, nebyly strukturovány tak, aby znemožnily uplatnění požadavků na investování do sekuritizačních pozic. Odkazy na investování do obchodovatelných cenných papírů nebo jiných finančních nástrojů založených na transformovaných úvěrech by proto neměly být vykládány striktně jako právně platný a závazný převod vlastnického práva ve vztahu k takovým nástrojům, ale jako investice provedená v materiálně ekonomickém smyslu, takže by se specifické požadavky měly vztahovat i na jakékoli jiné formy syntetických investic. V zájmu vyhnutí se nedorozuměním a sladění terminologie s terminologií používanou v právních předpisech v oblasti bankovnictví by se namísto pojmu „investování do obchodovatelných cenných papírů nebo jiných finančních nástrojů založených na transformovaných úvěrech“ měl používat pojem „vstup do expozice vůči úvěrovému riziku ze sekuritizace“.
(67)
Požadavky, které mají splnit instituce jednající jako původci, sponzoři nebo původní věřitelé sekuritizace, jim přímo ukládá směrnice 2006/48/ES. Je proto důležité stanovit odpovídající povinnosti správce, který se vystavuje expozici vůči riziku ze sekuritizace. Správce by tak měl vstoupit do expozice vůči riziku ze sekuritizace, pouze pokud původce, sponzor nebo původní věřitel správci výslovně sdělil, že si v podkladovém aktivu ponechal významný ekonomický podíl, což se označuje jako požadavek na ponechání expozice. Správce by měl dále zajistit splnění různých kvalitativních požadavků, které sponzorovi a původci ukládá směrnice 2006/48/ES. Kromě toho by sám správce měl splňovat kvalitativní požadavky, aby komplexně a důkladně porozuměl sekuritizační investici a její podkladové expozici. Za tímto účelem by správci měli přijímat své investiční rozhodnutí až poté, kdy provedli důkladnou hloubkovou analýzu, z níž by měli získat řádné informace a znalosti o dotyčných sekuritizacích.
(68)
Existují okolnosti, kdy subjekty splňují definici původce nebo sponzora, nebo vykonávají úlohu původního věřitele; nicméně jiný subjekt, který ani nesplňuje definici sponzora nebo původce, ani nevykonává úlohu původního věřitele, ale jehož zájmy jsou neoptimálněji sladěny se zájmy investorů, může usilovat o splnění požadavku na ponechání expozice. Z důvodů právní jistoty by se od takového jiného subjektu nemělo požadovat, aby splnil požadavek na ponechání expozice, pokud jej splňuje původce, sponzor nebo původní věřitel.
(69)
V případě porušení požadavku na ponechání expozice nebo kvalitativních požadavků by správce měl zvážit přijetí určitých nápravných opatření, jako je zajištění, prodej nebo snížení expozice vůči riziku nebo kontaktování osoby, která požadavek na ponechání expozice porušuje, s cílem obnovit jeho dodržování. Taková nápravná opatření by měla být vždy v zájmu investorů a neměla by zahrnovat žádnou přímou povinnost prodat aktiva ihned potom, co vyšlo porušení najevo, aby nedošlo k rozprodávání pod cenou. Správce by měl vzít porušení v úvahu při zvažování jiných investic v další transakci, do níž je zapojena osoba, která uvedený požadavek porušuje.
(70)
Aby splnili požadavky směrnice 2011/61/EU na specifikování vnitřních postupů a organizačních opatření, které má každý správce uplatňovat, měla by být správcům uložena povinnost zavést řádně zdokumentovanou organizační strukturu, která jasně přiděluje odpovědnost, definuje kontrolní mechanismy a zajišťuje kvalitní tok informací mezi všemi zúčastněnými stranami. Správci by měli rovněž zavést systémy pro ochranu informací a zajištění kontinuity činnosti. Při zavádění uvedených postupů a struktur by měli správci brát v úvahu zásadu přiměřenosti, která umožňuje, aby byly postupy, mechanismy a organizační struktura přizpůsobeny povaze, rozsahu a složitosti podnikatelské činnosti správce a povaze a rozsahu činností prováděných v jejím rámci.
(71)
Informování investorů má zásadní důležitost pro jejich ochranu, takže by správci měli zavést vhodné postupy a procedury zajišťující, aby podmínky zpětného odkupu týkající se konkrétního alternativního investičního fondu byly investorům sděleny dostatečně podrobně a výrazně předtím, než investici provedou, jakož i v případě podstatných změn. Mohou sem patřit informace o výpovědních lhůtách v souvislosti se zpětným odkupem, podrobnosti o obdobích bez možnosti odkoupení (lock-up periods) a uvedení okolností, za nichž se běžné mechanismy zpětného odkupu nemusí uplatnit nebo mohou být pozastaveny, a podrobnosti o jakýchkoli opatřeních, která může řídící orgán zvážit, jako jsou omezení odkupovat (gates), vyčleněná aktiva (side pockets), jelikož mají vliv na specifická práva na odkup investorů do konkrétního alternativního investičního fondu.
(72)
Pro zajištění řádného výkonu příslušných činností by správci měli zejména využívat vhodné elektronické systémy s cílem splnit požadavky na evidenci ve vztahu k transakcím portfolia nebo pokynům k upisování nebo k vyplacení a měli by zavést, provádět a udržovat účetní zásady a postupy, aby bylo zajištěno, že výpočet čisté hodnoty aktiv je prováděn v souladu s požadavky směrnice 2011/61/EU a tohoto nařízení.
(73)
Pro zajištění souladu s požadavky, které směrnice 2009/65/ES ukládá správcům SKIPCP, by měly být řídícímu orgánu, vrcholnému vedení nebo případně funkci dohledu správce svěřeny podobné druhy úkolů, jimž by měla být přidělena odpovídající odpovědnost. Takové přidělení odpovědnosti by nicméně mělo odpovídat úloze a odpovědnostem řídícího orgánu, vrcholného vedení a funkce dohledu podle použitelného vnitrostátního práva. Členy vrcholného vedení mohou být někteří nebo všichni členové řídícího orgánu.
(74)
Požadavek na zavedení stálé a účinné funkce zajišťování souladu s předpisy by měl vždy plnit správce, bez ohledu na rozsah a složitost své podnikatelské činnosti. Podrobnosti technické a personální organizace funkce zajišťování souladu s předpisy by však měly být přizpůsobeny povaze, rozsahu a složitosti podnikatelské činnosti správce a povaze a rozsahu činností prováděných v jejím rámci. Správci by neměli mít povinnost zřizovat nezávislý útvar zajišťování souladu s předpisy, pokud by takový požadavek byl nepřiměřený s ohledem na velikost správce nebo na povahu, rozsah a složitost jeho podnikatelské činnosti.
(75)
Standardy oceňování se liší napříč jurisdikcemi a třídami aktiv. Toto nařízení by mělo doplnit společná obecná pravidla a stanovit pro správce referenční hodnoty pro vypracování a provedení jejich vhodných a soudržných postupů a procedur pro řádné a nezávislé ocenění aktiv alternativních investičních fondů. Tyto postupy a procedury by měly popisovat povinnosti, úlohy a odpovědnost všech osob zapojených do oceňování, včetně externích znalců.
(76)
Hodnotu aktiv lze určit různými způsoby, například odkazem na pozorovatelné ceny na aktivním trhu nebo odhadem za použití jiných technik oceňování podle vnitrostátního práva, statutu alternativního investičního fondu nebo jeho zakládacích dokumentů. Jelikož lze hodnotu jednotlivých aktiv a závazků určit různými metodikami a lze ji získat z různých zdrojů, měl by správce určit a popsat metodiky oceňování, které používá.
(77)
Pokud se k ocenění aktiv používá model, měly by postupy a procedury oceňování uvádět hlavní vlastnosti tohoto modelu. Než bude použit, měl by model projít validačním procesem, který provede interní nebo externí fyzická osoba, která se nepodílela na koncipování modelu. Osoba se považuje za kvalifikovanou k provedení validačního procesu pro model použitý k oceňování aktiv, pokud disponuje řádnými schopnostmi a zkušenostmi při oceňování aktiv za použití takových modelů; takovou osobou může být auditor.
(78)
Jelikož alternativní investiční fondy provozují činnost v dynamickém prostředí, v němž se mohou investiční strategie postupem času změnit, měly by se postupy a procedury oceňování přezkoumávat alespoň jednou ročně a v každém případě předtím, než fond přijme závazek s novou investiční strategií nebo novým druhem aktiv. Jakákoli změna postupů a procedur oceňování, včetně metodik oceňování, by měla dodržovat předem určený proces.
(79)
Správce musí zajistit řádné ocenění jednotlivých aktiv alternativního investičního fondu v souladu s postupy a procedurami oceňování. U některých aktiv, zejména u složitých a nelikvidních finančních nástrojů, existuje vyšší riziko nesprávného ocenění. Správce by měl takovou situaci řešit zavedením dostatečných kontrol zajišťujících, že lze hodnotu aktiv alternativního investičního fondu stanovit s přiměřenou mírou objektivity.
(80)
Výpočet čisté hodnoty aktiv na podílovou jednotku nebo akcii se řídí vnitrostátním právem a případně statutem nebo zakládacími dokumenty alternativního investičního fondu. Toto nařízení se vztahuje pouze na proceduru pro výpočet a nikoli na metodiku výpočtu. Správce může provést výpočet čisté hodnoty aktiv na podílovou jednotku nebo akcii sám v rámci administrativních funkcí, které pro alternativní investiční fond vykonává. Alternativně může být pro výkon administrativních funkcí, včetně výpočtu čisté hodnoty aktiv, jmenována třetí osoba. Třetí osoba, která pro správce provádí výpočet čisté hodnoty aktiv, by neměla být pro účely směrnice 2011/61/EU považována za externího znalce, pokud neprovádí oceňování jednotlivých aktiv, včetně aktiv vyžadujících subjektivní úsudek, nýbrž zadává do procesu výpočtu hodnoty získané od správce, zdrojů ocenění nebo externího znalce.
(81)
Existují procedury oceňování, které lze provádět denně, například oceňování finančních nástrojů, avšak existují také procedury oceňování, které nelze provádět se stejnou četností, s jakou probíhají emise, úpisy, zpětné odkupy a zrušení, například oceňování nemovitostí. Četnost oceňování aktiv v držení otevřeného fondu by měla zohledňovat rozdíly v procedurách oceňování ve vztahu k druhům aktiv v držení alternativního investičního fondu.
(82)
Striktní požadavky a omezení, jimž je nutné vyhovět, když má správce v úmyslu pověřit úkoly správce jinou osobu, jsou stanoveny ve směrnici 2011/61/EU. Správce zůstává vždy plně odpovědný za řádný výkon delegovaných úkolů a za to, že budou splňovat požadavky směrnice 2011/61/EU a jejích prováděcích opatření. Správce by proto měl zajistit, že pověřená osoba vykonává a uplatňuje standardy kvality, které by uplatňoval sám správce. Je-li to nutné k zajištění toho, aby byly delegované úkoly soustavně vykonávány ve vysokém standardu, musí být správce rovněž schopen pověření ukončit, a pověření by proto správci mělo udělovat flexibilní právo na ukončení. Omezení a požadavky pověření by se měly vztahovat na činnosti spojené se správou uvedené v příloze I směrnice 2011/61/EU, zatímco podpůrné úkoly typu administrativních nebo technických funkcí napomáhajících výkonu činností spojených se správou, jako je logistická podpora v podobě úklidu, stravování a zajišťování základních služeb nebo produktů, by neměly být považovány za pověření jiné osoby úkoly správce. Dalšími příklady technických nebo administrativních funkcí jsou nákup standardního běžně komerčně dostupného softwaru a využívání příležitostné provozní podpory poskytovatelů softwaru v souvislosti s běžně komerčně dostupnými systémy nebo podpora v oblasti lidských zdrojů, jako je výběr dočasných zaměstnanců nebo zpracování výplatních pásek.
(83)
Aby byla kromě zvýšené efektivity provozování činnosti správce zajištěna i vysoká úroveň ochrany investorů, mělo by být celé pověření založeno na objektivních důvodech. Při posuzování těchto důvodů by příslušné orgány měly zvážit strukturu pověření a její dopad na strukturu správce a vzájemné působení delegovaných činností a činností ponechaných u správce.
(84)
Za účelem posouzení, zda osoba, která fakticky vykonává činnost pověřené osoby, má dostatečně dobrou pověst, by měl být ověřen výkon její činnosti a to, zda se nedopustila trestné činnosti v oblasti financí. Při posuzování požadavku dostatečně dobré pověsti by měly být zváženy veškeré další relevantní informace o osobních kvalitách, které by mohly nepříznivě ovlivnit výkon činnosti dané osoby, například pochybnosti o její čestnosti a integritě.
(85)
Investiční společnosti povolené podle směrnice 2009/65/ES se nepovažují za podniky povolené nebo registrované pro účely správy aktiv podléhající dohledu, protože na základě uvedené směrnice nesmějí provozovat jinou činnost než kolektivní správu portfolia. Podobně samosprávný alternativní investiční fond by neměl být považován za takový podnik, protože by neměl provozovat jinou činnost než vnitřní správu fondu.
(86)
Pokud se pověření týká správy portfolia nebo řízení rizik, jež představují hlavní podnikatelskou činnost správce a mají proto velký význam pro ochranu investorů a systémová rizika, měly by mít příslušný orgán domovského členského státu správce a orgán dohledu podniku třetí země uzavřenou písemnou dohodu o spolupráci, a to navíc k požadavkům čl. 20 odst. 1 písm. c) směrnice 2011/61/EU. Tato dohoda by měla existovat před pověřením jiné osoby. Její ustanovení by měla zohledňovat mezinárodní standardy.
(87)
Písemné dohody by měly příslušným orgánům udělovat právo provádět kontroly na místě, včetně případů, kdy požádají orgán dohledu podniku třetí země, jenž byl pověřen příslušnými úkoly, aby provedl kontroly na místě, i případů, kdy orgán dohledu třetí země požádají o povolení, aby mohly kontrolu provést samy nebo doprovodit pracovníky orgánu dohledu třetí země, aby jim pomohly při provedení kontrol na místě.
(88)
Na základě povinností stanovených směrnicí 2011/61/EU by správci měli vždy jednat v nejlepším zájmu alternativních investičních fondů nebo investorů do fondů, které spravují. Pověření jiné osoby by proto mělo být přípustné, pouze pokud správcům nebrání v jednání nebo ve správě alternativních investičních fondů v nejlepším zájmu investorů.
(89)
Pro zachování vysokého standardu ochrany investorů musí být u každého pověření jiné osoby zohledněny možné střety zájmů. Několik kritérií by mělo stanovit referenční hodnoty pro identifikaci situací, které by vyústily v podstatný střet zájmů. Uvedená kritéria je třeba chápat jako nevyčerpávající a znamenají, že střety zájmů, jež nejsou podstatné, jsou pro účely směrnice 2011/61/EU rovněž relevantní. Provádění funkcí zajišťování souladu s předpisy nebo auditu by tak mělo být považováno za činnost ve střetu zájmů s úkoly správy portfolia, zatímco tvorba trhu nebo upisování by měly být chápány jako činnosti ve střetu zájmů se správou portfolia nebo řízením rizik. Uvedenou povinností není dotčena povinnost pověřené osoby funkčně a hierarchicky vzájemně oddělit úkoly správy portfolia a řízení rizik v souladu s ustanoveními článku 15 směrnice 2011/61/EU.
(90)
Požadavky na pověření jiné osoby úkoly správce by se měly uplatnit obdobně, pokud pověřená osoba jakýmikoli úkoly, jimiž byla pověřena, dále pověří jinou osobu, a rovněž v případě jakéhokoli dalšího pověření.
(91)
Aby bylo zajištěno, že správce v každém případě vykonává činnosti spojené se správou investic, neměl by delegovat své úkoly v takovém rozsahu, že ho nelze nadále považovat za správce, ale za subjekt typu „poštovní schránka“. Správce by si měl vždy zachovávat dostatečné zdroje, aby mohl účinně dohlížet nad delegovanými úkoly. Správce musí sám vykonávat činnosti spojené se správou investic, mít nezbytné odborné znalosti a zdroje, zachovat si pravomoc k přijímání rozhodnutí spadajících do odpovědnosti vrcholného vedení a vykonávat úkoly vrcholného vedení, mezi něž může patřit provádění obecné investiční politiky a investičních strategií.
(92)
Posouzení struktury pověření je složitý úkol, jenž musí být založen na souboru kritérií, aby si mohly příslušné orgány vytvořit úsudek. Kombinace je nezbytná, aby se zohlednily rozličné struktury fondů a rozličné investiční strategie v Unii. Evropský orgán pro cenné papíry může vypracovat pokyny k zajištění konzistentního posouzení struktur pověření po celé Unii.
(93)
Komise sleduje, jak jsou kritéria uplatňována a jaký mají dopad na trhy. Komise přezkoumá situaci po dvou letech a bude-li to nezbytné, přijme vhodná opatření, kterými podrobněji specifikuje podmínky, za nichž se má za to, že správce delegoval své činnosti v takovém rozsahu, že se stal subjektem typu „poštovní schránka“ a nelze jej dále považovat za správce alternativního investičního fondu.
(94)
Směrnice 2011/61/EU za účelem zajištění vysokého standardu ochrany investorů stanoví rozsáhlý soubor požadavků na depozitáře alternativního investičního fondu. Příslušné konkrétní práva a povinnosti depozitáře, správce, a případně alternativního investičního fondu a třetích osob by proto měly být jasně uvedeny. Písemná smlouva by měla obsahovat veškeré podrobnosti nezbytné pro řádnou úschovu veškerých aktiv alternativního investičního fondu depozitářem nebo třetí osobou, kteří byli pověřeni úkoly úschovy v souladu se směrnicí 2011/61/EU, a pro to, aby depozitář řádně plnil své úkoly v oblasti dohledu a kontroly. S cílem umožnit depozitáři posouzení a kontrolu rizik vyplývajících z opatrování by smlouva měla stanovit dostatečné podrobnosti o kategoriích aktiv, do nichž může alternativní investiční fond investovat, a o zeměpisných regionech, v nichž má fond v úmyslu investovat. Smlouva by rovněž měla obsahovat podrobnosti o postupu eskalace. Depozitář by tak měl správce upozornit na jakákoli podstatná rizika zjištěná v systému vypořádání obchodů s cennými papíry konkrétního trhu. Pokud jde o ukončení smlouvy, mělo by odrážet skutečnost, že ukončení smlouvy je poslední možností depozitáře, pokud není přesvědčen o tom, že jsou aktiva dostatečně chráněna. Mělo by rovněž zamezit morálnímu hazardu, kdy by správce přijímal investiční rozhodnutí bez ohledu na rizika opatrování, protože ve většině případů by nesl odpovědnost depozitář. Za účelem zachování vysokého standardu ochrany investorů by se měl požadavek na sledování třetích osob uplatnit na celý řetězec opatrování.
(95)
Depozitář usazený ve třetí zemi by měl podléhat veřejné obezřetnostní regulaci a obezřetnostnímu dohledu prováděnému orgánem dohledu příslušným pro průběžný dohled, vyšetřování a ukládání sankcí. Pokud uvedený dohled nad depozitářem zahrnuje několik orgánů dohledu, měl by jeden orgán dohledu působit jako kontaktní místo pro účely směrnice 2011/61/EU a veškerá opatření v přenesené pravomoci a prováděcí opatření přijatá na jejím základě.
(96)
Evropská komise by měla provést posouzení právních předpisů třetí země podle čl. 21 odst. 6 posledního pododstavce směrnice 2011/61/EU porovnáním kritérií pro povolení a průběžných podmínek provozování činnosti platných pro depozitáře ve třetí zemi s odpovídajícími požadavky platnými podle práva Unie pro úvěrové instituce, případně investiční podniky pro přístup k činnosti depozitáře a výkon úkolů depozitáře, aby zjistila, zda mají místní kritéria stejný účinek jako kritéria stanovená podle práva Unie. Evropská komise může depozitáře podléhajícího obezřetnostnímu dohledu a licencovanému ve třetí zemi v rámci místní kategorie jiné, než je úvěrová instituce nebo investiční podnik, posoudit, aby zjistila, zda mají příslušná ustanovení práva třetí země stejný účinek jako ustanovení práva Unie pro úvěrové instituce, případně investiční podniky.
(97)
Aby měl depozitář vždy jasný přehled o všech peněžních tocích vstupujících do alternativního investičního fondu i fond opouštějících, měl by správce zajistit, aby depozitář neprodleně obdržel přesné informace o všech peněžních tocích, včetně toků od jakékoli třetí osoby, u níž má fond otevřený hotovostní účet.
(98)
V zájmu řádného sledování peněžních toků alternativního investičního fondu spočívá povinnost depozitáře v zajištění toho, že budou zavedeny a účinně prováděny postupy pro řádné sledování peněžních toků fondu, a že tyto postupy budou pravidelně revidovány. Depozitář by měl konkrétně prozkoumat postup odsouhlasení, aby se přesvědčil, že je postup pro alternativní investiční fond vhodný a že je prováděn ve vhodných intervalech s ohledem na povahu, rozsah a složitost fondu. V rámci takového postupu by se například měl každý jednotlivý peněžní tok vykázaný v bankovních výpisech porovnat s bankovním tokem vykázaným na účtech alternativního investičního fondu. Pokud se odsouhlasení provádí denně, jako je tomu u většiny otevřených alternativních investičních fondů, měl by depozitář své odsouhlasení provádět rovněž denně. Depozitář by měl zejména sledovat případy nesouladu zjištěné v postupech odsouhlasení a nápravná opatření přijatá s cílem neprodleně správce informovat o jakékoli anomálii, která nebyla odstraněna, a provést úplný přezkum postupů odsouhlasení. Tento přezkum by měl být proveden alespoň jednou ročně. Depozitář by měl rovněž včas identifikovat významné peněžní toky, zejména takové, jež by nemusely být v souladu s operacemi alternativního investičního fondu, například změny pozic v aktivech fondu nebo v úpisech a zpětném odkupu, a měl by pravidelně dostávat výkazy hotovostních účtů a kontrolovat soulad svých vlastních záznamů hotovostních pozic se záznamy správce. Depozitář svou evidenci průběžně aktualizuje v souladu s čl. 21 odst. 8 písm. b) směrnice 2011/61/EU.
(99)
Depozitář musí zajistit, aby veškeré platby provedené investory nebo jménem investorů při úpisu akcií nebo podílových jednotek alternativního investičního fondu byly obdrženy a zaevidovány na jednom nebo několika hotovostních účtech v souladu se směrnicí 2011/61/EU. Správce by proto měl zajistit, že budou depozitáři poskytnuty relevantní informace, které potřebuje k řádnému sledování příjmu plateb od investorů. Správce musí zajistit, že depozitář tyto informace obdrží neprodleně, když třetí osoba dostane pokyn odkoupit nebo emitovat akcie nebo podílové jednotky alternativního investičního fondu. Aby se zamezilo jakémukoli zneužití plateb od investorů, subjekt odpovědný za úpis a zpětný odkup akcií nebo podílových jednotek alternativního investičního fondu by proto měl tyto informace na konci pracovního dne předat depozitáři.
(100)
V závislosti na druhu aktiv, které mají být uschovány, jsou aktiva buď držena v opatrování, například finanční nástroje, které lze zaregistrovat na účtu finančních nástrojů, nebo které lze fyzicky doručit depozitáři v souladu se směrnicí 2011/61/EU, nebo které mohou podléhat ověření vlastnictví a vedení záznamů. Depozitář by měl držet v opatrování veškeré finanční nástroje alternativního investičního fondu nebo správce jednajícího jménem fondu, které lze zaregistrovat nebo držet na účtu přímo nebo nepřímo jménem depozitáře nebo třetí osoby, která je pověřena úkoly opatrování, zejména na úrovni centrálního depozitáře cenných papírů. Kromě uvedených situací je třeba držet v opatrování finanční nástroje, které jsou přímo zaregistrovány pouze u samotného emitenta nebo jeho zástupce jménem depozitáře nebo třetí osoby, která je pověřena úkoly opatrování. Finanční nástroje, které jsou v souladu s příslušnými vnitrostátními právními předpisy zaregistrovány u emitenta nebo jeho zástupce pouze jménem alternativního investičního fondu, jako jsou investice fondů soukromého a rizikového kapitálu do nekotovaných společností, by neměly být drženy v opatrování. Všechny finanční nástroje, které lze fyzicky doručit depozitáři, by měly být drženy v opatrování. Pokud jsou splněny podmínky ohledně toho, které finanční nástroje mají být drženy v opatrování, finanční nástroje, které se poskytují jako zajištění třetí osobě nebo je třetí osoba poskytuje ve prospěch alternativního investičního fondu, musí být rovněž drženy v opatrování, a to samotným depozitářem nebo třetí osobou, která je pověřena úkoly opatrování, pokud je vlastní alternativní investiční fond nebo správce jednající jménem fondu. Rovněž finanční nástroje ve vlastnictví alternativního investičního fondu nebo správce jménem fondu, u nichž fond nebo správce jménem fondu udělil souhlas s opětovným použitím ze strany depozitáře, zůstávají v opatrování, dokud není vykonáno právo na opětovné použití.
(101)
Finanční nástroje držené v opatrování by měly být vždy předmětem patřičné péče a ochrany. Aby bylo zajištěno řádné posouzení rizik opatrování, měl by depozitář v rámci výkonu patřičné péče zejména vědět, které třetí osoby představují řetězec opatrování, zajistit, aby byla v celém řetězci opatrování splněna povinnost patřičné opatrnosti a oddělení aktiv, zajistit, aby měl příslušná práva na přístup ke knihám a záznamům třetích osob, které jsou pověřeny úkoly opatrování, zajistit dodržení těchto požadavků, zdokumentovat veškeré tyto povinnosti a zpřístupnit tyto dokumenty správci a podávat mu zprávy.
(102)
Aby se zamezilo obcházení požadavků směrnice 2011/61/EU, měl by depozitář uplatnit povinnosti úschovy na podkladová aktiva finančních struktur, případně právních struktur kontrolovaných přímo nebo nepřímo alternativním investičním fondem nebo správcem jednajícím jménem fondu. Uvedený přístup se zohledněním by se neměl uplatnit na fondy fondů ani na řídící a podřízené fondy, pokud mají depozitáře, který provádí řádnou úschovu aktiv fondu.
(103)
Depozitář by měl mít vždy komplexní přehled o všech aktivech, která nejsou finančními nástroji, které mají být drženy v opatrování. Uvedená aktiva by měla podléhat povinnosti ověřování vlastnictví a vedení záznamů podle směrnice 2011/61/EU. Příklady takových aktiv jsou fyzická aktiva, která se nekvalifikují jako finanční nástroje podle směrnice 2011/61/EU nebo je nelze fyzicky doručit depozitáři, finanční smlouvy jako jsou deriváty, peněžní vklady nebo investice do soukromě vlastněných společností a partnerských podílů.
(104)
Aby bylo dosaženo dostatečné jistoty o tom, že alternativní investiční fond nebo správce jednající jménem fondu je skutečným vlastníkem aktiv, měl by depozitář zajistit, aby získal veškeré informace, jež považuje za nezbytné k tomu, aby se ujistil, že alternativní investiční fond nebo správce jednající jménem fondu je držitelem vlastnického práva k danému aktivu. Takové informace může představovat kopie úředního dokumentu dokládajícího, že alternativní investiční fond nebo správce jednající jménem fondu je vlastníkem aktiva, nebo jakékoli oficiální a spolehlivé důkazy, které depozitář považuje za vhodné. Pokud je to nezbytné, měl by si depozitář od alternativního investičního fondu nebo správce, případně od třetí osoby, vyžádat další důkazy.
(105)
Depozitář by si měl vést záznamy o všech aktivech, u nichž je přesvědčen, že je alternativní investiční fond jejich vlastníkem. Může zavést postup pro získávání informací od třetích osob, v jehož rámci mohou být realizovatelné postupy zajišťující, že aktiva nelze převést, aniž by o takové transakci byl informován depozitář nebo třetí osoba pověřená úkoly úschovy, a to v případě alternativních investičních fondů s málo častými transakcemi, případně transakcemi, u nichž před vypořádáním dochází k vyjednávání. U alternativních investičních fondů s častějšími obchody v rámci portfolia, jako jsou investice do kotovaných derivátů, může být na místě požadavek mít pro každou transakci přístup k listinným důkazům od třetí osoby.
(106)
Aby bylo zajištěno, že je depozitář schopen vykonávat své povinnosti, je nezbytné vyjasnit úkoly stanovené v čl. 21 odst. 9 směrnice 2011/61/EU, a zejména kontroly druhé úrovně, které má depozitář provádět. Takové úkoly by depozitáři neměly bránit v provádění ověřování ex ante, pokud to považuje za vhodné a po dohodě se správcem. Aby bylo zajištěno, že je schopen vykonávat své povinnosti, měl by depozitář zavést svůj vlastní postup eskalace pro řešení situací, v nichž byly zjištěny nesrovnalosti. Tento postup byl měl zajistit, aby bylo příslušným orgánům oznámeno jakékoli podstatné porušení. Povinností dohledu depozitáře vůči třetím osobám specifikovanou v tomto nařízení nejsou dotčeny povinnosti správce podle směrnice 2011/61/EU.
(107)
Depozitář by měl kontrolovat soulad mezi počtem emitovaných podílových jednotek nebo akcií a výnosy získanými z upisování. Kromě toho aby se zajistilo, že byly při upsání přijaty platby od investorů, měl by depozitář dále zajistit, aby bylo provedeno další odsouhlasení mezi pokyny k upsání a výnosy z upsání. Stejné odsouhlasení by mělo být provedeno ve vztahu k pokynům k vyplacení. Depozitář by měl rovněž ověřit, zda počet podílových jednotek nebo akcií na účtech alternativního investičního fondu odpovídá počtu podílových jednotek nebo akcií v oběhu zapsaných v registru fondu. Depozitář by měl své postupy příslušně upravit s ohledem na četnost upisování a zpětného odkupu.
(108)
Depozitář by měl podniknout veškeré nezbytné kroky k zajištění účinného provedení vhodných postupů a procedur oceňování aktiv alternativního investičního fondu, a to kontrolou vzorků nebo porovnáním konzistentnosti změn při výpočtu čisté hodnoty aktiv v průběhu času s referenční hodnotou. Při zavádění svých postupů by měl depozitář jasně chápat metodiky oceňování, které správce nebo externí znalec používá k ocenění aktiv alternativního investičního fondu. Četnost takových kontrol by měla odpovídat četnosti oceňování aktiv alternativního investičního fondu.
(109)
Depozitář by měl na základě své povinnosti dohledu podle směrnice 2011/61/EU zavést postup pro ex post ověření toho, že alternativní investiční fond dodržuje příslušné právní a správní předpisy a svůj statut a zakládací dokumenty. Patří sem například kontrola toho, že investice alternativního investičního fondu jsou v souladu s jeho investičními strategiemi popsanými ve statutu a nabídkových dokumentech fondu, a zajištění toho, aby fond neporušil svá případná investiční omezení. Depozitář by měl sledovat transakce alternativního investičního fondu a jakékoli nezvyklé transakce vyšetřit. Pokud jsou limity nebo omezení stanovené v příslušných vnitrostátních právních a správních předpisech nebo ve statutu a zakládacích dokumentech alternativního investičního fondu porušeny, depozitář by měl například od správce získat pokyn zastavit transakci, která limity nebo omezení porušuje, na náklady správce. Toto nařízení depozitáři nebrání v tom, aby přijal přístup ex ante, pokud to považuje za vhodné a po dohodě se správcem.
(110)
Depozitář by měl zajistit, aby byly příjmy správně vypočítány v souladu se směrnicí 2011/61/EU. Za tímto účelem musí zajistit, aby byly příjmy řádně rozděleny, a pokud zjistí chybu, aby správce přijal vhodná nápravná opatření. Poté, co depozitář výše uvedené zajistí, měl by ověřit úplnost a správnost rozdělení příjmů a zejména plateb dividend.
(111)
Při delegování úkolů správy souvisejících s jinými aktivy podle směrnice 2011/61/EU se bude pověření ve většině případů pravděpodobně týkat administrativních úkolů. Pokud depozitář deleguje úkoly vedení evidence, bude tedy mít povinnost zavést a uplatňovat vhodný a zdokumentovaný postup zajišťující, že pověřená osoba bude vždy splňovat požadavky čl. 21 odst. 11 písm. d) směrnice 2011/61/EU. Pro zajištění dostatečné úrovně ochrany aktiv je nezbytné stanovit určité zásady, které by se měly uplatňovat na delegování úkolů správy. Pro delegování povinností opatrování je důležité stanovit několik klíčových zásad, které musí být v průběhu procesu pověření účinně uplatňovány. Tyto zásady by neměly být považovány za vyčerpávající, ať už jde o uvedení všech podrobností jednání s patřičnou dovedností, péčí a opatrností ze strany depozitáře, nebo o uvedení všech kroků, které by depozitář měl podniknout ve vztahu k samotným těmto zásadám. Povinnost průběžně sledovat třetí osobu pověřenou úkoly správy by měla spočívat v ověřování toho, že tato třetí osoba správně provádí veškeré delegované úkoly a dodržuje smlouvu o pověření. Třetí osoba by měla jednat čestně, v dobré víře s ohledem na nejlepší zájmy alternativního investičního fondu a jeho investorů, v souladu s regulačními požadavky a požadavky dohledu a měla by jednat s dovedností, péčí a opatrností, jež se za srovnatelných podmínek obvykle očekávají od velmi obezřetného subjektu uvedené finanční profese. Depozitář by měl přezkoumat mimo jiné prvky posouzené v průběhu procesu výběru a jmenování a postavit tyto prvky do perspektivy jejich porovnáním s vývojem na trhu. Forma pravidelného přezkumu by měla odrážet okolnosti, aby byl depozitář schopen řádně posoudit rizika spojená s rozhodnutím svěřit aktiva třetí osobě. Četnost přezkumu by měla být přizpůsobena, aby byla vždy v souladu s tržními podmínkami a souvisejícími riziky. Aby mohl depozitář účinně reagovat na možnou platební neschopnost třetí osoby, měl by provádět krizové plánování včetně případného koncipování alternativních strategií nebo možného výběru alternativních poskytovatelů. Taková opatření mohou sice snížit riziko opatrování pro depozitáře, nemění však povinnost vrátit finanční nástroje nebo uhradit odpovídající částku v případě jejich ztráty, což závisí na tom, zda jsou splněny požadavky čl. 21 odst. 12 směrnice 2011/61/EU či nikoli.
(112)
Při delegování úkolů úschovy by měl depozitář zajistit, aby byly splněny požadavky čl. 21 odst. 11 písm. d) bodu iii) směrnice 2011/61/EU a aby aktiva klientů alternativního investičního fondu depozitáře byla řádně oddělena. Tato povinnost by měla zejména zajistit, aby nedošlo ke ztrátě aktiv alternativního investičního fondu v důsledku platební neschopnosti třetí osoby, která je pověřena úkoly úschovy. Za účelem minimalizace tohoto rizika v zemích, kde insolvenční právo účinky oddělení neuznává, by měl depozitář podniknout další kroky. Depozitář by mohl informovat alternativní investiční fond a správce jednajícího jménem fondu, aby byly takovéto aspekty rizik opatrování řádně zohledněny v investičním rozhodnutí, nebo podniknout opatření, která jsou možná v místních jurisdikcích, aby byla aktiva maximálně chráněna proti platební neschopnosti podle místních právních předpisů. Depozitář by dále mohl zakázat dočasné schodky v aktivech klientů, využít rezervy nebo zavést mechanismy zakazující využití debetního zůstatku pro jednoho klienta na kompenzaci kreditního zůstatku jiného klienta. Taková opatření mohou sice snížit riziko opatrování pro depozitáře při delegování úkolů opatrování, nemění však povinnost vrátit finanční nástroje nebo uhradit odpovídající částku v případě jejich ztráty, což závisí na tom, zda jsou splněny požadavky směrnice 2011/61/EU či nikoli.
(113)
Odpovědnost depozitáře podle čl. 21 odst. 12 druhého pododstavce směrnice 2011/61/EU nastává v případě ztráty finančního nástroje, který drží v opatrování sám depozitář nebo třetí osoba pověřená úkoly opatrování, neprokáže-li depozitář, že ke ztrátě došlo vlivem vnějších okolností, jež nebylo možné ovlivnit a jejichž důsledky by i přes veškeré vynaložené úsilí, které lze spravedlivě požadovat, byly nevyhnutelné. Takováto ztráta by se měla rozlišovat od investiční ztráty pro investory, k níž dojde snížením hodnoty aktiv v důsledku investičního rozhodnutí.
(114)
Pro určení ztráty je důležité, aby byla uznána za definitivní, kdy neexistuje vyhlídka na opětovné získání finančního aktiva. Situace, kdy je finanční nástroj pouze dočasně nedostupný nebo zmrazený, by se proto neměly považovat za ztrátu ve smyslu čl. 21 odst. 12 směrnice 2011/61/EU. Naproti tomu lze stanovit tři situace, kdy by ztráta měla být považována za definitivní: pokud finanční nástroj již neexistuje nebo nikdy neexistoval; pokud finanční nástroj existuje, ale alternativní investiční fond k němu definitivně ztratil vlastnické právo; a pokud alternativní investiční fond má vlastnické právo, avšak již jej není schopen převádět nebo trvale vytvářet omezená vlastnická práva
(115)
Má se za to, že finanční nástroj již neexistuje, například pokud se ztratil v důsledku účetní chyby, kterou nelze opravit, nebo že nikdy neexistoval, pokud bylo vlastnictví alternativního investičního fondu zaregistrováno na základě zfalšovaných dokumentů. Situace, kdy je ztráta finančních nástrojů způsobena podvodným jednáním, by měla být považována za ztrátu.
(116)
Ztrátu nelze konstatovat, pokud byl finanční nástroj nahrazen jiným finančním nástrojem nebo na něj převeden, například v situacích, kdy jsou v rámci reorganizace společnosti zrušeny akcie a nahrazeny emisí nových akcií. Alternativní investiční fond by neměl být považován za trvale zbavený svého vlastnického práva na finanční nástroj, pokud fond nebo správce jednající jménem fondu legitimně převedl vlastnictví na třetí osobu. Pokud existuje rozdíl mezi právním vlastnictvím a skutečným vlastnictvím aktiv, měla by definice ztráty odkazovat na ztrátu skutečného vlastnictví.
(117)
Pouze v případě vnějších okolností, které nemohl depozitář ovlivnit, a jejichž důsledky i přes veškeré vynaložené úsilí, které lze spravedlivě požadovat, byly nevyhnutelné, se může depozitář vyhnout odpovědnosti podle čl. 21 odst. 12 směrnice 2011/61/EU. Aby byl depozitář zproštěn odpovědnosti, měl by prokázat kumulativní splnění uvedených podmínek.
(118)
Nejprve je třeba určit, zda okolnosti, které vedly ke ztrátě, byly vnější. Odpovědnost depozitáře by neměla být dotčena pověřením, a okolnost by proto měla být považována za vnější, pokud k ní nedojde v důsledku jednání nebo opomenutí depozitáře nebo třetí osoby, jež byla pověřena úkoly opatrování finančních nástrojů držených v opatrování. Poté by se mělo posuzovat, zda bylo nemožné okolnost ovlivnit, a to ověřením, že nebylo nic, co by obezřetný depozitář mohl přiměřeně učinit, aby zabránil vzniku dané okolnosti. V této fázi lze za vnější okolnosti, jež nebylo možné ovlivnit, považovat přírodní jevy a jednání veřejného orgánu. Proto jsou v situaci platební neschopnosti třetí osoby pověřené úkoly opatrování právní předpisy země, v níž jsou nástroje drženy v opatrování a která neuznává účinky řádně provedeného oddělení aktiv, považovány za vnější okolnost, již není možné ovlivnit. Naproti tomu ztrátu způsobenou neprovedením požadavků na oddělení aktiv stanovených v čl. 21 odst. 11 písm. d) bodu iii) směrnice 2011/61/EU nebo ztrátu aktiv v důsledku narušení činnosti třetí osoby v souvislosti s její platební neschopností nelze považovat za vnější okolnosti, jež není možné ovlivnit.
(119)
Depozitář by měl také prokázat, že ztráta byla i přes veškeré vynaložené úsilí, které lze spravedlivě požadovat, nevyhnutelná. Depozitář by měl v této souvislosti informovat správce a přijmout vhodná opatření v závislosti na okolnostech. Například v situaci, kdy se depozitář domnívá, že jediným vhodným opatřením je zcizení finančních nástrojů, měl by řádně informovat správce, jenž musí následně depozitáři dát písemný pokyn, zda má finanční nástroje nadále držet, nebo je zcizit. O jakémkoli pokynu, aby depozitář aktiva nadále držel, by měli být neprodleně informováni investoři alternativního investičního fondu. Správce nebo alternativní investiční fond by měli náležitě brát v úvahu doporučení depozitáře. V závislosti na okolnostech, pokud se depozitář nadále obává, že standard ochrany finančního nástroje není i přes opakovaná varování dostatečný, měl by zvážit další možná opatření, například ukončení smlouvy, pokud je alternativnímu investičnímu fondu poskytnuta určitá doba, aby si v souladu s vnitrostátním právem našel jiného depozitáře.
(120)
V zájmu zajištění stejného standardu ochrany investorů by se měla stejná kritéria uplatňovat na pověřenou osobu, na niž depozitář smluvně převedl svou odpovědnost. Proto aby byla pověřená osoba zproštěna odpovědnosti podle čl. 21 odst. 12 směrnice 2011/61/EU, měla by prokázat kumulativní splnění stejných podmínek.
(121)
Depozitář se za určitých okolností může zprostit odpovědnosti za ztrátu finančních nástrojů, které má v opatrování třetí osoba pověřená úkoly opatrování. Aby bylo takové zproštění odpovědnosti povoleno, musí existovat objektivní důvod pro uzavření smlouvy o takovém zproštění odpovědnosti, který přijme depozitář i alternativní investiční fond nebo správce jednající jménem fondu. Pro každé zproštění odpovědnosti by měl být stanoven objektivní důvod s ohledem na konkrétní okolnosti, za nichž bylo opatrování delegováno.
(122)
Při zvažování objektivního důvodu by mělo být dosaženo správné rovnováhy, aby bylo zajištěno, že se lze smluvního zproštění účinně dovolávat, je-li to třeba, a že existují dostatečné záruky k zamezení jakéhokoli zneužití smluvního zproštění odpovědnosti depozitářem. Smluvní zproštění odpovědnosti by za žádných okolností nemělo být použito k obcházení požadavků na odpovědnost depozitáře podle směrnice 2011/61/EU. Depozitář by měl prokázat, že jej specifické okolnosti donutily pověřit úkoly opatrování třetí osobu. Smluvní zproštění odpovědnosti by mělo vždy být v nejlepším zájmu alternativního investičního fondu nebo jeho investorů a fond nebo správce jednající jménem fondu by měli výslovně uvést, že jednají v takovém nejlepším zájmu. Příklady scénářů by měly uvádět situace, v nichž lze dospět k závěru, že depozitář nemá jinou možnost než pověřit úkoly opatrování třetí osoby.
(123)
Je důležité, aby příslušné orgány pravidelně dostávaly řádné a dostatečné informace pro účely dohledu nad činností správců a s ní souvisejících rizik. Navíc protože může mít činnost správců důsledky napříč hranicemi a na finančních trzích, měly by příslušné orgány správce a alternativní investiční fondy pečlivě sledovat, aby mohly přijmout vhodná opatření s cílem zamezit vzniku systémových rizik. Díky zvýšené transparentnosti a soudržnosti dosažených prostřednictvím ustanovení o podávání zpráv a příslušných informací v souladu s prováděcími opatřeními by příslušné orgány měly být schopny odhalit rizika na finančních trzích a reagovat na ně.
(124)
Je nezbytné, aby investoři získali o konkrétních správcích a alternativních investičních fondech a o jejich struktuře minimální nezbytné informace, aby mohli přijímat správná investiční rozhodnutí uzpůsobená jejich potřebám a ochotě podstupovat riziko. Tyto informace by měly být jasné, spolehlivé, snadno pochopitelné a jasně prezentované, přičemž užitečnost informací se zvyšuje, pokud jsou porovnatelné mezi jednotlivými správci a alternativními investičními fondy a mezi po sobě následujícími obdobími. Správce by neměl provozovat činnosti, jež jsou na úkor cíle porozumění a užitečnosti informací pro investory před jejich poskytnutím, například maskování skutečného stavu věcí.
(125)
Je nezbytné stanovit rámec určující minimální standardy ohledně podávání výročních zpráv včetně klíčových prvků a nevyčerpávajícího seznamu položek. Podstatné změny údajů podle čl. 22 odst. 2 písm. d) směrnice 2011/61/EU by se měly poskytnout ve výroční zprávě v rámci finančních výkazů. Kromě nevyčerpávajícího seznamu podkladových řádkových položek mohou být uvedeny další řádkové položky, nadpisy a mezisoučty, pokud je uvedení těchto položek relevantní pro porozumění celkové finanční situaci nebo výsledkům alternativního investičního fondu. Položky s rozdílnou povahou nebo funkcí lze seskupit, pokud jednotlivě nemají podstatný význam. Mohou být seskupeny jako „jiné“, například „jiná aktiva“ nebo „jiná pasiva“. Pokud se určité řádkové položky konkrétního alternativního investičního fondu vůbec netýkají, nemusí být uvedeny. Bez ohledu na účetní standardy používané v souladu se směrnicí 2011/61/EU by měla být všechna aktiva oceněna alespoň jednou ročně. Rozvaha nebo výkaz aktiv a pasiv podle směrnice 2011/61/EU by měly zahrnovat mimo jiné hotovost a peněžní ekvivalenty. Peněžní ekvivalenty by se tak pro účely výpočtu expozice alternativního investičního fondu vůči riziku měly považovat za vysoce likvidní investice.
(126)
Pokud jde o obsah a formát zprávy o činnosti v účetním období, jež musí být podle směrnice 2011/61/EU součástí výroční zprávy, měla by obsahovat poctivý a vyvážený přehled činností alternativního investičního fondu s popisem hlavních rizik a investic nebo ekonomických nejistot, kterým čelí. Poskytnutí uvedených informací by nemělo mít za následek zveřejnění vlastnických informací alternativního investičního fondu, jež by poškozovalo jeho zájmy a zájmy jeho investorů. Proto pokud by zveřejnění konkrétních vlastnických informací mělo takový účinek, mohou být shrnuty tak, aby se takovému účinku zamezilo, a není nutné uvádět například výsledky nebo statistiky individuální společnosti nebo investice v portfoliu, jež by mohly vést ke zveřejnění vlastnických informací alternativního investičního fondu. Takové informace by měly být uvedeny ve zprávě vedení, která se obvykle předkládá spolu s finančními výkazy.
(127)
Pokud jde o obsah a formát informací o odměňování, kdy se informace předkládají na úrovni správce, měly by být poskytnuty další informace o přidělení nebo rozdělení celkové odměny ve vztahu k příslušnému alternativnímu investičnímu fondu. Toho lze dosáhnout poskytnutím údajů o celkové odměně správce rozdělené na pevnou a pohyblivou složku, prohlášením, že se tyto údaje vztahují na správce jako celek a nikoli na alternativní investiční fond, uvedením počtu alternativních investičních fondů a fondů SKIPCP spravovaných správcem a veškerých aktiv spravovaných těmito alternativními investičními fondy a fondy SKIPCP s přehledem zásad odměňování a poskytnutím odkazu, kde jsou úplné zásady odměňování správce na žádost investorů dostupné. Lze poskytnout další podrobnosti uvedením celkové pohyblivé odměny financované platbami alternativního investičního fondu, a to podle případu buď prostřednictvím výkonnostního poplatku nebo odměny za zhodnocení kapitálu. Kromě poskytnutí informací o odměňování může být vhodné, aby správci poskytli informace o finančních a nefinančních kritériích zásad a postupů odměňování pro příslušné kategorie zaměstnanců, aby mohli investoři posoudit stávající pobídky.
(128)
Pokud alternativní investiční fond emituje podílové jednotky, měl by být v době převodu proveden výpočet jakýchkoli aktiv převáděných do vyčleněných aktiv (side pockets), a to na základě počtu podílových jednotek přidělených při převodu aktiv vynásobeném cenou za podílovou jednotku. Za všech okolností by měly být jasně poskytnuty informace o oceňovacím základu a měly by obsahovat údaje využité pro provedení ocenění.
(129)
Za účelem řízení likvidity by správci měli mít možnost uzavírat jménem alternativních investičních fondů, které spravují, dohody o půjčkách. Tyto dohody mohou být krátkodobé nebo mít trvalejší povahu. Ve druhém případě je pravděpodobnější, že taková dohoda bude mít podobu zvláštního opatření pro účely řízení nelikvidních aktiv.
(130)
V souladu se zásadou rozlišení a s uznáním rozmanitosti druhů alternativních investičních fondů by se poskytování informací investorům, jež se od správců vyžaduje, mělo lišit podle druhu fondu a mělo by záviset na dalších faktorech, jako je investiční strategie a složení portfolia.
(131)
Směrnice 2011/61/EU požaduje od správců, aby příslušnému orgánu svého domovského členského státu pravidelně poskytovali určité informace, a to za každý unijní alternativní investiční fond, který spravují, a za každý alternativní investiční fond, který nabízejí v Unii. Je proto důležité dále specifikovat informace, které se mají poskytovat, a četnost podávání zpráv v závislosti na hodnotě spravovaných aktiv v portfoliích alternativních investičních fondů spravovaných daným správcem. Je třeba určit pro forma vzory pro podávání zpráv, které by měli správci vyplňovat pro alternativní investiční fondy, které spravují. Pokud subjekt, který má povolení jako správce, nabízí alternativní investiční fondy spravované jinými správci, nejedná jako správce uvedených fondů, ale jako zprostředkovatel jako jakýkoli investiční podnik, na nějž se vztahuje směrnice 2004/39/ES. Neměl by proto mít povinnost podávat za tyto alternativní investiční fondy zprávy, jelikož by to vedlo k dvojnásobnému nebo vícenásobnému podávání zpráv. Povinnost podávat zprávy by nicméně měla platit pro mimounijní správce, kteří spravují alternativní investiční fondy nabízené v Unii.
(132)
Prahová hodnota stanovená tímto nařízením vyvolává pouze povinnosti podávat zprávy stanovené v čl. 24 odst. 4 směrnice 2011/61/EU. Alternativní investiční fond, jehož hodnota pákového efektu vypočítaná v souladu se závazkovou metodou je nižší než trojnásobek čisté hodnoty jeho aktiv, se nepovažuje za fond využívající pákový efekt ve velké míře. Příslušné orgány si však mohou vyžádat další informace, je-li to nezbytné pro účinné sledování systémových rizik. Kromě toho jsou díky stanovení prahové hodnoty pro podávání zpráv informace související se vznikem systémového rizika v celé Unii shromažďovány jednotně, což správcům zajišťuje jistotu.
(133)
Dohledové pravomoci příslušného orgánu podle čl. 25 odst. 3 směrnice 2011/61/EU se vykonávají v rámci nového systému dohledu, jehož součástí jsou průběžné procesy dohledu a posuzování systémových rizik správců prováděné příslušnými orgány a evropskými orgány dohledu s ohledem na stabilitu a integritu finančního systému. Příslušné orgány by měly řádně využívat obdržené informace a měly by uložit limity pákového efektu využívaného správcem nebo jiná omezení správy alternativního investičního fondu ve vztahu k spravovaným fondům, pokud to považují za nezbytné v zájmu zajištění stability a integrity finančního systému. Posouzení systémového rizika se bude pravděpodobně lišit v závislosti na ekonomickém prostředí, přičemž kterýkoli správce může ve vztahu k alternativním investičním fondům, které spravuje, potenciálně mít systémový význam. Je proto základním požadavkem, aby příslušné orgány obdržely veškeré informace nezbytné k řádnému posouzení uvedených situací, aby se zamezilo vzniku systémového rizika. Příslušné orgány by poté měly informace důkladně posoudit a přijmout vhodná opatření.
(134)
Aby umožnila unijním správcům spravovat a nabízet mimounijní alternativní investiční fondy a mimounijním správcům spravovat a nabízet alternativní investiční fondy v Unii, požaduje směrnice 2011/61/EU, aby byly s příslušnými orgány dohledu třetí země, v nichž je usazen mimounijní alternativní investiční fond, případně mimounijní správce, uzavřeny vhodné dohody o spolupráci. Tyto dohody by měly zajistit alespoň účinnou výměnu informací, která příslušným orgánům Unie umožní plnit své povinnosti v souladu se směrnicí 2011/61/EU.
(135)
Dohody o spolupráci by měly příslušným orgánům umožnit provádění jejich povinností v oblasti dohledu a prosazování ve vztahu ke třetím zemím. Měly by proto stanovit jasný a konkrétní rámec pro přístup k informacím, pro provádění kontrol na místě a pro pomoc, kterou mají poskytovat orgány třetí země. Měly by zajistit, že obdržené informace bude možné sdílet s ostatními dotčenými příslušnými orgány, jakož i s Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy a s Evropskou radou pro systémová rizika.
(136)
S cílem umožnit příslušným orgánům, správcům a depozitářům přizpůsobit se novým požadavkům tohoto nařízení, aby mohly být účinně a účelně uplatňovány, mělo by být datum zahájení použitelnosti tohoto nařízení sladěno s datem pro provedení směrnice 2011/61/EU,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
KAPITOLA I
DEFINICE
Článek 1
Definice
Pro účely tohoto nařízení se vedle definic uvedených v článku 2 směrnice 2011/61/EU použijí tyto definice:
1)
„kapitálovým závazkem“ se rozumí smluvní závazek investora poskytnout alternativnímu investičnímu fondu na žádost správce dohodnutou částku investice;
2)
„příslušnou osobou“ v souvislosti se správcem se rozumí:
a)
ředitel, společník či jemu rovnocenná osoba nebo člen vedení správce;
b)
zaměstnanec správce, jakož i jiná fyzická osoba, jejíž služby má správce k dispozici a pod kontrolou a jež se účastní kolektivní správy portfolií prováděné správcem;
c)
fyzická nebo právnická osoba, která se přímo účastní poskytování služeb správci na základě pověřovacího opatření pro třetí osoby za účelem poskytování kolektivní správy portfolií správcem;
3)
„vrcholným vedením“ se rozumí osoba nebo osoby, které skutečně řídí podnikatelskou činnost správce v souladu s čl. 8 odst. 1 písm. c) směrnice 2011/61/EU, a případně exekutivní člen nebo členové řídícího orgánu;
4)
„řídícím orgánem“ se rozumí orgán, jenž má ve správci konečnou rozhodovací pravomoc, zahrnující funkci dohledu a řízení, nebo pouze funkci řízení, pokud jsou tyto dvě funkce oddělené;
5)
„zvláštním opatřením“ se rozumí opatření, které je přímým důsledkem nelikvidní povahy aktiv alternativního investičního fondu, má vliv na specifická práva investorů na odkup u určitého druhu podílových jednotek nebo akcií alternativního investičního fondu a je specifickým nebo odděleným opatřením lišícím se od obecných práv investorů na odkup.
KAPITOLA II
OBECNÁ USTANOVENÍ
ODDÍL 1
Výpočet spravovaných aktiv
(čl. 3 odst. 2 směrnice 2011/61/EU)
Článek 2
Výpočet celkové hodnoty spravovaných aktiv
1. Aby se kvalifikoval pro výjimku stanovenou v čl. 3 odst. 2 směrnice 2011/61/EU, musí správce:
a)
identifikovat veškeré alternativní investiční fondy, pro něž je jmenován jako správce nesamosprávného alternativního investičního fondu, nebo alternativní investiční fondy, pro něž je správcem, umožňuje-li právní forma fondu samosprávu, v souladu s článkem 5 směrnice 2011/61/EU;
b)
pro každý spravovaný alternativní investiční fond identifikovat portfolio aktiv a v souladu s pravidly pro oceňování stanovenými právními předpisy země, v níž je fond usazen, případně statutem nebo zakládacími dokumenty fondu určit odpovídající hodnotu spravovaných aktiv, včetně veškerých aktiv nabytých s využitím pákového efektu;
c)
sloučit určené hodnoty spravovaných aktiv všech spravovaných alternativních investičních fondů a výslednou celkovou hodnotu spravovaných aktiv porovnat s příslušnou prahovou hodnotou stanovenou v čl. 3 odst. 2 směrnice 2011/61/EU.
2. Pro účely odstavce 1 se do výpočtu nezahrnují subjekty kolektivního investování do převoditelných cenných papírů (SKIPCP), pro něž správce jedná jako ustanovená správcovská společnost podle směrnice 2009/65/ES.
Pro účely odstavce 1 se do výpočtu zahrnují alternativní investiční fondy spravované správcem v rámci pověření jiné osoby v souladu s článkem 20 směrnice 2011/61/EU. Portfolia alternativních investičních fondů, které správce spravuje v rámci pověření jiné osoby, jsou však z výpočtu vyloučena.
3. Pro účely výpočtu celkové hodnoty spravovaných aktiv se každá pozice plynoucí z derivátového nástroje, včetně jakéhokoli derivátu vloženého do převoditelných cenných papírů, převede na svou rovnocennou pozici plynoucí z podkladových aktiv derivátu za použití převodních metodik stanovených v článku 10. Absolutní hodnota uvedené rovnocenné pozice se následně použije pro výpočet celkové hodnoty spravovaných aktiv.
4. Pokud alternativní investiční fond investuje do jiných alternativních investičních fondů spravovaných stejným správcem nesamosprávného alternativního investičního fondu, může být uvedená investice vyloučena z výpočtu aktiv spravovaných správcem.
5. Pokud jeden podfond v rámci samosprávného nebo nesamosprávného alternativního investičního fondu investuje do jiného podfondu uvedeného fondu, může být uvedená investice vyloučena z výpočtu aktiv spravovaných správcem.
6. Celková hodnota spravovaných aktiv se vypočítá v souladu s odstavci 1 až 4 alespoň jednou ročně a za použití nejnovějších dostupných hodnot aktiv. Nejnovější dostupná hodnota aktiv každého alternativního investičního fondu se získá během dvanácti měsíců předcházejících datu výpočtu prahové hodnoty v souladu s první větou tohoto odstavce. Správce určí datum výpočtu prahové hodnoty a konzistentně jej uplatňuje. Veškeré následné změny zvoleného data musí být odůvodněny příslušnému orgánu. Při výběru data výpočtu prahové hodnoty vezme správce v úvahu dobu a četnost oceňování spravovaných aktiv.
Článek 3
Průběžné sledování spravovaných aktiv
Správci zřídí, provedou a uplatňují postupy průběžného sledování celkové hodnoty spravovaných aktiv. Sledování odráží aktuální přehled spravovaných aktiv a zahrnuje pozorování úpisů a zpětných odkupů, nebo případně čerpání kapitálu, rozdělení kapitálu a hodnotu investovaných aktiv pro každý alternativní investiční fond.
Blízkost celkové hodnoty spravovaných aktiv k prahové hodnotě stanovené v čl. 3 odst. 2 směrnice 2011/61/EU a předpokládané upisování a zpětný odkup se vezmou v úvahu pro posouzení potřeby častějšího provádění výpočtu celkové hodnoty spravovaných aktiv.
Článek 4
Příležitostné překročení prahové hodnoty
1. Správce posuzuje situace, kdy celková hodnota spravovaných aktiv překročí příslušnou prahovou hodnotu, aby určil, zda mají dočasnou povahu či nikoli.
2. Pokud celková hodnota spravovaných aktiv překročí příslušnou prahovou hodnotu a správce má za to, že situace nemá dočasnou povahu, oznámí to neprodleně příslušnému orgánu, uvede, že se má za to, že situace nemá dočasnou povahu, a v souladu s článkem 7 směrnice 2011/61/EU požádá do 30 kalendářních dnů o povolení.
3. Pokud celková hodnota spravovaných aktiv překročí příslušnou prahovou hodnotu a správce má za to, že situace má dočasnou povahu, oznámí to neprodleně příslušnému orgánu a uvede, že se má za to, že situace má dočasnou povahu. V oznámí se uvedou podpůrné informace odůvodňující posouzení dočasné povahy situace správcem včetně popisu situace a vysvětlení důvodů, proč je považována za dočasnou.
4. Situace se nepovažuje za dočasnou, pokud bude pravděpodobně trvat déle než tři měsíce.
5. Tři měsíce po datu, kdy celková hodnota spravovaných aktiv překročila příslušnou prahovou hodnotu, správce přepočítá celkovou hodnotu spravovaných aktiv s cílem prokázat, že je nižší, než příslušná prahová hodnota, nebo prokázat příslušnému orgánu, že situace, jež způsobila překročení prahové hodnoty spravovanými aktivy, byla vyřešena a že žádost o povolení správce není nutná.
Článek 5
Informace, jež mají být poskytnuty v rámci registrace
1. V rámci požadavku čl. 3 odst. 3 písm. b) směrnice 2011/61/EU sdělí správci příslušným orgánům celkovou hodnotu spravovaných aktiv vypočítanou v souladu s postupem uvedeným v článku 2.
2. V rámci požadavku čl. 3 odst. 3 písm. c) směrnice 2011/61/EU poskytnou správci za každý alternativní investiční fond nabídkový dokument nebo příslušný výpis z nabídkového dokumentu nebo obecný popis investiční strategie. Příslušný výpis z nabídkového dokumentu a popis investiční strategie obsahují alespoň tyto informace:
a)
hlavní kategorie aktiv, do nichž alternativní investiční fond může investovat;
b)
jakékoli průmyslové, zeměpisné nebo jiné tržní sektory nebo konkrétní třídy aktiv, na něž se investiční strategie zaměřuje;
c)
popis politiky alternativního investičního fondu pro půjčky nebo pákový efekt.
3. Informace, které má správce poskytnout podle čl. 3 odst. 3 písm. d) směrnice 2011/61/EU, jsou uvedeny v čl. 110 odst. 1 tohoto nařízení. Poskytnou se v souladu s pro forma vzorem pro podávání zpráv uvedeným v příloze IV.
4. Informace získané v souladu s čl. 3 odst. 3 písm. d) směrnice 2011/61/EU jsou sdíleny mezi příslušnými orgány v Unii, s Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy a Evropskou radou pro systémová rizika, pokud je to nezbytné pro výkon jejich povinností.
5. Informace požadované pro účely registrace se aktualizují a poskytují každoročně. Z důvodů souvisejících s výkonem jejich pravomocí podle článku 46 směrnice 2011/61/EU mohou příslušné orgány od správce požadovat, aby informace uvedené v článku 3 směrnice 2011/61/EU poskytoval častěji.
ODDÍL 2
Výpočet pákového efektu
(čl. 4 odst. 3 směrnice 2011/61/EU)
Článek 6
Obecná ustanovení ohledně výpočtu pákového efektu
1. Pákový efekt alternativního investičního fondu se vyjádří jako poměr expozice fondu vůči riziku a jeho čisté hodnoty aktiv.
2. Správci vypočítají expozici spravovaných alternativních investičních fondů vůči riziku v souladu s metodou hrubé hodnoty aktiv uvedenou v článku 7 a závazkovou metodou uvedenou v článku 8.
Komise s ohledem na vývoj na trhu a nejpozději do 21. července 2015 přezkoumá metody výpočtu uvedené v prvním pododstavci s cílem rozhodnout, zda jsou tyto metody dostatečné a vhodné pro všechny druhy alternativních investičních fondů, nebo zda by měla být vypracována dodatečná a nepovinná metoda výpočtu pákového efektu.
3. Do výpočtu expozice vůči riziku se zahrne expozice vůči riziku obsažená v jakýchkoli finančních nebo právních strukturách s účastí třetích osob kontrolovaných příslušným alternativním investičním fondem, pokud jsou uvedené struktury specificky zřízeny, aby přímo či nepřímo zvýšily expozici na úrovni fondu. U alternativních investičních fondů, jejichž hlavní investiční politikou je získání kontroly nekotovaných společností nebo emitentů, správce do výpočtu pákového efektu nezahrnuje expozici vůči riziku, která existuje na úrovni uvedených nekotovaných společností a emitentů, pokud alternativní investiční fond nebo správce fondu jednající jménem fondu nemají povinnost nést možné ztráty nad rámec investice do příslušné společnosti nebo emitenta.
4. Správce vyloučí dohody o půjčkách, pokud mají dočasnou povahu a jsou plně kryty smluvními kapitálovými závazky od investorů do alternativního investičního fondu.
5. Správce musí mít řádně zdokumentované postupy pro výpočet expozice vůči riziku každého alternativního investičního fondu ve své správě v souladu s metodou hrubé hodnoty aktiv a závazkovou metodou. Výpočet musí být v průběhu času prováděn konzistentně.
Článek 7
Metoda hrubé hodnoty aktiv pro výpočet expozice alternativního investičního fondu vůči riziku
Expozice alternativního investičního fondu vůči riziku vypočítaná v souladu s metodou hrubé hodnoty aktiv je součtem absolutních hodnot všech pozic oceněných v souladu s článkem 19 směrnice 2011/61/EU a všemi akty v přenesené pravomoci přijatými na jejím základě.
Pro výpočet expozice alternativního investičního fondu vůči riziku v souladu s metodou hrubé hodnoty aktiv správce:
a)
vyloučí hodnotu veškeré hotovosti a peněžních ekvivalentů, které jsou vysoce likvidními investicemi drženými v základní měně alternativního investičního fondu, které lze snadno směnit na známou částku hotovosti, podléhají nevýznamnému riziku změny hodnoty a poskytují výnos maximálně ve výši sazby tříměsíčního vysoce kvalitního státního dluhopisu;
b)
převede derivátové nástroje na rovnocennou pozici plynoucí z jejich podkladových aktiv za použití metodik pro převod uvedených v článku 10 a metod uvedených v příloze I bodech 4 až 9 a 14;
c)
vyloučí hotovostní půjčky, které zůstávají v hotovosti nebo v peněžním ekvivalentu podle písmena a) a u nichž jsou známy splatné částky;
d)
zahrne expozici vůči riziku vyplývající z reinvestice hotovostních půjček, vyjádřenou buď jako tržní hodnotu realizované investice, nebo jako celkovou půjčenou částku podle přílohy I bodů 1 a 2, podle toho, která z těchto hodnot je vyšší;
e)
zahrne pozice v rámci repo nebo reverzních repo obchodů a v rámci půjček nebo výpůjček cenných papírů nebo jiných dohod v souladu s přílohou I body 3 a 10 až 13.
Článek 8
Závazková metoda pro výpočet expozice alternativního investičního fondu vůči riziku
1. Expozice alternativního investičního fondu vůči riziku vypočítaná v souladu se závazkovou metodou je součtem absolutních hodnot všech pozic oceněných v souladu s článkem 19 směrnice 2011/61/EU a jejími příslušnými akty v přenesené pravomoci, se splněním kritérií stanovených v odstavcích 2 až 9.
2. Pro výpočet expozice alternativního investičního fondu vůči riziku v souladu se závazkovou metodou správce:
a)
převede každou pozici plynoucí z derivátového nástroje na rovnocennou pozici plynoucí z podkladového aktiva uvedeného derivátu za použití metodik pro převod uvedených v článku 10 a v příloze II bodech 4 až 9 a 14;
b)
uplatní mechanismy výpočtu čistých pozic a mechanismy zajištění;
c)
vypočítá expozici vůči riziku vzniklou reinvesticí půjček, pokud taková reinvestice zvyšuje expozici alternativního investičního fondu vůči riziku definovanou v příloze I bodech 1 a 2;
d)
zahrne do výpočtu ostatní mechanismy v souladu s přílohou I body 3 a 10 až 13.
3. Pro účely výpočtu expozice alternativního investičního fondu vůči riziku v souladu se závazkovou metodou:
a)
mechanismy výpočtu čistých pozic zahrnují kombinace obchodů s derivátovými nástroji nebo pozicemi v cenných papírech, které se vztahují ke stejnému podkladovému aktivu, nehledě na - v případě derivátových nástrojů - datum splatnosti derivátových nástrojů, a kde se uvedené obchody s derivátovými nástroji nebo pozicemi v cenných papírech uzavírají s výlučným cílem eliminovat rizika spojená s pozicemi zaujatými prostřednictvím ostatních derivátových nástrojů nebo pozic v cenných papírech;
b)
mechanismy zajištění zahrnují kombinace obchodů s derivátovými nástroji nebo pozicemi v cenných papírech, které se nemusí vztahovat ke stejnému podkladovému aktivu, a kde se uvedené obchody s derivátovými nástroji nebo pozicemi v cenných papírech uzavírají s výlučným cílem kompenzovat rizika spojená s pozicemi zaujatými prostřednictvím ostatních derivátových nástrojů nebo pozic v cenných papírech.
4. Odchylně od odstavce 2 se derivátový nástroj nepřevede na rovnocennou pozici plynoucí z podkladového aktiva, pokud má všechny tyto vlastnosti:
a)
swapuje výsledky finančních aktiv držených v portfoliu alternativního investičního fondu za výsledky ostatních referenčních finančních aktiv;
b)
zcela kompenzuje rizika swapovaných aktiv držených v portfoliu alternativního investičního fondu, takže výsledky fondu nezávisejí na výsledcích swapovaných aktiv;
c)
neobsahuje ani další volitelné prvky, ani ustanovení o pákovém efektu, ani jiná dodatečná rizika v porovnání s přímou držbou referenčních finančních aktiv.
5. Odchylně od odstavce 2 se derivátový nástroj při výpočtu expozice vůči riziku v souladu se závazkovou metodou nepřevede na rovnocennou pozici plynoucí z podkladového aktiva, pokud splňuje obě tyto podmínky:
a)
držba alternativního investičního fondu, spočívající v kombinaci derivátového nástroje souvisejícího s finančním aktivem a hotovosti investované do peněžního ekvivalentu definovaného v čl. 7 písm. a), odpovídá držbě dlouhé pozice v daném finančním aktivu;
b)
derivátový nástroj nezavdává vznik žádné další expozici vůči riziku a pákovému efektu nebo riziku.
6. Mechanismy zajištění se při výpočtu expozice alternativního investičního fondu vůči riziku zohledňují, pouze pokud splňují všechny tyto podmínky:
a)
cílem pozic přítomných v zajišťovacím vztahu není generovat výnos a obecná a specifická rizika jsou kompenzována;
b)
na úrovni alternativního investičního fondu existuje ověřitelné snížení rizika;
c)
případná obecná a specifická rizika spojená s derivátovými nástroji jsou kompenzována;
d)
mechanismy zajištění se týkají stejné třídy aktiv;
e)
jsou efektivní v situaci obtížných podmínek na trhu.
7. S výhradou odstavce 6 se derivátové nástroje používané pro účely zajištění proti měnovému riziku, které nezavdávají vznik žádné další expozici vůči riziku, pákovému efektu nebo jiným rizikům, do výpočtu nezahrnují.
8. Správce provádí netting pozic v kterémkoli z těchto případů:
a)
mezi derivátovými nástroji, pokud se vztahují ke stejnému podkladovému aktivu, a to i když mají různá data splatnosti;
b)
mezi derivátovým nástrojem, jehož podkladovým aktivem je převoditelný cenný papír, nástroj peněžního trhu nebo podílové jednotky v subjektu kolektivního investování podle přílohy I oddílu C bodů 1 až 3 směrnice 2004/39/ES, a stejným odpovídajícím podkladovým aktivem.
9. Správci spravující alternativní investiční fondy, které v souladu se svou hlavní investiční politikou primárně investují do úrokových derivátů, využijí specifická pravidla pro netting různých durací, aby se zohlednila souvislost mezi rozsahy splatnosti úrokové křivky, jak je uvedeno v článku 11.
Článek 9
Metody zvýšení expozice alternativního investičního fondu vůči riziku
Správci při výpočtu expozice vůči riziku pro situace uvedené v příloze I použijí metody popsané v uvedené příloze.
Článek 10
Metodiky převodu pro derivátové nástroje
Správci pro derivátové nástroje uvedené v příloze II použijí metodiky převodu popsané v uvedené příloze.
Článek 11
Pravidla pro netting různých durací
1. Správci při výpočtu expozice alternativních investičních fondů vůči riziku v souladu s čl. 8 odst. 9 uplatňují pravidla pro netting různých durací.
2. Pravidla pro netting různých durací se nepoužijí, pokud by vedly k vědomému poskytnutí nesprávných informací o rizikovém profilu alternativního investičního fondu. Správci používající uvedená pravidla pro netting do své úrokové strategie nezahrnují další zdroje rizika, jako je volatilita. Strategie úrokové arbitráže tedy uvedená pravidla pro netting neuplatňují.
3. Použití uvedených pravidel pro netting různých durací nesmí generovat neodůvodněnou míru pákového efektu prostřednictvím investic do krátkých pozic. Pro alternativní investiční fond se střední dobou trvání, který používá pravidla pro netting různých durací, nesmí být hlavním zdrojem výsledků krátkodobé úrokové deriváty.
4. Úrokové deriváty se převedou na svou rovnocennou pozici plynoucí z podkladového aktiva a provede se jejich netting v souladu s přílohou III.
5. Alternativní investiční fond používající pravidla pro netting různých durací může stále využívat zajišťovací rámec. Pravidla pro netting různých durací se mohou uplatnit pouze na úrokové deriváty, jež nejsou zahrnuty do mechanismů zajištění.
ODDÍL 3
Dodatečný kapitál a pojištění odpovědnosti za škodu způsobenou při výkonu povolání
(čl. 9 odst. 7 a článek 15 směrnice 2011/61/EU)
Článek 12
Rizika spojená s profesní odpovědností
1. Riziky spojenými s profesní odpovědností, která mají být pokryta podle čl. 9 odst. 7 směrnice 2011/61/EU, jsou rizika ztráty nebo škody způsobených příslušnou osobou v důsledku nedbalosti při provádění činností, za něž správce nese právní odpovědnost.
2. Mezi rizika spojená s profesní odpovědností definovaná v odstavci 1 patří mimo jiné rizika:
a)
ztráty dokumentů dokládajících vlastnictví aktiv alternativního investičního fondu;
b)
vědomého poskytnutí nesprávných informací nebo zavádějících prohlášení adresovaných alternativnímu investičnímu fondu nebo jeho investorům;
c)
jednání, omylů nebo opomenutí, jejichž důsledkem je porušení:
i)
právních a regulačních povinností,
ii)
povinnosti dovednosti a péče vůči alternativnímu investičnímu fondu a jeho investorům,
iii)
povinností při správě cizího majetku,
iv)
povinností mlčenlivosti,
v)
statutu nebo zakládacích dokumentů alternativního investičního fondu,
vi)
podmínek jmenování správce alternativním investičním fondem;
d)
nesplnění povinnosti zavést, provádět a udržovat řádné postupy k předcházení nečestnému, podvodnému nebo zlovolnému jednání;
e)
nesprávného ocenění aktiv nebo výpočtu cen podílových jednotek nebo akcií;
f)
ztrát způsobených přerušením obchodní činnosti, selháním systému, chybami při zpracování transakcí nebo při řízení procesů.
3. Rizika spojená s profesní odpovědností musí být vždy pokryta buď příslušným dodatečným kapitálem určeným v souladu s článkem 14 nebo příslušným pojištěním odpovědnosti za škodu způsobenou při výkonu povolání určeným v souladu s článkem 15.
Článek 13
Kvalitativní požadavky pro řešení rizik spojených s profesní odpovědností
1. Správce zavede účinné vnitřní postupy a procedury řízení provozního rizika s cílem řádně identifikovat, měřit, řídit a sledovat provozní rizika, včetně rizik spojených s profesní odpovědností, jimž je nebo může přiměřeně být vystaven. Činnosti řízení provozního rizika se provádějí nezávisle v rámci politiky řízení rizik.
2. Správce zřídí databázi minulých ztrát, do níž se zaznamenávají veškerá provozní selhání, ztráty a škody. V databázi se zaznamenávají mimo jiné veškerá rizika spojená s profesní odpovědností podle čl. 12 odst. 2, která nastala.
3. Správce v rámci řízení rizik využívá své interní údaje o minulých ztrátách a případně externí údaje, analýzy scénářů a faktory odrážející obchodní prostředí a systémy vnitřní kontroly.
