SMĚRNICE EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY 2013/55/EU
ze dne 20. listopadu 2013,
kterou se mění směrnice 2005/36/ES o uznávání odborných kvalifikací a nařízení (EU) č. 1024/2012 o správní spolupráci prostřednictvím systému pro výměnu informací o vnitřním trhu („nařízení o systému IMI“)
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na článek 46, čl. 53 odst. 1 a článek 62 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
v souladu s řádným legislativním postupem (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Směrnice Evropského parlamentu a Rady 2005/36/ES ze dne 7. září 2005 o uznávání odborných kvalifikací (3) sjednotila systém vzájemného uznávání kvalifikací, který byl původně založen na 15 směrnicích. Směrnice stanoví automatické uznávání u omezeného počtu povolání, které bylo založeno na harmonizovaných minimálních požadavcích na odbornou přípravu (odvětvová povolání), obecný systém uznávání dokladů o odborné přípravě a automatické uznávání odborné praxe. Směrnice 2005/36/ES také stanovila nový systém volného poskytování služeb. Je nutno připomenout, že rodinní příslušníci občanů Unie ze třetích zemí se v souladu se směrnicí Evropského parlamentu a Rady 2004/38/ES ze dne 29. dubna 2004 o právu občanů Unie a jejich rodinných příslušníků svobodně se pohybovat a pobývat na území členských států (4) těší rovnému zacházení. Státní příslušníci třetích zemí mohou rovněž využívat výhod rovného zacházení, pokud jde o uznávání diplomů, osvědčení a dalších odborných kvalifikací v souladu s příslušnými vnitrostátními postupy, a to podle konkrétních právních aktů Unie, jako jsou předpisy o dlouhodobém pobytu, uprchlících, držitelích „modré karty“ a vědeckých výzkumných pracovnících.
(2)
Ve svém sdělení ze dne 27. října 2010 s názvem „Akt o jednotném trhu - Dvanáct nástrojů k podnícení hospodářského růstu a posílení důvěry - ‚Společně pro nový růst‘“ Komise konstatovala, že je potřeba modernizovat právní předpisy Unie v této oblasti. Dne 23. října 2011 Evropská rada ve svých závěrech takovouto modernizaci podpořila a naléhavě vyzvala Evropský parlament a Radu k dosažení politické dohody o přepracování směrnice 2005/36/ES do konce roku 2012. Ve svém usnesení ze dne 15. listopadu 2011 o provádění směrnice o odborných kvalifikacích (2005/36/ES) (5) vyzval Evropský parlament Komisi, aby předložila návrh. Zpráva o občanství EU za rok 2010 ze dne 27. října 2010 s názvem „Odstranit překážky pro výkon práv občanů EU“ zdůrazňuje potřebu ulehčit administrativní zátěž spojenou s uznáváním odborných kvalifikací.
(3)
Notáři, kteří jsou jmenováni úředním aktem vlády, by měli být z působnosti směrnice 2005/36/ES vyňati, s ohledem na specifické a odlišné režimy, které se na ně v jednotlivých členských státech vztahují, pokud jde o přístup k jejich profesi a její výkon.
(4)
Pro účely posílení vnitřního trhu a podpory volný pohyb odborníků při současném zajištění efektivnějšího a transparentnějšího uznávání odborných kvalifikací by evropský profesní průkaz představoval přidanou hodnotu. Tento průkaz by byl zejména užitečný pro usnadnění dočasné mobility, uznávání v rámci systému automatického uznávání kvalifikací a podporu zjednodušeného uznávání v rámci obecného systému. Cílem evropského profesního průkazu je zjednodušit proces uznávání a zavést účinné nákladové a provozní postupy, které budou přínosné pro odborníky a příslušné orgány. Zavedení evropského profesního průkazu by mělo zohlednit názory zástupců daného povolání a mělo by mu předcházet posouzení vhodnosti pro dané povolání a jeho dopadu na členské státy. Posouzení by se mělo případně provádět spolu s členskými státy. Evropský profesní průkaz by měl být vydáván na základě žádosti odborníka, po předložení nutných dokladů a provedení souvisejících přezkumných a ověřovacích postupů příslušnými orgány. Pokud je evropský profesní průkaz vydán za účelem usazení, měl by představovat rozhodnutí o uznání a mělo by se s ním zacházet jako s kterýmkoli jiným rozhodnutím o uznání podle směrnice 2005/36/ES. Měl by doplňovat, a nikoli nahrazovat, případné požadavky na registraci spojené s přístupem ke konkrétnímu povolání. Není třeba zavádět evropský profesní průkaz pro právnická povolání, v jejichž případě už se profesní průkazy uplatňují v rámci systému stanoveného směrnicí Rady 77/249/EHS ze dne 22. března 1977 o usnadnění účinného výkonu volného pohybu služeb advokátů (6) a směrnicí Evropského parlamentu a Rady 98/5/ES ze dne 16. února 1998 o usnadnění trvalého výkonu povolání advokáta v jiném členském státě než v tom, ve kterém byla získána kvalifikace (7).
(5)
Fungování evropského profesního průkazu by mělo být podporováno systémem pro výměnu informací o vnitřním trhu (dále jen systém „IMI“) vytvořeným nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1024/2012 (8). Tento průkaz a systém IMI by měly zlepšovat synergie a důvěru mezi příslušnými orgány a zároveň odstranit zdvojování administrativní práce a postupů uznávání příslušných orgánů a odborníkům vytvořit transparentnější a jistější prostředí.
(6)
Postup při podávání žádostí a vydávání evropského profesního průkazu by měl být jasně strukturován a obsahovat záruky a odpovídající práva žadatele na podání odvolání. Prováděcí akty by měly specifikovat požadavky na překlad a způsoby platby případných poplatků, které má žadatel uhradit, aby nebyly přerušovány nebo narušeny pracovní procesy v systému IMI a zpracování žádosti se nezpožďovalo. Stanovení výše poplatků je záležitostí členských států. Členské státy by však měly o výši stanovených poplatků informovat Komisi. Evropský profesní průkaz a související pracovní toky v rámci systému IMI by měly zajistit integritu, pravost a důvěrnost uchovávaných dat a zabránit protiprávnímu a nepovolenému přístupu k informacím v nich obsažených.
(7)
Směrnice 2005/36/ES se vztahuje pouze na příslušníky povolání, kteří chtějí pokračovat ve výkonu stejného povolání v jiném členském státě. Existují případy, kdy jsou v hostitelském členském státě na rozdíl od domovského členského státu dotyčné činnosti součástí výkonu povolání se širší škálou činností. Jsou-li rozdíly mezi oblastmi činnosti tak velké, že by se po odborníkovi ve skutečnosti požadovalo na vyrovnání nedostatků absolvování úplného programu vzdělání a odborné přípravy, a pokud o to odborník požádá, měl by mu členský stát za těchto zvláštních okolností poskytnout částečný přístup. V případě naléhavých důvodů obecného zájmu, jak je definoval Soudní dvůr Evropské unie ve své judikatuře týkající se článků 49 a 56 Smlouvy o fungování Evropské unie (dále jen „Smlouva o fungování EU“), jež se může dál vyvíjet, by členský stát ovšem měl mít možnost částečný přístup odmítnout. To může platit zejména pro zdravotnická povolání, pokud mají dopad na veřejné zdraví nebo na bezpečnost pacientů. Poskytováním částečného přístupu by nemělo být dotčeno právo sociálních partnerů na sebeorganizaci.
(8)
V zájmu ochrany místních spotřebitelů v hostitelském členském státě by mělo být dočasné a příležitostné poskytování služeb v členských státech podmíněno zárukami, a to zejména požadavkem na minimálně roční předchozí odbornou praxi v posledních deseti letech předcházejících poskytování služeb, pokud povolání není regulováno v domovském členském státě. V případě sezónních činností by měly členské státy mít možnost vykonávat kontroly, aby ověřily dočasnou a příležitostnou povahu služeb poskytovaných na jejich území. Za tímto účelem by měl mít hostitelský členský stát možnost jednou ročně vyžadovat informace o službách, které jsou na jeho území skutečně poskytovány, v případě, že tyto informace již na dobrovolném základě nesdělil poskytovatel služeb.
(9)
Směrnice 2005/36/ES umožňuje členským státům v případě regulovaných povolání, která mají důsledky pro veřejné zdraví či bezpečnost, ověřovat odborné kvalifikace poskytovatele služeb před prvním poskytnutím služby. Tato možnost vedla k právní nejistotě, protože ponechávala rozhodnutí o potřebě provést tuto předběžnou kontrolu na volném uvážení příslušného orgánu. V zájmu zajištění právní jistoty by měli odborníci od počátku vědět, zda je předběžná kontrola odborných kvalifikací nutná a kdy mohou očekávat rozhodnutí v této věci. Podmínky pro takovéto předběžné kontroly odborných kvalifikací v rámci volného poskytování služeb by však v žádném případě neměly být přísnější než v rámci pravidel pro usazování. V případě regulovaných povolání, která mají dopad na veřejné zdraví nebo bezpečnost, by směrnicí 2005/36/ES neměla být dotčena možnost členských států vyžadovat povinné pojištění vztahující se na profesní zákroky v souladu s platnými pravidly podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2011/24/EU ze dne 9. března 2011 o uplatňování práv pacientů na přeshraniční zdravotní péči (9) a směrnice Evropského parlamentu a Rady 2006/123/ES ze dne 12. prosince 2006 o službách na vnitřním trhu (10).
(10)
Systémy odborného vzdělávání a přípravy se ukázaly být užitečným nástrojem pro zajišťování zaměstnanosti mladých lidí a hladkého přechodu z odborného vzdělávání do pracovního života. Přezkum směrnice 2005/36/ES by měl tudíž plně zohlednit jejich specifičnost.
(11)
Aby bylo možné uplatňovat mechanismus uznávání kvalifikace v rámci obecného systému, je nutno seskupit různé vnitrostátní programy vzdělávání a odborné přípravy do různých úrovní. Tyto úrovně jsou vytvořeny pouze pro účely fungování obecného systému a neměly by mít účinek na vnitrostátní systémy vzdělávání a odborné přípravy a ani na pravomoc členských států v této oblasti, a to včetně vnitrostátní politiky provádění evropského rámce kvalifikací. Evropský rámec kvalifikací je nástroj určený na podporu transparentnosti a srovnatelnosti odborných kvalifikací a může být použit jako užitečný dodatečný zdroj informací pro příslušné orgány, které posuzují odborné kvalifikace získané v jiných členských státech. Vysokoškolská zařízení upravila v návaznosti na boloňský proces strukturu svých programů tak, že sestávají ze dvou cyklů - bakalářského a magisterského. Aby se zajistilo, že pět úrovní stanovených ve směrnici 2005/36/ES bude s touto novou strukturou cyklů v souladu, měl by být bakalářský cyklus klasifikován jako úroveň d a magisterský cyklus jako úroveň e. Pět úrovní vytvořených pro fungování obecného systému by nemělo být v zásadě nadále používáno jako kritérium pro vyloučení občanů Unie z působnosti směrnice 2005/36/ES, jestliže by to bylo v rozporu se zásadou celoživotního učení.
