NAŘÍZENÍ KOMISE V PŘENESENÉ PRAVOMOCI (EU) č. 404/2014
ze dne 17. února 2014,
kterým se mění příloha II nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 510/2011, pokud jde o sledování emisí CO2 z nových lehkých užitkových vozidel, jejichž typ byl schválen v rámci vícestupňového schvalování
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 510/2011 ze dne 11. května 2011, kterým se stanoví výkonnostní emisní normy pro nová lehká užitková vozidla v rámci integrovaného přístupu Unie ke snižování emisí CO2 z lehkých vozidel (1), a zejména na čl. 8 odst. 9 druhý pododstavec uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
V příloze XII nařízení Komise (ES) č. 692/2008 (2) jsou stanoveny nové metody stanovení emisí CO2 a spotřeby paliva pro vozidla N1, která prošla postupem vícestupňového schválení typu (dále jen „vozidla vyráběná ve více fázích“). Tato nová metoda se bude používat od 1. ledna 2014, ale dobrovolně se může používat již od 1. ledna 2013.
(2)
Bod 7 části B přílohy II nařízení (EU) č. 510/2011 stanoví, že specifické emise CO2 dokončených vozidel jsou připsány výrobci základního vozidla. Proto je třeba, aby se dokončená vozidla vyráběná ve více fázích v rámci sledování rozlišovala a aby bylo možné identifikovat výrobce základního vozidla. Rovněž je zapotřebí podle metodiky uvedené v příloze XII nařízení (ES) č. 692/2008 vymezit určité údaje, které se vztahují k základnímu vozidlu.
(3)
Výrobci základních vozidel mají v souladu s čl. 8 odst. 5 nařízení (EU) č. 510/2011 právo ověřovat údaje o vozidlech vyráběných ve více fázích, na jejichž základě jim byl vypočítán cíl pro specifické emise CO2. Proto je vhodné stanovit příslušné údaje parametrů a zajistit, aby takové ověření mohlo být účinně provedeno.
(4)
Metodika stanovená v příloze XII nařízení (ES) č. 692/2008 se uplatní na nedokončená nebo dokončená vozidla. Pokud se však dokončené vozidlo před první registrací dále upravuje, mělo by být upřesněno, že při výpočtu cíle pro specifické emise jsou sledovány a vzaty v úvahu hmotnost vozidla v provozním stavu a emise CO2 pro úplné vozidlo, které se používá jako vozidlo základní.
(5)
Je nezbytné dále upřesnit údaje, které by měly být poskytovány, s cílem zajistit, aby emise CO2 vozidel vyráběných ve více fázích mohly být adekvátně a účinně sledovány a ověřovány.
(6)
Vozidlo je identifikováno identifikačním číslem vozidla (dále jen „VIN“), tedy alfanumerickým kódem přiděleným vozidlu výrobcem v souladu s nařízením Komise (EU) č. 19/2011 (3). Směrnice Evropského parlamentu a Rady 2007/46/ES (4) v oddíle 4 přílohy XVII stanoví jako základní pravidlo, že identifikační číslo základního vozidla musí být zachováno ve všech dalších stupních procesu schvalování typu, aby se zajistila sledovatelnost procesu. Prostřednictvím VIN by proto mělo být možné propojit dokončené vozidlo s vozidlem základním s cílem určit výrobce základního vozidla, který je odpovědný za emise CO2. Kromě toho by VIN mělo umožnit výrobci základního vozidla ověřit příslušné údaje týkající se základního vozidla. Poněvadž neexistují žádné jiné parametry, které mohou poskytnout tento druh propojení, je vhodné požadovat, aby členské státy sledovaly čísla VIN nově registrovaných vozidel N1 a podávaly o nich zprávu Komisi prostřednictvím systému shromažďování údajů Evropské agentury pro životní prostředí (EEA).
(7)
Za účelem výpočtu cílů pro specifické emise, pokud jde o vozidla vyráběná ve více fázích, je třeba v souladu s bodem 7 části B přílohy II nařízení (EU) č. 510/2011 posoudit standardní přidanou hmotnost stanovenou podle bodu 5.3 přílohy XII nařízení (ES) č. 692/2008. To bude vyžadovat sledování a hlášení hmotnosti v provozním stavu základního vozidla a technicky přípustné maximální hmotnosti naloženého vozidla, prostřednictvím čehož může být stanovena standardní přidaná hmotnost, nebo případně sledování a hlášení vlastní standardní přidané hmotnosti. Kromě toho, aby bylo možné určit, zda vozidlo vyrobené ve více fázích spadá do oblasti působnosti nařízení (EU) č. 510/2011, je nezbytné ověřit, že referenční hmotnost dokončeného vozidla nepřekročí limity uvedené v čl. 2 odst. 1 uvedeného nařízení.
(8)
Jestliže členské státy nejsou schopny poskytnout všechny parametry požadované podle přílohy II nařízení (EU) č. 510/2011 kvůli koncepci svého systému pro registraci údajů týkajících se nových lehkých užitkových vozidel, mohou být tyto parametry poskytnuty dotyčnými výrobci v oznámení uvedeném v čl. 8 odst. 5 nařízení (EU) č. 510/2011.