4. Expozice vůči provoznímu riziku a ztráty se průběžně sledují a jsou předmětem pravidelných interních zpráv.
5. Správcovy postupy a procedury pro řízení provozního rizika jsou řádně zdokumentovány. Správce zavede opatření zajišťující dodržování jeho postupů řízení provozního rizika a účinná opatření řešící jejich nedodržení. Správce zavede postupy pro přijetí příslušných nápravných opatření.
6. Postupy a procedury řízení provozního rizika a měřicí systémy jsou předmětem pravidelného přezkumu alespoň jednou ročně.
7. Správce udržuje finanční prostředky odpovídající jeho posouzenému rizikovému profilu.
Článek 14
Dodatečný kapitál
1. Tento článek se vztahuje na správce, kteří se rozhodnou krýt svá rizika spojená s profesní odpovědností prostřednictvím dodatečného kapitálu.
2. Správce zajistí dodatečný kapitál pro pokrytí rizik spojených s profesní odpovědností ve výši nejméně 0,01 % hodnoty portfolií spravovaných alternativních investičních fondů.
Hodnotou portfolií spravovaných alternativních investičních fondů je součet absolutních hodnot všech aktiv všech alternativních investičních fondů spravovaných správcem, včetně aktiv nabytých s využitím pákového efektu, přičemž derivátové nástroje se ocení v jejich tržní hodnotě.
3. Požadavek na dodatečný kapitál podle odstavce 2 se přepočítá na konci každého účetního období a výše dodatečného kapitálu se příslušně upraví.
Správce zřídí, provede a uplatňuje postupy průběžného sledování hodnoty portfolií spravovaných alternativních investičních fondů, vypočítaných v souladu s odst. 2 druhým pododstavcem. Pokud před provedením každoročního přepočtu podle prvního pododstavce hodnota portfolií spravovaných alternativních investičních fondů podstatně vzroste, správce požadavek na dodatečný kapitál neprodleně přepočítá a dodatečný kapitál příslušně upraví.
4. Příslušný orgán domovského členského státu správce může správci povolit, aby zajistil dodatečný kapitál nižší, než je částka uvedená v odstavci 2, pouze pokud je na základě údajů o minulých ztrátách správce zaznamenaných během období pozorování v délce nejméně tří let před posouzením přesvědčen, že správce zajišťuje dostatečný dodatečný kapitál k řádnému krytí rizik spojených s profesní odpovědností. Povolená nižší částka dodatečného kapitálu nesmí být nižší, než 0,008 % hodnoty portfolií alternativních investičních fondů spravovaných správcem.
5. Příslušný orgán domovského členského státu správce může správce požádat, aby zajistil dodatečný kapitál vyšší, než je částka uvedená v odstavci 2, pokud není přesvědčen, že správce má dostatečný dodatečný kapitál k řádnému krytí rizik spojených s profesní odpovědností. Příslušný orgán musí zdůvodnit, proč se domnívá, že správcův dodatečný kapitál není dostatečný.
Článek 15
Pojištění odpovědnosti za škodu způsobenou při výkonu povolání
1. Tento článek se vztahuje na správce, kteří se rozhodnou krýt svá rizika spojená s profesní odpovědností prostřednictvím pojištění odpovědnosti za škodu způsobenou při výkonu povolání.
2. Správce si sjedná a stále udržuje pojištění odpovědnosti za škodu způsobenou při výkonu povolání, které:
a)
má počáteční dobu trvání nejméně jeden rok;
b)
má výpovědní lhůtu pro zrušení v délce nejméně 90 dnů;
c)
kryje rizika spojená s profesní odpovědností definovaná v čl. 12 odst. 1 a 2;
d)
je sjednáno u unijního nebo mimounijního podniku, jenž má povolení poskytovat pojištění odpovědnosti za škodu způsobenou při výkonu povolání v souladu s právem Unie nebo vnitrostátními právními předpisy;
e)
je poskytováno třetí osobou.
Jakákoli dohodnutá definovaná spoluúčast musí být plně kryta kapitálem zajištěným navíc ke kapitálu, jenž má být zajištěn v souladu s čl. 9 odst. 1 a 3 směrnice 2011/61/EU.
3. Pojistné krytí na jednotlivý nárok se rovná nejméně 0,7 % hodnoty portfolií alternativních investičních fondů spravovaných správcem, vypočítané podle čl. 14 odst. 2 druhého pododstavce.
4. Pojistné krytí na celkové nároky za rok se rovná nejméně 0,9 % hodnoty portfolií alternativních investičních fondů spravovaných správcem, vypočítané podle čl. 14 odst. 2 druhého pododstavce.
5. Správce přezkoumá pojištění odpovědnosti za škodu způsobenou při výkonu povolání a to, zda splňuje požadavky stanovené tímto článkem, nejméně jednou ročně a v případě jakékoli změny, která má vliv na to, zda pojištění splňuje požadavky tohoto článku.
KAPITOLA III
PODMÍNKY PROVOZOVÁNÍ ČINNOSTI SPRÁVCŮ
ODDÍL 1
Obecné zásady
(čl. 12 odst. 1 směrnice 2011/61/EU)
Článek 16
Obecné povinnosti příslušných orgánů
Při posuzování, zda správce dodržuje čl. 12 odst. 1 směrnice 2011/61/EU, příslušné orgány použijí alespoň kritéria stanovená v tomto oddíle.
Článek 17
Povinnost jednat v nejlepším zájmu alternativního investičního fondu či investorů do alternativního investičního fondu a v zájmu integrity trhu
1. Správci uplatňují postupy a procedury pro předcházení nekalým praktikám, včetně takových, u nichž lze přiměřeně očekávat, že nepříznivě ovlivňují stabilitu a integritu trhu.
2. Správci zajistí, aby alternativním investičním fondům nebo investorům do těchto fondů nebyly účtovány nepřiměřené náklady.
Článek 18
Patřičná opatrnost
1. Správci uplatňují při výběru a průběžném sledování investic vysoký standard opatrnosti.
2. Správci zajistí, aby měli řádné znalosti a porozumění aktivům, do nichž alternativní investiční fond investuje.
3. Správci zřídí, provedou a uplatňují písemné postupy a procedury jednání s patřičnou opatrností a zavedou účinná opatření zajišťující, aby investiční rozhodnutí jménem alternativních investičních fondů byla prováděna v souladu s cíli, investiční strategií a případně omezeními rizik dotyčného fondu.
4. Postupy a procedury týkající se patřičné opatrnosti, uvedené v odstavci 3, se pravidelně přezkoumávají a aktualizují.
Článek 19
Patřičná opatrnost při investování do aktiv s omezenou likviditou
1. Pokud správci investují do aktiv s omezenou likviditou a pokud takové investici předchází fáze vyjednávání, pak ve vztahu k fázi vyjednávání navíc k požadavkům stanoveným v článku 18:
a)
stanoví a pravidelně aktualizují obchodní plán odpovídající době trvání alternativního investičního fondu a tržním podmínkám;
b)
vyhledávají a volí možné transakce v souladu s obchodním plánem uvedeným v písmenu a);
c)
zvolené transakce posuzují se zvážením případných příležitostí a celkového souvisejícího rizika, veškerých relevantních právních, daňových, finančních nebo jiných faktorů s vlivem na hodnotu, lidských a materiálních zdrojů a strategií, včetně strategií ukončení;
d)
před provedením transakce provádějí činnosti patřičné opatrnosti související s transakcemi;
e)
sledují výsledky alternativního investičního fondu ve vztahu k obchodnímu plánu uvedenému v písmenu a).
2. Správci uchovávají záznamy o činnostech prováděných podle odstavce 1 po dobu nejméně pěti let.
Článek 20
Patřičná opatrnost při výběru a jmenování protistran a hlavních makléřů
1. Správci při výběru a jmenování protistran a hlavních makléřů jednají s patřičnou dovedností, péčí a opatrností před uzavřením smlouvy a poté průběžně, se zohledněním plného rozsahu a kvality jejich služeb.
2. Při výběru hlavních makléřů nebo protistran správce nebo alternativního investičního fondu v transakci s OTC deriváty, při výpůjčce cenných papírů nebo repo obchodu správci zajistí, aby uvedení hlavní makléři a protistrany splňovali všechny tyto podmínky:
a)
podléhají průběžnému dohledu veřejného orgánu;
b)
jsou finančně zdraví;
c)
mají nezbytnou organizační strukturu a zdroje pro výkon služeb, které mají správci nebo alternativnímu investičnímu fondu poskytovat.
3. Při posuzování finančního zdraví podle odst. 2 písm. b) správci berou v úvahu, zda hlavní makléř či protistrana podléhá obezřetnostní regulaci včetně dostatečných kapitálových požadavků a účinnému dohledu, či nikoli.
4. Seznam vybraných hlavních makléřů schválí vrcholné vedení správce. Ve výjimečných případech mohou být jmenováni hlavní makléři neuvedení na seznamu, pokud splňují požadavky stanovené v odstavci 2 a pokud to schválí vrcholné vedení. Správce musí být schopen prokázat důvody takového výběru a to, že při výběru a sledování hlavních makléřů, kteří nejsou na seznamu, jednal s patřičnou opatrností.
Článek 21
Čestné a spravedlivé jednání s patřičnou dovedností
Při stanovení toho, zda správce provozuje svou činnost čestně, spravedlivě a s patřičnou dovedností, příslušné orgány posuzují, zda jsou splněny alespoň tyto podmínky:
a)
řídící orgán správce disponuje řádnými kolektivními znalostmi, dovednostmi a zkušenostmi, aby byl schopen porozumět činnostem správce, zejména hlavním rizikům přítomným v těchto činnostech a v aktivech, do nichž alternativní investiční fond investuje;
b)
členové řídícího orgánu věnují dostatečný čas řádnému výkonu svých úkolů ve správci;
c)
každý člen řídícího orgánu jedná čestně, bezúhonně a nezávisle;
d)
správce věnuje odpovídající zdroje na zaškolení a odbornou přípravu členů řídícího orgánu.
Článek 22
Zdroje
1. Správce zaměstnává dostatečný počet personálu s takovými dovednostmi, vědomostmi a odbornými znalostmi, jaké jsou potřebné ke splnění přidělených povinností.
2. Pro účely odstavce 1 správci zohlední povahu, rozsah a složitost své podnikatelské činnosti, jakož i povahu a škálu služeb a aktivit poskytovaných a vykonávaných v rámci uvedené činnosti.
Článek 23
Spravedlivé zacházení s investory do alternativního investičního fondu
1. Správce zajistí, aby jeho rozhodovací postupy a jeho organizační struktura uvedená v článku 57 zajišťovaly spravedlivé zacházení s investory.
2. Zvláštní výhody, které správce přizná jednomu nebo více investorům, nesmí mít za následek celkové podstatné znevýhodnění ostatních investorů.
Článek 24
Materiální stimuly
1. Má se za to, že správci nejednají čestně, spravedlivě a v souladu s nejlepšími zájmy alternativních investičních fondů, které spravují, nebo investorů do těchto fondů, pokud v souvislosti s výkonem činností uvedených v příloze I směrnice 2011/61/EU platí nebo obdrží jakýkoli poplatek nebo provizi, nebo poskytují nebo obdrží jakékoli nepeněžní plnění, s výjimkou následujícího:
a)
poplatku, provize či nepeněžního plnění placeného či poskytnutého alternativnímu investičnímu fondu nebo osobě, která fond zastupuje, nebo placeného či poskytnutého alternativním investičním fondem nebo osobou, která fond zastupuje;
b)
poplatku, provize či nepeněžního plnění placeného či poskytnutého třetí straně nebo osobě jednající jménem třetí strany nebo placené či poskytnuté třetí stranou nebo osobou jednající jménem třetí strany, pokud může správce prokázat, že jsou splněny tyto podmínky:
i)
investoři do alternativního investičního fondu jsou o existenci, povaze a výši poplatku, provize nebo plnění, případně o způsobu výpočtu jeho/její výše v případě, že jeho/její výši není možno zjistit, informováni jasně, komplexně, přesně a srozumitelně ještě před poskytnutím příslušné služby,
ii)
úhrada poplatku nebo provize či poskytnutí nepeněžního plnění mají za účel zvýšení kvality příslušné služby a neohrožují splnění povinnosti správce jednat v nejlepším zájmu alternativního investičního fondu, který spravuje, nebo investorů do tohoto fondu;
c)
řádných poplatků, které umožní poskytnutí příslušné služby nebo jsou pro tento účel nutné, včetně poplatků za opatrování, za vypořádání a směnu měn, odvodů vymáhaných regulačními orgány nebo právních poplatků, a které svou povahou nevedou k rozporu s povinnostmi správce jednat čestně, spravedlivě a v souladu s nejlepšími zájmy alternativního investičního fondu, který spravuje, nebo investorů do tohoto fondu.
2. Pro účely odst. 1 písm. b) bodu i) se považuje za uspokojující poskytnutí informací o hlavních podmínkách ujednání týkajících se poplatku, provize nebo nepeněžního plnění v souhrnné formě, pokud se správce zaváže poskytnout na žádost investora do alternativního investičního fondu, který spravuje, další údaje, a pokud tento závazek splní.
Článek 25
Efektivní využití zdrojů a postupů - zpracování pokynů
1. Správci zřídí, zavedou a uplatňují postupy a opatření zajišťující okamžité, spravedlivé a rychlé provedení pokynů jménem alternativního investičního fondu.
2. Postupy a opatření uvedené v odstavci 1 musí splňovat tyto požadavky:
a)
zajistí, aby byly pokyny prováděné jménem alternativních investičních fondů neprodleně a přesně zaznamenávány a přidělovány;
b)
provádějí jinak srovnatelné pokyny alternativního investičního fondu v pořadí, v jakém byly podány, a neprodleně, ledaže by to znemožňovala povaha pokynu nebo aktuální podmínky na trhu nebo by to bylo v rozporu se zájmy alternativního investičního fondu nebo investorů do tohoto fondu.
3. Finanční nástroje, peněžní částky nebo jiná aktiva obdržené při vypořádání provedených pokynů jsou neprodleně a správně doručeny příslušnému alternativnímu investičnímu fondu nebo zaznamenány na jeho účet.
4. Správci nezneužijí informace o nevyřízených pokynech alternativního investičního fondu a učiní veškeré přiměřené kroky k tomu, aby zabránili zneužití těchto informací ze strany svých příslušných osob.
Článek 26
Informační povinnosti v souvislosti s prováděním pokynů k upsání a vyplacení
1. Pokud správce provedl investorův pokyn k upsání, případně k vyplacení, neprodleně investorovi na trvalém nosiči poskytne zásadní informace o provedení uvedeného pokynu nebo případně o přijetí nabídky k upisování.
2. Odstavec 1 se nepoužije, pokud má třetí osoba povinnost poskytnout investorovi potvrzení o provedení pokynu a pokud toto potvrzení obsahuje zásadní informace.
Správce zajistí, aby uvedená třetí osoba své povinnosti splnila.
3. Zásadní informace uvedené v odstavcích 1 a 2 zahrnují:
a)
totožnost správce;
b)
totožnost investora;
c)
datum a čas přijetí pokynu;
d)
datum provedení pokynu;
e)
totožnost alternativního investičního fondu;
f)
hodnotu pokynu v hrubém vyjádření včetně poplatku za upsání nebo v čisté výši po odečtení poplatku za vyplacení.
4. Správce investorovi na požádání poskytne informace o stavu pokynu nebo přijetí nabídky k upisování, případně obou.
Článek 27
Provádění rozhodnutí o obchodu jménem spravovaného alternativního investičního fondu
1. Při provádění rozhodnutí o obchodu jménem spravovaného alternativního investičního fondu v souvislosti se správou jeho portfolia správce jedná v nejlepším zájmu alternativních investičních fondů nebo investorů do těchto fondů, které spravuje.
2. Kdykoli správce kupuje nebo prodává finanční nástroje nebo jiná aktiva, pro něž je relevantní nejlepší způsob provedení, a pro účely odstavce 1, podnikne veškeré přiměřené kroky, aby pro alternativní investiční fondy, které spravuje, nebo pro investory do těchto fondů dosáhl nejlepšího možného výsledku s ohledem na cenu, náklady, rychlost, pravděpodobnost realizace a vypořádání, objem, povahu nebo jiný faktor související s provedením pokynu. Konkrétní význam těchto faktorů se stanoví podle následujících kritérií:
a)
cíle, investiční politika a rizika specifická pro alternativní investiční fond, jak jsou uvedeny ve statutu nebo zakládacích dokumentech fondu nebo v prospektu nebo nabídkových dokumentech fondu;
b)
povaha pokynu;
c)
povaha finančních nástrojů nebo jiných aktiv, které jsou předmětem tohoto pokynu;
d)
charakteristika převodních míst, do nichž lze tento pokyn nasměrovat.
3. Správce zřídí a zavede účinná opatření pro splnění povinností uvedených v odstavcích 1 a 2. Správce zejména písemně stanoví a zavede politiku pro provádění pokynů, která alternativním investičním fondům a jejich investorům umožní dosáhnout pro pokyny těchto fondů nejlepšího možného výsledku v souladu s odstavcem 2.
4. Správce pravidelně sleduje účinnost opatření a politiky pro provádění pokynů za účelem zjištění a nápravy případných nedostatků.
5. Správce svou politiku pro provádění pokynů každoročně přezkoumává. Přezkum se provede také vždy, když dojde k podstatné změně ovlivňující schopnost správce nadále dosahovat pro spravované alternativní investiční fondy nejlepších možných výsledků.
6. Správce musí být schopen doložit, že provádí pokyny jménem alternativního investičního fondu v souladu se svou politikou pro provádění pokynů.
7. Pokud neexistuje volba různých převodních míst, odstavce 2 až 5 se nepoužijí. Správce však musí být schopen doložit, že volba různých převodních míst neexistuje.
Článek 28
Zadávání pokynů k obchodu jménem alternativních investičních fondů k provedení jiným subjektům
1. Kdykoli správce kupuje nebo prodává finanční nástroje nebo jiná aktiva, pro něž je relevantní nejlepší způsob provedení, jedná při zadávání pokynů k obchodu jménem spravovaných alternativních investičních fondů k provedení jiným subjektům v nejlepším zájmu těchto fondů, které spravuje, nebo investorů do těchto fondů, a to v souvislosti se správou jejich portfolií.
2. Správce podnikne veškeré přiměřené kroky, aby pro alternativní investiční fond nebo investory do tohoto fondu dosáhl nejlepšího možného výsledku s ohledem na cenu, náklady, rychlost, pravděpodobnost realizace a vypořádání, objem, povahu nebo jiný faktor související s provedením pokynu. Konkrétní význam těchto faktorů se stanoví odkazem na kritéria v čl. 27 odst. 2.
Správce zřídí, zavede a uplatňuje politiku, která mu umožní splnit povinnost uvedenou v prvním pododstavci. V rámci této politiky jsou pro jednotlivé druhy nástrojů určeny subjekty, jimž je možné zadávat pokyny k provedení. Správce uzavírá dohody o provádění pokynů, pouze pokud jsou tyto dohody v souladu s povinnostmi stanovenými v tomto článku. Správce zpřístupní investorům do alternativních investičních fondů, které spravuje, patřičné informace o politice stanovené podle tohoto odstavce a jejích případných podstatných změnách.
3. Správce pravidelně sleduje účinnost politiky stanovené v souladu s odstavcem 2, a zejména kvalitu provádění pokynů ze strany subjektů uvedených v předmětné politice, a zjedná nápravu případných nedostatků.
Správce tuto politiku dále každoročně přezkoumává. Tento přezkum se provede také vždy, když dojde k podstatné změně ovlivňující schopnost správce nadále dosahovat pro spravované alternativní investiční fondy nejlepších možných výsledků.
4. Správce musí být schopen prokázat, že zadává pokyny jménem alternativního investičního fondu v souladu s politikou stanovenou podle odstavce 2.
5. Pokud neexistuje volba různých převodních míst, odstavce 2 až 5 se nepoužijí. Správce však musí být schopen doložit, že volba různých převodních míst neexistuje.
Článek 29
Slučování a přidělování pokynů k provedení obchodu
1. Správce smí provést pokyn alternativního investičního fondu společně s pokynem jiného alternativního investičního fondu, SKIPCP nebo klienta nebo s pokynem provedeným při investování svých vlastních prostředků, pouze pokud:
a)
lze přiměřeně očekávat, že sloučení pokynů nebude v souhrnu nevýhodné pro žádný alternativní investiční fond, SKIPCP ani pro žádného klienta, jejichž pokyny se mají sloučit;
b)
je vytvořena a zavedena politika přidělování pokynů, která za dostatečně přesných podmínek zajišťuje spravedlivé přidělování sloučených pokynů, včetně stanovení toho, jak objem a cena pokynů určuje přidělení a zacházení s částečně provedenými pokyny.
2. Pokud správce sloučí pokyn alternativního investičního fondu s jedním nebo více pokyny jiných alternativních investičních fondů, SKIPCP nebo klientů a sloučený pokyn je proveden částečně, správce přidělí příslušné obchody v souladu se svou politikou přidělování pokynů.
3. Pokud správce transakce na svůj vlastní účet slučuje s jedním nebo více pokyny alternativních investičních fondů, SKIPCP nebo klientů, nesmí související obchody přidělit způsobem nevýhodným pro alternativní investiční fond, SKIPCP nebo klienta.
4. Pokud správce sloučí pokyn alternativního investičního fondu, SKIPCP nebo jiného klienta s transakcí na vlastní účet a sloučený pokyn je proveden částečně, přidělí související obchody přednostně alternativnímu investičnímu fondu, SKIPCP nebo jinému klientovi.
Jestliže však správce může alternativnímu investičnímu fondu nebo klientovi na základě rozumných důvodů prokázat, že by bez sloučení nebyl schopen pokyn provést za tak výhodných podmínek nebo vůbec, může přidělit transakci na vlastní účet proporcionálně v souladu se svou politikou přidělování pokynů podle odst. 1 písm. b).
ODDÍL 2
Střety zájmů
(článek 14 směrnice 2011/61/EU)
Článek 30
Druhy střetů zájmů
Pro účely identifikace druhů střetů zájmů, které vznikají při správě alternativního investičního fondu, správci zejména zohlední, zda správce, příslušná osoba nebo osoba přímo nebo nepřímo spojená se správcem prostřednictvím kontroly:
a)
pravděpodobně získá finanční prospěch nebo se vyhne finanční ztrátě na úkor alternativního investičního fondu nebo jeho investorů;
b)
má zájem na výsledku služby nebo činnosti poskytované alternativnímu investičnímu fondu nebo jeho investorům nebo klientovi nebo na výsledku transakce prováděné jménem alternativního investičního fondu nebo klienta a tento zájem je odlišný od zájmu alternativního investičního fondu na daném výsledku;
c)
má finanční nebo jinou motivaci upřednostnit:
-
zájem SKIPCP, klienta nebo skupiny klientů nebo jiného alternativního investičního fondu před zájmem alternativního investičního fondu,
-
zájem jednoho investora před zájmem jiného investora nebo skupiny investorů do stejného alternativního investičního fondu;
d)
provádí stejné činnosti pro alternativní investiční fond a pro jiný alternativní investiční fond, SKIPCP nebo klienta nebo
e)
dostává nebo dostane v souvislosti s činnostmi kolektivní správy portfolia, které jsou poskytovány alternativnímu investičnímu fondu, od osoby jiné než alternativní investiční fond nebo jeho investoři, materiální stimul v podobě peněz, zboží nebo služeb, který není běžnou provizí či poplatkem za poskytovanou službu.
Článek 31
Postup k omezení možnosti střetu zájmů
1. Správce zřídí, zavede a uplatňuje účinný postup k omezení možnosti střetu zájmů. Tento postup se vypracuje písemně a je přiměřený s ohledem na velikost a organizaci správce i na povahu, rozsah a složitost jeho podnikatelské činnosti.
Pokud je správce součástí skupiny, zohlední tento postup též okolnosti, jichž si správce je nebo by měl být vědom a jež mohou vyvolat střet zájmů v důsledku struktury a podnikatelské činnosti dalších členů skupiny.
2. Postup k omezení možnosti střetu zájmů přijatý v souladu s odstavcem 1 zahrnuje:
a)
s odkazem na činnosti prováděné správcem nebo jeho jménem, včetně činností prováděných pověřenou osobou, dále pověřenou osobou, externím znalcem nebo protistranou, identifikace okolností, které představují střet zájmů, z něhož plyne podstatné riziko poškození zájmů alternativního investičního fondu nebo jeho investorů, nebo které mohou takový střet zájmů způsobit;
b)
postupy, které je třeba dodržet, a opatření, která je nutno přijmout k předcházení, zvládání a sledování takových střetů zájmů.
Článek 32
Střety zájmů v souvislosti s vyplacením investic
Správce, jenž spravuje otevřený alternativní investiční fond, identifikuje, zvládá a sleduje střety zájmů vznikající mezi investory, kteří mají zájem o vyplacení svých investic, a investory, kteří si přejí ponechat své investice v alternativním investičním fondu, a veškeré střety mezi motivací správce investovat do nelikvidních aktiv a pravidly alternativního investičního fondu pro zpětný odkup v souladu s povinnostmi správce podle čl. 14 odst. 1 směrnice 2011/61/EU.
Článek 33
Postupy a opatření pro předcházení střetům zájmů nebo jejich zvládání
1. Účelem postupů a opatření zřízených pro předcházení střetům zájmů nebo jejich zvládání je zajistit, aby příslušné osoby zapojené do různých obchodních činností, v nichž je přítomno riziko střetu zájmů, tyto činnosti prováděly s mírou nezávislosti, která je přiměřená velikosti a činnostem správce a skupiny, do níž patří, a závažnosti rizika poškození zájmů alternativního investičního fondu nebo jeho investorů.
2. Je-li to nezbytné a vhodné k tomu, aby správce zajistil žádoucí míru nezávislosti, zahrnují postupy, jež mají být dodrženy, a opatření, jež mají být přijata v souladu s čl. 31 odst. 2 písm. b), následující postupy a opatření:
a)
účinné postupy k zabránění nebo kontrole výměny informací mezi příslušnými osobami zapojenými do činností kolektivní správy portfolií nebo jiných činností podle čl. 6 odst. 2 a 4 směrnice 2011/61/EU, v nichž je přítomen střet zájmů, pokud by výměna informací mohla poškodit zájem jednoho nebo více alternativních investičních fondů nebo jejich investorů;
b)
samostatný dohled nad příslušnými osobami, mezi jejichž hlavní úkoly patří vykonávání činností kolektivní správy portfolií jménem klientů nebo investorů nebo poskytování služeb klientům nebo investorům, jejichž zájmy mohou být ve střetu nebo kteří zastupují odlišné zájmy, jež mohou být ve střetu (včetně zájmů správce);
c)
odstranění jakékoli přímé vazby mezi odměňováním příslušných osob, které se zabývají především jednou činností, a odměňováním či příjmy různých příslušných osob, které se zabývají především jinou činností, pokud ze vztahu těchto činností může vznikat střet zájmů;
d)
opatření, která komukoli zabrání v možnosti vykonávat nepatřičný vliv na způsob, jakým příslušná osoba provádí činnosti kolektivní správy portfolií, nebo tuto možnost omezí;
e)
opatření k předcházení nebo kontrole souběžného či postupného zapojení příslušné osoby do samostatných činností kolektivní správy portfolií nebo jiných činností podle čl. 6 odst. 2 a 4 směrnice 2011/61/EU, pokud takové zapojení může být na újmu řádného zvládání střetů zájmů.
V případě, že přijetí či uplatňování jednoho nebo více těchto opatření a postupů nezajistí žádoucí míru nezávislosti, správce přijme jiná nebo další opatření a postupy, které jsou pro tyto účely nezbytné a vhodné.
Článek 34
Zvládání střetů zájmů
Pokud organizační nebo administrativní opatření provedená správcem nepostačují k tomu, aby s přiměřenou jistotou předešla rizikům poškození zájmů alternativního investičního fondu nebo jeho investorů, musí být vrcholné vedení nebo jiný příslušný vnitřní orgán správce neprodleně informováno, aby přijalo jakékoli nezbytné rozhodnutí nebo opatření s cílem zajistit, aby správce jednal v nejlepším zájmu alternativního investičního fondu nebo jeho investorů.
Článek 35
Sledování střetů zájmů
1. Správce vede a pravidelně aktualizuje evidenci druhů činností prováděných správcem nebo jeho jménem, při nichž vznikl anebo v případě probíhající činnosti může vzniknout střet zájmů, který s sebou nese značné riziko poškození zájmů jednoho nebo více alternativních investičních fondů nebo jeho investorů.
2. Vrcholnému vedení se často, a nejméně jednou ročně, poskytují písemné zprávy o činnostech uvedených v odstavci 1.
Článek 36
Informování o střetech zájmů
1. Informace, které mají být oznámeny investorům v souladu s čl. 14 odst. 1 a 2 směrnice 2011/61/EU, se investorům poskytnou na trvalém nosiči nebo prostřednictvím internetové stránky.
2. Pokud jsou informace uvedené v odstavci 1 poskytnuty prostřednictvím internetové stránky a nejsou adresovány osobně investorovi, musí být splněny tyto podmínky:
a)
investorovi byla sdělena adresa internetové stránky a umístění na internetové stránce, kde lze informace získat, a investor s tímto způsobem poskytování informací souhlasil;
b)
informace musí být aktuální;
c)
přístup k informacím na těchto internetových stránkách musí být nepřetržitý po tak dlouhou dobu, jakou investor přiměřeně potřebuje k jejich prohlédnutí.
Článek 37
Pravidla týkající se výkonu hlasovacích práv
1. Správce vypracuje náležitá a účinná pravidla pro určení, kdy a jakým způsobem mají být vykonána hlasovací práva držená v jím spravovaných portfoliích alternativního investičního fondu, tak aby práva byla vykonávána výlučně ve prospěch dotčeného alternativního investičního fondu a jeho investorů.
2. Pravidla podle odstavce 1 stanoví opatření a postupy pro:
a)
sledování relevantních podnikových událostí;
b)
zajištění toho, aby hlasovací práva byla vykonávána v souladu s investičními cíli a politikou příslušného alternativního investičního fondu;
c)
zabránění nebo zvládání střetů zájmů plynoucích z výkonu hlasovacích práv.
3. Investorům se na jejich žádost zpřístupní souhrnný popis pravidel a podrobnosti o opatřeních přijatých na jejich základě.
ODDÍL 3
Řízení rizik
(článek 15 směrnice 2011/61/EU)
Článek 38
Systémy řízení rizik
Pro účely tohoto oddílu se systémy řízení rizik rozumí systémy sestávající z příslušných prvků organizační struktury správce, přičemž hlavní úlohu mají stálá funkce řízení rizik, politiky a postupy týkající se řízení rizik relevantních pro investiční strategii každého alternativního investičního fondu, a opatření, procesy a metody související s měřením a řízením rizik, které správce používá pro každý spravovaný alternativní investiční fond.
Článek 39
Stálá funkce řízení rizik
1. Správce zřídí a udržuje stálou funkci řízení rizik, která:
a)
provádí účinné politiky a postupy řízení rizik s cílem průběžně identifikovat, měřit, řídit a sledovat veškerá rizika související s investiční strategií každého alternativního investičního fondu, kterým je nebo může být každý alternativní investiční fond vystaven;
b)
zajišťuje, aby byl rizikový profil alternativního investičního fondu, o němž jsou investoři informováni v souladu s čl. 23 odst. 4 písm. c) směrnice 2011/61/EU, v souladu s omezeními rizik stanovenými v souladu s článkem 44 tohoto nařízení;
c)
sleduje dodržování omezení rizik stanovených v souladu s článkem 44 a včas informuje řídící orgán správce a - pokud existuje - funkci dohledu správce, pokud se domnívá, že rizikový profil alternativního investičního fondu není s těmito omezeními v souladu, nebo pokud spatřuje podstatné riziko, že rizikový profil bude s těmito omezeními v budoucnu v nesouladu;
d)
poskytuje řídícímu orgánu správce a - pokud existuje - funkci dohledu správce s četností, která odpovídá povaze, rozsahu a složitosti alternativního investičního fondu nebo činností správce tyto pravidelné aktualizace:
i)
vzájemná konzistentnost a dodržování omezení rizik stanovených v souladu s článkem 44 a rizikového profilu alternativního investičního fondu, o němž jsou investoři informováni v souladu s čl. 23 odst. 4 písm. c) směrnice 2011/61/EU,
ii)
přiměřenost a účinnost procesu řízení rizik, s uvedením zejména toho, zda byla nebo budou přijata patřičná nápravná opatření v případě existujících nebo očekávaných nedostatků;
e)
poskytuje vrcholnému vedení pravidelné aktualizace o současné úrovni rizik podstupovaných každým spravovaným alternativním investičním fondem a o případném existujícím nebo předpokládaném porušení omezení rizik stanovených v souladu s článkem 44 s cílem zajistit, aby byla rychle přijata patřičná opatření.
2. Funkce řízení rizik má nezbytné pravomoci a přístup ke všem příslušným informacím potřebným k plnění úkolů stanovených v odstavci 1.
Článek 40
Politika řízení rizik
1. Správce zřídí, provádí a udržuje řádnou a zdokumentovanou politiku řízení rizik, která identifikuje veškerá relevantní rizika, kterým je nebo může být jím spravovaný alternativní investiční fond vystaven.
2. Politika řízení rizik obsahuje nezbytné postupy, které správci umožní posoudit u každého jím spravovaného alternativního investičního fondu expozici tohoto fondu vůči tržnímu riziku, riziku likvidity a riziku selhání protistrany, jakož i vůči všem ostatním relevantním rizikům, která mohou být pro každý jím spravovaný alternativní investiční fond závažná, včetně provozního rizika.
3. Správcova politika řízení rizik se musí zabývat alespoň těmito prvky:
a)
metodami, nástroji a opatřeními, které mu umožňují dodržovat článek 45;
b)
metodami, nástroji a opatřeními, které umožňují posouzení a sledování rizika likvidity alternativního investičního fondu za běžných i mimořádných potřeb likvidity, včetně použití pravidelně prováděných zátěžových testů v souladu s článkem 48;
c)
rozdělením odpovědnosti v rámci správce v souvislosti s řízením rizik;
d)
omezeními stanovenými v souladu s článkem 44 tohoto nařízení a odůvodněním toho, jak jsou sladěna s rizikovým profilem alternativního investičního fondu, o němž jsou investoři informováni v souladu s čl. 23 odst. 4 písm. c) směrnice 2011/61/EU;
e)
podmínkami, obsahem, četností a adresáty zpráv podávaných stálou funkcí řízení rizik uvedenou v článku 39.
4. Politika řízení rizik obsahuje popis ochranných opatření uvedených v článku 43, zejména:
a)
povahy možných střetů zájmů;
b)
zavedených nápravných opatření;
c)
důvodů, proč by se od uvedených opatření mělo přiměřeně očekávat, že vyústí v nezávislý výkon funkce řízení rizika;
d)
jak má správce v úmyslu zajistit, že ochranná opatření budou stále účinná.
5. Politika řízení rizik uvedená v odstavci 1 musí odpovídat povaze, rozsahu a složitosti podnikatelské činnosti správce a alternativního investičního fondu, který spravuje.
Článek 41
Posuzování, sledování a přezkum systémů řízení rizik
1. Správce posuzuje, sleduje a pravidelně, nejméně jednou ročně, přezkoumává:
a)
přiměřenost a účinnost politiky řízení rizik a opatření, procesů a metod uvedených v článku 45;
b)
míru, v jaké správce dodržuje politiku řízení rizik a opatření, procesy a metody uvedené v článku 45;
c)
přiměřenost a účinnost opatření přijatých k nápravě případných nedostatků v procesu řízení rizik;
d)
výkon funkce řízení rizik;
e)
přiměřenost a účinnost opatření, jejichž cílem je zajistit funkční a hierarchické oddělení funkce řízení rizik v souladu s článkem 42.
Vrcholné vedení rozhodne o četnosti pravidelného přezkumu uvedeného v prvním pododstavci v souladu se zásadou proporcionality s ohledem na povahu, rozsah a složitost podnikatelské činnosti správce a alternativního investičního fondu, který spravuje.
2. Navíc k pravidelnému přezkumu uvedenému v odstavci 1 se systémy řízení rizik přezkoumají, pokud:
a)
dojde k podstatným změnám politik a postupů řízení rizik a opatření, procesů a metod uvedených v článku 45;
b)
vnitřní nebo vnější události nasvědčují tomu, že je nutný dodatečný přezkum;
c)
dojde k podstatným změnám investiční strategie a cílů alternativního investičního fondu, který správce spravuje.
3. Správce na základě výsledků přezkumu uvedeného v odstavcích 1 a 2 aktualizuje systémy řízení rizik.
4. Správce oznámí příslušnému orgánu domovského členského státu veškeré podstatné změny politiky řízení rizik a opatření, procesů a metod uvedených v článku 45.
Článek 42
Funkční a hierarchické oddělení funkce řízení rizik
1. Funkce řízení rizik se považuje za funkčně a hierarchicky oddělenou od provozních jednotek, včetně činnosti správy portfolia, pouze pokud jsou splněny všechny tyto podmínky:
a)
osoby zapojené do výkonu funkce řízení rizik nepodléhají dohledu osob odpovědných za výkon provozních jednotek správce, včetně činnosti správy portfolia;
b)
osoby zapojené do výkonu funkce řízení rizik nejsou zapojeny do výkonu činností v rámci provozních jednotek, včetně činnosti správy portfolia;
c)
osoby zapojené do výkonu funkce řízení rizik jsou odměňovány podle dosažení cílů souvisejících s touto funkcí nezávisle na výsledcích provozních jednotek, včetně činnosti správy portfolia;
d)
na odměňování vrcholných zaměstnanců funkce řízení rizik přímo dohlíží výbor pro odměňování, pokud byl takový výbor zřízen.
2. Funkční a hierarchické oddělení funkce řízení rizik v souladu s odstavcem 1 musí být zajištěno v rámci celé hierarchické struktury správce až k jeho řídícímu orgánu. Je předmětem přezkumu ze strany řídícího orgánu a - pokud existuje - funkce dohledu správce.
3. Příslušné orgány domovského členského státu správce přezkoumají způsob, jakým správce uplatnil odstavce 1 a 2, na základě kritérií stanovených v čl. 15 odst. 1 druhém pododstavci směrnice 2011/61/EU.
Článek 43
Ochranná opatření proti střetům zájmů
1. Ochranná opatření proti střetům zájmů uvedená v čl. 15 odst. 1 směrnice 2011/61/EU zajistí alespoň, že:
a)
rozhodnutí přijímaná funkcí řízení rizik jsou založena na spolehlivých údajích, které ze strany funkce řízení rizik podléhají přiměřené míře kontroly;
b)
odměňování osob zapojených do výkonu funkce řízení rizik odráží dosažení cílů souvisejících s funkcí řízení rizik nezávisle na výsledcích obchodních útvarů, v nichž jsou zapojeny;
c)
funkce řízení rizik je předmětem řádného nezávislého přezkumu zajišťujícího, že jsou rozhodnutí přijímána nezávisle;
d)
funkce řízení rizik je v řídícím orgánu nebo ve funkci dohledu, pokud byla zřízena, zastoupena nejméně se stejnou autoritou, jako činnost správy portfolia;
e)
jakékoli funkce, které jsou ve vzájemném střetu, jsou řádně odděleny.
2. Pokud je to na místě s ohledem na povahu, rozsah a složitost správce, ochranná opatření uvedená v odstavci 1 rovněž zajistí, že:
a)
výsledky funkce řízení rizik jsou předmětem pravidelného přezkumu ze strany funkce interního auditu, nebo pokud nebyla zřízena, třetí stranou jmenovanou řídícím orgánem;
b)
pokud byl zřízen výbor pro rizika, disponuje dostatečnými zdroji a jeho členové, kteří nejsou nezávislí, nemají nepatřičný vliv na výsledky funkce řízení rizik.
3. Řídící orgán správce a - pokud existuje - funkce dohledu zavedou ochranná opatření proti střetům zájmů stanovená v odstavcích 1 a 2, pravidelně přezkoumávají jejich účinnost a včas přijímají nápravná opatření k odstranění případných nedostatků.
Článek 44
Omezení rizik
1. Správce pro každý alternativní investiční fond, který spravuje, zřídí a zavede kvantitativní nebo kvalitativní omezení rizik (nebo oboje) s ohledem na všechna relevantní rizika. Pokud jsou stanovena pouze kvalitativní omezení rizik, správce musí být schopen odůvodnit tento přístup příslušnému orgánu.
2. Kvalitativní a kvantitativní omezení rizik zahrnují pro každý alternativní investiční fond alespoň tato rizika:
a)
tržní rizika;
b)
úvěrová rizika;
c)
rizika likvidity;
d)
rizika selhání protistrany;
e)
operační rizika.
3. Při stanovení omezení rizik vezme správce v úvahu strategie a aktiva použité pro každý alternativní investiční fond, který spravuje, jakož i vnitrostátní předpisy platné pro každý z těchto fondů. Uvedená omezení rizik musí být sladěna s rizikovým profilem alternativního investičního fondu, o němž jsou investoři informováni v souladu s čl. 23 odst. 4 písm. c) směrnice 2011/61/EU, a musí je schválit řídící orgán.
Článek 45
Měření a řízení rizik
1. Správce přijme řádná a účinná opatření, procesy a metody s cílem:
a)
kdykoli identifikovat, měřit, řídit a sledovat rizika, jimž jsou nebo mohou být vystaveny alternativní investiční fondy, které spravuje;
b)
zajistit dodržování omezení stanovených v souladu s článkem 44.
2. Opatření, procesy a metody uvedené v odstavci 1 musí být přiměřené povaze, rozsahu a složitosti podnikatelské činnosti správce a každého alternativního investičního fondu, který spravuje, a musí odpovídat rizikovému profilu tohoto fondu, o němž jsou investoři informováni v souladu s čl. 23 odst. 4 písm. c) směrnice 2011/61/EU.
3. Pro účely odstavce 1 podnikne správce pro každý alternativní investiční fond, který spravuje, tyto kroky:
a)
zavede opatření, procesy a metody měření rizik nezbytné k zajištění, aby rizika přijatých pozic a jejich vliv na celkový rizikový profil byly přesně měřeny na základě důvěryhodných a spolehlivých údajů a aby opatření, procesy a metody měření rizik byly náležitým způsobem zdokumentovány;
b)
provádí pravidelné zpětné testování za účelem kontroly platnosti opatření pro měření rizik, mezi něž patří prognózy a odhady založené na modelech;
c)
provádí pravidelné zátěžové testy a analýzy scénářů za účelem podchycení rizik plynoucích z možných změn tržních podmínek, která by mohla mít nepříznivý dopad na alternativní investiční fond;
d)
zajišťuje, aby aktuální úroveň rizika byla v souladu s omezeními rizik stanovenými v souladu s článkem 44;
e)
vytvoří, zavede a udržuje náležité postupy, které v případě skutečného nebo předpokládaného porušení omezení rizik určitého alternativního investičního fondu zabezpečí včasné kroky k nápravě v nejlepším zájmu investorů;
f)
zajistí, aby pro každý alternativní investiční fond existovaly řádné systémy a postupy řízení likvidity v souladu s požadavky stanovenými v článku 46.
ODDÍL 4
Řízení likvidity
(článek 16 směrnice 2011/61/EU)
Článek 46
Systém a postupy řízení likvidity
Správce musí být schopen prokázat příslušným orgánům svého domovského státu, že je zaveden vhodný systém řízení likvidity a účinné postupy uvedené v čl. 16 odst. 1 směrnice 2011/61/EU, zohledňující investiční strategii, povahu investic z hlediska likvidity a pravidla pro zpětný odkup každého alternativního investičního fondu.
Článek 47
Sledování a řízení rizika likvidity
1. Systém a postupy řízení likvidity uvedené v článku 46 zajistí alespoň, že:
a)
správce v alternativním investičním fondu udržuje úroveň likvidity přiměřenou jeho podkladovým závazkům na základě posouzení relativní likvidity aktiv fondu na trhu, s ohledem na čas nutný na likvidaci a na cenu nebo hodnotu, za niž lze uvedená aktiva likvidovat, a jejich citlivost na jiná tržní rizika nebo faktory;
b)
správce sleduje povahu investic portfolia aktiv alternativního investičního fondu z hlediska likvidity s ohledem na poměrný příspěvek jednotlivých aktiv, jež mohou mít podstatný vliv na likviditu, a podstatné podmíněné či nepodmíněné závazky a přísliby, které může fond mít ve vztahu ke svým podkladovým závazkům. Správce pro tyto účely zohledňuje profil investorské základny alternativního investičního fondu včetně druhu investorů, relativní velikosti investic a podmínek zpětného odkupu, které se na tyto investice vztahují;
c)
pokud alternativní investiční fond investuje do jiných subjektů kolektivního investování, správce sleduje přístup, který správci uvedených jiných subjektů přijali k řízení likvidity, a to včetně provádění pravidelného přezkumu ke sledování změn v podmínkách zpětného odkupu podkladových subjektů kolektivního investování, do nichž alternativní investiční fond investuje. S výhradou čl. 16 odst. 1 směrnice 2011/61/EU se tato povinnost nepoužije, pokud se jiné subjekty kolektivního investování, do nichž alternativní investiční fond investuje, aktivně obchodují na regulovaném trhu ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 14 směrnice 2004/39/ES nebo na rovnocenném trhu třetí země;
d)
správce zavede a udržuje vhodná opatření a postupy řízení likvidity pro posouzení kvantitativních a kvalitativních rizik pozic a zamýšlených investic, které mají podstatný vliv na povahy investic portfolia aktiv alternativního investičního fondu z hlediska likvidity, aby bylo možné řádně změřit jejich účinky na celkovou povahu investic z hlediska likvidity. Použité postupy zajistí, aby správce měl řádné znalosti a chápání likvidity aktiv, do nichž alternativní investiční fond investoval nebo zamýšlí investovat, popřípadě včetně obchodovaného objemu a citlivosti cen a případně rozpětí jednotlivých aktiv za běžných i mimořádných potřeb likvidity;
e)
správce zvažuje a zavádí nástroje a opatření, včetně zvláštních opatření, nezbytné pro řízení rizika likvidity každého alternativního investičního fondu, který spravuje. Správce identifikuje druhy okolností, za nichž mohou být tyto nástroje a opatření použity za běžných i mimořádných okolností, s ohledem na spravedlivé zacházení se všemi investory do alternativního investičního fondu a ve vztahu ke každému spravovanému fondu. Správce může takové nástroje a opatření použít pouze za těchto okolností a pokud byly řádně poskytnuty veškeré informace v souladu s článkem 108.
2. Správce svou politiku a postupy řízení likvidity uvedené v odstavci 1 dokumentuje, alespoň jednou ročně provádí jejich přezkum a aktualizuje je o případné změny nebo nová opatření.
3. Správce do svého systému a postupů řízení likvidity uvedených v odstavci 1 začlení vhodná opatření eskalace pro řešení předpokládaného nebo existujícího nedostatku likvidity nebo jiných situací obtíží alternativního investičního fondu.
4. Pokud správce spravuje alternativní investiční fond, jenž je uzavřeným alternativním investičním fondem, který využívá pákový efekt, odst. 1 písm. e) se nepoužije.
Článek 48
Omezení pro řízení likvidity a zátěžové testy
1. Správce zavede a udržuje, případně s ohledem na povahu, rozsah a složitost každého alternativního investičního fondu, jejž spravuje, přiměřená omezení likvidity nebo nelikvidity fondu v souladu s jeho souvisejícími závazky a pravidly pro zpětný odkup a s požadavky stanovenými v článku 44, týkajícími se kvantitativních a kvalitativních omezení rizik.
Správce sleduje dodržování uvedených omezení, a pokud jsou nebo pravděpodobně budou překročena, určí požadovaný (nebo nezbytný) postup. Při určování vhodného postupu správce zváží přiměřenost politiky a postupů řízení likvidity, vhodnost povahy investic aktiv alternativního investičního fondu z hlediska likvidity a účinek netypických objemů žádostí o zpětný odkup.
2. Správce pravidelně provádí zátěžové testy za podmínek běžné i mimořádné potřeby likvidity, které mu umožní posoudit riziko likvidity každého alternativního investičního fondu, který spravuje. Zátěžové testy:
a)
jsou prováděny na základě spolehlivých a aktuálních informací vyjádřených kvantitativně, případně pokud to není vhodné, kvalitativně;
b)
pokud je to na místě, simulují nedostatek likvidity aktiv alternativního investičního fondu a atypické žádosti o zpětný odkup;
c)
zahrnují tržní rizika a veškeré vyplývající dopady, včetně výzev k doplnění zajištění (margin calls), požadavků na zajištění nebo úvěrových linek;
d)
zohledňují citlivosti ocenění za podmínek finančního tlaku;
e)
jsou prováděny s četností, jež je přiměřená povaze alternativního investičního fondu s ohledem na investiční strategii, povahu investic z hlediska likvidity, druh investora a pravidla pro zpětný odkup fondu, avšak alespoň jednou ročně.
3. Správce v souvislosti s výsledkem jakéhokoli zátěžového testu jedná v nejlepším zájmu investorů.
Článek 49
Soulad investiční strategie, povahy investic z hlediska likvidity a pravidel pro zpětný odkup
1. Pro účely čl. 16 odst. 2 směrnice 2011/61/EU se má za to, že investiční strategie, povaha investic z hlediska likvidity a pravidla pro zpětný odkup každého alternativního investičního fondu spravovaného správcem jsou ve vzájemném souladu, pokud mohou investoři odkoupit své investice způsobem konzistentním se spravedlivým zacházením se všemi investory do fondu a v souladu s pravidly fondu pro zpětný odkup a jeho závazky.
2. Při posuzování souladu investiční strategie, povahy investic z hlediska likvidity a pravidel pro zpětný odkup správce rovněž zohledňuje dopad, jejž může zpětný odkup mít na podkladové ceny nebo rozpětí jednotlivých aktiv alternativního investičního fondu.
ODDÍL 5
Investování do sekuritizačních pozic
(článek 17 směrnice 2011/61/EU)
Článek 50
Definice
Pro účely tohoto oddílu se
a)
„sekuritizací“ rozumí sekuritizace ve smyslu čl. 4 bodu 36 směrnice 2006/48/ES;
b)
„sekuritizační pozicí“ rozumí sekuritizační pozice ve smyslu čl. 4 bodu 40 směrnice 2006/48/ES;
c)
„sponzorem“ rozumí sponzor ve smyslu čl. 4 bodu 42 směrnice 2006/48/ES;
d)
„tranší“ rozumí tranše ve smyslu čl. 4 bodu 39 směrnice 2006/48/ES.
Článek 51
Požadavky na ponechaný podíl
1. Správci vstoupí do expozice vůči úvěrovému riziku ze sekuritizace jménem jednoho nebo více alternativních investičních fondů, které spravují, pouze pokud původce, sponzor nebo původní věřitel správci alternativního investičního fondu výslovně sdělil, že si průběžně ponechá významný čistý ekonomický podíl, který v každém případě činí nejméně 5 %.
Ponecháním významného čistého ekonomického podílu ve výši nejméně 5 % se rozumí pouze následující případy:
a)
ponechání nejméně 5 % nominální hodnoty každé tranše prodané investorům či na ně převedené;
b)
v případě sekuritizace revolvingových expozic ponechání podílu původce ve výši nejméně 5 % nominální hodnoty sekuritizovaných expozic;
c)
ponechání náhodně zvolených expozic, odpovídajících nejméně 5 % nominální hodnoty sekuritizovaných expozic, pokud by tyto expozice jinak byly sekuritizovány v rámci sekuritizace, za předpokladu, že výše potenciálně sekuritizovaných expozic činí na počátku nejméně 100;
d)
ponechání první ztrátové tranše a případně jiných tranší, které mají stejný nebo horší profil rizika než tranše převedené na investory nebo jim prodané a nejsou splatné dříve než tyto tranše, tak aby ponechané expozice v celkovém součtu činily nejméně 5 % nominální hodnoty sekuritizovaných expozic;
e)
ponechání první ztrátové expozice v hodnotě nejméně 5 % z každé sekuritizované expozice v rámci sekuritizace.
Čistý ekonomický podíl se měří při vzniku a průběžně se zachovává. Čistý ekonomický podíl, včetně ponechaných pozic, podílu nebo expozice, nesmí být předmětem žádného snižování úvěrového rizika nebo jakékoli krátké pozice či jiného zajištění a nesmí být prodán. Čistý ekonomický podíl se stanoví podle pomyslné hodnoty podrozvahových položek.
Požadavky na ponechání nesmí být pro žádnou sekuritizaci uplatňovány vícenásobně.
2. Odstavec 1 se nepoužije, pokud sekuritizované expozice představují pohledávky nebo podřízené pohledávky vůči institucím uvedeným na seznamu v čl. 122a odst. 3 prvním pododstavci směrnice 2006/48/ES nebo těmito institucemi plně, nepodmíněně a nevratně zaručeny, a rovněž se nepoužije na transakce vyjmenované v čl. 122a odst. 3 druhém pododstavci směrnice 2006/48/ES.
Článek 52
Kvalitativní požadavky ohledně sponzorů a původců
Předtím, než správce vstoupí do expozice vůči úvěrovému riziku ze sekuritizace jménem jednoho nebo více alternativních investičních fondů, zajistí, aby sponzor a původce:
a)
poskytli úvěr založený na řádných a jasně vymezených kritériích a jasně stanovili, že na expozice, které mají být sekuritizovány, použijí postup pro schvalování, změnu, obnovu a refinancování půjček, jaký používají na expozice, které drží;
b)
měli zavedeny a využívali efektivní systémy ke zvládání průběžné administrativy a sledování svých portfolií a expozic představujících úvěrové riziko a rovněž k identifikaci a zvládání problémových půjček a k provádění odpovídajících úprav ocenění a vytváření rezerv;
c)
přiměřeně diverzifikovali každé úvěrové portfolio na základě cílového trhu a celkové úvěrové strategie;
d)
měli písemnou politiku pro úvěrové riziko, jež obsahuje přípustné odchylky rizik a systém tvorby opravných položek a rezerv a popis toho, jak se toto riziko měří, sleduje a kontroluje;
e)
poskytli snadný přístup k příslušným významným údajům o kvalitě úvěru a výkonnosti jednotlivých podkladových expozic, hotovostních toků a doprovodného zajištění sekuritizační expozice, jakož i k informacím, jež jsou nezbytné k provedení komplexních dobře navržených zátěžových testů pro hotovostní toky a hodnoty doprovodného zajištění podkladové expozice. Pro tyto účely se příslušné významné údaje stanoví ke dni sekuritizace a případně z důvodu povahy sekuritizace poté;
f)
poskytli snadný přístup ke všem ostatním příslušným údajům nezbytným k tomu, aby správce splnil požadavky stanovené v článku 53;
g)
sdělili úroveň svého ponechaného čistého ekonomického podílu, jak uvádí článek 51, jakož i jakýchkoli záležitostí, jež by mohly bránit zachování minimálního požadovaného čistého ekonomického podílu uvedeného v témže článku.
Článek 53
Kvalitativní požadavky pro správce vystavené sekuritizacím
1. Dříve, než se správce vystaví úvěrovému riziku ze sekuritizace jménem jednoho nebo více alternativních investičních fondů, a případně poté, musí být schopen u každé jednotlivé sekuritizační pozice příslušným orgánům prokázat, že této pozici zcela a důkladně rozumí a že zavedl formální postupy a procedury, jež odpovídají rizikovému profilu investic příslušného alternativního investičního fondu do sekuritizovaných pozic, k analýze a zaznamenávání:
a)
informací oznámených původci nebo sponzory podle článku 51 ke konkretizaci čistého ekonomického podílu, který průběžně drží v sekuritizaci;
b)
rizikových charakteristik jednotlivých sekuritizačních pozic;
c)
rizikových charakteristik podkladových expozic sekuritizačních pozic;
d)
pověsti a ztrát vzniklých z předchozích sekuritizací původců nebo sponzorů v příslušných kategoriích podkladových expozic sekuritizační pozice;
e)
prohlášení a informací oznámených původci nebo sponzory či jejich zástupci nebo poradci o jejich hloubkové kontrole sekuritizovaných expozic a případně o kvalitě doprovodného zajištění sekuritizovaných expozic;
f)
ve vhodných případech metodiky a konceptů, na nichž je založeno oceňování doprovodného zajištění sekuritizované expozice, a zásad přijatých původcem nebo sponzorem k zajištění nezávislosti oceňovatele;
g)
všech strukturálních rysů sekuritizace, které mohou významně ovlivnit výkonnost sekuritizační pozice instituce, mezi něž se řadí smluvní kaskádovité a s nimi související spouštěcí mechanismy, úvěrová posílení, posílení likvidity, spouštěcí mechanismy založené na tržní ceně a specifická selhání pro daný obchod.
2. Pokud správce vstoupí do expozice vůči materiální hodnotě úvěrového rizika ze sekuritizace jménem jednoho nebo více alternativních investičních fondů, provádí v souladu s čl. 15 odst. 3 písm. b) směrnice 2011/61/EU pravidelně zátěžové testy vhodné pro takové sekuritizační pozice. Zátěžový test by měl být přiměřený povaze, rozsahu a složitosti rizika obsaženého v sekuritizačních pozicích.
Správce vytvoří formální postupy sledování v souladu se zásadami stanovenými v článku 15 směrnice 2011/61/EU, které budou přiměřené rizikovému profilu příslušného alternativního investičního fondu ve vztahu k úvěrovému riziku sekuritizační pozice, aby bylo možné průběžně a včas sledovat informace o výkonnosti podkladových expozic takových sekuritizačních pozic. Tyto informace (jsou-li relevantní vzhledem ke konkrétnímu typu sekuritizace a neomezují se na níže popsané druhy informací) zahrnují druh expozice, procento úvěrů po splatnosti více než 30, 60 a 90 dní, míry selhání, sazby u předčasného splacení, úvěry, k nimž se vztahuje zabavení majetku, druhy a využití zajištění, distribuci četnosti úvěrového hodnocení nebo jiných měření úvěruschopnosti v rámci podkladových expozic, odvětvovou a geografickou diverzifikaci a distribuci četnosti poměrů úvěru k hodnotě v rozpětích, která umožňují příslušnou analýzu citlivosti. V případě, že podkladové expozice jsou samy sekuritizačními pozicemi, musí mít správce informace uvedené v tomto pododstavci nejen o podkladových sekuritizačních tranších, jako je název emitenta a kvalita úvěru, ale také o charakteristikách a výkonnosti seskupení podkládajících tyto sekuritizační tranše.
Správci použijí stejné normy analýzy na účasti nebo úpisy u emisí sekuritizací nakupovaných od třetích stran.
3. Pro účely odpovídajícího řízení rizika a likvidity musí správce vstupující jménem jednoho nebo více alternativních investičních fondů do expozice vůči úvěrovému riziku ze sekuritizace řádně rozpoznávat, měřit, sledovat, řešit, kontrolovat a oznamovat rizika, která vznikají kvůli nesouladu mezi aktivy a pasivy příslušného alternativního investičního fondu, koncentraci rizika nebo investičnímu riziku plynoucímu z těchto nástrojů. Správce zajistí, aby rizikový profil takové sekuritizační pozice odpovídal velikosti, celkové struktuře portfolia, investičním strategiím a cílům příslušného alternativního investičního fondu stanoveným ve statutu nebo v zakládacích dokumentech, v prospektu a v nabídkových dokumentech.
4. Správce v souladu s požadavky stanovenými v článku 18 směrnice 2011/61/EU zajistí, aby vrcholnému vedení bylo v přiměřené míře podáváno vnitřní hlášení tak, aby si vrcholné vedení bylo plně vědomo významného vstupu do expozice vůči riziku ze sekuritizací, a že rizika plynoucí z těchto expozic jsou odpovídajícím způsobem řízena.
5. Správci zahrnou odpovídající informace o svých expozicích vůči úvěrovému riziku ze sekuritizace a o svých postupech řízení rizika v této oblasti do zpráv a oznámení, které mají být předkládány podle článků 22, 23 a 24 směrnice 2011/61/EU.
Článek 54
Nápravná opatření
1. Pokud po vstupu do expozice vůči riziku ze sekuritizace správci zjistí, že stanovení a oznámení ponechaného podílu nesplnilo požadavky uložené tímto nařízením, přijmou taková nápravná opatření, která jsou v nejlepším zájmu investorů do daného alternativního investičního fondu.
2. Pokud v jakémkoli okamžiku po vstupu do expozice vůči riziku ponechaný podíl klesne na méně než 5 % a tato situace není výsledkem přirozeného platebního mechanismu dané transakce, přijmou správci taková nápravná opatření, která jsou v nejlepším zájmu investorů do daného alternativního investičního fondu.
Článek 55
Ustanovení o zachování právních účinků
Články 51 až 54 se použijí na nové sekuritizace emitované od 1. ledna 2011. Na stávající sekuritizace se články 51 až 54 použijí po 31. prosinci 2014, pokud budou po tomto datu doplněny či nahrazeny nové podkladové expozice.
Článek 56
Výklad
Není-li k dispozici konkrétní výklad ze strany Evropského orgánu pro cenné papíry a trhy nebo smíšeného výboru evropských orgánů dohledu, vykládají se ustanovení tohoto oddílu v souladu s odpovídajícími ustanoveními směrnice 2006/48/ES a s pokyny k článku 122a směrnice o kapitálových požadavcích ze dne 31. prosince 2010 (9) vydanými Evropským výborem orgánů bankovního dohledu a s jejich pozdějšími změnami.
ODDÍL 6
Organizační požadavky - obecné zásady
(článek 12 a 18 směrnice 2011/61/EU)
Článek 57
Obecné požadavky
1. Správci musí:
a)
vytvořit, zavést a udržovat rozhodovací postupy a organizační strukturu, která jasně upřesňuje hierarchické vztahy, rozděluje úkoly a odpovědnost a je zdokumentována;
b)
zajistit, aby jejich příslušné osoby věděly, jaké postupy je třeba dodržet, pokud mají řádně plnit své povinnosti;
c)
vytvořit, zavést a udržovat náležité mechanismy vnitřní kontroly, jejichž účelem je zajistit plnění rozhodnutí a dodržování postupů na všech úrovních správce;
d)
vytvořit, zavést a udržovat účinný systém vnitřního hlášení a předávání informací na všech příslušných úrovních správce, jakož i účinnou výměnu informací se zúčastněnými třetími stranami;
e)
vést náležitou a systematickou evidenci o své obchodní činnosti a vnitřní organizaci.
Správci zohlední povahu, rozsah a složitost své obchodní činnosti, jakož i povahu a škálu služeb a činností poskytovaných a vykonávaných v rámci této obchodní činnosti.
2. Správci vytvoří, zavedou a udržují takové systémy a postupy, které dostatečně zajišťují bezpečnost, celistvost a důvěrnost informací a zohledňují přitom povahu dotčených informací.
3. Správci vytvoří, zavedou a udržují náležitou strategii kontinuity činnosti, jejímž cílem je zajistit zachování nejdůležitějších údajů a funkcí a pokračování služeb a činností v případě výpadku systémů a postupů, anebo (pokud pokračování není možné) která umožní včasnou obnovu těchto údajů a funkcí a včasné obnovení služeb a činností.
4. Správci vytvoří, zavedou a udržují takové účetní zásady a postupy a pravidla oceňování, které jim umožní na žádost příslušného orgánu včas poskytnout účetní výkazy, jež podávají pravdivý a věrný obraz o jejich finanční situaci a jsou v souladu se všemi platnými účetními standardy a předpisy.
5. Správci zavedou vhodné postupy a procedury, kterými zajistí, že pravidla alternativního investičního fondu pro zpětný odkup budou dostatečně podrobně sdělena investorům předtím, než do fondu investují, či v případě významných změn.
6. Správci průběžně sledují a vyhodnocují přiměřenost a účinnost svých systémů, mechanismů vnitřní kontroly a uspořádání zavedených podle odstavců 1 až 5 a přijímají vhodná opatření k nápravě případných nedostatků.
Článek 58
Elektronické zpracování údajů
1. Správci přijmou přiměřená a dostatečná opatření, aby získali vhodné elektronické systémy, které umožní u každého portfolia včas a řádně evidovat pokyny k transakcím nebo upsání či případně k vyplacení.
2. Správci při elektronickém zpracování údajů vhodným způsobem zajistí vysokou úroveň bezpečnosti, jakož i celistvost a důvěrnost evidovaných informací.
Článek 59
Účetní postupy
1. Správci použijí účetní zásady a postupy podle čl. 57 odst. 4, aby zajistili ochranu investorů. Účetní evidence je vedena způsobem, který umožňuje kdykoli přímo zjistit veškerá aktiva a pasiva alternativního investičního fondu. Má-li alternativní investiční fond různé podfondy, vede se pro tyto podfondy oddělená účetní evidence.
2. Správci vytvoří, zavedou a udržují zásady a postupy pro účetnictví a oceňování, které zajistí, že čistá hodnota aktiv každého alternativního investičního fondu je přesně vypočtena na základě platných účetních předpisů a standardů.
Článek 60
Kontrola prováděná řídícím orgánem, vrcholným vedením a funkcí dohledu
1. Při interním přidělování funkcí správci zajistí, že řídící orgán, vrcholné vedení, a - pokud existuje - funkce dohledu ponesou odpovědnost za plnění povinností správce podle směrnice 2011/61/EU.
2. Správce zajistí, aby jeho vrcholné vedení:
a)
odpovídalo za provádění obecné investiční politiky každého spravovaného alternativního investičního fondu vymezené případně ve statutu fondu, zakládacích dokumentech, v prospektu nebo nabídkových dokumentech fondu;
b)
dohlíželo na proces schvalování investičních strategií každého spravovaného AIF;
c)
odpovídalo za zajištění toho, že jsou vytvořeny a zavedeny zásady a postupy oceňování v souladu s článkem 19 směrnice 2011/61/EU;
d)
odpovídalo za zajištění toho, že správce trvale a účinně zabezpečuje dodržování předpisů, a to i v případě, že tuto funkci vykonává třetí osoba;
e)
zajišťovalo a pravidelně ověřovalo, že u každého spravovaného alternativního investičního fondu je řádně a účinně prováděna a dodržována obecná investiční politika, investiční strategie a omezení rizik, a to i v případě, že funkci řízení rizik vykonávají třetí osoby;
f)
schvalovalo a pravidelně vyhodnocovalo přiměřenost vnitřních postupů pro přijímání investičních rozhodnutí za každý spravovaný alternativní investiční fond, tak aby tato rozhodnutí odpovídala schváleným investičním strategiím;
g)
schvalovalo a pravidelně vyhodnocovalo politiku řízení rizik a opatření, procesy a metody jejího provádění, včetně systému omezení rizika u každého spravovaného alternativního investičního fondu;
h)
odpovídalo za vytvoření a používání systému odměňování v souladu s přílohou II směrnice 2011/61/EU.
3. Správce rovněž zajistí, aby jeho vrcholné vedení a případně řídící orgán či funkce dohledu:
a)
posuzovaly a pravidelně vyhodnocovaly účinnost politik, opatření a postupů přijatých za účelem splnění povinností stanovených směrnicí 2011/61/EU;
b)
přijímaly náležitá opatření k nápravě nedostatků.
4. Správce zajistí, aby jeho vrcholné vedení dostávalo často, avšak nejméně jedenkrát ročně, písemné zprávy o otázkách dodržování předpisů, interního auditu a řízení rizik, v nichž se uvede zejména to, zda byla přijata náležitá nápravná opatření v případě eventuálních nedostatků.
5. Správce zajistí, aby jeho vrcholné vedení dostávalo pravidelně zprávy o provádění investičních strategií a vnitřních postupech pro přijímání investičních rozhodnutí uvedených v odst. 2 písm. b) až e).
6. Správce zajistí, aby případný řídící orgán nebo funkce dohledu pravidelně dostávaly písemné zprávy o otázkách uvedených v odstavci 4.
Článek 61
Stálá funkce zajišťování souladu s předpisy
1. Správci vytvoří, zavedou a udržují přiměřené strategie a postupy k odhalování případného rizika, že správce neplní své povinnosti stanovené ve směrnici 2011/61/EU, jakož i s tím spojených rizik, a přijmou přiměřená opatření a postupy, které takové riziko minimalizují a umožňují příslušným orgánům účinně vykonávat jejich pravomoci podle zmíněné směrnice.
Správce zohlední povahu, rozsah a složitost své obchodní činnosti, jakož i povahu a škálu služeb a činností poskytovaných a vykonávaných v rámci této obchodní činnosti.
2. Správce vytvoří a udržuje stálou a efektivní funkci pro zajišťování souladu s předpisy, která je nezávislá a je pověřena plněním těchto úkolů:
a)
sledovat a pravidelně vyhodnocovat přiměřenost a účinnost opatření, strategií a postupů přijatých podle odstavce 1 a kroků učiněných za účelem řešení nedostatků v plnění povinností správce;
b)
radit příslušným osobám, které odpovídají za výkon služeb a činností, a pomáhat jim v plnění povinností správce vyplývajících ze směrnice 2011/61/EU.
3. Aby osoby vykonávající funkci zajišťování souladu s předpisy uvedenou v odstavci 2 mohly řádně a nezávisle plnit své úkoly, správce zajistí:
a)
aby osoba vykonávající funkce zajišťování shody s předpisy měla nezbytné pravomoci, zdroje, odbornost a přístup ke všem potřebným informacím;
b)
aby byl jmenován „kontrolor souladu s předpisy“, který odpovídá za výkon funkce zajišťování souladu s předpisy a pravidelně, nejméně však jednou za rok, podává zprávy vrcholnému vedení o otázkách dodržování předpisů, kde uvede zejména to, zda byla v případě eventuálních nedostatků přijata patřičná nápravná opatření;
c)
aby příslušné osoby podílející se na výkonu funkce zajišťování souladu s předpisy nebyly zapojeny do poskytování služeb či výkonu činností, jež sledují;
d)
aby způsob určování odměny kontrolora souladu s předpisy a dalších osob podílejících se na výkonu funkce zajišťování souladu s předpisy nebyla, ani pravděpodobně nebude, na újmu jejich objektivity.
Od správce se však nevyžaduje splnit požadavky uvedené v prvním pododstavci písm. c) nebo d), pokud je schopen prokázat, že vzhledem k povaze, rozsahu a složitosti jeho obchodní činnosti i vzhledem k povaze a škále jeho služeb a činností jsou dané požadavky neúměrné a že funkce zajišťování souladu s předpisy je trvale účinně vykonávána.
Článek 62
Stálá funkce interního auditu
1. Pokud to je vhodné a přiměřené s ohledem na povahu, rozsah a složitost jejich obchodní činnosti i s ohledem na povahu a škálu činností kolektivní správy portfolií prováděných v rámci jejich obchodní činnosti, správci zřídí a udržují funkci interního auditu, která je oddělena od jiných funkcí a činností správce a je na nich nezávislá.
2. Funkce interního auditu uvedená v odstavci 1:
a)
vypracuje, zavede a udržuje plán auditu zaměřený na posouzení a zhodnocení přiměřenosti a účinnosti systémů správce, jeho mechanismů vnitřní kontroly a souvisejících opatření;
b)
vydává doporučení na základě výsledků získaných podle písmene a);
c)
ověřuje dodržování doporučení uvedených v písmeni b);
d)
podává zprávy o záležitostech interního auditu.
Článek 63
Osobní obchody
1. Pro jakoukoli příslušnou osobu, která se zabývá činnostmi, jež by mohly dát vznik střetu zájmů, nebo která má přístup k důvěrným informacím ve smyslu čl. 1 bodu 1 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2003/6/ES ze dne 28. ledna 2003 o obchodování zasvěcených osob a manipulaci s trhem (zneužívání trhu) (10) nebo k jiným důvěrným informacím týkajícím se alternativního investičního fondu nebo obchodů s takovým fondem či na jeho účet, správce vytvoří, zavede a udržuje přiměřená opatření s cílem zabránit takovým příslušným osobám:
a)
v uzavření osobního obchodu s finančními nástroji nebo jinými aktivy, který splňuje jedno z následujících kritérií:
i)
obchod podléhá čl. 2 odst. 1 směrnice 2003/6/ES,
ii)
obchod má za následek zneužití či neoprávněné zveřejnění důvěrných informací,
iii)
obchod je v rozporu nebo je pravděpodobně v rozporu s některou povinností správce podle směrnice 2011/61/EU;
b)
v poskytnutí poradenství jiné osobě či nabádání jiné osoby, nad rámec běžného plnění pracovních povinností či smlouvy o poskytování služeb, k uzavření osobního obchodu uvedeného v písm. a) bodech i) a ii) nebo obchodu, který by jinak vedl ke zneužití informací týkajících se nevyřízených pokynů klientů;
c)
aniž je dotčen čl. 3 písm. a) směrnice 2003/6/ES, v prozrazení jiné osobě jakýchkoli informací či názorů, nad rámec běžného plnění pracovních povinností či smlouvy o poskytování služeb, pokud příslušná osoba ví nebo by rozumně měla vědět, že následkem takového prozrazení jiná osoba učiní nebo by pravděpodobně učinila tyto kroky:
i)
uzavře osobní obchod uvedený v písm. a) bodech i) a ii) s finančními nástroji nebo jinými aktivy nebo obchod, který by jinak vedl ke zneužití informací týkajících se nevyřízených pokynů klientů,
ii)
poradí jiné osobě nebo ji přiměje, aby takový osobní obchod uzavřela.
2. Smyslem opatření uvedených v odstavci 1 je zajistit zejména, aby:
a)
každá příslušná osoba věděla o omezeních osobních obchodů uvedených v odstavci 1 a opatřeních, která správce v souvislosti s osobními obchody a prozrazováním informací v souladu s odstavcem 1 přijal;
b)
správce byl neprodleně informován o každém osobním obchodu, který uzavřela příslušná osoba, na niž se vztahuje odstavec 1, buď formou oznámení, či jinými postupy, které správci umožní takové obchody zjistit;
c)
o osobním obchodu, který byl správci oznámen nebo správcem zjištěn, byla vedena evidence včetně povolení či zákazu vydaného v souvislosti s takovým obchodem.
Jestliže určité činnosti správce vykonávají třetí osoby, správce zajistí pro účely prvního pododstavce písm. b), aby subjekt vykonávající tyto činnosti vedl evidenci osobních obchodů uzavřených jakoukoli příslušnou osobou, na niž se vztahuje odstavec 1, a aby tyto informace bezodkladně na požádání poskytl správci.
3. Odstavce 1 a 2 se nevztahují na osobní obchody:
a)
provedené při správě portfolií na základě volné úvahy, pokud mezi správcem portfolia a příslušnou osobou či jinou osobou, na jejíž účet se daný obchod provádí, nedošlo k předchozí komunikaci o obchodu;
b)
se SKIPCP nebo alternativními investičními fondy, které podléhají dohledu podle právních předpisů členského státu, které vyžadují rovnoměrné rozložení rizika mezi aktiva, pokud se příslušná osoba nebo jiná osoba, na jejíž účet se obchody provádějí, nepodílí na řízení dotyčného subjektu.
4. Pro účely odstavce 1 zahrnuje osobní obchod také obchod s finančním nástrojem nebo jiným aktivem provedený jménem nebo na účet:
a)
příslušné osoby;
b)
jakékoli osoby, s níž má příslušná osoba rodinné vazby nebo s níž má úzké propojení;
c)
osoby, jejíž vztah s příslušnou osobou je takový, že příslušná osoba má na výsledku obchodu přímý nebo nepřímý hmotný zájem, který není poplatkem či provizí za provedení obchodu.
Článek 64
Evidence portfoliových obchodů
1. Správci u každého portfoliového obchodu týkajícího se spravovaného alternativního investičního fondu neprodleně zaznamenají informace, jež jsou nezbytné k rekonstrukci podobností o pokynu a provedeném obchodu nebo dohodě.
2. V případě portfoliových obchodů na převodním místě zahrnuje evidence uvedená v odstavci 1 následující informace:
a)
jméno či jiné označení alternativního investičního fondu a osoby jednající na účet tohoto fondu;
b)
dané aktivum;
c)
případně jeho množství;
d)
typ pokynu nebo obchodu;
e)
cenu;
f)
u pokynů datum a přesný čas předání pokynu a jméno nebo jiné označení osoby, které byl pokyn předán, u obchodů datum a přesný čas rozhodnutí o provedení obchodu a datum a přesný čas provedení obchodu;
g)
případně jméno osoby, která předala pokyn nebo provedla obchod;
h)
důvody případného odvolání pokynu;
i)
u provedených obchodů totožnost protistrany a převodního místa.