(12)
Se žádostmi o uznání kvalifikací podanými odborníky pocházejícími z neregulujících členských států, kteří mají jeden rok odborné praxe, by se mělo zacházet stejným způsobem jako se žádostmi podanými odborníky pocházejícími z regulujících členských států. Porovnání jejich odborných kvalifikací s odbornými kvalifikacemi požadovanými v hostitelském členském státě by mělo být prováděno na základě úrovní odborných kvalifikací uvedených ve směrnici 2005/36/ES. V případě zásadních rozdílů by měl mít příslušný orgán možnost uložit vyrovnávací opatření. Mechanismy ověřování teoretických znalostí a praktických schopností a dovedností, které mohou být jako vyrovnávací opatření požadovány pro přístup k výkonu daných povolání, musí zaručovat a dodržovat zásady transparentnosti a nestrannosti.
(13)
Pokud neexistuje harmonizace minimálních požadavků na odbornou přípravu pro přístup k povoláním, na něž se vztahuje obecný systém, hostitelský členský stát by měl mít i nadále možnost uložit vyrovnávací opatření. Toto opatření by mělo být přiměřené a mělo by zejména zohlednit znalosti, dovednosti a schopnosti nabyté žadatelem během jeho odborné praxe nebo celoživotního učení, jež byly za tímto účelem potvrzeny příslušným orgánem. Rozhodnutí o uložení vyrovnávacího opatření by mělo být řádně odůvodněno, aby žadatel mohl lépe pochopit svou situaci a požádat u vnitrostátních soudů o soudní přezkum na základě směrnice 2005/36/ES.
(14)
Přezkum směrnice 2005/36/ES ukázal na potřebu aktualizovat a ujasnit s větší pružností seznamy průmyslových, obchodních a řemeslných činností uvedených v příloze IV, ale zároveň by měl pro tyto činnosti zůstat zachován systém automatického uznávání kvalifikací založený na odborné praxi. Příloha IV vychází v současné době z Mezinárodní standardní klasifikace všech ekonomických činností (ISIC) z roku 1958 a nadále již neodpovídá současné struktuře ekonomických činností. Klasifikace ISIC prošla od roku 1958 několikrát přezkumem. Komise by proto měla mít možnost přílohu IV upravit tak, aby systém automatického uznávání zůstal nedotčen.
(15)
Nepřetržitý profesní rozvoj přispívá k bezpečné a účinné praxi odborníků, kteří využívají automatické uznávání svých odborných kvalifikací. U těchto povolání je důležité podporovat posilování nepřetržitého profesního rozvoje. Členské státy by měly zejména podporovat nepřetržitý profesní rozvoj lékařů, specializovaných lékařů, všeobecných lékařů, zdravotních sester a ošetřovatelů odpovědných za všeobecnou péči, zubních lékařů, specializovaných zubních lékařů, veterinárních lékařů, porodních asistentek, farmaceutů a architektů. Opatření přijatá členskými státy na podporu nepřetržitého profesního rozvoje v těchto povoláních by měla být sdělena Komisi a členské státy by si měly v této oblasti vyměňovat osvědčené postupy. Nepřetržitý profesní rozvoj by se měl vztahovat na technický, vědecký, regulační a etický vývoj a motivovat odborníky, aby se účastnili celoživotního vzdělávání ve svém povolání.
(16)
Systém automatického uznávání na základě harmonizovaných minimálních požadavků na odbornou přípravu je závislý na včasném oznamování nových nebo změněných dokladů o dosažených kvalifikacích členskými státy a jejich zveřejnění Komisí. V opačném případě nemají držitelé těchto kvalifikací žádnou záruku, že mohou využít automatické uznání. Za účelem zvýšení transparentnosti a usnadnění přezkumu nově oznámených titulů by měly členské státy poskytnout informace o trvání a obsahu vzdělávacích programů, které musí být v souladu se základními požadavky odborné přípravy stanovenými ve směrnici 2005/36/ES.
(17)
Kredity evropského systému přenosu a shromažďování kreditů (ECTS) jsou již používány ve velké většině vysokoškolských zařízení Unie a jejich používání se stává také stále běžnější v oborech zajišťujících kvalifikace požadované pro výkon regulovaného povolání. Je proto nutno zavést možnost vyjádřit délku programu rovněž v kreditech ECTS. Tato možnost by neměla mít vliv na ostatní požadavky pro automatické uznání. Jeden kredit ECTS odpovídá 25 až 30 hodinám studia a pro ukončení akademického roku se obvykle požaduje 60 kreditů.
(18)
V zájmu zajištění vysoké úrovně veřejného zdraví a bezpečnosti pacientů v rámci Unie a modernizace směrnice 2005/36/ES je nezbytné upravit kritéria používaná k definování základního lékařského vzdělávání tak, aby se podmínky týkající se minimálního počtu let a hodin staly kumulativními. Cílem této úpravy není snížit odborné požadavky základního lékařského vzdělávání.
(19)
V zájmu zvýšení mobility specializovaných lékařů, kteří již lékařskou specializovanou kvalifikaci získali a kteří si pokračují v jiné specializované odborné přípravě, by měly mít členské státy možnost osvobodit lékaře od určité části specializované odborné přípravy, pokud lékař tuto část odborné přípravy již úspěšně ukončil během programu své předchozí lékařské specializované odborné přípravy v některém členském státě. Členské státy by měly mít možnost takové výjimky do určité míry udělovat pro ty lékařské obory, na něž se vztahuje systém automatického uznávání.
(20)
Povolání zdravotní sestry prošlo v posledních třech desetiletích značným vývojem: komunitní zdravotní péče, využívání složitých terapií a neustále se rozvíjející technologie předpokládají schopnost nezávislejší práce zdravotních sester a ošetřovatelů. Odborná příprava zdravotních sester a ošetřovatelů, jejíž organizace se stále liší v závislosti na vnitrostátních tradicích, by se měla více zaměřovat na výsledky a poskytovat větší jistotu, že odborník během své odborné přípravy získal určité znalosti a dovednosti a je schopen alespoň některé dovednosti uplatňovat při výkonu činností v rámci svého povolání.
(21)
Aby bylo možné připravit porodní asistentky na splnění složitých potřeb vyplývajících ze zdravotní péče v oblasti jejich činnosti, měly by budoucí porodní asistentky, dříve než zahájí vlastní odbornou přípravu, získat pevný základ všeobecného školního vzdělání. Proto by podmínky pro přijetí do odborné přípravy pro porodní asistentky měly být zpřísněny a vyžadovat 12 let všeobecného školního vzdělávání nebo úspěšné složení zkoušky na rovnocenné úrovni, s výjimkou odborníků, kteří jsou již kvalifikováni jako zdravotní sestry či ošetřovatelé odpovědní za všeobecnou péči. Odborná příprava porodních asistentek by měla poskytovat větší jistotu, že odborník získal určité znalosti a dovednosti nezbytné pro výkon činností porodní asistentky podle směrnice 2005/36/ES.
(22)
V zájmu zjednodušení systému automatického uznávání specializačních oborů lékařství a zubního lékařství by měly být tyto specializační obory zahrnuty do působnosti směrnice 2005/36/ES, pokud jsou společné nejméně dvou pětinám členských států.
(23)
Významný počet členských států se rozhodl umožnit přístup ke všem činnostem v oblasti farmacie a povolit výkon těchto činností na základě uznání kvalifikací farmaceutů získaných v jiném členském státě po vstupu v platnost směrnice 2005/36/ES. Uznání odborné kvalifikace získané v jiném členském státě by však členskému státu nemělo bránit v dodržování nediskriminačních pravidel pro případné zeměpisné rozložení lékáren, protože směrnice 2005/36/ES taková pravidla nekoordinuje. Avšak žádná výjimka z automatického uznávání kvalifikace, která je pro určitý členský stát ještě nezbytná, by neměla nadále vylučovat farmaceuty, kteří jsou již uznáni členským státem, jenž takovou výjimku využívá, a kteří již po určitou dobu v souladu se zákonem a účinně pracují jako farmaceuti na území tohoto členského státu.
(24)
Fungování systému automatického uznávání závisí na důvěryhodnosti podmínek odborné přípravy, na které jsou postaveny kvalifikace odborníků. Je proto důležité, aby se v minimálních požadavcích na odbornou přípravu architektů odrážely nové vývojové směry ve vzdělávání architektů, a to zejména pokud jde o uznávanou potřebu doplnit akademickou odbornou přípravu odbornou praxí pod dohledem kvalifikovaných architektů. Minimální požadavky na odbornou přípravu by měly být zároveň dostatečně pružné, aby se zabránilo přílišnému omezování způsobilosti členských států organizovat vlastní vzdělávací systémy.
(25)
Směrnice 2005/36/ES by měla prostřednictvím zavádění společných zásad odborného vzdělání prosazovat automatičtější povahu uznávání odborných kvalifikací u těch povolání, která této možnosti zatím nevyužívají. Měla by se při tom zohlednit pravomoc členských států určit odborné kvalifikace požadované pro výkon povolání na jejich území, stejně jako obsah a organizaci jejich systémů vzdělávání a odborné přípravy. Společné zásady odborného vzdělávání by měly mít podobu společných rámců odborného vzdělávání založených na společném souboru znalostí, schopností a dovedností nebo společných zkoušek odborné přípravy. Společné zásady odborného vzdělávání by měly rovněž zahrnovat specializační obory, které se v současnosti netěší automatickému uznávání podle směrnice 2005/36/ES a které souvisejí s povoláními uvedenými v hlavě III kapitole III, u nichž jsou jasně definovány konkrétní činnosti, jež jim jsou vyhrazeny. Společné rámce odborné přípravy pro takové specializační obory, zejména lékařské specializační obory, by měly poskytnout vyšší úroveň ochrany veřejného zdraví a bezpečnosti pacientů. Odborné kvalifikace získané podle společných rámců odborné přípravy by členské státy měly automaticky uznávat. Profesní organizace, které jsou zastoupeny na úrovni Unie, a - za určitých podmínek - vnitrostátní profesní organizace nebo příslušné orgány by měly mít možnost předkládat ke společným zásadám odborného vzdělávání připomínky Komisi, aby bylo možné spolu s vnitrostátními koordinátory posoudit možné dopady těchto zásad na vnitrostátní systémy vzdělávání a odborné přípravy i na vnitrostátní pravidla pro přístup k regulovaným povoláním.
(26)
Směrnice 2005/36/ES již pro odborníky stanovila povinnost mít nutné jazykové znalosti. Přezkum uplatňování této povinnosti ukázal na potřebu vyjasnit úlohu příslušných orgánů a zaměstnavatelů, a to zejména v zájmu lepšího zajištění bezpečnosti pacientů. Příslušné orgány by měly mít možnost provést kontrolu jazykových znalostí po uznání odborných kvalifikací. Zejména u povolání, která mají dopad na bezpečnost pacientů, je důležité, aby byly kontroly jazykových znalostí podle směrnice 2005/36/ES provedeny předtím, než odborníci začnou vykonávat své povolání v hostitelském členském státě. Kontroly jazykových znalostí by ale měly zůstat přiměřené a nutné pro výkon dotyčných povolání a jejich cílem by nemělo být vyloučení odborníků z trhu práce hostitelského členského státu. Aby se zajistilo dodržení zásady přiměřenosti a v zájmu posílení mobility odborníků v rámci Unie, by kontroly prováděné příslušným orgánem nebo pod jeho dohledem měly být omezeny na znalost jednoho úředního nebo správního jazyka hostitelského členského státu, za předpokladu, že je tento správní jazyk také úředním jazykem Unie. To by hostitelským členským státům nemělo bránit v tom, aby odborníky vyzývaly k tomu, aby se později naučili další jazyk, pokud je to pro výkon dané odborné činnosti nezbytné. Také zaměstnavatelé by měli i nadále plnit důležitou úlohu při ověřování jazykových znalostí nezbytných pro výkon odborných činností na jejich pracovištích.