(9)
Ze stejného důvodu mohou výrobci podle prováděcího nařízení Komise (EU) č. 293/2012 (5) poskytnout Komisi a Evropské agentuře pro životní prostředí čísla VIN, která přidělili vozidlům prodaným v předchozím kalendářním roce nebo vozidlům, kterým byla v uvedeném roce poskytnuta záruka.
(10)
Po registraci vozidla s cílem jeho uvedení do provozu na pozemních komunikacích, může být číslo VIN propojeno se soubory údajů, které umožňují identifikaci vlastníka vozidla. VIN však samo o sobě není nositelem osobních údajů a zpracování údajů pro účely nařízení (EU) č. 510/2011 nevyžaduje přístup k jakýmkoli propojeným osobním údajům nebo jejich zpracování. Sledování a hlášení čísel VIN není proto považováno za zpracování osobních údajů spadající do působnosti směrnice Evropského parlamentu a Rady 95/46/ES (6) ani nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 45/2001 (7). Uznává se však, že čísla VIN mohou být považována za citlivé údaje, mimo jiné s ohledem na prevenci krádeží vozidel, a proto je vhodné zajistit, aby čísla VIN oznámená Komisi a EHP nebyla zveřejňována.
(11)
Porovnáním čísel VIN ohlášených členskými státy s údaji poskytnutými výrobci by Komise, za podpory EHP, měla určit dotyčné výrobce a vozidla a připravit předběžný datový soubor v souladu s článkem 10b prováděcího nařízení (EU) č. 293/2012.
(12)
S cílem zajistit úplný soulad požadavků na sledování podle nařízení (EU) č. 510/2011 s požadavky uplatňovanými na osobní automobily podle nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 443/2009 (8) je vhodné přizpůsobit požadavky uvedené v příloze II nařízení (EU) č. 510/2011 týkající se poskytování souhrnných údajů a metodiky pro stanovení údajů o sledování emisí CO2 pro lehká užitková vozidla.
(13)
Příloha II nařízení (EU) č. 510/2011 by proto měla být odpovídajícím způsobem změněna,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Příloha II nařízení (EU) č. 510/2011 se mění v souladu s přílohou tohoto nařízení.
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 17. února 2014.
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) NR 404/2014
z dnia 17 lutego 2014 r.
zmieniające załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 510/2011 w odniesieniu do monitorowania emisji CO2 z nowych lekkich samochodów dostawczych, którym udzielono homologacji typu w wyniku procesu wielostopniowej homologacji typu
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 510/2011 z dnia 11 maja 2011 r. określające normy emisji dla nowych lekkich samochodów dostawczych w ramach zintegrowanego podejścia Unii na rzecz zmniejszenia emisji CO2 z lekkich pojazdów dostawczych (1), w szczególności jego art. 8 ust. 9 akapit drugi,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W załączniku XII do rozporządzenia Komisji (WE) nr 692/2008 (2) określono nową metodę ustalania emisji CO2 i zużycia paliwa przez pojazdy kategorii N1, którym udzielono homologacji typu w wyniku procesu wielostopniowej homologacji typu (zwane dalej „pojazdami budowanymi wieloetapowo”). Nowa metoda wejdzie w życie dnia 1 stycznia 2014 r., ale może być stosowana na zasadzie dobrowolności od dnia 1 stycznia 2013 r.
(2)
Pkt 7 część B załącznika II do rozporządzenia (UE) nr 510/2011 stanowi, że indywidualne poziomy emisji CO2 pojazdów skompletowanych są przyznane producentowi pojazdu podstawowego. Przepis ten wymaga, aby pojazdy skompletowane mogły być rozpoznawane w procesie monitorowania, a producent pojazdu podstawowego mógł być zidentyfikowany. Wymaga on również, aby niektóre dane dotyczące pojazdu podstawowego były określane zgodnie z metodyką przedstawioną w załączniku XII do rozporządzenia (WE) nr 692/2008.
(3)
Zgodnie z art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 510/2011 producenci pojazdów podstawowych mają prawo do weryfikacji danych dotyczących pojazdów budowanych wieloetapowo, na podstawie których obliczane są ich docelowe indywidualne poziomy emisji CO2. Należy zatem podać odpowiednie parametry danych zapewniające skuteczne przeprowadzenie takiej weryfikacji.
(4)
Metodyka przedstawiona w załączniku XII do rozporządzenia (WE) nr 692/2008 ma zastosowanie do pojazdów niekompletnych i skompletowanych. W przypadku gdy pojazd kompletny jest jednak dalej przekształcany przed pierwszą rejestracją, należy sprecyzować, że monitorowane i uwzględniane przy obliczaniu docelowych indywidualnych poziomów emisji powinny być masa w stanie gotowym do jazdy i emisje CO2 pojazdu kompletnego, który wykorzystuje się jako pojazd podstawowy.