3. V případě portfoliových obchodů alternativního investičního fondu mimo převodní místo zahrnuje evidence uvedená v odstavci 1 následující informace:
a)
název či jiné označení alternativního investičního fondu;
b)
právní a jinou dokumentaci, jež tvoří základ portfoliového obchodu, zahrnující zejména dohodu, jež byla provedena;
c)
cenu.
4. Převodní místo pro účely odstavců 2 a 3 zahrnuje systematický internalizátor ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 7 směrnice 2004/39/ES, regulovaný trh ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 14 uvedené směrnice, mnohostranný systém obchodování ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 15 uvedené směrnice, tvůrce trhu ve smyslu čl. 4 odst. 1 bodu 8 uvedené směrnice či jiného zajišťovatele likvidity nebo subjekt, který plní ve třetí zemi funkci podobnou těm, jaké plní kterýkoli z výše uvedených subjektů.
Článek 65
Evidence pokynů k upsání a vyplacení
1. Správci přijmou všechny přiměřené kroky k zajištění, aby přijaté pokyny k upsání a vyplacení pro alternativní investiční fond byly zaznamenány neprodleně po jejich přijetí.
2. Záznam obsahuje tyto informace:
a)
příslušný alternativní investiční fond;
b)
osobu, která pokyn podala nebo předala;
c)
osobu, která pokyn přijala;
d)
datum a čas pokynu;
e)
podmínky platby a platební prostředek;
f)
typ pokynu;
g)
datum provedení pokynu;
h)
počet podílových jednotek nebo akcií nebo rovnocenné upsané či vyplacené částky;
i)
cenu, za niž byla každá podílová jednotka nebo akcie upsána nebo případně vyplacena, či případně částku upsaného nebo vyplaceného kapitálu;
j)
celkovou hodnotu upsaných nebo vyplacených podílových jednotek či akcií;
k)
hodnotu pokynu v hrubém vyjádření včetně poplatku za upsání nebo v čisté výši po odečtení poplatku za vyplacení.
Informace podle písmen i), j) a k) se zaznamenají, jakmile jsou k dispozici.
Článek 66
Požadavky na vedení evidence
1. Správci zajistí, aby veškeré požadované záznamy uvedené v článcích 64 a 65 byly uchovány po dobu nejméně pěti let.
Příslušné orgány však mohou od správců vyžadovat, aby uchovávali všechny nebo některé tyto záznamy delší dobu v závislosti na povaze aktiva nebo portfoliového obchodu, jestliže je to nutné k tomu, aby příslušný orgán mohl vykonávat dohled v souladu se směrnicí 2011/61/EU.
2. Jakmile skončí platnost správcova povolení, záznamy se uchovají alespoň do uplynutí zbytku stanovené pětileté lhůty uvedené v odstavci 1. Příslušné orgány mohou požadovat uchování záznamů po delší dobu.
Přenese-li správce své povinnosti ve vztahu k alternativnímu investičnímu fondu na jiného správce, zajistí tomuto novému správci k záznamům uvedeným v odstavci 1 přístup.
3. Záznamy se uchovávají na nosiči, který umožní takové uložení informací, aby k nim měl příslušný orgán do budoucna přístup, a v takové formě a takovým způsobem, aby:
a)
příslušný orgán měl k záznamům snadný přístup a byl schopen rekonstruovat z nich všechny klíčové fáze zpracování každého portfoliového obchodu;
b)
bylo možné snadno zjistit jakékoli opravy či jiné změny i původní obsah záznamů před opravami či změnami;
c)
nebyla možná žádná jiná manipulace nebo změna záznamů.
ODDÍL 7
Oceňování
(článek 19 směrnice 2011/61/EU)
Článek 67
Zásady a postupy oceňování aktiv alternativního investičního fondu
1. Správci pro každý spravovaný alternativní investiční fond vytvoří, udržují, zavedou a vyhodnocují písemné zásady a postupy, kterými zajistí řádný, transparentní, komplexní a přiměřeně zdokumentovaný proces oceňování. Zásady a postupy oceňování zahrnují všechny materiální aspekty procesu oceňování a postupů a kontrol oceňování ve vztahu k příslušnému alternativnímu investičnímu fondu.
Aniž jsou dotčeny požadavky podle vnitrostátního práva a statut nebo zakládací dokumenty alternativního investičního fondu, správce zajistí, že na alternativní investiční fondy, jež spravuje, budou použity spravedlivé, přiměřené a transparentní metody oceňování. Zásady oceňování určí a postupy zavedou metody oceňování používané pro každý druh aktiva, do něhož může alternativní investiční fond investovat v souladu s platným vnitrostátním právem, statutem nebo zakládacími dokumenty alternativního investičního fondu. Správce nesmí do určitého druhu aktiva poprvé investovat, dokud pro tento konkrétní druh aktiva nebyla stanovena odpovídající metoda či metody oceňování.
Zásady a postupy, kterými se stanoví metody oceňování, zahrnují vstupy, modely a kritéria výběru zdrojů oceňování a zdrojů tržních údajů. Zásady a postupy stanoví, že kdykoli je to možné a vhodné, ceny mají být získávány z nezávislých zdrojů. Při výběru konkrétní metody jsou zhodnoceny dostupné vhodné metody s přihlédnutím k jejich citlivosti na změny v proměnných a k tomu, jak jednotlivé strategie ovlivňují relativní hodnotu aktiv v portfoliu.
2. Zásady oceňování určí povinnosti, úlohy a odpovědnost všech stran účastnících se procesu oceňování, a to včetně vrcholného vedení správce. Organizační struktura stanovená zásadami oceňování se poté promítne do postupů.
Zásady a postupy oceňování řeší alespoň následující záležitosti:
a)
schopnosti a nezávislost pracovníků, kteří skutečně provádějí oceňování aktiv;
b)
konkrétní investiční strategie alternativního investičního fondu a aktiva, do kterých by fond mohl investovat;
c)
kontroly výběru vstupů, zdrojů a metod oceňování;
d)
způsob eskalace k řešení rozdílů v hodnotách aktiv;
e)
oceňování jakýchkoli úprav týkajících se velikosti a likvidity pozic, nebo případně změn v tržních podmínkách;
f)
vhodný moment k provedení účetní závěrky pro účely oceňování;
g)
odpovídající četnost oceňování aktiv.
3. Je-li jmenován externí znalec, v zásadách a postupech oceňování se stanoví postup pro výměnu informací mezi správcem a externím znalcem, aby bylo zajištěno, že jsou poskytnuty všechny potřebné informace požadované pro účely oceňování.
Zásady a postupy oceňování zajistí, že správce provádí počáteční a pravidelnou hloubkovou kontrolu třetích stran, kterým bylo přiděleno poskytování služeb oceňování.
4. Provádí-li oceňování správce sám, zásady obsahují popis ochranných opatření pro funkčně nezávislé oceňování v souladu s čl. 19 odst. 4 písm. b) směrnice 2011/61/EU. Tato ochranná opatření mimo jiné předchází tomu, aby jakákoli osoba nepatřičně ovlivňovala způsob, jakým je oceňování prováděno, nebo takové ovlivňování omezují.
Článek 68
Použití modelu k oceňování aktiv
1. Je-li k oceňování aktiv alternativního investičního fondu používán model, v zásadách a postupech oceňování se tento model a jeho základní rysy vysvětlí a odůvodní. Řádně se zdokumentuje důvod pro výběr tohoto modelu, podkladové údaje, předpoklady použité v modelu a odůvodnění jejich použití a rovněž to, jaká má oceňování pomocí modelů omezení.
2. Zásady a postupy oceňování zajistí, aby byl model před použitím zvalidován osobou s dostatečnými odbornými znalostmi, která se nepodílela na tvorbě daného modelu. Validační proces se řádně zdokumentuje.
3. Model podléhá předchozímu schválení vrcholného vedení správce. Pokud model používá správce, který sám provádí oceňování, předchozím schválením vrcholného vedení není dotčeno právo příslušného orgánu požadovat podle čl. 19 odst. 9 směrnice 2011/61/EU, aby byl model ověřen externím znalcem nebo auditorem.
Článek 69
Jednotné uplatňování zásad a postupů oceňování
1. Správce zajistí, aby zásady a postupy oceňování a stanovené metody oceňování byly uplatňovány jednotně.
2. Zásady a postupy oceňování a stanovené metody oceňování se uplatňují na všechna aktiva alternativního investičního fondu se zohledněním investiční strategie, druhu aktiva a případně existence rozdílných externích znalců.
3. Není-li vyžadována aktualizace, zásady a postupy oceňování se nadále uplatňují jednotně a zdroje a pravidla oceňování stále zůstávají jednotné.
4. Postupy oceňování a stanovené metody oceňování se uplatňují jednotně na všechny alternativní investiční fondy spravované jedním správcem, se zohledněním investičních strategií, druhů aktiv držených alternativními investičními fondy a případně existence rozdílných externích znalců.
Článek 70
Pravidelný přezkum zásad a postupů oceňování
1. V zásadách oceňování se stanoví pravidelný přezkum zásad a postupů a rovněž metod oceňování. Přezkum se provádí alespoň jednou ročně a předtím, než alternativní investiční fond začne využívat novou investiční strategii nebo nový druh aktiv, jež nejsou zahrnuta v současných zásadách oceňování.
2. Zásady a postupy oceňování popisují, jak se provede změna zásad oceňování, včetně metody oceňování, a za jakých okolností je vhodné změnu provést. Doporučení ke změně zásad a postupů se předkládají vrcholnému vedení, které veškeré změny přezkoumá a schválí.
3. Funkce řízení rizik uvedená v článku 38 zásady a postupy přijaté k oceňování aktiv přezkoumá a v případě potřeby poskytne ohledně zásad a postupů vhodnou podporu.
Článek 71
Přezkum jednotlivých hodnot aktiv
1. Správce zajistí, aby všechna aktiva držená alternativním investičním fondem byla spravedlivě a přiměřeně oceněna. Správce pro každý druh aktiv zdokumentuje, jakým způsobem je přiměřenost a spravedlivost jednotlivých hodnot posouzena. Správce je kdykoli schopen prokázat, že portfolia alternativních investičních fondů, které spravuje, jsou řádně oceněna.
2. V zásadách a postupech oceňování se stanoví postup přezkumu jednotlivých hodnot aktiv, u nichž existuje značné riziko nesprávného ocenění, například v následujících případech:
a)
ocenění je založeno na cenách dostupných pouze od jedné protistrany nebo jednoho makléře;
b)
ocenění je založeno na nelikvidních burzovních cenách;
c)
ocenění je ovlivněno stranami, jež jsou ve spojení se správcem;
d)
ocenění je ovlivněno subjekty, které mohou mít na výsledcích daného alternativního investičního fondu finanční zájem;
e)
ocenění je založeno na cenách poskytnutých protistranou, která je původcem nástroje, zejména pokud původce také financuje pozici alternativního investičního fondu v daném nástroji;
f)
ocenění je ovlivněno jedním nebo více jednotlivci v rámci správce.
3. Zásady a postupy pro oceňování musejí upravit způsob jejich přezkumu včetně dostatečného a vhodného ověření přiměřenosti jednotlivých hodnot. Přiměřenost se posoudí podle toho, zda existuje odpovídající stupeň objektivity. Součástí těchto ověření je alespoň:
a)
ověření hodnot porovnáním s cenami stanovenými protistranami a cenami stanovenými v průběhu času;
b)
validace hodnot na základě srovnání realizačních cen s posledními účetními hodnotami;
c)
posouzení pověsti, soudržnosti a kvality zdroje oceňování;
d)
srovnání s hodnotami pocházejícími od třetí strany;
e)
přezkum a zdokumentování výjimek;
f)
zjištění a vyhledání rozdílů, které se zdají být neobvyklé nebo se liší o referenční odchylku stanovenou pro oceňování u daného druhu aktiva;
g)
zjišťování přítomnosti zastaralých cen nebo neaktuálních parametrů;
h)
srovnání s cenami souvisejících aktiv nebo jejich zajištění;
i)
přezkum vstupů používaných pro stanovování cen pomocí modelů, zejména těch vstupů, pro něž cena stanovená modelem vykazuje značnou citlivost.
4. Zásady a postupy oceňování zahrnují vhodná opatření pro eskalaci, kterými se řeší rozdíly nebo jiné problémy při oceňování aktiv.
Článek 72
Výpočet čisté hodnoty aktiv na podílovou jednotku nebo akcii
1. Správce zajistí, že u každého alternativního investičního fondu, který spravuje, je čistá hodnota aktiv na podílovou jednotku nebo akcii vypočtena při každé emisi nebo upsání nebo vyplacení nebo zrušení podílových jednotek nebo akcií, nejméně však jednou za rok.
2. Správce zajistí, že postupy a metody pro výpočet čisté hodnoty aktiv na podílovou jednotku nebo akcii jsou zcela zdokumentovány. Správce postupy a metody výpočtu a jejich použití pravidelně ověřuje a odpovídajícím způsobem mění dokumentaci.
3. Správce zajistí, že jsou zavedeny postupy nápravy pro případ nesprávného výpočtu čisté hodnoty aktiv.
4. Správce zajistí, aby počet podílových jednotek nebo akcií v emisi podléhal pravidelnému ověření alespoň tak často, jak je počítána cena podílové jednotky nebo akcie.
Článek 73
Profesní záruky
1. Externí znalci poskytují na žádost profesní záruky, kterými prokazují svou schopnost provádět oceňování. Externí znalci předkládají profesní záruky v písemné podobě.
2. Profesní záruky obsahují doklad o kvalifikaci externího znalce a jeho schopnosti provádět řádné a nezávislé oceňování, přičemž obsahují alespoň doklad o:
a)
dostatečných lidských a technických zdrojích;
b)
odpovídajících postupech, jež zaručují řádné a nezávislé oceňování;
c)
odpovídajících znalostech a porozumění investiční strategii alternativního investičního fondu a aktiv, které má externí znalec za úkol oceňovat;
d)
dostatečně dobré pověsti a dostatečné zkušenosti s oceňováním.
3. Jestliže externí znalec podléhá povinné profesní registraci u příslušného orgánu nebo jiného subjektu státu, v němž je usazen, musí profesní záruka obsahovat název tohoto orgánu nebo subjektu a příslušné kontaktní informace. Profesní záruka jasně uvádí právní a správní předpisy nebo pravidla pro výkon povolání, kterým externí znalec podléhá.
Článek 74
Četnost oceňování aktiv v držení otevřených alternativních investičních fondů
1. Finanční nástroje v držení otevřených alternativních investičních fondů by měly být oceňovány vždy, když se vypočítává čistá hodnota aktiv na podílovou jednotku nebo akcii podle čl. 72 odst. 1.
2. Ostatní aktiva v držení otevřených alternativních investičních fondů se oceňují nejméně jednou ročně a vždy, když existuje důkaz, že poslední určená hodnota již není reálná nebo řádná.
ODDÍL 8
Pověření jiné osoby úkoly správce
(čl. 20 odst. 1, 2, 4 a 5 směrnice 2011/61/EU)
Článek 75
Obecné zásady
Správci, kteří pověřují jinou osobu, aby jejich jménem vykonávala jejich úkoly, musí splnit zejména následující obecné zásady:
a)
struktura pověření neumožňuje správcům vyhýbat se své odpovědnosti nebo závazkům;
b)
v důsledku pověření jiné osoby se nemění povinnosti správce vůči alternativnímu investičnímu fondu a jeho investorům;
c)
nejsou ohroženy podmínky, které musí správce splnit, aby mu bylo povoleno vykonávat činnost v souladu se směrnicí 2011/61/EU;
d)
pověření má formu písemné dohody uzavřené mezi správcem a pověřenou osobou;
e)
správce zajistí, že pověřená osoba svěřené úkoly vykonává účinně a v souladu s platnými právními a správními požadavky, a zavede metody a postupy k průběžnému vyhodnocování služeb poskytovaných pověřenou osobou. Pokud vyjde najevo, že pověřená osoba není schopna vykonávat úkoly účinně či v souladu s platnými právními a správními požadavky, správce učiní vhodné kroky;
f)
správce vykonává účinný dohled nad svěřenými úkoly a řídí rizika související s pověřením jiné osoby. Pro tyto účely má správce neustále k dispozici odborné znalosti a zdroje nezbytné k vykonávání dohledu nad svěřenými úkoly. Správce v dohodě stanoví vůči pověřené osobě své právo na informace, právo kontroly, vstupu a přístupu a právo udělovat pokyny a sledovat činnost. Správce rovněž zajistí, aby pověřená osoba řádně dohlížela na výkon svěřených úkolů a odpovídajícím způsobem řídila rizika související s pověřením;
g)
správce zajišťuje, aby kontinuita a kvalita svěřených úkolů nebo pověření vykonávat tyto úkoly byla zachována i v případě ukončení pověření, buď tím, že převede svěřené úkoly nebo pověření tyto úkoly vykonávat na jinou třetí osobu, nebo tím, že je vykoná sám;
h)
příslušná práva a povinnosti správce a pověřené osoby jsou jasně rozděleny a zakotveny v dohodě. Správce si smluvně zajistí zvláště právo udělovat pokyny a ukončit pověření, právo na informace, právo kontroly a přístupu k účetním knihám a do prostor pověřené osoby. V dohodě se stanoví, že k dalšímu pověření může dojít pouze se souhlasem správce;
i)
pokud se pověření týká správy portfolia, je vykonáváno v souladu s investiční strategií alternativního investičního fondu. Správce udělí pověřené osobě pokyny, jak investiční strategii provádět, a průběžně kontroluje, zda ji pověřená osoba dodržuje;
j)
správce zajistí, aby mu pověřená osoba sdělila jakékoli okolnosti, které mohou mít zásadní dopad na schopnost pověřené osoby účinně vykonávat svěřené úkoly či je vykonávat v souladu s platnými právními a správními požadavky;
k)
správce zajistí, aby pověřená osoba chránila důvěrné informace týkající se správce, alternativního investičního fondu dotčeného pověřením a investorů daného fondu;
l)
správce zajistí, aby pověřená osoba vytvořila, zavedla a udržovala nouzový plán obnovy po haváriích a plán pravidelného testování záložních zařízení s přihlédnutím k typům svěřených úkolů.
Článek 76
Objektivní důvody pro pověření
1. Správce poskytne příslušným orgánům podrobný popis, vysvětlení a důkaz o objektivních důvodech pro pověření. Při posuzování, zda je celková struktura pověření založena na objektivních důvodech ve smyslu čl. 20 odst. 1 písm. a) směrnice 2011/61/EU, se zváží následující kritéria:
a)
optimalizace obchodních funkcí a procesů;
b)
úspory nákladů;
c)
odborné znalosti pověřené osoby v oblasti administrativy nebo specifických trhů či investic;
d)
přístup pověřené osoby ke celosvětovým obchodním systémům.
2. Na žádost příslušného orgánu musí správce poskytnout podrobnější vysvětlení a dokumenty dokládající, že celková struktura pověření je založena na objektivních důvodech.
Článek 77
Vlastnosti pověřené osoby
1. Pověřená osoba musí disponovat dostatečnými zdroji a dostatečným počtem zaměstnanců, kteří mají schopnosti, vědomosti a odborné znalosti nezbytné k plnění svěřených úkolů, a musí mít vhodnou organizační strukturu podporující plnění svěřených úkolů.
2. Osoby, které fakticky vykonávají činnost svěřenou správcem, musí mít dostatečné zkušenosti, odpovídající teoretické znalosti a odpovídající praktické zkušenosti s prováděním příslušných úkolů. Jejich odborná příprava a povaha funkcí, které zastávaly v minulosti, musí být přiměřená pro výkon této činnosti.
3. Osoby, které fakticky vykonávají činnost pověřené osoby, se nepovažují za osoby s dostatečně dobrou pověstí, pokud mají jakékoli negativní záznamy týkající se hodnocení dobré pověsti a řádného výkonu svěřených úkolů nebo jsou-li známy jiné relevantní informace, které mají vliv na jejich dobrou pověst. Takové negativní záznamy zahrnují mimo jiné trestné činy, soudní řízení nebo správní sankce, jež jsou relevantní pro výkon svěřených úkolů. Zvláštní pozornost se věnuje trestným činům v oblasti financí, k nimž patří mimo jiné povinnosti spojené s předcházením praní peněz, nepoctivému jednání, podvodům nebo finanční trestné činnosti, úpadku nebo platební neschopnosti. K relevantním informacím také patří například informace naznačující, že daná osoba není důvěryhodná nebo poctivá.
Podléhá-li pověřená osoba ve vztahu ke svým profesionálním službám regulaci v Unii, považují se faktory uvedené v prvním pododstavci za splněné, jestliže příslušný orgán dohledu zhodnotil kritérium „dobré pověsti“ v rámci postupu pro udělení povolení, pokud neexistuje důkaz o opaku.
Článek 78
Pověření správou portfolia nebo řízením rizik
1. Tento článek se použije, jestliže se pověření týká správy portfolia nebo řízení rizik.
2. Za subjekty, které mají povolení nebo registraci pro účely správy majetku a které podléhají dohledu, v souladu s čl. 20 odst. 1 písm. c) směrnice 2011/61/EU se považují následující subjekty:
a)
správcovské společnosti s povolením podle směrnice 2009/65/ES;
b)
investiční podniky s povolením vykonávat správu portfolia podle směrnice 2004/39/ES;
c)
úvěrové instituce s povolením podle směrnice 2006/48/ES, jež jsou oprávněny vykonávat správu portfolia podle směrnice 2004/39/ES;
d)
správci nesamosprávných alternativních investičních fondů s povolením podle směrnice 2011/61/EU;
e)
subjekty třetích zemí, které mají povolení nebo registraci pro účely správy majetku a které podléhají účinnému dohledu příslušného orgánu ve třetí zemi.
3. Pokud se pověření týká podniku se sídlem ve třetí zemi, musí být v souladu s čl. 20 odst. 1 písm. d) směrnice 2011/61/EU splněny následující podmínky:
a)
mezi příslušnými orgány domovského členského státu správce a orgány dohledu nad podnikem, který byl úkoly pověřen, je uzavřena písemná dohoda;
b)
dohoda uvedená v písmeni a) umožňuje příslušným orgánům ve vztahu k podniku, jemuž byly úkoly svěřeny:
i)
na žádost obdržet příslušné informace nezbytné k výkonu dohledu, jak stanoví směrnice 2011/61/EU,
ii)
získat přístup k dokumentům souvisejícím s výkonem dohledu, jež jsou uchovávány ve třetí zemi,
iii)
provádět kontroly na místě v prostorách podniku, který byl úkoly pověřen. Praktické postupy v případě kontroly na místě se podrobně popíší v písemné dohodě,
iv)
od orgánu dohledu ve třetí zemi obdržet co možná nejdříve informace pro účely vyšetřování údajných nedodržení požadavků směrnice 2011/61/EU a jejích prováděcích opatření,
v)
spolupracovat při vymáhání práva v souladu s vnitrostátními a mezinárodními právními předpisy platnými pro orgány dohledu ve třetí zemi a pro příslušné orgány EU v případě nedodržení požadavků směrnice 2011/61/EU a jejích prováděcích opatření a příslušných vnitrostátních právních předpisů.
Článek 79
Účinný dohled
Pověření zabraňuje účinnému dohledu správce, jestliže:
a)
správce, jeho auditoři a příslušné orgány nemají faktický přístup k údajům souvisejícím se svěřenými úkoly ani přístup do podnikatelských prostor pověřené osoby, nebo příslušné orgány nejsou schopny tato práva přístupu vykonávat;
b)
pověřená osoba nespolupracuje ohledně svěřených úkolů s příslušnými orgány správce;
c)
správce ani na žádost příslušného orgánu nezpřístupní veškeré informace nezbytné k tomu, aby orgány mohly dohlížet na to, zda výkon svěřených úkolů je v souladu s požadavky směrnice 2011/61/EU a jejích prováděcích opatření.
Článek 80
Střety zájmů
1. V souladu s čl. 20 odst. 2 písm. b) směrnice 2011/61/EU se k posouzení, zda by u pověření mohlo dojít ke střetu zájmů se zájmy správce nebo investora do alternativního investičního fondu, použijí alespoň tato kritéria:
a)
jsou-li správce a pověřená osoba součástí stejné skupiny nebo mají jakýkoli jiný smluvní vztah, míra, do jaké pověřená osoba kontroluje správce nebo je schopna ovlivnit jeho jednání;
b)
jsou-li pověřená osoba a investor alternativního investičního fondu součástí stejné skupiny nebo mají jakýkoli jiný smluvní vztah, míra, do jaké tento investor kontroluje pověřenou osobu nebo je schopen ovlivnit její jednání;
c)
pravděpodobnost, že pověřená osoba získá finanční prospěch nebo se vyhne finanční ztrátě na úkor alternativního investičního fondu nebo investorů do tohoto fondu;
d)
pravděpodobnost, že pověřená osoba má zájem na výsledku služby nebo činnosti poskytované správci nebo alternativnímu investičnímu fondu;
e)
pravděpodobnost, že pověřená osoba má finanční či jinou motivaci upřednostnit zájem jiného klienta před zájmy alternativního investičního fondu nebo investorů do tohoto fondu;
f)
pravděpodobnost, že pověřená osoba dostává nebo dostane v souvislosti s činnostmi kolektivní správy portfolií, které jsou poskytovány správci a jím spravovanému alternativnímu investičnímu fondu, od osoby, která není správcem, materiální stimul v podobě peněz, zboží nebo služeb, který není běžnou provizí či poplatkem za poskytovanou službu.
2. Činnost správy portfolia či řízení rizik lze považovat za funkčně a hierarchicky oddělenou od dalších činností, u nichž by mohlo dojít ke střetu zájmů, pouze pokud jsou splněny následující podmínky:
a)
osoby, které vykonávají správu portfolia, nejsou zapojeny do výkonu činností, u nichž by mohlo dojít ke střetu zájmů, například do činností kontroly;
b)
osoby, které vykonávají řízení rizik, nejsou zapojeny do výkonu činností, u nichž by mohlo dojít ke střetu zájmů, například do provozní činnosti;
c)
nad osobami, které vykonávají řízení rizik, nevykonávají dohled osoby zodpovědné za provádění provozních činností;
d)
toto oddělení funkcí je zajištěno v celé hierarchické struktuře pověřené osoby až po řídící orgán a je kontrolováno řídícím orgánem a funkcí dohledu, pokud tato funkce v podniku pověřené osoby existuje.
3. Lze mít za to, že možné střety zájmů jsou řádně rozpoznávány, řešeny, sledovány a oznamovány investorům daného alternativního investičního fondu, pouze pokud:
a)
správce zajistí, aby pověřená osoba přijala všechny rozumné kroky k rozpoznávání, řešení a sledování potenciálních střetů zájmů, k nimž může dojít mezi správcem, alternativním investičním fondem a investory do daného fondu. Správce zajistí, že pověřená osoba má zavedeny postupy odpovídající postupům vyžadovaným v článcích 31 až 34;
b)
správce zajistí, aby pověřená osoba správci oznamovala možné střety zájmů, jakož i postupy a opatření, jež je třeba přijmout, aby byly tyto střety zájmů vyřešeny, a správce je poté oznámí alternativnímu investičnímu fondu a investorům do alternativního investičního fondu v souladu s článkem 36.
Článek 81
Schválení a oznámení dalšího pověření
1. Další pověření nabude účinku, pokud s ním dal správce písemně souhlas.
Obecný souhlas, který dal správce předem, se nepovažuje za souhlas v souladu s čl. 20 odst. 4 písm. a) směrnice 2011/61/EU.
2. V souladu s čl. 20 odst. 4 písm. b) směrnice 2011/61/EU musí oznámení obsahovat podrobné údaje o pověřené osobě, název příslušného orgánu, od něhož získala další pověřená osoba povolení nebo registraci, svěřené úkoly, alternativní investiční fondy dotčené dalším pověřením, kopii písemného souhlasu správce a zamýšlené datum, kdy další pověření nabude účinnosti.
Článek 82
Subjekt typu „poštovní schránka“ a správce, u kterého se nelze nadále domnívat, že alternativní investiční fond spravuje
1. Správce se považuje za subjekt typu „poštovní schránka“ a nelze ho nadále považovat za správce alternativního investičního fondu alespoň v následujících situacích:
a)
správce již nemá nezbytné odborné znalosti a zdroje, aby účinně dohlížel na plnění svěřených úkolů a řídil rizika související s pověřením;
b)
správce již nemá pravomoc přijímat rozhodnutí v klíčových oblastech, za které má odpovědnost vrcholné vedení, nebo již nemá pravomoc vykonávat funkce vrcholného vedení, zejména ve vztahu k provádění obecné investiční politiky a investičních strategií;
c)
správce ztrácí smluvní práva vyšetřovat, právo kontroly, přístupu nebo právo udělovat pokyny pověřeným osobám nebo se výkon těchto práv stal prakticky nemožný;
d)
správce pověří jinou osobu plněním funkce správy investic v rozsahu, který podstatným způsobem převyšuje funkce správy investic vykonávané správcem samým. Při posuzování rozsahu pověření posoudí příslušné orgány celkovou strukturu pověření a vezmou v úvahu nejen aktiva, jejichž správa byla svěřena, ale také následující kvalitativní kritéria:
i)
druh aktiv, do kterých alternativní investiční fond nebo správce jednající jménem alternativního investičního fondu investoval, a význam aktiv, jejichž správa byla svěřena, pro rizikově-výnosový profil alternativního investičního fondu,
ii)
význam aktiv, jejichž správa byla svěřena, pro dosažení investičních cílů alternativního investičního fondu,
iii)
zeměpisné rozložení investic alternativního investičního fondu a rozložení podle odvětví,
iv)
rizikový profil alternativního investičního fondu,
v)
typ investiční strategie, kterou uplatňuje alternativní investiční fond nebo správce jednající jménem fondu,
vi)
typ úkolů, jež byly svěřeny, ve srovnání s úkoly, jež si správce ponechal, a
vii)
uspořádání pověřených osob a jejich dále pověřených osob, zeměpisnou oblast jejich působnosti a strukturu jejich společnosti.
2. Komise sleduje používání tohoto článku s ohledem na vývoj na trhu. Komise přezkoumá situaci po dvou letech a bude-li to nezbytné, přijme vhodná opatření, kterými podrobněji specifikuje podmínky, za nichž se má za to, že správce delegoval své činnosti v takovém rozsahu, že se stal subjektem typu „poštovní schránka“ a nelze jej dále považovat za správce alternativního investičního fondu.
3. Evropský orgán pro cenné papíry může vydat pokyny, aby zajistil konzistentní posuzování struktur pověření po celé Unii.
KAPITOLA IV
DEPOZITÁŘ
ODDÍL 1
Náležitosti písemné smlouvy
(čl. 21 odst. 2 směrnice 2011/61/EU)
Článek 83
Smluvní náležitosti
1. Smlouva, kterou je depozitář v souladu s čl. 21 odst. 2 směrnice 2011/61/EU jmenován, se sepíše mezi depozitářem na jedné straně a správcem, a případně alternativním investičním fondem, na straně druhé a musí obsahovat alespoň následující prvky:
a)
popis služeb, které má depozitář poskytovat, a postupy, jež je třeba přijmout pro každý druh aktiv, do kterého může alternativní investiční fond investovat a který se pak svěří depozitáři;
b)
popis způsobu, jakým se má provádět úschova a dohled podle druhu aktiva a zeměpisných oblastí, v nichž hodlá alternativní investiční fond investovat. Pokud jde o povinnosti opatrování, zahrnuje tento popis také seznam zemí a postupů pro doplňování dalších zemí či případně vymazávání zemí ze seznamu. Tyto informace musí být v souladu s informacemi uvedenými ve statutu, zakládacích dokumentech nebo nabídkových dokumentech alternativního investičního fondu ohledně aktiv, do nichž může fond investovat;
c)
prohlášení, že na odpovědnost depozitáře nemá vliv skutečnost, že své funkce opatrování svěřil třetí osobě, pokud se této odpovědnosti nezprostí v souladu s čl. 21 odst. 13 nebo 14 směrnice 2011/61/EU;
d)
období platnosti a podmínky pro změnu a ukončení smlouvy včetně situací, které by mohly vést k ukončení smlouvy, a podrobnosti ohledně postupu ukončování a případně postup, jakým by měl depozitář zaslat všechny odpovídající informace svému následníkovi;
e)
povinnosti zachování důvěrnosti platné pro všechny strany v souladu s příslušnými právními a správními předpisy. Tyto povinnosti nebrání příslušným orgánům v přístupu k relevantním dokumentům a informacím;
f)
prostředky a postupy, kterými depozitář předává správci nebo alternativnímu investičnímu fondu veškeré relevantní informace, které potřebují k plnění svých povinností, včetně uplatňování práv souvisejících s aktivy, a k tomu, aby správce a alternativní investiční fond mohli včas a přesně dohlížet na účty alternativního investičního fondu;
g)
prostředky a postupy, kterými správce a alternativní investiční fond předává veškeré relevantní informace nebo zajišťuje, že depozitář má přístup ke všem informacím, které potřebuje k plnění svých povinností, včetně postupů zajišťujících, že depozitář obdrží informace od ostatních stran jmenovaných alternativním investičním fondem nebo správcem;
h)
informace, zda depozitář nebo třetí strana, která byla pověřena úschovou v souladu s čl. 21 odst. 11 směrnice 2011/61/EU, mohou aktiva, která jim byla svěřena, opětovně použít a případné podmínky takového použití;
i)
postupy, které je třeba sledovat, uvažuje-li se o změně statutu, zakládacích dokumentů nebo nabídkových dokumentů alternativního investičního fondu, kde jsou podrobně popsány situace, kdy má být depozitář informován nebo kdy je k provedení změny potřeba předchozího souhlasu depozitáře;
j)
všechny potřebné informace, které je třeba vyměnit mezi alternativním investičním fondem, správcem, třetí stranou jednající jménem alternativního investičního fondu nebo správce na jedné straně a depozitářem na straně druhé, týkající se prodeje, upsání, vyplacení, vydání, zrušení a opětovného nákupu podílových jednotek nebo akcií alternativního investičního fondu;
k)
všechny potřebné informace, které je třeba vyměnit mezi alternativním investičním fondem, správcem, třetí stranou jednající jménem alternativního investičního fondu nebo správce a depozitářem týkající se dohledu a kontroly vykonávaných depozitářem;
l)
jestliže strany smlouvy hodlají pro výkon části svých příslušných povinností jmenovat třetí strany, závazek průběžně poskytovat podrobnosti o jmenované třetí straně a na požádání informace o kritériích použitých k výběru třetí strany a zamýšlené kroky ke sledování činností vykonávaných vybranou třetí stranou;
m)
informace o úkolech a povinnostech smluvních stran v souvislosti s prevencí praní peněz a financování terorismu;
n)
informace o všech peněžních účtech otevřených na jméno alternativního investičního fondu nebo na jméno správce jednajícího na účet alternativního investičního fondu a postupech zajišťujících, že depozitář bude informován v případě, že bude na jméno alternativního investičního fondu nebo na jméno správce jednajícího na účet alternativního investičního fondu otevřen nový účet;
o)
podrobnosti ohledně depozitářových postupů eskalace, včetně totožnosti osob, které má depozitář kontaktovat uvnitř alternativního investičního fondu nebo případně správce, zahájí-li takový postup;
p)
závazek depozitáře, že informuje správce, jakmile se dozví, že oddělení aktiv není, nebo již není dostatečné, aby zajistilo ochranu třetí strany, jež byla v souladu s čl. 21 odst. 11 směrnice 2011/61/EU v konkrétní jurisdikci pověřena úschovou, před insolvencí;
q)
postupy, které depozitáři ve vztahu k jeho povinnostem umožňují prošetřovat jednání správce nebo případně alternativního investičního fondu a hodnotit kvalitu předávaných informací, což zahrnuje přístup k účetním knihám fondu či případně správce nebo šetření na místě;
r)
postupy, kterými může správce či případně alternativní investiční fond posuzovat výkon depozitáře ve vztahu k jeho smluvním povinnostem.
2. Podrobnosti o prostředcích a postupech uvedených v písmenech a) až r) musí být popsány ve smlouvě, kterou se jmenuje depozitář, nebo v jakékoli následné změně smlouvy.
3. Smlouva, kterou se jmenuje depozitář, nebo jakákoli následná změna této smlouvy, na níž odkazuje odstavec 2, mají písemnou formu.
4. Strany se mohou dohodnout, že veškeré informace, které si vyměňují, nebo jejich část mohou být předávány elektronicky za předpokladu, že je zajištěno řádné zaznamenávání těchto informací.
5. Pokud to nevyžadují vnitrostátní právní předpisy, není povinné uzavřít písemnou dohodu pro každý alternativní investiční fond zvlášť; správce a depozitář mohou uzavřít rámcovou dohodu, v níž uvedou seznam alternativních investičních fondů spravovaných správcem, na které se dohoda vztahuje.
6. Upřesní se, jaké vnitrostátní právní předpisy se na smlouvu o jmenování depozitáře a jakékoli následné dohody vztahují.
ODDÍL 2
Obecná kritéria pro posuzování pravidel obezřetnostního dohledu a dohledu, kterým podléhá depozitář usazený ve třetí zemi
(čl. 21 odst. 6 písm. b) směrnice 2011/61/EU)
Článek 84
Kritéria pro posuzování pravidel obezřetnostního dohledu a dohledu, kterým podléhá depozitář usazený ve třetí zemi
Posouzení, zda jsou pravidla obezřetnostního dohledu a dohledu, kterým podléhá depozitář ve třetí zemi, účinná, zda mají stejný účinek jako právo Unie a zda jsou účinně vymáhána, se pro účely čl. 21 odst. 6 písm. b) směrnice 2011/61/EU provádí podle následujících kritérií:
a)
depozitář podléhá povolení a neustálému dohledu příslušného veřejného orgánu s odpovídajícími zdroji k plnění jeho úkolů;
b)
právní předpisy třetí země stanoví kritéria pro povolení činnosti depozitáře, jež mají stejný účinek jako kritéria stanovená pro přístup k podnikání pro úvěrové instituce nebo investiční podniky v Unii;
c)
kapitálové požadavky uložené depozitáři ve třetí zemi mají stejný účinek jako požadavky platné v Unii podle toho, zda je depozitář stejné povahy jako úvěrová instituce nebo investiční podnik usazené v Unii;
d)
provozní podmínky platné pro depozitáře ve třetí zemi mají stejný účinek jako podmínky stanovené pro úvěrové instituce nebo investiční podniky v Unii v závislosti na povaze depozitáře;
e)
požadavky na plnění specifických povinností jako depozitář alternativního investičního fondu založený podle práva třetí země mají stejný účinek jako požadavky stanovené čl. 21 odst. 7 až 15 směrnice 2011/61/EU a jejích prováděcích opatření a příslušného vnitrostátního práva;
f)
v případě, že depozitář neplní požadavky a podmínky uvedené v písmenech a) až e), právo třetí země stanoví dostatečně odrazující kroky k vymáhání práva.
ODDÍL 3
Úkoly depozitáře, patřičná opatrnost a povinnost oddělení aktiv
(čl. 21 odst. 7 až 9 a 11 písm. c) a d) bod iii) směrnice 2011/61/EU)
Článek 85
Sledování peněžních prostředků - obecné požadavky
1. Je-li u subjektu uvedeného v čl. 21 odst. 7 směrnice 2011/61/EU veden nebo otevřen hotovostní účet na jméno alternativního investičního fondu nebo na jméno správce, který za alternativní investiční fond jedná, nebo na jméno depozitáře, který za alternativní investiční fond jedná, správce zajistí, aby depozitář po převzetí svých povinností a poté průběžně obdržel veškeré příslušné informace, které k plnění svých povinností potřebuje.
2. Aby měl depozitář přístup ke všem informacím týkajícím se hotovostních účtů alternativního investičního fondu a měl jasný přehled o všech hotovostních tocích fondu, musí alespoň:
a)
být po svém jmenování informován o všech stávajících hotovostních účtech otevřených na jméno alternativního investičního fondu nebo na jméno správce, který za fond jedná;
b)
být informován, jestliže alternativní investiční fond nebo správce, který za fond jedná, otevře nový hotovostní účet;
c)
obdržet veškeré informace týkající se hotovostních účtů otevřených u třetí strany, a to přímo od této třetí strany.
Článek 86
Sledování peněžních toků alternativního investičního fondu
Depozitář zajistí, aby byly účinně a řádně sledovány peněžní toky alternativního investičního fondu, a zejména alespoň:
a)
zajistí, aby veškeré peněžní prostředky alternativního investičního fondu byly vloženy na hotovostní účty otevřené u subjektů uvedených v čl. 18 odst. 1 písm. a), b) a c) směrnice 2006/73/ES na příslušných trzích, v jejichž rámci jsou pro činnost alternativního investičního fondu vyžadovány hotovostní účty, a tyto subjekty podléhají pravidlům obezřetnosti a dohledu, jež mají stejný účinek jako právo Unie, jsou účinně vymáhány a jsou v souladu se zásadami stanovenými v článku 16 směrnice 2006/73/ES;
b)
zavede účinné a řádné postupy k sesouhlasení všech peněžních toků a provádí takové sesouhlasení denně nebo v případě méně častých peněžních toků, jakmile k takovému toku dojde;
c)
zavede vhodné postupy, aby na konci pracovního dne byly identifikovány významné peněžní toky, a zejména takové toky, které by nemusely být v souladu s operacemi alternativního investičního fondu;
d)
pravidelně vyhodnocuje přiměřenost těchto postupů, také prostřednictvím celkového přezkumu postupů sesouhlasení nejméně jednou do roka a zajištěním, že hotovostní účty otevřené na jméno alternativního investičního fondu nebo na jméno správce, který za alternativní investiční fond jedná, nebo na jméno depozitáře, který za alternativní investiční fond jedná, jsou v postupu sesouhlasení zahrnuty;
e)
průběžně sleduje výsledky sesouhlasení a opatření přijatých v důsledku rozdílů zjištěných při postupu sesouhlasení, a pokud nedostatek nebyl bez zbytečného prodlení napraven, oznámí to správci, a pokud situaci nebylo možné vyjasnit či případně napravit, oznámí to rovněž příslušným orgánům;
f)
kontroluje soulad svých vlastních záznamů hotovostních pozic se záznamy správce. Správce zajistí, aby všechny pokyny a informace týkající se hotovostního účtu otevřeného u třetí strany byly zaslány depozitáři, aby mohl provést svůj vlastní postup sesouhlasení.
Článek 87
Povinnosti týkající se upisování
Správce zajistí, aby depozitář obdržel informace o platbách učiněných investory nebo jejich jménem při upisování podílových jednotek nebo akcií alternativního investičního fondu na konci každého pracovního dne, kdy správce, alternativní investiční fond nebo strana jednající jeho jménem, například zmocněnec obdrží takové platby nebo pokyn od investora. Správce zajistí, aby depozitář obdržel veškeré další relevantní informace, které potřebuje k zajištění toho, aby platby byly vloženy na hotovostní účty otevřené na jméno alternativního investičního fondu nebo na jméno správce, který za fond jedná, nebo na jméno depozitáře v souladu s ustanoveními čl. 21 odst. 7 směrnice 2011/61/EU.
Článek 88
Finanční nástroje, které mají být dány do opatrování
1. Finanční nástroje, které náleží alternativnímu investičnímu fondu nebo správci jednajícímu jménem tohoto fondu a které nelze depozitáři fyzicky předat, se zahrnou do rozsahu povinností opatrování depozitáře, pokud jsou splněny všechny následující požadavky:
a)
jedná se o převoditelné cenné papíry včetně cenných papírů, které zahrnují derivátové nástroje, jak je uvedeno v čl. 51 odst. 3 posledním pododstavci směrnice 2009/65/ES a v článku 10 směrnice Komise 2007/16/ES (11), nástroje peněžního trhu nebo podílové jednotky v subjektech kolektivního investování;
b)
lze je zapsat nebo držet na účtu přímo nebo nepřímo jménem depozitáře.
2. Do opatrování nelze dát finanční nástroje, které jsou v souladu s platným vnitrostátním právem pouze přímo zapsané na jméno alternativního investičního fondu u samotného emitenta nebo jeho zástupce, například u registrátora nebo zmocněnce.
3. Finanční nástroje, které náleží alternativnímu investičnímu fondu nebo správci jednajícímu jménem tohoto fondu a které lze depozitáři fyzicky předat, se vždy zahrnou do rozsahu povinností opatrování depozitáře.
Článek 89
Povinnosti úschovy u aktiv držených v opatrování
1. Ke splnění povinností stanovených v čl. 21 odst. 8 písm. a) směrnice 2011/61/EU s ohledem na finanční nástroje držené v opatrování depozitář zajistí alespoň, aby:
a)
finanční nástroje byly řádně zapsány v souladu s čl. 21 odst. 8 písm. a) bodem ii) směrnice 2011/61/EU;
b)
záznamy a oddělené účty byly vedeny tak, aby byla zajištěna jejich přesnost, a zejména zaznamenána jejich souvztažnost k finančním nástrojům a peněžním prostředkům drženým pro alternativní investiční fond;
c)
bylo pravidelně prováděno sesouhlasení mezi interními účty a záznamy depozitáře a účty a záznamy jakékoli třetí strany, která je v souladu s čl. 21 odst. 11 směrnice 2011/61/EU pověřena opatrováním;
d)
se ve vztahu k finančním nástrojům drženým v opatrování postupovalo s řádnou péčí za účelem zajištění vysoké úrovně ochrany investorů;
e)
v celém řetězci opatrování byla všechna související rizika opatrování zhodnocena a sledována a správce byl informován, jestliže se zjistí značná rizika;
f)
byla zavedena přiměřená organizační opatření k minimalizaci rizika ztráty či znehodnocení finančních nástrojů nebo práv k těmto finančním nástrojům v důsledku podvodu, nekvalitní administrativy, nedostatečné evidence nebo nedbalosti;
g)
bylo ověřeno vlastnické právo alternativního investičního fondu nebo vlastnické právo správce jednajícího jménem tohoto fondu k danému aktivu.
2. Pokud depozitář plněním svých úkolů opatrování pověří v souladu s čl. 21 odst. 11 směrnice 2011/61/EU třetí osobu, nadále podléhá požadavkům uvedeným v odst. 1 písm. b) až e) tohoto článku. Depozitář rovněž zajistí, aby třetí strana splňovala požadavky uvedené v odst. 1 písm. b) až g) tohoto článku a povinnosti oddělení aktiv stanovené v článku 99.
3. Depozitářovy povinnosti úschovy uvedené v odstavcích 1 a 2 se použijí na základě přístupu se zohledněním na podkladová aktiva držená finančními a případně právními strukturami, které jsou přímo nebo nepřímo kontrolovány alternativním investičním fondem nebo správcem jednajícím jménem alternativního investičního fondu.
Požadavek uvedený v prvním pododstavci se neuplatní na fondy fondů ani na řídící a podřízené fondy, pokud podkladové fondy mají depozitáře, který provádí řádné opatrování aktiv těchto fondů.
Článek 90
Povinnosti úschovy týkající se ověření vlastnictví a vedení evidence
1. Správce depozitáři po převzetí jeho povinností a poté průběžně poskytuje veškeré příslušné informace, které depozitář potřebuje ke splnění svých povinností podle čl. 21 odst. 8 písm. b) směrnice 2011/61/EU, a zajistí, aby depozitáři poskytovaly veškeré příslušné informace také třetí strany.
2. Ke splnění povinností uvedených v čl. 21 odst. 8 písm. b) směrnice 2011/61/EU musí depozitář alespoň:
a)
mít bez zbytečného prodlení přístup k veškerým příslušným informacím, které potřebuje ke splnění své povinnosti ověřit vlastnictví a vést evidenci, včetně příslušných informací, jež mají depozitáři poskytnout třetí strany;
b)
disponovat dostatečnými a spolehlivými informacemi, aby se ujistil o vlastnickém právu alternativního investičního fondu nebo vlastnickém právu správce jednajícího jménem fondu k daným aktivům;
c)
vést evidenci o těch aktivech, u nichž se ujistil, že alternativní investiční fond nebo správce jednající jménem tohoto fondu na ně má vlastnické právo. Ke splnění této povinnosti musí depozitář:
i)
zapsat ve své evidenci na jméno alternativního investičního fondu aktiva, včetně jejich příslušných nominálních hodnot, u nichž se ujistil, že na ně alternativní investiční fond nebo správce jednající jménem fondu mají vlastnické právo,
ii)
být kdykoli schopen poskytnout kompletní a aktualizovaný soupis aktiv alternativního investičního fondu, včetně jejich příslušných nominálních hodnot.
Pro účely odst. 2 písm. c) bodu ii) depozitář zajistí, že jsou zavedeny postupy, aby zapsaná aktiva nemohla být připsána, převedena, vyměněna nebo doručena, aniž by o takových transakcích byl depozitář nebo jeho zástupce informován, a depozitář má bez zbytečného prodlení přístup k listinným důkazům o každé transakci a pozici od příslušné třetí osoby. Správce zajistí, aby příslušná třetí strana poskytovala depozitáři bez zbytečného prodlení osvědčení a jiné listinné důkazy pokaždé, když dojde k prodeji nebo nabytí aktiv nebo k podnikovému opatření („corporate action“), jehož důsledkem je emise finančního nástroje, a to alespoň jednou za rok.
3. V každém případě depozitář zajistí, aby správce měl zavedeny a uplatňoval vhodné postupy k ověření, zda aktiva nabytá alternativním investičním fondem, který spravuje, jsou odpovídajícím způsobem zapsána na jméno alternativního investičního fondu nebo na jméno správce, jenž za fond jedná, a ke kontrole souladu mezi pozicemi v evidenci správce a aktivy, u nichž se depozitář ujistil, že k nim má alternativní investiční fond nebo správce jednající jménem fondu vlastnická práva. Správce zajistí, aby všechny pokyny a příslušné informace týkající se aktiv alternativního investičního fondu byly zaslány depozitáři, aby mohl provést svůj vlastní postup ověření či sesouhlasení.
4. Pro případ, že je zjištěna nesrovnalost, depozitář vytvoří a zavede postup eskalace, jehož součástí je informování správce a příslušného orgánu v případě, že situaci nelze vyjasnit či případně napravit.
5. Depozitářovy povinnosti úschovy uvedené v odstavcích 1 až 4 se použijí na základě přístupu se zohledněním na podkladová aktiva držená finančními či případně právními strukturami, které alternativní investiční fond nebo správce jednající jménem alternativního investičního fondu založil pro účely investování do podkladových aktiv a které přímo nebo nepřímo kontroluje.
Požadavek uvedený v prvním pododstavci se neuplatní na fondy fondů ani na řídící a podřízené fondy, pokud podkladové fondy mají depozitáře, který provádí úkoly ověření vlastnictví a vedení evidence pro aktiva tohoto fondu.
Článek 91
Informační povinnosti hlavních makléřů
1. Byl-li jmenován hlavní makléř, správce zajistí, aby od data tohoto jmenování byla v platnosti dohoda, podle níž je hlavní makléř povinen zpřístupnit depozitáři zejména prohlášení na trvalém nosiči obsahující následující informace:
a)
hodnoty položek vyjmenovaných v odstavci 3 na konci každého pracovního dne;
b)
podrobnosti o jakýchkoli dalších záležitostech nezbytné k tomu, aby depozitář alternativního investičního fondu měl aktualizované a přesné informace o hodnotě aktiv, jejichž úschovou byl v souladu s čl. 21 odst. 11 směrnice 2011/61/EU pověřen.
2. Prohlášení uvedené v odstavci 1 se depozitáři alternativního investičního fondu zpřístupní nejpozději na konci pracovního dne následujícího po dni, jehož se týká.
3. Položky uvedené v odst. 1 písm. a) zahrnují:
a)
celkovou hodnotu aktiv, který hlavní makléř drží na účet alternativního investičního fondu, pokud je úschovou pověřena v souladu s čl. 21 odst. 11 směrnice 2011/61/EU jiná osoba. Hodnota následujících položek:
i)
hotovostní úvěry poskytnuté alternativnímu investičnímu fondu a připsaný úrok,
ii)
cenné papíry, které má alternativní investiční fond opětovně doručit v rámci otevřených krátkých pozic, do kterých vstoupil na účet fondu;
iii)
stávající částky vypořádání, jež má alternativní investiční fond zaplatit v rámci termínových smluv (futures),
iv)
peněžní příjmy z krátkých prodejů držené hlavním makléřem ve vztahu ke krátkým pozicím, do kterých vstoupil na účet fondu,
v)
peněžní prostředky držené hlavním makléřem ve vztahu k otevřeným termínovým smlouvám (futures), které jsou uzavřeny na účet fondu. Tato povinnost platí vedle povinností plynoucích z článků 87 a 88,
vi)
tržně přeceněné závěrečné (mark-to-market close-out) expozice plynoucí z OTC transakcí, které jsou uzavřeny na účet fondu,
vii)
celkové zajištěné závazky alternativního investičního fondu vůči hlavnímu makléři a
viii)
všechna ostatní aktiva týkající se alternativního investičního fondu;
b)
hodnotu ostatních aktiv uvedených v čl. 21 odst. 8 písm. b) směrnice 2011/61/EU držených hlavním makléřem jako zajištění ve vztahu k zajištěným transakcím, do kterých vstoupil v rámci makléřské dohody;
c)
hodnotu aktiv alternativního investičního fondu, u nichž hlavní makléř uplatnil právo využití;
d)
seznam všech institucí, u nichž hlavní makléř drží nebo může držet peněžní prostředky alternativního investičního fondu na účtu otevřeném na jméno tohoto fondu nebo na jméno správce, který za fond jedná, v souladu s čl. 21 odst. 7 směrnice 2011/61/EU.
Článek 92
Povinnosti dohledu - obecné požadavky
1. Při svém jmenování posoudí depozitář rizika spojená s povahou, rozsahem a složitostí strategie alternativního investičního fondu a organizace správce, aby vypracoval postupy dohledu, jež jsou vhodné pro daný fond a aktiva, do nichž fond investuje, a tyto postupy pak zavede a uplatní. Postupy se pravidelně aktualizují.
2. Při plnění povinností dohledu podle čl. 21 odst. 9 směrnice 2011/61/EU provádí depozitář kontroly ex post a ověření postupů a procedur, za něž zodpovídá správce, alternativní investiční fond nebo ustanovená třetí strana. Depozitář za všech okolností zajistí, že existují vhodné postupy ověření a sesouhlasení, které jsou zavedeny, používány a často přehodnocovány. Správce zajistí, aby všechny pokyny týkající se aktiv a operací alternativního investičního fondu byly zaslány depozitáři, aby mohl provést svůj vlastní postup ověření či sesouhlasení.
3. Depozitář vytvoří jasný a komplexní postup eskalace, aby mohl řešit situace, kdy při plnění svých povinností dohledu zjistí potenciální nesrovnalosti, a podrobnosti o tomto postupu na žádost zpřístupní příslušným orgánům správce.
4. Správce depozitáři po převzetí jeho povinností a poté průběžně poskytuje veškeré příslušné informace, které depozitář potřebuje ke splnění svých povinností podle čl. 21 odst. 9 směrnice 2011/61/EU, včetně informací, které mají depozitáři poskytovat třetí strany. Správce zejména zajistí, aby depozitář mohl mít přístup k účetním knihám a provádět kontroly na místě v prostorách správce a jakéhokoli poskytovatele služeb jmenovaného alternativním investičním fondem nebo správcem, jako například administrátorů nebo externích znalců, a případně aby kvalifikovaní nezávislí auditoři nebo jiní odborníci mohli přezkoumat zprávy a prohlášení o uznaných externích osvědčeních, aby byla zajištěna přiměřenost a vhodnost zavedených postupů.
Článek 93
Povinnosti týkající se upisování a vyplácení
K dosažení souladu s čl. 21 odst. 9 písm. a) směrnice 2011/61/EU splní depozitář následující požadavky:
1)
depozitář zajistí, aby alternativní investiční fond, správce nebo pověřený subjekt vytvořil, zavedl a používal vhodné a soudržné postupy za účelem:
i)
sesouhlasení pokynů k upsání s výnosy z upsání a sesouhlasení počtu emitovaných podílových jednotek nebo akcií s výnosy z upsání, které alternativní investiční fond získal,
ii)
sesouhlasení pokynů k vyplacení s vyplacenými částkami a sesouhlasení počtu zrušených podílových jednotek nebo akcií s částkami, které alternativní investiční fond vyplatil,
iii)
pravidelného ověření, zda je postup sesouhlasení vhodný.
Pro účely bodů i), ii) a iii) depozitář zejména pravidelně kontroluje, zda celkový počet podílových jednotek nebo akcií na účtech alternativního investičního fondu souhlasí s celkovým počtem podílových jednotek nebo akcií v oběhu zapsaných v registru fondu.
2)
Depozitář zajistí, aby postupy týkající se prodeje, emise, odkupu, vyplácení a zrušení podílových jednotek nebo akcií alternativního investičního fondu byly v souladu s platnými vnitrostátními právními předpisy a se statutem nebo zakládacími dokumenty alternativního investičního fondu, pravidelně tento soulad kontroluje a ověřuje, zda jsou dané postupy efektivně uplatňovány.
3)
Četnost depozitářových kontrol odpovídá četnosti upsání a vyplacení.
Článek 94
Povinnosti týkající se oceňování akcií/podílových jednotek
1. K dosažení souladu s čl. 21 odst. 9 písm. b) směrnice 2011/61/EU musí depozitář:
a)
průběžně ověřovat, zda jsou vytvořeny a používány vhodné a soudržné postupy oceňování aktiv alternativního investičního fondu v souladu s článkem 19 směrnice 2011/61/EU a jejích prováděcích opatření a se statutem nebo zakládacími dokumenty alternativního investičního fondu, a
b)
zajistit, aby zásady a postupy oceňování byly účinně prováděny a pravidelně přehodnocovány.
2. Postupy depozitáře se provádí s četností, která odpovídá četnosti uvedené v zásadách oceňování alternativního investičního fondu, jež jsou vymezeny v článku 19 směrnice 2011/61/EU a jejích prováděcích opatřeních.
3. Pokud se depozitář domnívá, že výpočet hodnoty akcií nebo podílových jednotek alternativního investičního fondu nebyl proveden v souladu s platnými právními předpisy nebo se statutem fondu nebo s článkem 19 směrnice 2011/61/EU, oznámí to správci a případně alternativnímu investičnímu fondu a zajistí, aby byly v nejlepším zájmu investorů fondu včas podniknuty kroky k nápravě.
4. Je-li jmenován externí znalec, depozitář zkontroluje, zda je toto jmenování v souladu s článkem 19 směrnice 2011/61/EU a jejími prováděcími opatřeními.
Článek 95
Povinnosti týkající se plnění pokynů správce
K dosažení souladu s čl. 21 odst. 9 písm. c) směrnice 2011/61/EU musí depozitář alespoň:
a)
vypracovat a zavést vhodné postupy k ověření, že alternativní investiční fond a správce jednají v souladu s platnými právními a správními předpisy a se statutem a zakládacími dokumenty fondu. Depozitář zejména sleduje, zda alternativní investiční fond dodržuje investiční omezení a limity pákového efektu stanovené v nabídkových dokumentech fondu. Tyto postupy jsou úměrné povaze, rozsahu a složitosti alternativního investičního fondu;
b)
vypracovat a zavést postup eskalace pro případ, že alternativní investiční fond poruší jeden z limitů nebo omezení uvedených v písmenu a).
Článek 96
Povinnosti týkající se včasného vypořádání transakcí
1. K dosažení souladu s čl. 21 odst. 9 písm. d) směrnice 2011/61/EU musí depozitář vytvořit postup ke zjištění situací, kdy protiplnění související s operacemi s aktivy alternativního investičního fondu nebo správce jednajícího jménem fondu nebylo alternativnímu investičnímu fondu poskytnuto v obvyklých lhůtách, uvědomit o tom správce, a jestliže situace nebyla napravena, požádat, aby protistrana pokud možno finanční nástroje vrátila.
2. Jestliže se transakce neodehrávají na regulovaném trhu, posuzují se obvyklé lhůty s ohledem na podmínky související s danými transakcemi (smlouvy o OTC derivátech nebo investice do nemovitostí nebo do soukromě vlastněných společností).
Článek 97
Povinnosti týkající se rozdělení příjmů alternativního investičního fondu
1. K dosažení souladu s čl. 21 odst. 9 písm. e) směrnice 2011/61/EU musí depozitář:
a)
zajistit, aby byl výpočet čistého příjmu, jakmile jej správce ohlásil, prováděn v souladu se statutem nebo zakládacími dokumenty alternativního investičního fondu a příslušnými vnitrostátními právními předpisy;
b)
zajistit, aby byla přijata odpovídající opatření, pokud auditoři alternativního investičního fondu vyjádří výhrady k ročnímu finančnímu výkazu. Alternativní investiční fond nebo správce jednající jménem fondu poskytne depozitáři veškeré informace o výhradách vyjádřených k finančnímu výkazu a
c)
zkontrolovat úplnost a přesnost plateb dividend, jakmile byly správcem ohlášeny, a případně odměny za zhodnocení kapitálu.
2. Jestliže má depozitář za to, že výpočet příjmu nebyl proveden v souladu s příslušnými právními předpisy nebo se statutem nebo zakládacími dokumenty alternativního investičního fondu, uvědomí o tom správce a případně fond a zajistí, aby byly včas podniknuty kroky k nápravě v nejlepším zájmu investorů fondu.
Článek 98
Patřičná opatrnost
1. Ke splnění povinností stanovených v čl. 21 odst. 11 písm. c) směrnice 2011/61/EU depozitář zavede a používá pro výběr a průběžné sledování pověřené osoby vhodný a dokumentovaný postup založený na patřičné opatrnosti. Tento postup se pravidelně a nejméně jednou za rok přehodnotí a na žádost se zpřístupní příslušným orgánům.
2. Při výběru a jmenování třetí osoby, kterou depozitář v souladu s čl. 21 odst. 11 směrnice 2011/61/EU pověří úkoly úschovy, jedná depozitář s patřičnou dovedností, péčí a opatrností, aby zajistil, že svěřením finančních nástrojů této třetí osobě je zachována přiměřená úroveň ochrany. Depozitář musí alespoň:
a)
posoudit právní a regulační rámec, včetně rizika země, rizika opatrování a vymahatelnosti smluv třetí strany. Toto posouzení by mělo depozitáři zejména umožnit, aby určil možné dopady platební neschopnosti třetí strany na aktiva a práva alternativního investičního fondu. Jestliže se depozitář dozví, že oddělení aktiv není dostatečné k zajištění ochrany před platební neschopností kvůli právním předpisům země, ve které je třetí strana usazena, uvědomí o tom neprodleně správce;
b)
posoudit, zda praxe, postupy a vnitřní kontroly třetí strany jsou přiměřené k zajištění toho, že finanční nástroje alternativního investičního fondu nebo správce jednajícího jménem fondu požívají vysoké úrovně péče a ochrany;
c)
posoudit, zda finanční síla a pověst třetí strany odpovídají úkolům, kterými je pověřena. Posouzení se zakládá na informacích poskytnutých potenciální třetí stranou, jakož i na dalších údajích a informacích, pokud jsou k dispozici.
d)
zajistit, že třetí strana má provozní a technické zázemí nezbytné k plnění svěřených úkolů opatrování s uspokojivou mírou ochrany a zabezpečení.
3. Depozitář provádí s patřičnou dovedností, péčí a opatrností pravidelné kontroly a průběžné sledování, aby zajistil, že třetí strana nadále splňuje kritéria stanovená v odstavci 1 tohoto článku a podmínky stanovené v čl. 21 odst. 11 písm. d) směrnice 2011/61/EU. Za tímto účelem musí depozitář alespoň:
a)
sledovat výkonnost třetí strany a její soulad s normami depozitáře;
b)
zajistit, že třetí strana plní úkoly opatrování s patřičnou péčí, obezřetností a opatrností, a zejména že skutečně zachovává oddělení finančních nástrojů v souladu s požadavky článku 99;
c)
přezkoumat rizika opatrování související s rozhodnutím svěřit aktiva třetí straně a bez zbytečného prodlení uvědomit alternativní investiční fond nebo správce o jakékoli změně těchto rizik. Posouzení se zakládá na informacích poskytnutých třetí stranou a na dalších údajích a informacích, pokud jsou k dispozici. V období otřesů na finančních trzích nebo pokud je zjištěno riziko, zvýší se četnost a zvětší se rozsah přezkumu. Jestliže se depozitář dozví, že oddělení aktiv již není dostatečné k zajištění ochrany před platební neschopností kvůli právním předpisům země, ve které je třetí strana usazena, uvědomí o tom neprodleně správce.
4. Pokud třetí strana pověří plněním svých svěřených úkolů další osobu, platí obdobně podmínky a kritéria stanovené v odstavcích 1, 2 a 3.
5. Depozitář sleduje soulad s čl. 21 odst. 4 směrnice 2011/61/EU.
6. Depozitář vypracuje nouzový plán obnovy pro každý trh, na němž v souladu s čl. 21 odst. 11 směrnice 2011/61/EU jmenuje třetí stranu, aby plnila povinnosti úschovy. Takový plán obnovy obsahuje určení případného alternativního poskytovatele.
7. Pokud pověřená osoba již nesplňuje uvedené požadavky, depozitář přijme opatření, včetně ukončení smlouvy, která jsou v nejlepším zájmu alternativního investičního fondu a jeho investorů.
Článek 99
Povinnost oddělení aktiv
1. Pokud byla úkoly úschovy zcela nebo částečně pověřena třetí strana, depozitář zajistí, že tato třetí strana, které byly úkoly úschovy svěřeny podle čl. 21 odst. 11 směrnice 2011/61/EU, jedná v souladu s povinností oddělení aktiv stanovené v čl. 21 odst. 11 písm. d) bodě iii) směrnice 2011/61/EU, a ověří, že tato třetí strana:
a)
uchovává záznamy a účty nezbytné k tomu, aby mohla kdykoli a neprodleně rozlišit aktiva alternativních investičních fondů, které jsou klienty depozitáře, od svých vlastních aktiv, aktiv jiných klientů, aktiv držených depozitářem na jeho vlastní účet a aktiv držených pro klienty depozitáře, kteří nejsou alternativními investičními fondy;
b)
uchovává záznamy a účty způsobem, který zajišťuje jejich přesnost a zvláště to, že odpovídají aktivům uschovaným pro depozitářovy klienty;
c)
pravidelně provádí sesouhlasení mezi svými interními účty a záznamy a účty a záznamy třetí strany, kterou v souladu s čl. 21 odst. 11 třetím pododstavcem směrnice 2011/61/EU pověřila úkoly úschovy;
d)
zavede přiměřená organizační opatření k minimalizaci rizika ztráty či znehodnocení finančních nástrojů nebo práv k těmto finančním nástrojům v důsledku zneužití finančních nástrojů, podvodu, nekvalitní administrativy, nedostatečné evidence nebo nedbalosti;
e)
pokud je třetí strana subjektem uvedeným v čl. 18 odst. 1 písm. a), b) a c) směrnice 2006/73/ES, který podléhá účinným pravidlům obezřetnosti a účinnému dohledu, jež mají stejný účinek jako právo Unie a jež jsou účinně vymáhány, depozitář přijme nezbytné kroky k zajištění toho, že peněžní prostředky alternativního investičního fondu jsou drženy na účtu nebo na účtech v souladu s čl. 21 odst. 7 směrnice 2011/61/EU.
2. Jestliže depozitář pověřil v souladu s čl. 21 odst. 11 směrnice 2011/61/EU úkoly opatrování třetí stranu, je účelem sledování, jak tato třetí strana dodržuje povinnosti oddělovat aktiva, zajistit, aby finanční nástroje, které patří klientům, byly chráněny před platební neschopností této třetí strany. Pokud v souladu s příslušnými právními předpisy, zahrnujícími zejména právní předpisy týkající se majetku nebo platební neschopnosti, nejsou požadavky stanovené v odstavci 1 dostatečné k dosažení daného cíle, depozitář posoudí, jaká další opatření je třeba provést, aby se minimalizovalo riziko ztráty a byla zachována odpovídající úroveň ochrany.
3. Jestliže třetí strana, která byla v souladu s čl. 21 odst. 11 směrnice 2011/61/EU pověřena úkoly úschovy, rozhodne podle čl. 21 odst. 11 třetího pododstavce směrnice 2011/61/EU pověřit úkoly úschovy nebo jejich částí další třetí stranu, použijí se obdobně odstavce 1 a 2.
ODDÍL 4
Ztráta finančních nástrojů, zproštění odpovědnosti a objektivní důvody
(čl. 21 odst. 12 a 13 směrnice 2011/61/EU)
Článek 100
Ztráta finančních nástrojů, které byly drženy v opatrování
1. Za ztrátu finančního nástroje drženého v opatrování ve smyslu čl. 21 odst. 12 směrnice 2011/61/EU se považuje situace, kdy ve vztahu k finančními nástroji drženému v opatrování depozitářem nebo třetí stranou, jež byla opatrováním finančního nástroje drženého v opatrování pověřena, je splněna některá z následujících podmínek:
a)
tvrzené vlastnické právo alternativního investičního fondu se ukáže neplatným, protože již zaniklo nebo nikdy neexistovalo;
b)
alternativní investiční fond byl s konečnou platností zbaven vlastnického práva k finančnímu nástroji;
c)
alternativní investiční fond není s konečnou platností schopen s daným finančním nástrojem přímo či nepřímo nakládat.
2. Správce potvrdí ztrátu finančního nástroje podle zdokumentovaného postupu, který je snadno přístupný příslušným orgánům. Jakmile je ztráta potvrzena, je okamžitě na trvalém nosiči oznámena investorům.
3. Finanční nástroj držený v opatrování se nepovažuje za ztracený ve smyslu čl. 21 odst. 12 směrnice 2011/61/EU, pokud je alternativní investiční fond s konečnou platností zbaven vlastnického práva ke konkrétnímu nástroji, ale tento nástroj je nahrazen jiným finančním nástrojem či nástroji nebo na jiný nástroj přeměněn.
4. V případě platební neschopnosti třetí strany, která byla pověřena opatrováním finančních nástrojů držených v opatrování, správce ztrátu finančního nástroje drženého v opatrování formálně potvrdí, jakmile je s jistotou splněna jedna z podmínek uvedených v odstavci 1.
Zda byla splněna některá z podmínek stanovených v odstavci 1, je jisté nejpozději na konci úpadkového řízení. Správce a depozitář úpadkové řízení pozorně sledují, aby zjistili, zda všechny nebo některé finanční nástroje svěřené třetí straně, která byla pověřena opatrováním finančních nástrojů, byly skutečně ztraceny.
5. Ztráta finančního nástroje drženého v opatrování se formálně potvrdí bez ohledu na to, zda podmínky uvedené v odstavci 1 jsou výsledkem podvodu, nedbalosti nebo jiného úmyslného či neúmyslného jednání.
Článek 101
Zproštění odpovědnosti podle čl. 21 odst. 12 směrnice 2011/61/EU
1. Depozitář nenese odpovědnost podle čl. 21 odst. 12 druhého pododstavce směrnice 2011/61/EU, pokud může prokázat, že jsou splněny všechny následující podmínky:
a)
událost, která vedla ke ztrátě, není výsledkem jednání nebo opomenutí depozitáře nebo třetí strany, jež byla v souladu s čl. 21 odst. 8 písm. a) směrnice 2011/61/EU pověřena opatrováním finančních nástrojů držených v opatrování;
b)
depozitář nemohl rozumně zabránit události, která vedla ke ztrátě, i přesto, že přijal veškerá opatření, která jsou povinností obezřetného depozitáře podle obvyklé praxe v této oblasti;
c)
i přesto, že depozitář důkladně a zcela uplatňoval patřičnou opatrnost, nemohl ztrátě zabránit.
Tato podmínka se považuje za splněnou, pokud depozitář zajistil, že depozitář a třetí strana, jež byla v souladu s čl. 21 odst. 8 písm. a) směrnice 2011/61/EU pověřena opatrováním finančních nástrojů držených v opatrování, učinili všechny následující kroky:
i)
vytvořit, zavést, použít a udržovat struktury a postupy a zajistit, že odborné znalosti jsou přiměřené a úměrné povaze a složitosti aktiv alternativního investičního fondu, aby bylo možné včas zjistit a průběžně sledovat vnější události, které by mohly způsobit ztrátu finančního nástroje drženého v opatrování,
ii)
průběžně posuzovat, zda některá z událostí uvedených v prvním bodě představuje značné riziko ztráty finančního nástroje drženého v opatrování,
iii)
informovat správce o zjištěných značných rizicích a podniknout případně vhodné kroky, které zabrání ztrátě finančních nástrojů držených v opatrování nebo ji zmírní, pokud byly zjištěny skutečné nebo potenciální vnější události, u kterých existuje podezření, že představují značné riziko ztráty finančního nástroje drženého v opatrování.
2. Požadavky uvedené v odst. 1 písm. a) a b) se mohou považovat za splněné v případě:
a)
přírodních jevů mimo lidskou kontrolu nebo vliv;
b)
přijetí zákona, vyhlášky, nařízení, rozhodnutí nebo příkazu jakoukoli vládou nebo vládním orgánem, včetně soudu či tribunálu, které má vliv na finanční nástroj držený v opatrování;
c)
války, nepokojů nebo jiných větších otřesů.
3. Požadavky uvedené v odst. 1 písm. a) a b) se nepovažují za splněné v případě mimo jiné účetní chyby, provozního selhání, podvodu a nedodržení požadavku oddělení aktiv na úrovni depozitáře nebo třetí strany, jež byla v souladu s čl. 21 odst. 8 písm. a) směrnice 2011/61/EU pověřena opatrováním finančních nástrojů držených v opatrování.
4. Tento článek se obdobně vztahuje na pověřenou osobu, pokud depozitář smluvně převedl svou odpovědnost v souladu s čl. 21 odst. 13 a 14 směrnice 2011/61/EU.
Článek 102
Objektivní důvody depozitáře pro smluvní zproštění odpovědnosti
1. Objektivní důvody pro smluvní zproštění odpovědnosti podle čl. 21 odst. 13 směrnice 2011/61/EU jsou:
a)
omezeny na přesné a konkrétní okolnosti popisující danou činnost;
b)
v souladu s depozitářovými politikami a rozhodnutími.
2. Objektivní důvody se stanoví pokaždé, kdy se depozitář hodlá zprostit své odpovědnosti.
3. Má se za to, že depozitář má objektivní důvody zprostit se smluvně své odpovědnosti v souladu s čl. 21 odst. 13 směrnice 2011/61/EU, jestliže může prokázat, že neměl jinou možnost, než svými úkoly opatrování pověřit třetí stranu. To nastane zejména v případě, že:
a)
právní předpisy třetí země vyžadují, aby jisté finanční nástroje byly drženy v opatrování místním subjektem, a zároveň existují místní subjekty, které splňují kritéria pro pověření stanovená v čl. 21 odst. 11 směrnice 2011/61/EU, nebo
b)
správce trvá na udržení investice v jisté jurisdikci i přes varování depozitáře, že toto rozhodnutí představuje zvýšené riziko.
KAPITOLA V
POŽADAVKY NA TRANSPARENTNOST, PÁKOVÝ EFEKT, PRAVIDLA TÝKAJÍCÍ SE TŘETÍCH ZEMÍ A VÝMĚNA INFORMACÍ O MOŽNÝCH DŮSLEDCÍCH ČINNOSTI SPRÁVCE
ODDÍL 1
Výroční zpráva, informování investorů a podávání zpráv příslušným orgánům
(čl. 22 odst. 2 písm. a) až e), čl. 23 odst. 4 a čl. 24 odst. 1 směrnice 2011/61/EU)
Článek 103
Obecné zásady pro výroční zprávu
Všechny informace poskytované ve výroční zprávě, včetně informací upřesněných v tomto oddíle, se podávají způsobem, který zajišťuje příslušné významné, spolehlivé, srovnatelné a jasné informace. Výroční zpráva obsahuje informace, které investoři potřebují ve vztahu ke strukturám jistého alternativního investičního fondu.