(27)
Vnitrostátní pravidla pro přístup k regulovaným povoláním by neměla představovat překážku pro mobilitu mladých absolventů. Když tedy absolvent dokončí odborný výcvik v jiném členském státě, měl by tento výcvik být uznán, když absolvent požádá o přístup k regulovanému povolání v domovském členském státě. Uznání odborného výcviku dokončeného v jiném členském státě by mělo být založeno na jasném písemném popisu studijních cílů a přidělených úkolů stanovených vedoucím odborného výcviku. Odborný výcvik dokončený ve třetích zemích by měl být členskými státy zohledněn při posuzování žádosti o přístup k regulovanému povolání.
(28)
Směrnice 2005/36/ES vytváří systém vnitrostátních kontaktních míst. Vzhledem ke vstupu v platnost směrnice 2006/123/ES a vzniku jednotných kontaktních míst podle této směrnice existuje riziko překrývání činností. Vnitrostátní kontaktní místa vytvořená směrnicí 2005/36/ES by se proto měla stát centry pomoci, jež zaměří svou činnost na poskytování poradenských a asistenčních služeb občanům, a to i formou osobního jednání, aby se zajistilo, že každodenní uplatňování pravidel vnitřního trhu ve složitých individuálních případech občanů je kontrolováno na vnitrostátní úrovni. V případě potřeby by byla centra pomoci v kontaktu s příslušnými orgány a centry pomoci ostatních členských států. Pokud jde o evropský profesní průkaz, měly by mít členské státy možnost rozhodnout, zda mají centra pomoci jednat jako příslušné orgány v domovském členském státě nebo podporovat příslušný orgán při zpracovávání žádostí o evropský profesní průkaz a zpracování individuálního souboru žadatele vytvořeného v systému IMI. V rámci volného poskytování služeb se mohou centra pomoci v případě, že daná profese není v domovském členském státě regulována, také zapojit do výměny informací určených k administrativní spolupráci.
(29)
Tato směrnice přispívá k zajištění vysoké úrovně ochrany zdraví a spotřebitelů. Směrnice 2005/36/ES již stanoví podrobné povinnosti členských států v oblasti výměny informací. Tyto povinnosti by se měly posílit. V budoucnu by členské státy neměly pouze reagovat na žádosti o informace, ale jejich příslušné orgány by také měly mít pravomoc v rámci své působnosti aktivně upozorňovat příslušné orgány ostatních členských států na odborníky, kteří již nemají právo vykonávat své povolání. Zvláštní výstražný systém je nutný v případě odborníků ve zdravotnictví podle směrnice 2005/36/ES. Totéž by mělo platit i pro veterinární lékaře a pro odborníky vykonávající činnosti týkající se vzdělávání nezletilých, včetně péče o děti a předškolní výchovy. Povinnost upozorňovat by měla platit pouze pro ty členské státy, kde jsou tato povolání regulovaná. Všechny členské státy by měly být upozorněny v případě, kdy odborník nemá nadále právo v důsledku disciplinárního opatření nebo trestněprávního rozhodnutí vykonávat svou odbornou činnost v některém členském státě, i kdyby se jednalo o dočasné opatření. Upozornění by mělo obsahovat všechny dostupné údaje o časově omezeném nebo neomezeném období, na něž se omezení nebo zákaz vztahuje. Toto upozornění by se mělo vydávat přes systém IMI bez ohledu na to, zda odborník uplatnil jakékoliv z práv podle směrnice 2005/36/ES nebo požádal o uznání svých odborných kvalifikací vydáním evropského profesního průkazu či jakýmkoliv jiným způsobem stanoveným v uvedené směrnici. Postup upozorňování by měl být v souladu s právními předpisy Unie o ochraně osobních údajů a základních práv. Cílem postupu upozorňování by nemělo být nahrazení nebo přizpůsobení jakýchkoli ujednání mezi členskými státy o spolupráci v oblasti spravedlnosti a vnitřních věcí. Příslušné orgány podle směrnice 2005/36/ES by k této spolupráci prostřednictvím upozorňování podle uvedené směrnice také neměly být povinny přispívat.
(30)
Jednou z největších potíží, s nimiž se potýká občan, který má zájem o práci v jiném členském státě, jsou složitost a nejistota administrativních postupů, které je nutno dodržet. Směrnice 2006/123/ES již ukládá členským státům povinnost zajistit prostřednictvím jednotných kontaktních míst snadný přístup k informacím a umožnit vyřizování postupů. Občané, kteří usilují o uznání svých odborných kvalifikací podle směrnice 2005/36/ES, již mohou využívat jednotných kontaktních míst, pokud spadají do působnosti směrnice 2006/123/ES. Do působnosti směrnice 2006/123/ES ovšem nespadají uchazeči o zaměstnání a odborníci ze zdravotnictví a dostupné informace jsou nedostatečné. Je proto potřeba tyto informace z pohledu uživatele přesně vymezit a zajistit, aby byly snadno dostupné. Je také důležité, aby členské státy pouze nepřebíraly odpovědnost na vnitrostátní úrovni, ale také spolupracovaly mezi sebou navzájem i s Komisí s cílem zajistit, že odborníci v celé Unii budou mít přes jednotná kontaktní místa snadný přístup k uživatelsky vstřícným a vícejazyčným informacím a budou moci prostřednictvím těchto jednotných kontaktních míst nebo příslušných odpovědných orgánů snadno vyřizovat dané postupy. Odkazy by měly být dostupné přes jiné internetové stránky, jako je například portál „Vaše Evropa“ („Your Europe“).
(31)
Za účelem doplnění nebo změny jiných než podstatných prvků směrnice 2005/36/ES by měla být na Komisi přenesena pravomoc přijímat akty v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování EU, pokud jde o aktualizaci znalostí a dovedností uvedených v čl. 21 odst. 6, aktualizaci přílohy I, aktualizaci a upřesnění seznamu činností uvedeného v příloze IV, úpravy přílohy V bodů 5.1.1 až 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2, 5.6.2 a 5.7.1, úpravy minimální délky odborné přípravy lékařů a zubních lékařů, začlenění nových lékařských oborů do přílohy V bodu 5.1.3, změny na seznamu uvedeném v příloze V bodech 5.2.1, 5.3.1, 5.4.1, 5.5.1 a 5.6.1 a začlenění nových oborů zubních lékařů do přílohy V bodu 5.3.3, určení podmínek provádění společných rámců odborné přípravy a určení podmínek provádění společných zkoušek v rámci odborné přípravy. Je obzvláště důležité, aby Komise v rámci přípravných činností vedla odpovídající konzultace, a to i na odborné úrovni. Při přípravě a vypracování aktů v přenesené pravomoci by Komise měla zajistit, aby byly příslušné dokumenty předány současně, včas a vhodným způsobem Evropskému parlamentu a Radě.
(32)
Za účelem zajištění jednotných podmínek k provedení směrnice 2005/36/ES by měly být Komisi svěřeny prováděcí pravomoci. Tyto pravomoci musí být vykonávány v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 182/2011 ze dne 16. února 2011, kterým se stanoví pravidla a obecné zásady způsobu, jakým členské státy kontrolují Komisi při výkonu prováděcích pravomocí (11).
(33)
Vzhledem k technické povaze uvedených prováděcích aktů by měl být použit přezkumný postup pro přijetí prováděcích aktů týkajících se zavedení evropského profesního průkazu pro konkrétní povolání, formátu evropského profesního průkazu, zpracování písemných žádostí, překladů nutných pro podání žádosti o jakýkoli evropský profesní průkaz poskytovaných žadateli, údajů o dokladech podle směrnice 2005/36/ES nutných k podání kompletní žádosti, postupů pro provádění zpracování plateb za tento průkaz, pravidel stanovujících jak, kdy a v případě kterých dokladů mohou příslušné orgány žádat o ověřené kopie pro dotčená povolání, technických specifikací a opatření pro zajištění integrity, důvěrnosti a přesnosti informací uvedených v evropském profesním průkazu a souboru systému IMI, podmínek a postupů pro vystavení evropského profesního průkazu, pravidel týkajících se podmínek přístupu k souboru systému IMI, technických prostředků a postupů pro ověření pravosti a platnosti evropského profesního průkazu a uplatňování výstražného mechanismu.
(34)
Komise by měla prostřednictvím prováděcích aktů a vzhledem k jejich zvláštní povaze bez použití nařízení (EU) č. 182/2011 přijmout rozhodnutí o zamítnutí aktualizace přílohy I, pokud nejsou splněny podmínky stanovené ve směrnici 2005/36/ES, a požádat příslušný členský stát, aby neuplatňoval výjimku v souvislosti s možností vybrat si mezi adaptačním obdobím nebo zkouškou způsobilosti, pokud je takováto výjimka nevhodná nebo není v souladu s předpisy Unie, a měla by zamítnout požadované změny bodů 5.1.1 až 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2, 5.6.2 nebo 5.7.1 přílohy V, jestliže nejsou splněny podmínky stanovené v směrnici 2005/36/ES, vytvořit seznam vnitrostátních odborných kvalifikací a profesních označení, které jsou v rámci společného rámce odborné přípravy automaticky uznávány, vytvořit seznam členských států, v nichž budou pořádány společné zkoušky odborné přípravy, stanovit četnost těchto zkoušek během kalendářního roku a další podmínky nezbytné pro organizaci společných zkoušek odborné přípravy, a měla by dotčeným členským státům umožnit, aby po omezené období uplatňovaly výjimku z příslušných ustanovení směrnice 2005/36/ES.
(35)
V návaznosti na kladnou zkušenost se vzájemným hodnocením podle směrnice 2006/123/ES by měl být do směrnice 2005/36/ES zahrnut podobný systém hodnocení. Členské státy by měly oznamovat, která povolání regulují a z jakých důvodů, a měly by mezi sebou projednávat vlastní zjištění. Tento systém by tak přispěl k větší transparentnosti na trhu s odbornými povoláními.
(36)
Komise by měla v patřičnou dobu posoudit systém uznávání vztahující se na doklady o dosažené kvalifikaci zdravotních sester a ošetřovatelů odpovědných za všeobecnou péči vydávané v Rumunsku. Takovéto hodnocení by se mělo zakládat na výsledcích zvláštního programu pro kariérní postup, který by mělo Rumunsko vytvořit v souladu se svými vnitrostátními právními a správními předpisy a v úzké spolupráci s dalšími členskými státy a Komisí. Tento zvláštní program kariérního postupu by měl účastníkům umožnit, aby si zvýšili svou odbornou kvalifikace a splňovali veškeré minimální požadavky na odbornou přípravu stanovené ve směrnici 2005/36/ES.