(5)
Należy dokładniej określić dane, które powinny być podawane w celu zapewnienia skutecznego i odpowiedniego monitorowania oraz weryfikowania emisji CO2 z pojazdów budowanych wieloetapowo.
(6)
Pojazd jest identyfikowany za pomocą numeru identyfikacyjnego pojazdu („VIN”), tj. kodu alfanumerycznego przypisanego pojazdowi przez producenta zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 19/2011 (3). Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4) stanowi w załączniku XVII sekcja 4, że zasadniczo numer identyfikacyjny pojazdu podstawowego zostaje zachowany podczas wszystkich kolejnych etapów procesu homologacji typu, aby zapewnić możliwość prześledzenia procesu. VIN powinien zatem umożliwiać powiązanie pojazdu skompletowanego z pojazdem podstawowym, a zatem określenie producenta pojazdu podstawowego, odpowiedzialnego za emisje CO2. Ponadto VIN powinien umożliwiać producentowi pojazdu podstawowego weryfikację istotnych danych dotyczących pojazdu podstawowego. Ponieważ nie ma innych parametrów, które umożliwiałyby tego rodzaju powiązanie, należy zobowiązać państwa członkowskie do monitorowania i zgłaszania numerów VIN nowo zarejestrowanych pojazdów kategorii N1 Komisji za pośrednictwem systemu gromadzenia danych Europejskiej Agencji Środowiska (EEA).
(7)
W celu obliczenia docelowych indywidualnych poziomów emisji w odniesieniu do pojazdów produkowanych wieloetapowo należy - zgodnie z pkt 7 części B załącznika II do rozporządzenia (UE) nr 510/2011 - uwzględnić dodaną masę standardową określoną zgodnie z pkt 5.3 załącznika XII do rozporządzenia (WE) nr 692/2008. Będzie to wymagało monitorowania i sprawozdawczości w zakresie masy w stanie gotowym do jazdy pojazdu podstawowego oraz technicznie dopuszczalnej maksymalnej masy całkowitej tego pojazdu, na podstawie których można określić dodaną masę standardową lub ewentualnie monitorowania i sprawozdawczości w zakresie samej dodanej masy standardowej. Ponadto w celu ustalenia, czy pojazd produkowany wieloetapowo wchodzi w zakres stosowania rozporządzenia (UE) nr 510/2011, należy sprawdzić, czy masa odniesienia pojazdu skompletowanego nie przekracza limitów, o których mowa w art. 2 ust. 1 tego rozporządzenia.
(8)
W przypadku gdy państwa członkowskie nie są w stanie podać wszystkich parametrów wymaganych na podstawie załącznika II do rozporządzenia (UE) nr 510/2011 ze względu na strukturę ich systemu rejestracji danych dotyczących nowych lekkich samochodów dostawczych, parametry te mogą zostać podane przez zainteresowanych producentów w powiadomieniu, o którym mowa w art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 510/2011.
(9)
Z tego samego powodu producenci mogą, zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 293/2012 (5), przekazywać Komisji i EEA numery VIN przypisane pojazdom sprzedanym w poprzednim roku kalendarzowym lub pojazdom, na które w roku tym wydano gwarancję.
(10)
Po rejestracji pojazdu w celu dopuszczenia go do ruchu drogowego numery VIN mogą być powiązane z zestawami danych pozwalającymi na identyfikację właściciela pojazdu. VIN sam w sobie nie jest jednak nośnikiem danych osobowych, a przetwarzanie danych do celów rozporządzenia (UE) nr 510/2011 nie wymaga dostępu do jakichkolwiek powiązanych danych osobowych ani ich przetwarzania. Monitorowania i sprawozdawczości w zakresie numerów VIN nie uznaje się zatem za przetwarzanie danych osobowych objęte zakresem dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (6) lub rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (7). Niemniej jednak stwierdzono, że numery VIN można uznać za dane szczególnie chronione, między innymi ze względu na zapobieganie kradzieżom pojazdów, i dlatego należy dopilnować, aby numery VIN zgłaszane Komisji i EEA nie były podawane do wiadomości publicznej.
(11)
Porównując numery VIN zgłoszone przez państwa członkowskie z numerami dostarczonymi przez producentów, Komisja, wspierana przez Europejską Agencję Środowiska, powinna identyfikować producentów i przedmiotowe pojazdy oraz przygotowywać wstępne zbiory danych zgodnie z art. 10b rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 293/2012.
(12)
W celu zapewnienia pełnego dostosowania wymogów w zakresie monitorowania na mocy rozporządzenia (UE) nr 510/2011 do wymogów stosowanych w odniesieniu do samochodów osobowych na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 (8) należy dostosować wymogi w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 510/2011 dotyczące przekazywania zagregowanych danych i metodyki określania informacji dotyczących monitorowania emisji CO2 z lekkich samochodów dostawczych.
(13)
Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik II do rozporządzenia (UE) nr 510/2011,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 510/2011 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 17 lutego 2014 r.