Článek 104
Obsah a formát rozvahy nebo výkazu aktiv a pasiv a výkazu zisku a ztráty
1. Rozvaha nebo výkaz aktiv a pasiv v souladu s čl. 22 odst. 2 písm. a) směrnice 2011/61/EU sestává z následujících částí, s rozčleněním na uvedené položky:
a)
„aktiva“, jimiž se rozumí majetek alternativního investičního fondu nabytý v minulosti za účelem dosažení výnosů; aktiva se člení na tyto položky:
i)
„investice“, které zahrnují mimo jiné dluhové a majetkové cenné papíry, nemovitosti, majetek a deriváty,
ii)
„peněžní prostředky a peněžní ekvivalenty“, které zahrnují mimo jiné pokladní hotovost, vklady splatné na požádání a kvalifikované krátkodobé likvidní investice,
iii)
„pohledávky“, které zahrnují mimo jiné pohledávky ve vztahu k dividendám a úrokům, prodané investice, částky dlužné od makléřů a „zálohy“, k nimž patří mimo jiné částky zaplacené předem vztahující se k výdajům alternativního investičního fondu;
b)
„pasiva“, jimiž se rozumějí stávající závazky alternativního investičního fondu, které vznikly v minulosti a jejichž budoucí plnění předpokládá výdaje z majetku fondu; pasiva se člení na tyto položky:
i)
„závazky“, které zahrnují mimo jiné částky splatné ve vztahu k nákupu investic nebo vyplacení podílových jednotek či akcií v alternativním investičním fondu a částky dlužné makléřům a „výdaje příštích období“, které zahrnují mimo jiné závazky za poplatky za správu, za poradenství, výkonnostní poplatky, úroky a jiné výdaje, k nimž došlo během činnosti alternativního investičního fondu,
ii)
„půjčky“, které zahrnují mimo jiné částky splatné bankám a jiným protistranám,
iii)
„další závazky“, které zahrnují mimo jiné částky dlužné protistranám za zajištění při vrácení vypůjčených cenných papírů, výnosy příštích období a splatné dividendy a splatné rozdělení kapitálu;
c)
„čistá aktiva“ představující zbývající hodnotu aktiv alternativního investičního fondu po odečtení všech pasiv.
2. Výkaz zisku a ztráty se sestává z následujících částí, s rozčleněním na uvedené položky a podpoložky:
a)
„výnosy“, jimiž se rozumí každý nárůst čisté hodnoty aktiv během účetního období k němuž došlo získáním nebo zhodnocením aktiv, nebo snížením pasiv, přičemž do výnosů se nezahrnují příspěvky od investorů; výnosy se člení na tyto položky a podpoložky:
i)
„investiční výnosy“, jež lze dále klasifikovat následovně:
-
„výnosy z dividend“ týkající se dividend z kapitálových investic, jejichž je alternativní investiční fond příjemcem,
-
„výnosy z úroků“ týkající se úroků z dluhových investic a peněžních prostředků, jejichž je alternativní investiční fond příjemcem,
-
„výnosy z pronájmu“ týkající se výnosů z pronájmu pocházejícího z investic do nemovitostí, jejichž je alternativní investiční fond příjemcem,
ii)
„realizovaný výnos z finančních operací“, který představuje výnos z prodeje investičních nástrojů a podílů,
iii)
„nerealizovaný výnos z finančních operací“, který představuje výnos z přecenění investičních nástrojů a podílů, a
iv)
„další výnosy“, které zahrnují mimo jiné výnosy z poplatků za půjčené cenné papíry a z dalších poplatků;
b)
„náklady“, jimiž se rozumí každý pokles hodnoty aktiv během účetního období k němuž došlo pozbytím nebo znehodnocením aktiv nebo přírůstkem pasiv, přičemž do nákladů se nezahrnuje rozdělování kapitálu investorům; náklady se člení na tyto položky:
-
„poplatky za poradenství nebo správu v souvislosti s investováním“, které zahrnují poplatky poradcům nebo správcům,
-
„ostatní náklady“, které zahrnují mimo jiné administrativní poplatky, odměny odborníkům, poplatky za opatrování a úroky. Pokud jsou svou povahou významné, uvádějí se jednotlivé položky zvlášť,
-
„realizovaná ztráta z investic“, která představuje ztrátu vzniklou při zcizení investičních nástrojů nebo podílů,
-
„nerealizovanou ztrátu z investic“, která představuje ztrátu vzniklou přeceněním investičních nástrojů nebo podílů;
c)
„čistý zisk nebo ztráta“, představující rozdíl mezi náklady a výnosy.
3. Úprava, nomenklatura a terminologie řádkových položek musí být v souladu s příslušnými účetními standardy nebo pravidly přijatými alternativním investičním fondem a vyhovují právním předpisům platným v místě, kde je alternativní investiční fond usazen. Řádkové položky mohou být změněny nebo rozšířeny, aby splňovaly výše uvedené požadavky.
4. Doplňující řádkové položky, nadpisy a mezisoučty se vloží, pokud je takový způsob prezentace užitečný pro pochopení finanční situace alternativního investičního fondu z rozvahy či z výkazu aktiv a pasiv nebo pochopení finančních výsledků z obsahu a formátu rozpisu příjmů a výdajů. Je-li to užitečné, doplní se další informace v příloze k účetní závěrce. Účelem této přílohy je poskytnout popis nebo rozbor položek zveřejněných v této závěrce a informace o položkách, které nesplňují podmínky pro zahrnutí do této závěrky.
5. Každá významná třída podobných položek musí být prezentována samostatně. Jsou-li významné, uvedou se i jednotlivé položky. Významnost se posuzuje podle požadavků schváleného účetního rámce.
6. Úprava a klasifikace položek v rozvaze nebo ve výkazu aktiv a pasiv se zachovají pro každé vykazovací nebo účetní období stejné, pokud nevyjde najevo, že by byla vhodnější jiná úprava nebo klasifikace, například v případě, že nová investiční strategie vede k odlišným obchodním tokům, nebo pokud změnu úpravy vyžaduje účetní standard.
7. Pokud jde o obsah a formát rozpisu příjmů a výdajů stanovený v příloze IV, zahrnou se do rozpisu příjmů a výdajů všechny položky příjmů a výdajů v daném období, pokud účetní standard schválený alternativním investičním fondem nestanoví jinak.
Článek 105
Zpráva o činnosti v účetním období
1. Zpráva o činnosti v účetním období obsahuje alespoň:
a)
přehled investičních činností za daný rok nebo období a přehled portfolia alternativního investičního fondu na konci daného roku či období;
b)
přehled výsledků alternativního investičního fondu za daný rok či období;
c)
podstatné níže upřesněné změny údajů uvedených v článku 23 směrnice 2011/61/EU, které dosud nejsou v účetní závěrce uvedeny.
2. Zpráva musí obsahovat spravedlivý a vyvážený přezkum činností a výsledků alternativního investičního fondu a též popis hlavních rizik a investičních nebo ekonomických nejistot, kterým by mohl alternativní investiční fond čelit.
3. Rozbor zahrnuje klíčové finanční i nefinanční ukazatele výsledků týkajících se daného alternativního investičního fondu, a to v rozsahu nezbytném pro pochopení investičních činností tohoto fondu nebo jeho výsledků. Informace předložené ve zprávě jsou v souladu s vnitrostátními pravidly platnými v místě, kde je alternativní investiční fond usazen.
4. Informace ve zprávě o činnostech za účetní období tvoří součást zprávy členů správní rady či investičních správců, pokud je tato zpráva obvykle předkládána společně s účetní závěrkou alternativního investičního fondu.
Článek 106
Podstatné změny
1. Změna údaje se považuje za podstatnou ve smyslu čl. 22 odst. 2 písm. d) směrnice 2011/61/EU, jestliže existuje značná pravděpodobnost, že jakmile se rozumný investor takový údaj dozví, znovu přehodnotí svou investici do daného alternativního investičního fondu, například proto, že takový údaj by mohl mít vliv na schopnost investora uplatňovat práva ke své investici nebo by se jinak dotkl zájmů jednoho či více investorů tohoto fondu.
2. K dosažení souladu s čl. 22 odst. 2 písm. d) směrnice 2011/61/EU posoudí správce změny údajů uvedených v článku 23 směrnice 2011/61/EU za dané účetní období podle odstavce 1 tohoto článku.
3. Údaje se zveřejňují v souladu s požadavky účetních standardů a účetních pravidel přijatých alternativním investičním fondem společně s popisem možného či očekávaného dopadu na alternativní investiční fond a případně na investory fondu. Dodatečné informace se zveřejňují, pokud soulad se zvláštními požadavky účetních standardů a účetních pravidel nestačí k tomu, aby investorům umožnil pochopit dopad změny.
4. Jestliže údaje, u kterých se v souladu s odstavcem 1 požaduje zveřejnění, nejsou zahrnuty v účetních standardech platných pro daný alternativní investiční fond, nebo v jeho účetních pravidlech, poskytne se popis podstatné změny společně s možným či očekávaným dopadem na fond či případně na investory fondu.
Článek 107
Zveřejnění odměn
1. Při poskytování údajů požadovaných v čl. 22 odst. 2 písm. e) směrnice 2011/61/EU se upřesní, zda se celková odměna vztahuje k jednomu z následujících:
a)
k celkové odměně všech zaměstnanců správce, s uvedením počtu příjemců;
b)
k celkové odměně zaměstnanců správce, kteří jsou zcela nebo částečně zapojeni do činností alternativního investičního fondu, s uvedením počtu příjemců;
c)
k poměrné části celkové odměny zaměstnanců správce připadající na alternativní investiční fond, s uvedením počtu příjemců.
2. Celková odměna za účetní období též uvádí odměnu za zhodnocení kapitálu vyplacenou alternativním investičním fondem, je-li tento údaj k dispozici.
3. Zveřejňují-li se údaje na úrovni správce, uvedou se údaje rozdělené podle jednotlivých alternativních investičních fondů, jsou-li tyto údaje k dispozici nebo snadno přístupné. Jako součást zveřejnění se uvede popis, jak bylo rozdělení údajů provedeno.
4. Správce poskytne obecné informace týkající se finančních i nefinančních kritérií zásad a postupů pro odměňování pro příslušné kategorie zaměstnanců, aby investorům umožnil posoudit vytvořené pobídky. V souladu se zásadami stanovenými v příloze II směrnice 2011/61/EU správce zveřejní alespoň údaje nezbytné k pochopení rizikového profilu alternativního investičního fondu a opatření, která přijímá, aby zamezil střetům zájmů nebo je řešil.
Článek 108
Pravidelné informování investorů
1. Informace uvedené v čl. 23 odst. 4 směrnice 2011/61/EU se předkládají přehledným a srozumitelným způsobem.
2. Při zveřejňování procentního podílu aktiv alternativního investičního fondu, která podléhají zvláštním opatřením v důsledku jejich nelikvidnosti v souladu s čl. 23 odst. 4 písm. a) směrnice 2011/61/EU, správce:
a)
poskytne přehled jakýchkoli zavedených zvláštních opatření, včetně toho, zda se týkají vyčleněných aktiv (side pockets), omezení odkupovat (gates) nebo podobných opatření, metodu oceňování použitou na aktiva, která takovým opatřením podléhají, a jak se na tato aktiva uplatňují poplatky za správu a výkonnostní poplatky;
b)
zveřejní tyto informace jako součást pravidelného informování investorů, jak je vyžadováno statutem nebo zakládacími dokumenty alternativního investičního fondu, nebo současně s prospektem a nabídkovým dokumentem a minimálně zároveň se zveřejněním výroční zprávy v souladu s čl. 22 odst. 1 směrnice 2011/61/EU.
Procentní podíl aktiv alternativního investičního fondu, která podléhají zvláštním opatřením definovaným v čl. 1 odst. 5, se vypočítá jako čistá hodnota těchto aktiv podléhajících zvláštním opatřením dělená čistou hodnotou aktiv dotčeného alternativního investičního fondu.
3. Pro jakákoli nová opatření k řízení likvidity alternativního investičního fondu v souladu s čl. 23 odst. 4 písm. b) směrnice 2011/61/EU správce:
a)
u každého alternativního investičního fondu, který spravuje, nejedná-li se o uzavřený alternativní investiční fond, který nevyužívá pákového efektu, informuje investory o jakékoli změně systému řízení likvidity a postupů uvedených v čl. 16 odst. 1 směrnice 2011/61/EU, jež je podstatná ve smyslu čl. 106 odst. 1;
b)
okamžitě informuje investory v případě, že aktivují omezení odkupovat (gates), vyčleněná aktiva (side pockets) nebo podobná zvláštní opatření nebo pokud se rozhodnou pozastavit vyplácení;
c)
poskytne přehled o změnách opatření týkajících se likvidity, ať se jedná o zvláštní opatření, či ne. Je-li to vhodné, uvedou se také podmínky, za nichž je povoleno vyplácení, a okolnosti určující, kdy se uplatní správa na základě volné úvahy. Uvedou se rovněž jakákoli použitelná hlasovací či jiná omezení, délka období bez možnosti odkoupení (lock-up period), nebo jakékoli ustanovení týkající se pořadí nebo poměrného dělení při omezení odkupovat (gates) a pozastavení.
4. Zveřejnění rizikového profilu alternativního investičního fondu v souladu s čl. 23 odst. 4 písm. c) směrnice 2011/61/EU obsahuje:
a)
opatření k posouzení citlivosti portfolia alternativního investičního fondu vůči nejdůležitějším rizikům, kterým fond je nebo by mohl být vystaven;
b)
pokud meze pro rizika stanovené správcem byly nebo pravděpodobně budou překročeny a pokud tyto meze pro rizika skutečně překročeny byly, popis okolností a přijatých nápravných opatření;
Informace se zveřejní jako součást pravidelného informování investorů ze strany alternativního investičního fondu, jak je vyžadováno statutem nebo zakládacími dokumenty fondu, nebo současně s prospektem a nabídkovým dokumentem a minimálně zároveň se zveřejněním výroční zprávy v souladu s čl. 22 odst. 1 směrnice 2011/61/EU.
5. Zveřejnění systémů řízení rizik používaných správcem v souladu s čl. 23 odst. 4 písm. c) směrnice 2011/61/EU obsahuje hlavní prvky systémů řízení rizik používaných správcem k řízení rizik, jimž je nebo může být vystaven každý jím spravovaný alternativní investiční fond. V případě změny zahrnuje popis informace týkající se změny a jejího očekávaného dopadu na alternativní investiční fond a jeho investory.
Informace se zveřejní jako součást pravidelného informování investorů ze strany alternativního investičního fondu, jak je vyžadováno statutem nebo zakládacími dokumenty fondu, nebo současně s prospektem a nabídkovým dokumentem a minimálně zároveň s vydáním nebo zveřejněním výroční zprávy v souladu s čl. 22 odst. 1 směrnice 2011/61/EU.
Článek 109
Pravidelné informování investorů
1. Informace uvedené v čl. 23 odst. 5 směrnice 2011/61/EU se předkládají přehledným a srozumitelným způsobem.
2. Informace o změnách maximální síly pákového efektu vypočítané v souladu s metodou hrubé hodnoty aktiv a závazkovou metodou a jakékoli právo na použití zajištění nebo záruky poskytnutých v rámci využití pákového efektu musí být zpřístupněny bez zbytečného prodlení a zahrnovat:
a)
původní a opravenou maximální úroveň pákového efektu vypočítanou v souladu s články 7 a 8, přičemž se úroveň pákového efektu vypočítá jako příslušná expozice vůči rizikům dělená čistou hodnotou aktiv alternativního investičního fondu;
b)
povahu poskytnutých práv na použití zajištění;
c)
povahu poskytnutých záruk a
d)
podrobnosti o změnách poskytovatelů služeb vztahujících se k jednomu z výše uvedených bodů.
3. Informace o celkovém objemu pákového efektu vypočítaném podle metody hrubé hodnoty aktiv a závazkové metody použité alternativním investičním fondem se zveřejní jako součást pravidelného informování investorů ze strany alternativního investičního fondu, jak je vyžadováno statutem nebo zakládacími dokumenty fondu, nebo současně s prospektem a nabídkovým dokumentem a minimálně zároveň se zveřejněním výroční zprávy v souladu s čl. 22 odst. 1 směrnice 2011/61/EU.
Článek 110
Podávání zpráv příslušným orgánům
1. Ke splnění požadavků čl. 24 odst. 1 druhého pododstavce a čl. 3 odst. 3 písm. d) směrnice 2011/61/EU poskytne správce při podávání zpráv příslušným orgánům následující informace:
a)
hlavní nástroje, s nimiž obchoduje, včetně rozdělení finančních nástrojů a dalších aktiv, investiční strategie alternativního investičního fondu a to, na kterou zeměpisnou oblast a odvětví se investice zaměřují;
b)
trhy, jichž je členem nebo na kterých aktivně obchoduje;
c)
diverzifikaci portfolia alternativního investičního fondu, která zahrnuje mimo jiné jeho hlavní expozice vůči riziku a nejvýznamnější koncentrace rizik.
Informace se poskytne co možná nejdříve a nejpozději jeden měsíc po skončení období uvedeného v odstavci 3. Je-li daný alternativní investiční fond fondem fondů, správce může tuto lhůtu prodloužit o 15 dní.
2. Za každý unijní alternativní investiční fond, který spravuje, a za každý alternativní investiční fond, který nabízí v Unii, poskytne správce příslušným úřadům svého domovského členského státu v souladu s čl. 24 odst. 2 směrnice 2011/61/EU následující informace:
a)
procentní podíl aktiv alternativního investičního fondu, která podléhají zvláštním opatřením definovaným v čl. 1 odst. 5 tohoto nařízení v důsledku jejich nelikvidnosti v souladu s čl. 23 odst. 4 písm. a) směrnice 2011/61/EU;
b)
jakákoli nová opatření k řízení likvidity alternativního investičního fondu;
c)
systémy řízení rizik používané správcem k řízení tržního rizika, rizika likvidity, rizika selhání protistrany a dalších rizik včetně operačního rizika;
d)
současný rizikový profil alternativního investičního fondu zahrnující:
i)
profil investic alternativního investičního fondu z hlediska tržního rizika, včetně očekávaného výnosu a volatility alternativního investičního fondu za normálních tržních podmínek,
ii)
profil investic alternativního investičního fondu z hlediska likvidity, včetně profilu aktiv fondu z hlediska likvidity, povahu podmínek zpětného odkupu a podmínek financování poskytnutého protistranami fondu;
e)
informace o hlavních kategoriích aktiv, do nichž alternativní investiční fond investoval, včetně odpovídající tržní hodnoty krátkých a dlouhých pozic, obratu a výsledků během vykazovaného období, a
f)
výsledky pravidelných zátěžových testů za běžných i mimořádných okolností provedených v souladu s čl. 15 odst. 3 písm. b) a čl. 16 odst. 1 druhým pododstavcem směrnice 2011/61/EU.
3. Informace uvedené v odstavcích 1 a 2 jsou podávány následovně:
a)
jednou za půl roku správcem spravujícím portfolia alternativních investičních fondů, jejichž spravovaná aktiva vypočtená podle článku 2 celkově přesahují limit buď 100 milionů EUR, nebo 500 milionů EUR stanovené v čl. 3 odst. 2 písm. a) a b) směrnice 2011/61/EU, ale nepřesahují 1 miliardu EUR, za každý unijní alternativní investiční fond, který správce spravuje, a za každý alternativní investiční fond, který nabízí v Unii;
b)
jednou za čtvrt roku správcem spravujícím portfolia alternativních investičních fondů, jejichž spravovaná aktiva vypočtená podle článku 2 celkově přesahují limit 1 miliardy EUR, za každý unijní alternativní investiční fond, který správce spravuje, a za každý alternativní investiční fond, který nabízí v Unii;
c)
jednou za čtvrt roku správcem, který podléhá požadavkům uvedeným v tomto odstavci písm. a), za každý alternativní investiční fond, jehož spravovaná aktiva, včetně aktiv získaných použitím pákového efektu, celkově přesahují 500 milionů EUR, ve vztahu k danému fondu;
d)
jednou za rok správcem ve vztahu k jím spravovanému alternativnímu investiční fondu, který nevyužívá pákového efektu a který v souladu s hlavní investiční politikou investuje do nekotovaných společností a emitentů za účelem získání kontroly.
4. Odchylně od odstavce 3 může příslušný orgán domovského členského státu správce považovat pro výkon svých úkolů za vhodné a nezbytné požadovat všechny nebo část informací, jež mu mají být předány, častěji.
5. Správci spravující jeden nebo více alternativních investičních fondů, které považují za fondy, jež využívají v souladu s článkem 111 tohoto nařízení pákový efekt ve velké míře, poskytnou informace požadované v čl. 24 odst. 4 směrnice 2011/61/EU zároveň s informacemi požadovanými v odstavci 2 tohoto článku.
6. Správci poskytnou informace upřesněné v odstavcích 1, 2 a 5 v souladu s pro forma vzorem pro podávání zpráv uvedeným v příloze IV.
7. V souladu s čl. 42 odst. 1 písm. a) směrnice 2011/61/EU se pro mimounijní správce jakýkoli odkaz na příslušné orgány domovského členského státu považuje za odkaz na příslušný orgán referenčního členského státu.
Článek 111
Využívání pákového efektu „ve velké míře“
1. Za využívání pákového efektu ve velké míře pro účely čl. 24 odst. 4 směrnice 2011/61/EU se považuje situace, kdy expozice alternativního investičního fondu vůči rizikům vypočtená závazkovou metodou podle článku 8 tohoto nařízení převyšuje třikrát jeho čistou hodnotu aktiv.
2. Jsou-li splněny požadavky uvedené v odstavci 1 tohoto článku, správce poskytne informace v souladu s čl. 24 odst. 4 směrnice 2011/61/EU příslušným orgánům svého domovského členského státu podle zásad stanovených v čl. 110 odst. 3 tohoto nařízení.
ODDÍL 2
Správci spravující alternativní investiční fondy využívající pákový efekt
(čl. 25 odst. 3 směrnice 2011/61/EU)
Článek 112
Omezení správy alternativních investičních fondů
1. Zásady stanovené v tomto článku se použijí k upřesnění okolností, za kterých příslušné orgány vykonávají svou pravomoc stanovit limity pákového efektu nebo jiná omezení uložená správcům.
2. Při posuzování informací získaných podle čl. 7 odst. 3, čl. 15 odst. 4, čl. 24 odst. 4 nebo 5 směrnice 2011/61/EU vezme příslušný orgán v úvahu rozsah, v jakém využívání pákového efektu správcem nebo jeho interakce se skupinou správců či s jinými finančními institucemi může přispět k růstu systémového rizika ve finančním systému nebo rizika chaotických trhů.
3. Příslušné orgány při svém posouzení zohlední alespoň následující hlediska:
a)
okolnosti, za nichž by expozice rizikům alternativního investičního fondu nebo několika alternativních investičních fondů, včetně expozic vůči rizikům plynoucích z finanční nebo investiční pozice, do níž správce vstoupil na svůj vlastní účet nebo jménem fondu, mohla představovat pro finanční instituci významný zdroj tržního rizika, rizika likvidity nebo rizika selhání protistrany;
b)
okolnosti, za nichž činnosti správce nebo jeho interakce například se skupinou správců či s jinými finančními institucemi, zvláště ve vztahu k druhům aktiv, do kterých fond investuje, a technik používaných správcem při využívání pákového efektu, přispívají nebo by mohly přispívat k postupnému nežádoucímu propadu cen finančních nástrojů či jiných aktiv způsobem, který ohrožuje životaschopnost takových finančních nástrojů či jiných aktiv;
c)
kritéria, jako například typ alternativního investičního fondu, investiční strategie správce ve vztahu k dotčenému fondu, tržní podmínky, za kterých správce a fond provozují svou činnost, a pravděpodobné procyklické účinky, jež by mohly plynout z toho, že příslušné orgány stanoví pro dotčeného správce limity či jiná omezení využívání pákového efektu;
d)
kritéria, jako například velikost alternativního investičního fondu nebo několika alternativních investičních fondů a související dopad na určité tržní odvětví, koncentrace rizik na určitých trzích, na nichž daný fond nebo fondy investují, riziko šíření na jiné trhy z trhu, kde byla rizika zjištěna, otázky likvidity na určitých trzích v daném momentě, rozsah nesouladu aktiv a pasiv v investiční strategii určitého správce nebo nezvyklý pohyb cen aktiv, do nichž fond může investovat.
ODDÍL 3
Zvláštní pravidla ve vztahu ke třetím zemím
(čl. 34 odst. 1, čl. 35 odst. 2, čl. 36 odst. 1, čl. 37 odst. 7 písm. d), čl. 40 odst. 2 písm. a) a čl. 42 odst. 1 směrnice 2011/61/EU)
Článek 113
Obecné požadavky
1. Dohody o spolupráci musí zahrnovat všechny možné situace a aktéry, s nimiž počítá kapitola VII směrnice 2011/61/EU, s ohledem na místo, kde je usazen správce, místo, kde je usazen fond, a na činnost správce.
2. Dohody o spolupráci mají písemnou formu.
3. Dohody o spolupráci vytvoří zvláštní rámec pro konzultace, spolupráci a výměnu informací pro účely dohledu a vymáhání práv mezi příslušnými orgány z EU a příslušnými orgány třetí země.
4. Dohody o spolupráci musí obsahovat zvláštní doložku, kterou se řídí předávání informací, které příslušný orgán Unie obdržel od orgánu dohledu ve třetí zemi, dalším příslušným orgánům Unie, Evropskému orgánu pro cenné papíry a trhy nebo Evropské radě pro systémová rizika, jak to vyžaduje směrnice 2011/61/EU.
Článek 114
Mechanismy, nástroje a postupy
1. Dohody o spolupráci vytvoří mechanismy, nástroje a postupy nezbytné k tomu, aby byl příslušným orgánům Unie umožněn přístup ke všem informacím potřebným k plnění jejich úkolů podle směrnice 2011/61/EU.
2. Dohody o spolupráci vytvoří mechanismy, nástroje a postupy nezbytné k tomu, aby příslušné orgány Unie mohly provádět kontroly na místě, je-li to třeba k plnění úkolů příslušného orgánu Unie podle směrnice 2011/61/EU. Kontroly na místě provádí přímo příslušný orgán Unie nebo příslušný orgán třetí země s pomocí příslušného orgánu Unie.
3. Dohody o spolupráci vytvoří mechanismy, nástroje a postupy nezbytné k tomu, aby příslušný orgán třetí země v souladu s vnitrostátními a mezinárodními předpisy platnými pro daný orgán pomáhal příslušným orgánům Unie, je-li to třeba k vymáhání právních předpisů Unie a vnitrostátních prováděcích předpisů, jež porušil subjekt usazený ve třetí zemi.
Článek 115
Ochrana údajů
Dohody o spolupráci zajistí, aby údaje a rozbor údajů byly třetím zemím předávány pouze v souladu s článkem 52 směrnice 2011/61/EU.
ODDÍL 4
Výměna informací týkajících se možných systémových důsledků činnosti správce
(čl. 53 odst. 1 směrnice 2011/61/EU)
Článek 116
Výměna informací týkajících se možných systémových důsledků činnosti správce
Pro účely článku 53 směrnice 2011/61/EU si příslušné orgány členských států, které jsou odpovědné za udělování povolení správcům nebo dohled nad nimi podle uvedené směrnice, vymění s příslušnými orgány jiných členských států, Evropským orgánem pro cenné papíry a trhy a Evropskou radou pro systémová rizika alespoň:
a)
informace získané podle článku 110, je-li to důležité pro sledování a řešení možných důsledků činnosti jednotlivých správců nebo skupin správců pro stabilitu systémově významných finančních institucí a pro řádné fungování trhů, na nichž správci působí;
b)
informace získané od orgánů třetích zemí, je-li důležité pro sledování systémového rizika;
c)
rozbor informací uvedených v písmenu a) a b) a posouzení situace, v níž jsou činnosti jednoho nebo více správců podléhajících dohledu nebo jednoho či více alternativních investičních fondů v jejich správě považovány za činnosti, které přispívají k nárůstu systémového rizika ve finančním systému, k riziku chaotických trhů nebo riziku pro dlouhodobý růst hospodářství;
d)
opatření přijatá, pokud činnost jednoho či více správců pod dohledem nebo jednoho či více alternativních investičních fondů v jejich správě představuje systémové riziko nebo ohrožuje řádné fungování trhů, na nichž působí.
KAPITOLA VI
ZÁVĚREČNÁ USTANOVENÍ
Článek 117
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se od 22. července 2013.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 19. prosince 2012.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 231/2013
z dnia 19 grudnia 2012 r.
uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do zwolnień, ogólnych warunków dotyczących prowadzenia działalności, depozytariuszy, dźwigni finansowej, przejrzystości i nadzoru
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010 (1), w szczególności jej art. 3 ust. 6, art. 4 ust. 3, art. 9 ust. 9, art. 12 ust. 3, art. 14 ust. 4, art. 15 ust. 5, art. 16 ust. 3, art. 17, art. 18 ust. 2, art. 19 ust. 11, art. 20 ust. 7, art. 21 ust. 17, art. 22 ust. 4, art. 23 ust. 6, art. 24 ust. 6, art. 25 ust. 9, art. 34 ust. 2, art. 35 ust. 11, art. 36 ust. 3, art. 37 ust. 15, art. 40 ust. 11, art. 42 ust. 3 i art. 53 ust. 3,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Dyrektywa 2011/61/UE upoważnia Komisję do przyjmowania aktów delegowanych określających w szczególności zasady w odniesieniu do obliczania progów, dźwigni finansowej, warunków dotyczących prowadzenia działalności przez zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (zwanych dalej „ZAFI”), w tym zarządzania ryzykiem i płynnością, wyceny i przekazywania uprawnień, wymogów określających funkcje i obowiązki depozytariuszy alternatywnych funduszy inwestycyjnych (zwanych dalej „AFI”), zasady dotyczące przejrzystości i szczególnych wymogów odnośnie do państw trzecich. Istotne jest, aby rozpocząć stosowanie wszystkich zasad uzupełniających w tym samym czasie co stosowanie dyrektywy 2011/61/UE, dzięki czemu możliwe będzie skuteczne obowiązywanie nowych wymogów nałożonych na ZAFI. Przepisy niniejszego rozporządzenia są ze sobą ściśle powiązane, ponieważ dotyczą zatwierdzania, bieżącej działalności i przejrzystości ZAFI, którzy zarządzają AFI i/lub wprowadzają je do obrotu na terytorium Unii, tj. aspektów nierozerwalnie związanych z podejmowaniem i prowadzeniem działalności w zakresie zarządzania aktywami. W celu zapewnienia spójności wspomnianych przepisów, które powinny wejść w życie jednocześnie, oraz w celu ułatwienia całościowego wglądu i prostego dostępu do nich osobom podlegającym tym obowiązkom, między innymi inwestorom niebędącym rezydentami UE, wskazane jest włączenie wszystkich aktów delegowanych wymaganych na mocy dyrektywy 2011/61/UE do jednego rozporządzenia.
(2)
Istotne jest, aby poprzez przyjęcie rozporządzenia zapewnić jednolitą realizację celów dyrektywy 2011/61/UE we wszystkich państwach członkowskich, zwiększyć integralność rynku wewnętrznego i zagwarantować pewność prawa jego uczestnikom, w tym inwestorom instytucjonalnym, właściwym organom i innym zainteresowanym stronom. Forma rozporządzenia zapewnia spójne ramy dla wszystkich podmiotów gospodarczych i stanowi najlepszą możliwą gwarancję równych szans, jednolitych warunków konkurencji i wspólnych odpowiednich norm w zakresie ochrony inwestorów. Ponadto rozporządzenie zapewnia bezpośrednie stosowanie szczegółowych jednolitych zasad dotyczących działalności ZAFI, które to zasady z założenia mają bezpośrednie zastosowanie, a tym samym nie wymagają dalszej transpozycji na szczeblu krajowym. Zastosowanie formy rozporządzenia pozwala ponadto uniknąć opóźnionego zastosowania dyrektywy 2011/61/UE w państwach członkowskich.
(3)
Ponieważ w rozporządzeniu delegowanym określa się zadania i obowiązki „organu zarządzającego” i „kadry kierowniczej wyższego szczebla”, istotne jest wyjaśnienie znaczenia tych terminów, a w szczególności faktu, że organ zarządzający może składać się z przedstawicieli kardy kierowniczej wyższego szczebla. Ponadto, ze względu na fakt, iż w niniejszym rozporządzeniu wprowadza się także termin „funkcja nadzorcza”, z definicji organu zarządzającego powinno jasno wynikać, że jest to organ pełniący funkcję zarządzającą w przypadku rozdzielenia funkcji nadzorczej i zarządzającej zgodnie z krajowym prawem spółek. Zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE ZAFI mają obowiązek przekazania właściwym organom określonych informacji, w tym informacji na temat odsetka aktywów AFI podlegających specjalnym ustaleniom w związku z ich niepłynnością. W niniejszym rozporządzeniu wyjaśnia się znaczenie specjalnych ustaleń, tak aby ZAFI dokładnie wiedzieli, jakie informacje powinni przekazać właściwym organom.
(4)
W dyrektywie 2011/61/UE ustanowiono uproszczony system mający zastosowanie do ZAFI zarządzających takimi portfelami AFI, w przypadku których całkowita wartość zarządzanych aktywów nie przekracza odpowiednich progów. Należy jasno wskazać sposób obliczania całkowitej wartości zarządzanych aktywów. W tym kontekście kluczowe jest określenie kroków niezbędnych do obliczenia całkowitej wartości aktywów, jasne ustalenie, których funduszy nie uwzględnia się w obliczeniach, wyjaśnienie, w jaki sposób powinno się wyceniać aktywa nabyte za pomocą dźwigni finansowej, oraz ustanowienie zasad rozpatrywania przypadków krzyżowego powiązania kapitałowego wśród AFI zarządzanych przez danego ZAFI.
(5)
Całkowitą wartość zarządzanych aktywów należy obliczać co najmniej raz do roku, korzystając przy tym z aktualnych informacji. Wartość aktywów należy zatem określić w ciągu 12 miesięcy poprzedzających dzień obliczenia całkowitej wartości zarządzanych aktywów i jak najbliżej tej daty.
(6)
W celu zapewnienia ZAFI kwalifikowalności do korzystania z uproszczonego systemu przewidzianego w dyrektywie 2011/61/UE dany ZAFI powinien wprowadzić procedurę umożliwiającą obserwowanie na bieżąco całkowitej wartości zarządzanych aktywów. Aby ocenić prawdopodobieństwo naruszenia wartości progu lub konieczności wykonania dodatkowego obliczenia, ZAFI może rozpatrywać różne rodzaje zarządzanych AFI i różne klasy zainwestowanych aktywów.
(7)
Jeżeli ZAFI nie spełnia już warunków dotyczących progów, powinien powiadomić o tym swój właściwy organ i w terminie 30 dni kalendarzowych złożyć wniosek o wydanie zezwolenia. Jeśli jednak przewidziane przekroczenie progów lub nieosiągnięcie ich występuje w ciągu danego roku kalendarzowego jedynie sporadycznie, a sytuacje takie uznaje się za tymczasowe, ZAFI nie powinien być zobowiązany do złożenia wniosku o wydanie zezwolenia. W takich przypadkach ZAFI powinien poinformować właściwy organ o naruszeniu wartości progu i wyjaśnić, dlaczego uważa, że sytuacja ta ma charakter tymczasowy. Sytuacji utrzymującej się przez ponad trzy miesiące nie można uznać za tymczasową. Przy ocenie prawdopodobieństwa, że dana sytuacja ma charakter tymczasowy, ZAFI powinien wziąć pod uwagę przewidywane działania związane z subskrypcją i umorzeniem lub, w stosownych przypadkach, wykorzystaniem środków kapitałowych i ich podziałem. ZAFI nie powinien wykorzystywać przewidywanych zmian rynkowych jako części przedmiotowej oceny.
(8)
Dane stosowane przez ZAFI do celów obliczania całkowitej wartości zarządzanych aktywów nie muszą być udostępnione do wiadomości publicznej lub do wiadomości inwestorów. Właściwe organy muszą jednak być w stanie sprawdzić, czy ZAFI prawidłowo oblicza i monitoruje całkowitą wartość zarządzanych aktywów, przy czym dotyczy to również oceny sytuacji, w których całkowita wartość zarządzanych aktywów tymczasowo przekracza odpowiedni próg; powinny one zatem mieć dostęp do tych danych na żądanie.
(9)
Istotne jest, aby w momencie rejestracji ZAFI korzystający z przepisów dotyczących uproszczonego systemu przewidzianych w dyrektywie 2011/61/UE przekazał właściwym organom aktualne informacje. Nie wszystkie rodzaje ZAFI mogą mieć aktualne dokumenty ofertowe, odzwierciedlające najnowsze zmiany związane z AFI, którymi zarządzają; dla takich ZAFI praktyczniejszym rozwiązaniem może być przedstawienie wymaganych informacji w osobnym dokumencie opisującym strategię inwestycyjną funduszu. Mogłoby to mieć miejsce w przypadku funduszy private equity lub funduszy venture capital, w ramach których środki pieniężne często są pozyskiwane w drodze negocjacji z potencjalnymi inwestorami.
(10)
AFI posiadający jedynie instrumenty kapitałowe spółek notowanych na rynku regulowanym nie powinien być uznawany za stosujący dźwignię finansową, o ile instrumenty kapitałowe nie zostały nabyte poprzez zaciągnięcie pożyczki. Jeżeli ten sam AFI nabywa opcje objęte indeksem akcyjnym, należy go uważać za fundusz stosujący dźwignię finansową, ponieważ zwiększył ekspozycję AFI na daną inwestycją kapitałową.
(11)
W celu zapewnienia jednolitego zastosowania obowiązków ZAFI, dotyczących przyznania obiektywnego przeglądu zastosowanej dźwigni finansowej, należy ustanowić dwie metody obliczania dźwigni finansowej. Jak wynika z badań rynku, najlepsze rezultaty można osiągnąć dzięki połączeniu tzw. metody „brutto” i metody „zaangażowania”.
(12)
Aby uzyskać odpowiednie informacje do celów monitorowania ryzyka systemowego i pełny obraz zastosowania dźwigni finansowej przez ZAFI, właściwym organom oraz inwestorom należy przedstawić informacje na temat ekspozycji AFI opracowane zarówno w oparciu o metodę brutto, jak i o metodę zaangażowania; wszyscy ZAFI powinni zatem obliczać ekspozycję, stosując obie metody. W przypadku metody brutto otrzymuje się całkowitą ekspozycję AFI, natomiast metoda zaangażowania ukazuje techniki zabezpieczenia i kompensowania stosowane przez zarządzającego; metody te należy więc rozpatrywać łącznie. W szczególności cenną informację może stanowić stopień, w jakim całkowita ekspozycja otrzymana w wyniku zastosowania metody brutto różni się od całkowitej ekspozycji otrzymanej w wyniku zastosowania metody zaangażowania. W razie potrzeby w celu zagwarantowania, że każde zwiększenie ekspozycji AFI zostanie odpowiednio odzwierciedlone, Komisja może przyjąć dodatkowe akty delegowane dotyczące dodatkowej i fakultatywnej metody obliczania dźwigni finansowej.
(13)
Przy obliczaniu ekspozycji należy początkowo uwzględnić wszystkie pozycje AFI, w tym aktywa i zobowiązania krótko- i długoterminowe, zaciągnięte pożyczki, instrumenty pochodne i wszelkie inne środki wiążące się ze zwiększeniem ekspozycji, gdy ryzyko i korzyści związane z aktywami i zobowiązaniami dotyczą AFI, a ponadto wszystkie inne pozycje tworzące wartość aktywów netto.
(14)
Nie należy uwzględniać umów o pożyczkach zawartych przez AFI, jeżeli mają one charakter tymczasowy oraz odnoszą się do zaangażowania kapitałowego inwestorów i są nim w pełni objęte. Odnawialnych instrumentów kredytowych nie należy uznawać za instrumenty o charakterze tymczasowym.
(15)
ZAFI powinni obliczać ekspozycję nie tylko w oparciu o metodę brutto, lecz także o metodę zaangażowania. Zgodnie z metodą zaangażowania pochodne instrumenty finansowe należy przeliczać na równoważne pozycje w aktywach bazowych. Jeżeli jednak AFI inwestuje w niektóre instrumenty pochodne w celu zrównoważenia ryzyka rynkowego związanego z innymi aktywami, w które zainwestował AFI, to z zastrzeżeniem określonych warunków nie należy przeliczać tych instrumentów pochodnych na równoważne pozycje w aktywach bazowych, ponieważ ekspozycje tych dwóch inwestycji kapitałowych się równoważą. Powinno tak być na przykład wówczas, gdy z portfela AFI inwestuje się w dany indeks i posiada w nim instrument pochodny, w ramach którego wyniki tego indeksu zamienia się z wynikami innego indeksu, co powinno być równoznaczne z posiadaniem w portfelu ekspozycji związanej z drugim indeksem, w związku z czym wartość aktywów AFI netto nie zależałaby od wyników pierwszego indeksu.
(16)
Przy obliczaniu ekspozycji według metody zobowiązań instrumenty pochodne spełniające kryteria określone w niniejszym rozporządzeniu nie wiążą się z żadnym dodatkowym narażeniem na ryzyko. W związku z tym, jeżeli AFI będzie inwestował w indeksowe kontrakty terminowe i dysponował poziomem płynności o wartości równej całkowitej podstawowej wartości rynkowej kontraktów terminowych, będzie to równoznaczne z bezpośrednią inwestycją w akcje danego indeksu, zatem przy obliczaniu ekspozycji AFI nie należy uwzględniać indeksowych kontraktów terminowych.
(17)
Przy obliczaniu ekspozycji według metody zaangażowania ZAFI powinni mieć możliwość uwzględniania uzgodnień dotyczących zabezpieczenia i kompensowania, pod warunkiem że spełniają one kryteria związane z metodą zaangażowania.
(18)
Wymóg, zgodnie z którym uzgodnienia dotyczące kompensowania odnoszą się do aktywów bazowych, należy interpretować dokładnie w ten sposób, że aktywów uznanych przez ZAFI za równoważne lub ściśle powiązane, na przykład różnych klas akcji lub obligacji wyemitowanych przez tego samego emitenta, nie należy uznawać za identyczne do celów uzgodnień dotyczących kompensowania. Definicja uzgodnień dotyczących kompensowania ma na celu zagwarantowanie, że pod uwagę brane będą tylko te transakcje, które równoważą ryzyko związane z innymi transakcjami, nie pozostawiając żadnego materialnego ryzyka rezydualnego. Za uzgodnienia dotyczące kompensowania nie należy uznawać połączeń transakcji, które mają na celu przyniesienie nawet niewielkiego zwrotu poprzez zmniejszenie pewnych rodzajów ryzyka przy jednoczesnym utrzymaniu innych rodzajów ryzyka, jak ma to miejsce w przypadku arbitrażowych strategii inwestycyjnych mających na celu przyniesienie zwrotu dzięki wykorzystaniu rozbieżności w cenach między instrumentami pochodnymi o tych samych aktywach bazowych, ale różnych terminach zapadalności.
(19)
Za uzgodnienie dotyczące zabezpieczenia należy uznawać praktykę zarządzania portfelem, która ma na celu zmniejszenie ryzyka związanego z czasem trwania poprzez połączenie inwestycji w obligację długoterminową ze swapem stóp procentowych lub ma na celu skrócenie czasu trwania portfela obligacji AFI poprzez zajęcie pozycji krótkiej wobec kontraktów terminowych dotyczących obligacji odzwierciedlających ryzyko stopy procentowej portfela (zabezpieczenie czasu trwania), pod warunkiem że praktyka ta spełnia kryteria w zakresie zabezpieczenia.
(20)
Za spełniającą kryteria w zakresie zabezpieczenia należy uznawać praktykę zarządzania portfelem, która ma na celu zrównoważenie znacznego ryzyka związanego z inwestycją w odpowiednio zdywersyfikowany portfel akcji poprzez zajmowanie pozycji krótkiej wobec kontraktu terminowego indeksowego rynku akcji, jeżeli skład portfela kapitałowego jest bardzo zbliżony do składu indeksu rynku akcji i zwrot z niego jest ściśle powiązany ze zwrotem z indeksu rynku akcji oraz jeżeli pozycja krótka wobec kontraktu terminowego indeksowego rynku akcji jednoznacznie umożliwia zmniejszenie ogólnego ryzyka rynkowego związanego z portfelem kapitałowym, a ryzyko szczególne jest niewielkie, tak jak ma to miejsce w przypadku zabezpieczenia na podstawie współczynnika beta odpowiednio zdywersyfikowanego portfela kapitałowego, gdy szczególne ryzyko uznaje się za niewielkie.
(21)
Praktykę zarządzania portfelem, która ma na celu zrównoważenie ryzyka związanego z inwestycją w obligację o stałym oprocentowaniu poprzez połączenie pozycji długiej wobec swapu ryzyka kredytowego i swapu stóp procentowych, w ramach którego stałą stopę oprocentowania zamienia się ze stopą procentową równą odpowiedniej referencyjnej stopie procentowej na rynku pieniężnym powiększonej o spread, powinno się uznawać za uzgodnienie dotyczące zabezpieczenia, jeżeli zasadniczo spełnione są wszystkie kryteria w zakresie zabezpieczenia zgodnie z metodą zaangażowania.
(22)
Za spełniającą kryteria w zakresie zabezpieczenia nie należy uznawać praktyki zarządzania portfelem, która ma na celu zrównoważenie ryzyka związanego z daną akcją poprzez zajęcie pozycji krótkiej wobec akcyjnego instrumentu pochodnego różniącego się od tej pierwszej akcji, ale ściśle z nią powiązanego. Chociaż taka strategia opiera się na zajmowaniu przeciwnych pozycji wobec tej samej klasy aktywów, nie stanowi ona zabezpieczenia przed ryzykiem szczególnym związanym z inwestycją w daną akcję. W związku z tym nie należy jej uznawać za uzgodnienie dotyczące zabezpieczenia, jak określono w kryteriach związanych z metodą zaangażowania.
(23)
Za praktykę zgodną z kryteriami w zakresie zabezpieczenia nie należy uznawać praktyki zarządzania portfelem, która ma na celu utrzymanie alfy koszyka akcji (obejmującego ograniczoną liczbę akcji) poprzez połączenie inwestycji w ten koszyk akcji ze skorygowaną o współczynnik beta pozycją krótką wobec indeksu rynku akcji. Strategia taka nie ma na celu zrównoważenia znacznego ryzyka związanego z inwestycją w ten koszyk akcji, ale zrównoważenie współczynnika beta (ryzyka rynkowego) dla tej inwestycji oraz utrzymanie alfy. Alfa koszyka akcji może być wyższa niż współczynnik beta i sama w sobie generować straty na poziomie AFI. W związku z tym nie należy jej uznawać za uzgodnienie dotyczące zabezpieczenia.
(24)
Strategia arbitrażowa przejęcia jest strategią łączącą zajęcie pozycji krótkiej wobec danego papieru wartościowego z zajęciem pozycji długiej wobec innego papieru wartościowego. Strategia taka ma na celu zabezpieczenie współczynnika beta (ryzyka rynkowego) danej pozycji oraz wygenerowanie zwrotu związanego ze względnymi wynikami przyniesionymi przez oba te papiery wartościowe. Podobnie alfa koszyka akcji może być wyższa niż współczynnik beta i sama w sobie generować straty na poziomie AFI. Nie należy jej uznawać za uzgodnienie dotyczące zabezpieczenia, jak określono w kryteriach związanych z metodą zaangażowania.
(25)
Strategia, która ma na celu zabezpieczenie pozycji długiej wobec papieru wartościowego lub obligacji za pomocą nabytej ochrony kredytowej w stosunku do tego samego emitenta, odnosi się do dwóch różnych klas aktywów i w związku z tym nie może być uznawana za uzgodnienie dotyczące zabezpieczenia.
(26)
Stosując metody, które zwiększają ekspozycję AFI, ZAFI powinien przestrzegać ogólnych zasad, takich jak uwzględnianie oprócz formy prawnej transakcji, również jej charakter. W szczególności jeżeli chodzi o transakcje repo, ZAFI powinien rozważyć, czy AFI przekazuje, czy też utrzymuje ryzyko i korzyści związane z danymi aktywami. ZAFI powinien również uwzględnić instrumenty pochodne lub inne ustalenia umowne odnośnie do aktywów bazowych w celu określenia możliwych przyszłych zobowiązań AFI wynikających z tych transakcji.
(27)
Ponieważ zastosowanie metody zaangażowania prowadzi do uznania stóp procentowych o różnych terminach zapadalności za różne aktywa bazowe, AFI, które zgodnie ze swoją podstawową polityką inwestycyjną inwestują przede wszystkim w instrumenty pochodne stóp procentowych, mogą stosować szczególne zasady dotyczące kompensowania czasu trwania w celu uwzględnienia korelacji między segmentami zapadalności krzywej stóp procentowych. Określając swoją politykę inwestycyjną i profil ryzyka, AFI powinien być w stanie zdefiniować poziom ryzyka stopy procentowej, a tym samym ustalić docelowy czas trwania. Przy dokonywaniu wyborów dotyczących inwestycji AFI powinien również wziąć pod uwagę wcześniej określony docelowy czas trwania. Jeżeli czas trwania portfela różni się od docelowego czasu trwania, strategii nie należy uznawać za uzgodnienie dotyczące kompensowania czasu trwania, jak określono w kryteriach związanych z metodą zaangażowania.
(28)
Zasady dotyczące kompensowania czasu trwania zezwalają na kompensowanie pozycji długich pozycjami krótkimi, których aktywami bazowymi są różne stopy procentowe. Terminy zapadalności pełniące funkcję progów w odniesieniu do okresów zapadalności wynoszą: dwa lata, siedem lat i 15 lat. Kompensowanie pozycji powinno być dozwolone w każdym okresie zapadalności.
(29)
Kompensowanie pozycji między dwoma różnymi okresami zapadalności powinno być dozwolone częściowo. Należy nakładać kary w odniesieniu do kompensowanych pozycji, aby dopuścić jedynie kompensowanie częściowe. Należy je przedstawiać jako wartości procentowe w oparciu o średnie korelacje między okresami zapadalności na dwa, pięć, dziesięć i 30 lat na krzywej stóp procentowych. Im bardziej terminy zapadalności pozycji są od siebie oddalone, tym ważniejsze jest to, aby kompensowanie podlegało karze, co wiąże się z koniecznością zwiększenia wartości procentowych.
(30)
Pozycje, których zmieniony czas trwania jest znacznie dłuższy niż zmieniony czas trwania całego portfela, są sprzeczne ze strategią inwestycyjną AFI i ich pełne kompensowanie nie może być dozwolone. W związku z tym kompensowanie pozycji krótkiej o terminie zapadalności wynoszącym 18 miesięcy (określonym w okresie zapadalności 1) z pozycją długą o terminie zapadalności wynoszącym 10 lat (określonym w okresie zapadalności 3) nie może być dozwolone, jeżeli docelowy czas trwania AFI wynosi około 2 lat.
(31)
Obliczając ekspozycję, AFI mogą w pierwszej kolejności zidentyfikować uzgodnienia dotyczące zabezpieczenia. Instrumenty pochodne uwzględnione w tych uzgodnieniach wyłącza się następnie z obliczeń dotyczących ogólnego narażenia na ryzyko. Przy dokonywaniu uzgodnień dotyczących zabezpieczenia AFI powinny opierać się na dokładnych obliczeniach. Przy obliczaniu zabezpieczenia AFI nie mogą stosować zasad dotyczących kompensowania czasu trwania. Zasady dotyczące kompensowania czasu trwania można stosować do celów przeliczania pozostałych instrumentów pochodnych stóp procentowych na odpowiadające im pozycje aktywów bazowych.
(32)
Na mocy dyrektywy 2011/61/UE ZAFI musi zagwarantować, aby potencjalne ryzyko związane z odpowiedzialnością zawodową wynikające z jego działalności było odpowiednio pokryte dzięki dodatkowym funduszom własnym lub ubezpieczeniu od odpowiedzialności zawodowej. Jednolite stosowanie tego przepisu wymaga wspólnej interpretacji potencjalnego ryzyka związanego z odpowiedzialnością zawodową, które ma być pokryte. Określając ogólną specyfikację ryzyka związanego z odpowiedzialnością zawodową spowodowanego zaniedbaniem obowiązków przez ZAFI, powinno się ustalić cechy odpowiednich rodzajów ryzyka wystąpienia niekorzystnych zdarzeń oraz zidentyfikować zakres potencjalnej odpowiedzialności zawodowej, między innymi za spowodowanie szkody lub straty przez osoby bezpośrednio prowadzące działalność, za którą ZAFI są odpowiedzialni pod względem prawnym, na przykład przez dyrektorów, urzędników lub pracowników ZAFI, oraz przez osoby prowadzące działalność na mocy ustaleń dotyczących przekazania zawartych z ZAFI. Zgodnie z przepisami dyrektywy 2011/61/UE na odpowiedzialność ZAFI nie powinno mieć wpływu przekazanie lub dalsze przekazanie zadań; ZAFI powinien zapewnić odpowiednie pokrycie ryzyka zawodowego dotyczącego takich osób trzecich, za które jest prawnie odpowiedzialny.
(33)
W celu zapewnienia wspólnej interpretacji, jeżeli chodzi o ogólną specyfikację, należy opracować wykaz przykładów służący jako punkt odniesienia dla identyfikowania różnych rodzajów potencjalnego ryzyka związanego z odpowiedzialnością zawodową. Wykaz ten powinien obejmować szeroki zakres zdarzeń wynikających z zaniedbań, błędów lub zaniechań, takich jak zgubienie dokumentów poświadczających tytuł do inwestycji, błędna interpretacja lub naruszenie w stosunku do różnego rodzaju zobowiązań lub obowiązków spoczywających na ZAFI. Wykaz ten powinien również obejmować przypadki, w których nie udało się za pomocą odpowiednich wewnętrznych systemów kontroli zapobiec nielegalnemu postępowaniu w ramach organizacji ZAFI. Szkoda wynikająca z niezachowania należytej staranności odnośnie do inwestycji kapitałowej, która okazała się nielegalna, wiązałaby się z pociągnięciem ZAFI do odpowiedzialności zawodowej i powinna zostać w odpowiedni sposób pokryta. Nie należy jednak pokrywać strat poniesionych w związku z faktem, że inwestycja straciła na wartości w wyniku niekorzystnych warunków rynkowych. Wykaz powinien ponadto zawierać nieprawidłowo wykonane wyceny, które należy rozumieć jako niedokonanie wyceny stanowiące naruszenie art. 19 dyrektywy 2011/61/UE oraz odpowiednich aktów delegowanych.
(34)
Zgodnie ze swoimi obowiązkami w zakresie zarządzania ryzykiem ZAFI muszą posiadać odpowiednie mechanizmy wewnętrznej kontroli jakości w celu uniknięcia lub złagodzenia skutków błędów operacyjnych, w tym ryzyka związanego z odpowiedzialnością zawodową. W związku z tym w ramach swojej polityki w zakresie zarządzania ryzykiem ZAFI powinien posiadać odpowiednie zasady i procedury dotyczące zarządzania ryzykiem operacyjnym, odpowiednie dla charakteru, skali i złożoności jej działalności. Takie zasady i procedury powinny w każdym razie umożliwić stworzenie wewnętrznej bazy danych dotyczących strat do celów oceny profilu ryzyka operacyjnego.
(35)
W celu zagwarantowania, że dodatkowe fundusze własne i ubezpieczenie od odpowiedzialności zawodowej odpowiednio pokrywają potencjalne ryzyko związane z odpowiedzialnością zawodową, należy ustanowić minimalne ilościowe punkty odniesienia określające odpowiedni poziom ochrony ubezpieczeniowej. Takie ilościowe punkty odniesienia musi określić ZAFI jako odpowiednią część wartości portfeli zarządzanych AFI, obliczonej jako suma wartości całkowitej wszystkich aktywów wszystkich zarządzanych AFI, niezależnie od tego, czy zostały one nabyte za pomocą dźwigni finansowej, czy przy użyciu środków pieniężnych inwestorów. W tym kontekście instrumenty pochodne należy wyceniać w oparciu o ich cenę rynkową, ponieważ po tej cenie mogłyby zostać zastąpione. Ponieważ pokrycie ryzyka za pomocą ubezpieczenia od odpowiedzialności zawodowej jest z natury mniej pewne niż pokrycie przy użyciu dodatkowych funduszy własnych, do tych dwóch różnych instrumentów służących do pokrycia ryzyka związanego z odpowiedzialnością zawodową należy stosować różne wartości procentowe.
(36)
W celu zagwarantowania, że ubezpieczenie od odpowiedzialności zawodowej będzie skuteczne, jeżeli chodzi o pokrycie strat wynikających ze zdarzeń objętych ubezpieczeniem, musi je zapewnić zakład ubezpieczeń posiadający odpowiednie zezwolenie na dostarczanie ubezpieczeń od odpowiedzialności zawodowej. Dotyczy to zakładów ubezpieczeń z UE oraz przedsiębiorstw spoza UE w zakresie, w jakim na świadczenie usługi ubezpieczeniowej zezwala im prawo Unii lub prawo krajowe.
(37)
W celu zapewnienia pewnej elastyczności przy opracowywaniu odpowiedniego ubezpieczenia od odpowiedzialności zawodowej ZAFI i zakład ubezpieczeń powinni mieć możliwość uzgodnienia klauzuli stanowiącej, że ZAFI uiści określoną kwotę jako pierwszą część kosztów związanych z jakąkolwiek stratą (określona nadwyżka). W przypadku uzgodnienia takiej określonej nadwyżki ZAFI powinien zapewnić fundusze własne odpowiadające ustalonej kwocie straty, którą będzie musiał uiścić. Takie fundusze własne powinny stanowić dodatek do kapitału założycielskiego ZAFI oraz do funduszy własnych, które ZAFI musi zapewnić na podstawie art. 9 ust. 3 dyrektywy 2011/61/UE.
(38)
Zasadniczo co najmniej raz do roku należy sprawdzać, czy pokrycie ryzyka przy użyciu dodatkowych funduszy własnych lub ubezpieczenia od odpowiedzialności zawodowej jest odpowiednie. ZAFI powinien jednak wprowadzić procedury zapewniające stałe monitorowanie całkowitej wartości portfeli zarządzanych AFI oraz stałe dostosowywanie wartości pokrycia ryzyka związanego z odpowiedzialnością zawodową w przypadku wykrycia znacznych rozbieżności. Ponadto właściwy organ z rodzimego państwa członkowskiego ZAFI może obniżyć lub zwiększyć minimalne wymogi w odniesieniu do dodatkowych funduszy własnych po uwzględnieniu profilu ryzyka ZAFI, jego historii strat i tego, czy jego dodatkowe fundusze własne lub ubezpieczenie od odpowiedzialności zawodowej są odpowiednie.
(39)
W dyrektywie 2011/61/UE zobowiązuje się ZAFI do działania w najlepszym interesie AFI, inwestorów AFI oraz integralności rynku. ZAFI powinni zatem stosować odpowiednie zasady i procedury, które umożliwiają im zapobieganie nieprawidłowym praktykom, takim jak dążenie do wyprzedzania reakcji rynku (ang. market timing) czy transakcje dokonywane po zamknięciu przyjmowania zleceń według ceny z tego samego dnia (ang. late trading). Inwestorzy dążący do wyprzedzania reakcji rynku (ang. market timers) stosują ceny nieaktualne lub tzw. stale prices ceny papierów wartościowych portfela, które wpływają na obliczanie wartości aktywów netto AFI, lub nabywają jednostki AFI bądź dokonują ich umorzeń w ciągu kilku dni, wykorzystując tym samym sposób, w jaki AFI oblicza swoją wartość aktywów netto. Late trading polega na składaniu zleceń nabycia lub umorzenia jednostek AFI po wyznaczonym momencie granicznym, przy czym otrzymana cena jest ceną obowiązującą tym momencie. Obie nieprawidłowe praktyki szkodzą interesom inwestorów długoterminowych, ponieważ rozwadniają ich zysk, oraz mają negatywny wpływ na zyski AFI, gdyż zwiększają koszty transakcji oraz zakłócają zarządzanie portfelem. ZAFI powinni również ustanowić odpowiednie procedury, aby zapewnić wydajne zarządzanie AFI, i powinni działać w taki sposób, aby zapobiegać obciążaniu AFI i jego inwestorów nadmiernymi kosztami.
(40)
Zgodnie z podejściem stosowanym do zarządzających UCITS ZAFI powinni zapewnić zachowanie wysokiego poziomu staranności przy selekcji i monitorowaniu inwestycji. Powinni oni posiadać odpowiednią wiedzę specjalistyczną i znajomość aktywów, w które inwestowane są AFI. Aby zagwarantować, że decyzje inwestycyjne są podejmowane zgodnie ze strategią inwestycyjną oraz, w stosownych przypadkach, z zachowaniem limitów ryzyka zarządzanych AFI, ZAFI powinni ustanowić i wdrożyć pisemne zasady i procedury w zakresie badania due diligence. Te zasady i procedury należy regularnie poddawać przeglądom i aktualizować. W przypadku gdy ZAFI inwestują w określone rodzaje aktywów na długi okres, np. w mniej płynne aktywa, takie jak nieruchomości czy udziały w spółce, wymogi należytej staranności powinny mieć zastosowanie również do etapu negocjacji. Działania podejmowane przez ZAFI przed zawarciem umowy powinny być dobrze udokumentowane, aby wykazać, że są one zgodne z planem gospodarczo-finansowym, a tym samym z czasem trwania AFI. ZAFI powinni zachowywać protokoły odnośnych posiedzeń, dokumentację przygotowawczą oraz analizę ekonomiczno-finansową przeprowadzoną na potrzeby oceny wykonalności projektu i zobowiązania umownego.
(41)
Wymóg, zgodnie z którym ZAFI prowadzą działalność z należytą fachowością, dbałością i starannością, powinien mieć również zastosowanie w przypadku, gdy ZAFI mianuje prime brokera lub kontrahenta; ZAFI powinien wybierać i mianować tylko tych prime brokerów i kontrahentów, którzy są na bieżąco objęci nadzorem, są stabilni finansowo oraz posiadają niezbędną strukturę organizacyjną, odpowiednią z punktu widzenia usług, jakie mają być świadczone na rzecz ZAFI lub AFI. Aby zapewnić odpowiednią ochronę interesów inwestorów, konieczne jest wyjaśnienie, że jednym z kryteriów, pod względem których należy oceniać stabilność finansową, jest kwestia tego, czy prime brokerzy lub kontrahenci są objęci stosowną regulacją ostrożnościową, w tym odpowiednimi wymogami kapitałowymi, oraz skutecznym nadzorem.
(42)
Zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE, w której od ZAFI wymaga się prowadzenia działalności w sposób uczciwy, rzetelnie i z należytą fachowością, osoby faktycznie prowadzące działalność ZAFI, które są członkami organu zarządzającego lub kadry kierowniczej wyższego szczebla w przypadku podmiotów nieposiadających organu zarządzającego, powinny mieć wystarczającą wiedzę, umiejętności i doświadczenie do wykonywania powierzonych im zadań, a zwłaszcza do zrozumienia ryzyka związanego z działalnością ZAFI. Zgodnie z zieloną księgą Komisji w sprawie ładu korporacyjnego w sektorze finansowym (2) osoby, które faktycznie prowadzą działalność ZAFI, powinny również poświęcić wystarczająco długi czas na wykonywanie swoich obowiązków w ZAFI oraz postępować w sposób uczciwy, rzetelny, przy zachowaniu niezależnego osądu w celu skutecznej oceny i kwestionowania decyzji kadry kierowniczej wyższego szczebla.
(43)
Aby zagwarantować właściwe wykonanie odpowiednich działań, ZAFI powinni zatrudniać personel posiadający umiejętności i wiedzę, w tym wiedzę specjalistyczną, niezbędne do realizacji powierzonych im zadań.
(44)
ZAFI, którzy świadczą usługę indywidualnego zarządzania portfelem, muszą przestrzegać zasad dotyczących zachęt ustanowionych w dyrektywie Komisji 2006/73/WE z dnia 10 sierpnia 2006 r. wprowadzającej środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy (3). W celu zapewnienia spójności zasady te należy rozszerzyć na ZAFI, którzy świadczą usługę zarządzania zbiorowym portfelem oraz wprowadzania do obrotu. W sprawozdaniu rocznym ZAFI należy ujawnić istnienie, charakter i wysokość wynagrodzenia, prowizji lub korzyści bądź metodę obliczania tej wysokości, w przypadku gdy nie można jej ustalić.
(45)
Inwestorzy AFI powinni korzystać z ochrony podobnej do tej, z jakiej korzystają klienci ZAFI, na rzecz których ZAFI świadczy usługę indywidualnego zarządzania portfelem, ponieważ w takim przypadku muszą oni przestrzegać zasad dotyczących możliwie najlepszej realizacji ustanowionych w dyrektywie 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG (4) oraz w dyrektywie 2006/73/WE. Należy jednak wziąć pod uwagę różnice między różnymi rodzajami aktywów, w które inwestowane są AFI, ponieważ możliwie najlepsza realizacja nie jest istotna na przykład w sytuacji, gdy ZAFI inwestuje w nieruchomości lub udziały w spółce, a inwestycja odbywa się po zakończeniu szeroko zakrojonych negocjacji dotyczących warunków umowy. W przypadku braku wyboru różnych miejsc realizacji zleceń ZAFI powinien być w stanie wykazać właściwym organom i biegłym rewidentom, że nie ma możliwości wyboru spośród różnych miejsc realizacji zleceń.
(46)
W celu zapewnienia spójności z wymogami mającymi zastosowanie do zarządzających UCITS zasady obsługi zleceń oraz łączenia i alokacji zleceń powinny się stosować do ZAFI przy świadczeniu przez nie usługi zarządzania zbiorowym portfelem. Zasady te nie powinny mieć jednak zastosowania w przypadku, gdy inwestycja w aktywa, np. inwestycja w nieruchomości, udziały w spółce czy spółki nienotowane na rynku regulowanym, odbywa się po przeprowadzeniu szeroko zakrojonych negocjacji dotyczących warunków umowy, ponieważ w takich przypadkach nie dochodzi do realizacji zlecenia.
(47)
Konieczne jest określenie sytuacji, w których prawdopodobne jest wystąpienie konfliktu interesów, zwłaszcza jeżeli istnieją szanse na zysk lub uniknięcie straty finansowej bądź jeżeli występują zachęty finansowe lub inne zachęty do kierowania działalnością ZAFI w sposób, który faworyzuje konkretne interesy ze szkodą dla interesów innych stron, takich jak inny AFI, jego klienci, przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) czy inni klienci ZAFI.
(48)
W polityce przeciwdziałania konfliktom interesów ustanowionej przez ZAFI należy wskazać sytuacje, w których działania podejmowane przez ZAFI mogłyby wywoływać konflikty interesów, niezależnie od tego, czy stwarzają one potencjalne ryzyko szkody dla interesów AFI lub interesów jego inwestorów, czy też nie. Aby je zidentyfikować, ZAFI powinien uwzględnić nie tylko działalność w zakresie zarządzania zbiorowym portfelem, ale także inne działania, do których realizacji jest upoważniony, w tym działania podejmowane przez osoby, którym przekazano wykonywanie funkcji, osoby, którym dalej przekazano wykonywanie funkcji, zewnętrzny podmiot wyceniający lub kontrahenta.
(49)
Zgodnie z podejściem uwzględnionym w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) (5) w odniesieniu do spółek zarządzających UCITS oraz w dyrektywie 2004/39/WE w odniesieniu do firm inwestycyjnych ZAFI powinni przyjmować procedury i środki, aby zagwarantować, że odpowiednie osoby zaangażowane w różnego rodzaju działalność, która może się wiązać z konfliktem interesów, wykonują tę działalność, utrzymując taki stopień niezależności, jaki jest odpowiedni w świetle wielkości i działalności ZAFI.
(50)
Niezbędne jest zapewnienie ogólnych ram, zgodnie z którymi należy zarządzać konfliktami interesów, jeśli do nich dojdzie, i ujawniać je. W polityce przeciwdziałania konfliktom interesów ustanowionej przez ZAFI należy sprecyzować szczegółowe kroki i procedury, które należy stosować w takich sytuacjach.
(51)
Jednym z centralnych elementów systemu zarządzania ryzykiem jest stała funkcja zarządzania ryzykiem. W celu zapewnienia spójności zadania i obowiązki w ramach tej funkcji powinny mieć podobny charakter do zadań powierzonych stałej funkcji zarządzania ryzykiem w spółkach zarządzających UCITS na mocy dyrektywy Komisji 2010/43/UE z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE w zakresie wymogów organizacyjnych, konfliktów interesów, prowadzenia działalności, zarządzania ryzykiem i treści umowy pomiędzy depozytariuszem a spółką zarządzającą (6). Funkcja ta powinna odgrywać kluczową rolę w kształtowaniu polityki ryzyka AFI, monitorowania ryzyka i pomiaru ryzyka w celu zapewnienia ciągłej zgodności poziomu ryzyka z profilem ryzyka AFI. W ramach stałej funkcji zarządzania ryzykiem należy zapewnić konieczne uprawnienia, dostęp do wszystkich odpowiednich informacji i regularne kontakty z kadrą kierowniczą wyższego szczebla oraz organem zarządzającym ZAFI w celu dostarczania im aktualnych informacji, tak aby w razie potrzeby mogli oni podejmować niezwłoczne działania naprawcze.
(52)
Polityka zarządzania ryzykiem stanowi kolejny filar systemu zarządzania ryzykiem. Polityka ta powinna być właściwie udokumentowana i powinna określać przede wszystkim środki i procedury stosowane w celu pomiaru ryzyka i zarządzania nim, zabezpieczenia gwarantujące niezależne wykonywanie funkcji zarządzania ryzykiem, techniki wykorzystywane w celu zarządzania ryzykiem oraz szczegóły podziału obowiązków w ZAFI w odniesieniu do procedur zarządzania ryzykiem i procedur operacyjnych. Aby zapewnić skuteczność polityki zarządzania ryzykiem, kadra kierownicza wyższego szczebla powinna dokonywać jej przeglądu co najmniej raz w roku.
(53)
Zgodnie z wymogami dyrektywy 2011/61/UE funkcja zarządzania ryzykiem powinna być funkcjonalnie i hierarchicznie oddzielona od jednostek operacyjnych. Należy zatem sprecyzować, że takie oddzielenie powinno być zapewnione do poziomu organu zarządzającego ZAFI oraz że osoby pełniące funkcję zarządzania ryzykiem nie powinny wykonywać żadnych sprzecznych zadań ani nie powinny być nadzorowane przez osobę odpowiadającą za sprzeczne funkcje.
(54)
Konieczne jest określenie zabezpieczeń, które ZAFI ma stosować w każdym przypadku w celu zapewnienia niezależnego wykonywania funkcji zarządzania ryzykiem oraz w szczególności zagwarantowania, że osobom pełniącym funkcję zarządzania ryzykiem nie powierza się sprzecznych zadań, że podejmują one decyzje na podstawie danych, które mogą właściwie ocenić, oraz że możliwy jest przegląd procesu decyzyjnego.
(55)
Mimo że w dyrektywie 2011/61/UE nie nakłada się na AFI żadnych ograniczeń inwestycyjnych, nie można skutecznie zarządzać ryzykiem ponoszonym przez każdy AFI, jeżeli ZAFI nie określili z wyprzedzeniem limitów ryzyka. Limity ryzyka powinny być zgodne z profilem ryzyka AFI i należy je ujawniać inwestorom zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE.
(56)
W celu zapewnienia spójności wymogi dotyczące identyfikacji, pomiaru i monitorowania ryzyka opierają się na podobnych przepisach dyrektywy 2010/43/UE. ZAFI powinni właściwie rozwiązać kwestię ewentualnych słabych punktów swoich technik i modeli pomiaru ryzyka, przeprowadzając testy warunków skrajnych, weryfikację historyczną oraz analizę scenariuszy wariantowych. W przypadku gdy testy warunków skrajnych i analiza scenariuszy wariantowych ujawnią szczególną podatność na określone okoliczności, ZAFI powinni bezzwłocznie zareagować i podjąć działania naprawcze.
(57)
W dyrektywie 2011/61/UE nakłada się na Komisję wymóg określenia systemów i procedur zarządzania płynnością, umożliwiających ZAFI monitorowanie ryzyka utraty płynności, z wyjątkiem przypadków, w których AFI jest niestosującym dźwigni finansowej AFI typu zamkniętego, oraz zapewnienia zgodności profilu płynności inwestycji AFI z jego zobowiązaniami bazowymi. Dlatego też ważne jest określenie zasadniczych wymogów ogólnych skierowanych do wszystkich ZAFI, których stosowanie powinno być dostosowane do wielkości, struktury i charakteru AFI zarządzanego przez danego ZAFI.
(58)
ZAFI powinni być w stanie wykazać swoim właściwym organom, że stosują odpowiednie i skuteczne zasady i procedury zarządzania płynnością. Wymaga to należytego uwzględnienia charakteru AFI, w tym rodzaju aktywów bazowych i wielkości ryzyka utraty płynności, na które narażony jest AFI, skali i złożoności AFI lub złożoności procesu upłynnienia lub sprzedaży aktywów.
(59)
Systemy i procedury zarządzania płynnością mogą umożliwić ZAFI stosowanie narzędzi i ustaleń niezbędnych do uporania się z aktywami niepłynnymi i powiązanymi problemami z wyceną w celu zareagowania na wnioski o umorzenie. Takie narzędzia i ustalenia mogą w przypadkach dozwolonych na mocy prawa krajowego obejmować rozwiązania typu „gate”, częściowe umorzenia, tymczasowe pożyczki, okresy zgłoszenia i pakiety aktywów płynnych. Wyodrębnianie aktywów niepłynnych (ang. side pockets) oraz inne mechanizmy, w których określone aktywa AFI są przedmiotem podobnych ustaleń między AFI i jego inwestorami, należy uznawać za „specjalne ustalenia”, ponieważ wpływają one na konkretne prawa inwestorów AFI do umorzenia. Zawieszenia AFI nie należy uznawać za specjalne ustalenie, ponieważ ma ono zastosowanie do wszystkich aktywów AFI oraz do wszystkich inwestorów AFI. Stosowanie narzędzi i specjalnych ustaleń do celów zarządzania płynnością powinno być uzależnione od konkretnych okoliczności i powinno być zróżnicowane w zależności od charakteru, skali i strategii inwestycyjnej AFI.
(60)
Wymóg monitorowania zarządzania płynnością bazowych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, w które inwestują AFI, jak również wymogi dotyczące wdrożenia narzędzi i ustaleń w celu zarządzania ryzykiem utraty płynności oraz identyfikowania i monitorowania konfliktów interesów między inwestorami i zarządzania nimi nie powinny mieć zastosowania do ZAFI zarządzających AFI typu zamkniętego, niezależnie od tego, czy uważa się, że stosują one dźwignię finansową. Wyłączenie z tych wymogów dotyczących zarządzania płynnością związanych z umorzeniem powinno odzwierciedlać różnice w ogólnych warunkach umorzenia dla inwestorów AFI typu zamkniętego w porównaniu z inwestorami AFI typu otwartego.
(61)
Stosowanie limitów minimalnych dotyczących płynności lub niepłynności AFI mogłoby stanowić skuteczne narzędzie monitorowania dla określonych rodzajów ZAFI. Samo przekroczenie limitu nie musi wymagać podjęcia działań przez ZAFI, ponieważ jest to uzależnione od faktów i okoliczności, a także granic tolerancji ustalonych przez ZAFI. Można zatem w praktyce stosować limity w odniesieniu do monitorowania średniego dziennego umorzenia w stosunku do płynności funduszu pod względem dni w tym samym okresie. Można je również wykorzystywać do monitorowania koncentracji inwestorów w celu wsparcia scenariuszy testów warunków skrajnych. Limity te mogłyby stanowić bodźce do podjęcia stałych działań monitorujących lub naprawczych w zależności od okoliczności.