(37)
Jelikož cílů této směrnice, totiž racionalizace, zjednodušení a zlepšení pravidel uznávání odborných kvalifikací, nemůže být dosaženo uspokojivě členskými státy, neboť by to nevyhnutelně vedlo k rozdílným požadavkům a režimům postupu, což by zvětšilo regulační složitost a vytvořilo neoprávněné překážky bránící mobilitě odborníků, ale spíše jich z důvodů soudržnosti, transparentnosti a slučitelnosti může být lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje tato směrnice rámec toho, co je nezbytné pro dosažení uvedených cílů.
(38)
Členské státy se v souladu se Společným politickým prohlášením členských států a Komise ze dne 28. září 2011 o informativních dokumentech (12) zavázaly, že v odůvodněných případech doplní oznámení o opatřeních přijatých za účelem provedení směrnice ve vnitrostátním právu o jeden či více dokumentů s informacemi o vztahu mezi jednotlivými složkami směrnice a příslušnými částmi vnitrostátních nástrojů přijatých za účelem provedení směrnice ve vnitrostátním právu. S ohledem na tuto směrnici považuje normotvůrce předání těchto dokumentů za odůvodněné.
(39)
Evropský inspektor ochrany údajů byl konzultován v souladu s čl. 28 odst. 2 nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 45/2001 ze dne 18. prosince 2000 o ochraně fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů orgány a institucemi Společenství a o volném pohybu těchto údajů (13) a dne 8. března 2012 vydal stanovisko (14).
(40)
Směrnice 2005/36/ES a nařízení (EU) č. 1024/2012 by proto měly být odpovídajícím způsobem změněny,
PŘIJALY TUTO SMĚRNICI:
Článek 1
Změny směrnice 2005/36/ES
Směrnice 2005/36/ES se mění takto:
1)
V článku 1 se doplňuje nový pododstavec, který zní:
„Tato směrnice rovněž stanoví pravidla pro částečný přístup k regulovaným povoláním a uznávání odborného výcviku vykonané v jiném členském státě.“
2)
Článek 2 se mění takto:
a)
v odstavci 1 se doplňuje nový pododstavec, který zní:
„Tato směrnice se vztahuje rovněž na každého státního příslušníka členského státu, který vykonával odborný výcvik mimo domovský členský stát.“;
b)
doplňuje se nový odstavec, který zní:
„4. Tato směrnice se nevztahuje na notáře, kteří byli jmenováni úředním aktem vlády.“
3)
Článek 3 se mění takto:
a)
odstavec 1 se mění takto:
i)
písmena f) a h) se nahrazují tímto:
„f)
„odbornou praxí“ skutečný a dovolený výkon dotyčného povolání na plný nebo odpovídající částečný úvazek v členském státě;
h)
„zkouškou způsobilosti“ zkouška odborných znalostí, dovedností a schopností žadatele, kterou pořádají či uznávají příslušné orgány hostitelského členského státu s cílem ohodnotit schopnost žadatele vykonávat regulované povolání v uvedeném členském státě.
K této zkoušce připraví příslušné orgány seznam oblastí, na které se na základě srovnání vzdělání a odborné přípravy vyžadovaných hostitelským členským státem a vzdělání a odborné přípravy získaných žadatelem nevztahuje diplom nebo jiný doklad o dosažené kvalifikaci žadatele.
Zkouška způsobilosti musí vzít v úvahu skutečnost, že žadatel je kvalifikovaný příslušník povolání v domovském členském státě nebo v členském státě, odkud přichází. Zkouška zahrnuje oblasti vybrané z těch, které jsou na seznamu a jejichž znalost je základním předpokladem pro výkon daného povolání v hostitelském členském státě. Zkouška také může zahrnovat znalost profesních pravidel, která se použijí pro výkon dotyčných činností v hostitelském členském státě.
Podrobné podmínky zkoušky způsobilosti a postavení žadatele v hostitelském členském státě, který si přeje připravit se na zkoušku způsobilosti v tomto členském státě, stanoví příslušné orgány tohoto hostitelského členského státu;“,
ii)
doplňují se nová písmena, která znějí:
„j)
„odborným výcvikem“, aniž je dotčen čl. 46 odst. 4, doba odborné praxe vykonané pod dohledem, pokud to představuje podmínku přístupu k regulovanému povolání, přičemž tuto praxi je možné absolvovat v průběhu vzdělávání završeného získáním diplomu nebo po jeho skončení;
k)
„evropským profesním průkazem“ elektronické osvědčení, které buď potvrzuje, že daný příslušník povolání splnil všechny nutné podmínky pro dočasné nebo příležitostné poskytování služeb v hostitelském členském státě nebo dokládá uznání odborné kvalifikace pro usazení v hostitelském členském státě;
l)
„celoživotním učením“ veškeré všeobecné vzdělávání, odborné vzdělávání a příprava, neformální vzdělávání a informální učení absolvované během života a vedoucí ke zlepšení znalostí, dovedností a schopností, což může zahrnovat i profesní etiku;
m)
„naléhavými důvody obecného zájmu“ důvody, které byly jako takové uznány v judikatuře Soudního dvora Evropské unie;
n)
„evropským systémem přenosu a shromažďování kreditů“ nebo „kredity ECTS“ kreditní systém ve vysokoškolském vzdělávání používaný v evropském prostoru vysokoškolského vzdělávání.“;
b)
v odstavci 2 se třetí pododstavec nahrazuje tímto:
„Pokaždé, když členský stát uzná sdružení nebo organizaci podle prvního pododstavce, uvědomí o tom Komisi. Komise posoudí, zda toto sdružení nebo organizace splňuje podmínky stanovené v druhém pododstavci. S cílem náležitě zohlednit regulační vývoj ve členských státech je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 57c za účelem aktualizace přílohy I, pokud jsou splněny podmínky stanovené v druhém pododstavci.
Pokud nejsou splněny podmínky stanovené v druhém pododstavci, Komise přijme prováděcí akt za účelem zamítnutí požadované aktualizace přílohy I.“
4)
Článek 4 se mění takto:
a)
odstavec 1 se nahrazuje tímto:
„1. Uznání odborné kvalifikace hostitelským členským státem umožňuje, aby oprávněné osoby měly v tomto členském státě přístup ke stejnému povolání, pro které získaly kvalifikaci v domovském členském státě, a vykonávaly je v hostitelském členském státě za stejných podmínek jako jeho státní příslušníci.“;
b)
doplňuje se nový odstavec, který zní:
„3. Odchylně od odstavce 1 je částečný přístup k povolání v hostitelském členském státě povolen za podmínek stanovených v článku 4f.“
5)
Vkládají se nové články, které znějí:
„Článek 4a
Evropský profesní průkaz
1. Za podmínky, že Komise přijala příslušné prováděcí akty uvedené v odstavci 7, vydají členské státy držitelům odborné kvalifikace na jejich žádost evropský profesní průkaz.
2. V případě, že byl evropský profesní průkaz zaveden pro určité povolání prostřednictvím příslušného prováděcího aktu přijatého podle odstavce 7, se držitel dotčené odborné kvalifikace může rozhodnout, že o tento průkaz požádá, nebo může využít postupů stanovených v hlavách II a III.
3. Členské státy zajistí, aby držitel evropského profesního průkazu mohl využívat všech práv uvedených v článcích 4b až 4e.
4. Pokud má držitel odborné kvalifikace v úmyslu poskytovat podle hlavy II jiné služby než služby uvedené v čl. 7 odst. 4, vystaví mu příslušný orgán domovského členského státu v souladu s články 4b a 4c evropský profesní průkaz. Evropský profesní průkaz představuje v příslušných případech ohlášení podle článku 7.
5. Pokud má držitel odborné kvalifikace úmysl usadit se v jiném členském státě podle hlavy III kapitol I až IIIa nebo poskytovat služby podle čl. 7 odst. 4, příslušný orgán domovského členského státu dokončí veškeré přípravné kroky v souvislosti s individuálním souborem žadatele vytvořeným v systému pro výměnu informací o vnitřním trhu (dále jen „soubor systému IMI“), jak stanoví články 4b a 4d. Příslušný orgán hostitelského členského státu vydá evropský profesní průkaz v souladu s články 4b a 4d.
Pro účely usazení nezakládá vydání evropského profesního průkazu automatické právo na vykonávání určitého povolání, pokud existující registrační požadavky nebo jiné kontrolní postupy, které již byly v platnosti v hostitelském členském státě před tím, než byl pro toto povolání zaveden evropský profesní průkaz.
6. Členské státy určí příslušné orgány pro práci se soubory systému IMI a pro vystavování evropských profesních průkazů. Tyto orgány zajistí nestranné, objektivní a včasné vyřizování žádostí o evropské profesní průkazy. Centra pomoci uvedená v článku 57b mohou rovněž plnit funkci příslušných orgánů. Členské státy zajistí, aby příslušné orgány a centra pomoci informovaly občany včetně možných zájemců o smyslu a přidané hodnotě evropského profesního průkazu v případě povolání, pro něž je k dispozici.
7. Při zohlednění zvláštností každého dotčeného povolání přijme Komise prostřednictvím prováděcích aktů opatření, která zajistí jednotné používání ustanovení týkajících se evropských profesních průkazů pro ta povolání, která splňují podmínky stanovené v druhém pododstavci tohoto odstavce, včetně opatření týkajících se formátu evropského profesního průkazu, zpracování písemných žádostí, překladů nutných pro každou žádost o evropský profesní průkaz dodaných žadateli, údajů o dokladech požadovaných podle čl. 7 odst. 2 nebo přílohy VII k předložení úplné žádosti a postupů pro provádění a zpracování plateb za evropský profesní průkaz. Komise u dotčeného povolání rovněž upřesní prostřednictvím prováděcích aktů jak, kdy a v případě kterých dokladů mohou příslušné orgány požadovat ověřené kopie v souladu s druhým pododstavcem čl. 4b odst. 3, čl. 4d odst. 2 a čl. 4d odst. 3.
Zavedení evropského profesního průkazu u konkrétního povolání přijetím příslušných prováděcích aktů uvedených v prvním pododstavci podléhá všem následujícím podmínkám:
a)
v případě dotčeného povolání existuje velká mobilita nebo potenciál velké mobility;
b)
dotčené zúčastněné subjekty vyjádřily dostatečný zájem;
c)
povolání nebo vzdělávání a odborná příprava potřebné k výkonu povolání jsou regulovány ve značném počtu členských států.
Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 58 odst. 2.
8. Všechny poplatky, které mohou žadatelům vzniknout v souvislosti se správními postupy při vydávání evropského profesního průkazu, musí být opodstatněné, přiměřené a úměrné nákladům vzniklým domovskému a hostitelskému členskému státu a nesmí odrazovat od podání žádosti o evropský profesní průkaz.
Článek 4b
Žádost o evropský profesní průkaz a vytvoření souboru systému IMI
1. Domovský členský stát umožní, aby držitel odborné kvalifikace mohl požádat o evropský profesní průkaz prostřednictvím on-line nástroje poskytovaného Komisí, který automaticky vytvoří soubor systému IMI pro konkrétního žadatele. Pokud domovský členský stát umožňuje používání písemných žádostí, přijme také veškerá nezbytná opatření k vytvoření souboru systému IMI, k zajištění toho, aby žadateli byly zaslány veškeré informace, a k vydání evropského profesního průkazu.