(62)
W stosownych przypadkach w ramach testów warunków skrajnych należy przeprowadzić symulację niedoboru płynności aktywów, jak również nietypowych wniosków o umorzenie. Należy uwzględnić ostatnie i oczekiwane w przyszłości subskrypcje i umorzenia, a także wpływ przewidywanych wyników AFI z takiej działalności w stosunku do innych podmiotów. ZAFI powinien przeanalizować okres wymagany do zrealizowania wniosków o umorzenie w symulowanych scenariuszach warunków skrajnych. ZAFI powinien również przeprowadzić testy warunków skrajnych dotyczące czynników rynkowych, takich jak zmiany kursów walutowych, które mogłyby znacząco wpłynąć na profil kredytowy ZAFI lub AFI bądź, w konsekwencji, na wymogi dotyczące zabezpieczenia. W swoim podejściu do testów warunków skrajnych lub analizy scenariuszy wariantowych ZAFI powinien uwzględnić wrażliwość wyceny w warunkach skrajnych.
(63)
Częstotliwość przeprowadzania testów warunków skrajnych powinna być uzależniona od charakteru AFI, strategii inwestycyjnej, profilu płynności, rodzaju inwestora i polityki umarzania AFI. Oczekuje się jednak, że testy te będą przeprowadzane co najmniej raz w roku. Jeżeli wyniki testów warunków skrajnych sugerują znacznie wyższe ryzyko utraty płynności niż oczekiwane, ZAFI powinien działać w najlepszym interesie wszystkich inwestorów AFI, uwzględniając profil płynności aktywów AFI, poziom wniosków o umorzenie oraz, w stosownych przypadkach, adekwatność polityk i procedur zarządzania płynnością.
(64)
W dyrektywie 2011/61/UE nakłada się na Komisję wymóg określenia, w jaki sposób strategia inwestycyjna, profil płynności oraz polityka umarzania mają zostać dostosowane. Spójność między tymi trzema elementami jest zapewniona, jeżeli inwestorzy są w stanie umorzyć swoje inwestycje zgodnie z polityką umarzania AFI, która powinna obejmować warunki umorzenia zarówno w normalnych, jak i w wyjątkowych okolicznościach, oraz w sposób zgodny ze sprawiedliwym traktowaniem inwestorów.
(65)
W dyrektywie 2011/61/UE wymaga się zapewnienia spójności międzysektorowej oraz uniknięcia rozbieżności interesów jednostek inicjujących przekształcających pożyczki w zbywalne papiery wartościowe i ZAFI inwestujących w te papiery wartościowe lub inne instrumenty finansowe w imieniu AFI. Aby osiągnąć ten cel, uwzględniono odpowiednie przepisy dyrektywy 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (7), w których ustanawia się ilościowe i jakościowe wymogi, jakie muszą spełniać inwestorzy narażeni na ryzyko kredytowe z tytułu pozycji sekurytyzacyjnej, jednostki inicjujące oraz jednostki sponsorujące. Ponieważ ten sam cel dostosowania interesów jednostki inicjującej lub jednostki sponsorującej i interesów inwestorów jest realizowany w niniejszym rozporządzeniu oraz odpowiednich przepisach dyrektywy 2006/48/WE, konieczne jest zachowanie spójności terminologii stosowanej w obu aktach prawnych, dlatego też punktem odniesienia są definicje podane w dyrektywie 2006/48/WE. Z uwagi na szczegółowe wytyczne dotyczące interpretowania odpowiednich przepisów dyrektywy 2006/48/WE (8) wydane przez Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego, instytucję poprzedzającą Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, aby osiągnąć spójność międzysektorową, obecne przepisy służące dostosowaniu interesów jednostek inicjujących, jednostek sponsorujących i ZAFI należy interpretować w świetle tych wytycznych.
(66)
Ważne jest, aby transakcje przekształcania pożyczek w zbywalne papiery wartościowe nie były skonstruowane w sposób pozwalający na uniknięcie stosowania wymogów dotyczących inwestycji w pozycje sekurytyzacyjne. Dlatego też odniesienia do inwestycji w zbywalne papiery wartościowe lub inne instrumenty finansowe na podstawie przekształconych pożyczek nie należy interpretować ściśle jako prawnie ważnego i wiążącego przeniesienia tytułu do takich instrumentów, ale jako inwestycję dokonaną w istotnym celu gospodarczym, tak aby wszystkie inne formy inwestycji syntetycznych można było objąć wymogami szczegółowymi. W celu uniknięcia nieporozumień i ujednolicenia języka stosowanego w prawodawstwie z dziedziny bankowości zamiast wyrażenia „inwestycja w zbywalne papiery wartościowe lub inne instrumenty finansowe na podstawie przekształconych pożyczek” należy stosować wyrażenie „przyjęcie ekspozycji na ryzyko kredytowe pozycji sekurytyzacyjnej”.
(67)
Wymogi, jakie powinny spełniać instytucje działające w charakterze jednostek inicjujących, jednostek sponsorujących lub pierwotnych pożyczkodawców sekurytyzacji, nakłada się na nie bezpośrednio przepisami dyrektywy 2006/48/WE. Dlatego też istotne jest określenie powiązanych obowiązków ZAFI przyjmującego ekspozycję sekurytyzacyjną. W rezultacie ZAFI powinien przyjąć ekspozycję sekurytyzowaną, wyłącznie jeśli jednostka inicjująca, jednostka sponsorująca lub pierwotny pożyczkodawca wyraźnie ujawnili ZAFI utrzymanie istotnego interesu gospodarczego w składniku aktywów bazowych, znane jako wymóg utrzymania. Ponadto ZAFI powinien dopilnować, aby spełnione były różne wymogi jakościowe nałożone na jednostkę sponsorującą i jednostkę inicjującą na mocy dyrektywy 2006/48/WE. Co więcej, sam ZAFI powinien spełniać wymogi jakościowe, aby mieć wszechstronną i dogłębną wiedzę na temat inwestycji w pozycje sekurytyzacyjne i jej ekspozycji bazowej. Aby to osiągnąć, ZAFI powinni podejmować decyzje inwestycyjne wyłącznie po przeprowadzeniu starannego badania due diligence, z którego powinni uzyskać odpowiednie informacje i wiedzę na temat danych sekurytyzacji.
(68)
Istnieją okoliczności, w których podmioty spełniają definicję jednostki inicjującej lub jednostki sponsorującej bądź pełnią rolę pierwotnego pożyczkodawcy; jednak inny podmiot, który ani nie spełnia definicji jednostki inicjującej lub jednostki sponsorującej, ani nie pełni roli pierwotnego pożyczkodawcy, ale którego interesy są w optymalnym stopniu związane z interesami inwestorów, może dążyć do spełnienia wymogu utrzymania. Dla celów pewności prawa taki inny podmiot nie powinien być zobowiązany do spełnienia wymogu utrzymania, jeżeli wymóg ten spełnia jednostka inicjująca, jednostka sponsorująca lub pierwotny pożyczkodawca.
(69)
W razie naruszenia wymogu utrzymania lub wymogów jakościowych ZAFI powinien rozważyć podjęcie działań naprawczych, takich jak zabezpieczenie, sprzedaż lub ograniczenie ekspozycji bądź zwrócenie się do strony naruszającej wymóg utrzymania w celu przywrócenia zgodności. Takie działania naprawcze powinny zawsze leżeć w interesie inwestorów i nie powinny obejmować żadnego bezpośredniego obowiązku sprzedaży aktywów bezpośrednio po odkryciu naruszenia wymogu, aby uniknąć tym samym „wyprzedaży”. ZAFI powinien uwzględnić naruszenie wymogu przy rozważaniu dokonania kolejnej inwestycji w następną transakcję, w którą zaangażowana jest strona naruszająca wymóg.
(70)
Aby spełnić ustanowione w dyrektywie 2011/61/UE wymagania dotyczące określenia wewnętrznych procedur i ustaleń organizacyjnych, które każdy ZAFI powinien stosować, ZAFI powinni mieć obowiązek ustanowienia dobrze udokumentowanej struktury organizacyjnej, w której wyraźnie przydziela się obowiązki, definiuje mechanizmy kontroli oraz zapewnia dobry przepływ informacji między wszystkimi zaangażowanymi stronami. ZAFI powinni również utworzyć systemy służące zabezpieczaniu informacji oraz zapewnianiu ciągłości działania. Przy ustanawianiu tych procedur i struktur ZAFI powinni wziąć pod uwagę zasadę proporcjonalności, która pozwala na dostosowanie procedur, mechanizmów i struktury organizacyjnej do charakteru, skali i złożoności działalności ZAFI oraz charakteru i zakresu działań prowadzonych w ramach jego działalności.
(71)
Ujawnianie informacji inwestorom ma zasadnicze znaczenie dla ochrony tych inwestorów, dlatego też ZAFI powinni wdrożyć odpowiednie zasady i procedury, aby zagwarantować, że warunki umorzenia mające zastosowanie do danego AFI są ujawniane inwestorom w sposób wystarczająco szczegółowy i wyraźny, zanim dokonają oni inwestycji i w razie istotnych zmian. Może to obejmować ujawnianie okresów zgłoszenia w odniesieniu do umorzeń, szczegóły dotyczące okresów zamrożenia kapitału, wskazanie okoliczności, w których normalne mechanizmy umorzenia nie mogą mieć zastosowania lub mogą być zawieszone, oraz szczegóły wszelkich środków, które mogą być rozważane przez organ zarządzający, takich jak rozwiązania typu „gate” czy wyodrębnianie aktywów niepłynnych, ponieważ wpływają one na konkretne prawa do umorzenia inwestorów danego AFI.
(72)
Aby zapewnić właściwą realizację odpowiednich działań, ZAFI powinni przede wszystkim stosować odpowiednie systemy elektroniczne w celu spełnienia wymogów dotyczących rejestrowania w odniesieniu do transakcji portfelowych lub zleceń subskrypcji i umorzenia oraz powinni ustanowić, wdrażać i utrzymywać zasady i procedury księgowe w celu zapewnienia obliczania wartości aktywów netto zgodnie z wymogami dyrektywy 2011/61/UE i niniejszego rozporządzenia.
(73)
W celu zapewnienia spójności z wymogami nałożonymi na zarządzających UCITS na mocy dyrektywy 2009/65/WE organowi zarządzającemu, kadrze kierowniczej wyższego szczebla lub, w stosownych przypadkach, funkcji nadzorczej ZAFI należy powierzyć podobnego rodzaju zadania, do których należy przypisać właściwe obowiązki. Taki podział obowiązków powinien być jednak spójny z rolą i zakresem obowiązków organu zarządzającego, kadry kierowniczej wyższego szczebla oraz funkcji nadzorczej zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym. W skład kadry kierowniczej wyższego szczebla mogą wchodzić wszyscy lub niektórzy członkowie organu zarządzającego.
(74)
ZAFI powinien zawsze spełniać wymóg dotyczący ustanowienia stałej i skutecznej funkcji związanej z zapewnianiem zgodności, niezależnie od wielkości i złożoności prowadzonej działalności. Szczegóły dotyczące technicznej i kadrowej organizacji funkcji związanej z zapewnianiem zgodności należy jednak dostosować do charakteru, skali i złożoności działalności ZAFI oraz charakteru i zakresu świadczonych przez niego usług i realizowanych działań. ZAFI nie powinien być zobowiązany do ustanowienia niezależnej jednostki ds. zapewniania zgodności, jeżeli taki wymóg byłby nieproporcjonalny w świetle wielkości ZAFI lub charakteru, skali i złożoności jego działalności.
(75)
Normy wyceny różnią się w poszczególnych jurysdykcjach i klasach aktywów. Niniejsze rozporządzenie powinno uzupełniać powszechne zasady ogólne oraz ustanawiać punkty odniesienia dla ZAFI przy opracowywaniu i wdrażaniu odpowiednich i spójnych zasad i procedur na potrzeby właściwej i niezależnej wyceny aktywów AFI. Te zasady i procedury powinny opisywać obowiązki, role i zadania wszystkich stron zaangażowanych w wycenę, w tym zewnętrznych podmiotów wyceniających.
(76)
Wartość aktywów można ustalić na różne sposoby, na przykład poprzez odniesienie do obserwowalnych cen na aktywnym rynku lub poprzez dokonywanie szacunków z zastosowaniem innych metod wyceny zgodnie z prawem krajowym, regulaminem AFI lub jego dokumentami założycielskimi. Ponieważ wartość poszczególnych składników aktywów i zobowiązań można ustalić, stosując różne metody, oraz zaczerpnąć z różnych źródeł, ZAFI powinien określić i opisać stosowane przez niego metody wyceny.
(77)
W przypadku, w którym wycena aktywów odbywa się na podstawie modelu, w procedurach i zasadach wyceny należy wskazać główne cechy tego modelu. Przed zastosowaniem modelu należy go poddać procedurze walidacji przeprowadzonej przez osobę z wewnątrz lub z zewnątrz, która nie uczestniczyła w procesie tworzenia tego modelu. Osobę należy uznać za kwalifikującą się do przeprowadzenia procedury walidacji w odniesieniu do modelu stosowanego do wyceny aktywów, jeżeli posiada ona stosowne kompetencje i doświadczenie w zakresie wyceny aktywów przy użyciu takich modeli; osobą taką może być biegły rewident.
(78)
Ponieważ AFI funkcjonują w dynamicznym środowisku, w którym strategie inwestycyjne mogą z czasem ulegać zmianom, zasady i procedury wyceny należy poddawać przeglądowi co najmniej raz w roku oraz zawsze, zanim AFI zaangażują się nową strategię inwestycyjną lub w nowy rodzaj aktywów. Każda zmiana zasad i procedur wyceny, w tym metod wyceny, powinna się odbywać według uprzednio ustalonej procedury.
(79)
ZAFI musi zapewnić prawidłową wycenę poszczególnych składników aktywów AFI, zgodnie z zasadami i procedurami wyceny. W przypadku niektórych aktywów, zwłaszcza złożonych i niepłynnych instrumentów finansowych, istnieje większe ryzyko niewłaściwej wyceny. W celu uniknięcia takiej sytuacji ZAFI powinien wdrożyć wystarczające środki kontroli, aby zapewnić odpowiedni stopień obiektywności wyceny aktywów AFI.
(80)
Obliczanie wartości aktywów netto przypadającej na jednostkę uczestnictwa lub udział odbywa się zgodnie z prawem krajowym i/lub z regulaminem funduszu lub dokumentami założycielskimi. Niniejsze rozporządzenie obejmuje wyłącznie procedurę obliczania, a nie metodykę obliczania. ZAFI może samodzielnie dokonać obliczenia wartości aktywów netto przypadającej na jednostkę uczestnictwa lub udział w ramach funkcji administracyjnych realizowanych przez niego na rzecz AFI. Alternatywnym rozwiązaniem może być wyznaczenie osoby trzeciej do wykonywania zadań administracyjnych, w tym obliczania wartości aktywów netto. Nie należy uznawać osoby trzeciej dokonującej obliczenia wartości aktywów netto dla AFI za zewnętrzny podmiot wyceniający do celów dyrektywy 2011/61/UE, dopóki nie dostarcza ona wycen poszczególnych składników aktywów, w tym aktywów wymagających subiektywnego osądu, ale uwzględnia w procesie obliczania wartości, które uzyskuje od ZAFI, ze źródeł informacji o kształtowaniu się cen lub od zewnętrznego podmiotu wyceniającego.
(81)
Istnieją procedury wyceny, które można przeprowadzać codziennie, na przykład wycena instrumentów finansowych, ale są też takie procedury wyceny, których nie można przeprowadzać z taką samą częstotliwością, jak emisje, subskrypcje, umorzenia i unieważnienia, na przykład wycena nieruchomości. Częstotliwość wyceny aktywów posiadanych przez fundusz typu otwartego powinna odzwierciedlać różnice w procedurach wyceny w odniesieniu do rodzaju aktywów posiadanych przez AFI.
(82)
W dyrektywie 2011/61/UE określono rygorystyczne wymogi i ograniczenia, których musi przestrzegać ZAFI, jeżeli zamierza przekazać wykonywanie funkcji. Przez cały czas ZAFI pozostaje w pełni odpowiedzialny za właściwe wykonanie przekazanych zadań oraz zachowanie ich zgodności z dyrektywą 2011/61/UE i jej środkami wykonawczymi. ZAFI powinien zatem dopilnować, aby osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, wypełniała i stosowała normy jakości, które stosowałby sam ZAFI. Ponadto, jeżeli konieczne jest zagwarantowanie stałego utrzymywania wysokiego poziomu wykonywania przekazanych funkcji, ZAFI musi być w stanie zakończyć przekazanie, a w związku z tym w ramach ustaleń dotyczących przekazania należy przyznać ZAFI elastyczne prawo do zakończenia przekazania. Ograniczenia i wymogi dotyczące przekazania powinny mieć zastosowanie do funkcji zarządczych określonych w załączniku I do dyrektywy 2011/61/UE, natomiast zadań pomocniczych, takich jak funkcje administracyjne lub techniczne wspierające zadania w zakresie zarządzania, np. wsparcie logistyczne w postaci usług sprzątania, usług gastronomicznych i udzielania zamówień na podstawowe usługi lub produkty, nie należy uważać za stanowiące przekazanie funkcji ZAFI. Do innych przykładów funkcji technicznych lub administracyjnych należą nabywanie standardowego, gotowego oprogramowania i korzystanie z doraźnej pomocy operacyjnej dostawców oprogramowania w odniesieniu do gotowych systemów lub udzielanie wsparcia w zakresie zasobów ludzkich, na przykład w postaci zapewniania pracowników czasowych czy przetwarzania wynagrodzeń.
(83)
Aby zapewnić wysoki poziom ochrony inwestorów, oprócz zwiększenia wydajności prowadzenia działalności przez ZAFI cały proces przekazania powinien się opierać na obiektywnych względach. Przy dokonywaniu oceny tych względów właściwe organy powinny uwzględnić strukturę przekazania oraz jego wpływ na strukturę ZAFI i wzajemne powiązania między przekazanymi zadaniami a zadaniami, które nadal realizuje ZAFI.
(84)
Aby ocenić, czy osoba faktycznie prowadząca działalność osoby, której przekazano wykonywanie funkcji, cieszy się odpowiednio nieposzlakowaną opinią, należy zweryfikować działalność prowadzoną przez tę osobę, jak również ustalić, czy popełniła one przestępstwa dotyczące działalności finansowej. Przy ocenie spełnienia wymogu dotyczącego odpowiednio nieposzlakowanej opinii należy wziąć pod uwagę wszelkie inne istotne informacje dotyczące cech osobowych, które mogą negatywnie wpłynąć na prowadzenie działalności przez tę osobę, takie jak wątpliwości dotyczące jej uczciwości i prawości.
(85)
Funduszy inwestycyjnych objętych zezwoleniem na mocy dyrektywy 2009/65/WE nie uznaje się za przedsiębiorstwa posiadające zezwolenie na działalność lub zarejestrowane w celu zarządzania aktywami i podlegające nadzorowi ostrożnościowemu, ponieważ na mocy tej dyrektywy nie wolno im prowadzić innej działalności niż zarządzanie zbiorowym portfelem. Podobnie nie należy klasyfikować wewnętrznie zarządzanego AFI jako takiego przedsiębiorstwa, ponieważ nie powinien on prowadzić innej działalności niż wewnętrzne zarządzanie AFI.
(86)
W przypadku gdy przekazanie uprawnień dotyczy zarządzania portfelem lub zarządzania ryzykiem, które stanowią zasadniczą działalność ZAFI, a tym samym są niezwykle istotne z punktu widzenia ochrony inwestorów i ryzyka systemowego, poza spełnieniem wymogów wynikających z art. 20 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2011/61/UE właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego ZAFI oraz organ nadzoru przedsiębiorstwa państwa trzeciego powinni zawrzeć ustalenia dotyczące współpracy na podstawie pisemnej umowy. Ustalenia powinny obowiązywać przed przekazaniem uprawnień. W szczegółowych postanowieniach tego porozumienia należy uwzględnić standardy międzynarodowe.
(87)
W ramach pisemnych uzgodnień właściwym organom należy przyznać prawo do przeprowadzania kontroli na miejscu, z uwzględnieniem przypadków, gdy organy te wnioskują do organu nadzoru państwa trzeciego przedsiębiorstwa, któremu przekazano wykonywanie funkcji, o przeprowadzenie kontroli na miejscu, oraz gdy zwracają się do organu nadzoru państwa trzeciego z wnioskiem o zezwolenie im na samodzielne przeprowadzenie kontroli lub prawo do towarzyszenia personelowi organu nadzoru państwa trzeciego w celu wsparcia go w przeprowadzaniu kontroli na miejscu.
(88)
Na podstawie obowiązków ustanowionych w dyrektywie 2011/61/UE ZAFI powinni zawsze działać w najlepszym interesie AFI lub inwestorów AFI, którymi zarządzają. Dlatego też przekazanie powinno być dopuszczalne wyłącznie wówczas, gdy nie uniemożliwia to ZAFI działania lub zarządzania AFI w najlepszym interesie inwestorów.
(89)
Aby utrzymać wysoki poziom ochrony inwestorów, w przypadku każdego przekazania należy uwzględnić ewentualne konflikty interesów. Szereg kryteriów powinno wyznaczać poziomy odniesienia do celów identyfikowania sytuacji, których skutkiem byłby istotny konflikt interesów. Kryteria te należy traktować jako niewyczerpujące oraz oznaczające, że do celów dyrektywy 2011/61/UE znaczenie mają również nieistotne konflikty interesów. Wykonywanie funkcji związanej z zapewnianiem zgodności lub funkcji audytu należy zatem uznać za sprzeczne z zadaniami w zakresie zarządzania portfelem, natomiast pełnienie funkcji animatora rynku lub gwarantowanie emisji należy rozumieć jako sprzeczne z zarządzaniem portfelem lub ryzykiem. Obowiązek ten pozostaje bez uszczerbku dla obowiązku osoby, której przekazano wykonywanie funkcji, dotyczącego dokonania funkcjonalnego i hierarchicznego rozdziału zadań w zakresie zarządzania portfelem od zadań w zakresie zarządzania ryzykiem, zgodnie z przepisami art. 15 dyrektywy 2011/61/UE.
(90)
Wymogi mające zastosowanie do przekazania zadania wykonywania funkcji w imieniu ZAFI należy stosować odpowiednio w przypadku, gdy osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, dalej przekazuje jakiekolwiek z przekazanych jej funkcji, a także w przypadku jakiegokolwiek dalszego przekazania.
(91)
W celu zagwarantowania, że ZAFI zawsze wykonuje funkcje zarządzania inwestycjami, ZAFI nie powinien przekazywać swoich funkcji w takim zakresie, że w praktyce nie może być już uznawany za zarządzającego AFI, oraz w stopniu, który powodowałby, że stanie się on podmiotem skrzynką pocztową. ZAFI powinien zawsze utrzymywać wystarczające zasoby, aby skutecznie nadzorować wykonywanie przekazanych funkcji. ZAFI musi wykonywać funkcje zarządzania inwestycjami samodzielnie, posiadać niezbędną wiedzę specjalistyczną i zasoby, być w stanie podejmować decyzje, które wchodzą w zakres obowiązków kadry kierowniczej wyższego szczebla, oraz pełnić funkcje kadry kierowniczej wyższego szczebla, które mogą obejmować wdrażanie ogólnej polityki inwestycyjnej i strategii inwestycyjnych.
(92)
Ocena struktury przekazania jest złożonym zadaniem, a ocena właściwych organów musi opierać się na analizie szeregu kryteriów. Jest to konieczne, aby uwzględnić różnorodność struktur funduszy i strategii inwestycyjnych istniejących w Unii. EUNGiPW może opracować wytyczne w celu zapewnienia spójnej w całej Unii oceny struktur przekazania.
(93)
Komisja monitoruje sposób stosowania tych kryteriów oraz ich wpływ na rynki. Komisja dokona oceny sytuacji po upływie dwóch lat i w razie konieczności podejmie odpowiednie środki w celu bardziej szczegółowego określenia warunków, w przypadku wystąpienia których uznaje się, że ZAFI przekazał swoje funkcje w takim stopniu, że stał się podmiotem skrzynką pocztową i dlatego nie może być już uznawany za zarządzającego AFI.
(94)
W dyrektywie 2011/61/UE określa się szeroki zestaw wymogów dotyczących depozytariusza AFI w celu zapewnienia wysokiego standardu ochrony inwestorów. Należy zatem wyraźnie określić konkretne prawa i obowiązki odpowiednio depozytariusza, ZAFI i/lub AFI oraz osób trzecich. Pisemna umowa powinna zawierać wszystkie szczegóły niezbędne dla odpowiedniego przechowywania wszystkich aktywów AFI przez depozytariusza lub osobę trzecią, której przekazuje się funkcje w zakresie przechowywania zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE, oraz dla depozytariusza, aby odpowiednio wypełniał swoje funkcje nadzorcze i kontrolne. Aby umożliwić depozytariuszowi ocenę i monitorowanie ryzyka w zakresie utrzymywania, w umowie należy zawrzeć wystarczająco szczegółowe informacje dotyczące kategorii aktywów, w które może inwestować AFI, oraz przedstawić regiony geograficzne, w których AFI planuje przeprowadzać inwestycje. Umowa powinna zawierać również szczegóły dotyczące procedury eskalacji. Depozytariusz powinien zatem ostrzec ZAFI o każdym istotnym zagrożeniu zidentyfikowanym w systemie rozrachunku konkretnego rynku. Jeżeli chodzi o rozwiązanie umowy, w umowie należy odzwierciedlić fakt, że stanowi ono środek podejmowany przez depozytariusza w ostateczności, jeżeli nie jest on przekonany, iż aktywa są odpowiednio chronione. W ramach umowy należy również zapobiec pokusie nadużycia polegającej na podejmowaniu przez ZAFI decyzji inwestycyjnych niezależnie od ryzyka utrzymywania wynikającej z faktu, że w większości przypadków odpowiedzialność ponosiłby depozytariusz. W celu zachowania wysokiego standardu ochrony inwestorów należy w odniesieniu do całego łańcucha utrzymywania zastosować wymóg określający szczegóły nadzorowania osób trzecich.
(95)
Depozytariusz z siedzibą w państwie trzecim powinien podlegać publicznej regulacji ostrożnościowej i nadzorowi ostrożnościowemu sprawowanym przez organ nadzoru właściwy w zakresie bieżącego nadzoru, przeprowadzania dochodzeń i nakładania sankcji. Jeżeli w nadzór nad depozytariuszem zaangażowanych jest wiele organów nadzoru, jeden organ nadzoru powinien pełnić funkcję punktu kontaktowego do celów dyrektywy 2011/61/UE oraz wszystkich środków delegowanych i wykonawczych przyjętych na podstawie tej dyrektywy.
(96)
Oceny prawa państwa trzeciego zgodnie z art. 21 ust. 6 ostatni akapit dyrektywy 2011/61/UE dokonuje Komisja Europejska, porównując kryteria udzielenia zezwoleń i warunki prowadzenia bieżącej działalności mające zastosowanie do depozytariusza w państwie trzecim z odpowiadającymi im wymogami mającymi zastosowanie na mocy prawa Unii do instytucji kredytowych i/lub do przedsiębiorstw inwestycyjnych w zakresie dostępu do działalności depozytariusza i pełnienia funkcji depozytariusza w celu dopilnowania, aby kryteria lokalne miały taki sam skutek jak kryteria ustanowione zgodnie z prawem Unii. Depozytariusz podlegający nadzorowi ostrożnościowemu, który uzyskał uprawnienia w państwie trzecim w ramach kategorii lokalnej innej niż instytucja kredytowa lub przedsiębiorstwo inwestycyjne, może zostać poddany ocenie Komisji Europejskiej w celu ustalenia, czy odpowiednie przepisy prawa państwa trzeciego mają taki sam skutek jak przepisy ustanowione w prawie Unii dla instytucji kredytowych i/lub dla przedsiębiorstw inwestycyjnych.
(97)
Aby depozytariusz miał wyraźny obraz wszystkich wpływów i wypływów środków pieniężnych AFI we wszystkich przypadkach, ZAFI powinni zagwarantować, że depozytariusz otrzymuje bez zbędnej zwłoki dokładne informacje dotyczące wszystkich przepływów środków pieniężnych, w tym od każdej osoby trzeciej, u której otwarty został rachunek pieniężny AFI.
(98)
Aby przepływy środków pieniężnych AFI były odpowiednio monitorowane, do obowiązków depozytariusza należy zagwarantowanie obowiązywania i skutecznego wdrożenia procedur ukierunkowanych na właściwe monitorowanie przepływów środków pieniężnych AFI oraz okresowego przeprowadzania przeglądów tych procedur. W szczególności depozytariusz powinien przeanalizować procedurę uzgadniania, aby uzyskać pewność, że jest ona odpowiednia dla danego AFI i wykonywana w odpowiednich odstępach, uwzględniając charakter, zakres i złożoność danego AFI. W ramach takiej procedury należy na przykład porównać po kolei każdy przepływ środków pieniężnych widniejący na wyciągu z rachunku bankowego z przepływami środków pieniężnych zarejestrowanych na rachunkach AFI. Jeżeli uzgadniania przeprowadzane są codziennie, tak jak ma to miejsce w przypadku większości AFI typu otwartego, depozytariusz również powinien przeprowadzać swoje uzgodnienie codziennie. Depozytariusz powinien w szczególności monitorować rozbieżności wskazane w ramach procedur uzgadniania i podejmowane środki naprawcze w celu powiadomienia ZAFI bez zbędnej zwłoki o każdej nieprawidłowości, której nie udało się naprawić, oraz w celu przeprowadzenia pełnego przeglądu procedur uzgadniania. Tego rodzaju przegląd należy przeprowadzać co najmniej raz w roku. Depozytariusz powinien również terminowo określać znaczne przepływy środków pieniężnych, a w szczególności przepływy, które mogą być niezgodne z operacjami AFI, takie jak zmiany w pozycjach aktywów AFI lub w subskrypcjach i umorzeniach, oraz powinien otrzymywać okresowo wyciągi z rachunków pieniężnych i sprawdzać zgodność własnych rejestrów poziomów płynności z rejestrami ZAFI. Zgodnie z art. 21 ust. 8 lit. b) dyrektywy 2011/61/UE depozytariusz na bieżąco aktualizuje swój rejestr.
(99)
Depozytariusz musi dopilnować, aby wpłynęły wszystkie płatności dokonywane przez inwestorów lub w ich imieniu w ramach subskrypcji udziałów lub jednostek uczestnictwa w AFI oraz aby zostały one zaksięgowane na co najmniej jednym rachunku pieniężnym zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE. ZAFI powinien zatem zagwarantować, że depozytariusz uzyska stosowne informacje, których potrzebuje, aby właściwie monitorować otrzymywanie płatności inwestorów. ZAFI musi dopilnować, aby depozytariusz uzyskiwał te informacje bez zbędnej zwłoki w momencie, w którym osoba trzecia otrzymuje zlecenie umorzenia lub emisji udziałów lub jednostek uczestnictwa w AFI. Podmiot odpowiedzialny za subskrypcję i umorzenie udziałów lub jednostek uczestnictwa w AFI powinien zatem przekazać te informacje depozytariuszowi na koniec dnia roboczego, aby uniknąć każdego przypadku niewłaściwego wykorzystania płatności inwestorów.
(100)
W zależności od rodzaju powierzanych aktywów należy je albo utrzymywać, tak jak w przypadku instrumentów finansowych, które można rejestrować na rachunku instrumentów finansowych lub które można fizycznie dostarczyć depozytariuszowi zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE, albo poddawać weryfikacji tytułu własności i objąć przechowywaniem ksiąg. Depozytariusz powinien utrzymywać wszystkie instrumenty finansowe AFI lub ZAFI działającego w imieniu AFI, które można by rejestrować lub trzymać na rachunku bezpośrednio lub pośrednio w imieniu depozytariusza lub osoby trzeciej, której przekazuje się funkcje w zakresie utrzymywania, w szczególności na poziomie Centralnego Depozytu Papierów Wartościowych. Oprócz tych sytuacji utrzymywane mają być te instrumenty finansowe, które są tylko bezpośrednio rejestrowane u samego emitenta lub jego przedstawiciela w imieniu depozytariusza lub osoby trzeciej, której przekazano funkcje w zakresie utrzymywania. Nie należy utrzymywać instrumentów finansowych, które zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym są rejestrowane u emitenta lub jego przedstawiciela wyłącznie w imieniu AFI, takich jak inwestycje w spółki nienotowane na rynku regulowanym dokonywane przez fundusze private equity i fundusze venture capital. Należy utrzymywać wszystkie instrumenty finansowe, które mogą zostać fizycznie dostarczone depozytariuszowi. Pod warunkiem spełnienia warunków, na jakich mają być utrzymywane instrumenty finansowe, sam depozytariusz lub osoba trzecia, której przekazano funkcje w zakresie utrzymywania, musi również utrzymywać instrumenty finansowe dostarczane jako zabezpieczenie na rzecz osoby trzeciej lub dostarczane przez osobę trzecią na rzecz AFI dopóty, dopóki dane instrumenty finansowe należą do AFI lub ZAFI działającego w imieniu AFI. Ponadto instrumenty finansowe należące do AFI lub ZAFI działającego w imieniu AFI, w odniesieniu do których AFI lub ZAFI działający w imieniu AFI udzielił zgody na ponowne wykorzystanie przez depozytariusza, są utrzymywane, dopóki nie zostanie wyegzekwowane prawo do ich ponownego wykorzystania.
(101)
W odniesieniu do utrzymywanych instrumentów finansowych przez cały czas należy zapewniać należytą staranność i ochronę. Aby zagwarantować, że ryzyko utrzymywania zostanie odpowiednio ocenione, w ramach zapewnienia należytej staranności depozytariusz powinien w szczególności wiedzieć, które osoby trzecie tworzą łańcuch utrzymywania, dopilnować, aby w całym łańcuchu utrzymywania przestrzegano zobowiązań w zakresie należytej staranności i obowiązku rozdziału, zagwarantować, że będzie on miał odpowiednie prawo dostępu do ksiąg i rejestrów osób trzecich, którym zostały przekazane funkcje w zakresie utrzymywania, zapewnić zgodność z tymi wymogami, dokumentować wszystkie te zobowiązania i udostępniać te dokumenty ZAFI oraz składać mu sprawozdania.
(102)
W celu uniknięcia obchodzenia wymogów dyrektywy 2011/61/UE depozytariusz powinien stosować zobowiązania w zakresie przechowywania w odniesieniu do aktywów bazowych struktur finansowych i/lub struktur prawnych kontrolowanych bezpośrednio lub pośrednio przez AFI lub ZAFI działającego w imieniu AFI. To kryterium przełamania osobowości prawnej nie powinno mieć zastosowania do modeli typu fundusz funduszy lub struktur funduszu podstawowego z funduszami powiązanymi, pod warunkiem że mają oni depozytariusza, który odpowiednio przechowuje aktywa funduszu.
(103)
Depozytariusz zawsze powinien mieć kompleksowy przegląd wszystkich aktywów, które nie są utrzymywanymi instrumentami finansowymi. Aktywa te podlegałyby obowiązkowi weryfikacji tytułu własności i prowadzenia rejestru zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE. Przykładami takich aktywów są rzeczowe aktywa trwałe, które nie kwalifikują się jako instrumenty finansowe zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE lub których nie można fizycznie dostarczyć do depozytariusza, umowy finansowe, takie jak instrumenty pochodne, depozyty pieniężne lub inwestycje w spółki prywatne i udziały w spółkach.
(104)
Aby uzyskać wystarczający stopień pewności, że AFI lub ZAFI działający w imieniu AFI faktycznie jest właścicielem aktywów, depozytariusz upewnia się, że otrzymał wszystkie informacje, które uznaje za niezbędne do przekonania się, iż AFI lub ZAFI działający w imieniu AFI ma prawo własności do danych aktywów. Informacje te mogą mieć formę kopii oficjalnego dokumentu, z którego wynika, że AFI lub ZAFI działający w imieniu AFI jest właścicielem danego składnika aktywów, lub jakiegokolwiek formalnego i wiarygodnego dowodu uznanego przez depozytariusza za odpowiedni. W razie potrzeby depozytariusz powinien zwrócić się do AFI lub ZAFI i - w zależności od przypadku - lub do osoby trzeciej z wnioskiem o przedstawienie dodatkowych dowodów.
(105)
Depozytariusz prowadzi rejestr wszystkich aktywów, co do których ma pewność, że są własnością AFI. Może on ustanowić procedurę w zakresie otrzymywania informacji od osób trzecich, dzięki której wykonanie procedur gwarantujących, że aktywów nie można przenieść bez wcześniejszego zawiadomienia o takich transakcjach depozytariusza lub osoby trzeciej, której przekazuje się funkcje w zakresie utrzymywania, jest możliwe w przypadku AFI rzadko dokonujących transakcji i/lub transakcji podlegających negocjacjom przed rozrachunkiem. Wymóg udostępniania udokumentowanych dowodów każdej transakcji przez osobę trzecią może być odpowiedni w przypadku AFI częściej dokonujących transakcji portfelowych, takich jak inwestycje w instrumenty pochodne notowane na rynku regulowanym.
(106)
W celu zagwarantowania, że depozytariusz może pełnić swoje obowiązki, konieczne jest wyjaśnienie zadań przewidzianych w art. 21 ust. 9 dyrektywy 2011/61/UE, a w szczególności kontroli drugiego poziomu, które ma przeprowadzać depozytariusz. Wykonywanie tego rodzaju zadań nie powinno uniemożliwiać depozytariuszowi przeprowadzania weryfikacji ex ante w sytuacjach, w których uzna je za odpowiednie, i w porozumieniu z ZAFI. W celu zapewnienia zdolności wypełniania swoich obowiązków depozytariusz musi ustanowić własną procedurę eskalacji stosowaną w sytuacjach, w których wykryto nieprawidłowości. W ramach tej procedury należy zagwarantować zawiadamianie właściwych organów o wszystkich istotnych naruszeniach. Obowiązki nadzorcze depozytariusza względem osób trzecich określone w niniejszym rozporządzeniu pozostają bez uszczerbku dla obowiązków spoczywających na ZAFI na mocy dyrektywy 2011/61/UE.
(107)
Depozytariusz powinien sprawdzać zgodność liczby wyemitowanych jednostek uczestnictwa lub udziałów z otrzymanymi wpływami z tytułu subskrypcji. Ponadto w celu dopilnowania, aby wpłynęły płatności dokonywane przez inwestorów w ramach subskrypcji, depozytariusz powinien zapewnić również przeprowadzenie kolejnego uzgodnienia między zleceniami subskrypcji a wpływami z tytułu subskrypcji. Takie samo uzgodnienie należy wykonać w odniesieniu do zleceń umorzenia. Depozytariusz powinien również sprawdzić, czy liczba jednostek uczestnictwa lub udziałów na rachunkach AFI zgadza się z liczbą pozostałych w obrocie jednostek uczestnictwa lub udziałów w rejestrze AFI. Depozytariusz powinien odpowiednio dostosować swoje procedury, uwzględniając częstotliwość subskrypcji i umorzeń.
(108)
Depozytariusz powinien podjąć wszystkie niezbędne środki w celu zapewnienia skutecznego wdrożenia odpowiednich zasad i procedur wyceny w zakresie aktywów AFI w drodze przeprowadzania kontroli wyrywkowych lub porównywania zgodności zmiany w obliczaniu wartości aktywów netto w czasie ze zgodnością punktu odniesienia. Ustanawiając swoje procedury, depozytariusz powinien dobrze znać metodyki wyceny stosowane przez ZAFI lub zewnętrzny podmiot wyceniający do wyceny aktywów AFI. Częstotliwość takich kontroli powinna odpowiadać częstotliwości przeprowadzania wyceny aktywów AFI.
(109)
Ze względu na swój obowiązek nadzorczy wynikający z dyrektywy 2011/61/UE depozytariusz powinien ustanowić procedurę przeprowadzania weryfikacji ex post zgodności AFI z mającymi zastosowanie przepisami ustawowymi i wykonawczymi oraz swoim regulaminem AFI i dokumentami założycielskimi. Obejmuje to takie obszary, jak sprawdzenie, czy inwestycje AFI są zgodne z jego strategiami inwestycyjnymi opisanymi w regulaminie AFI i dokumentach ofertowych, oraz dopilnowanie, aby AFI nie naruszał swoich ograniczeń inwestycyjnych, jeżeli takie posiada. Depozytariusz powinien monitorować transakcje AFI i badać wszystkie nietypowe transakcje. Jeżeli limity lub ograniczenia określone w mających zastosowanie krajowych przepisach ustawowych lub wykonawczych bądź w regulaminie AFI i dokumentach założycielskich zostaną naruszone, depozytariusz powinien przykładowo otrzymać od ZAFI instrukcję, zgodnie z którą powinien na własny koszt odwrócić transakcję stanowiącą naruszenie. W niniejszym rozporządzeniu nie uniemożliwia się depozytariuszowi przyjmowania podejścia ex ante, jeżeli uzna je za odpowiednie i jeżeli przyjmuje je w porozumieniu z ZAFI.
(110)
Depozytariusz powinien zapewnić dokładne obliczanie dochodu zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE. Aby to osiągnąć, depozytariusz musi zapewnić odpowiedni podział dochodu oraz, jeżeli wykryje błąd, zagwarantować, że ZAFI podejmie odpowiednie działania naprawcze. Po dopilnowaniu tej kwestii depozytariusz musi sprawdzić kompletność i dokładność podziału dochodu, a w szczególności spłat odsetek.
(111)
W przypadku przekazywania funkcji w zakresie przechowywania związanych z innymi aktywami zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE w większości przypadków przekazanie to prawdopodobnie dotyczy funkcji administracyjnych. W sytuacjach, w których depozytariusz przekazuje funkcje w zakresie przechowywania ksiąg, konieczne byłoby zatem wdrożenie i stosowanie odpowiedniej i udokumentowanej procedury, aby zagwarantować, że osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, będzie zawsze spełniała wymogi art. 21 ust. 11 lit. d) dyrektywy 2011/61/UE. W celu zapewnienia wystarczającego poziomu ochrony aktywów konieczne jest ustalenie określonych zasad, które należy stosować w związku z przekazaniem zadania prowadzenia rejestrów. W przypadku przekazania obowiązków w zakresie utrzymywania ważne jest, aby ustalić określone kluczowe zasady, które muszą być skutecznie stosowane w ramach całego procesu przekazania. Takich zasad nie należy uważać za wyczerpujące ani pod względem określenia wszystkich szczegółów postępowania depozytariusza z należytą fachowością, dbałością i starannością, ani pod względem wskazania wszystkich środków, jakie powinien podjąć depozytariusz w związku z samymi przedmiotowymi zasadami. Obowiązek monitorowania na bieżąco osoby trzeciej, której przekazano funkcje w zakresie przechowywania, powinien polegać na sprawdzeniu, czy dana osoba trzecia prawidłowo wykonuje wszystkie przekazane funkcje i czy przestrzega umowy o przekazanie. Osoba trzecia powinna postępować w sposób uczciwy, w dobrej wierze, mając na uwadze najlepszy interes AFI i jego inwestorów, zgodnie z wymogami regulacyjnymi i nadzorczymi oraz z należytą dbałością, starannością i fachowością, jakich w porównywalnych okolicznościach oczekuje się zwykle od niezwykle ostrożnych podmiotów wykonujących ten zawód w branży finansowej. Depozytariusz powinien przeprowadzić przegląd między innymi elementów ocenianych w trakcie procesu wyboru i wyznaczania oraz spojrzeć na te elementy w szerszym kontekście, porównując je z rozwojem rynku. Forma regularnego przeglądu powinna odzwierciedlać okoliczności, tak aby depozytariusz mógł odpowiednio ocenić ryzyko związane z decyzją o powierzeniu aktywów osobie trzeciej. Częstotliwość przeglądu należy dostosować, tak aby zawsze był on spójny z warunkami rynkowymi i związanym ryzykiem. Aby skutecznie reagować na ewentualne nadmierne zadłużenie osoby trzeciej, depozytariusz powinien podjąć planowanie ewentualnościowe, w tym opracowanie alternatywnych strategii i, w stosownych przypadkach, możliwy wybór alternatywnych dostawców. Chociaż tego rodzaju środki mogą ograniczyć ryzyko utrzymywania, na jakie narażony jest depozytariusz, nie powodują one zmiany obowiązku polegającego na zwrocie instrumentów finansowych lub wypłaceniu odpowiadającej im kwoty, jeżeli zostaną one utracone, co zależy od kwestii, czy spełnione zostały wymogi art. 21 ust. 12 dyrektywy 2011/61/UE.
(112)
Przekazując funkcje w zakresie przechowywania, depozytariusz powinien zapewnić przestrzeganie wymogów art. 21 ust. 11 lit. d) ppkt (iii) dyrektywy 2011/61/UE i prawidłowy rozdział aktywów klientów AFI depozytariusza. W ramach tego obowiązku należy w szczególności zagwarantować, że aktywa AFI nie zostaną utracone wskutek nadmiernego zadłużenia osoby trzeciej, której przekazano funkcje w zakresie przechowywania. W celu zminimalizowania tego ryzyka w państwach, w których w prawie dotyczącym niewypłacalności nie uznaje się skutków rozdziału, depozytariusz powinien podjąć dalsze środki. Depozytariusz może ujawnić informacje AFI i ZAFI działającemu w imieniu AFI, aby tego rodzaju aspekty ryzyka utrzymywania były właściwie uwzględniane w decyzjach inwestycyjnych, lub podjąć środki dostępne w lokalnych jurysdykcjach, aby zapewnić największy poziom zabezpieczenia aktywów na wypadek nadmiernego zadłużenie zgodny z lokalnym prawem. Ponadto depozytariusz może zabronić posiadania tymczasowych deficytów w aktywach klientów, stosować bufory lub wprowadzić uzgodnienia, w ramach których zabrania się wykorzystania salda debetowego jednego klienta w celu kompensacji salda wierzytelności innego klienta. Chociaż tego rodzaju środki mogą ograniczyć ryzyko utrzymywania, na jakie narażony jest depozytariusz, nie powodują one zmiany obowiązku polegającego na zwrocie instrumentów finansowych lub wypłaceniu odpowiadającej im kwoty, jeżeli zostaną utracone, co zależy od kwestii, czy spełnione zostały wymogi dyrektywy 2011/61/UE.
(113)
Depozytariusz ponosi odpowiedzialność na mocy art. 21 ust. 12 akapit drugi dyrektywy 2011/61/UE w przypadku utraty instrumentu finansowego utrzymywanego przez samego depozytariusza lub przez osobę trzecią, której przekazano zadanie utrzymywania, o ile depozytariusz nie wykaże, że utrata wynikała z wydarzenia zewnętrznego poza uzasadnioną kontrolą, którego skutki byłyby nieuniknione mimo wszelkich uzasadnionych kroków podjętych w celu zapobieżenia im. Taką utratę należy odróżnić od ponoszonych przez inwestorów strat w inwestycjach wynikających ze spadku wartości aktywów wskutek decyzji inwestycyjnej.
(114)
W celu uznania utraty istotne jest, aby utrata miała charakter ostateczny i aby nie istniały jakiekolwiek szanse na odzyskanie danego składnika aktywów finansowych. Sytuacji, w których instrument finansowy jest jedynie czasowo niedostępny lub zamrożony, nie należy zatem uznawać za utratę w rozumieniu art. 21 ust. 12 dyrektywy 2011/61/UE. Można natomiast określić trzy rodzaje sytuacji, w których utratę należy uznać za ostateczną: jeżeli dany instrument finansowy już nie istnieje lub nigdy nie istniał; jeżeli dany instrument finansowy istnieje, jednak AFI bezpowrotnie stracił prawo własności do tego instrumentu; oraz jeżeli AFI posiada prawo własności, ale nie może już na stałe przenieść tytułu własności do danego instrumentu finansowego lub utworzyć ograniczone prawa własności do takiego instrumentu.
(115)
Uznaje się, że instrument finansowy już nie istnieje, jeżeli na przykład zniknął w wyniku błędu rachunkowego, którego nie można naprawić, lub jeżeli taki instrument nigdy nie istniał, gdy tytuł własności AFI zarejestrowano na podstawie sfałszowanych dokumentów. Sytuacje, w których utrata instrumentów finansowych wynika z nieuczciwych zachowań, należy uznać za utratę.
(116)
Nie można mieć pewności, że doszło do utraty, jeżeli instrument finansowy został zastąpiony innym instrumentem finansowym lub zamieniony na inny instrument finansowy, na przykład w sytuacjach, w których akcje są umarzane i zastępowane w drodze emisji nowych akcji w ramach reorganizacji przedsiębiorstwa. Nie należy uznawać, że AFI jest na stałe pozbawiony prawa własności do instrumentu finansowego, jeżeli dany AFI lub ZAFI działający w imieniu AFI zgodnie z prawem przeniósł tytuł własności na osobę trzecią. Jeżeli istnieje rozróżnienie na własność prawną i własność rzeczywistą aktywów, definicja utraty powinna odnosić się do utraty prawa własności rzeczywistej.
(117)
Depozytariusz może uniknąć odpowiedzialności na mocy art. 21 ust. 12 dyrektywy 2011/61/UE tylko w przypadku wydarzenia zewnętrznego wykraczającego poza jego uzasadnioną kontrolę, którego skutki są nieuniknione mimo wszelkich uzasadnionych kroków podjętych w celu zapobieżenia im. Aby depozytariusz został zwolniony z odpowiedzialności, powinien udowodnić, że wszystkie te warunki zostały spełnione.
(118)
Najpierw należy ustalić, czy wydarzenie, które doprowadziło do utraty, było wydarzeniem zewnętrznym. Na odpowiedzialność depozytariusza nie powinno mieć wpływu przekazanie, a zatem należy uznać, że dane wydarzenie jest wydarzeniem zewnętrznym, jeżeli nie doszło do niego w wyniku jakiegokolwiek działania lub zaniechania depozytariusza lub osoby trzeciej, której przekazano utrzymywanie instrumentów finansowych oddanych do utrzymywania. Następnie należy ocenić, czy dane wydarzenie wykracza poza uzasadnioną kontrolę, sprawdzając, czy ostrożny depozytariusz nie mógł uczynić niczego, aby zapobiec wystąpieniu tego wydarzenia. W ramach tych kroków za wydarzenia zewnętrzne wykraczające poza uzasadnioną kontrolę można uznać zarówno klęski żywiołowe, jak i działania organu publicznego. W kontekście nadmiernego zadłużenia osoby trzeciej, której przekazano utrzymywanie, za wydarzenie zewnętrzne wykraczające poza uzasadnioną kontrolę uznane zostaje zatem prawo państwa utrzymującego dane instrumenty, w którym to prawie nie uznaje się skutków odpowiednio wdrożonego rozdziału. Z kolei ani utraty wskutek niezastosowania wymogów w zakresie rozdziału określonych w art. 21 ust. 11 lit. d) ppkt (iii) dyrektywy 2011/61/UE, ani utraty aktywów wynikającej z zakłócenia działalności osoby trzeciej w związku z nadmiernym zadłużeniem nie można uznać za wydarzenia zewnętrzne wykraczające poza uzasadnioną kontrolę.
(119)
Depozytariusz powinien także udowodnić, że utracie nie można było zapobiec mimo wszelkich uzasadnionych kroków podjętych w tym celu. W tym kontekście depozytariusz powinien powiadomić ZAFI i w zależności od okoliczności podjąć odpowiednie działanie. Przykładowo w sytuacji, w której depozytariusz uważa, że jedynym odpowiednim działaniem jest zbycie instrumentów finansowych, powinien należycie powiadomić ZAFI, który z kolei musi pisemnie poinstruować depozytariusza, czy ma on nadal utrzymywać dane instrumenty finansowe czy ma je zbyć. Każdą skierowaną do depozytariusza instrukcję dotyczącą dalszego utrzymywania aktywów należy bez zbędnej zwłoki zgłosić inwestorom AFI. ZAFI lub AFI powinien należycie rozważyć zalecenia depozytariusza. W zależności od okoliczności, jeżeli depozytariusz nadal ma obawy, że pomimo kolejnych ostrzeżeń poziom ochrony danego instrumentu finansowego jest niewystarczający, powinien rozważyć podjęcie dalszego możliwego działania, takiego jak rozwiązanie umowy pod warunkiem zapewnienia AFI czasu na znalezienie innego depozytariusza zgodnie z prawem krajowym.
(120)
W celu zapewnienia takiego samego poziomu ochrony inwestorów te same względy powinny mieć również zastosowanie do osoby, której depozytariusz na podstawie umowy przekazał swoją odpowiedzialność. Aby uwolnić się od odpowiedzialności wynikającej z art. 21 ust. 12 dyrektywy 2011/61/UE, osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, powinna udowodnić, że spełnia wszystkie te same warunki.
(121)
W określonych okolicznościach depozytariusz może uwolnić się od odpowiedzialności za utratę instrumentów finansowych utrzymywanych przez osobę trzecią, której przekazano zadanie utrzymywania. Tego rodzaju uwolnienie od odpowiedzialności dopuszcza się w przypadku istnienia obiektywnej przyczyny dla zawarcia w umowie takiego uwolnienia, akceptowanej zarówno przez depozytariusza, jak i AFI lub ZAFI działającego w imieniu AFI. Obiektywną przyczynę należy ustalić dla każdego uwolnienia od odpowiedzialności, uwzględniając konkretne okoliczności, w jakich przekazano zadanie utrzymywania.
(122)
Rozważając obiektywną przyczynę, należy ustanowić odpowiednią równowagę, aby zagwarantować, że w razie potrzeby można będzie skutecznie polegać na umownym uwolnieniu oraz że zapewniono wystarczające zabezpieczenia w celu uniknięcia jakiegokolwiek niewłaściwego stosowania przez depozytariusza umownego uwolnienia się od odpowiedzialności. W żadnym wypadku nie można wykorzystywać umownego uwolnienia się od odpowiedzialności do obchodzenia wymogów w zakresie odpowiedzialności depozytariusza na mocy dyrektywy 2011/61/UE. Depozytariusz powinien wykazać, że ze względu na szczególne okoliczności był zmuszony przekazać utrzymywanie osobie trzeciej. Umowne uwolnienie powinno zawsze leżeć w najlepszym interesie AFI lub jego inwestorów, a AFI lub ZAFI działający w imieniu AFI powinni wyraźnie zaznaczyć, że działają w takim najlepszym interesie. W przykładowych scenariuszach należy wskazać sytuacje, w których można uznać, że depozytariusz nie miał innej możliwości niż przekazać utrzymywanie osobom trzecim.
(123)
Dla właściwych organów istotne jest otrzymywanie odpowiednich i wystarczających informacji, aby mogły stale i w odpowiedni sposób nadzorować działania ZAFI i związane z nimi ryzyko. Ponadto, ponieważ działania ZAFI mogą mieć skutki transgraniczne i skutki wobec rynków finansowych, właściwe organy powinny ściśle monitorować ZAFI i AFI, aby podejmować odpowiednie działania w celu uniknięcia narastania ryzyka systemowego. Dzięki zwiększonej przejrzystości i spójności w drodze przepisów dotyczących sprawozdawczości i ujawniania odpowiednich informacji, jak określono w środkach wykonawczych, właściwe organy powinny być w stanie wykrywać ryzyko na rynkach finansowych i reagować na nie.
(124)
Dla inwestorów istotne jest otrzymywanie minimalnych niezbędnych informacji dotyczących konkretnych ZAFI i AFI i ich struktury, aby mogli podejmować właściwe decyzje inwestycyjne dostosowane do ich potrzeb i gotowości do podejmowania ryzyka. Takie informacje powinny być przejrzyste, rzetelne, łatwe do zrozumienia i przejrzyście przedstawione, natomiast przydatność takich informacji jest większa, jeżeli porównuje się je między poszczególnymi ZAFI i między poszczególnymi AFI oraz między poszczególnymi okresami. ZAFI nie powinien angażować się w działania, które mogą mieć szkodliwy wpływ na obiektywne zrozumienie i praktyczne wykorzystanie informacji przekazywanych inwestorom przed ich ujawnieniem, takie jak sztuczne poprawianie wyników.
(125)
Niezbędne jest ustanowienie ram określających minimalne standardy w odniesieniu do wymogów w zakresie sprawozdawczości rocznej, w tym kluczowe elementy i niewyczerpujący wykaz pozycji. Istotne zmiany informacji, o których mowa w art. 22 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2011/61/UE, należy ujawniać w sprawozdaniu rocznym w ramach sprawozdań finansowych. Oprócz niewyczerpującego wykazu pozycji bazowych można uwzględnić pozycje dodatkowe, działy i sumy cząstkowe, jeżeli przedstawienie takich danych ma znaczenie dla zrozumienia ogólnej sytuacji finansowej lub ogólnych wyników finansowych AFI. Pozycje o odmiennym charakterze lub odmiennej funkcji można traktować zbiorczo, pod warunkiem że tego rodzaju pozycje z osobna nie mają istotnego znaczenia. Tego rodzaju pozycje można traktować zbiorczo w ramach „kategorii inne”, takiej jak „pozostałe aktywa” lub „pozostałe zobowiązania”. Jeżeli pozycje wcale nie odnoszą się do konkretnego AFI, nie trzeba ich przedstawiać. Niezależnie od standardów rachunkowości przestrzeganych zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE wszystkie aktywa należy wycenić co najmniej raz w roku. Bilans lub zestawienie aktywów i zobowiązań na mocy dyrektywy 2011/61/UE powinny obejmować między innymi środki pieniężne i ich ekwiwalenty. Ekwiwalenty środków pieniężnych należy zatem uznać za wysoce płynne inwestycje do celów obliczenia ekspozycji AFI.
(126)
Jeżeli chodzi o treść i formę sprawozdania z działalności za rok obrotowy, które należy uwzględnić w sprawozdaniu rocznym na mocy dyrektywy 2011/61/UE, takie sprawozdanie musi obejmować rzetelny i wyważony przegląd działań AFI wraz z opisem głównych rodzajów ryzyka i inwestycji lub niepewności gospodarczej, której doświadcza. Takie ujawnienie informacji nie powinno prowadzić do opublikowania zastrzeżonych informacji AFI, które działałyby na szkodę AFI lub jego inwestorów. Jeżeli zatem z publikacją konkretnych informacji zastrzeżonych wiązałyby się takie skutki, można je przedstawić zbiorczo w stopniu, który pozwoli uniknąć takiego szkodliwego skutku i nie będzie wymagał na przykład przedstawiania wyników ani danych statystycznych indywidualnej spółki portfelowej lub dotyczących indywidualnej inwestycji portfelowej, co mogłoby doprowadzić do ujawnienia zastrzeżonych informacji AFI. Informacje te powinny stanowić element sprawozdania z działalności w stopniu, w jakim informacje te są zazwyczaj przedstawiane wraz ze sprawozdaniami finansowymi.
(127)
W odniesieniu do treści i formy ujawniania informacji o wynagrodzeniach, jeżeli informacje przedstawia się na poziomie ZAFI, dalszych informacji należy udzielać, ujawniając przydział lub rozdział całkowitego wynagrodzenia związanego z odpowiednim AFI. Można tego dokonać w drodze ujawnienia łącznych danych dotyczących wynagrodzeń ZAFI w podziale na stałe i zmienne elementy składowe, oświadczenia, że dane te dotyczą całego ZAFI, a nie AFI, ujawnienia liczby funduszy AFI i UCITS zarządzanych przez ZAFI oraz łącznych aktywów zarządzanych przez takie AFI i UCITS wraz z przeglądem polityki wynagrodzeń i odniesieniem do miejsca, w którym na wniosek inwestorów udostępnia się pełną politykę wynagrodzeń ZAFI. Dalszych szczegółowych informacji można udzielać, ujawniając łączną wartość zmiennego wynagrodzenia finansowanego przez AFI z dokonywanych przez niego płatności opłat za wyniki lub, w stosownych przypadkach, premii motywacyjnej. Oprócz ujawniania informacji o wynagrodzeniach właściwe może być udzielenie przez ZAFI informacji związanych z kryteriami finansowymi i pozafinansowymi polityki i praktyk w zakresie wynagrodzeń w odniesieniu do odpowiednich kategorii personelu w celu umożliwienia inwestorom dokonania oceny istniejących stworzonych zachęt.
(128)
Jeżeli AFI emituje jednostki uczestnictwa, należy obliczyć wartość wszystkich aktywów przeniesionych w ramach wyodrębniania aktywów niepłynnych w momencie ich przeniesienia w oparciu o liczbę jednostek uczestnictwa przydzielonych do przeniesienia aktywów pomnożoną przez cenę jednostki. Podstawa wyceny powinna być wyraźnie ujawniana w każdych okolicznościach i powinna zawierać datę przeprowadzenia wyceny.
(129)
W celu zarządzania płynnością należy zezwolić ZAFI na dokonanie ustaleń dotyczących pożyczek w imieniu AFI, którymi zarządzają. Ustalenia te mogą być krótkoterminowe lub określane na dłuższy okres. W drugim przypadku bardziej prawdopodobne jest, że tego rodzaju ustalenia będą miały formę specjalnych ustaleń określanych w celu zarządzania aktywami niepłynnymi.
(130)
Zgodnie z zasadą różnicowania i uznając różnorodność rodzajów AFI, wymagane od ZAFI ujawnienie informacji inwestorom powinno być dostosowane do rodzaju AFI i zależałoby od innych czynników, takich jak strategia inwestycyjna i struktura portfela.
(131)
W dyrektywie 2011/61/UE wymaga się od ZAFI regularnego przedstawiania określonych informacji właściwemu organowi ich rodzimego państwa członkowskiego w odniesieniu do każdego AFI UE, którym zarządzają, oraz w odniesieniu do każdego AFI, który wprowadzają do obrotu w Unii. Ważne jest zatem dalsze określenie informacji, jakie należy przedstawić, oraz częstotliwości przedkładania sprawozdań, która zależy od wartości zarządzanych aktywów w portfelach AFI zarządzanych przez dany ZAFI. Należy zapewnić wzory sprawozdań pro forma, które powinny zostać wypełnione przez ZAFI w odniesieniu do AFI, którymi zarządza. Jeżeli podmiot posiadający zezwolenie na prowadzenie działalności jako ZAFI wprowadza do obrotu AFI zarządzane przez innych ZAFI, nie działa on w charakterze zarządzającego tymi AFI, ale w charakterze pośrednika, tak jak każde przedsiębiorstwo inwestycyjne objęte dyrektywą 2004/39/WE. Taki podmiot nie musi zatem przedstawiać AFI sprawozdań, ponieważ prowadziłoby to do podwajania lub powielania sprawozdawczości. Przedmiotowy wymóg w zakresie sprawozdawczości powinien jednak mieć zastosowanie w przypadku ZAFI spoza UE zarządzających AFI wprowadzanymi do obrotu w Unii.
(132)
Próg przewidziany w niniejszym rozporządzeniu uruchamia jedynie wymogi w zakresie sprawozdawczości określone w art. 24 ust. 4 dyrektywy 2011/61/UE. AFI posiadający wskaźnik dźwigni obliczony zgodnie z metodą zaangażowania, wynoszący mniej niż trzykrotność wartości aktywów netto danego AFI, nie byłby uznawany za stosujący dźwignię finansową na znaczną skalę. Właściwe organy mogą jednak w razie potrzeby wezwać do udzielenia dodatkowych informacji do celów skutecznego monitorowania ryzyka systemowego. Ustalenie progu sprawozdawczości gwarantuje również, że informacje związane z narastaniem ryzyka systemowego są gromadzone w całej Unii w sposób spójny, oraz daje pewność ZAFI.
(133)
Uprawnienia nadzorcze właściwego organu na mocy art. 25 ust. 3 dyrektywy 2011/61/UE są wykonywane w ramach nowego systemu nadzoru i stanowią element bieżących procesów nadzoru i ocen ryzyka systemowego ZAFI przeprowadzanych przez właściwe organy i europejskie urzędy nadzoru ze względu na stabilność i integralność systemu finansowego. Właściwe organy powinny odpowiednio wykorzystać informacje, które otrzymują, i powinny określać pułapy ograniczające poziom dźwigni finansowej stosowanej przez ZAFI lub nakładać inne ograniczenia na zarządzanie AFI w odniesieniu do zarządzanych AFI, jeżeli uznają to za konieczne dla zapewnienia stabilności i integralności systemu finansowego. Ocena ryzyka systemowego będzie się prawdopodobnie różnić w zależności od środowiska gospodarczego, w którym każdy ZAFI, w odniesieniu do AFI, którym zarządza, ma potencjalnie znaczenie systemowe. Podstawowym wymogiem jest zatem, aby właściwe organy otrzymywały wszystkie informacje niezbędne do odpowiedniej oceny takich sytuacji w celu uniknięcia narastania ryzyka systemowego. Następnie właściwe organy powinny wnikliwie ocenić otrzymane informacje i podjąć odpowiednie środki.
(134)
Aby umożliwić ZAFI UE zarządzanie AFI spoza UE i wprowadzanie ich do obrotu oraz ZAFI spoza UE zarządzanie AFI w Unii i wprowadzanie ich tam do obrotu, w dyrektywie 2011/61/UE wymaga się zawarcia odpowiednich ustaleń dotyczących współpracy z właściwymi organami nadzoru państwa trzeciego, w którym ma siedzibę dany AFI spoza UE i/lub dany ZAFI spoza UE. W ramach tego rodzaju ustaleń dotyczących współpracy należy zapewnić przynajmniej wydajną wymianę informacji umożliwiającą właściwym organom Unii wypełnianie ich obowiązków zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE.
(135)
W ramach ustaleń dotyczących współpracy należy umożliwić właściwym organom wypełnianie ich obowiązków nadzorczych i obowiązków w zakresie egzekwowania przepisów w odniesieniu do podmiotów z państw trzecich. W ustaleniach dotyczących współpracy należy zatem określić wyraźne, konkretne ramy w zakresie dostępu do informacji, przeprowadzania kontroli na miejscu i wsparcia udzielanego przez organy państw trzecich. W ramach ustaleń dotyczących współpracy należy zapewnić możliwość wymiany otrzymywanych informacji z innymi zainteresowanymi właściwymi organami oraz z EUNGiPW i ERRS.
(136)
W celu umożliwienia właściwym organom, ZAFI i depozytariuszom dostosowania się do nowych wymogów zawartych w niniejszym rozporządzeniu, tak aby wymogi te mogły być stosowane w sposób skuteczny i wydajny, datę rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia należy dostosować do daty transpozycji dyrektywy 2011/61/UE,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
DEFINICJE
Artykuł 1
Definicje
Oprócz definicji określonych w art. 2 dyrektywy 2011/61/UE do celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają następujące definicje:
1)
„zaangażowanie kapitałowe” oznacza zobowiązanie umowne inwestora do przekazania alternatywnemu funduszowi inwestycyjnego (AFI) uzgodnionej kwoty inwestycji na żądanie ZAFI;
2)
„osoba zaangażowana” w odniesieniu do ZAFI oznacza dowolną spośród następujących osób:
a)
dyrektora, wspólnika lub osobę na stanowisku równorzędnym bądź zarządzającego ZAFI;
b)
pracownika ZAFI lub każdą inną osobę fizyczną, której usługi pozostają do dyspozycji i pod kontrolą ZAFI oraz która uczestniczy w świadczeniu usług w zakresie zarządzania zbiorowym portfelem przez ZAFI;
c)
osobę fizyczną lub prawną, która bezpośrednio uczestniczy w świadczeniu usług na rzecz ZAFI na mocy ustaleń dotyczących przekazania uprawnień udzielonego osobom trzecim do celów świadczenia przez ZAFI usług w zakresie zarządzania zbiorowym portfelem;
3)
„kadra kierownicza wyższego szczebla” oznacza osobę lub osoby faktycznie prowadzące działalność ZAFI zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2011/61/UE i/lub członka wykonawczego lub członków wykonawczych organu zarządzającego;
4)
„organ zarządzający” oznacza organ danego ZAFI posiadający najwyższe kompetencje decyzyjne, który pełni funkcje nadzorczą i zarządczą lub, jeżeli funkcje te są rozdzielone, tylko funkcję zarządczą;
5)
„specjalne ustalenie” oznacza ustalenie będące bezpośrednią konsekwencją niepłynności aktywów AFI, które ma wpływ na szczególne prawa do umorzenia przysługujące inwestorom w odniesieniu do danego rodzaju jednostek uczestnictwa lub udziałów AFI i które jest ustaleniem specjalnym lub oddzielnym w stosunku do zwykłych praw inwestorów do umorzenia.
ROZDZIAŁ II
PRZEPISY OGÓLNE
SEKCJA 1
Obliczanie wartości zarządzanych aktywów
[art. 3 ust. 2 dyrektywy 2011/61/UE]
Artykuł 2
Obliczanie całkowitej wartości zarządzanych aktywów
1. Aby kwalifikować się do zwolnienia przewidzianego w art. 3 ust. 2 dyrektywy 2011/61/UE, ZAFI musi:
a)
wskazać wszystkie AFI, do zarządzania którymi został wyznaczony jako zewnętrzny ZAFI, lub AFI, w stosunku do których jest ZAFI, jeżeli forma prawna AFI pozwala na zarządzanie wewnętrzne, zgodnie z art. 5 dyrektywy 2011/61/UE;
b)
określić portfel aktywów każdego zarządzanego AFI i ustalić zgodnie z zasadami dotyczącymi wyceny określonymi w przepisach prawa państwa, w którym AFI ma siedzibę, i/lub w regulaminie lub dokumentach założycielskich AFI, odpowiednią wartość zarządzanych aktywów, w tym wszystkich aktywów nabytych za pomocą dźwigni finansowej;
c)
zsumować ustalone wartości zarządzanych aktywów odnośnie do wszystkich zarządzanych AFI i porównać otrzymaną całkowitą wartość zarządzanych aktywów z odpowiednią wartością progową określoną w art. 3 ust. 2 dyrektywy 2011/61/UE.
2. Do celów ust. 1 w obliczeniach nie uwzględnia się przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), dla których dany ZAFI pełni funkcję wyznaczonej spółki zarządzającej na mocy dyrektywy 2009/65/WE.
Do celów ust. 1 w obliczeniach uwzględnia się AFI zarządzane przez ZAFI, w przypadku których ZAFI przekazał swoje funkcje zgodnie z art. 20 dyrektywy 2011/61/UE. Z obliczeń wyłącza się jednak portfele AFI zarządzanych przez ZAFI w ramach przekazania.
3. Do celów obliczania całkowitej wartości zarządzanych aktywów wszystkie inwestycje w instrumenty pochodne, w tym w każdy instrument pochodny wbudowany w zbywalne papiery wartościowe, przelicza się na równoważną pozycję z tytułu aktywów bazowych tego instrumentu pochodnego w oparciu o metodykę przeliczania określoną w art. 10. Wartość bezwzględną tej równoważnej pozycji stosuje się następnie przy obliczaniu całkowitej wartości zarządzanych aktywów.
4. Jeżeli AFI inwestuje w inny AFI zarządzany przez ten sam zewnętrznie wyznaczony ZAFI, daną inwestycję można wyłączyć z obliczeń wartości zarządzanych aktywów ZAFI.
5. Jeżeli jeden subfundusz w ramach AFI zarządzanego wewnętrznie lub zewnętrznie inwestuje w inny subfundusz tego AFI, inwestycję taką można wyłączyć z obliczeń wartości zarządzanych aktywów ZAFI.
6. Całkowitą wartość zarządzanych aktywów oblicza się zgodnie z przepisami ust. 1-4 co najmniej raz do roku i przy wykorzystaniu najnowszych dostępnych wartości aktywów. Najnowszą dostępną wartość aktywów dla każdego AFI oblicza się w ciągu dwunastu miesięcy poprzedzających dzień wyliczenia progu zgodnie ze zdaniem pierwszym niniejszego ustępu. ZAFI określa datę wyliczenia progu i konsekwentnie przestrzega tego terminu. Każdą kolejną zmianę wybranej daty należy uzasadnić właściwemu organowi. Wybierając datę wyliczenia progu, ZAFI bierze pod uwagę czas i częstotliwość wyceny zarządzanych aktywów.
Artykuł 3
Bieżące monitorowanie zarządzanych aktywów
ZAFI ustanawiają, wdrażają i stosują procedury mające na celu bieżące monitorowanie całkowitej wartości zarządzanych aktywów. Monitorowanie odzwierciedla aktualny opis zarządzanych aktywów i obejmuje obserwację działań w zakresie subskrypcji i umorzeń lub, w stosownych przypadkach, wykorzystania środków kapitałowych, wypłat kapitału i wartości zainwestowanych aktywów w odniesieniu do każdego AFI.
Pod uwagę bierze się poziom zbliżenia całkowitej wartości zarządzanych aktywów do progu określonego w art. 3 ust. 2 dyrektywy 2011/61/UE oraz przewidywalną działalność w zakresie subskrypcji i umorzeń, aby ocenić konieczność częstszego obliczania całkowitej wartości zarządzanych aktywów.
Artykuł 4
Sporadyczne przekraczanie progu
1. ZAFI ocenia sytuacje, w których całkowita wartość zarządzanych aktywów przekracza odpowiedni próg, aby ustalić, czy sytuacje te mają charakter tymczasowy.
2. Jeżeli całkowita wartość zarządzanych aktywów przekracza odpowiedni próg, a ZAFI uważa, iż sytuacja ta nie ma charakteru tymczasowego, wówczas bezzwłocznie powiadamia o tym właściwy organ, składając oświadczenie, że zaistniałej sytuacji nie uznaje się za tymczasową, i składa wniosek o wydanie zezwolenia w terminie 30 dni kalendarzowych zgodnie z art. 7 dyrektywy 2011/61/UE.
3. Jeżeli całkowita wartość zarządzanych aktywów przekracza odpowiedni próg, a ZAFI uważa, iż sytuacja ta ma charakter tymczasowy, wówczas bezzwłocznie powiadamia o tym właściwy organ, składając oświadczenie, że zaistniałą sytuację uznaje się za tymczasową. Powiadomienie zawiera informacje uzupełniające, uzasadniające ocenę ZAFI dotyczącą tymczasowego charakteru sytuacji, w tym opis sytuacji i wyjaśnienie powodów, dla których zaistniałą sytuację uznaje się za tymczasową.
4. Sytuacji nie uznaje się za tymczasową, jeżeli istnieje prawdopodobieństwo, że będzie ona trwała dłużej niż trzy miesiące.
5. Po upływie trzech miesięcy od dnia, w którym całkowita wartość zarządzanych aktywów przekroczyła odpowiedni próg, ZAFI ponownie oblicza całkowitą wartość zarządzanych aktywów, aby wykazać, że jest ona niższa od wartości odpowiedniego progu, lub aby wykazać właściwemu organowi, że sytuacja skutkująca przekroczeniem progu wartości zarządzanych aktywów została rozwiązana i że złożenie wniosku o wydanie zezwolenia przez ZAFI nie jest już konieczne.
Artykuł 5
Informacje, które należy przedstawić przy rejestracji
1. Zgodnie z wymogiem przewidzianym w art. 3 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2011/61/UE ZAFI przedstawiają właściwym organom całkowitą wartość zarządzanych aktywów obliczoną zgodnie z procedurą określoną w art. 2.
2. Zgodnie z wymogiem przewidzianym w art. 3 ust. 3 lit. c) dyrektywy 2011/61/UE ZAFI przedstawiają dokument ofertowy lub odpowiedni wyciąg z dokumentu ofertowego, bądź ogólny opis strategii inwestycyjnej, dotyczący każdego AFI. Odpowiedni wyciąg z dokumentu ofertowego i opis strategii inwestycyjnej obejmują co najmniej następujące informacje:
a)
główne kategorie aktywów, w które AFI może inwestować;
b)
wszelkie sektory przemysłowe, geograficzne lub inne sektory rynkowe bądź szczególne klasy aktywów, które są przedmiotem strategii inwestycyjnej;
c)
opis polityki AFI w zakresie zaciągania pożyczek lub dźwigni finansowej.
3. Informacje, które ZAFI musi przedstawić na mocy art. 3 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2011/61/UE, wymieniono w art. 110 ust. 1 niniejszego rozporządzenia. Informacje te przedstawia się zgodnie ze wzorem sprawozdania pro forma określonym w załączniku IV.
4. Informacje zgromadzone zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2011/61/UE przekazuje się właściwym organom z Unii, Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (EUNGiPW) oraz Europejskiej Radzie ds. Ryzyka Systemowego (ERRS), jeżeli są im niezbędne do wypełniania obowiązków.
5. Informacje wymagane do celów rejestracji uaktualnia się i przekazuje raz do roku. Ze względów związanych z wykonywaniem uprawnień na mocy art. 46 dyrektywy 2011/61/UE właściwe organy mogą zażądać, aby dany ZAFI przekazywał informacje, o których mowa w art. 3 dyrektywy 2011/61/UE, z większą częstotliwością.