2. Žádosti jsou doloženy doklady požadovanými v prováděcích aktech přijímaných podle čl. 4a odst. 7.
3. Do jednoho týdne od přijetí žádosti příslušný orgán domovského členského státu potvrdí příjem žádosti a informuje žadatele o každém chybějícím dokladu.
V případě potřeby příslušný orgán domovského členského státu vydá veškerá podpůrná osvědčení požadovaná podle této směrnice. Příslušný orgán domovského členského státu ověří, zda je žadatel v domovském členském státě oprávněně usazen a zda jsou veškeré potřebné doklady, které byly vydány v domovském členském státě, platné a pravé. V případě důvodných pochybností příslušný orgán domovského členského státu konzultuje příslušný subjekt a může po žadateli požadovat ověřené kopie dokladů. V případě následných žádostí od stejného žadatele nesmí příslušné orgány domovského a hostitelského členského státu vyžadovat opětovné předložení dokladů, které jsou již obsaženy v souboru systému IMI a které jsou stále platné.
4. Komise může přijímat prostřednictvím prováděcích aktů technické specifikace, opatření nutná pro zajištění integrity, důvěrnosti a správnosti údajů obsažených v evropském profesním průkazu a v souboru systému IMI, podmínky a postupy pro vydávání evropského profesního průkazu jeho držiteli, a to včetně možnosti stáhnout si soubor systému IMI nebo ho aktualizovat. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 58 odst. 2.
Článek 4c
Evropský profesní průkaz pro dočasné a příležitostné poskytování jiných služeb než služeb uvedených v čl. 7 odst. 4
1. Příslušný orgán domovského členského státu do tří týdnů ověří žádost a podpůrné doklady v souboru systému IMI a vydá evropský profesní průkaz pro dočasné a příležitostné poskytování jiných služeb než služeb uvedených v čl. 7 odst. 4. Tato lhůta začíná okamžikem obdržení chybějících dokladů uvedených v čl. 4b odst. 3 prvním pododstavci, nebo pokud žádné další doklady nebyly požadovány, okamžikem, kdy uplyne jednotýdenní lhůta zmíněná v uvedeném pododstavci. Příslušný orgán domovského členského států poté neprodleně předá evropský profesní průkaz příslušným orgánům v každém dotčeném hostitelském členském státě a vyrozumí o tom žadatele. Po následujících 18 měsíců nesmí hostitelský členský stát vyžadovat žádné další ohlášení podle článku 7.
2. Proti rozhodnutí příslušného orgánu domovského členského státu nebo proti tomu, že nebylo vydáno ve lhůtě tří týdnů uvedené v odstavci 1, musí být přípustný opravný prostředek podle vnitrostátních právních předpisů.
3. Pokud chce držitel evropského profesního průkazu poskytovat služby v jiných členských státech než ve státech, které byly původně zmíněny v žádosti uvedené v odstavci 1, může požádat o rozšíření. Pokud chce držitel pokračovat v poskytování služeb po dobu delší, než je 18 měsíců stanovených v odstavci 1, uvědomí o tom příslušné orgány. V obou případech držitel rovněž poskytne veškeré informace o podstatných změnách situace doložené v souboru systému IMI, které může příslušný orgán domovského členského státu požadovat v souladu s prováděcími akty přijatými podle čl. 4a odst. 7. Příslušný orgán domovského členského státu předá aktualizovaný evropský profesní průkaz dotčeným hostitelským členským státům.
4. Evropský profesní průkaz zůstává v platnosti na celém území všech dotčených hostitelských členských států po dobu, po kterou má jeho držitel na základě podkladů a informací obsažených v souboru systému IMI právo vykonávat svou činnost.
Článek 4d
Evropský profesní průkaz pro usazení a pro dočasné a příležitostné poskytování služeb podle čl. 7 odst. 4
1. Příslušný orgán domovského členského státu do jednoho měsíce ověří pravost a platnost podpůrných dokladů v souboru systému IMI za účelem vystavení evropského profesního průkazu pro usazení či pro dočasné a příležitostné poskytování služeb podle čl. 7 odst. 4. Tato lhůta začíná okamžikem obdržení chybějících dokladů uvedených v čl. 4b odst. 3 prvním pododstavci, nebo pokud žádné další doklady nebyly požadovány, okamžikem, kdy uplyne jednotýdenní lhůta zmíněná v uvedeném pododstavci. Příslušný orgán domovského členského státu poté žádost neprodleně předá příslušnému orgánu hostitelského členského státu. Domovský členský stát uvědomí žadatele o stavu žádosti současně s předáním této žádosti hostitelskému členskému státu.
2. U případů uvedených v článcích 16, 21, 49a a 49b rozhodne hostitelský členský stát o tom, zda vystaví evropský profesní průkaz podle odstavce 1 do jednoho měsíce od přijetí žádosti předané domovským členským státem. V případě oprávněných pochyb si hostitelský členský stát může od domovského členského státu vyžádat dodatečné informace nebo může požádat, aby domovský členský stát přiložil ověřenou kopii dokladu, a domovský členský stát této žádosti vyhoví nejpozději dva týdny od jejího podání. S výhradou odst. 5 druhého pododstavce se bez ohledu na takový požadavek i nadále použije lhůta jednoho měsíce.
3. U případů uvedených v čl. 7 odst. 4 a v článku 14 rozhodne hostitelský členský stát ve lhůtě dvou měsíců od přijetí žádosti předané domovským členským státem o tom, zda vystaví evropský profesní průkaz či zda držiteli odborné kvalifikace uloží vyrovnávací opatření. V případě oprávněných pochyb si hostitelský členský stát může od domovského členského státu vyžádat dodatečné informace nebo může požádat, aby domovský členský stát přiložil ověřenou kopii dokladu, a domovský členský stát tomuto požadavku vyhoví nejpozději do dvou týdnů. S výhradou odst. 5 druhého pododstavce se bez ohledu na takový požadavek i nadále použije lhůta dvou měsíců
4. V případě, že hostitelský členský stát neobdrží nezbytné informace, jež může v souladu s touto směrnicí vyžadovat od domovského členského státu nebo od žadatele za účelem přijetí rozhodnutí o vystavení evropského profesního průkazu, může vystavení tohoto průkazu zamítnout. Toto zamítnutí musí být řádně odůvodněno.
5. Pokud hostitelský členský stát nevydá rozhodnutí ve lhůtách stanovených v odstavcích 2 a 3 tohoto článku nebo neuspořádá zkoušku způsobilosti podle čl. 7 odst. 4, je evropský profesní průkaz považován za vystavený a je prostřednictvím systému IMI automaticky zaslán držiteli odborné kvalifikace.
Hostitelský členský stát má možnost prodloužit lhůty pro automatické vystavení evropského profesního průkazu stanovené v odstavcích 2 a 3 o dva týdny. Důvody prodloužení odpovídajícím způsobem vysvětlí a informuje žadatele. Toto prodloužení může být jednou opakováno, a to pouze tehdy, je-li to naprosto nezbytné, zejména z důvodů souvisejících s veřejným zdravím nebo bezpečností příjemců služeb.
6. Opatření přijatá domovským členským státem na základě odstavce 1 nahrazují všechny žádosti o uznání odborných kvalifikací podle vnitrostátních právních předpisů hostitelského členského státu.
7. Proti rozhodnutí domovského a hostitelského členského státu přijatým podle odstavců 1 až 5 nebo proti tomu, že rozhodnutí nebylo domovským členským státem vydáno, musí být přípustný opravný prostředek podle vnitrostátních právních předpisů dotyčného členského státu.
Článek 4e
Zpracování a přístup k údajům týkajícím se evropského profesního průkazu
1. Aniž je dotčena presumpce neviny, příslušné orgány domovského a hostitelského členského státu aktualizují včas odpovídající soubor systému IMI informacemi o disciplinárních opatřeních nebo trestněprávních sankcích, které souvisejí se zákazem nebo omezením a mají důsledky pro další výkon činností držitele evropského profesního průkazu vystaveného podle této směrnice. Přitom dodržují pravidla pro ochranu osobních údajů, která stanoví směrnice Evropského parlamentu a Rady 95/46/ES ze dne 24. října 1995 o ochraně fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů a o volném pohybu těchto údajů (15), a směrnice Evropského parlamentu a Rady 2002/58/ES ze dne 12. července 2002 o zpracování osobních údajů a ochraně soukromí v odvětví elektronických komunikací (směrnice o soukromí a elektronických komunikacích) (16). K těmto aktualizacím patří vymazání informací, které nejsou nadále požadovány. Držitel evropského profesního průkazu a příslušné orgány, které mají přístup k odpovídajícímu souboru systému IMI, jsou neprodleně informováni o každé aktualizaci. Touto povinností nejsou dotčeny povinnosti výstrahy, které členské státy mají podle článku 56a.
2. Obsah aktualizací informací podle odstavce 1 je omezen na informace o:
a)
totožnosti odborníka;
b)
dotyčném povolání;
c)
vnitrostátním orgánu nebo soudu, který přijal rozhodnutí o omezení nebo zákazu;
d)
rozsah omezení nebo zákazu a
e)
dobu, po kterou omezení nebo zákaz platí.
3. V souladu se směrnicí 95/46/ES je přístup k informacím obsaženým v souboru systému IMI omezen na příslušné orgány domovského a hostitelského členského státu. Příslušné orgány informují držitele evropského profesního průkazu na jeho žádost o obsahu souboru systému IMI.
4. Informace obsažené v evropském profesním průkazu se omezují na údaje nezbytné pro zjištění práva jeho držitele na výkon povolání, pro které byl vydán, a to příjmení, jméno, datum a místo narození, povolání, dosaženou kvalifikaci žadatele a platný režim, dotyčné příslušné orgány, číslo průkazu, bezpečnostní prvky a platný průkaz totožnosti. Informace týkající se odborné praxe, kterou držitel evropského profesního průkazu získal, nebo o vyrovnávacích opatřeních, které absolvoval, jsou zahrnuty v souboru systému IMI.
5. Osobní údaje obsažené v souboru systému IMI mohou být zpracovávány tak dlouho, jak je zapotřebí pro účely postupu uznávání jako takového, a jako důkaz uznání nebo předání prohlášení vyžadovaného podle článku 7. Členské státy zajistí, aby držitel evropského profesního průkazu měl právo požádat kdykoliv a bez toho, aby mu tím vznikly jakékoli náklady, o opravu nepřesných či neúplných údajů nebo o odstranění nebo zablokování dotyčného souboru systému IMI. Držitel je o tomto právu informován v okamžiku vystavení evropského profesního průkazu a toto právo je mu poté připomínáno každé dva roky. V případě, že původní žádost o evropský profesní průkaz byla podána on-line, by tato připomínka měla být zasílána automaticky prostřednictvím systému IMI.
V případě žádosti o odstranění souboru systému IMI spojeného s evropským profesním průkazem vystaveným za účelem usazení či dočasného a příležitostného poskytování služeb podle čl. 7 odst. 4 vystaví příslušné orgány hostitelského členského státu držiteli odborné kvalifikace doklad potvrzující uznání jeho odborné kvalifikace.
6. V souvislosti se zpracováním osobních údajů v evropském profesním průkazu a ve všech souborech systému IMI jsou příslušné orgány členských států považovány za správce ve smyslu čl. 2 písm. d) směrnice 95/46/ES. V souvislosti se svou odpovědností podle odstavců 1 až 4 tohoto článku a se zpracováním osobních údajů, které k nim patří, je Komise považována za správce ve smyslu čl. 2 písm. d) nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 45/2001 ze dne 18. prosince 2000 o ochraně fyzických osob v souvislosti se zpracováním osobních údajů orgány a institucemi Společenství a o volném pohybu těchto údajů (17)
7. Aniž je dotčen odstavec 3, hostitelské členské státy zajistí, že zaměstnavatelé, zákazníci, pacienti, veřejné orgány a ostatní zúčastněné strany mohou ověřovat pravost a platnost evropského profesního průkazu, který jim jeho držitel předloží.
Komise prostřednictvím prováděcích aktů stanoví pravidla týkající se přístupu k souboru systému IMI, technické prostředky a postupy pro ověření uvedené v prvním pododstavci. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 58 odst. 2.
Článek 4f
Částečný přístup
1. Příslušný orgán hostitelského členského státu poskytne případ od případu částečný přístup k výkonu odborné činnosti na svém území, pouze pokud jsou splněny všechny tyto podmínky:
a)
odborník je plně způsobilý vykonávat v domovském členském státě odbornou činnost, k jejímuž výkonu se v hostitelském členském státě snaží získat částečný přístup;
b)
rozdíly mezi odbornou činností vykonávanou v souladu se zákonem v domovském členském státě a regulovaným povoláním v hostitelském členském státě jako takovým jsou tak velké, že by uplatnění vyrovnávacích opatření znamenalo požadovat po žadateli absolvování celého programu vzdělávání a odborné přípravy v hostitelském členském státě, aby v něm měl přístup k celému regulovanému povolání;
c)
odbornou činnost lze objektivně oddělit od ostatních činností, které v hostitelském členském státě spadají pod regulované povolání.
Pro účely písmene c) zohlední příslušný orgán hostitelského členského státu, zda tato odborná činnost může být samostatně prováděna v domovském členském státě.
2. Částečný přístup je možno odmítnout, pokud je toto odmítnutí zdůvodněno naléhavými důvody obecného zájmu, které jsou přiměřené pro dosažení sledovaného cíle a nepřesahují míru nezbytně nutnou pro dosažení tohoto cíle.
3. Žádosti, jež jsou podány za účelem usazení v hostitelském členském státě, se posuzují v souladu s hlavou III kapitolami I a IV.
4. Žádosti, jež jsou podány za účelem poskytování dočasných a příležitostných služeb v hostitelském členském státě, které se týkají odborných činností s důsledky pro ochranu zdraví nebo bezpečnost, se posuzují v souladu s hlavou II.
5. Odchylně od čl. 7 odst. 4 šestého pododstavce a čl. 52 odst. 1 se po poskytnutí částečného přístupu odborná činnost vykonává pod profesním označením domovského členského státu. Hostitelský členský stát může požadovat používání tohoto profesního označení v jazycích hostitelského členského státu. Odborníci, kteří využívají částečný přístup, příjemcům služeb jasně sdělí rozsah své odborné činnosti.
6. Tento článek se nevztahuje na odborníky, kteří využívají automatické uznávání svých odborných kvalifikací podle hlavy III kapitol II, III a IIIa.
6)
V čl. 5 odst. 1 se písmeno b) nahrazuje tímto:
„b)
pokud se poskytovatel služby přestěhuje, vykonával-li toto povolání v jednom nebo několika členských státech po dobu nejméně jednoho roku během deseti let předcházejících poskytování služeb a není-li povolání v členském státě usazení regulováno. Podmínka výkonu povolání po dobu jednoho roku se neuplatňuje v případě, že se povolání nebo vzdělání a odborná příprava, které k tomuto povolání vedou, regulují.“
7)
Článek 7 se mění takto:
a)
odstavec 2 se mění takto:
i)
písmena d) a e) se nahrazují tímto:
„d)
v případech uvedených v čl. 5 odst. 1 písm. b) jakýkoli důkaz o tom, že poskytovatel služeb vykonával dotyčnou činnost po dobu nejméně jednoho roku v předcházejících deseti letech;
e)
pro povolání související s bezpečností a veřejným zdravím a pro povolání týkající se vzdělávání nezletilých, včetně péče o děti a předškolní výchovy, jestliže to členský stát vyžaduje od svých vlastních státních příslušníků, osvědčení potvrzující, že jim nebyl dočasně ani trvale zakázán výkon povolání a že nebyli odsouzeni za spáchání trestného činu;“,
ii)
doplňují se nová písmena, která znějí:
„f)
pro povolání, jejichž výkon může mít důsledky pro bezpečnost pacientů, prohlášení o žadatelově znalosti jazyka nezbytné pro vykonávání tohoto povolání v hostitelském členském státě;
g)
pro povolání zahrnující činnosti uvedené v článku 16, která členský stát oznámil v souladu s čl. 59 odst. 2, osvědčení o povaze a době trvání činnosti vystavené příslušným orgánem nebo subjektem členského státu, ve kterém je poskytovatel služby usazen.“;
b)
vkládá se nový odstavec, který zní:
„2a. Podání požadovaného ohlášení poskytovatelem služby v souladu s odstavcem 1 jej opravňuje k přístupu k činnosti poskytování služeb nebo k výkonu této činnosti na celém území dotyčného členského státu. Členský stát může vyžadovat dodatečné informace uvedené v odstavci 2 týkající se odborné kvalifikace poskytovatele služeb, pokud:
a)
se jedná o povolání, které je v některých částech území daného členského státu regulováno jiným způsobem;
b)
se tato regulace vztahuje rovněž na všechny státní příslušníky tohoto členského státu;
c)
jsou rozdíly v této regulaci zdůvodněny naléhavými důvody obecného zájmu týkajícími se veřejného zdraví nebo bezpečnosti příjemců služeb a
d)
neexistuje jiný způsob, kterým by členský stát mohl tyto informace získat.“;
c)
odstavec 4 se nahrazuje tímto:
„4. V případě prvního poskytnutí služeb u regulovaných povolání, která mají důsledky pro veřejné zdraví nebo bezpečnost a která nevyužívají automatického uznávání podle hlavy III kapitoly II, III nebo IIIa, může příslušný orgán hostitelského členského státu zkontrolovat odbornou kvalifikaci poskytovatele služeb před tímto prvním poskytnutím služeb. Tato předběžná kontrola je možná pouze tehdy, je-li jejím účelem předejít vážnému poškození zdraví nebo bezpečnosti příjemce služby kvůli nedostatečné odborné kvalifikaci poskytovatele služeb a pokud tato kontrola nepřesahuje to, co je za tímto účelem nezbytné.
Příslušný orgán nejpozději jeden měsíc po obdržení ohlášení a průvodních dokladů uvedených v odstavcích 1 a 2 uvědomí poskytovatele služby o svém rozhodnutí:
a)
jeho odborné kvalifikace neověřovat;
b)
poté, co ověřil jeho odbornou kvalifikaci:
i)
vyžadovat od poskytovatele služeb, aby složil zkoušku způsobilosti, nebo
ii)
umožnit poskytování služeb.
Existují-li obtíže, které by mohly vést k prodlení s přijetím rozhodnutí podle druhého pododstavce, uvědomí příslušný orgán poskytovatele služeb o důvodech prodlení ve stejné lhůtě. Obtíže musí být vyřešeny do jednoho měsíce od tohoto uvědomění a konečné rozhodnutí přijato nejpozději dva měsíce po vyřešení obtíží.
Pokud existuje podstatný rozdíl mezi odbornou kvalifikací poskytovatele služeb a odbornou přípravou, která je vyžadována v hostitelském členském státě, a to v takovém rozsahu, že by tento rozdíl mohl poškodit veřejné zdraví nebo bezpečnost a nelze ho vyrovnat odbornou praxí poskytovatele služeb nebo znalostmi, dovednostmi a schopnostmi, které poskytovatel služeb nabyl celoživotním učením a které za tímto účelem potvrdil příslušný subjekt, poskytne hostitelský členský stát poskytovateli služeb možnost, aby prokázal, zejména formou zkoušky způsobilosti podle druhého pododstavce písm. b), že nabyl chybějící znalosti, dovednosti nebo schopnosti. Hostitelský členský stát přijme na uvedeném základě rozhodnutí o tom, zda povolí poskytování služeb. V každém případě musí být možné poskytovat služby do jednoho měsíce po vydání rozhodnutí podle druhého pododstavce.
Službu je možno poskytovat, pokud příslušný orgán nereaguje ve lhůtách stanovených ve druhém a třetím pododstavci.
V případech, kdy odborná kvalifikace byla ověřena podle tohoto odstavce, poskytuje se služba pod profesním označením hostitelského členského státu.“
8)
V článku 8 se odstavec 1 nahrazuje tímto:
„1. Příslušné orgány hostitelského členského státu mohou v případě oprávněných pochybností požádat příslušné orgány členského státu usazení, aby jim poskytly informace o usazení poskytovatele služeb v souladu s právními předpisy, o jeho bezúhonnosti a o tom, že neexistují žádné disciplinární nebo trestněprávní sankce profesní povahy. V případě, že se příslušné orgány hostitelského členského státu rozhodnou ověřit odbornou kvalifikaci poskytovatele služeb, mohou požádat příslušné orgány členského státu usazení, aby jim poskytly informace o odborné přípravě poskytovatele služeb v rozsahu nutném pro posouzení podstatného rozdílu, který by mohl poškodit veřejné zdraví nebo bezpečnost. Příslušné orgány členského státu usazení poskytnou tyto informace v souladu s článkem 56. V případě povolání, která nejsou v domovském členském státě regulována, mohou tyto informace poskytnout rovněž centra pomoci uvedená v článku 57b.“
9)
Článek 11 se mění takto:
a)
první pododstavec se mění takto:
i)
návětí se nahrazuje tímto:
„Pro účely uplatňování článku 13 a čl. 14 odst. 6 jsou odborné kvalifikace rozděleny do těchto úrovní:“,
ii)
v písmenu c) se bod ii) nahrazuje tímto:
„ii)
regulovaného vzdělávání a odborné přípravy nebo v případě regulovaných povolání odborné přípravy se zvláštní strukturou s kompetencemi přesahujícími kompetence stanovené pro úroveň b, které jsou rovnocenné úrovni odborné přípravy podle bodu i), pokud tato odborná příprava zajišťuje srovnatelnou odbornou úroveň a připravuje uchazeče o vzdělání na srovnatelnou úroveň povinností a funkcí, a to za podmínky, že diplom provází osvědčení vystavené domovským členským státem;“,
iii)
písmena d) a e) se nahrazují tímto:
„d)
diplom, který potvrzuje, že držitel úspěšně ukončil odbornou přípravu na postsekundární úrovni v délce nejméně tří a nejvýše čtyř let nebo v odpovídající délce v případě rozvolněného studia, a který může být navíc vyjádřen odpovídajícím počtem kreditů ECTS, na univerzitě, vysoké škole nebo jiném zařízení podobné úrovně, a v případě potřeby rovněž potvrzení, že úspěšně ukončil odbornou přípravu, která může být požadována navíc k uvedenému postsekundárnímu studiu;
e)
diplom, který potvrzuje, že držitel úspěšně ukončil postsekundární studium v délce nejméně čtyř let nebo v odpovídající délce v případě rozvolněného studia, a který může být navíc vyjádřen odpovídajícím počtem kreditů ECTS, na univerzitě, vysoké škole nebo jiném zařízení podobné úrovně, a v případě potřeby rovněž potvrzení, že úspěšně ukončil odbornou přípravu, která může být požadována navíc k uvedenému postsekundárnímu studiu.“;
b)
druhý pododstavec se zrušuje.