SEKCJA 2
Obliczanie dźwigni finansowej
[art. 4 ust. 3 dyrektywy 2011/61/UE]
Artykuł 6
Ogólne przepisy dotyczące obliczania dźwigni finansowej
1. Dźwignię finansową AFI wyraża się jako stosunek między ekspozycją AFI a wartością netto jego aktywów.
2. ZAFI obliczają ekspozycję zarządzanych AFI zgodnie z metodą brutto określoną w art. 7 i zgodnie z metodą zaangażowania określoną w art. 8.
W zależności od rozwoju sytuacji na rynku i nie później niż do dnia 21 lipca 2015 r. Komisja dokonuje przeglądu metod obliczania, o których mowa w akapicie pierwszym, aby zdecydować, czy metody te są wystarczające i odpowiednie dla wszystkich typów AFI czy też należy opracować dodatkową fakultatywną metodę obliczania dźwigni finansowej.
3. Ekspozycję związaną z wszelkimi strukturami finansowymi lub prawnymi angażującymi osoby trzecie kontrolowane przez stosowne AFI uwzględnia się przy obliczaniu ekspozycji, jeżeli struktury te zostały utworzone specjalnie w celu bezpośredniego lub pośredniego zwiększenia ekspozycji na poziomie AFI. W przypadku AFI, których podstawowa polityka inwestycyjna zakłada przejmowanie kontroli nad spółkami nienotowanymi na rynku regulowanym lub emitentami, ZAFI przy obliczaniu dźwigni finansowej nie uwzględnia żadnych ekspozycji na poziomie tych spółek nienotowanych na rynku regulowanym i emitentów, pod warunkiem że AFI lub ZAFI działający w imieniu AFI nie musi pokrywać potencjalnych strat wykraczających poza wartość jego inwestycji w daną spółkę lub danego emitenta.
4. ZAFI nie biorą pod uwagę zawartych ustaleń dotyczących zaciągania pożyczek, jeżeli ustalenia te mają charakter tymczasowy i są w pełni zabezpieczone umownym zaangażowaniem kapitałowym inwestorów AFI.
5. ZAFI posiada odpowiednio udokumentowane procedury obliczania ekspozycji każdego AFI, którym zarządza, zgodnie z metodą brutto i metodą zaangażowania. Obliczeń tych dokonuje się w sposób spójny na przestrzeni czasu.
Artykuł 7
Metoda brutto do celów obliczania ekspozycji AFI
Ekspozycja AFI obliczona według metody brutto jest sumą wartości bezwzględnych wszystkich pozycji wycenionych zgodnie z art. 19 dyrektywy 2011/61/UE i z wszystkimi aktami delegowanymi przyjętymi na mocy tej dyrektywy.
Przy obliczaniu ekspozycji AFI zgodnie z metodą brutto ZAFI:
a)
wyłącza wartość wszelkich środków pieniężnych i ekwiwalentów środków pieniężnych będących wysoce płynnymi inwestycjami w walucie bazowej AFI, które są łatwo wymienialne na wiadomą kwotę środków pieniężnych, w przypadku których to środków ryzyko zmiany wartości jest niewielkie i które przynoszą zwrot nie większy niż stopa trzymiesięcznej obligacji skarbowej wysokiej jakości;
b)
przelicza instrumenty pochodne na równoważną pozycję z tytułu ich aktywów bazowych przy użyciu metodyk przeliczania określonych w art. 10 i metod określonych w załączniku I pkt 4-9 i 14;
c)
wyłącza zaciągnięte pożyczki gotówkowe w postaci środków pieniężnych lub ekwiwalentów środków pieniężnych, o których mowa w lit. a) i w przypadku których kwoty przypadające do zapłaty są znane;
d)
uwzględnia ekspozycję związaną z reinwestycją pożyczek gotówkowych, wyrażoną jako wartość rynkowa zrealizowanej inwestycji lub całkowita kwota pożyczonych środków pieniężnych, zgodnie z załącznikiem I pkt 1 i 2, w zależności od tego, która z tych wartości jest wyższa;
e)
uwzględnia pozycje w ramach umowy z udzielonym przyrzeczeniem odkupu lub umowy z otrzymanym przyrzeczeniem odkupu oraz udzielone lub zaciągnięte pożyczki papierów wartościowych bądź inne ustalenia zgodnie z załącznikiem I pkt 3 oraz 10-13.
Artykuł 8
Metoda zaangażowania do celów obliczania ekspozycji AFI
1. Ekspozycja AFI obliczona według metody zaangażowania jest sumą wartości bezwzględnych wszystkich pozycji wycenionych zgodnie z art. 19 dyrektywy 2011/61/UE i ze wszystkimi odpowiednimi aktami delegowanymi, z zastrzeżeniem kryteriów określonych w ust. 2-9.
2. Przy obliczaniu ekspozycji AFI zgodnie z metodą zaangażowania ZAFI:
a)
przelicza każdy instrument pochodny na równoważną pozycję z tytułu aktywów bazowych tego instrumentu pochodnego przy użyciu metodyk przeliczania określonych w art. 10 i w załączniku II pkt 4-9 i 14;
b)
stosuje uzgodnienia dotyczące kompensowania i uzgodnienia dotyczące zabezpieczenia;
c)
oblicza ekspozycję utworzoną w drodze reinwestycji pożyczonych środków, jeżeli taka reinwestycja zwiększa ekspozycję AFI, jak określono w załączniku I pkt 1 i 2;
d)
uwzględnia w obliczeniu inne ustalenia zgodnie z załącznikiem I pkt 3 oraz 10-13.
3. Do celów obliczania ekspozycji AFI według metody zaangażowania:
a)
uzgodnienia dotyczące kompensowania obejmują połączenia transakcji na instrumentach pochodnych lub pozycji sekurytyzacyjnych, które dotyczą tych samych aktywów bazowych niezależnie - w przypadku instrumentów pochodnych - od terminu wymagalności instrumentów pochodnych i w przypadku, gdy takie transakcje na instrumentach pochodnych lub pozycje sekurytyzacyjne są zawierane lub otwierane wyłącznie w celu wyeliminowania ryzyka związanego z pozycjami przyjętymi za sprawą innych instrumentów pochodnych lub pozycji sekurytyzacyjnych;
b)
uzgodnienia dotyczące zabezpieczenia obejmują połączenia transakcji na instrumentach pochodnych lub pozycji sekurytyzacyjnych, które nie muszą koniecznie dotyczyć tych samych aktywów bazowych i w przypadku, gdy takie transakcje na instrumentach pochodnych lub pozycje sekurytyzacyjne są zawierane lub otwierane wyłącznie w celu zrównoważenia ryzyka związanego z pozycjami przyjętymi za sprawą innych instrumentów pochodnych lub pozycji sekurytyzacyjnych.
4. W drodze odstępstwa od ust. 2 instrumentu pochodnego nie przelicza się na równoważną pozycję z tytułu aktywów bazowych, jeżeli posiada on wszystkie następujące cechy:
a)
powoduje zamianę wyników aktywów finansowych znajdujących się w portfelu AFI na wyniki innych referencyjnych aktywów finansowych;
b)
całkowicie równoważy ryzyko znajdujących się w portfelu AFI aktywów będących przedmiotem kontraktu swap, w związku z czym wyniki AFI nie zależą od wyników tych aktywów;
c)
nie obejmuje dodatkowych cech opcjonalnych ani klauzul dotyczących dźwigni finansowej, ani innego dodatkowego ryzyka w porównaniu z bezpośrednim posiadaniem referencyjnych aktywów finansowych.
5. W drodze odstępstwa od ust. 2 przy obliczaniu ekspozycji według metody zaangażowania instrumentu pochodnego nie przelicza się na równoważną pozycję z tytułu aktywów bazowych, jeżeli spełnia on oba poniższe warunki:
a)
łączny stan posiadania AFI w zakresie instrumentu pochodnego związanego ze składnikiem aktywów finansowych i środków pieniężnych, które są inwestowane w ekwiwalenty środków pieniężnych określone w art. 7 lit. a), jest równoważny z posiadaniem pozycji długiej z tytułu danego składnika aktywów finansowych;
b)
instrument pochodny nie prowadzi do dodatkowego narażenia z tytułu ekspozycji, efektu dźwigni ani na ryzyko.
6. Uzgodnienia dotyczące zabezpieczenia bierze się pod uwagę przy obliczaniu ekspozycji AFI tylko wtedy, gdy spełniają one wszystkie następujące warunki:
a)
pozycje biorące udział w powiązaniu zabezpieczającym nie mają na celu wygenerowania zysku, a ryzyko ogólne i szczególne są zrównoważone;
b)
nastąpiło możliwe do sprawdzenia obniżenie ryzyka rynkowego na poziomie AFI;
c)
ewentualne ogólne i szczególne ryzyko związane z instrumentami pochodnymi jest zrównoważone;
d)
uzgodnienia dotyczące zabezpieczenia odnoszą się do tej samej klasy aktywów;
e)
są one skuteczne w skrajnych warunkach rynkowych.
7. Z zastrzeżeniem ust. 6 w obliczeniu nie uwzględnia się instrumentów pochodnych wykorzystywanych do celów zabezpieczenia walutowego, które nie prowadzą do jakiegokolwiek zwiększenia dodatkowego narażenia z tytułu ekspozycji, efekt dźwigni ani na inne rodzaje ryzyka.
8. ZAFI kompensuje pozycje w następujących przypadkach:
a)
pomiędzy instrumentami pochodnymi, pod warunkiem że odnoszą się one do tego samego składnika aktywów bazowych, nawet jeżeli termin zapadalności instrumentów pochodnych jest różny;
b)
pomiędzy instrumentem pochodnym, którego aktywa bazowe stanowią zbywalne papiery wartościowe, instrument rynku pieniężnego lub jednostki w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania, zgodnie z sekcją C pkt 1-3 załącznika I do dyrektywy 2004/39/WE, a tym samym odpowiednim składnikiem aktywów bazowych.
9. ZAFI zarządzający AFI, które zgodnie ze swoją podstawową polityką inwestycyjną inwestują przede wszystkim w instrumenty pochodne stóp procentowych, stosują szczegółowe zasady dotyczące kompensowania czasu trwania w celu uwzględnienia korelacji między segmentami zapadalności krzywej stopy procentowej, jak określono w art. 11.
Artykuł 9
Metody zwiększania ekspozycji AFI
Przy obliczaniu ekspozycji ZAFI stosują metody określone w załączniku I w odniesieniu do opisanych w nim sytuacji.
Artykuł 10
Metodyka przeliczania dla instrumentów pochodnych
ZAFI stosują metodykę przeliczania określoną w załączniku II w odniesieniu do opisanych w nim instrumentów pochodnych.
Artykuł 11
Zasady dotyczące kompensowania czasu trwania
1. Przy obliczaniu ekspozycji AFI zgodnie z art. 8 ust. 9 ZAFI stosują zasady dotyczące kompensowania czasu trwania.
2. Zasad dotyczących kompensowania czasu trwania nie wolno stosować, jeżeli prowadziłyby one do błędnej interpretacji portfela ryzyka AFI. ZAFI korzystający z tych zasad dotyczących kompensowania nie mogą uwzględniać innych źródeł ryzyka, takich jak zmienność ich strategii dotyczącej stóp procentowych. W rezultacie w strategiach arbitrażu stóp procentowych nie są stosowane przedmiotowe zasady dotyczące kompensowania.
3. Stosowanie tych zasad dotyczących kompensowania czasu trwania nie może prowadzić do nieuzasadnionego poziomu dźwigni finansowej poprzez inwestycje w pozycje krótkoterminowe. Krótkoterminowe instrumenty pochodne stóp procentowych nie mogą stanowić podstawy wyników AFI ukierunkowanego na inwestycje o średnim czasie trwania, który korzysta z zasad dotyczących kompensowania czasu trwania.
4. Instrumenty pochodne stóp procentowych przelicza się na równoważne im pozycje aktywów bazowych i kompensuje zgodnie z załącznikiem III.
5. AFI stosujący zasady dotyczące kompensowania czasu trwania może nadal stosować ramy dotyczące zabezpieczania. Zasady dotyczące kompensowania czasu trwania mogą być stosowane wyłącznie do instrumentów pochodnych stóp procentowych, które nie są ujęte w uzgodnieniach dotyczących zabezpieczenia.
SEKCJA 3
Dodatkowe fundusze własne i ubezpieczenie od odpowiedzialności zawodowej
[art. 9 ust. 7 oraz 15 dyrektywy 2011/61/UE]
Artykuł 12
Ryzyko związane z odpowiedzialnością zawodową
1. Ryzyko związane z odpowiedzialnością zawodową, które ma być pokryte zgodnie z art. 9 ust. 7 dyrektywy 2011/61/UE, jest to ryzyko straty lub szkody spowodowanej przez osobę zaangażowaną na skutek nienależytej realizacji działań, za które ZAFI ponosi odpowiedzialność prawną.
2. Ryzyko związane z odpowiedzialnością zawodową, zgodnie z definicją w ust. 1, obejmuje między innymi ryzyko:
a)
utraty dokumentów potwierdzających prawo do aktywów AFI;
b)
przeinaczeń lub wprowadzających w błąd informacji udzielonych AFI lub jego inwestorom;
c)
czynów, błędów lub zaniechań powodujących naruszenie:
(i)
obowiązków prawnych i regulacyjnych;
(ii)
obowiązku zapewnienia należytej fachowości i dbałości wobec AFI i jego inwestorów;
(iii)
funkcji powierniczej;
(iv)
obowiązków zachowania poufności;
(v)
regulaminu AFI lub jego dokumentów założycielskich;
(vi)
warunków powołania ZAFI przez AFI;
d)
nieustanowienia, niewdrożenia i nieutrzymania odpowiednich procedur służących zapobieganiu nieuczciwym działaniom, oszustwom lub czynom dokonanym w złym zamiarze;
e)
niewłaściwie przeprowadzonej wyceny aktywów lub obliczenia ceny jednostek uczestnictwa/udziałów;
f)
strat powstałych na skutek zakłócenia działalności, awarii systemu, błędów dotyczących przetwarzania transakcji lub zarządzania procesami.
3. Ryzyko związane z odpowiedzialnością zawodową jest pokryte przez cały czas za pomocą odpowiednich dodatkowych funduszy własnych określonych zgodnie z art. 14 lub ubezpieczenia od odpowiedzialności zawodowej o odpowiednim zakresie, określonego zgodnie z art. 15.
Artykuł 13
Wymogi jakościowe uwzględniające ryzyko związane z odpowiedzialnością zawodową
1. ZAFI wdraża skuteczne wewnętrzne zasady i procedury zarządzania ryzykiem operacyjnym, aby odpowiednio identyfikować, mierzyć i monitorować ryzyko operacyjne oraz nim zarządzać, w tym ryzyko związane z odpowiedzialnością zawodową, na które ZAFI jest lub mógłby być, z racjonalnym prawdopodobieństwem, narażony. Działania w zakresie zarządzania ryzykiem operacyjnym są realizowane niezależnie jako element polityki zarządzania ryzykiem.
2. ZAFI tworzy bazę danych dotyczącą strat historycznych, w której rejestruje się wszelkie przypadki błędów operacyjnych, strat i szkód. W tej bazie danych rejestruje się między innymi wszelkie zaistniałe ryzyko związane z odpowiedzialnością zawodową, o którym mowa w art. 12 ust. 2.
3. W ramach systemu zarządzania ryzykiem ZAFI wykorzystuje swoje wewnętrzne dane historyczne dotyczące strat i w razie potrzeby dane zewnętrzne, analizy scenariuszy wariantowych oraz czynników odzwierciedlających otoczenie biznesowe i systemy kontroli wewnętrznej.
4. Ekspozycja na ryzyko operacyjne i poniesione straty są na bieżąco monitorowane i objęte regularną sprawozdawczością wewnętrzną.
5. Przyjęte przez ZAFI zasady i procedury zarządzania ryzykiem operacyjnym są odpowiednio udokumentowane. ZAFI posiada ustalenia w celu zapewnienia zgodności z przyjętymi zasadami zarządzania ryzykiem operacyjnym oraz skuteczne środki postępowania w przypadku nieprzestrzegania tych zasad. ZAFI posiada procedury zapewniające podjęcie odpowiednich działań naprawczych.
6. Zasady i procedury zarządzania ryzykiem operacyjnym oraz systemy pomiaru tego ryzyka są poddawane regularnym przeglądom co najmniej raz w roku.
7. ZAFI utrzymuje środki finansowe odpowiednie do swojego ustalonego profilu ryzyka.
Artykuł 14
Dodatkowe fundusze własne
1. Niniejszy artykuł ma zastosowanie do ZAFI, którzy decydują się na pokrycie ryzyka związanego z odpowiedzialnością zawodową za pomocą dodatkowych funduszy własnych.
2. ZAFI zapewnia dodatkowe fundusze własne na pokrycie ryzyka związanego z odpowiedzialnością zawodową spowodowanego zaniedbaniem obowiązków, o wartości równej co najmniej 0,01 % wartości portfeli zarządzanych AFI.
Wartość portfeli zarządzanych AFI jest sumą bezwzględnej wartości wszystkich aktywów wszystkich AFI zarządzanych przez ZAFI, w tym aktywów nabytych za pomocą dźwigni finansowej, wskutek czego instrumenty pochodne są wyceniane według ich wartości rynkowej.
3. Wymóg dotyczący dodatkowych funduszy własnych, o którym mowa w ust. 2, jest obliczany ponownie na koniec każdego roku obrotowego, a kwota dodatkowych funduszy własnych jest odpowiednio dostosowywana.
ZAFI ustanawia, wdraża i stosuje procedury monitorowania na bieżąco wartości portfeli zarządzanych AFI, którą oblicza się zgodnie z ust. 2 akapit drugi. Jeżeli przed corocznym ponownym obliczeniem, o którym mowa w akapicie pierwszym, wartość portfeli zarządzanych AFI znacznie wzrośnie, ZAFI bez zbędnej zwłoki ponownie oblicza wymóg dotyczący dodatkowych funduszy własnych i odpowiednio dostosowuje takie fundusze własne.
4. Właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego ZAFI może zezwolić ZAFI na zapewnienie dodatkowych funduszy własnych w kwocie niższej niż kwota, o której mowa w ust. 2, tylko jeżeli organ ten jest przekonany - w oparciu o dane historyczne dotyczące strat danego ZAFI, zarejestrowane w okresie obserwacji obejmującym co najmniej trzy lata poprzedzające ocenę - że ZAFI zapewnia dodatkowe fundusze własne wystarczające do odpowiedniego pokrycia ryzyka związanego z odpowiedzialnością zawodową. Dozwolona niższa kwota dodatkowych funduszy własnych nie może być niższa niż 0,008 % wartości portfeli AFI, którymi zarządza ZAFI.
5. Właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego ZAFI może zażądać od ZAFI zapewnienia dodatkowych funduszy własnych w kwocie wyższej od kwoty, o której mowa w ust. 2, jeżeli nie jest przekonany, że ZAFI ma wystarczające dodatkowe fundusze własne, aby odpowiednio pokryć ryzyko związane z odpowiedzialnością zawodową. Właściwy organ podaje powody, dla których uznał dodatkowe fundusze własne ZAFI za niewystarczające.
Artykuł 15
Ubezpieczenie od odpowiedzialności zawodowej
1. Niniejszy artykuł ma zastosowanie do ZAFI, którzy decydują się na pokrycie ryzyka związanego z odpowiedzialnością zawodową za pomocą ubezpieczenia od odpowiedzialności zawodowej.
2. ZAFI wykupuje i utrzymuje przez cały czas ubezpieczenie od odpowiedzialności zawodowej:
a)
którego pierwszy okres obowiązywania wynosi nie mniej niż jeden rok;
b)
którego okres wypowiedzenia wynosi co najmniej 90 dni;
c)
które pokrywa ryzyko związane z odpowiedzialnością zawodową zdefiniowane w art. 12 ust. 1 i 2;
d)
które zostało wykupione w zakładzie ubezpieczeń z UE lub spoza UE, posiadającym zezwolenie na działalność ubezpieczeniową w zakresie ubezpieczeń od odpowiedzialności zawodowej, zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym;
e)
które jest zapewniane przez podmiot będący osobą trzecią.
Wszelkie uzgodnione i zdefiniowane nadwyżki odszkodowania obciążające ubezpieczonego są w pełni pokryte funduszami własnymi, które mają charakter dodatkowy w stosunku do funduszy własnych zapewnianych zgodnie z art. 9 ust. 1 i art. 3 dyrektywy 2011/61/UE.
3. Zakres ubezpieczenia w odniesieniu do pojedynczego roszczenia jest równy co najmniej 0,7 % wartości portfeli AFI, którymi zarządza ZAFI, obliczonej w sposób określony w art. 14 ust. 2 akapit drugi.
4. Zakres ubezpieczenia w odniesieniu do wszystkich roszczeń w skali roku jest równy co najmniej 0,9 % wartości portfeli AFI, którymi zarządza ZAFI, obliczonej w sposób określony w art. 14 ust. 2 akapit drugi.
5. ZAFI dokonuje przeglądu polisy ubezpieczenia od odpowiedzialności zawodowej oraz jej zgodności z wymogami ustanowionymi w niniejszym artykule co najmniej raz w roku oraz w przypadku każdej zmiany, która ma wpływ na zgodność polisy z wymogami niniejszego artykułu.
ROZDZIAŁ III
WARUNKI DOTYCZĄCE PROWADZENIA DZIAŁALNOŚCI PRZEZ ZAFI
SEKCJA 1
Zasady ogólne
[art. 12 ust. 1 dyrektywy 2011/61/UE]
Artykuł 16
Ogólne obowiązki właściwych organów
Przy ocenie zgodności ZAFI z przepisami art. 12 ust. 1 dyrektywy 2011/61/UE właściwe organy stosują przynajmniej kryteria ustanowione w niniejszej sekcji.
Artykuł 17
Obowiązek działania w najlepszym interesie AFI lub inwestorów AFI oraz w interesie integralności rynku
1. ZAFI stosują zasady i procedury zapobiegania nieprawidłowym praktykom, w tym praktykom, w przypadku których można przewidywać, że wpłynęłyby negatywnie na stabilność i integralność rynku.
2. ZAFI dopilnowują, aby AFI, którymi zarządzają, oraz inwestorzy tych AFI nie byli obciążani nadmiernymi kosztami.
Artykuł 18
Należyta staranność
1. ZAFI zachowują wysoki poziom staranności przy doborze i bieżącym monitorowaniu inwestycji.
2. ZAFI zapewniają posiadanie odpowiedniej wiedzy na temat aktywów, w które inwestuje AFI.
3. ZAFI ustanawiają w formie pisemnej, wdrażają i stosują zasady polityki i procedury dotyczące należytej staranności oraz wdrażają skuteczne ustalenia gwarantujące, że decyzje inwestycyjne podjęte w imieniu AFI są wykonywane zgodnie z celami, strategią inwestycyjną i, w stosownych przypadkach, limitami ryzyka dotyczącymi AFI.
4. Zasady i procedury dotyczące należytej staranności, o których mowa w ust. 3, są regularnie poddawane przeglądowi i aktualizowane.
Artykuł 19
Należyta staranność przy inwestowaniu w aktywa o ograniczonej płynności
1. W przypadku gdy ZAFI inwestują w aktywa o ograniczonej płynności i gdy takie inwestycje poprzedza etap negocjacji, ZAFI mają obowiązek przestrzegać następujących wymogów dotyczących etapu negocjacji, dodatkowo do wymogów ustanowionych w art. 18:
a)
opracowują i regularnie aktualizują plan operacyjny zgodny z czasem trwania AFI i warunkami rynkowymi;
b)
wyszukują i wybierają potencjalne transakcje zgodne z planem operacyjnym, o którym mowa w lit. a);
c)
oceniają wybrane transakcje, uwzględniając ewentualne możliwości i ogólne powiązane ryzyko, wszystkie stosowne czynniki prawne, podatkowe, finansowe lub inne czynniki wpływające na wycenę, zasoby ludzkie i materialne oraz strategie, w tym strategie wyjścia z inwestycji;
d)
realizują działania w zakresie należytej staranności związane z transakcjami przed zleceniem ich wykonania;
e)
monitorują wyniki AFI w kontekście planu operacyjnego, o którym mowa w lit. a).
2. ZAFI przechowują rejestry działań przeprowadzonych zgodnie z przepisami ust. 1 przez co najmniej pięć lat.
Artykuł 20
Należyta staranność przy wyborze i wyznaczaniu kontrahentów oraz prime brokerów
1. Przy wyborze i wyznaczaniu kontrahentów oraz prime brokerów ZAFI zachowują należytą fachowość, dbałość i staranność przed zawarciem umowy oraz na bieżąco w późniejszym okresie, uwzględniając przy tym pełny zakres i jakość ich usług.
2. Przy wyborze prime brokerów lub kontrahentów ZAFI lub AFI w przypadku pozagiełdowych transakcji pochodnych, udzielania pożyczek papierów wartościowych lub umowy z udzielonym przyrzeczeniem odkupu ZAFI dopilnowują, aby tacy prime brokerzy i kontrahenci spełniali wszystkie poniższe warunki:
a)
byli objęci stałym nadzorem organu publicznego;
b)
byli stabilni finansowo;
c)
posiadali niezbędną strukturę organizacyjną i zasoby na potrzeby świadczenia przedmiotowych usług na rzecz ZAFI lub AFI.
3. Przy ocenie stabilności finansowej, o której mowa w ust. 2 lit. b), ZAFI uwzględnia, czy prime broker lub kontrahent podlegają regulacjom ostrożnościowym, w tym wystarczającym wymogom kapitałowym, oraz czy są oni objęci skutecznym nadzorem.
4. Listę wybranych prime brokerów zatwierdza kadra kierownicza wyższego szczebla ZAFI. W wyjątkowych okolicznościach mogą zostać wyznaczeni prime brokerzy nieuwzględnieni na liście, pod warunkiem że spełniają wymogi ustanowione w ust. 2 oraz po zatwierdzeniu tej decyzji przez kadrę kierowniczą wyższego szczebla. ZAFI musi być w stanie wykazać przyczyny takiego wyboru oraz należytą staranność, jaką zastosował przy wyborze i monitorowaniu prime brokerów, którzy nie znaleźli się na liście.
Artykuł 21
Prowadzenie działalności w sposób uczciwy, rzetelny i z należytą fachowością
Aby ustalić, czy ZAFI prowadzi działalność w sposób uczciwy, rzetelny i z należytą fachowością, właściwe organy oceniają, czy spełnione są przynajmniej poniższe warunki:
a)
organ zarządzający ZAFI posiada wystarczający zasób zbiorowej wiedzy, umiejętności i doświadczenia pozwalający mu zrozumieć istotę działalności ZAFI, w szczególności główne ryzyko z nią związane oraz aktywa, w które inwestowany jest AFI;
b)
członkowie organu zarządzającego poświęcają wystarczająco dużo czasu na wykonywanie swoich obowiązków w ZAFI;
c)
każdy członek organu zarządzającego postępuje w sposób uczciwy, rzetelny i kierując się niezależnym osądem;
d)
ZAFI przeznacza odpowiednie zasoby na potrzeby wprowadzenia w obowiązki oraz szkolenia członków organu zarządzającego.
Artykuł 22
Zasoby
1. ZAFI zatrudnia wystarczającą liczbę pracowników posiadających umiejętności, wiedzę specjalistyczną i doświadczenie niezbędne do wykonywania przydzielonych im obowiązków.
2. Do celów ust. 1 ZAFI uwzględniają charakter, skalę i złożoność prowadzonej przez nich działalności oraz charakter i zakres usług świadczonych i działań prowadzonych w ramach tej działalności.
Artykuł 23
Sprawiedliwe traktowanie inwestorów AFI
1. ZAFI gwarantuje, że jego procedury decyzyjne i struktura organizacyjna, o których mowa w art. 57, zapewniają sprawiedliwe traktowanie inwestorów.
2. Przyznanie przez ZAFI preferencyjnego traktowania jednemu inwestorowi lub większej ich liczbie nie może ogólnie stawiać innych inwestorów w znacznie gorszej sytuacji.
Artykuł 24
Zachęty
1. ZAFI nie uznaje się za prowadzących działalność uczciwie, rzetelnie i w najlepszym interesie AFI, którymi zarządzają, lub inwestorów tych AFI, jeżeli w odniesieniu do działań związanych z wykonywaniem funkcji, o których mowa w załączniku I do dyrektywy 2011/61/UE, płacą lub otrzymują opłatę lub prowizję albo przekazują lub otrzymują korzyści niepieniężne inne niż wymienione poniżej:
a)
opłata, prowizja lub korzyść niepieniężna wypłacona lub przekazana na rzecz AFI bądź innej osoby w imieniu AFI;
b)
opłata, prowizja lub korzyść niepieniężna wypłacona lub przekazana na rzecz osoby trzeciej bądź osoby działającej w jej imieniu, jeżeli ZAFI może wykazać, że spełnione są następujące warunki:
(i)
informacje o istnieniu, charakterze i kwocie opłaty, prowizji lub korzyści czy też - w przypadku gdy nie da się określić kwoty - metodzie obliczania tej kwoty wyraźnie ujawnia się inwestorom AFI w wyczerpującej, dokładnej i zrozumiałej postaci, a ich przekazanie powinno nastąpić przed wykonaniem danej usługi;
(ii)
wniesienie opłaty lub prowizji albo przekazanie korzyści niepieniężnej powinno mieć na celu poprawę jakości danej usługi i nie może umniejszać obowiązku ZAFI w zakresie działania w najlepszym interesie AFI, którym zarządza, lub inwestorów AFI;
c)
właściwe opłaty, które umożliwiają świadczenie odpowiedniej usługi lub są w tym celu niezbędne, w tym koszty depozytu, opłaty związane z rozliczeniem i wymianą, obciążenia regulacyjne lub opłaty prawne, i które nie mogą - ze względu na ich charakter - kolidować z obowiązkami ZAFI w zakresie prowadzenia działalności w sposób uczciwy, rzetelny i w najlepszym interesie AFI, którym zarządzają, lub inwestorów AFI.
2. Ujawnienie najważniejszych warunków ustaleń dotyczących opłat, prowizji lub korzyści niepieniężnych w formie skrótowej uznaje się za satysfakcjonujące do celów ust. 1 lit. b) ppkt (i), pod warunkiem że ZAFI zobowiązuje się do ujawnienia dalszych szczegółów na wniosek inwestora AFI, którym zarządza, oraz że wywiązuje się z tego zobowiązania.
Artykuł 25
Skuteczne wykorzystywanie zasobów i procedur - obsługa zaleceń
1. ZAFI ustanawiają, wdrażają i stosują procedury i ustalenia umożliwiające szybką, należną i sprawną realizację zleceń w imieniu AFI.
2. Procedury i ustalenia, o których mowa w ust. 1, spełniają następujące wymogi:
a)
gwarantują, że zlecenia realizowane w imieniu AFI są niezwłocznie prawidłowo rejestrowane i alokowane;
b)
realizacja porównywalnych zleceń AFI odbywa się kolejno i niezwłocznie, chyba że charakter danego zlecenia lub panujące warunki rynkowe to uniemożliwiają lub jest to sprzeczne z interesem AFI bądź inwestorów AFI.
3. Instrumenty finansowe, kwoty pieniężne lub inne aktywa uzyskane z tytułu rozliczenia zrealizowanych zleceń są niezwłocznie i prawidłowo przekazywane na rachunek odpowiedniego AFI lub rejestrowane na tym rachunku.
4. ZAFI nie wykorzystują w sposób nieuprawniony informacji dotyczących zleceń AFI będących w toku realizacji oraz podejmują wszelkie uzasadnione kroki w celu zapobieżenia nieuprawnionemu wykorzystywaniu takich informacji przez osoby zaangażowane.
Artykuł 26
Obowiązki sprawozdawcze w odniesieniu do realizacji zleceń subskrypcji i umorzenia
1. Po zrealizowaniu zlecenia subskrypcji lub, w stosownych przypadkach, zlecenia umorzenia złożonego przez inwestora ZAFI niezwłocznie przekazują inwestorowi za pomocą trwałego nośnika niezbędne informacje o realizacji tego zlecenia lub o przyjęciu oferty subskrypcji w zależności od przypadku.
2. Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadku, gdy osoba trzecia ma obowiązek przekazać inwestorowi potwierdzenie dotyczące realizacji zlecenia oraz gdy potwierdzenie zawiera niezbędne informacje.
ZAFI zapewniają wywiązanie się osoby trzeciej z jej obowiązków.
3. Niezbędne informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, obejmują następujące informacje:
a)
dane identyfikacyjne ZAFI;
b)
dane identyfikacyjne inwestora;
c)
datę i godzinę otrzymania zlecenia;
d)
datę realizacji zlecenia;
e)
dane identyfikacyjne AFI;
f)
wartość brutto zlecenia wraz z opłatami za subskrypcję lub wartość netto po odjęciu kosztów umorzenia.
4. ZAFI dostarczają inwestorowi na jego wniosek informacje na temat etapu realizacji zlecenia lub przyjęcia oferty subskrypcji bądź obydwu, w zależności od przypadku.
Artykuł 27
Wykonywanie decyzji o realizacji transakcji w imieniu zarządzanych AFI
1. Wykonując decyzje o realizacji transakcji w imieniu zarządzanych AFI w kontekście zarządzania ich portfelami, ZAFI działają w najlepszym interesie AFI lub inwestorów AFI, którymi zarządzają.
2. Ilekroć ZAFI nabywają lub sprzedają instrumenty finansowe lub inne aktywa, w przypadku których istotna jest najkorzystniejsza realizacja zleceń, oraz do celów ust. 1, podejmują wszelkie uzasadnione kroki w celu uzyskania możliwie najkorzystniejszych wyników dla AFI, którymi zarządzają, lub inwestorów tych AFI, uwzględniając cenę, koszty, bezzwłoczność, prawdopodobieństwo realizacji oraz rozliczenia, wielkość i charakter zlecenia lub inne aspekty dotyczące jego realizacji. Względną wagę tych czynników określa się poprzez odniesienie do następujących kryteriów:
a)
cele, polityka inwestycyjna i ryzyko właściwe dla AFI, które zostały wskazane w regulaminie lub dokumentach założycielskich AFI, w prospekcie emisyjnym lub dokumentach ofertowych AFI;
b)
cechy zlecenia;
c)
cechy instrumentów finansowych lub innych aktywów będących przedmiotem danego zlecenia;
d)
wskazanie miejsc realizacji, do których można skierować dane zlecenie.
3. ZAFI ustanawiają i wdrażają skuteczne ustalenia dotyczące wywiązywania się z obowiązków, o których mowa w ust. 1 i 2. W szczególności ZAFI ustanawiają w formie pisemnej i wdrażają politykę realizacji zleceń, aby umożliwić AFI i ich inwestorom uzyskiwanie możliwie najkorzystniejszych wyników w odniesieniu do zleceń AFI zgodnie z ust. 2.
4. ZAFI regularnie monitorują skuteczność swoich ustaleń oraz zasad polityki realizacji zleceń w celu wykrycia nieprawidłowości oraz, w stosownych przypadkach, ich wyeliminowania.
5. ZAFI dokonują corocznego przeglądu swojej polityki realizacji zleceń. Takiego przeglądu dokonuje się również za każdym razem, gdy nastąpi istotna zmiana, która wpływa na zdolność ZAFI do dalszego uzyskiwania możliwie najkorzystniejszych wyników dla zarządzanych AFI.
6. ZAFI są w stanie wykazać, że zrealizowali zlecenia w imieniu AFI zgodnie ze swoją polityką realizacji zleceń.
7. W przypadku braku wyboru różnych miejsc realizacji zleceń ust. 2-5 nie mają zastosowania. ZAFI muszą jednak być w stanie wykazać, że nie ma możliwości wyboru spośród różnych miejsc realizacji zleceń.
Artykuł 28
Składanie zleceń realizacji transakcji w imieniu AFI u innych podmiotów
1. Ilekroć ZAFI nabywa lub sprzedaje instrumenty finansowe lub inne aktywa, w odniesieniu do których istotna jest najkorzystniejsza realizacja zleceń, przy składaniu zleceń realizacji transakcji w imieniu zarządzanych AFI u innych podmiotów ZAFI działa w najlepszym interesie AFI, którymi zarządza, lub inwestorów tych AFI, w kontekście zarządzania portfelami AFI.
2. ZAFI podejmują wszelkie uzasadnione kroki w celu uzyskania możliwie najkorzystniejszych wyników dla AFI lub inwestorów AFI, uwzględniając cenę, koszty, bezzwłoczność, prawdopodobieństwo realizacji oraz rozliczenia, wielkość i charakter zlecenia lub wszelkiego rodzaju inne aspekty dotyczące jego realizacji. Względną wagę tych czynników określa się poprzez odniesienie do kryteriów ustanowionych w art. 27 ust. 2.
ZAFI ustanawiają, wdrażają i stosują politykę umożliwiającą im wywiązanie się z obowiązku, o którym mowa w akapicie pierwszym. W polityce tej określone są - dla każdej kategorii instrumentów - podmioty, u których można składać zlecenia. ZAFI może zawierać ustalenia dotyczące realizacji zleceń tylko wówczas, gdy takie ustalenia są spójne z obowiązkami, o których mowa w niniejszym artykule. ZAFI udostępnia inwestorom AFI, którymi zarządza, odpowiednie informacje na temat polityki ustanowionej zgodnie z przepisami niniejszego ustępu oraz na temat wszelkich istotnych zmian tej polityki.
3. ZAFI regularnie monitorują skuteczność polityki ustanowionej zgodnie z ust. 2, w szczególności jakość realizacji zleceń przez podmioty określone w tej polityce, oraz w razie potrzeby eliminują wszelkie nieprawidłowości.
ZAFI dokonują ponadto corocznego przeglądu tej polityki. Takiego przeglądu dokonuje się również za każdym razem, gdy nastąpi istotna zmiana, która wpływa na zdolność ZAFI do dalszego uzyskiwania możliwie najkorzystniejszych wyników dla zarządzanych AFI.
4. ZAFI są w stanie wykazać, że złożyli zlecenia w imieniu AFI zgodnie z polityką ustanowioną na mocy przepisów ust. 2.
5. W przypadku braku wyboru różnych miejsc realizacji zleceń ust. 2-5 nie mają zastosowania. ZAFI muszą jednak być w stanie wykazać, że nie ma możliwości wyboru spośród różnych miejsc realizacji zleceń.
Artykuł 29
Łączenie i alokacja zleceń
1. ZAFI mogą realizować zlecenie AFI łącznie ze zleceniem innego AFI, UCITS lub innego klienta bądź łącznie ze zleceniem na własny rachunek, wyłącznie jeśli:
a)
można racjonalnie oczekiwać, że połączenie zleceń nie będzie działało zasadniczo na niekorzyść któregokolwiek z AFI, UCITS lub klientów, których zlecenia mają zostać zrealizowane łącznie;
b)
ustanowiona została i jest realizowana polityka alokacji zleceń, która w sposób odpowiednio precyzyjny określa sprawiedliwą alokację połączonych zleceń, między innymi to, jak wielkość i cena zleceń wpływa na ich alokację oraz sposób traktowania przypadków częściowej realizacji zleceń.
2. ZAFI, który łączy zlecenie AFI z jednym lub kilkoma zleceniami innych AFI, UCITS bądź innych klientów, a tak połączone zlecenie jest realizowane częściowo, ustala alokację wynikających stąd operacji zgodnie z polityką alokacji zleceń.
3. ZAFI, który łączy transakcje realizowane na własny rachunek ze zleceniami jednego lub kilku AFI, UCITS lub innych klientów, nie alokuje wynikających stąd operacji w sposób niekorzystny dla AFI, UCITS lub innego klienta.
4. W przypadku, w którym ZAFI łączy zlecenie AFI, UCITS lub innego klienta z transakcją realizowaną na własny rachunek, a tak połączone zlecenie jest realizowane częściowo, operacje dokonywane w imieniu AFI, UCITS lub innego klienta mają pierwszeństwo w alokacji przed operacjami na jego własny rachunek.
Jeżeli jednak ZAFI jest w stanie dowieść AFI lub innemu klientowi na podstawie uzasadnionych argumentów, że bez połączenia nie mógłby zrealizować zlecenia na tak korzystnych warunkach albo wcale, wówczas może alokować transakcje realizowane na własny rachunek w sposób proporcjonalny zgodnie z polityką, o której mowa w ust. 1 lit. b).
SEKCJA 2
Konflikty interesów
[art. 14 dyrektywy 2011/61/UE]
Artykuł 30
Rodzaje konfliktów interesów
W celu wykrywania typów konfliktów interesów, które powstają w trakcie zarządzania AFI, ZAFI biorą pod uwagę w szczególności, czy ZAFI, osoba zaangażowana bądź osoba bezpośrednio lub pośrednio powiązana z ZAFI stosunkiem kontroli:
a)
może osiągnąć zysk finansowy lub uniknąć straty finansowej kosztem AFI lub jego inwestorów;
b)
ma interes w określonym wyniku usługi lub działania wykonywanego na rzecz AFI lub jego inwestorów bądź innego klienta albo transakcji przeprowadzanej w imieniu AFI lub innego klienta, który to interes jest rozbieżny z interesem AFI dotyczącym tego wyniku;
c)
ma powody natury finansowej lub innej do tego, by:
-
przedkładać interes UCITS, innego klienta lub grupy klientów bądź innego AFI nad interes AFI,
-
przedkładać interes jednego inwestora nad interes innego inwestora lub grupy inwestorów tego samego AFI;
d)
wykonuje te same działania na rzecz AFI i na rzecz innego AFI, UCITS lub innego klienta; lub
e)
otrzymuje lub otrzyma od osoby innej niż AFI lub jego inwestorzy, ale w związku z działaniami w zakresie zarządzania zbiorowym portfelem wykonywanymi na rzecz AFI, bodźce w postaci środków pieniężnych, dóbr materialnych lub usług, inne niż standardowa prowizja lub opłata za daną usługę.
Artykuł 31
Polityka przeciwdziałania konfliktom interesów
1. ZAFI ustanawia, wdraża i stosuje skuteczną politykę przeciwdziałania konfliktom interesów. Polityka ta jest sformułowana na piśmie i odpowiednio dostosowana do rozmiaru i struktury organizacyjnej ZAFI, a także do charakteru, skali i złożoności prowadzonej przez niego działalności.
W przypadku gdy ZAFI jest członkiem grupy, w takiej polityce uwzględnia się również wszelkie okoliczności, o których ZAFI wie lub powinien wiedzieć, a które mogą wywołać konflikt interesów wynikający ze struktury i działalności innych członków grupy.
2. Polityka przeciwdziałania konfliktom interesów ustanowiona zgodnie z ust. 1 obejmuje następujące kwestie:
a)
w odniesieniu do działań prowadzonych przez ZAFI lub w jego imieniu, w tym działań prowadzonych przez osobę, której powierzono wykonywanie funkcji, osobę, której dalej przekazano wykonywanie funkcji, zewnętrzny podmiot wyceniający lub kontrahenta - wskazanie okoliczności, które stanowią lub mogą wywołać konflikt interesów prowadzący do istotnego zagrożenia interesów AFI lub jego inwestorów;
b)
określenie procedur, których należy przestrzegać, i środków, które należy przyjąć, w celu zapobiegania takim konfliktom, zarządzania nimi oraz ich monitorowania.
Artykuł 32
Konflikty interesów związane z umorzeniem inwestycji
ZAFI zarządzający AFI typu otwartego wykrywa konflikty interesów pojawiające się między inwestorami pragnącymi umorzyć swoje inwestycje a inwestorami, którzy chcą utrzymać swoje inwestycje w AFI, oraz wszelkie konflikty między zachętą dla ZAFI do inwestowania w aktywa niepłynne a polityką umarzania AFI, jak również zarządza nimi i je monitoruje zgodnie z obowiązkami nałożonymi na niego na mocy art. 14 ust. 1 dyrektywy 2011/61/UE.
Artykuł 33
Procedury i środki w zakresie zapobiegania konfliktom interesów lub zarządzania nimi
1. Procedury i środki ustanowione w celu zapobiegania konfliktom interesów lub zarządzania nimi służą temu, by osoby zaangażowane w różnego rodzaju działalność wiążącą się z ryzykiem konfliktu interesów wykonywały tę działalność, utrzymując taki stopień niezależności, jaki jest odpowiedni w świetle wielkości i działalności danego ZAFI i grupy, do której on należy, oraz poziomu ryzyka zaszkodzenia interesom AFI lub jego inwestorów.
2. Jeżeli jest to niezbędne i stosowne, aby ZAFI zapewnił wymagany stopień niezależności, procedury, których należy przestrzegać, i środki, które należy przyjąć zgodnie z art. 31 ust. 2 lit. b), obejmują:
a)
skuteczne procedury zapobiegania wymianie informacji między osobami zaangażowanymi w działania związane z zarządzaniem zbiorowym portfelem lub inne działania zgodnie z art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 2011/61/UE, które wiążą się z ryzykiem wystąpienia konfliktu interesów, lub kontrolowania takiej wymiany, w przypadku gdy wymiana takich informacji może zaszkodzić interesom jednego AFI lub większej ich liczby bądź ich inwestorów;
b)
oddzielny nadzór nad osobami zaangażowanymi, które w ramach swoich podstawowych funkcji wykonują działania związane z zarządzaniem zbiorowym portfelem w imieniu klientów lub inwestorów, których interesy mogą ze sobą kolidować lub którzy reprezentują różne, potencjalnie sprzeczne interesy (w tym interesy ZAFI), bądź świadczą usługi na rzecz takich klientów lub inwestorów;
c)
usunięcie wszelkich bezpośrednich powiązań między wynagrodzeniem osób zaangażowanych, które wykonują głównie jeden typ działalności, a wynagrodzeniem innych osób zaangażowanych, które wykonują głównie inny typ działalności, lub dochodami generowanymi przez takie inne osoby, gdy w związku z tymi dwoma rodzajami działalności może powstać konflikt interesów;
d)
środki pozwalające wyeliminować lub ograniczyć niepożądany wpływ osób trzecich na sposób wykonywania działań związanych z zarządzaniem zbiorowym portfelem przez osobę zaangażowaną;
e)
środki pozwalające wyeliminować lub ograniczyć przypadki, gdy osoba zaangażowana uczestniczy równocześnie bądź w krótkim odstępie czasu w rozdzielonych działaniach związanych z zarządzaniem zbiorowym portfelem lub innych działaniach na mocy art. 6 ust. 2 i 4 dyrektywy 2011/61/UE, gdy uczestnictwo takie może negatywnie wpłynąć na właściwe zarządzanie konfliktami interesów.
Jeżeli przyjęcie lub stosowanie jednego lub kilku spośród wymienionych środków i procedur nie zapewnia wymaganego stopnia niezależności, wówczas ZAFI przyjmuje takie alternatywne lub dodatkowe środki i procedury, jakie są konieczne i odpowiednie do osiągnięcia tego celu.
Artykuł 34
Zarządzanie konfliktami interesów
W przypadku gdy ustalenia organizacyjne lub administracyjne poczynione przez ZAFI nie są wystarczające, aby zapobiec - z należytą pewnością - zagrożeniu interesów AFI lub inwestorów AFI, niezwłocznie informuje się o tym kadrę kierowniczą wyższego szczebla lub inny właściwy organ wewnętrzny ZAFI, aby mogły one podjąć wszelkie niezbędne decyzje lub działania gwarantujące, że ZAFI działa w najlepszym interesie AFI lub inwestorów tego AFI.
Artykuł 35
Monitorowanie konfliktów interesów
1. ZAFI prowadzi i regularnie aktualizuje rejestr zawierający typy działań podjętych przez ZAFI lub w jego imieniu, w odniesieniu do których zaistniał lub - w przypadku działań będących w toku - może zaistnieć konflikt interesów prowadzący do istotnego zagrożenia interesów jednego AFI lub większej ich liczby bądź inwestorów AFI.
2. Kadra kierownicza wyższego szczebla otrzymuje często (i nie rzadziej niż raz do roku) pisemne sprawozdania dotyczące działań, o których mowa w ust. 1.
Artykuł 36
Ujawnianie konfliktów interesów
1. Informacje, które mają być ujawnione inwestorom zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 dyrektywy 2011/61/UE, należy dostarczyć inwestorom na trwałym nośniku informacji lub za pośrednictwem strony internetowej.
2. Jeżeli informacje, o których mowa w ust. 1, przekazuje się za pośrednictwem strony internetowej i nie są one skierowane osobiście do inwestora, muszą zostać spełnione następujące warunki:
a)
inwestor został poinformowany o adresie strony internetowej oraz miejscu na tej stronie, w którym można znaleźć odnośne informacje, i wyraził zgodę na otrzymanie informacji w takiej formie;
b)
informacje muszą być aktualne;
c)
informacje muszą być stale dostępne na takiej stronie internetowej przez okres, jakiego według uzasadnionych oczekiwań będzie potrzebował inwestor na zapoznanie się z nimi.
Artykuł 37
Strategie wykonywania praw głosu
1. ZAFI opracowuje właściwe i skuteczne strategie służące do ustalania, kiedy i w jaki sposób należy wykonywać prawa głosu z instrumentów posiadanych w zarządzanych portfelach AFI, z wyłączną korzyścią dla danego AFI i jego inwestorów.
2. Strategia, o której mowa w ust. 1, określa środki i procedury służące do:
a)
monitorowania istotnych zdarzeń korporacyjnych;
b)
zapewnienia wykonywania praw głosu zgodnie z celami inwestycyjnymi i polityką inwestycyjną odpowiednich AFI;
c)
zapobiegania konfliktom interesów wynikającym z wykonywania praw głosu lub zarządzania tymi konfliktami.
3. Na stosowny wniosek inwestorom udostępnia się skrócony opis strategii i szczegółowe informacje na temat działań podjętych na podstawie tych strategii.
SEKCJA 3
Zarządzanie ryzykiem
[art. 15 dyrektywy 2011/61/UE]
Artykuł 38
Systemy zarządzania ryzykiem
Do celów niniejszej sekcji systemy zarządzania ryzykiem rozumie się jako systemy składające się z odpowiednich elementów struktury organizacyjnej ZAFI, w których podstawową rolę pełni stała funkcja zarządzania ryzykiem, z zasad i procedur związanych z zarządzaniem ryzykiem istotnych z punktu widzenia każdej strategii inwestycyjnej AFI, a także ustaleń, procesów i technik związanych z pomiarem ryzyka i zarządzaniem ryzykiem stosowanych przez ZAFI w odniesieniu do każdego zarządzanego AFI.
Artykuł 39
Stała funkcja zarządzania ryzykiem
1. ZAFI ustanawia i utrzymuje stałą funkcję zarządzania ryzykiem, która:
a)
wdraża skuteczne zasady i procedury zarządzania ryzykiem w celu prowadzonego na bieżąco wykrywania i pomiaru wszelkiego ryzyka dotyczącego strategii inwestycyjnej każdego AFI, na które jest lub może być narażony każdy AFI, zarządzania tym ryzykiem i monitorowania go;
b)
zapewnia zgodność profilu ryzyka AFI, który ujawnia się inwestorom zgodnie z art. 23 ust. 4 lit. c) dyrektywy 2011/61/UE, z limitami ryzyka, które określono zgodnie z art. 44 niniejszego rozporządzenia;
c)
monitoruje zgodność z limitami ryzyka określonymi zgodnie z art. 44 oraz, jeżeli stwierdzi, że profil ryzyka AFI jest niezgodny z tymi limitami, lub dostrzega istotne zagrożenie, że profil ryzyka stanie się niezgodny z tymi limitami, niezwłocznie powiadamia o tym organ zarządzający ZAFI oraz - jeśli istnieje - funkcję nadzorczą ZAFI;
d)
regularnie przedkłada sprawozdania dotyczące poniższych kwestii organowi zarządzającemu ZAFI oraz - jeśli istnieje - funkcji nadzorczej ZAFI z częstotliwością, która jest zgodna z charakterem, skalą i złożonością AFI lub działalności ZAFI:
(i)
spójności między limitami ryzyka określonymi zgodnie z art. 44 i profilem ryzyka AFI, który ujawnia się inwestorom zgodnie z art. 23 ust. 4 lit. c) dyrektywy 2011/61/UE, oraz zgodności z nimi;
(ii)
adekwatności i skuteczności procesu zarządzania ryzykiem, wskazując szczególnie, czy w przypadku jakichkolwiek faktycznych lub przewidywanych nieprawidłowości zostały lub zostaną podjęte odpowiednie środki naprawcze;
e)
regularnie przedkłada kadrze kierowniczej wyższego szczebla sprawozdania na temat bieżącego poziomu ryzyka, na jakie narażony jest każdy zarządzany AFI, oraz wszelkich faktycznych lub prawdopodobnych przekroczeń jakichkolwiek limitów ryzyka określonych zgodnie z art. 44 w celu zapewnienia podjęcia szybkich i odpowiednich działań.
2. Funkcja zarządzania ryzykiem posiada niezbędne uprawnienia i dostęp do wszelkich stosownych informacji niezbędnych do realizacji zadań określonych w ust. 1.
Artykuł 40
Polityka zarządzania ryzykiem
1. ZAFI ustanawia, wdraża i utrzymuje odpowiednią i udokumentowaną politykę zarządzania ryzykiem, w której określa się wszystkie stosowne rodzaje ryzyka, na jakie są lub mogą być narażone AFI, którymi zarządza.
2. Polityka zarządzania ryzykiem obejmuje procedury niezbędne do umożliwienia ZAFI dokonania dla każdego zarządzanego przez siebie AFI oceny narażenia tego AFI na ryzyko rynkowe, ryzyko utraty płynności oraz ryzyko kontrahenta, a także narażenia AFI na wszelkie inne rodzaje ryzyka, w tym ryzyko operacyjne, które mogą być istotne dla każdego AFI, którym zarządza.
3. ZAFI uwzględnia w polityce zarządzania ryzykiem przynajmniej następujące kwestie:
a)
metody, narzędzia oraz ustalenia umożliwiające mu zachowanie zgodności z przepisami art. 45;
b)
metody, narzędzia oraz ustalenia umożliwiające dokonanie oceny i monitorowanie ryzyka utraty płynności AFI w warunkach normalnej płynności oraz w nadzwyczajnych okolicznościach w zakresie płynności, w tym poprzez stosowanie regularnie przeprowadzanych testów warunków skrajnych zgodnie z art. 48;
c)
podział obowiązków związanych z zarządzaniem ryzykiem w ramach ZAFI;
d)
limity ryzyka określone zgodnie z art. 44 niniejszego rozporządzenia oraz uzasadnienie, w jaki sposób są one dostosowane do profilu ryzyka AFI, który ujawnia się inwestorom zgodnie z art. 23 ust. 4 lit. c) dyrektywy 2011/61/UE;
e)
warunki, treść, częstotliwość i adresatów sprawozdań przedkładanych przez stałą funkcję zarządzania ryzykiem, o której mowa w art. 39.
4. Polityka zarządzania ryzykiem zawiera opis zabezpieczeń, o których mowa w art. 43, w szczególności:
a)
charakteru potencjalnych konfliktów interesów;
b)
zastosowanych środków naprawczych;
c)
powodów, dla których można racjonalnie oczekiwać, że środki te doprowadzą do niezależnego wykonywania funkcji zarządzania ryzykiem;
d)
w jaki sposób ZAFI zamierza zapewnić stałą skuteczność tych zabezpieczeń.
5. Polityka zarządzania ryzykiem, o której mowa w ust. 1, jest dostosowana do charakteru, skali i złożoności działalności ZAFI oraz AFI, którym zarządza.
Artykuł 41
Ocena, monitorowanie i przegląd systemów zarządzania ryzykiem
1. ZAFI oceniają, monitorują i okresowo, co najmniej raz do roku, dokonują przeglądu:
a)
adekwatności i skuteczności polityki zarządzania ryzykiem oraz ustaleń, procesów i metod, o których mowa w art. 45;
b)
poziomu przestrzegania przez ZAFI polityki zarządzania ryzykiem oraz ustaleń, procesów i metod, o których mowa w art. 45;
c)
adekwatności i skuteczności środków podjętych w celu wyeliminowania wszelkich nieprawidłowości w funkcjonowaniu procesu zarządzania ryzykiem;
d)
wykonywania funkcji zarządzania ryzykiem;
e)
adekwatności i skuteczności środków służących zapewnieniu funkcjonalnego i hierarchicznego rozdziału funkcji zarządzania ryzykiem zgodnie z art. 42.
Częstotliwość okresowego przeglądu, o którym mowa w akapicie pierwszym, jest ustalana przez kadrę kierowniczą wyższego szczebla zgodnie z zasadą proporcjonalności, biorąc pod uwagę charakter, skalę i złożoność działalności ZAFI oraz AFI, którym ZAFI zarządza.
2. Poza okresowym przeglądem, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się przeglądu systemów zarządzania ryzykiem, w przypadku gdy:
a)
wprowadza się istotne zmiany w zasadach i procedurach zarządzania ryzykiem oraz w ustaleniach, procesach i metodach, o których mowa w art. 45;
b)
wydarzenia wewnętrzne lub zewnętrzne wskazują, że wymagany jest dodatkowy przegląd;
c)
wprowadza się istotne zmiany w strategii inwestycyjnej i celach inwestycyjnych AFI, którym zarządza ZAFI.
3. ZAFI aktualizuje systemy zarządzania ryzykiem na podstawie wyniku przeglądu, o którym mowa w ust. 1 i 2.
4. ZAFI powiadamia właściwy organ swojego rodzimego państwa członkowskiego o wszelkich istotnych zmianach w polityce zarządzania ryzykiem oraz w ustaleniach, procesach i metodach, o których mowa w art. 45.
Artykuł 42
Funkcjonalny i hierarchiczny rozdział funkcji zarządzania ryzykiem
1. Funkcję zarządzania ryzykiem uznaje się za funkcjonalnie i hierarchicznie oddzieloną od jednostek operacyjnych, w tym od funkcji zarządzania portfelem, wyłącznie jeżeli spełnione są wszystkie poniższe warunki:
a)
osoby zaangażowane w sprawowanie funkcji zarządzania ryzykiem nie są nadzorowane przez osoby odpowiedzialne za działanie jednostek operacyjnych ZAFI, w tym funkcji zarządzania portfelem;
b)
osoby zaangażowane w sprawowanie funkcji zarządzania ryzykiem nie uczestniczą w działaniach prowadzonych w ramach działania jednostek operacyjnych, w tym funkcji zarządzania portfelem;
c)
osoby zaangażowane w sprawowanie funkcji zarządzania ryzykiem otrzymują wynagrodzenie w zależności od osiągnięcia celów powiązanych z tą funkcją, niezależnie od wyników jednostek operacyjnych, w tym funkcji zarządzania portfelem;
d)
wynagrodzenie pracowników wyższego szczebla zajmujących stanowiska związane z funkcją zarządzania ryzykiem jest bezpośrednio nadzorowane przez komitet ds. wynagrodzeń, o ile ustanowiono taki komitet.
2. Funkcjonalny i hierarchiczny rozdział funkcji zarządzania ryzykiem zgodnie z ust. 1 zapewnia się w całej hierarchicznej strukturze ZAFI, aż do poziomu organu zarządzającego. Podlega on przeglądowi przez organ zarządzający oraz - jeżeli istnieje - funkcję nadzorczą ZAFI.
3. Właściwe organy rodzimego państwa członkowskiego ZAFI dokonują przeglądu sposobu, w jaki ZAFI stosuje przepisy ust. 1 i 2 na podstawie kryteriów określonych w art. 15 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2011/61/UE.
Artykuł 43
Zabezpieczenia przed konfliktami interesów
1. Zabezpieczenia przed konfliktami interesów, o których mowa w art. 15 ust. 1 dyrektywy 2011/61/UE, gwarantują co najmniej, że:
a)
decyzje podejmowane przez funkcję zarządzania ryzykiem są oparte na wiarygodnych danych, które podlegają odpowiedniemu poziomowi kontroli ze strony funkcji zarządzania ryzykiem;
b)
wynagrodzenie osób zaangażowanych w sprawowanie funkcji zarządzania ryzykiem odzwierciedla osiągnięcie celów powiązanych z tą funkcją zarządzania ryzykiem, niezależnie od osiągnięć w innych obszarach działalności, w których uczestniczą;
c)
funkcja zarządzania ryzykiem podlega odpowiedniemu niezależnemu przeglądowi, aby zapewnić niezależne podejmowanie decyzji;
d)
funkcja zarządzania ryzykiem jest reprezentowana w ramach organu zarządzającego lub funkcji nadzorczej, jeżeli ją ustanowiono, i ma co najmniej takie same uprawnienia jak funkcja zarządzania portfelem;
e)
wszelkie sprzeczne obowiązki są odpowiednio rozdzielane.
2. W stosownych przypadkach, biorąc pod uwagę charakter, skalę i złożoność ZAFI, zabezpieczenia, o których mowa w ust. 1, gwarantują również, że:
a)
sprawowanie funkcji zarządzania ryzykiem jest poddawane regularnym przeglądom przez funkcję audytu wewnętrznego lub, jeśli jej nie ustanowiono, przez stronę zewnętrzną wyznaczoną przez organ zarządzający;
b)
jeżeli ustanowiono komitet ds. ryzyka, posiada on odpowiednie zasoby, zaś jego członkowie inni niż członkowie niezależni, nie wywierają niepożądanego wpływu na sprawowanie funkcji zarządzania ryzykiem.
3. Organ zarządzający ZAFI oraz - jeśli istnieje - funkcja nadzorcza ustanawiają zabezpieczenia przed konfliktami interesów, o których mowa w ust. 1 i 2, regularnie dokonują przeglądu ich skuteczności oraz niezwłocznie podejmują działania naprawcze w celu wyeliminowania wszelkich nieprawidłowości.
Artykuł 44
Limity ryzyka
1. ZAFI ustanawia i wdraża ilościowe lub jakościowe limity ryzyka bądź oba te rodzaje limitów w odniesieniu do każdego AFI, którym zarządza, uwzględniając wszystkie istotne rodzaje ryzyka. W przypadku określenia wyłącznie limitów jakościowych ZAFI jest w stanie uzasadnić takie podejście właściwemu organowi.
2. Ilościowe i jakościowe limity ryzyka dla każdego AFI obejmują przynajmniej następujące rodzaje ryzyka:
a)
ryzyko rynkowe;
b)
ryzyko kredytowe;
c)
ryzyko utraty płynności;
d)
ryzyko kontrahenta;
e)
ryzyko operacyjne.
3. Przy ustalaniu limitów ryzyka ZAFI uwzględnia strategie i aktywa stosowane w odniesieniu do każdego AFI, którym zarządza, jak również przepisy krajowe mające zastosowanie do każdego z tych AFI. Takie limity ryzyka są dostosowywane do profilu ryzyka AFI ujawnianego inwestorom zgodnie z art. 23 ust. 4 lit. c) dyrektywy 2011/61/UE oraz zatwierdzane przez organ zarządzający.
Artykuł 45
Zarządzanie ryzykiem i jego pomiar
1. ZAFI przyjmują odpowiednie i skuteczne ustalenia, procesy i metody w celu:
a)
wykrywania, pomiaru i stałego monitorowania ryzyka, na jakie są lub mogą być narażone AFI, którymi zarządzają ZAFI, oraz zarządzania tym ryzykiem;
b)
zapewnienia zgodności z limitami określonymi zgodnie z art. 44.
2. Ustalenia, procesy i metody, o których mowa w ust. 1, są proporcjonalne do charakteru, skali i złożoności działalności ZAFI i każdego AFI, którym ZAFI zarządza, oraz są zgodne z profilem ryzyka AFI ujawnianego inwestorom zgodnie z art. 23 ust. 4 lit. c) dyrektywy 2011/61/UE.
3. Do celów ust. 1 ZAFI podejmuje następujące działania w odniesieniu do każdego AFI, którym zarządza:
a)
wdrożenie ustaleń, procesów i metod w zakresie pomiaru ryzyka niezbędnych do zapewnienia dokładnego mierzenia, na podstawie rzetelnych i wiarygodnych danych, ryzyka przejętych pozycji i ich wkładu do ogólnego profilu ryzyka oraz odpowiedniego udokumentowana tych ustaleń, procesów i metod;
b)
przeprowadzanie okresowej weryfikacji historycznej w celu dokonania przeglądu ważności ustaleń w zakresie pomiaru ryzyka, w tym prognoz i szacunków na podstawie modelu;
c)
przeprowadzanie odpowiednich okresowych testów warunków skrajnych i analiz scenariuszy wariantowych w celu uwzględnienia ryzyka wynikającego z potencjalnych zmian warunków rynkowych, które mogą negatywnie wpłynąć na AFI;
d)
dopilnowanie, by aktualny poziom ryzyka był zgodny z limitami ryzyka określonymi zgodnie z art. 44;
e)
ustanowienie, wdrożenie i utrzymywanie odpowiednich procedur, które w przypadku faktycznych lub przewidywanych naruszeń limitów ryzyka danego AFI pozwolą na niezwłoczne podjęcie działań naprawczych w najlepszym interesie inwestorów;
f)
zapewnienie istnienia odpowiednich systemów i procedur zarządzana płynnością dla każdego AFI zgodnie z wymogami określonymi w art. 46.
SEKCJA 4
Zarządzanie płynnością
[art. 16 dyrektywy 2011/61/UE]
Artykuł 46
System i procedury zarządzania płynnością
ZAFI są w stanie wykazać właściwym organom swojego rodzimego państwa członkowskiego, że stosują odpowiedni system zarządzania płynnością i skuteczne procedury, o których mowa w art. 16 ust. 1 dyrektywy 2011/61/UE, z uwzględnieniem strategii inwestycyjnej, profilu płynności oraz polityki umarzania każdego AFI.
Artykuł 47
Monitorowanie ryzyka utraty płynności i zarządzanie nim
1. System i procedury zarządzania płynnością, o których mowa w art. 46, zapewniają przynajmniej, co następuje:
a)
ZAFI utrzymuje w AFI poziom płynności odpowiedni do jego zobowiązań bazowych na podstawie oceny względnej płynności aktywów AFI na rynku, z uwzględnieniem czasu wymaganego do celów upłynnienia oraz ceny lub wartości, według jakiej można upłynnić te aktywa, jak również ich wrażliwości na inne rodzaje ryzyka rynkowego lub na inne czynniki rynkowe;
b)
ZAFI monitoruje profil płynności portfela aktywów AFI, uwzględniając minimalny udział pojedynczych składników aktywów, które mogą mieć istotny wpływ na płynność, oraz istotne wierzytelności i zobowiązania, warunkowe lub inne, które może posiadać AFI w odniesieniu do swoich zobowiązań bazowych. W tym celu ZAFI bierze pod uwagę profil bazy inwestorów AFI, w tym rodzaj inwestorów, względną wielkość inwestycji oraz warunki umorzenia, którym podlegają te inwestycje;
c)
w przypadku gdy AFI inwestuje w inne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, ZAFI monitoruje podejście przyjęte przez zarządzających takimi innymi przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w odniesieniu do zarządzania płynnością, w tym przeprowadzając okresowe przeglądy w celu monitorowania zmian w przepisach dotyczących umorzenia bazowego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, w które inwestuje AFI. Z zastrzeżeniem art. 16 ust. 1 dyrektywy 2011/61/UE obowiązek ten nie ma zastosowania w przypadku, gdy takie inne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, w które inwestuje AFI, są przedmiotem aktywnego obrotu na rynku regulowanym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 14 dyrektywy 2004/39/WE lub na równoważnym rynku państwa trzeciego;
d)
ZAFI wdraża i utrzymuje odpowiednie ustalenia i procedury w zakresie zarządzania płynnością na potrzeby oceny jakościowego i ilościowego ryzyka pozycji oraz planowanych inwestycji, które mają istotny wpływ na profil płynności portfela aktywów AFI, aby umożliwić odpowiedni pomiar ich skutków dla całościowego profilu płynności. Stosowane procedury gwarantują, że ZAFI posiada odpowiednią wiedzę i informacje na temat płynności aktywów, w które AFI zainwestował lub zamierza zainwestować, z uwzględnieniem - w stosownych przypadkach - wolumenu obrotu i wrażliwości cen i/lub spreadów poszczególnych składników aktywów w warunkach normalnej płynności oraz w nadzwyczajnych okolicznościach w zakresie płynności;
e)
ZAFI uwzględnia i wdraża narzędzia i ustalenia, w tym specjalne ustalenia, niezbędne do celów zarządzania ryzykiem utraty płynności każdego AFI, którym zarządza. ZAFI wskazuje okoliczności, w których można stosować te narzędzia i ustalenia zarówno w warunkach normalnej płynności, jak i w nadzwyczajnych okolicznościach, biorąc pod uwagę sprawiedliwe traktowanie wszystkich inwestorów AFI w odniesieniu do każdego zarządzanego AFI. ZAFI mogą stosować takie narzędzia i ustalenia wyłącznie we wspomnianych okolicznościach oraz jeśli dokonano odpowiednich ujawnień informacji zgodnie z art. 108.
2. ZAFI dokumentują swoje zasady i procedury zarządzania płynnością, o których mowa w ust. 1, dokonują ich przeglądu przynajmniej raz w roku oraz aktualizują je pod kątem wszelkich zmian lub nowych ustaleń.
3. ZAFI uwzględniają odpowiednie środki eskalacji w swoich systemach i procedurach w zakresie zarządzania płynnością, o których mowa w ust. 1, w celu usunięcia przewidywanych lub faktycznych niedoborów płynności bądź zniwelowania innych trudności finansowych AFI.
4. W przypadku gdy ZAFI zarządza AFI, który jest stosującym dźwignię finansową AFI typu zamkniętego, ust. 1 lit. e) nie ma zastosowania.
Artykuł 48
Limity w zakresie zarządzania płynnością i testy warunków skrajnych
1. W stosownych przypadkach ZAFI, uwzględniając charakter, skalę i złożoność każdego AFI, którym zarządzają, wdrażają i utrzymują odpowiednie limity płynności lub braku płynności AFI spójne z podstawowymi obowiązkami i polityką umarzania AFI oraz zgodne z wymogami określonymi w art. 44 w odniesieniu do limitów ryzyka ilościowego i jakościowego.
ZAFI monitorują zgodność z tymi limitami i w przypadku przekroczenia lub prawdopodobieństwa przekroczenia limitów określają wymagane (lub konieczne) działania. Określając odpowiednie działania, ZAFI biorą pod uwagę adekwatność polityk i procedur zarządzania płynnością, stosowność profilu płynności aktywów AFI oraz skutek nietypowych poziomów wniosków o umorzenie.
2. ZAFI regularnie przeprowadzają testy warunków skrajnych w warunkach normalnej płynności oraz w nadzwyczajnych okolicznościach w zakresie płynności, które to warunki umożliwiają im ocenę ryzyka utraty płynności każdego AFI, którym zarządzają. Testy warunków skrajnych:
a)
przeprowadza się na podstawie wiarygodnych i aktualnych informacji w ujęciu ilościowym oraz, jeżeli nie jest to właściwe, w ujęciu jakościowym;
b)
w stosownych przypadkach symulują niedobór płynności aktywów w AFI oraz nietypowe wnioski o umorzenie;
c)
obejmują ryzyko rynkowe i wszelkie skutki takiego ryzyka, w tym wezwania do uzupełnienia depozytu zabezpieczającego, wymogi dotyczące zabezpieczenia lub linie kredytowe;
d)
uwzględniają wrażliwość wyceny w warunkach skrajnych;
e)
przeprowadza się z częstotliwością, która jest dostosowana do charakteru AFI, z uwzględnieniem strategii inwestycyjnej, profilu płynności, rodzaju inwestora i polityki umarzania AFI, i co najmniej raz w roku.
3. ZAFI działają w najlepszym interesie inwestorów w odniesieniu do wyników ewentualnych testów warunków skrajnych.
Artykuł 49
Dostosowanie strategii inwestycyjnej, profilu płynności i polityki umarzania
1. Do celów art. 16 ust. 2 dyrektywy 2011/61/UE uważa się, że strategia inwestycyjna, profil płynności i polityka umarzania każdego AFI, którym zarządza ZAFI, są dostosowane, jeżeli inwestorzy mają możliwość umarzania swoich inwestycji w sposób spójny ze sprawiedliwym traktowaniem wszystkich inwestorów oraz zgodnie z polityką umarzania AFI i jego zobowiązaniami.
2. Przy ocenie dostosowania strategii inwestycyjnej, profilu płynności i polityki umarzania ZAFI uwzględnia również potencjalny wpływ umorzeń na bazowe ceny lub spready poszczególnych składników aktywów AFI.
SEKCJA 5
Inwestycje w pozycje sekurytyzacyjne
[art. 17 dyrektywy 2011/61/UE]
Artykuł 50
Definicje
Do celów niniejszej sekcji:
a)
„sekurytyzacja” oznacza sekurytyzację w rozumieniu art. 4 pkt 36 dyrektywy 2006/48/WE;
b)
„pozycja sekurytyzacyjna” oznacza pozycję sekurytyzacyjną w rozumieniu art. 4 pkt 40 dyrektywy 2006/48/WE;
c)
„jednostka sponsorująca” oznacza jednostkę sponsorującą w rozumieniu art. 4 pkt 42 dyrektywy 2006/48/WE;
d)
„transza” oznacza transzę w rozumieniu art. 4 pkt 39 dyrektywy 2006/48/WE.
Artykuł 51
Wymogi dotyczące utrzymanych udziałów
1. ZAFI przyjmuje ekspozycję na ryzyko kredytowe z tytułu sekurytyzacji w imieniu jednego AFI lub większej liczby AFI, którymi zarządza, wyłącznie jeżeli jednostka inicjująca, jednostka sponsorująca lub pierwotny pożyczkodawca wyraźnie ujawnili wobec ZAFI, że stale utrzymują istotny udział gospodarczy netto, który w żadnym przypadku nie będzie mniejszy niż 5 %.
Za utrzymywanie istotnego udziału gospodarczego netto nie mniejszego niż 5 % uznaje się tylko jedną z poniższych pozycji:
a)
utrzymywanie nie mniej niż 5 % wartości nominalnej każdej transzy sprzedanej lub przekazanej inwestorom;
b)
w przypadku sekurytyzacji ekspozycji odnawialnych - utrzymywanie przez jednostkę inicjującą udziału wynoszącego co najmniej 5 % wartości nominalnej ekspozycji sekurytyzowanych;
c)
utrzymywanie losowo wybranych ekspozycji odpowiadających nie mniej niż 5 % wartości nominalnej ekspozycji sekurytyzowanych, jeżeli w przeciwnym wypadku ekspozycje takie zostałyby poddane sekurytyzacji w ramach programu sekurytyzacji, pod warunkiem że liczba potencjalnych ekspozycji sekurytyzowanych jest pierwotnie nie mniejsza niż 100;
d)
utrzymywanie transzy pierwszej straty oraz w razie potrzeby innych transz o takim samym lub wyższym profilu ryzyka niż transze przekazane lub sprzedane inwestorom i których termin zapadalności nie jest wcześniejszy niż transz przekazanych lub sprzedanych inwestorom, tak aby utrzymana wartość wynosiła ogółem nie mniej niż 5 % wartości nominalnej ekspozycji sekurytyzowanych;
e)
utrzymywanie ekspozycji pierwszej straty w wysokości nie mniej niż 5 % każdej ekspozycji sekurytyzowanej w ramach sekurytyzacji.
Udział gospodarczy netto oblicza się w momencie początkowym i stale utrzymuje. Wobec udziału gospodarczego netto, w tym utrzymanych pozycji, udziałów lub ekspozycji, nie stosuje się żadnych metod ograniczenia ryzyka kredytowego ani pozycji krótkich lub innych instrumentów zabezpieczających; nie można go też sprzedać. Udział gospodarczy netto określa się na podstawie wartości referencyjnej pozycji pozabilansowych.
Do poszczególnych sekurytyzacji nie stosuje się wielokrotnie wymogów dotyczących utrzymania.
2. Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadkach, w których ekspozycje sekurytyzowane stanowią należności lub należności warunkowe od instytucji wymienionych w art. 122a ust. 3 akapit pierwszy dyrektywy 2006/48/WE lub są przez te instytucje w pełni, bezwarunkowo i nieodwołalnie gwarantowane, oraz nie ma zastosowania do transakcji wymienionych w art. 122a ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2006/48/WE.