10)
V článku 12 se první pododstavec nahrazuje tímto:
„Jakýkoli doklad o dosažené kvalifikaci nebo jakýkoli soubor dokladů o dosažené kvalifikaci, který byl vydán příslušným orgánem v členském státě a který prokazuje, že jeho držitel úspěšně dokončil odbornou přípravu v Unii v rámci řádného nebo rozvolněného studia a v rámci nebo mimo rámec formálních studijních programů, kterou tento členský stát uznává jako rovnocennou odbornou přípravu a která uděluje držiteli stejná práva na přístup k povolání nebo jeho výkon nebo připravuje na výkon tohoto povolání, se považuje za doklad o dosažené kvalifikaci uvedený v článku 11, včetně dotyčné úrovně.“
11)
Článek 13 se nahrazuje tímto:
„Článek 13
Podmínky uznávání
1. Pokud je v hostitelském členském státě přístup k regulovanému povolání nebo jeho výkon podmíněn držením zvláštní odborné kvalifikace, povolí příslušný orgán tohoto členského státu přístup k tomuto povolání a jeho výkon žadatelům za stejných podmínek, jaké se vztahují na jeho vlastní státní příslušníky, pokud jsou držiteli osvědčení způsobilosti nebo dokladu o dosažené kvalifikaci podle článku 11, který jiný členský stát požaduje k získání přístupu k tomuto povolání a jeho výkonu na svém území.
Osvědčení o způsobilosti nebo doklad o dosažené kvalifikaci vystavuje příslušný orgán členského státu, který byl určen v souladu s právními a správními předpisy tohoto členského státu.
2. Přístup k povolání a jeho výkon podle odstavce 1 se přizná rovněž žadatelům, kteří v průběhu předchozích 10 let vykonávali dotčené povolání na plný úvazek po dobu jednoho roku nebo na zkrácený úvazek po dobu, jež v celkovém souhrnu odpovídá ročnímu plnému úvazku, v jiném členském státě, v němž toto povolání není regulováno, a kteří jsou držiteli jednoho nebo více osvědčení způsobilosti nebo dokladů o dosažené kvalifikaci, které vystavil jiný členský stát, v němž toto povolení není regulováno.
Osvědčení způsobilosti a doklady o dosažené kvalifikaci splňují tyto podmínky:
a)
byly vydány příslušným orgánem členského státu určeným v souladu s právními a správními předpisy tohoto členského státu;
b)
prokazují, že držitel byl připraven na výkon dotyčného povolání.
Roční odbornou praxi podle prvního pododstavce však nelze vyžadovat, pokud doklad o dosažené kvalifikaci, jehož je žadatel držitelem, potvrzuje regulované vzdělávání a odbornou přípravu.
3. Hostitelský členský stát uzná úroveň potvrzenou podle článku 11 domovským členským státem i osvědčení, kterým domovský členský stát dokládá, že regulované vzdělání a odborná příprava nebo odborná příprava se zvláštní strukturou, jak jsou uvedeny v čl. 11 písm. c) bodě ii), odpovídají úrovni stanovené v čl. 11 písm. c) bodě i).
4. Odchylně od odstavců 1 a 2 tohoto článku a od článku 14 může příslušný orgán hostitelského členského státu odmítnout přístup k regulovanému povolání a jeho výkon držitelům osvědčení způsobilosti zařazeným do kategorie uvedené v čl. 11 písm. a), pokud je vnitrostátní odborná kvalifikace požadovaná pro výkon tohoto povolání na jeho území zařazena do kategorií uvedených v čl. 11 písm. e).“
12)
Článek 14 se mění takto:
a)
odstavec 1 se nahrazuje tímto:
„1. Bez ohledu na článek 13 může hostitelský stát požadovat, aby žadatel absolvoval adaptační období nepřesahující tři roky nebo složil zkoušku způsobilosti, pokud:
a)
odborná příprava, kterou žadatel absolvoval, se podstatně liší od obsahu osvědčeného dokladem o dosažené kvalifikaci, který je požadován hostitelským členským státem;
b)
regulované povolání v hostitelském členském státě zahrnuje jednu nebo více regulovaných odborných činností, které nejsou součástí příslušného povolání v domovském členském státě žadatele, a náplň odborné přípravy vyžadované v hostitelském členském státě se podstatně liší od obsahu zahrnutého v osvědčení způsobilosti nebo dokladu o dosažené kvalifikaci žadatele.“;
b)
v odstavci 2 se třetí pododstavec nahrazuje tímto:
„Pokud se Komise domnívá, že odchylka uvedená v druhém pododstavci není přiměřená nebo neodpovídá právu Unie, přijme ve lhůtě tří měsíců od obdržení všech nezbytných informací prováděcí akt, kterým požádá dotčený členský stát, aby od plánovaného opatření upustil. Neodpoví-li Komise ve výše uvedené lhůtě, lze odchylku použít.“;
c)
v odstavci 3 se doplňuje nový pododstavec, který zní:
„Odchylně od zásady, že žadatel má právo zvolit si mezi adaptačním obdobím a zkouškou způsobilosti, jak je stanoveno v odstavci 2, může hostitelský členský stát jednu z těchto možností stanovit v případě:
a)
držitele odborné kvalifikace uvedené v čl. 11 písm. a) žádajícího o uznání své odborné kvalifikace, pokud je požadovaná vnitrostátní odborná kvalifikace zařazena do kategorií uvedených v čl. 11 písm. c), nebo
b)
držitele odborné kvalifikace uvedené v čl. 11 písm. b) žádajícího o uznání své odborné kvalifikace, pokud je požadovaná vnitrostátní odborná kvalifikace zařazena do kategorií uvedených v čl. 11 písm. d) nebo e).
V případě držitele odborné kvalifikace uvedené v čl. 11 písm. a) žádajícího o uznání své odborné kvalifikace, pokud je požadovaná vnitrostátní odborná kvalifikace zařazena do kategorií uvedených v čl. 11 písm. d), může hostitelský členský stát uložit adaptační období i zkoušku způsobilosti.“;
d)
odstavce 4 a 5 se nahrazují tímto:
„4. Pro účely uplatňování odstavců 1 a 5 se „podstatně se lišícím obsahem“ rozumí záležitosti, jejichž znalost a související získané dovednosti a schopnosti jsou nezbytným předpokladem pro výkon povolání a u kterých odborná příprava migrující osoby vykazuje značné rozdíly oproti odborné přípravě vyžadované hostitelským členským státem, pokud jde o obsah.
5. Odstavec 1 se použije při řádném zohlednění zásady proporcionality. Zejména pokud hostitelský členský stát zamýšlí vyžadovat od žadatele absolvování adaptačního období nebo složení zkoušky způsobilosti, musí nejprve zjistit, zda znalosti, dovednosti a schopnosti, které žadatel nabyl během odborné praxe nebo celoživotního učení v jakémkoli členském státě nebo třetí zemi a které byly za tímto účelem potvrzeny příslušným orgánem, nemohou zcela nebo částečně vyrovnat podstatné rozdíly vymezené v odstavci 4.“;
e)
doplňují se nové odstavce, které znějí:
„6. Rozhodnutí o uložení adaptačního období nebo zkoušky způsobilosti se řádně zdůvodňuje. Žadateli jsou poskytnuty zejména tyto informace:
a)
úroveň odborné kvalifikace požadovaná v hostitelském členském státě a úroveň odborné kvalifikace dosažená žadatelem v souladu s klasifikací stanovenou v článku 11, a
b)
podstatné rozdíly uvedené v odstavci 4 a důvody, pro které znalosti, dovednosti a schopnosti, které žadatel nabyl během odborné praxe nebo celoživotního učení a které byly za tímto účelem potvrzeny příslušným orgánem, nemohou tyto rozdíly vyrovnat.
7. Členské státy zajistí, aby měli žadatelé možnost absolvovat zkoušku způsobilosti uvedenou v odstavci 1 nejpozději šest měsíců od data vydání původního rozhodnutí o povinnosti složit zkoušku způsobilosti.“
13)
Článek 15 se zrušuje.
14)
Článek 20 se nahrazuje tímto:
„Článek 20
Úprava seznamů činností v příloze IV
Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 57c, pokud jde o úpravy seznamů činností v příloze IV, pro které se uznává odborná praxe podle článku 16, za účelem aktualizace nebo vyjasnění činností uvedených na seznamu v příloze IV, a to zejména s cílem blíže upřesnit jejich rozsah a zohlednit nejnovější vývoj v oblasti klasifikace podle činností, za předpokladu, že to nepředstavuje zúžení rozsahu činností týkajících se jednotlivých kategorií a že nedojde k převodu činností mezi stávajícími seznamy I, II a III přílohy IV.“
15)
Článek 21 se mění takto:
a)
odstavec 4 se nahrazuje tímto:
„4. Pro provozování lékáren, na něž se nevztahují územní omezení, může členský stát rozhodnout odchylně, že neuzná doklady o dosažené kvalifikaci uvedené v bodu 5.6.2 přílohy V pro účely zřízení nových veřejně přístupných lékáren. Za účelem tohoto odstavce se za nové lékárny považují rovněž lékárny, které jsou otevřeny po dobu kratší než tři roky.
Tuto odchylku nelze uplatnit v případě farmaceutů, jejichž odborná kvalifikace již byla uznána příslušnými orgány hostitelského členského státu pro jiné účely a kteří skutečně v souladu se zákonem odbornou činnost farmaceuta v daném členském státě již vykonávali po dobu nejméně tří po sobě následujících let.“;
b)
odstavec 6 se nahrazuje tímto:
„6. Každý členský stát podmíní přístup k odborné činnosti lékařů, zdravotních sester a ošetřovatelů odpovědných za všeobecnou péči, zubních lékařů, veterinárních lékařů, porodních asistentek a farmaceutů a jejich výkon získáním dokladu o dosažené kvalifikaci uvedeného v příloze V bodech 5.1.1, 5.1.2, 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2 a 5.6.2, který potvrzuje, že dotyčný odborník získal během své odborné přípravy znalosti, dovednosti a schopnosti uvedené v čl. 24 odst. 3, čl. 31 odst. 6, čl. 31 odst. 7, čl. 34 odst. 3, čl. 38 odst. 3, čl. 40 odst. 3 a čl. 44 odst. 3.
V zájmu zohlednění obecně uznávaného vědecko-technického pokroku je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 57c, kterými aktualizuje znalosti a dovednosti uvedené v čl. 24 odst. 3, čl. 31 odst. 6, čl. 34 odst. 3, čl. 38 odst. 3, čl. 40 odst. 3, čl. 44 odst. 3 a čl. 46 odst. 4, aby odrážely vývoj práva Unie mající přímý dopad na dotčená povolání.