Artykuł 52
Wymogi jakościowe dotyczące jednostek sponsorujących i jednostek inicjujących
Zanim ZAFI przyjmie ekspozycję na ryzyko kredytowe z tytułu sekurytyzacji w imieniu jednego AFI lub większej ich liczby, upewnia się, że jednostka sponsorująca i jednostka inicjująca:
a)
udzielają kredytów na podstawie należytych i ściśle zdefiniowanych kryteriów oraz ustanawiają wyraźnie procedurę zatwierdzania, zmiany, odnawiania i refinansowania pożyczek w odniesieniu do ekspozycji, które mają zostać poddane sekurytyzacji, podobnie jak w stosunku do ekspozycji, które utrzymują;
b)
wdrażają i stosują skuteczne systemy służące do zarządzania bieżącym administrowaniem i monitorowaniem ich portfeli obciążonych ryzykiem kredytowym i ekspozycji, w tym do celów wykrywania pożyczek problemowych i zarządzania nimi oraz dokonywania odpowiednich aktualizacji wartości i ustanawiania rezerw;
c)
odpowiednio dywersyfikują każdy portfel kredytowy na podstawie rynku docelowego i ogólnej strategii kredytowej;
d)
posiadają sporządzoną na piśmie politykę w zakresie ryzyka kredytowego, która obejmuje ich limity tolerancji na ryzyko i politykę dotyczącą ustalania rezerw oraz zawiera opis sposobu pomiaru, monitorowania i kontrolowania tego ryzyka;
e)
zapewniają łatwy dostęp do wszystkich faktycznie istotnych danych na temat jakości kredytowej i wyników poszczególnych ekspozycji bazowych, przepływów pieniężnych oraz zabezpieczeń wspierających ekspozycję sekurytyzowaną, jak również informacji koniecznych do przeprowadzenia kompleksowych i świadomych testów warunków skrajnych w zakresie przepływów pieniężnych i wartości zabezpieczeń wspierających ekspozycje bazowe. W tym celu „faktycznie istotne dane” określane są w dniu sekurytyzacji, a w stosownych przypadkach, z uwagi na charakter sekurytyzacji - po tym dniu;
f)
zapewniają łatwy dostęp do wszystkich innych istotnych danych niezbędnych ZAFI w celu spełnienia wymogów określonych w art. 53;
g)
ujawniają poziom swojego utrzymanego udziału gospodarczego netto, o którym mowa w art. 51, jak również wszelkie kwestie, które mogłyby negatywnie wpłynąć na utrzymywanie minimalnego wymaganego udziału gospodarczego netto, o którym mowa w powyższym artykule.
Artykuł 53
Wymogi jakościowe dotyczące ZAFI posiadających ekspozycję z tytułu sekurytyzacji
1. Przed przyjęciem ekspozycji na ryzyko kredytowe z tytułu sekurytyzacji w imieniu jednego AFI lub większej ich liczby i w razie potrzeby później ZAFI są w stanie wykazać właściwym organom w odniesieniu do każdej z ich poszczególnych pozycji sekurytyzacyjnych, że mają wszechstronną i dogłębną wiedzę na temat tych pozycji oraz że wdrożyły formalne zasady i procedury dostosowane do profilu ryzyka odpowiednich inwestycji AFI w pozycje sekurytyzacyjne do celów analizy i rejestrowania:
a)
informacji ujawnianych na mocy art. 51 przez jednostki inicjujące lub sponsorujące w celu określenia udziału gospodarczego netto, który stale utrzymują w sekurytyzacji;
b)
charakterystyki ryzyka poszczególnych pozycji sekurytyzacyjnych;
c)
charakterystyki ryzyka ekspozycji stanowiących bazę pozycji sekurytyzacyjnej;
d)
reputacji jednostek inicjujących lub sponsorujących i danych dotyczących strat poniesionych w związku z wcześniejszymi sekurytyzacjami prowadzonymi przez te jednostki w odpowiednich kategoriach ekspozycji stanowiących bazę pozycji sekurytyzacyjnej;
e)
oświadczeń złożonych przez jednostki inicjujące lub sponsorujące bądź przez ich przedstawicieli lub doradców i ujawnionych przez nich informacji w kwestii dochowania przez nie należytej staranności w odniesieniu do ekspozycji sekurytyzacyjnych oraz, w stosownych przypadkach, w kwestii jakości zabezpieczenia ekspozycji sekurytyzowanych;
f)
w stosownych przypadkach - metodyk i koncepcji, na których opiera się wycena zabezpieczenia ekspozycji sekurytyzowanych, oraz zasad przyjętych przez jednostki inicjujące lub sponsorujące w celu zapewnienia niezależności podmiotu wyceniającego;
g)
wszystkich cech strukturalnych sekurytyzacji, które mogą mieć istotny wpływ na wyniki pozycji sekurytyzacyjnych instytucji, takich jak: kaskadowe progi kontraktu i mechanizmy uruchamiające dany próg, elementy powodujące poprawę kredytowania, wsparcie płynności, mechanizmy wyzwalania wartości rynkowej oraz odnoszące się do konkretnej transakcji definicje niewykonania zobowiązania.
2. Jeżeli ZAFI przyjął ekspozycję na wartość materialną ryzyka kredytowego z tytułu sekurytyzacji w imieniu jednego AFI lub większej ich liczby, wówczas regularnie przeprowadza testy warunków skrajnych dostosowane do takich pozycji sekurytyzacyjnych zgodnie z art. 15 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2011/61/UE. Test warunków skrajnych jest proporcjonalny do charakteru, skali i złożoności ryzyka nieodłącznie związanego z pozycjami sekurytyzacyjnymi.
ZAFI ustanawiają formalne procedury monitorowania zgodnie z zasadami określonymi w art. 15 dyrektywy 2011/61/UE, proporcjonalne do profilu ryzyka odpowiedniego AFI w odniesieniu do ryzyka kredytowego z tytułu pozycji sekurytyzacyjnej w celu ciągłego i odpowiednio wczesnego monitorowania informacji na temat wyników ekspozycji stanowiących bazę ich pozycji sekurytyzacyjnych. Informacje te obejmują (jeżeli dotyczą określonego typu sekurytyzacji, przy czym nie są ograniczone do rodzajów informacji opisanych poniżej) typ ekspozycji, udział procentowy kredytów przeterminowanych o ponad 30, 60 i 90 dni, współczynnik niewykonania zobowiązań, częstość przedterminowych spłat, kredyty postawione w stan natychmiastowej wymagalności, rodzaj zabezpieczenia i w czyim jest posiadaniu oraz rozkład częstości punktowych ocen zdolności kredytowej lub inne środki oceny wiarygodności kredytowej odnoszące się do wszystkich ekspozycji bazowych, dywersyfikację sektorową i geograficzną, rozkład częstości relacji zadłużenia do zabezpieczenia w przedziałach ułatwiających odpowiednią analizę wrażliwości. Jeżeli ekspozycje bazowe są same w sobie pozycjami sekurytyzacyjnymi, ZAFI dysponują informacjami określonymi w niniejszym akapicie dotyczącymi nie tylko sekurytyzacyjnych transz bazowych, takimi jak nazwa emitenta i jakość kredytowa, ale również dotyczącymi cech i wyników puli stanowiących bazę tych transz sekurytyzacyjnych.
ZAFI stosują te same standardy badania udziałów lub gwarantowania emisji w odniesieniu do emisji sekurytyzacyjnych nabytych od osób trzecich.
3. Do celów odpowiedniego zarządzania ryzykiem i płynnością ZAFI przyjmujące ekspozycję na ryzyko kredytowe z tytułu sekurytyzacji w imieniu jednego AFI lub większej ich liczby odpowiednio wykrywają, mierzą, monitorują, kontrolują i zgłaszają ryzyko pojawiające się w wyniku niedopasowania aktywów i zobowiązań danego AFI, ryzyko koncentracji lub ryzyko inwestycyjne wynikające z tych instrumentów oraz zarządzają tymi rodzajami ryzyka. ZAFI dopilnowuje, aby profil ryzyka takich pozycji sekurytyzacyjnych odpowiadał wielkości, ogólnej strukturze portfela, strategiom inwestycyjnym i celom danego AFI, określonym w regulaminie AFI lub dokumentach założycielskich, prospekcie emisyjnym i dokumentach ofertowych.
4. Zgodnie z wymogami określonymi w art. 18 dyrektywy 2011/61/UE ZAFI zapewniają odpowiedni poziom wewnętrznej sprawozdawczości wobec kadry kierowniczej wyższego szczebla, tak aby kadra kierownicza wyższego szczebla była dokładnie poinformowana o każdym istotnym przyjęciu ekspozycji z tytułu sekurytyzacji oraz o odpowiednim zarządzaniu ryzykiem związanym z tymi ekspozycjami.
5. ZAFI uwzględniają odpowiednie informacje na temat ich ekspozycji na ryzyko kredytowe z tytułu sekurytyzacji i swoich procedur zarządzania ryzykiem w tym obszarze w sprawozdaniach, które należy składać, i informacjach, które należy ujawniać, zgodnie z art. 22, 23 i 24 dyrektywy 2011/61/UE.
Artykuł 54
Działania naprawcze
1. W przypadku wykrycia po przyjęciu ekspozycji z tytułu sekurytyzacji, że określenie i ujawnienie utrzymanych udziałów nie spełnia wymogów ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu, ZAFI podejmują działania naprawcze leżące w najlepszym interesie inwestorów odpowiedniego AFI.
2. ZAFI podejmują działania naprawcze leżące w najlepszym interesie inwestorów odpowiedniego AFI, jeżeli utrzymane udziały stanowią mniej niż 5 % w określonym momencie po przyjęciu ekspozycji i nie wynika to z naturalnego mechanizmu płatności transakcji.
Artykuł 55
Zasada praw nabytych
Przepisy art. 51-54 stosuje się do nowych sekurytyzacji wyemitowanych w dniu 1 stycznia 2011 r. lub po tej dacie. Przepisy art. 51-54 stosuje się po dniu 31 grudnia 2014 r. do istniejących sekurytyzacji, jeżeli nowe ekspozycje bazowe są do nich dodawane lub zamieniane po tej dacie.
Artykuł 56
Wykładnia
W przypadku braku szczegółowej wykładni przedstawionej przez EUNGiPW lub Wspólny Komitet Europejskich Urzędów Nadzoru przepisy niniejszej sekcji interpretuje się w sposób spójny z odpowiadającymi im przepisami dyrektywy 2006/48/WE oraz z Wytycznymi dotyczącymi zastosowania art. 122a dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych z dnia 31 grudnia 2010 r. (9) wydanymi przez Komitet Europejskich Organów Nadzoru Bankowego oraz późniejszymi poprawkami do tych dokumentów
SEKCJA 6
Wymogi organizacyjne - zasady ogólne
[art. 12 i 18 dyrektywy 2011/61/UE]
Artykuł 57
Wymogi ogólne
1. ZAFI:
a)
ustanawiają, wdrażają i utrzymują procedury decyzyjne i strukturę organizacyjną, które w jasny i udokumentowany sposób określają zasady podległości służbowej oraz przydzielają funkcje i obowiązki;
b)
upewniają się, czy ich osoby zaangażowane znają procedury, których mają obowiązek przestrzegać w celu właściwego wypełniania swoich obowiązków;
c)
ustanawiają, wdrażają i utrzymują odpowiednie mechanizmy kontroli wewnętrznej służące zapewnieniu zgodności z decyzjami i procedurami na wszystkich szczeblach organizacyjnych ZAFI;
d)
ustanawiają, wdrażają i utrzymują efektywny system sprawozdawczości wewnętrznej i przekazu informacji na wszystkich odpowiednich szczeblach organizacyjnych ZAFI, a także skutecznej wymiany informacji z wszystkimi zaangażowanymi osobami trzecimi;
e)
utrzymują odpowiednią, należycie uporządkowaną dokumentację dotyczącą ich działalności gospodarczej i organizacji wewnętrznej.
ZAFI biorą pod uwagę charakter, skalę i złożoność prowadzonej przez siebie działalności, a także charakter i zakres usług oraz działań wykonywanych w jej ramach.
2. ZAFI ustanawiają, wdrażają i utrzymują systemy i procedury, które zapewniają właściwy stopień bezpieczeństwa, rzetelności i poufności informacji, uwzględniając przy tym charakter danych informacji.
3. ZAFI ustanawiają, wdrażają i utrzymują odpowiednią politykę ciągłości działania, której celem jest zachowanie najważniejszych danych i funkcji oraz utrzymanie usług i działalności w razie przerwy w funkcjonowaniu systemów i procedur lub - jeśli nie jest to możliwe - jak najszybsze odzyskanie takich danych i funkcji oraz jak najszybsze wznowienie usług i działalności.
4. ZAFI ustanawiają, wdrażają i utrzymują zasady i procedury księgowe oraz reguły wyceny, które umożliwiają terminowe dostarczenie właściwemu organowi, na jego wniosek, sprawozdań finansowych, które dają prawdziwy i rzetelny obraz ich sytuacji finansowej oraz są zgodne ze wszystkimi obowiązującymi standardami i regułami rachunkowości.
5. ZAFI wdrażają odpowiednie zasady i procedury, aby zagwarantować, że polityka umarzania danego AFI jest ujawniana inwestorom w sposób wystarczająco szczegółowy, zanim dokonają oni inwestycji w AFI oraz w razie istotnych zmian.
6. ZAFI monitorują i regularnie oceniają adekwatność i skuteczność stosowanych przez siebie systemów, mechanizmów kontroli wewnętrznej i ustaleń dokonanych zgodnie z ust. 1-5 oraz podejmują odpowiednie środki w celu wyeliminowania wszelkich nieprawidłowości.
Artykuł 58
Elektroniczne przetwarzanie danych
1. ZAFI dokonują odpowiednich i wystarczających ustaleń dotyczących stosownych systemów elektronicznych umożliwiających szybkie i prawidłowe rejestrowanie każdej transakcji portfelowej lub zlecenia subskrypcji bądź - w stosownych przypadkach - umorzenia.
2. ZAFI zapewniają wysoki poziom bezpieczeństwa podczas elektronicznego przetwarzania danych, a także, w stosownych przypadkach, rzetelności i poufności rejestrowanych informacji.
Artykuł 59
Procedury księgowe
1. ZAFI stosują zasady i procedury księgowe, o których mowa w art. 57 ust. 4, w celu zapewnienia ochrony inwestorom. Ewidencja księgowa jest prowadzona w taki sposób, aby umożliwiać bezpośrednie identyfikowanie wszystkich aktywów i pasywów AFI w dowolnym momencie. Jeśli AFI posiada różne subfundusze, prowadzone są dla nich odrębne księgi rachunkowe.
2. ZAFI ustanawiają, wdrażają i utrzymują zasady i procedury księgowe oraz zasady i procedury wyceny w celu zapewnienia prawidłowego obliczania wartości netto aktywów każdego AFI na podstawie mających zastosowanie reguł i standardów rachunkowości.
Artykuł 60
Kontrola sprawowana przez organ zarządzający, kadrę kierowniczą wyższego szczebla oraz funkcję nadzorczą
1. Dokonując wewnętrznego przydziału zadań, ZAFI dopilnowują, aby organ zarządzający, kadra kierownicza wyższego szczebla oraz - jeżeli istnieje - funkcja nadzorcza odpowiadały za wypełnianie przez ZAFI jego obowiązków wynikających z dyrektywy 2011/61/UE.
2. ZAFI dopilnowuje, aby kadra kierownicza wyższego szczebla:
a)
była odpowiedzialna za wdrożenie ogólnej polityki inwestycyjnej dla każdego zarządzanego AFI określonej, w zależności od przypadku, w regulaminie funduszu, dokumentach założycielskich, prospekcie emisyjnym lub dokumentach ofertowych;
b)
nadzorowała zatwierdzanie strategii inwestycyjnych dla każdego zarządzanego AFI;
c)
była odpowiedzialna za ustanowienie i wdrożenie zasad i procedur wyceny, zgodnie z art. 19 dyrektywy 2011/61/UE;
d)
była odpowiedzialna za dopilnowanie, aby ZAFI posiadał stałą i skuteczną funkcję związaną z zapewnianiem zgodności, nawet jeżeli funkcja ta wykonywana jest przez osobę trzecią;
e)
dopilnowywała, by ogólna polityka inwestycyjna, strategie inwestycyjne oraz limity ryzyka każdego zarządzanego AFI były odpowiednio i skutecznie wdrażane i przestrzegane, oraz sprawdzała to okresowo, nawet jeżeli funkcja zarządzania ryzykiem wykonywana jest przez osobę trzecią;
f)
zatwierdzała adekwatność procedur wewnętrznych dotyczących podejmowania decyzji inwestycyjnych w odniesieniu do każdego zarządzanego AFI oraz dokonywała ich okresowego przeglądu, tak aby zapewnić spójność tych decyzji z zatwierdzonymi strategiami inwestycyjnymi;
g)
zatwierdzała politykę zarządzania ryzykiem oraz ustalenia, procesy i metody wdrażania tej polityki, w tym system limitów ryzyka dla każdego zarządzanego AFI, oraz dokonywała ich okresowego przeglądu;
h)
była odpowiedzialna za ustanawianie i stosowanie polityki wynagrodzeń zgodnie z załącznikiem II do dyrektywy 2011/61/UE.
3. ZAFI dopilnowuje również, by kadra kierownicza wyższego szczebla oraz, w stosownych przypadkach, organ nadzorczy lub funkcja nadzorcza:
a)
oceniały skuteczność zasad, ustaleń i procedur wdrożonych w celu wywiązania się z obowiązków przewidzianych w dyrektywie 2011/61/UE oraz dokonywały ich okresowego przeglądu;
b)
podejmowały odpowiednie środki w celu wyeliminowania wszelkich nieprawidłowości.
4. ZAFI dopilnowuje, by jego kadra kierownicza wyższego szczebla otrzymywała często (i nie rzadziej niż raz w roku) pisemne sprawozdania dotyczące zgodności z prawem, audytu wewnętrznego i zarządzania ryzykiem, zawierające w szczególności informacje o tym, czy w przypadku jakichkolwiek nieprawidłowości podjęto odpowiednie środki naprawcze.
5. ZAFI dopilnowuje, by jego kadra kierownicza wyższego szczebla otrzymywała regularne sprawozdania z realizacji strategii inwestycyjnych i stosowania wewnętrznych procedur dotyczących podejmowania decyzji inwestycyjnych, o których mowa w ust. 2 lit. b)-e).
6. ZAFI dopilnowuje, by organ nadzorczy lub - jeśli istnieje - funkcja nadzorcza otrzymywały regularne pisemne sprawozdania na temat zagadnień, o których mowa w ust. 4.
Artykuł 61
Stała funkcja związana z zapewnianiem zgodności
1. ZAFI ustanawiają, wdrażają i utrzymują odpowiednie zasady i procedury służące wykrywaniu wszelkiego ryzyka niewywiązania się przez ZAFI z jego obowiązków wynikających z dyrektywy 2011/61/UE oraz związanych z tym zagrożeń, jak również wprowadzają odpowiednie środki i procedury stworzone w celu ograniczenia takiego ryzyka do minimum oraz umożliwienia właściwym organom skutecznego wykonywania uprawnień przysługujących im na mocy tej dyrektywy.
ZAFI bierze pod uwagę charakter, skalę i złożoność prowadzonej przez siebie działalności, a także charakter i zakres usług oraz działań wykonywanych w jej ramach.
2. ZAFI ustanawia i utrzymuje stałą i skutecznie działającą funkcję związaną z zapewnianiem zgodności, która działa niezależnie i odpowiada za:
a)
monitorowanie i regularną ocenę adekwatności i skuteczności środków, zasad i procedur wprowadzonych zgodnie z ust. 1 oraz działań podjętych w celu wyeliminowania wszelkich nieprawidłowości w wypełnianiu przez ZAFI jego obowiązków;
b)
doradzanie osobom zaangażowanym odpowiedzialnym za wykonywanie usług i działań oraz wspieranie ich w wypełnianiu obowiązków ZAFI wynikających z dyrektywy 2011/61/UE.
3. Aby funkcja związana z zapewnianiem zgodności, o której mowa w ust. 2, mogła wypełniać swoje obowiązki w sposób właściwy i niezależny, ZAFI zapewnia spełnienie następujących warunków:
a)
funkcja ta dysponuje koniecznymi uprawnieniami, zasobami, wiedzą specjalistyczną i dostępem do wszystkich istotnych informacji;
b)
wyznacza się pracownika ds. zgodności z prawem, który odpowiada za funkcję związaną z zapewnianiem zgodności oraz przedkładanie kadrze kierowniczej wyższego szczebla częstych sprawozdań (nie rzadziej niż raz w roku) z zakresu zgodności z prawem, zawierających w szczególności informacje o tym, czy w przypadku jakichkolwiek nieprawidłowości podjęto odpowiednie środki naprawcze;
c)
osoby uczestniczące w pracach funkcji związanej z zapewnianiem zgodności nie są zaangażowane w świadczenie usług ani wykonywanie działań, które monitorują;
d)
metoda ustalania wynagrodzenia pracownika ds. zgodności z prawem i innych osób w ramach funkcji związanej z zapewnianiem zgodności nie wpływa faktycznie ani potencjalnie na obiektywizm tych osób.
ZAFI nie ma jednak obowiązku stosowania się do przepisów akapitu pierwszego lit. c) lub d), jeżeli jest w stanie wykazać, że wymóg ten jest nieproporcjonalny w stosunku do charakteru, skali i złożoności prowadzonej przez niego działalności, a także w stosunku do charakteru i zakresu jego usług i działań oraz że jego funkcja związana z zapewnianiem zgodności nadal działa skutecznie.
Artykuł 62
Stała funkcja audytu wewnętrznego
1. ZAFI, gdy jest to właściwe i proporcjonalne w stosunku do charakteru, skali i złożoności prowadzonej przez nich działalności oraz do charakteru i zakresu działań związanych z zarządzaniem zbiorowym portfelem wykonywanych w ramach tej działalności, ustanawiają i utrzymują odrębną funkcję audytu wewnętrznego, która działa niezależnie od innych funkcji i obszarów działalności ZAFI.
2. Funkcja audytu wewnętrznego, o której mowa w ust. 1:
a)
ustanawia, wdraża i utrzymuje plan audytu służący badaniu i ocenianiu adekwatności i skuteczności systemów, mechanizmów kontroli wewnętrznej i ustaleń stosowanych przez ZAFI;
b)
wydaje zalecenia na podstawie wyników prac przeprowadzonych zgodnie z przepisami lit. a);
c)
kontroluje stosowanie się do zaleceń, o których mowa w lit. b);
d)
przedkłada sprawozdania z audytów wewnętrznych.
Artykuł 63
Transakcje osobiste
1. W odniesieniu do każdej osoby zaangażowanej, która uczestniczy w działaniach mogących wywołać konflikt interesów lub która ma dostęp do informacji wewnętrznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku) (10) lub innych informacji poufnych dotyczących AFI lub transakcji zawieranych z udziałem AFI lub na jego rachunek, ZAFI ustanawia, wdraża i utrzymuje odpowiednie ustalenia służące temu, by żadna taka osoba nie podejmowała następujących czynności:
a)
zawarcia transakcji osobistej na instrumentach finansowych lub innych aktywach, która spełnia jedno z poniższych kryteriów:
(i)
transakcja podlega przepisom art. 2 ust. 1 dyrektywy 2003/6/WE;
(ii)
transakcja wiąże się z nieuprawnionym lub nieprawidłowym ujawnieniem informacji poufnych;
(iii)
transakcja koliduje lub może kolidować z obowiązkiem ZAFI wynikającym z dyrektywy 2011/61/UE;
b)
doradzania innym osobom lub nakłaniania ich, w zakresie wykraczającym poza właściwy tryb wykonywania obowiązków wynikających z umowy o pracę lub o świadczenie usług, do zawarcia transakcji osobistej, o której mowa w lit. a) ppkt (i) oraz (ii), lub jeżeli taka transakcja stanowiłaby nieuprawnione wykorzystanie informacji na temat zleceń będących w trakcie realizacji;
c)
ujawnienia wszelkich informacji lub opinii - w zakresie wykraczającym poza normalny tryb wykonywania obowiązków wynikających z umowy o pracę lub o świadczenie usług oraz nie naruszając przepisów art. 3 lit. a) dyrektywy 2003/6/WE - jakiejkolwiek innej osobie, jeżeli dana osoba zaangażowana wie lub istnieją uzasadnione podstawy, aby zakładać, iż powinna wiedzieć o tym, że ujawnienie takich informacji lub opinii pozwoli lub może pozwolić tej innej osobie na podjęcie jednego z następujących działań:
(i)
zawarcia transakcji osobistej, o której mowa w lit. a) ppkt (i) oraz (ii), na instrumentach finansowych lub innych aktywach bądź jeżeli taka transakcja stanowiłaby nieuprawnione wykorzystanie informacji na temat zleceń będących w trakcie realizacji;
(ii)
doradzania innej osobie lub nakłaniania jej do zawarcia takiej transakcji osobistej.
2. Ustalenia, o których mowa w ust. 1, służą w szczególności temu, by:
a)
każda osoba zaangażowana była świadoma ograniczeń dotyczących transakcji osobistych, o których mowa w ust. 1, oraz środków ustanowionych przez ZAFI w związku z transakcjami osobistymi i ujawnianiem informacji, zgodnie z ust. 1;
b)
ZAFI był niezwłocznie informowany o każdej transakcji osobistej zawartej przez osobę zaangażowaną objętą przepisami ust. 1 poprzez zgłoszenie takiej transakcji lub za pomocą innych procedur umożliwiających ZAFI wykrycie takich transakcji;
c)
prowadzono rejestr transakcji osobistych zgłoszonych ZAFI lub wykrytych przez niego, w tym wszelkich upoważnień lub zakazów wydanych w związku z taką transakcją.
Do celów akapitu pierwszego lit. b), jeżeli pewne działania ZAFI wykonywane są przez osoby trzecie, ZAFI dopilnowuje, by podmiot, który wykonuje te działania, prowadził rejestr transakcji osobistych zawieranych przez wszystkie osoby zaangażowane objęte przepisami ust. 1 oraz by na wniosek ZAFI niezwłocznie przekazywał mu informacje na ten temat.
3. Ustępy 1 i 2 nie mają zastosowania do następujących typów transakcji osobistych:
a)
transakcji osobistych wykonywanych w ramach usługi dyskrecjonalnego zarządzania portfelem, jeśli nie są poprzedzone korespondencją na temat transakcji pomiędzy zarządzającym portfelem a osobą zaangażowaną lub inną osobą, na rachunek której dokonuje się transakcji;
b)
transakcje osobiste dotyczące UCITS lub AFI podlegających zgodnie z prawem krajowym nadzorowi państwa członkowskiego, które wymaga równoważnego poziomu dywersyfikacji ryzyka związanego z aktywami, w sytuacji gdy osoba zaangażowana i każda inna osoba, na rachunek której dokonuje się transakcji, nie uczestniczą w zarządzaniu tym przedsiębiorstwem.
4. Do celów ust. 1 transakcja osobista obejmuje również transakcję na instrumencie finansowym lub innym składniku aktywów wykonywaną w imieniu lub na rachunek:
a)
osoby zaangażowanej;
b)
dowolnej osoby, z którą osobę zaangażowaną łączą więzy pokrewieństwa albo bliskie stosunki;
c)
osoby, której stosunki z osobą zaangażowaną są takiego rodzaju, że osoba zaangażowana ma, bezpośrednio lub pośrednio, istotny interes w danej transakcji, inny niż opłata lub prowizja za jej wykonanie.
Artykuł 64
Rejestrowanie transakcji portfelowych
1. ZAFI w odniesieniu do każdej transakcji portfelowej związanej z AFI, którymi zarządzają, niezwłocznie rejestrują informacje wystarczające do odtworzenia szczegółów zlecenia oraz dokonanej transakcji lub umowy.
2. W odniesieniu do transakcji portfelowych dokonywanych w miejscu realizacji zlecenia zarejestrowane informacje, o których mowa w ust. 1, obejmują:
a)
nazwę lub inne oznaczenie AFI oraz imię i nazwisko osoby działającej w imieniu AFI;
b)
składnik aktywów;
c)
w stosownych przypadkach - ilość;
d)
rodzaj zlecenia lub transakcji;
e)
cenę;
f)
w przypadku zleceń - datę i dokładną godzinę przekazania zlecenia do realizacji oraz imię i nazwisko lub inne dane identyfikujące osobę, której przekazano zlecenie do realizacji, a w przypadku transakcji - datę i dokładną godzinę decyzji o przystąpieniu do realizacji transakcji oraz jej realizacji;
g)
w stosownych przypadkach - imię i nazwisko osoby przekazującej zlecenie do realizacji lub realizującej transakcję;
h)
w stosownych przypadkach - przyczyny wycofania zlecenia;
i)
w przypadku zrealizowanych transakcji - oznaczenie kontrahenta i miejsca realizacji.
3. W odniesieniu do transakcji portfelowych dokonywanych przez AFI poza miejscem realizacji zlecenia zarejestrowane informacje, o których mowa w ust. 1, obejmują:
a)
nazwę lub inne oznaczenie AFI;
b)
dokumentację prawną i inną, która stanowi podstawę transakcji portfelowej, w tym w szczególności zawartą umowę;
c)
cenę.
4. Do celów ust. 2 i 3 miejsce realizacji obejmuje podmiot systematycznie internalizujący transakcje, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 7 dyrektywy 2004/39/WE, rynek regulowany, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 14 tej dyrektywy, wielostronną platformę obrotu, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 15 tej dyrektywy, animatora rynku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 8 tej dyrektywy, lub inny podmiot zapewniający płynność instrumentów finansowych bądź podmiot, który w państwie trzecim pełni obowiązki podobne do tych, które wykonują wyżej wymienione podmioty.
Artykuł 65
Rejestrowanie zleceń subskrypcji i umorzenia
1. ZAFI podejmują wszelkie uzasadnione kroki w celu zapewnienia rejestracji otrzymanych zleceń subskrypcji i, w stosownych przypadkach, umorzenia AFI niezwłocznie po ich otrzymaniu.
2. Zarejestrowane informacje obejmują:
a)
odpowiedni AFI;
b)
osobę składającą lub przekazującą zlecenie do realizacji;
c)
osobę otrzymującą zlecenie;
d)
datę i godzinę zlecenia;
e)
warunki i sposób płatności;
f)
rodzaj zlecenia;
g)
datę realizacji zlecenia;
h)
liczbę jednostek lub udziałów bądź kwot stanowiących ich równoważność, na które dokonano subskrypcji lub które umorzono;
i)
cenę, po której dokonano subskrypcji lub, w stosownych przypadkach, umorzenia każdej jednostki lub akcji bądź, w stosownych przypadkach, kwotę zaangażowanego i opłaconego kapitału;
j)
łączną wartość subskrypcji lub umorzenia jednostek lub udziałów;
k)
wartość brutto zlecenia wraz z opłatami za subskrypcję lub wartość netto po odjęciu kosztów umorzenia.
Informacje, o których mowa w lit. i), j) i k), rejestruje się niezwłocznie po ich udostępnieniu.
Artykuł 66
Wymogi dotyczące przechowywania ksiąg
1. ZAFI zapewniają przechowywanie rejestrów, o których mowa w art. 64 i 65, przez co najmniej pięć lat.
Właściwe organy mogą jednak zobowiązać ZAFI do zapewnienia zachowania niektórych lub wszystkich takich rejestrów przez dłuższy okres, w zależności od charakteru danego składnika aktywów lub transakcji portfelowej, w przypadku gdy jest to konieczne, by organy te mogły wykonywać swoje funkcje nadzorcze zgodnie z dyrektywą 2011/61/UE.
2. Po wygaśnięciu posiadanego przez ZAFI zezwolenia rejestry muszą być przechowywane co najmniej przez okres pozostający do upływu okresu pięciu lat, o którym mowa w ust. 1. Właściwe organy mogą zażądać przechowywania przez dłuższy okres.
Jeżeli ZAFI przekazuje swoje obowiązki związane z AFI innemu ZAFI, zapewnia takiemu ZAFI dostęp do rejestrów, o których mowa w ust. 1.
3. Rejestry są przechowywane na nośniku, który pozwala na przechowywanie informacji do przyszłego wglądu właściwych organów, oraz w takiej formie i w taki sposób, aby spełnione były następujące warunki:
a)
właściwe organy są w stanie uzyskać w dowolnym momencie dostęp do tych danych i odtworzyć każdy istotny etap realizacji każdej transakcji portfelowej;
b)
istnieje możliwość łatwego sprawdzenia poprawek lub innych zmian, a także odtworzenia zawartości danych przed wprowadzeniem do nich poprawek czy zmian;
c)
nie są możliwe żadne inne manipulacje czy zmiany.
SEKCJA 7
Wycena
[art. 19 dyrektywy 2011/61/UE]
Artykuł 67
Zasady i procedury wyceny aktywów AFI
1. Dla każdego zarządzanego AFI ZAFI ustanawiają, utrzymują i wdrażają pisemne zasady i procedury zapewniające rzetelny, przejrzysty, kompleksowy i odpowiednio udokumentowany proces wyceny oraz dokonują przeglądu tych zasad i procedur. Polityka i procedury wyceny obejmują wszystkie istotne aspekty procesu wyceny oraz procedur i kontroli wyceny w odniesieniu do danego AFI.
Bez uszczerbku dla wymogów wynikających z prawa krajowego i regulaminu AFI oraz dokumentów założycielskich ZAFI zapewnia stosowanie sprawiedliwych, odpowiednich oraz przejrzystych metod wyceny w odniesieniu do AFI, którymi zarządza. W zasadach wyceny określa się metodykę wyceny, którą wdraża się za pomocą procedur, stosowaną w odniesieniu do każdego rodzaju aktywów, w które AFI może inwestować zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym, regulaminem AFI oraz dokumentami założycielskimi. ZAFI nie może po raz pierwszy zainwestować w określony rodzaj aktywów, dopóki dla tego konkretnego rodzaju aktywów nie zostaną określone odpowiednia metoda lub odpowiednie metody wyceny.
W zasadach i procedurach określających metody wyceny uwzględnia się dane wejściowe, modele i kryteria wyboru dotyczące źródeł informacji o kształtowaniu się cen oraz źródeł danych rynkowych. Przewiduje się w nich, że tam, gdzie to właściwe i możliwe, informacje o cenach pozyskuje się z niezależnych źródeł. Proces wyboru konkretnej metody obejmuje ocenę dostępnych odpowiednich metod z uwzględnieniem ich wrażliwości na zmiany zmiennych oraz kwestię tego, w jaki sposób określone strategie determinują względną wartość aktywów znajdujących się w portfelu.
2. W zasadach wyceny określa się obowiązki, role i zadania wszystkich stron zaangażowanych w proces wyceny, w tym kadry kierowniczej wyższego szczebla ZAFI. Procedury odzwierciedlają strukturę organizacyjną określoną w zasadach wyceny.
Zasady i procedury wyceny regulują co najmniej następujące kwestie:
a)
kompetencje i niezależność personelu, który faktycznie przeprowadza wycenę aktywów;
b)
szczegółowe strategie inwestycyjne AFI i aktywa, w które mogą inwestować AFI;
c)
środki kontroli dotyczące wyboru danych wejściowych, źródeł danych i metod wyceny;
d)
kanały eskalacji służące do wyjaśniania różnic w wycenach aktywów;
e)
w stosownych przypadkach - wycenę wszelkich korekt związanych z wielkością i płynnością pozycji lub zmian warunków rynkowych;
f)
właściwy moment na zamknięcie ksiąg do celów wyceny;
g)
odpowiednią częstotliwość wyceny aktywów.
3. Jeżeli powołano zewnętrzny podmiot wyceniający, w zasadach i procedurach wyceny określa się proces wymiany informacji między ZAFI a zewnętrznym podmiotem wyceniającym, tak aby zagwarantować, że przekazywane są wszystkie niezbędne informacje wymagane do celów realizacji zadania wyceny.
Zasady i procedury wyceny gwarantują, że ZAFI przeprowadza wstępne i okresowe badanie due diligence w odniesieniu do osób trzecich, które wyznaczono do świadczenia usług wyceny.
4. Jeżeli wycenę przeprowadza sam ZAFI, w zasadach uwzględnia się opis zabezpieczeń zapewniających funkcjonalnie niezależne wykonanie zadania wyceny zgodnie z art. 19 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2011/61/UE. Takie zabezpieczenia obejmują środki służące wyeliminowaniu lub ograniczeniu niepożądanego wpływu wszelkich osób na sposób wykonywania działań związanych z wyceną przez daną osobę.
Artykuł 68
Stosowanie modeli do wyceny aktywów
1. Jeżeli wycena aktywów AFI odbywa się z zastosowaniem modelu, wówczas taki model i jego główne cechy wyjaśnia się i uzasadnia w zasadach i procedurach wyceny. Powody wyboru danego modelu, dane bazowe, założenia przyjęte w modelu i uzasadnienie ich stosowania, a także ograniczenia wyceny opartej na modelu muszą być odpowiednio udokumentowane.
2. Zasady i procedury wyceny gwarantują, że przed zastosowaniem model zostaje zatwierdzony przez osobę posiadającą niezbędną wiedzę specjalistyczną, która nie uczestniczyła w procesie jego tworzenia. Proces wyceny musi być odpowiednio udokumentowany.
3. Model podlega uprzedniemu zatwierdzeniu przez kadrę kierowniczą wyższego szczebla ZAFI. Jeżeli model jest stosowany przez ZAFI, który realizuje funkcję wyceny samodzielnie, zatwierdzenie przez kadrę kierowniczą wyższego szczebla nie narusza prawa właściwego organu do nałożenia obowiązku weryfikacji modelu przez zewnętrzny podmiot wyceniający lub przez biegłego rewidenta na mocy art. 19 ust. 9 dyrektywy 2011/61/UE.
Artykuł 69
Spójne stosowanie zasad i procedur wyceny
1. ZAFI zapewnia spójne stosowanie zasad i procedur wyceny oraz wyznaczonych metod wyceny.
2. Zasady i procedury wyceny oraz wyznaczone metody stosuje się w odniesieniu do wszystkich aktywów w ramach AFI, uwzględniając strategię inwestycyjną, rodzaj aktywów oraz, w stosownych przypadkach, istnienie różnych zewnętrznych podmiotów wyceniających.
3. Jeżeli nie są wymagane jakiekolwiek aktualizacje, konsekwentnie przez dłuższy okres stosuje się zasady i procedury wyceny oraz utrzymuje się źródła i reguły wyceny.
4. Procedury wyceny oraz wyznaczone metody wyceny stosuje się spójnie w odniesieniu do wszystkich aktywów w ramach wszystkich AFI zarządzanych przez tego samego ZAFI, uwzględniając strategie inwestycyjne i rodzaje aktywów posiadanych przez AFI oraz, w stosownych przypadkach, istnienie różnych zewnętrznych podmiotów wyceniających.
Artykuł 70
Okresowy przegląd zasad i procedur wyceny
1. W zasadach wyceny przewiduje się okresowy przegląd zasad i procedur, w tym metod wyceny. Przegląd przeprowadza się co najmniej raz do roku oraz zanim AFI rozpocznie nową strategię inwestycyjną lub zainwestuje w nowy rodzaj aktywów, którego nie obejmuje obecna polityka w zakresie wyceny.
2. W zasadach i procedurach wyceny określa się, w jaki sposób można dokonać zmiany polityki w zakresie wyceny, w tym metody wyceny, oraz w jakich okolicznościach byłoby to właściwe. Zalecenia dotyczące zmian zasad i procedur wydaje kadra kierownicza wyższego szczebla, która dokonuje przeglądu wszelkich zmian i zatwierdza je.
3. W ramach funkcji zarządzania ryzykiem, o której mowa w art. 38, dokonuje się przeglądu zasad i procedur przyjętych do celów wyceny aktywów oraz w razie potrzeby zapewnia odpowiednie wsparcie w tym zakresie.
Artykuł 71
Przegląd poszczególnych wycen aktywów
1. ZAFI zapewnia sprawiedliwą i właściwą wycenę wszystkich aktywów znajdujących się w posiadaniu AFI. ZAFI dokumentuje - w podziale na rodzaj aktywów - sposób, w jaki ocenia się, czy poszczególne wyceny są właściwe i sprawiedliwe. ZAFI jest zawsze w stanie wykazać, że portfele AFI, którymi zarządza, są odpowiednio wycenione.
2. W zasadach i procedurach wyceny ustanawia się proces przeglądu w odniesieniu do poszczególnych wycen aktywów, w przypadku których istnieje istotne zagrożenie nieprawidłowej wyceny, na przykład w następujących przypadkach:
a)
wycena opiera się na cenach, których jedynym źródłem jest pojedynczy kontrahent lub broker;
b)
wycena opiera się na cenach giełdowych aktywów niepłynnych;
c)
wpływ na wycenę mają strony związane z ZAFI;
d)
wpływ na wycenę mają inne podmioty, które mogą mieć interes finansowy w wynikach AFI;
e)
wycena opiera się na cenach dostarczonych przez kontrahenta, który zainicjował instrument, zwłaszcza gdy jednostka inicjująca finansuje również pozycję AFI w instrumencie;
f)
wpływ na wycenę ma co najmniej jedna osoba w ramach ZAFI.
3. W zasadach i procedurach wyceny opisuje się proces przeglądu, z uwzględnieniem wystarczających i odpowiednich badań i kontroli zasadności poszczególnych wycen. Zasadność ocenia się pod względem istnienia odpowiedniego poziomu obiektywności. Takie badania i kontrole obejmują co najmniej:
a)
zweryfikowanie wycen poprzez porównanie z cenami uzyskanymi od kontrahentów oraz na przestrzeni dłuższego okresu;
b)
zatwierdzenie wycen poprzez porównanie uzyskanych cen z ostatnimi wartościami bilansowymi;
c)
rozważenie reputacji, spójności i jakości źródeł wyceny;
d)
porównanie z wartościami otrzymanymi przez osobę trzecią;
e)
sprawdzenie i udokumentowanie zwolnień;
f)
uwidocznienie i zbadanie wszelkich różnic, które wydają się nietypowe lub zmieniają się w zależności od punktu odniesienia wyceny ustalonego dla danego rodzaju aktywów;
g)
zbadanie pod kątem stale prices oraz dorozumianych parametrów;
h)
porównanie z cenami wszelkich powiązanych aktywów lub ich zabezpieczeń;
i)
przegląd danych wejściowych wykorzystanych w wycenie opartej na modelu, w szczególności tych, w odniesieniu do których cena uzyskana z zastosowaniem modelu wykazuje znaczną wrażliwość.
4. W zasadach i procedurach wyceny uwzględnia się odpowiednie środki eskalacji, aby zniwelować różnice lub usunąć inne problemy związane z wyceną aktywów.
Artykuł 72
Obliczanie wartości aktywów netto przypadającej na jednostkę uczestnictwa lub udział
1. ZAFI gwarantuje, że dla każdego AFI, którym zarządza, wartość aktywów netto przypadającą na jednostkę uczestnictwa lub udział oblicza się przy okazji każdej emisji, subskrypcji, umorzenia lub unieważnienia jednostek uczestnictwa lub udziałów, ale przynajmniej raz do roku.
2. ZAFI gwarantuje, że procedury i metodyka obliczania wartości aktywów netto przypadającej na jednostkę uczestnictwa lub udział są w pełni udokumentowane. Procedury i metody obliczania oraz ich zastosowanie podlegają regularnej weryfikacji przez ZAFI, a zmiany są odpowiednio wprowadzane do dokumentacji.
3. ZAFI gwarantuje, że w przypadku nieprawidłowego obliczenia wartości aktywów netto stosowane są procedury naprawcze.
4. ZAFI gwarantuje, że liczba wyemitowanych jednostek uczestnictwa lub udziałów podlega regularnej weryfikacji, przynajmniej tak często, jak często oblicza się cenę jednostki uczestnictwa lub udziału.
Artykuł 73
Gwarancje zawodowe
1. Na stosowny wniosek zewnętrzne podmioty wyceniające przedstawiają gwarancje zawodowe, aby wykazać swoją zdolność do wykonywania funkcji wyceny. Zewnętrzne podmioty wyceniające przedkładają gwarancje zawodowe w formie pisemnej.
2. Gwarancje zawodowe zawierają dowody potwierdzające kwalifikacje zewnętrznego podmiotu wyceniającego i jego zdolność do przeprowadzenia właściwej i niezależnej wyceny, w tym co najmniej dowody potwierdzające:
a)
wystarczającą liczbę pracowników i wystarczające zasoby techniczne;
b)
odpowiednie procedury zabezpieczające właściwą i niezależną wycenę;
c)
odpowiednią wiedzę i informacje na temat strategii inwestycyjnej AFI oraz aktywów, które ma wycenić wyznaczony zewnętrzny podmiot wyceniający;
d)
wystarczająco dobrą reputację oraz wystarczające doświadczenie w zakresie wyceny.
3. W przypadku gdy zewnętrzny podmiot wyceniający podlega obowiązkowej rejestracji zawodowej przez właściwy organ lub inny podmiot państwa, w którym ma on siedzibę, gwarancja zawodowa zawiera nazwę tego organu lub podmiotu, w tym stosowne dane kontaktowe. Gwarancja zawodowa wyraźnie wskazuje przepisy ustawowe i wykonawcze lub zasady etyki zawodowej, którym podlega zewnętrzny podmiot wyceniający.
Artykuł 74
Częstotliwość wyceny aktywów posiadanych przez AFI typu otwartego
1. Wycena instrumentów finansowych posiadanych przez AFI typu otwartego odbywa się za każdym razem, gdy obliczana jest wartość aktywów netto przypadająca na jednostkę uczestnictwa lub udział zgodnie z art. 72 ust. 1.
2. Wycena innych aktywów posiadanych przez AFI typu otwartego odbywa się przynajmniej raz w roku oraz za każdym razem, gdy istnieją dowody na to, że ostatnia ustalona wartość nie jest już sprawiedliwa bądź właściwa.
SEKCJA 8
Przekazanie funkcji ZAFI
[art. 20 ust. 1, 2, 4 i 5 dyrektywy 2011/61/UE]
Artykuł 75
Zasady ogólne
Przy przekazywaniu wykonywania jednej lub większej liczby funkcji w swoim imieniu ZAFI przestrzegają w szczególności poniższych zasad ogólnych:
a)
struktura przekazania nie pozwala na obchodzenie obowiązków lub odpowiedzialności ZAFI;
b)
przekazanie nie wpływa w żaden sposób na obowiązki ZAFI w stosunku do AFI i jego inwestorów;
c)
warunki, które musi spełnić ZAFI, aby uzyskać zezwolenie i wykonywać działania zgodnie z przepisami dyrektywy 2011/61/UE, pozostają nienaruszone;
d)
ustalenia dotyczące przekazania przybierają formę pisemnej umowy zawartej między ZAFI a osobą, której przekazano wykonywanie funkcji;
e)
ZAFI gwarantuje, że osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, wykonuje przekazane jej funkcje skutecznie i zgodnie z mającym zastosowanie prawem i wymogami regulacyjnymi, oraz musi ustanowić metody i procedury bieżącego przeglądu usług świadczonych przez osobę, której przekazano wykonywanie funkcji. ZAFI podejmuje odpowiednie działania, jeżeli wydaje się, że osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, nie jest w stanie wykonywać tych funkcji skutecznie lub zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami i wymogami regulacyjnymi;
f)
ZAFI faktycznie nadzoruje wykonanie przekazanych funkcji i zarządza ryzykiem związanym z przekazaniem. W tym celu ZAFI zawsze dysponuje wiedzą specjalistyczną i zasobami niezbędnymi do nadzorowania przekazanych funkcji. ZAFI określa w umowie swoje prawo do informacji, inspekcji, wstępu i dostępu oraz swoje uprawnienia w zakresie udzielania instrukcji i monitorowania w stosunku do osoby, której przekazano wykonywanie funkcji. ZAFI gwarantuje również, że osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, właściwie nadzoruje wykonywanie przekazanych funkcji oraz odpowiednio zarządza ryzykiem związanym z przekazaniem;
g)
ZAFI zapewnia utrzymanie ciągłości i jakości przekazanych funkcji lub przekazanego zadania wykonywania funkcji również w przypadku zakończenia przekazania, przenosząc przekazane funkcje lub zadanie wykonywania funkcji na inną osobę trzecią albo wykonując je samodzielnie;
h)
odpowiednie prawa i obowiązki ZAFI i osoby, której przekazano wykonywanie funkcji, są wyraźnie przydzielone i określone w umowie. W szczególności ZAFI zapewnia w umowie swoje prawo do udzielania instrukcji i zakończenia przekazania, prawo do informacji oraz prawo do inspekcji i dostępu do ksiąg oraz pomieszczeń. Umowa gwarantuje, że dalsze przekazanie może się odbyć wyłącznie za zgodą ZAFI;
i)
jeżeli przekazanie dotyczy zarządzania portfelem, odbywa się ono zgodnie z polityką inwestycyjną AFI. Osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, zostaje poinstruowana przez ZAFI odnośnie do sposobu, w jaki ma wdrażać politykę inwestycyjną, a ZAFI monitoruje, czy osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, na bieżąco stosuje się do tych instrukcji;
j)
ZAFI gwarantuje, że osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, ujawnia ZAFI wszelkie zmiany, które mogą mieć istotny wpływ na zdolność osoby, której przekazano wykonywanie funkcji, do wykonywania przekazanych funkcji skutecznie i zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami i wymogami regulacyjnymi;
k)
ZAFI gwarantuje, że osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, zabezpiecza wszelkie informacje poufne związane z ZAFI, AFI, którego dotyczy przekazanie, oraz inwestorami tego AFI;
l)
ZAFI gwarantuje, że osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, ustanawia, wdraża i utrzymuje plan awaryjny na potrzeby przywrócenia gotowości do pracy po wystąpieniu sytuacji nadzwyczajnej oraz okresowego testowania urządzeń awaryjnych, uwzględniając rodzaje przekazanych funkcji.
Artykuł 76
Obiektywne przesłanki przekazania
1. ZAFI dostarcza właściwym organom szczegółowy opis, wyjaśnienie oraz dowody potwierdzające obiektywne przesłanki przekazania. Przy ocenie, czy cała struktura przekazania opiera się na obiektywnych przesłankach w rozumieniu art. 20 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/61/UE, uwzględnia się następujące kryteria:
a)
optymalizację funkcji i procesów działania;
b)
oszczędność kosztów;
c)
wiedzę specjalistyczną osoby, której przekazano wykonywanie funkcji, z zakresu administracji lub konkretnych rynków bądź inwestycji;
d)
dostęp osoby, której przekazano wykonywanie funkcji, do możliwości dokonywania transakcji na skalę globalną.
2. Na wniosek właściwych organów ZAFI udzielają dalszych wyjaśnień i przedstawiają dokumenty potwierdzające, że cała struktura przekazania opiera się na obiektywnych przesłankach.
Artykuł 77
Cechy osoby, której przekazano wykonywanie funkcji
1. Osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, dysponuje wystarczającymi zasobami, zatrudnia wystarczającą liczbę pracowników posiadających umiejętności i wiedzę, w tym wiedzę specjalistyczną, niezbędne do należytego wywiązywania się z przekazanych jej zadań oraz posiada odpowiednią strukturę organizacyjną, wspierającą wykonywanie przekazanych zadań.
2. Osoby, które faktycznie wykonują zadania przekazane przez ZAFI, mają wystarczające doświadczenie, odpowiednią wiedzę teoretyczną i odpowiednie doświadczenie praktyczne w zakresie wykonywania odnośnych funkcji. Ich kwalifikacje zawodowe oraz charakter pełnionych wcześniej funkcji są odpowiednie do celów prowadzenia działalności.
3. Osób faktycznie pełniących rolę osoby, której przekazano wykonywanie funkcji, nie uznaje się za cieszące się wystarczająco nieposzlakowaną opinią, jeśli uzyskały one jakiekolwiek negatywne wyniki zarówno w odniesieniu do oceny pod kątem nieposzlakowanej opinii, jak i w odniesieniu do właściwego wykonywania przekazanych zadań lub jeśli dostępne są inne istotne informacje, które wpływają na ich nieposzlakowaną opinię. Takie negatywne dane obejmują między innymi przestępstwa, postępowania sądowe lub sankcje administracyjne istotne dla wykonywania przekazanych zadań. Szczególną uwagę zwraca się na wszelkie przestępstwa związane z działalnością finansową, między innymi na obowiązki dotyczące zapobiegania praniu pieniędzy, nieuczciwości, nadużyciom bądź przestępstwom finansowym, upadłości lub niewypłacalności. Inne istotne informacje obejmują np. informacje wskazujące, że osoba jest niegodna zaufania lub nieuczciwa.
W przypadku gdy osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, podlega regulacjom pod względem świadczonych usług zawodowych w Unii, czynniki, o których mowa w akapicie pierwszym, uznaje się za spełnione, jeżeli odpowiedni organ nadzoru dokonał przeglądu kryterium „nieposzlakowanej opinii” podczas procedury udzielania zezwolenia, chyba że istnieją dowody świadczące przeciw temu.
Artykuł 78
Przekazanie zarządzania portfelem lub ryzykiem
1. Niniejszy artykuł stosuje się do przekazania zarządzania portfelem lub ryzykiem.
2. Poniższe podmioty uznaje się za posiadające zezwolenie lub zarejestrowane do celów zarządzania aktywami oraz objęte nadzorem zgodnie z art. 20 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2011/61/UE:
a)
spółki zarządzające posiadające zezwolenie na prowadzenie działalności na mocy dyrektywy 2009/65/WE;
b)
przedsiębiorstwa inwestycyjne posiadające zezwolenie na mocy dyrektywy 2004/39/WE na zarządzanie portfelem;
c)
instytucje kredytowe posiadające zezwolenie na prowadzenie działalności na mocy dyrektywy 2006/48/WE, które mają zezwolenie na zarządzanie portfelem na mocy dyrektywy 2004/39/WE;
d)
zewnętrzni ZAFI posiadający zezwolenie na prowadzenie działalności na mocy dyrektywy 2011/61/UE;
e)
podmioty państwa trzeciego posiadające zezwolenie lub zarejestrowane do celów zarządzania aktywami i skutecznie nadzorowane przez właściwy organ w tych państwach.
3. W przypadku przekazania zarządzania przedsiębiorstwu państwa trzeciego muszą być spełnione następujące warunki zgodnie z art. 20 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2011/61/UE:
a)
istnieje uzgodnienie pisemne między właściwymi organami rodzimego państwa członkowskiego ZAFI a organami nadzoru przedsiębiorstwa, któremu przekazano zarządzanie;
b)
w odniesieniu do przedsiębiorstwa, któremu przekazano zarządzanie, uzgodnienie, o którym mowa w lit. a), pozwala właściwym organom na:
(i)
uzyskanie, na stosowny wniosek, odpowiednich informacji niezbędnych do realizacji ich zadań nadzorczych określonych w dyrektywie 2011/61/UE;
(ii)
uzyskanie dostępu do przechowywanych w państwie trzecim dokumentów istotnych do celów wykonywania ich zadań nadzorczych;
(iii)
przeprowadzanie kontroli na miejscu w pomieszczeniach przedsiębiorstwa, któremu przekazano wykonywanie funkcji. Praktyczne procedury przeprowadzania kontroli na miejscu określa się szczegółowo w uzgodnieniu pisemnym;
(iv)
niezwłoczne otrzymanie informacji od organu nadzoru w państwie trzecim do celów zbadania przypadków podejrzeń naruszenia wymogów określonych w dyrektywie 2011/61/UE oraz w jej środkach wykonawczych;
(v)
współpracę w zakresie egzekwowania prawa zgodnie z prawem krajowym i międzynarodowym mającym zastosowanie do organu nadzoru państwa trzeciego oraz właściwych organów UE w przypadkach naruszenia wymogów określonych w dyrektywie 2011/61/UE i jej środkach wykonawczych oraz w odnośnym prawie krajowym.
Artykuł 79
Skuteczny nadzór
Uznaje się, że przekazanie uniemożliwia skuteczny nadzór ZAFI, gdy:
a)
ZAFI, jego biegli rewidenci i właściwe organy nie mają faktycznego dostępu do danych związanych z przekazanymi funkcjami ani do lokalu przedsiębiorstwa osoby, której przekazano wykonywanie funkcji, lub gdy właściwe organy nie są w stanie wyegzekwować takiego prawa do dostępu;
b)
osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, nie współpracuje z właściwymi organami ZAFI w związku z przekazanymi funkcjami;
c)
ZAFI nie udostępnia właściwym organom na ich stosowny wniosek wszystkich informacji niezbędnych w celu umożliwienia organom nadzorowania zgodności wykonywania przekazanych funkcji z wymogami określonymi w dyrektywie 2011/61/UE i jej środkach wykonawczych.
Artykuł 80
Konflikty interesów
1. Zgodnie z art. 20 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2011/61/UE kryteria oceny, czy przekazanie stoi w konflikcie z interesami ZAFI lub inwestorów AFI, obejmują co najmniej następujące kwestie:
a)
czy ZAFI i osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, są członkami tej samej grupy lub czy łączą ich jakiekolwiek inne stosunki umowne w zakresie, w jakim osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, kontroluje ZAFI lub jest w stanie wpływać na jego działania;
b)
czy osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, i inwestor danego AFI są członkami tej samej grupy lub czy łączą ich jakiekolwiek inne stosunki umowne w zakresie, w jakim inwestor kontroluje osobę, której przekazano wykonywanie funkcji, lub jest w stanie wpływać na jej działania;
c)
prawdopodobieństwo, że osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, osiągnie zysk finansowy lub uniknie straty finansowej kosztem AFI lub inwestorów AFI;
d)
prawdopodobieństwo, że osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, ma interes w określonym wyniku usługi lub działania wykonywanego na rzecz ZAFI lub AFI;
e)
prawdopodobieństwo, że osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, ma zachętę natury finansowej lub innej do tego, by przedkładać interesy innego klienta nad interesy AFI lub inwestorów AFI;
f)
prawdopodobieństwo, że osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, otrzymuje lub otrzyma od osoby innej niż ZAFI w związku z działaniami w zakresie zarządzania zbiorowym portfelem wykonywanymi na rzecz ZAFI lub AFI, którymi ZAFI zarządza, zachętę w postaci środków pieniężnych, dóbr materialnych lub usług inną niż standardowa prowizja lub opłata za daną usługę.
2. Funkcję zarządzania portfelem lub ryzykiem można uznać za funkcjonalnie i hierarchicznie oddzieloną od innych potencjalnie sprzecznych zadań wyłącznie wtedy, gdy spełnione są następujące warunki:
a)
osoby zaangażowane w zadania w zakresie zarządzania portfelem nie są zaangażowane w realizowanie potencjalnie sprzecznych zadań, takich jak zadania kontrolne;
b)
osoby zaangażowane w zadania w zakresie zarządzania ryzykiem nie są zaangażowane w realizowanie potencjalnie sprzecznych zadań, takich jak zadania operacyjne;
c)
osoby sprawujące funkcję zarządzania ryzykiem nie są nadzorowane przez osoby realizujące zadania operacyjne;
d)
oddzielenie funkcji zapewnia się w całej hierarchicznej strukturze osoby, której przekazano wykonywanie funkcji, aż do poziomu organu zarządzającego, jest poddawane przeglądowi przez organ zarządzający oraz - jeśli istnieje - funkcję nadzorczą osoby, której przekazano wykonywanie funkcji.
3. Potencjalne konflikty interesów uznaje się za właściwie wykryte, zarządzane, monitorowane i ujawnione inwestorom AFI, wyłącznie jeżeli:
a)
ZAFI dopilnowuje, aby osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, podjęła wszystkie uzasadnione kroki w celu wykrycia potencjalnych konfliktów interesów, które mogą wyniknąć między tą osobą a ZAFI, AFI lub inwestorami AFI, zarządzania tymi konfliktami oraz monitorowania ich. ZAFI dopilnowuje, aby osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, wdrożyła procedury odpowiadające procedurom wymaganym na mocy art. 31-34;
b)
ZAFI dopilnowuje, aby osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, ujawniała mu potencjalne konflikty interesów, jak również procedury i środki, które ma zamiar przyjąć w celu zarządzania takimi konfliktami interesów; ZAFI ujawnia je następnie AFI i inwestorom AFI zgodnie z art. 36.
Artykuł 81
Zgoda na dalsze przekazanie i powiadomienie o nim
1. Dalsze przekazanie staje się skuteczne po wyrażeniu przez ZAFI zgody na piśmie.
Ogólnej zgody udzielonej przez ZAFI z wyprzedzeniem nie traktuje się jako zgody w rozumieniu art. 20 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2011/61/UE.
2. Zgodnie z art. 20 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2011/61/UE powiadomienie zawiera dane szczegółowe osoby, której przekazano wykonywanie funkcji; nazwę właściwego organu, od którego osoba, której dalej przekazano wykonywanie funkcji, otrzymała zezwolenie lub w którym się zarejestrowała; przekazane funkcje; AFI, których dotyczy dalsze przekazanie; kopię pisemnej zgody udzielonej przez ZAFI; oraz planowaną datę wejścia w życie dalszego przekazania.
Artykuł 82
Podmiot skrzynka pocztowa i zaprzestanie uznawania ZAFI za zarządzającego AFI
1. ZAFI uznaje się za podmiot skrzynkę pocztową i przestaje się uznawać go za zarządzającego AFI, jeżeli zajdzie co najmniej jedna z poniższych sytuacji:
a)
ZAFI nie posiada już wiedzy specjalistycznej ani zasobów niezbędnych do skutecznego nadzorowania wykonywania przekazanych zadań oraz zarządzania ryzykiem związanym z przekazaniem;
b)
ZAFI nie posiada już uprawnień do podejmowania decyzji w kluczowych obszarach, które wchodzą w zakres obowiązków kadry kierowniczej wyższego szczebla, lub nie posiada już uprawnień do wykonywania funkcji kadry kierowniczej wyższego szczebla, zwłaszcza w odniesieniu do wdrażania ogólnej polityki inwestycyjnej i strategii inwestycyjnych;
c)
ZAFI traci swoje umowne prawa do zapytań, inspekcji, dostępu czy wydawania instrukcji osobom, którym przekazał wykonywanie funkcji, lub egzekwowanie takich praw staje się w praktyce niemożliwe;
d)
ZAFI przekazuje wykonywanie funkcji zarządzania inwestycjami w zakresie, który znacznie przekracza zakres funkcji zarządzania inwestycjami wykonywanych przez ZAFI samodzielnie. Przy ocenie zakresu przekazania właściwe organy oceniają całą strukturę przekazania, uwzględniając nie tylko aktywa zarządzane w ramach przekazania, ale także następujące kryteria jakościowe:
(i)
rodzaje aktywów, w które inwestuje AFI lub ZAFI działający w imieniu AFI, oraz znaczenie aktywów zarządzanych w ramach przekazania dla profilu ryzyka i rentowności AFI;
(ii)
znaczenie aktywów zarządzanych w ramach przekazania dla osiągnięcia celów inwestycyjnych AFI;
(iii)
geograficzny i sektorowy rozkład inwestycji AFI;
(iv)
profil ryzyka AFI;
(v)
rodzaj strategii inwestycyjnych realizowanych przez AFI lub ZAFI działającego w imieniu AFI;
(vi)
rodzaje przekazanych zadań w stosunku do zadań zatrzymanych; oraz
(vii)
sieć osób, którym przekazano wykonywanie funkcji, oraz osób, którym dalej przekazano wykonywanie funkcji, ich geograficzny obszar działania oraz strukturę korporacyjną, w tym, czy funkcje przekazano podmiotowi należącemu do tej samej grupy przedsiębiorstw co ZAFI.
2. Komisja monitoruje stosowanie przepisów niniejszego artykułu pod kątem zmian zachodzących na rynkach. Komisja dokona analizy sytuacji po upływie dwóch lat i w razie konieczności podejmie odpowiednie środki w celu bardziej szczegółowego określenia warunków, które muszą być spełnione, aby można było uznać, że ZAFI przekazał swoje funkcje w stopniu, który powoduje, że staje się on podmiotem skrzynką pocztową i dlatego nie może być już uznawany za zarządzającego AFI.
3. EUNGiPW może wydać wytyczne w celu zapewnienia spójnej w całej Unii oceny struktur przekazania.
ROZDZIAŁ IV
DEPOZYTARIUSZ
SEKCJA 1
Szczegółowe informacje zawarte w pisemnej umowie
[art. 21 ust. 2 dyrektywy 2011/61/UE]
Artykuł 83
Szczegółowe informacje zawarte w umowie
1. Umowę, na mocy której dochodzi do wyznaczenia depozytariusza zgodnie z art. 21 ust. 2 dyrektywy 2011/61/UE, sporządza się między depozytariuszem, z jednej strony, a ZAFI i/lub AFI, z drugiej strony; taka umowa zawiera przynajmniej jeden ze wskazanych poniżej elementów:
a)
opis usług, które mają być świadczone przez depozytariusza, oraz procedur, które mają zostać przyjęte dla każdego rodzaju aktywów, w jakie może inwestować AFI, i które zostaną następnie powierzone depozytariuszowi;
b)
opis sposobu wykonywania funkcji w zakresie przechowywania aktywów i funkcji nadzorczej w zależności od rodzaju aktywów i regionów geograficznych, w których AFI planuje przeprowadzać inwestycje. W odniesieniu do obowiązków w zakresie utrzymywania przedmiotowy opis uwzględnia wykazy państw oraz procedury dodawania i/lub usuwania państw z tego wykazu. Opis jest zgodny z informacjami zawartymi w regulaminie AFI, dokumentach założycielskich i dokumentach ofertowych dotyczących aktywów, w które może inwestować AFI;
c)
oświadczenie, że jakiekolwiek przekazanie funkcji depozytariusza w zakresie utrzymywania nie wpłynie na jego odpowiedzialność, chyba że uwolni się on od odpowiedzialności zgodnie z art. 21 ust. 13 lub 14 dyrektywy 2011/61/UE;
d)
okres obowiązywania oraz warunki zmiany i rozwiązania umowy obejmujące informacje na temat sytuacji, które mogłyby doprowadzić do rozwiązania umowy, i szczegółowe informacje dotyczące procedury rozwiązania umowy, a także - w stosownych przypadkach - procedur, które powinien stosować depozytariusz przy przekazaniu wszystkich istotnych informacji swojemu następcy;
e)
zobowiązania w zakresie poufności mające zastosowanie do stron zgodnie z odpowiednimi przepisami ustawowymi i wykonawczymi. Takie zobowiązania nie ograniczają możliwości uzyskania przez właściwe organy dostępu do odpowiednich dokumentów i informacji;
f)
środki i procedury, za pomocą których depozytariusz przekazuje ZAFI lub AFI wszystkie istotne informacje, jakich potrzebują w celu wypełniania swoich obowiązków, w tym wykonywania wszelkich praw przypisanych do aktywów, oraz w celu umożliwienia ZAFI i AFI dokonania szybkiego i dokładnego przeglądu rachunków AFI;
g)
środki i procedury, przy pomocy których ZAFI lub AFI przekazują wszystkie istotne informacje lub zapewniają depozytariuszowi dostęp do wszystkich informacji, które są mu niezbędne do wypełniania jego obowiązków, w tym procedury służące zagwarantowaniu, że depozytariusz otrzyma informacje od innych stron wyznaczonych przez AFI lub ZAFI;
h)
informacje dotyczące tego, czy depozytariusz lub osoba trzecia, której przekazano pełnienie funkcji w zakresie przechowywania aktywów zgodnie z art. 21 ust. 11 dyrektywy 2011/61/UE, może ponownie wykorzystać powierzone jej aktywa, oraz warunki związane z jakimkolwiek tego rodzaju ponownym wykorzystaniem, o ile je ustanowiono;
i)
procedury, które należy stosować w przypadku rozważania możliwości wprowadzenia zmian w regulaminie AFI, dokumentach założycielskich lub dokumentach ofertowych, opisujące szczegółowo sytuacje, w których należy depozytariuszowi przekazać odpowiednie informacje lub w których w celu wprowadzenia zmiany konieczne jest uzyskanie wcześniejszej zgody depozytariusza;
j)
wszystkie niezbędne informacje dotyczące sprzedaży, subskrypcji, umorzenia, emisji, unieważnienia i odkupu jednostek uczestnictwa lub udziałów w AFI, które muszą zostać wymienione między AFI, ZAFI osobą trzecią działającą w imieniu AFI lub ZAFI, z jednej strony, a depozytariuszem, z drugiej strony;
k)
wszystkie niezbędne informacje dotyczące wykonywania funkcji nadzorczej i kontrolnej przez depozytariusza, które muszą zostać wymienione między AFI, ZAFI, osobą trzecią działającą w imieniu AFI lub ZAFI a depozytariuszem;
l)
jeżeli strony umowy przewidziały możliwość wyznaczenia osób trzecich do celów wykonywania części ich odpowiednich zadań - zobowiązanie do regularnego przedstawiania szczegółowych informacji na temat wszystkich wyznaczonych osób trzecich oraz, na wniosek, informacji na temat kryteriów stosowanych przy wyborze osoby trzeciej i przewidywanych środków służących monitorowaniu działań przeprowadzanych przez wybraną osobę trzecią;
m)
informacje dotyczące zadań i obowiązków stron umowy w zakresie zobowiązań dotyczących zapobiegania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu;
n)
informacje na temat wszystkich rachunków gotówkowych otwartych w imieniu AFI lub ZAFI działającego w imieniu AFI oraz procedur służących zapewnieniu przekazania depozytariuszowi odpowiednich informacji dotyczących otwarcia jakiegokolwiek nowego rachunku w imieniu AFI lub ZAFI działającego w imieniu AFI;
o)
szczegółowe informacje na temat procedur eskalacji stosowanych przez depozytariusza, w tym informacje pozwalające zidentyfikować osoby w ramach AFI i/lub ZAFI, z którymi depozytariusz powinien się skontaktować przy uruchamianiu takiej procedury;
p)
zobowiązanie depozytariusza do powiadomienia ZAFI w przypadku, gdy zdobędzie informacje wskazujące na fakt, że rozdział aktywów nie wystarcza już do zapewnienia ochrony przed niewypłacalnością osoby trzeciej, której przekazano funkcje w zakresie przechowywania w ramach określonej jurysdykcji zgodnie z art. 21 ust. 11 dyrektywy 2011/61/UE;
q)
procedury służące zapewnieniu możliwości uzyskania przez depozytariusza wglądu - w zakresie jego zadań - w działalność ZAFI i/lub AFI oraz umożliwiające mu ocenienie jakości przekazywanych informacji, w tym poprzez uzyskanie dostępu do ksiąg AFI i/lub ZAFI bądź dzięki wizycie na miejscu;
r)
procedury służące zapewnieniu ZAFI i/lub AFI możliwości dokonania przeglądu wyników depozytariusza w zakresie wywiązywania się z jego obowiązków umownych.
2. Szczegółowe informacje na temat środków i procedur określonych w lit. a)-r) przedstawia się w umowie wyznaczającej depozytariusza lub w jakiejkolwiek późniejszej zmianie do tej umowy.
3. Umowę wyznaczającą depozytariusza lub późniejszą zmianę do umowy, o której mowa w ust. 2, sporządza się na piśmie.
4. Strony mogą zgodzić się na przekazywanie całości lub części wymienianych między sobą informacji drogą elektroniczną pod warunkiem zapewnienia odpowiedniego mechanizmu rejestrowania takich informacji.
5. O ile prawo krajowe nie stanowi inaczej, zawieranie odrębnej pisemnej umowy w odniesieniu do każdego AFI nie jest obowiązkowe; ZAFI i depozytariusz mogą zawrzeć umowę ramową zawierającą wykaz AFI zarządzanych przez ZAFI, którego dotyczy umowa.
6. Należy wskazać prawo krajowe mające zastosowanie do umowy dotyczącej powołania depozytariusza i wszelkich późniejszych umów.
SEKCJA 2
Ogólne kryteria oceny regulacji ostrożnościowych i nadzoru ostrożnościowego mających zastosowanie do depozytariuszy w państwach trzecich
[art. 21 ust. 6 lit. b) dyrektywy 2011/61/UE]
Artykuł 84
Kryteria oceny regulacji ostrożnościowych i nadzoru ostrożnościowego mających zastosowanie do depozytariusza w państwie trzecim
Do celów art. 21 ust. 6 lit. b) dyrektywy 2011/61/UE skuteczność regulacji ostrożnościowych i nadzoru ostrożnościowego, mających zastosowanie do depozytariusza w państwie trzecim, równoważność tych regulacji z prawem Unii oraz skuteczność ich egzekwowania są poddawane ocenie przy zastosowaniu następujących kryteriów:
a)
depozytariusz podlega obowiązkowi uzyskania zezwolenia i jest objęty stałym nadzorem ze strony właściwego organu publicznego dysponującego odpowiednimi zasobami do wykonywania swoich zadań;
b)
w prawie państwa trzeciego ustanowiono kryteria udzielania zezwoleń depozytariuszowi, które są równoważne z kryteriami przewidzianymi w odniesieniu do dostępu do informacji o działalności prowadzonej przez instytucje kredytowe lub przedsiębiorstwa inwestycyjne w Unii;
c)
wymogi kapitałowe nałożone na depozytariusza w państwie trzecim są równoważne z wymogami obowiązującymi w Unii, w zależności od tego, czy depozytariusz jest podmiotem o takim samym charakterze jak instytucja kredytowa lub przedsiębiorstwo inwestycyjne w Unii;
d)
warunki prowadzenia działalności mające zastosowanie do depozytariusza w państwie trzecim są równoważne z warunkami ustanowionymi dla instytucji kredytowych lub przedsiębiorstw inwestycyjnych w Unii, w zależności od charakteru depozytariusza;
e)
wymogi dotyczące wypełniania określonych obowiązków jako depozytariusz AFI przewidziane w prawie państwa trzeciego są równoważne z wymogami ustanowionymi w art. 21 ust. 7-15 dyrektywy 2011/61/UE i w jej środkach wykonawczych oraz w odpowiednim prawie krajowym;
f)
w prawie państwa trzeciego przewidziano możliwość zastosowania działań egzekucyjnych o wystarczająco odstraszającym charakterze w przypadku naruszenia przez depozytariusza wymogów i warunków, o których mowa w lit. a)-e).
SEKCJA 3
Funkcje depozytariusza, zobowiązania w zakresie należytej staranności i obowiązek rozdziału
[art. 21 ust. 7-9 oraz 21 ust. 11 lit. c) i art. 21 ust. 11 lit. d) ppkt (iii) dyrektywy 2011/61/UE]
Artykuł 85
Monitorowanie przepływu środków pieniężnych - wymogi ogólne
1. Jeżeli rachunek gotówkowy jest prowadzony lub został otwarty w podmiocie, o którym mowa w art. 21 ust. 7 dyrektywy 2011/61/UE, w imieniu AFI, ZAFI działającego w imieniu AFI lub w imieniu depozytariusza działającego w imieniu AFI, ZAFI gwarantuje, że depozytariusz w momencie rozpoczęcia wykonywania swoich obowiązków otrzyma i następnie będzie na bieżąco otrzymywał wszystkie istotne informacje, które są mu niezbędne do zapewnienia zgodności z nałożonymi na niego zobowiązaniami.
2. Aby uzyskać dostęp do wszystkich informacji dotyczących rachunków gotówkowych AFI i dobrze orientować się we wszystkich przepływach środków pieniężnych AFI, depozytariusz musi co najmniej:
a)
zostać poinformowany w momencie powołania o wszystkich istniejących rachunkach gotówkowych otwartych w imieniu AFI lub w imieniu ZAFI działającego w imieniu AFI;
b)
zostać poinformowany przez AFI lub ZAFI działającego w imieniu AFI o jakimkolwiek nowym rachunku gotówkowym przy jego otwarciu;
c)
otrzymać wszelkie informacje dotyczące rachunków gotówkowych otwartych w podmiocie będącym osobą trzecią bezpośrednio od tych osób trzecich.
Artykuł 86
Monitorowanie przepływów środków pieniężnych AFI
Depozytariusz zapewnia skuteczne i odpowiednie monitorowanie przepływów środków pieniężnych AFI, a w szczególności musi co najmniej:
a)
zapewnić księgowanie wszystkich środków pieniężnych AFI na rachunkach otwartych w podmiotach, o których mowa w art. 18 ust. 1 lit. a), b) i c) dyrektywy 2006/73/WE, na odpowiednich rynkach, na których prowadzenie rachunków gotówkowych jest wymagane do celów działań AFI i które podlegają regulacjom ostrożnościowym i nadzorowi ostrożnościowemu równoważnym z prawem Unii, skutecznie egzekwowanym i zgodnym z zasadami przewidzianymi w art. 16 dyrektywy 2006/73/WE;
b)
wdrażać skuteczne i odpowiednie procedury w celu uzgodnienia wszystkich przepływów środków pieniężnych i przeprowadzać takie uzgodnienia codziennie lub - w przypadku gdy do przepływu środków pieniężnych dochodzi rzadko - w momencie wystąpienia tego rodzaju przepływów;
c)
wdrażać odpowiednie procedury w celu zidentyfikowania istotnych przepływów środków pieniężnych na zakończenie dnia roboczego, a w szczególności przepływów, które mogą być niezgodne z działaniami AFI;
d)
dokonywać okresowego przeglądu adekwatności tych procedur, w tym poprzez przeprowadzanie pełnego przeglądu procesu uzgadniania co najmniej raz do roku i zapewnienie objęcia procesem uzgadniania rachunków gotówkowych otwartych w imieniu AFI, w imieniu ZAFI działającego w imieniu AFI lub w imieniu depozytariusza działającego w imieniu AFI;
e)
na bieżąco monitorować wyniki uzgodnień i działania podjęte w związku z jakimikolwiek niespójnościami wykrytymi w ramach procedur uzgadniania oraz przekazywać odpowiednie informacje ZAFI, jeżeli dana nieprawidłowość nie zostanie niezwłocznie usunięta, a także właściwym organom, jeżeli wyjaśnienie i/lub skorygowanie zaistniałej sytuacji nie będzie możliwe;
f)
kontrolować spójność swoich rejestrów poziomów płynności z rejestrami prowadzonymi przez ZAFI. ZAFI zapewnia przekazanie depozytariuszowi wszystkich instrukcji i informacji dotyczących rachunku gotówkowego otwartego u osoby trzeciej, tak aby mógł on przeprowadzić własną procedurę uzgadniania.
Artykuł 87
Obowiązki w zakresie subskrypcji
ZAFI zapewnia przekazanie depozytariuszowi informacji o płatnościach zrealizowanych przez inwestorów lub w ich imieniu w ramach subskrypcji jednostek uczestnictwa lub udziałów w AFI na koniec każdego dnia roboczego, po otrzymaniu takich płatności lub polecenia zapłaty od inwestora przez ZAFI, AFI lub stronę działającą w jego imieniu, taką jak agent transferowy. ZAFI zapewnia dostarczenie depozytariuszowi wszystkich innych stosownych informacji, które są mu niezbędne do upewnienia się, że płatności zostaną następnie zaksięgowane na rachunkach gotówkowych otwartych w imieniu AFI lub w imieniu ZAFI działającego w imieniu AFI bądź w imieniu depozytariusza, zgodnie z przepisami art. 21 ust. 7 dyrektywy 2011/61/UE.
Artykuł 88
Instrumenty finansowe, które muszą być utrzymywane
1. Instrumenty finansowe należące do AFI lub ZAFI działającego w imieniu AFI, których nie można fizycznie dostarczyć depozytariuszowi, obejmuje się zakresem obowiązków depozytariusza w zakresie utrzymywania, jeżeli spełnione są wszystkie wskazane poniżej wymogi:
a)
stanowią one zbywalne papiery wartościowe, w tym papiery obejmujące instrumenty pochodne, o których mowa w art. 51 ust. 3 akapit ostatni dyrektywy 2009/65/WE oraz w art. 10 dyrektywy Komisji 2007/16/WE (11), instrumenty rynku pieniężnego lub udziały w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania;
b)
mogą być rejestrowane lub przechowywane na rachunku bezpośrednio lub pośrednio w imieniu depozytariusza.
2. Instrumenty finansowe, które zgodnie z mającym zastosowanie prawem krajowym są rejestrowane wyłącznie bezpośrednio w imieniu AFI u samego emitenta lub jego agenta, takiego jak rejestrator lub agent transferowy, nie mogą być utrzymywane.
3. Instrumenty finansowe należące do AFI lub ZAFI działającego w imieniu AFI, które można fizycznie dostarczyć depozytariuszowi, zawsze obejmuje się zakresem obowiązków depozytariusza w zakresie utrzymywania.
Artykuł 89
Obowiązki w zakresie utrzymywania w odniesieniu do utrzymywanych aktywów
1. Aby zapewnić zgodność instrumentów finansowych, które muszą być utrzymywane, ze zobowiązaniami przewidzianymi w art. 21 ust. 8 lit. a) dyrektywy 2011/61/UE, depozytariusz musi zapewnić co najmniej:
a)
odpowiednią rejestrację instrumentów finansowych zgodnie z art. 21 ust. 8 lit. a) ppkt (ii) dyrektywy 2011/61/UE;
b)
prowadzenie rejestrów i odrębnych rachunków w sposób gwarantujący ich dokładność, a w szczególności rejestrowanie informacji na temat powiązań z instrumentami finansowymi i środkami pieniężnymi utrzymywanymi w imieniu AFI;
c)
regularne uzgadnianie rachunków własnych i rejestrów depozytariusza z rachunkami i rejestrami jakiejkolwiek osoby trzeciej, której przekazano zadania utrzymywania zgodnie z art. 21 ust. 11 dyrektywy 2011/61/UE;
d)
zachowanie należytej staranności w odniesieniu do utrzymywanych instrumentów finansowych, aby zagwarantować inwestorowi wysokiej jakości ochronę;
e)
ocenianie i monitorowanie wszystkich istotnych czynników ryzyka związanych z utrzymywaniem na całej długości łańcucha utrzymywania aktywów i przekazywania ZAFI informacji o wszystkich wykrytych istotnych zagrożeniach;
f)
wprowadzenie odpowiednich ustaleń organizacyjnych służących ograniczeniu do minimum ryzyka utraty lub zmniejszenia wartości instrumentów finansowych bądź praw związanych z tymi instrumentami finansowymi wskutek oszustwa, niewłaściwego administrowania, nieodpowiednich procedur rejestracji lub niedbalstwa;
g)
weryfikację prawa własności AFI lub prawa własności ZAFI działającego w imieniu AFI w odniesieniu do aktywów.
2. Jeżeli depozytariusz przekazał swoje funkcje w zakresie utrzymywania osobie trzeciej zgodnie z art. 21 ust. 11 dyrektywy 2011/61/UE, w dalszym ciągu podlega wymogom ustanowionym w ust. 1 lit. b)-e) niniejszego artykułu. Depozytariusz musi również zapewnić przestrzeganie wymogów ustanowionych w ust. 1 lit. b)-g) niniejszego artykułu oraz obowiązków w zakresie rozdziału przewidzianych w art. 99 przez osobę trzecią.
3. Zobowiązania depozytariusza w zakresie przechowywania, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się zgodnie z kryterium przełamania osobowości prawnej w odniesieniu do aktywów bazowych znajdujących się w posiadaniu struktur finansowych i/lub struktur prawnych kontrolowanych bezpośrednio lub pośrednio przez AFI lub ZAFI działającego w imieniu AFI.
Wymóg, o którym mowa w akapicie pierwszym, nie ma zastosowania do modeli typu fundusz funduszy lub struktur funduszu podstawowego z funduszami powiązanymi, w ramach których w odniesieniu do funduszy bazowych istnieje depozytariusz odpowiedzialny za utrzymywanie aktywów takich funduszy.
Artykuł 90
Obowiązki w zakresie przechowywania mające zastosowanie do weryfikacji tytułu własności i przechowywania ksiąg
1. ZAFI dostarcza depozytariuszowi od momentu, w którym rozpocznie on pełnienie swoich obowiązków, i następnie na bieżąco wszystkie stosowne informacje, które są mu niezbędne do wypełniania zobowiązań nałożonych na niego zgodnie z przepisami art. 21 ust. 8 lit. b) dyrektywy 2011/61/UE, oraz dopilnowuje, aby depozytariusz otrzymał wszystkie istotne informacje od osób trzecich.
2. W celu zapewnienia zgodności ze zobowiązaniami, o których mowa w art. 21 ust. 8 lit. b) dyrektywy 2011/61/UE, depozytariusz musi co najmniej:
a)
mieć możliwość dostępu bez zbędnej zwłoki do wszystkich stosownych informacji, które są mu niezbędne do przeprowadzenia weryfikacji tytułu własności i wykonywania obowiązków w zakresie przechowywania ksiąg, w tym istotnych informacji, które mają obowiązek przekazać mu osoby trzecie;
b)
posiadać wystarczające i wiarygodne informacje, pozwalające mu mieć pewność co do prawa własności AFI lub prawa własności ZAFI działającego w imieniu AFI w odniesieniu do aktywów;
c)
prowadzić rejestr tych aktywów, co do których ma pewność, że są one własnością AFI lub ZAFI działającego w imieniu AFI. W celu spełnienia tego zobowiązania depozytariusz musi:
(i)
wprowadzać do rejestru prowadzonego w imieniu AFI informacje o aktywach, co do których jest pewien, że są one własnością AFI lub ZAFI działającego w imieniu AFI, w tym informacje dotyczące ich odpowiednich wartości nominalnych;
(ii)
być w stanie w dowolnym momencie przedstawić kompleksowy i aktualny wykaz aktywów AFI, w tym ich odpowiednich wartości nominalnych.
Do celów ust. 2 lit. c) ppkt (ii) depozytariusz zapewnia ustanowienie procedur służących zagwarantowaniu, że aktywa nie będą mogły zostać przypisane, przekazane, wymienione lub dostarczone bez przekazania informacji o takich transakcjach depozytariuszowi lub jego przedstawicielowi, a depozytariusz musi mieć możliwość dostępu do udokumentowanych dowodów potwierdzających każdą transakcję i pozycję od odpowiedniej osoby trzeciej bez zbędnej zwłoki. ZAFI gwarantuje, że odpowiednia osoba trzecia przedstawi depozytariuszowi bez zbędnej zwłoki świadectwa lub inne udokumentowane dowody za każdym razem, gdy dojdzie do sprzedaży lub nabycia aktywów bądź wystąpienia zdarzenia korporacyjnego skutkującego wyemitowaniem instrumentów finansowych, i nie rzadziej niż raz w roku.
3. Depozytariusz w każdym przypadku zapewnia ustanowienie i stosowanie przez ZAFI odpowiednich procedur służących zweryfikowaniu, czy aktywa nabyte przez AFI, którym zarządza, zostały odpowiednio zarejestrowane w imieniu AFI lub w imieniu ZAFI działającego w imieniu AFI, oraz sprawdzeniu zgodności pozycji znajdujących się w rejestrach ZAFI z aktywami, co do których depozytariusz ma pewność, że są one własnością AFI lub ZAFI działającego w imieniu AFI. ZAFI zapewnia przekazanie depozytariuszowi wszystkich instrukcji i stosownych informacji dotyczących aktywów AFI, tak aby mógł on przeprowadzić własną procedurę weryfikacji lub uzgadniania.
4. Depozytariusz ustanawia i wdraża procedurę eskalacji w odniesieniu do przypadków wykrycia nieprawidłowości, w tym powiadamiania ZAFI, a jeżeli nie ma możliwości wyjaśnienia i/lub skorygowania zaistniałej sytuacji - także właściwych organów.
5. Zobowiązania depozytariusza w zakresie przechowywania, o których mowa w ust. 1-4, stosuje się zgodnie z kryterium przełamania osobowości prawnej w odniesieniu do aktywów bazowych znajdujących się w posiadaniu struktur finansowych i/lub struktur prawnych ustanowionych przez AFI lub ZAFI działającego w imieniu AFI w celu inwestowania w aktywa bazowe, kontrolowanych bezpośrednio lub pośrednio przez AFI lub ZAFI działającego w imieniu AFI.
Wymóg, o którym mowa w akapicie pierwszym, nie ma zastosowania do modeli typu fundusz funduszy lub struktur funduszu podstawowego z funduszami powiązanymi, w ramach których w odniesieniu do funduszy bazowych istnieje depozytariusz odpowiedzialny za weryfikację tytułu własności i pełnienie funkcji w zakresie przechowywania ksiąg dotyczących aktywów tego funduszu.
Artykuł 91
Obowiązki sprawozdawcze prime brokerów
1. Jeżeli wyznaczono prime brokera, ZAFI zapewnia sporządzenie umowy obowiązującej od dnia jego wyznaczenia, na podstawie której prime broker ma obowiązek udostępnienia depozytariuszowi, w szczególności, oświadczenia zapisanego na trwałym nośniku i zawierającego następujące informacje:
a)
wartości pozycji wymienionych w ust. 3 na koniec każdego dnia roboczego;
b)
szczegółowych informacji dotyczących jakichkolwiek innych kwestii niezbędnych do zagwarantowania, że depozytariusz AFI dysponuje aktualnymi i dokładnymi informacjami na temat wartości aktywów, do których przechowywania został zobowiązany zgodnie z art. 21 ust. 11 dyrektywy 2011/61/UE.
2. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 1, należy udostępnić depozytariuszowi AFI nie później niż na koniec dnia roboczego następującego po dniu, którego ono dotyczy.
3. Pozycje, o których mowa w ust. 1 lit. a), obejmują:
a)
całkowitą wartość aktywów znajdujących się w posiadaniu prime brokera AFI, jeżeli doszło do przekazania funkcji w zakresie przechowywania zgodnie z art. 21 ust. 11 dyrektywy 2011/61/UE. Wartość każdej z następujących pozycji:
(i)
kredytów gotówkowych udzielonych AFI i naliczonych odsetek;
(ii)
papierów wartościowych, które AFI jest zobowiązany dostarczyć z powrotem w ramach otwartych pozycji krótkich, które zajęto w imieniu AFI;
(iii)
kwot wynikających z bieżących rozliczeń, które AFI będzie zobowiązany zapłacić z tytułu kontraktów terminowych typu future;
(iv)
wpływów pieniężnych z krótkiej sprzedaży znajdujących się w posiadaniu prime brokera z tytułu pozycji krótkich, które zajęto w imieniu AFI;
(v)
pieniężnych depozytów zabezpieczających znajdujących się w posiadaniu prime brokera, związanych z otwartymi kontraktami terminowymi typu future, które zawarto w imieniu AFI. Zobowiązanie to ma charakter dodatkowy do zobowiązań przewidzianych w art. 87 i 88;
(vi)
wyceny według wartości rynkowej likwidowanych ekspozycji z tytułu transakcji poza rynkiem regulowanym przeprowadzonych w imieniu AFI;
(vii)
całkowitych zabezpieczonych zobowiązań AFI wobec prime brokera; oraz
(viii)
wszystkich innych aktywów związanych z AFI;
b)
wartość jakichkolwiek innych aktywów, o których mowa w art. 21 ust. 8 lit. b) dyrektywy 2011/61/UE, utrzymywanych przez prime brokera jako zabezpieczenie w odniesieniu do zabezpieczonych transakcji zrealizowanych w ramach umowy o świadczeniu usług brokerskich;
c)
wartość aktywów w przypadku, gdy prime broker skorzystał z przysługującego mu prawa korzystania z aktywów AFI;
d)
wykaz wszystkich instytucji, w których prime broker przechowuje lub może przechowywać środki pieniężne AFI na rachunku otwartym w imieniu AFI lub w imieniu ZAFI działającego w imieniu AFI zgodnie z art. 21 ust. 7 dyrektywy 2011/61/UE.
Artykuł 92
Obowiązki nadzorcze - wymogi ogólne
1. W momencie wyznaczenia depozytariusz przeprowadza ocenę ryzyka związanego z charakterem, skalą i złożonością strategii AFI oraz organizacji ZAFI w celu opracowania procedur nadzorczych, które będą odpowiednie dla AFI i aktywów, w które inwestuje AFI, i które zostaną następnie wdrożone i będą stosowane. Takie procedury są regularnie aktualizowane.
2. Wypełniając swoje obowiązki nadzorcze zgodnie z art. 21 ust. 9 dyrektywy 2011/61/UE, depozytariusz przeprowadza kontrole ex post i dokonuje weryfikacji procesów i procedur wchodzących w zakres odpowiedzialności ZAFI, AFI lub wyznaczonej osoby trzeciej. Depozytariusz w każdym przypadku gwarantuje istnienie odpowiedniej procedury weryfikacji i uzgadniania, która jest wdrażana i stosowana oraz poddawana częstemu przeglądowi. ZAFI zapewnia przekazanie depozytariuszowi wszystkich instrukcji dotyczących aktywów AFI oraz działań podejmowanych w ramach AFI, tak aby mógł on przeprowadzić własną procedurę weryfikacji lub uzgadniania.
3. Depozytariusz ustanawia przejrzystą i kompleksową procedurę eskalacji stosowaną w przypadkach wykrycia potencjalnych nieprawidłowości w ramach wykonywania przez niego obowiązków nadzorczych - szczegółowe informacje w tym zakresie są udostępniane właściwym organom ZAFI na ich wniosek.
4. ZAFI dostarcza depozytariuszowi od momentu, w którym rozpocznie on pełnienie swoich obowiązków, i następnie na bieżąco wszystkie stosowne informacje, które są mu niezbędne do wypełniania zobowiązań nałożonych na niego zgodnie z przepisami art. 21 ust. 9 dyrektywy 2011/61/UE, w tym wszystkie informacje, jakie mają depozytariuszowi przedstawiać osoby trzecie. W szczególności ZAFI gwarantuje, że depozytariusz będzie mógł uzyskać dostęp do ksiąg i będzie mógł przeprowadzać wizyty na miejscu w pomieszczeniach ZAFI oraz w pomieszczeniach należących do jakichkolwiek podmiotów świadczących usługi wyznaczonych przez AFI lub ZAFI, takich jak administratorzy lub zewnętrzne podmioty wyceniające, i/lub będzie mógł dokonać przeglądu sprawozdań i oświadczeń dotyczących uznanych zewnętrznych świadectw sporządzonych przez zewnętrznych biegłych rewidentów lub innych specjalistów w celu zapewnienia adekwatności i odpowiedniości obowiązujących procedur.
Artykuł 93
Obowiązki związane z subskrypcją i umorzeniami
Aby zapewnić zgodność z art. 21 ust. 9 lit. a) dyrektywy 2011/61/UE, depozytariusz musi spełnić następujące wymogi:
1)
depozytariusz zapewnia ustanowienie, wdrażanie i stosowanie przez AFI, ZAFI lub wyznaczony podmiot odpowiedniej i spójnej procedury w celu:
(i)
uzgodnienia zleceń subskrypcji z wpływami z tytułu subskrypcji oraz uzgodnienia liczby wyemitowanych jednostek uczestnictwa lub udziałów z zyskami z subskrypcji osiągniętymi przez AFI;
(ii)
uzgodnienia zleceń umorzenia z opłaconymi umorzeniami oraz uzgodnienia liczby unieważnionych jednostek uczestnictwa lub udziałów z umorzeniami zapłaconymi przez AFI;
(iii)
regularnego weryfikowania odpowiedniości stosowanej procedury uzgadniania.
Do celów ppkt (i), (ii) i (iii) depozytariusz w szczególności kontroluje regularnie zgodność całkowitej liczby jednostek uczestnictwa lub udziałów na rachunkach AFI i całkowitej liczby pozostających w obrocie udziałów lub jednostek uczestnictwa, które figurują w rejestrze AFI;
2)
depozytariusz zapewnia i regularnie kontroluje zgodność procedur dotyczących sprzedaży, emisji, odkupu, umorzenia i unieważnienia udziałów lub jednostek uczestnictwa AFI z mającym zastosowanie prawem krajowym oraz z regulaminem lub dokumentami założycielskimi AFI i sprawdza, czy procedury te są wdrażane we właściwy sposób;
3)
częstotliwość przeprowadzania kontroli przez depozytariusza odpowiada częstotliwości dokonywania subskrypcji i umorzeń.
Artykuł 94
Obowiązki związane z wyceną udziałów/jednostek uczestnictwa
1. Aby zapewnić zgodność z art. 21 ust. 9 lit. b) dyrektywy 2011/61/UE, depozytariusz musi:
a)
na bieżąco sprawdzać, czy odpowiednie i spójne procedury wyceny aktywów AFI zostały ustanowione i są stosowane zgodnie z art. 19 dyrektywy 2011/61/UE i jej środkami wykonawczymi oraz zgodnie z regulaminem i dokumentami założycielskimi AFI; a także
b)
zapewnić skuteczne wdrażanie i przeprowadzanie okresowego przeglądu strategii i procedur wyceny.
2. Procedury depozytariusza są przeprowadzane z częstotliwością dostosowaną do częstotliwości określonej w polityce wyceny, zgodnie z art. 19 dyrektywy 2011/61/UE i jej środkami wykonawczymi.
3. Jeżeli depozytariusz uzna, że wartość udziałów lub jednostek uczestnictwa AFI nie została obliczona zgodnie z mającym zastosowanie prawem lub regulaminem AFI bądź art. 19 dyrektywy 2011/61/UE, powiadamia o tym fakcie ZAFI i/lub AFI i zapewnia podjęcie możliwie szybko działań zaradczych leżących w najlepszym interesie inwestorów AFI.
4. Jeżeli wyznaczono zewnętrzny podmiot wyceniający, depozytariusz sprawdza, czy taki zewnętrzny podmiot wyceniający został wyznaczony zgodnie z art. 19 dyrektywy 2011/61/UE i jej środkami wykonawczymi.
Artykuł 95
Obowiązki związane z realizacją instrukcji ZAFI
Aby zapewnić zgodność z art. 21 ust. 9 lit. c) dyrektywy 2011/61/UE, depozytariusz musi co najmniej:
a)
ustanowić i wdrażać odpowiednie procedury w celu zweryfikowania, czy AFI i ZAFI przestrzegają mających zastosowanie przepisów ustawowych i wykonawczych oraz postanowień regulaminu i dokumentów założycielskich AFI. W szczególności depozytariusz monitoruje zgodność AFI z ograniczeniami inwestycyjnymi oraz pułapami dźwigni finansowej ustanowionymi w dokumentach ofertowych AFI. Takie procedury są proporcjonalne do charakteru, skali i złożoności AFI;
b)
ustanowić i wdrażać procedurę eskalacji w przypadku naruszenia przez AFI jednego z pułapów lub jednego z ograniczeń, o których mowa w lit. a).
Artykuł 96
Obowiązki związane z możliwie szybkim rozliczaniem transakcji
1. Aby zapewnić zgodność z art. 21 ust. 9 lit. d) dyrektywy 2011/61/UE depozytariusz ustanawia procedurę służącą wykrywaniu jakiejkolwiek sytuacji, w której płatności związane z operacjami obejmującymi aktywa AFI lub ZAFI działającego w imieniu AFI nie zostały przekazane AFI w standardowym terminie, przekazuje odpowiednie informacje ZAFI oraz, jeżeli sytuacja nie zostanie rozwiązana, żąda restytucji instrumentów finansowych od kontrahenta, o ile jest to możliwe.
2. Jeżeli transakcje nie są przeprowadzane na rynku regulowanym, standardowe terminy ustala się, biorąc pod uwagę warunki związane z transakcjami (instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym lub inwestycje w nieruchomości bądź w przedsiębiorstwa prywatne).
Artykuł 97
Obowiązki związane z podziałem dochodów AFI
1. Aby zapewnić zgodność z art. 21 ust. 9 lit. e) dyrektywy 2011/61/UE, depozytariusz musi:
a)
zagwarantować, że obliczenia zysku netto będą po ich ogłoszeniu przez ZAFI stosowane zgodnie z regulaminem AFI, dokumentami założycielskimi i mającym zastosowanie prawem krajowym;
b)
zapewnić podjęcie właściwych środków w przypadkach, w których biegli rewidenci AFI wyrażą zastrzeżenia co do prawidłowości rocznych sprawozdań finansowych. AFI lub ZAFI działający w imieniu AFI przedstawiają depozytariuszowi wszystkie informacje na temat zastrzeżeń co do prawidłowości sprawozdań finansowych; oraz
c)
sprawdzić kompletność i prawidłowość spłaty odsetek po ich zadeklarowaniu przez ZAFI oraz, w stosownych przypadkach, premii motywacyjnych.
2. Jeżeli depozytariusz uzna, że wysokość dochodów nie została obliczona zgodnie z mającym zastosowanie prawem lub regulaminem bądź dokumentami założycielskimi AFI, powiadamia o tym fakcie ZAFI i/lub AFI i zapewnia podjęcie możliwie szybko działań zaradczych leżących w najlepszym interesie inwestorów AFI.
Artykuł 98
Należyta staranność
1. Aby wypełnić zobowiązania przewidziane w art. 21 ust. 11 lit. c) dyrektywy 2011/61/UE, depozytariusz wdraża i stosuje odpowiednio udokumentowaną procedurę należytej staranności przy wyborze i prowadzeniu stałego monitorowania osoby, której przekazano wykonywanie funkcji. Procedura ta jest poddawana regularnemu przeglądowi, przeprowadzanemu co najmniej raz w roku, i udostępniana na wniosek właściwym organom.
2. Przy wyborze i powoływaniu osoby trzeciej, której przekazuje się funkcje w zakresie przechowywania zgodnie z art. 21 ust. 11 dyrektywy 2011/61/UE, depozytariusz wykazuje się należytą fachowością, ostrożnością, dbałością i starannością, aby zagwarantować, że powierzenie instrumentów finansowych tej osobie trzeciej zapewni odpowiedni poziom ochrony. Depozytariusz musi co najmniej:
a)
ocenić ramy regulacyjne i prawne, w tym ryzyko związane z państwem, ryzyko związane z utrzymywaniem oraz wykonalność umów zawartych przez osobę trzecią. Taka ocena pozwala depozytariuszowi określić w szczególności potencjalny wpływ niewypłacalności osoby trzeciej na aktywa i prawa AFI. Jeżeli depozytariusz uzyska informacje wskazujące na to, że rozdział aktywów nie jest wystarczający do zapewnienia ochrony przed niewypłacalnością z uwagi na prawo obowiązujące w państwie, w którym osoba trzecia ma swoją siedzibę, natychmiast informuje o tym fakcie ZAFI;
b)
ocenić, czy stosowane przez osobę trzecią praktyka, zasady i kontrole wewnętrzne są odpowiednie do zapewnienia wysokiego poziomu dbałości i ochrony instrumentów finansowych AFI lub ZAFI działającego w imieniu AFI;
c)
ocenić, czy sytuacja finansowa i reputacja osoby trzeciej są odpowiednie do wykonywania przekazanych jej zadań. Ocena ta opiera się na informacjach dostarczonych przez potencjalną osobę trzecią, a także, w stosownych przypadkach, na innych dostępnych danych i informacjach;
d)
upewnić się, że osoba trzecia dysponuje potencjałem operacyjnym i technologicznym do wykonywania przekazanych jej zadań w zakresie utrzymywania aktywów przy zapewnieniu zadowalającego poziomu ochrony i bezpieczeństwa.
3. Depozytariusz wykazuje się należytą fachowością, ostrożnością i starannością przy przeprowadzaniu okresowych przeglądów i stałym monitorowaniu, aby zagwarantować, że osoba trzecia nadal spełnia kryteria przewidziane w ust. 1 niniejszego artykułu oraz warunki ustanowione w art. 21 ust. 11 lit. d) dyrektywy 2011/61/UE. W tym celu depozytariusz musi co najmniej:
a)
monitorować wyniki osiągane przez osobę trzecią i sprawdzać, czy spełnia ona standardy wyznaczone przez depozytariusza;
b)
zapewnić postępowanie przez osobę trzecią zgodnie z wysokimi standardami dbałości, ostrożności i staranności przy wykonywaniu powierzonych jej zadań w zakresie utrzymywania aktywów oraz skuteczne rozdzielanie przez nią instrumentów finansowych zgodnie z wymogami przedstawionymi w art. 99;
c)
dokonywać przeglądu ryzyka w zakresie utrzymywania związanego z decyzją o powierzeniu aktywów osobie trzeciej i bez zbędnej zwłoki przekazywać AFI lub ZAFI informacje na temat jakichkolwiek zmian w odniesieniu do tego ryzyka. Ocena ta opiera się na informacjach dostarczonych przez osobę trzecią, a także, w stosownych przypadkach, na innych dostępnych danych i informacjach. W przypadku wystąpienia zawirowań na rynkach lub zidentyfikowania ryzyka należy zwiększyć częstotliwość i zakres przeglądu. Jeżeli depozytariusz uzyska informacje wskazujące na to, że rozdział aktywów nie jest wystarczający do zapewnienia ochrony przed niewypłacalnością z uwagi na prawo obowiązujące w państwie, w którym osoba trzecia ma swoją siedzibę, natychmiast informuje o tym fakcie ZAFI.
4. W przypadku dalszego przekazania przez osobę trzecią jakichkolwiek powierzonych jej funkcji, stosuje się odpowiednio warunki i kryteria ustanowione w ust. 1, 2 i 3.
5. Depozytariusz monitoruje zgodność podejmowanych działań z przepisami art. 21 ust. 4 dyrektywy 2011/61/UE.
6. Depozytariusz opracowuje plany awaryjne dla każdego rynku, w ramach którego powołał osobę trzecią do wykonywania zadań w zakresie przechowywania aktywów zgodnie z art. 21 ust. 11 dyrektywy 2011/61/UE. Taki plan awaryjny obejmuje wskazanie alternatywnego dostawcy, o ile taki występuje.
7. Depozytariusz podejmuje środki obejmujące możliwość rozwiązania umowy, które leżą w najlepszym interesie AFI i jego inwestorów, jeżeli osoba, której przekazano wykonywanie funkcji, przestaje spełniać określone wymogi.
Artykuł 99
Obowiązek rozdziału
1. W przypadku przekazania całości lub części funkcji w zakresie przechowywania osobie trzeciej depozytariusz zapewnia działanie przez osobę trzecią, której powierzono pełnienie takich funkcji zgodnie z art. 21 ust. 11 dyrektywy 2011/61/UE, zgodnie z obowiązkiem rozdziału ustanowionym w art. 21 ust. 11 lit. d) ppkt (iii) dyrektywy 2011/61/UE, upewniając się, że taka osoba trzecia:
a)
prowadzi rejestry i rachunki pozwalające jej w dowolnym momencie i bezzwłocznie rozróżnić aktywa klientów AFI depozytariusza od swoich własnych aktywów, aktywów jej innych klientów, aktywów przechowywanych przez depozytariusza na jego własnym rachunku oraz aktywów przechowywanych dla klientów depozytariusza niebędących AFI;
b)
prowadzi rejestry i rachunki w sposób zapewniający ich dokładność, a w szczególności ich powiązanie z aktywami przechowywanymi w imieniu klientów depozytariusza;
c)
regularnie uzgadnia swoje wewnętrzne rachunki i rejestry z rachunkami i rejestrami osoby trzeciej, której przekazała zadania w zakresie przechowywania zgodnie z art. 21 ust. 11 akapit trzeci dyrektywy 2011/61/UE;
d)
wprowadza odpowiednie ustalenia organizacyjne służące ograniczeniu do minimum ryzyka utraty lub zmniejszenia wartości instrumentów finansowych lub praw związanych z tymi instrumentami finansowymi wskutek niewłaściwego korzystania z instrumentów finansowych, oszustwa, niewłaściwego administrowania, nieodpowiedniego przechowywania ksiąg lub niedbalstwa;
e)
jeżeli osoba trzecia jest podmiotem, o którym mowa w art. 18 ust. 1 lit. a), b) i c) dyrektywy 2006/73/WE, podlegającym skutecznym regulacjom ostrożnościowym i nadzorowi ostrożnościowemu, które są równoważne z przepisami prawa Unii i są skutecznie egzekwowane, depozytariusz podejmuje środki niezbędne do zagwarantowania, że środki pieniężne AFI będą przechowywane na rachunku lub rachunkach zgodnie z przepisami art. 21 ust. 7 dyrektywy 2011/61/UE.
2. Jeżeli depozytariusz przekazał swoje funkcje w zakresie utrzymywania osobie trzeciej zgodnie z art. 21 ust. 11 dyrektywy 2011/61/UE, monitorowanie przestrzegania przez osobę trzecią nałożonych na nią obowiązków w zakresie rozdziału zapewnia ochronę instrumentów finansowych należących do jego klientów przed jakimkolwiek przypadkiem niewypłacalności takiej osoby trzeciej. Jeżeli zgodnie z mającym zastosowanie prawem, w tym w szczególności prawem dotyczącym własności i niewypłacalności, wymogi ustanowione w ust. 1 okażą się niewystarczające do zrealizowania tego celu, depozytariusz ocenia, jakie dodatkowe działania należy podjąć, aby ograniczyć ryzyko utraty do minimum i utrzymać odpowiedni poziom ochrony.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy osoba trzecia, której powierzono pełnienie funkcji w zakresie przechowywania zgodnie z art. 21 ust. 11 dyrektywy 2011/61/UE, zdecyduje się przekazać całość lub część swoich funkcji w zakresie przechowywania innej osobie trzeciej na podstawie art. 21 ust. 11 akapit trzeci dyrektywy 2011/61/UE.
SEKCJA 4
Utrata instrumentów finansowych, uwolnienie się od odpowiedzialności i przesłanki obiektywne
[art. 21 ust. 12 i 13 dyrektywy 2011/61/UE]
Artykuł 100
Utrata utrzymywanych instrumentów finansowych
1. Uznaje się, że do utraty instrumentu finansowego utrzymywanego w rozumieniu art. 21 ust. 12 dyrektywy 2011/61/UE dochodzi w przypadku, gdy w odniesieniu do instrumentu finansowego utrzymywanego przez depozytariusza lub osobę trzecią, której przekazano wykonywanie zadań w zakresie utrzymywania instrumentów finansowych, spełniony zostanie którykolwiek z warunków określonych poniżej:
a)
określone prawo własności AFI okaże się nieważne, ponieważ doszło do jego wygaśnięcia lub prawo to nigdy nie istniało;
b)
AFI został trwale pozbawiony prawa własności w odniesieniu do instrumentu finansowego;
c)
AFI jest trwale niezdolny do bezpośredniego lub pośredniego dysponowania instrumentem finansowym.
2. ZAFI potwierdza utratę instrumentu finansowego, stosując udokumentowaną procedurę łatwo dostępną dla właściwych organów. Po potwierdzeniu utraty instrumentu finansowego natychmiast powiadamia się o niej inwestorów za pomocą trwałego nośnika.
3. Utrzymywanego instrumentu finansowego nie uznaje się za utracony w rozumieniu art. 21 ust. 12 dyrektywy 2011/61/UE, jeżeli AFI zostanie trwale pozbawiony przysługującego mu prawa własności w odniesieniu do konkretnego instrumentu, ale instrument ten zostanie zastąpiony przez inny instrument finansowy lub inne instrumenty finansowe bądź przekształcony w nie.
4. W przypadku niewypłacalności osoby trzeciej, której powierzono utrzymywanie instrumentów finansowych, ZAFI potwierdza utratę utrzymywanych instrumentów finansowych w momencie, w którym stanie się pewne, że spełniony został jeden z warunków wymienionych w ust. 1.
Pewność w kwestii tego, czy którykolwiek z warunków określonych w ust. 1 został spełniony, należy uzyskać najpóźniej w dniu zakończenia postępowania upadłościowego. ZAFI i depozytariusz uważnie monitorują postępowanie upadłościowe w celu ustalenia, czy doszło do faktycznej utraty wszystkich lub niektórych instrumentów finansowych powierzonych osobie trzeciej, której przekazano zadania związane z utrzymywaniem instrumentów finansowych.
5. Utratę utrzymywanego instrumentu finansowego potwierdza się niezależnie od tego, czy do spełnienia warunków wymienionych w ust. 1 doszło wskutek oszustwa, niedbalstwa lub innego rodzaju celowego lub nieumyślnego zachowania.
Artykuł 101
Uwolnienie się od odpowiedzialności zgodnie z art. 21 ust. 12 dyrektywy 2011/61/UE
1. Depozytariusz nie zostanie pociągnięty do odpowiedzialności zgodnie z art. 21 ust. 12 akapit drugi dyrektywy 2011/61/UE, jeżeli będzie w stanie udowodnić, że spełnione zostały wszystkie wskazane poniżej warunki:
a)
zdarzenie, które doprowadziło do utraty instrumentu finansowego, nie stanowiło konsekwencji jakiegokolwiek działania lub zaniechania ze strony depozytariusza bądź osoby trzeciej, której przekazano zadania związane z utrzymywaniem instrumentów finansowych zgodnie z art. 21 ust. 8 lit. a) dyrektywy 2011/61/UE;
b)
depozytariusz racjonalnie nie mógł zapobiec wystąpieniu zdarzenia, które doprowadziło do utraty mimo podjęcia wszelkich środków ostrożności, których zastosowania można oczekiwać od sumiennego depozytariusza zgodnie z powszechną praktyką branżową;
c)
depozytariusz nie mógł zapobiec utracie pomimo zachowania rygorystycznej i kompleksowej należytej staranności.
Przedmiotowy warunek można uznać za spełniony, jeżeli depozytariusz zagwarantuje, że depozytariusz i osoba trzecia, której przekazano wykonywanie zadań w zakresie utrzymywania instrumentów finansowych zgodnie z art. 21 ust. 8 lit. a) dyrektywy 2011/61/UE, podjęli wszystkie wymienione poniżej działania:
(i)
ustanawianie, wdrażanie, stosowanie i utrzymywanie struktur i procedur oraz zapewnienie wiedzy specjalistycznej, które są odpowiednie i proporcjonalne do charakteru i złożoności aktywów AFI, w celu możliwie szybkiego wykrywania i monitorowania na bieżąco wydarzeń zewnętrznych, które mogą skutkować utratą utrzymywanego instrumentu finansowego;
(ii)
ocenianie na bieżąco, czy którekolwiek ze zidentyfikowanych wydarzeń, o których mowa w ppkt (i), wiąże się z istotnym ryzykiem utraty utrzymywanego instrumentu finansowego;
(iii)
przekazywanie ZAFI informacji o wszystkich istotnych zidentyfikowanych czynnikach ryzyka i w razie potrzeby podejmowanie odpowiednich działań służących zapobieżeniu utracie lub ograniczeniu utraty utrzymywanych instrumentów finansowych, w przypadku gdy zidentyfikowano faktyczne lub potencjalne wydarzenia zewnętrzne, co do których można oczekiwać, że będą wiązały się z poważnym ryzykiem utraty utrzymywanego instrumentu finansowego.
2. Wymogi, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b), można uznać za spełnione w następujących okolicznościach:
a)
wystąpienie klęsk żywiołowych pozostających poza kontrolą człowieka i na które człowiek nie ma wpływu;
b)
przyjęcie jakiejkolwiek ustawy, dekretu, rozporządzenia, decyzji lub zarządzenia przez jakikolwiek rząd lub organ rządowy, w tym jakikolwiek sąd lub trybunał, które mają wpływ na utrzymywane instrumenty finansowe;
c)
wystąpienie takich zdarzeń jak wojny, zamieszki lub inne poważne wstrząsy polityczne.
3. Wymogów, o których mowa w ust. 1 lit. a) i b), nie uznaje się za spełnione w przypadku wystąpienia błędu księgowego, błędu operacyjnego, oszustwa lub niespełnienia wymogów w zakresie rozdziału na poziomie depozytariusza lub osoby trzeciej, której przekazano wykonywanie zadań w zakresie utrzymywania instrumentów finansowych zgodnie z art. 21 ust. 8 lit. a) dyrektywy 2011/61/UE.
4. Przepisy niniejszego artykułu stosuje się odpowiednio do osoby, której przekazano wykonywanie funkcji, jeżeli depozytariusz przekazał takiej osobie swoją odpowiedzialność w drodze umowy, zgodnie z art. 21 ust. 13 i 14 dyrektywy 2011/61/UE.
Artykuł 102
Obiektywne przesłanki pozwalające depozytariuszowi uwolnić się od odpowiedzialności
1. Obiektywne przesłanki pozwalające uwolnić się od odpowiedzialności zgodnie z art. 21 ust. 13 dyrektywy 2011/61/UE muszą:
a)
ograniczać się do precyzyjnie określonych, konkretnych okoliczności związanych z danym rodzajem działalności;
b)
być zgodne z zasadami depozytariusza oraz z podejmowanymi przez niego decyzjami.
2. Wystąpienie obiektywnych przesłanek ustala się za każdym razem, gdy depozytariusz zamierza uwolnić się od odpowiedzialności.
3. Uznaje się, że depozytariusz miał obiektywne przesłanki, aby uwolnić się od odpowiedzialności zgodnie z art. 21 ust. 13 dyrektywy 2011/61/UE, jeżeli jest w stanie wykazać, że przekazanie obowiązków w zakresie utrzymywania osobie trzeciej stanowiło jedyną możliwość, z której mógł skorzystać. Ma to miejsce w szczególności w przypadku, w którym:
a)
w prawie państwa trzeciego wymaga się, aby określone instrumenty finansowe były utrzymywane przez istniejący podmiot lokalny lub podmioty lokalne, spełniające kryteria przekazania ustanowione w art. 21 ust. 11 dyrektywy 2011/61/UE; lub
b)
ZAFI nalega na utrzymanie inwestycji w ramach określonej jurysdykcji pomimo ostrzeżeń przekazywanych przez depozytariusza odnośnie do zwiększonego ryzyka wiążącego się z takim działaniem.
ROZDZIAŁ V
WYMOGI DOTYCZĄCE PRZEJRZYSTOŚCI, DŹWIGNIA FINANSOWA ORAZ ZASADY MAJĄCE ZASTOSOWANIE DO PAŃSTW TRZECICH I WYMIANY INFORMACJI NA TEMAT POTENCJALNYCH SKUTKÓW DZIAŁALNOŚCI ZAFI
SEKCJA 1
Sprawozdanie roczne, ujawnianie informacji inwestorom i obowiązki sprawozdawcze wobec właściwych organów
[art. 22 ust. 2 lit. a)-e), art. 23 ust. 4 i art. 24 ust. 1 dyrektywy 2011/61/UE]
Artykuł 103
Ogólne zasady w odniesieniu do sprawozdania rocznego
Wszystkie informacje przedstawione w sprawozdaniu rocznym, w tym informacje określone w niniejszej sekcji, muszą być przekazywane w sposób, który zapewni dostęp do istotnych, wiarygodnych, porównywalnych i jasnych informacji. Sprawozdanie roczne zawiera informacje, których inwestorzy potrzebują w związku z określonymi strukturami AFI.
Artykuł 104
Treść i forma bilansu lub zestawienia aktywów i zobowiązań oraz rachunku zysków i strat
1. Bilans lub zestawienie aktywów i zobowiązań zawiera co najmniej następujące elementy i pozycje bazowe zgodnie z art. 22 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2011/61/UE:
a)
„aktywa”, obejmujące zasoby kontrolowane przez AFI w wyniku zdarzeń przeszłych, z których zgodnie z oczekiwaniami AFI będzie czerpać korzyści ekonomiczne w przyszłości. Aktywa dzieli się na podkategorie zgodnie z następującymi pozycjami:
(i)
„inwestycje”, obejmujące, ale nieograniczające się do dłużnych papierów wartościowych i kapitałowych papierów wartościowych, nieruchomości, majątku oraz instrumentów pochodnych;
(ii)
„środki pieniężne i ekwiwalenty środków pieniężnych”, obejmujące, ale nieograniczające się do środków pieniężnych w kasie, depozytów płatnych na żądanie oraz kwalifikujących się krótkoterminowych inwestycji o charakterze płynnym;
(iii)
„należności”, obejmujące, ale nieograniczające się do kwot należnych z tytułu dywidend i odsetek, sprzedanych inwestycji, kwot należnych od brokerów oraz „przedpłaty” obejmujące, ale nie ograniczające się do kwot wypłacanych z wyprzedzeniem w związku z kosztami poniesionymi przez AFI;
b)
„pasywa”, obejmujące bieżące zobowiązania AFI powstałe w wyniku zdarzeń przeszłych, których rozrachunek zgodnie z oczekiwaniami będzie skutkować odpływem z AFI zasobów wiążących się z korzyściami ekonomicznymi. Pasywa dzieli się na podkategorie zgodnie z następującymi pozycjami:
(i)
„zobowiązania”, obejmujące, ale nieograniczające się do kwot przypadających do zapłaty w związku z zakupem inwestycji bądź umorzeniem jednostek uczestnictwa lub udziałów w AFI i kwot należnych brokerom, oraz „rozliczenia międzyokresowe” obejmujące, ale nieograniczające się do zobowiązań w postaci opłat za zarządzanie, opłat administracyjnych, opłat za wyniki, odsetek i pozostałych wydatków poniesionych w trakcie prowadzenia działalności przez AFI;
(ii)
„dług skonsolidowany”, obejmujący, ale nieograniczający się do kwot przypadających do zapłaty na rzecz banków i innych kontrahentów;
(iii)
„pozostałe pasywa”, obejmujące, ale nieograniczające się do kwot przypadających do zapłaty na rzecz kontrahentów z tytułu zabezpieczenia ustanowionego w odniesieniu do stopy zwrotu z pożyczonych papierów wartościowych, odroczonych przychodów i dywidend oraz wypłat zysku przypadających do zapłaty;
c)
„aktywa netto”, stanowiące udział końcowy w aktywach AFI po odliczeniu wszystkich jego pasywów.
2. Rachunek zysków i strat zawiera co najmniej następujące elementy oraz pozycje bazowe:
a)
„dochód”, stanowiący jakikolwiek wzrost korzyści ekonomicznych w danym okresie obrotowym w postaci wpływów lub zwiększeń aktywów lub zmniejszenia zobowiązań, które skutkują przyrostem aktywów netto, innym niż przyrost wynikający z wkładu inwestorów. Dochód dzieli się na podkategorie zgodnie z następującymi pozycjami:
(i)
„przychody z inwestycji”, które można podzielić na kolejne podkategorie w następujący sposób:
-
„dochód z dywidendy”, związany z dywidendami z udziałów kapitałowych, do których jest uprawniony AFI,
-
„dochód z odsetek”, związany z odsetkami z tytułu inwestycji w papiery dłużne i z tytułu środków pieniężnych, do których jest uprawniony AFI,
-
„dochód z najmu”, związany z dochodem uzyskiwanym z tytułu wynajmu nieruchomości inwestycyjnych, do których jest uprawniony AFI;
(ii)
„zrealizowane zyski z lokat”, stanowiące zyski z tytułu sprzedaży inwestycji;
(iii)
„niezrealizowane zyski z lokat”, stanowiące zyski z aktualizacji wyceny inwestycji; oraz
(iv)
„pozostały dochód”, obejmujący, ale nie ograniczający się do dochodu z opłat z tytułu pożyczonych papierów wartościowych lub dochodu z różnych źródeł;
b)
„wydatki”, stanowiące zmniejszenie korzyści ekonomicznych w danym okresie obrotowym w postaci wypływu lub uszczuplenia aktywów lub zaciągnięcia zobowiązań skutkujących obniżeniem poziomu aktywów netto, innym niż wypłaty zysku na rzecz inwestorów. Wydatki dzieli się na podkategorie zgodnie z następującymi pozycjami:
-
„opłaty z tytułu doradztwa inwestycyjnego lub opłaty za zarządzanie”, stanowiące przewidziane w umowach opłaty na rzecz doradcy lub ZAFI,
-
„pozostałe wydatki”, obejmujące, ale nie ograniczające się do opłat administracyjnych, honorariów za usługi specjalistów, wynagrodzenia podmiotu przechowującego oraz odsetek. Pojedyncze pozycje, jeżeli zostaną uznane za istotne, powinny być ujawniane osobno,
-
„poniesione straty na lokatach”, stanowiące straty z tytułu sprzedaży inwestycji,
-
„niezrealizowane straty na lokatach”, stanowiące straty z tytułu aktualizacji wyceny inwestycji;
c)
„przychody lub wydatki netto”, stanowiące nadwyżkę dochodów nad wydatkami lub, w stosownych przypadkach, wydatków nad dochodami.
3. Rozkład, nazewnictwo i terminologia stosowana w odniesieniu do pozycji jest spójna ze standardami rachunkowości mającymi zastosowanie do AFI lub przyjętym przez niego regulaminem i zgodna z przepisami mającymi zastosowanie w państwie, w którym ustanowiono AFI. Takie pozycje mogą być zmieniane lub rozszerzane w celu zapewnienia zgodności z powyższymi wymogami.
4. Dodatkowe pozycje, działy i sumy cząstkowe przedstawia się w przypadku, gdy ich zaprezentowanie ma znaczenie dla zrozumienia sytuacji finansowej AFI w ramach bilansu lub zestawienia aktywów i zobowiązań bądź wyników finansowych AFI przedstawionych w treści i formie rachunku zysków i strat. W stosownych przypadkach dodatkowe informacje przedstawia się w informacjach dodatkowych do sprawozdań finansowych. Takie informacje dodatkowe mają na celu dostarczenie opisów lub szczegółowe rozbicie pozycji przedstawionych w sprawozdaniach głównych oraz przekazanie informacji na temat pozycji, które nie kwalifikują się do ujęcia w takich sprawozdaniach.
5. Każdą istotną kategorię podobnych pozycji prezentuje się osobno. Pojedyncze pozycje ujawnia się, jeżeli zostaną uznane za istotne. Istotność ocenia się zgodnie z wymogami przewidzianymi w przyjętych standardach rachunkowości.
6. Sposób prezentacji i grupowania pozycji bilansu lub zestawienia aktywów i zobowiązań utrzymuje się w niezmienionej formie w kolejnych okresach sprawozdawczych lub obrotowych, chyba że jest oczywiste, że inny sposób prezentacji lub grupowania byłby bardziej odpowiedni, na przykład gdy zmiana strategii inwestycyjnej doprowadziła do powstania innych wzorców zawierania transakcji lub z uwagi na fakt, że w standardzie rachunkowości przewidziano wymóg zmiany sposobu prezentacji.
7. Jeżeli chodzi o treść i formę rachunku zysków i strat przedstawionego w załączniku IV, wszystkie pozycje przychodów i kosztów są ujmowane w danym okresie w ramach rachunku zysków i strat, chyba że standard rachunkowości przyjęty przez AFI stanowi inaczej.
Artykuł 105
Sprawozdanie z działalności za dany rok obrotowy
1. Sprawozdanie z działalności za dany rok obrotowy obejmuje co najmniej:
a)
przegląd działań inwestycyjnych podjętych w danym roku lub okresie oraz przegląd portfela AFI na koniec roku lub koniec okresu;
b)
przegląd wyników osiągniętych przez AFI w danym roku lub okresie;
c)
istotne zmiany, zgodnie z definicją podaną poniżej, informacji wymienionych w art. 23 dyrektywy 2011/61/UE, które nie zostały jeszcze uwzględnione w sprawozdaniach finansowych.
2. Sprawozdanie zawiera uczciwy i zrównoważony przegląd działalności i wyników uzyskanych przez AFI, a także opis głównych rodzajów ryzyka i inwestycji lub niepewności ekonomicznych, z jakimi może się zetknąć AFI.
3. W stopniu, w jakim jest to konieczne do zrozumienia działań inwestycyjnych AFI i jego wyników, analiza obejmuje kluczowe, istotne dla AFI wskaźniki skuteczności działania dotyczące zarówno kwestii finansowych, jak i pozafinansowych. Informacje przedstawione w sprawozdaniu są zgodne z przepisami krajowymi państwa, w którym ustanowiono AFI.
4. Informacje zawarte w sprawozdaniu z działalności za dany rok obrotowy stanowią część sprawozdania członków organu zarządzającego lub sprawozdania osób zarządzających inwestycjami w zakresie, w jakim są one zazwyczaj prezentowane razem ze sprawozdaniami finansowymi AFI.
Artykuł 106
Istotne zmiany
1. Za istotne w rozumieniu art. 22 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2011/61/UE uznaje się wszelkie zmiany informacji, jeżeli istnieje duże prawdopodobieństwo, że rozsądny inwestor, który zapoznałby się z takimi informacjami, ponownie rozważyłby swoją decyzję o zainwestowaniu w AFI, w tym z uwagi na fakt, że takie informacje mogłyby wywrzeć wpływ na zdolność inwestora do wykonywania przysługujących mu praw w związku z inwestycją lub w inny sposób zaszkodziłyby interesom jednego lub większej liczby inwestorów AFI.
2. Aby zapewnić zgodność z wymogiem przedstawionym w art. 22 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2011/61/UE, ZAFI ocenia zmiany informacji, o których mowa w art. 23 dyrektywy 2011/61/UE i które miały miejsce w trakcie danego roku obrotowego, zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu.
3. Informacje ujawnia się zgodnie z wymogami przedstawionymi w standardach rachunkowości i regułach rachunkowości przyjętych przez AFI wraz z opisem wszelkich potencjalnych lub oczekiwanych czynników mających wpływ na AFI i/lub na inwestorów AFI. Dodatkowe informacje ujawnia się w przypadku, gdy zapewnienie zgodności z określonymi wymogami przewidzianymi w standardach rachunkowości i regułach rachunkowości może nie być wystarczające do umożliwienia inwestorom właściwego zrozumienia wpływu danej zmiany.
4. Jeżeli informacje, które podlegają obowiązkowi ujawnienia zgodnie z ust. 1, nie są objęte standardami rachunkowości mającymi zastosowanie do AFI ani regułami rachunkowości przyjętymi przez AFI, opis istotnej zmiany dostarcza się wraz z opisem wszelkich potencjalnych lub oczekiwanych czynników, jakie mogą mieć wpływ na AFI i/lub inwestorów AFI.
Artykuł 107
Ujawnianie informacji na temat wynagrodzeń
1. Przy przekazywaniu informacji, których ujawnienie jest wymagane zgodnie z przepisami art. 22 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2011/61/UE, określa się, czy całkowite wynagrodzenie jest związane z którymkolwiek z poniższych elementów:
a)
całkowitym wynagrodzeniem całego personelu ZAFI, przy wskazaniu liczby beneficjentów;
b)
całkowitym wynagrodzeniem tych pracowników ZAFI, którzy są w pełni lub częściowo zaangażowani w działalność AFI, przy wskazaniu liczby beneficjentów;
c)
odsetkiem całkowitego wynagrodzenia personelu ZAFI, który można przypisać AFI, przy wskazaniu liczby beneficjentów.
2. W stosownych przypadkach całkowite wynagrodzenie w danym roku obrotowym obejmuje również premię motywacyjną wypłaconą przez AFI.
3. W przypadku ujawniania informacji na poziomie ZAFI w odniesieniu do każdego AFI przedstawia się informacje dotyczące przydziału lub rozdziału, o ile takie informacje istnieją i są łatwo dostępne. Przy ujawnianiu takich informacji uwzględnia się opis wskazujący, w jaki sposób zrealizowano przydział lub rozdział.
4. ZAFI dostarczają ogólnych informacji dotyczących kryteriów finansowych i pozafinansowych obowiązujących w ramach polityki i praktyk w zakresie wynagrodzeń stosowanych w odniesieniu do odpowiednich kategorii pracowników w celu umożliwienia inwestorom oceny tworzonych zachęt. Zgodnie z zasadami ustanowionymi w załączniku II do dyrektywy 2011/61/UE ZAFI ujawniają przynajmniej informacje niezbędne do właściwego zrozumienia profilu ryzyka danego AFI oraz środków stosowanych przez niego, aby uniknąć przypadków konfliktu interesu lub zarządzać takimi przypadkami.
Artykuł 108
Okresowe ujawnianie informacji inwestorom
1. Informacje, o których mowa w art. 23 ust. 4 dyrektywy 2011/61/UE, przedstawia się w jasny i zrozumiały sposób.
2. Ujawniając informacje dotyczące procenta aktywów AFI, które są przedmiotem specjalnych ustaleń w związku z ich niepłynnością zgodnie z art. 23 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2011/61/UE, ZAFI:
a)
przedstawia przegląd wszelkich obowiązujących specjalnych ustaleń, w tym również to, czy dotyczą one wyodrębnionych aktywów niepłynnych, rozwiązań typu „gate” czy innych podobnych rozwiązań, metodę wyceny zastosowaną w odniesieniu do aktywów, które są przedmiotem takich ustaleń, oraz informacje na temat sposobu zastosowania opłat za zarządzanie i opłat za wyniki pobieranych do tych aktywów;
b)
ujawnia te informacje w ramach okresowego sprawozdania AFI przekazywanego inwestorom, zgodnie z wymogami ustanowionymi w regulaminie lub dokumentach założycielskich AFI, lub w tym samym czasie co prospekt emisyjny i dokument ofertowy i najpóźniej w momencie udostępnienia sprawozdania rocznego zgodnie z art. 22 ust. 1 dyrektywy 2011/61/UE.
Procent aktywów AFI, które są przedmiotem specjalnych ustaleń określonych w art. 1 pkt 5, oblicza się, dzieląc wartość netto takich aktywów podlegających specjalnym ustaleniom przez wartość aktywów netto danego AFI.
3. W przypadku wprowadzenia jakichkolwiek nowych ustaleń dotyczących zarządzania płynnością AFI zgodnie z art. 23 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2011/61/UE, ZAFI:
a)
w odniesieniu do każdego AFI, którym zarządzają i który nie jest niestosującym dźwigni finansowej AFI typu zamkniętego, powiadamiają inwestorów o każdym przypadku wprowadzenia zmian w systemach i procedurach zarządzania płynnością, o których mowa w art. 16 ust. 1 dyrektywy 2011/61/UE i które są istotne w rozumieniu art. 106 ust. 1;
b)
bezzwłocznie powiadamiają inwestorów o każdym przypadku ustanowienia rozwiązań typu „gate”, wyodrębnienia aktywów niepłynnych lub przyjęcia podobnych specjalnych ustaleń bądź o podjęciu decyzji o zawieszeniu umorzeń;
c)
przedstawiają przegląd zmian wprowadzonych w ustaleniach dotyczących płynności, niezależnie od tego, czy są to ustalenia specjalne. W stosownych przypadkach uwzględnia się warunki, po spełnieniu których można zastosować umorzenie, oraz okoliczności, w których mają zastosowanie uprawnienia w zakresie swobody uznania w zarządzaniu. Należy również uwzględnić wszelkie wykonywalne ograniczenia w zakresie prawa głosu lub innego rodzaju ograniczenia, długość okresu zamrożenia bądź jakiekolwiek przepisy dotyczące zasady „pierwszeństwa” lub „wstępnej klasyfikacji” w odniesieniu do rozwiązań typu „gate” i zawieszeń.
4. Przy ujawnianiu informacji na temat profilu ryzyka AFI zgodnie z art. 23 ust. 4 lit. c) dyrektywy 2011/61/UE należy przedstawić:
a)
środki służące ocenie wrażliwości portfela AFI na najbardziej istotne rodzaje ryzyka, na jakie AFI jest lub mógłby być narażony;
b)
jeżeli limity ryzyka ustanowione przez ZAFI zostały lub prawdopodobnie zostaną przekroczone, opis okoliczności tego zdarzenia oraz podjęte działania naprawcze.
Informacje te ujawnia się w ramach okresowego sprawozdania AFI przekazywanego inwestorom, zgodnie z wymogami ustanowionymi w regulaminie lub dokumentach założycielskich AFI, lub w tym samym czasie co prospekt emisyjny i dokument ofertowy i najpóźniej w momencie udostępnienia sprawozdania rocznego zgodnie z art. 22 ust. 1 dyrektywy 2011/61/UE.
5. W ramach systemów zarządzania ryzykiem stosowanych przez ZAFI zgodnie z art. 23 ust. 4 lit. c) dyrektywy 2011/61/UE należy określić główne cechy systemów zarządzania ryzykiem stosowanych przez ZAFI do zarządzania rodzajami ryzyka, które mogą mieć wpływ na którykolwiek z zarządzanych przez niego AFI. W przypadku wprowadzenia zmian ujawniane informacje obejmują informacje na temat zmiany oraz oczekiwanego wpływu, jaki będzie ona mieć na AFI i jego inwestorów.
Informacje te ujawnia się w ramach okresowego sprawozdania AFI przekazywanego inwestorom, zgodnie z wymogami ustanowionymi w regulaminie lub dokumentach założycielskich AFI, lub w tym samym czasie, co prospekt emisyjny i dokument ofertowy, najpóźniej w momencie udostępnienia lub podania do wiadomości publicznej sprawozdania rocznego zgodnie z art. 22 ust. 1 dyrektywy 2011/61/UE.
Artykuł 109
Regularne ujawnianie informacji inwestorom
1. Informacje, o których mowa w art. 23 ust. 5 dyrektywy 2011/61/UE, przedstawia się w jasny i zrozumiały sposób.
2. Informacje na temat zmiany maksymalnego poziomu dźwigni finansowej obliczonego zgodnie z metodą brutto lub metodą zaangażowania oraz na temat jakiegokolwiek prawa do ponownego wykorzystywania lub jakiejkolwiek gwarancji przewidzianej w porozumieniu dotyczącym dźwigni finansowej przekazuje się bez zbędnej zwłoki; informacje te obejmują:
a)
wartość pierwotnego i zmienionego maksymalnego poziomu dźwigni finansowej obliczonego zgodnie z art. 7 i 8, przy czym poziom dźwigni finansowej oblicza się, dzieląc odpowiednią ekspozycję przez wartość aktywów AFI netto;
b)
charakter praw przyznanych w zakresie ponownego wykorzystywania zabezpieczenia;
c)
charakter przyznanych gwarancji; oraz
d)
szczegółowe informacje na temat zmian mających zastosowanie do któregokolwiek podmiotu świadczącego usługi w odniesieniu do dowolnego przedstawionego powyżej elementu.
3. Informacje na temat łącznej wysokości dźwigni finansowej obliczonej przy pomocy metody brutto lub metody zaangażowania zastosowanej przez AFI ujawnia się w ramach okresowego sprawozdania AFI przekazywanego inwestorom, zgodnie z wymogami ustanowionymi w regulaminie lub dokumentach założycielskich AFI, bądź w tym samym czasie co prospekt emisyjny i dokument ofertowy i najpóźniej w momencie udostępnienia sprawozdania rocznego zgodnie z art. 22 ust. 1 dyrektywy 2011/61/UE.
Artykuł 110
Przekazywanie sprawozdań właściwym organom
1. Aby zapewnić zgodność z wymogami przedstawionymi w art. 24 ust. 1 akapit drugi oraz art. 3 ust. 3 lit. d) dyrektywy 2011/61/UE, ZAFI uwzględnia następujące informacje w sprawozdaniach przekazywanych właściwym organom:
a)
informacje na temat głównych instrumentów, którymi obraca, obejmujące zestawienie instrumentów finansowych i pozostałych aktywów, w tym strategii inwestycyjnych AFI oraz stopnia koncentracji jego inwestycji pod względem geograficznym i sektorowym;
b)
informacje na temat rynków, których jest uczestnikiem lub na których dokonuje czynnych transakcji;
c)
informacje na temat dywersyfikacji portfela AFI, uwzględniając, ale nie ograniczając się do najważniejszych ekspozycji i koncentracji.
Informacje należy przekazać jak najszybciej i nie później niż w terminie jednego miesiąca od zakończenia okresu, o którym mowa w ust. 3. Jeżeli AFI jest funduszem funduszy, ZAFI może przedłużyć ten okres o 15 dni.
2. Dla każdego AFI z UE, którym zarządza, i każdego AFI, który wprowadza do obrotu w Unii, ZAFI dostarcza właściwym organom rodzimego państwa członkowskiego następujące informacje zgodnie z art. 24 ust. 2 dyrektywy 2011/61/UE:
a)
procent aktywów AFI, które są przedmiotem specjalnych ustaleń określonych w art. 1 pkt 5 niniejszego rozporządzenia, w związku z ich niepłynnością, o której mowa w art. 23 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2011/61/UE;
b)
wszelkie nowe ustalenia dotyczące zarządzania płynnością AFI;
c)
systemy zarządzania ryzykiem stosowane przez ZAFI w celu zarządzania ryzykiem rynkowym, ryzykiem utraty płynności, ryzykiem kontrahenta i innymi rodzajami ryzyka, w tym ryzykiem operacyjnym;
d)
aktualny profil ryzyka AFI, w tym:
(i)
profil ryzyka rynkowego inwestycji AFI, w tym przewidywaną stopę zwrotu i zmienność AFI w normalnych warunkach rynkowych;
(ii)
profil płynności inwestycji AFI, w tym profil płynności aktywów AFI, profil warunków umorzenia oraz warunki finansowania podane AFI przez kontrahentów;
e)
informacje o głównych kategoriach aktywów, w które inwestował AFI, w tym odpowiednich wartościach pozycji krótkich i wartościach pozycji długich na rynku, wielkości obrotu oraz wynikach w danym okresie sprawozdawczym; oraz
f)
wyniki okresowych testów warunków skrajnych, przeprowadzanych w standardowych i wyjątkowych okolicznościach zgodnie z przepisami art. 15 ust. 3 lit. b) i art. 16 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2011/61/UE.
3. Informacje, o których mowa w ust. 1 i 2, przekazuje się z następującą częstotliwością:
a)
raz na pół roku przez ZAFI zarządzających portfelami AFI, jeżeli łączna wartość ich zarządzanych aktywów obliczona zgodnie z art. 2 przekracza progi 100 mln EUR lub 500 mln EUR przewidziane odpowiednio w art. 3 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 2011/61/UE, ale nie przekracza 1 mld EUR dla każdego AFI z UE, którym zarządzają, i każdego AFI, który wprowadzają do obrotu w Unii;
b)
raz na kwartał przez ZAFI zarządzających portfelami AFI, jeżeli łączna wartość ich zarządzanych aktywów obliczona zgodnie z art. 2 przekracza próg 1 mld EUR dla każdego AFI z UE, którym zarządzają, i każdego AFI, który wprowadzają do obrotu w Unii;
c)
raz na kwartał przez ZAFI, które podlegają wymogom określonym w lit. a) niniejszego ustępu, dla każdego zarządzanego AFI, którego łączna wartość aktywów, uwzględniając wszelkie aktywa nabyte za pomocą dźwigni finansowej, przekracza 500 mln EUR w odniesieniu do tego AFI;
d)
raz do roku przez ZAFI w odniesieniu do każdego zarządzanego przez nich AFI niestosującego dźwigni finansowej, który zgodnie ze swoją podstawową polityką inwestycyjną inwestuje w spółki nienotowane na rynku regulowanym i emitentów w celu przejęcia kontroli.
4. W drodze odstępstwa od ust. 3 właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego ZAFI może uznać, że do celów wykonywania jego funkcji właściwe i konieczne jest wymaganie przekazywania całości lub części informacji z większą częstotliwością.
5. ZAFI zarządzający jednym lub większą liczbą AFI, które uznali za stosujące dźwignię finansową na znaczną skalę, zgodnie z przepisami art. 111 niniejszego rozporządzenia, przedkładają informacje wymagane na mocy art. 24 ust. 4 dyrektywy 2011/61/UE w tym samym czasie co informacje, które należy dostarczyć zgodnie z ust. 2 przedmiotowego artykułu.
6. ZAFI przekazują informacje określone w ust. 1, 2 i 5 zgodnie ze wzorem formularza sprawozdawczego pro forma przedstawionym w załączniku IV.
7. Zgodnie z art. 42 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2011/61/UE w przypadku ZAFI spoza UE wszelkie odniesienia do właściwych organów rodzimego państwa członkowskiego oznaczają odniesienia do właściwego organu w państwie członkowskim odniesienia.
Artykuł 111
Stosowanie dźwigni finansowej na „znaczną skalę”
1. Do celów art. 24 ust. 4 dyrektywy 2011/61/UE dźwignię finansową uznaje się za stosowaną na znaczną skalę, jeżeli ekspozycja AFI obliczona zgodnie z metodą zaangażowania przewidzianą w art. 8 niniejszego rozporządzenia przekracza trzykrotnie wartość jego aktywów netto.
2. Jeżeli wymogi, o których mowa w ust. 1 przedmiotowego artykułu, zostaną spełnione, na mocy art. 24 ust. 4 dyrektywy 2011/61/UE ZAFI przedstawiają informacje właściwym organom w swoich rodzimych państwach członkowskich zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 110 ust. 3 rozporządzenia.
SEKCJA 2
ZAFI zarządzający AFI stosującymi dźwignię finansową
[art. 25 ust. 3 dyrektywy 2011/61/UE]
Artykuł 112
Ograniczenia w zakresie zarządzania AFI
1. Zasady ustanowione w przedmiotowym artykule stosuje się, aby określić okoliczności, w jakich właściwe organy mogą wykonywać przysługujące im prawa do nakładania na ZAFI pułapów dźwigni finansowej lub innych ograniczeń.
2. Przy ocenie informacji uzyskanych zgodnie z art. 7 ust. 3, art. 15 ust. 4, art. 24 ust. 4 lub art. 24 ust. 5 dyrektywy 2011/61/UE właściwy organ bierze pod uwagę zakres, w jakim stosowanie dźwigni finansowej przez ZAFI lub jego powiązanie z grupą ZAFI bądź innymi instytucjami finansowymi może przyczynić się do narastania ryzyka systemowego w systemie finansowym lub ryzyka prowadzącego do zakłóceń na rynkach.
3. W ramach oceny właściwe organy biorą pod uwagę co najmniej następujące elementy:
a)
okoliczności, w których ekspozycja jednego lub więcej AFI, w tym ekspozycje powstałe w wyniku pozycji finansowych lub inwestycyjnych zajętych przez ZAFI na własny rachunek lub w imieniu AFI, mogłaby stanowić dla instytucji finansowej istotne źródło ryzyka rynkowego, ryzyka utraty płynności lub ryzyka kontrahenta;
b)
okoliczności, w których działania ZAFI lub jego powiązania np. z grupą ZAFI lub innymi instytucjami finansowymi, w szczególności w odniesieniu do rodzajów aktywów, w które inwestuje AFI, oraz technik wykorzystywanych przez ZAFI przy stosowaniu dźwigni finansowej, przyczyniają się lub mogą przyczynić się do wytworzenia negatywnej tendencji odnośnie do cen instrumentów finansowych lub innych aktywów, która stanowiłaby zagrożenie dla rentowności takich instrumentów finansowych lub innych aktywów;
c)
kryteria takie jak rodzaj AFI, strategia inwestycyjna stosowana przez ZAFI w odniesieniu do danych AFI, warunki rynkowe, w jakich ZAFI i AFI prowadzą swoją działalność, oraz wszelkie prawdopodobne skutki procykliczne mogące wynikać z ustanowienia limitów przez właściwe organy lub nałożenia innych ograniczeń w zakresie stosowania dźwigni finansowej przez określonego ZAFI;
d)
kryteria takie jak wielkość AFI lub szeregu AFI oraz jakikolwiek związany z tym wpływ na dany sektor rynku, koncentracja rodzajów ryzyka na poszczególnych rynkach, w które inwestuje AFI lub szereg AFI, jakiekolwiek ryzyko wystąpienia efektu domina na innych rynkach niż rynek, w odniesieniu do którego wykryto wystąpienie ryzyka, problemy z płynnością na poszczególnych rynkach w danym okresie, skala niedopasowania aktywów/zobowiązań w ramach konkretnej strategii inwestycyjnej ZAFI lub nieregularne wahania cen aktywów, w które AFI może inwestować.
SEKCJA 3
Przepisy szczególne dotyczące państw trzecich
[art. 34 ust. 1, art. 35 ust. 2, art. 36 ust. 1, art. 37 ust. 7 lit. d), art. 40 ust. 2 lit. a) i art. 42 ust. 1 dyrektywy 2011/61/UE]
Artykuł 113
Wymogi ogólne
1. Ustalenia dotyczące współpracy obejmują wszystkie możliwe sytuacje i podmioty przewidziane w rozdziale VII dyrektywy 2011/61/UE, uwzględniając miejsce, w którym ZAFI ma swoją siedzibę, miejsce, w którym AFI ma swoją siedzibę, oraz działalność ZAFI.
2. Ustalenia dotyczące współpracy mają formę pisemną.
3. W ustaleniach dotyczących współpracy ustanawia się określone ramy prowadzenia konsultacji, współpracy i wymiany informacji do celów nadzorczych i wykonawczych między właściwymi organami w UE a organami nadzoru w państwie trzecim.
4. Ustalenia dotyczące współpracy zawierają szczególną klauzulę odnośnie do przekazywania informacji otrzymanych przez właściwy organ w Unii od organu nadzoru w państwie trzecim innym właściwym organom Unii, EUNGiPW lub ERRS, zgodnie z wymogami przewidzianymi w dyrektywie 2011/61/UE.
Artykuł 114
Mechanizmy, instrumenty i procedury
1. W ustaleniach dotyczących współpracy ustanawia się mechanizmy, instrumenty i procedury niezbędne do umożliwienia właściwym organom Unii uzyskania dostępu do wszystkich informacji, które są im konieczne do wykonywania obowiązków nałożonych na nie zgodnie z przepisami dyrektywy 2011/61/UE.
2. W ustaleniach dotyczących współpracy ustanawia się mechanizmy, instrumenty i procedury niezbędne do umożliwienia przeprowadzania kontroli na miejscu, w przypadku gdy jest to wymagane do celów wypełniania przez właściwy organ Unii obowiązków nałożonych na niego zgodnie z przepisami dyrektywy 2011/61/UE. Kontrole na miejscu są przeprowadzane bezpośrednio przez właściwy organ w Unii lub przez właściwy organ państwa trzeciego we współpracy z właściwym organem w Unii.
3. W ustaleniach dotyczących współpracy ustanawia się mechanizmy, instrumenty i procedury, które są niezbędne właściwemu organowi państwa trzeciego przy prowadzeniu współpracy z właściwymi organami w Unii w przypadku, gdy jest to konieczne w celu egzekwowania prawodawstwa unijnego i krajowych przepisów implementacyjnych naruszonych przez podmiot ustanowiony w państwie trzecim, zgodnie z prawem krajowym i międzynarodowym mającymi zastosowanie do tego organu.
Artykuł 115
Ochrona danych
W ustaleniach dotyczących współpracy należy zagwarantować, że przekazywanie danych do państw trzecich i analiza danych będą przeprowadzane wyłącznie zgodnie z art. 52 dyrektywy 2011/61/UE.
SEKCJA 4
Wymiana informacji na temat ewentualnych systemowych skutków działalności ZAFI
[art. 53 ust. 1 dyrektywy 2011/61/UE]
Artykuł 116
Wymiana informacji na temat ewentualnych systemowych skutków działalności ZAFI
Do celów art. 53 dyrektywy 2011/61/UE właściwe organy państw członkowskich odpowiedzialne za wydawanie zezwoleń lub sprawowanie nadzoru nad ZAFI na podstawie tej dyrektywy wymieniają z właściwymi organami z innych państw członkowskich, EUNGiPW oraz ERRS co najmniej:
a)
informacje otrzymane na podstawie art. 110, o ile takie informacje mają znaczenie dla monitorowania ewentualnych skutków działalności poszczególnych ZAFI lub zbiorczo grup ZAFI z punktu widzenia stabilności instytucji finansowych o znaczeniu systemowym i prawidłowego funkcjonowania rynków, na których ZAFI działają, oraz dla przeciwdziałania takim skutkom;
b)
informacje otrzymane od organów w państwie trzecim, o ile jest to konieczne do celów monitorowania ryzyka systemowego;
c)
analizę informacji, o których mowa w lit. a) i b), oraz ocenę jakiejkolwiek sytuacji, w której działalność jednego lub większej liczby ZAFI objętych nadzorem bądź jednego lub większej liczby zarządzanych AFI zostanie uznana za przyczyniającą się do narastania ryzyka systemowego w systemie finansowym i ryzyka wywołania zakłóceń na rynkach lub za stanowiącą zagrożenie dla długoterminowego wzrostu gospodarki;
d)
informacje na temat podjętych środków, jeżeli działalność jednego lub większej liczby ZAFI objętych nadzorem lub jednego lub większej liczby AFI zarządzanych przez te ZAFI wiąże się z ryzykiem systemowym lub stanowi zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania rynków, na których podmioty te prowadzą działalność.
ROZDZIAŁ VI
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 117
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 22 lipca 2013 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 19 grudnia 2012 r.