Tyto změny nesmí vyžadovat změnu stávajících základních legislativních zásad členských států týkajících se struktury povolání, co se týče odborné přípravy a podmínek pro přístup fyzických osob. Tyto změny musí respektovat odpovědnost členských států za organizaci svých vzdělávacích systémů dle čl. 165 odst. 1 Smlouvy o fungování EU.“;
c)
odstavec 7 se zrušuje.
16)
Vkládá se nový článek, který zní:
„Článek 21a
Postup oznamování
1. Každý členský stát sdělí Komisi znění právních a správních předpisů, které přijme s ohledem na vydávání dokladů o dosažené kvalifikaci v povoláních, na něž se vztahuje tato kapitola.
V případě dokladu o dosažené kvalifikaci uvedeného v oddílu 8 se oznámení v souladu s prvním pododstavcem zasílá rovněž ostatním členským státům.
2. Oznámení uvedené v odstavci 1 zahrnuje informace o trvání a obsahu vzdělávacích programů.
3. Oznámení uvedené v odstavci 1 je předáno prostřednictvím systému IMI.
4. V zájmu řádného zohlednění legislativního a správního vývoje v členských státech a pod podmínkou, že právní a správní předpisy oznámené podle odstavce 1 tohoto článku jsou v souladu s podmínkami stanovenými v této kapitole, je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 57c za účelem změny přílohy V bodů 5.1.1 až 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2, 5.6.2 a 5.7.1, pokud jde o aktualizaci označení přijatých členskými státy pro doklady o dosažené kvalifikaci a případně subjektu, který vydává doklady o dosažené kvalifikaci, osvědčení, jež je provází, a odpovídajícího profesního označení.
5. Pokud právní a správní ustanovení oznámená podle odstavce 1 nejsou v souladu s podmínkami stanovenými v této kapitole, přijme Komise prováděcí akt, kterým zamítne požadované změny přílohy V bodů 5.1.1 až 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2, 5.6.2 nebo 5.7.1.“
17)
Článek 22 se mění takto:
a)
v prvním odstavci se písmeno b) nahrazuje tímto:
„b)
Členské státy v souladu se svými specifickými postupy zajistí prostřednictvím podpory nepřetržitého profesního rozvoje, aby odborníci, jejichž odborná kvalifikace je uvedena v kapitole III této hlavy, mohli své znalosti, schopnosti a dovednosti průběžně doplňovat v zájmu zachování bezpečného a účinného výkonu jejich povolání a udržení kroku s vývojem v dané oblasti.“;
b)
doplňuje se nový pododstavec, který zní:
„Členské státy sdělí Komisi opatření přijatá podle prvního odstavce písm. b) do 18. ledna 2016.“
18)
V článku 24 se odstavec 2 nahrazuje tímto:
„2. Celková doba základní lékařské odborné přípravy zahrnuje nejméně pět let studia, což lze vyjádřit rovněž v odpovídajících kreditech ECTS, a spočívá v nejméně 5 500 hodinách teoretické a praktické výuky na vysoké škole nebo pod dohledem vysoké školy.
Pro příslušníky povolání, kteří zahájili studium před 1. lednem 1972, může odborná příprava uvedená v prvním pododstavci zahrnovat šestiměsíční praktickou výuku na vysokoškolské úrovni vykonanou pod dohledem příslušných orgánů v rámci řádné odborné přípravy.“
19)
Článek 25 se mění takto:
a)
odstavec 1 se nahrazuje tímto:
„1. Přijetí na specializovanou lékařskou odbornou přípravu je podmíněno dokončením a potvrzením základní lékařské odborné přípravy uvedené v čl. 24 odst. 2, v jejímž průběhu získal uchazeč o odborné vzdělání náležité základní lékařské znalosti.“;
b)
vkládá se nový odstavec, který zní:
„3a. Členské státy mohou ve vnitrostátních právních předpisech stanovit osvobození od částí specializované lékařské odborné přípravy uvedené na seznamu přílohy V bodu 5.1.3, přičemž bude toto osvobození stanoveno případ od případu, pokud byla tato část již úspěšně ukončena během absolvování jiné specializované odborné přípravy uvedené na seznamu přílohy V bodu 5.1.3, za níž odborný pracovník již získal odbornou kvalifikaci v jednom z členských států. Členské státy zajistí, že poskytnuté osvobození nepřesáhne polovinu minimální délky dotčené specializované lékařské odborné přípravy.
Každý členský stát oznámí Komisi a ostatním členským státům dotyčné vnitrostátní předpisy pro každé částečné osvobození.“;
c)
odstavec 5 se nahrazuje tímto:
„5. Komisi se svěřuje pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 57c, pokud jde o úpravu minimálních délek odborné přípravy uvedených v příloze V bodě 5.1.3 za účelem jejich přizpůsobení vědeckému a technickému pokroku.“
20)
V článku 26 se druhý pododstavec nahrazuje tímto:
„Za účelem zohlednění změn ve vnitrostátních právních předpisech a s cílem aktualizovat tuto směrnici je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 57c, pokud jde o zařazení nových lékařských specializačních oborů, jež jsou zastoupeny nejméně ve dvou pětinách členských států, do přílohy V bodu 5.1.3.“
21)
V článku 27 se vkládá nový odstavec, který zní:
„2a. Členské státy uznávají kvalifikaci specializovaných lékařů získanou v Itálii a uvedenou na seznamu přílohy V bodech 5.1.2 a 5.1.3 u těch lékařů, kteří započali svou odbornou přípravu v období mezi 31. prosincem 1983 a 1. lednem 1991, ačkoli daná příprava neodpovídá všem požadavkům na odbornou přípravu stanoveným v článku 25, pokud je tato kvalifikace doplněna potvrzením vydaným příslušnými italskými orgány a osvědčujícím, že dotyčný lékař v Itálii skutečně v souladu se zákony vykonával činnost specializovaného lékaře v tomtéž specializovaném oboru po dobu nejméně sedmi po sobě následujících let v průběhu deseti let předcházejících dni vydání tohoto osvědčení.“
22)
V článku 28 se odstavec 1 nahrazuje tímto:
„1. Přijetí na zvláštní odbornou přípravu ve všeobecném lékařství je podmíněno dokončením a potvrzením základní lékařské odborné přípravy uvedené v čl. 24 odst. 2, v jejímž průběhu získal uchazeč o odborné vzdělání náležité základní lékařské znalosti.“
23)
Článek 31 se mění takto:
a)
odstavec 1 se nahrazuje tímto:
„1. Přijetí na odbornou přípravu zdravotních sester a ošetřovatelů odpovědných za všeobecnou péči je podmíněno buď:
a)
ukončením všeobecného školního vzdělání v trvání 12 let potvrzeného diplomem, osvědčením nebo jiným dokladem vydaným příslušnými orgány nebo subjekty členského státu nebo osvědčením o složení přijímací zkoušky na rovnocenné úrovni, jež umožňuje přístup ke studiu na vysoké škole nebo v zařízeních vyššího vzdělávání na úrovni uznané za rovnocennou, nebo
b)
ukončením všeobecného školního vzdělání v trvání alespoň 10 let potvrzeného diplomem, osvědčením nebo jiným dokladem vydaným příslušnými orgány nebo subjekty členského státu nebo osvědčením o složení přijímací zkoušky na rovnocenné úrovni, jež umožňuje přístup ke studiu ve škole nebo programu pro odborné vzdělávání zdravotních sester a ošetřovatelů.“;
b)
v odstavci 2 se druhý a třetí pododstavec nahrazují tímto:
„Komisi se svěřuje pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 57c, pokud jde o úpravy seznamu uvedeného v příloze V bodě 5.2.1 za účelem jeho přizpůsobení vědeckému a technickému pokroku.
Úpravy uvedené v druhém pododstavci nesmí mít za důsledek změnu stávajících základních legislativních zásad členských států týkajících se struktury povolání, pokud jde o odbornou přípravu a podmínky pro přístup fyzických osob. Tyto úpravy musí respektovat odpovědnost členských států za organizaci svých vzdělávacích systémů dle čl. 165 odst. 1 Smlouvy o fungování EU.“;
c)
v odstavci 3 se první pododstavec nahrazuje tímto:
„Odborná příprava zdravotních sester a ošetřovatelů odpovědných za všeobecnou péči zahrnuje celkem nejméně tři roky studia, což lze vyjádřit rovněž v odpovídajících kreditech ECTS, a čítá nejméně 4 600 hodin teoretického a klinického výcviku, přičemž délka teoretického výcviku představuje alespoň jednu třetinu a délka klinického výcviku alespoň jednu polovinu minimální délky odborné přípravy. Členské státy mohou poskytnout částečnou výjimku odborníkům, kteří absolvovali část výuky formou jiného výcviku, který má alespoň rovnocennou úroveň.“;
d)
odstavec 4 se nahrazuje tímto:
„4. Teoretická výuka je součástí vzdělávání zdravotních sester a ošetřovatelů, ve které uchazeč o odborné vzdělání získává odborné znalosti, schopnosti a dovednosti požadované podle odstavců 6 a 7. Výuka je zajištěna učiteli ošetřovatelství a jinými kvalifikovanými osobami na vysoké škole, ve vyšším vzdělávacím zařízení s uznanou vysokoškolskou úrovní nebo na školách či v programech pro odborné vzdělávání zdravotních sester a ošetřovatelů.“;
e)
v odstavci 5 se první pododstavec nahrazuje tímto:
„5. Klinická výuka je součástí vzdělávání zdravotních sester a ošetřovatelů, ve které se uchazeč o odborné vzdělání učí jako součást týmu a v přímém kontaktu se zdravými nebo nemocnými jednotlivci nebo skupinou organizovat, poskytovat a vyhodnocovat požadovanou komplexní ošetřovatelskou péči na základě znalostí, schopností a dovedností, které získal. Uchazeč o vzdělání se učí nejen jak pracovat v týmu, ale také jak tým vést a organizovat celkovou zdravotní péči, včetně zdravotnické výchovy pro jednotlivce a malé skupiny v rámci zdravotnických zařízení nebo ve skupině.“;
f)
odstavec 6 se nahrazuje tímto:
„6. Odborná příprava zdravotních sester a ošetřovatelů odpovědných za všeobecnou péči zaručí, že dotyčná osoba získala tyto znalosti a dovednosti:
a)
komplexní znalosti z věd, o které se opírá všeobecné ošetřovatelství, včetně dostatečného pochopení anatomie, fyziologie a chování zdravých a nemocných osob, ale i poznatky o vztahu mezi zdravotním stavem a fyzickým i sociálním prostředím člověka;
b)
znalosti o povaze a etice tohoto povolání a o obecných zásadách zdraví a ošetřovatelství;
c)
přiměřené klinické zkušenosti; tyto zkušenosti, které by měly být zvoleny s ohledem na svou studijní hodnotu, by měly být získány pod dohledem kvalifikovaného ošetřovatelského personálu a v místech, kde počet kvalifikovaných pracovníků a vybavení vyhovuje z hlediska ošetřovatelské péče o pacienty;
d)
schopnost účastnit se praktického výcviku zdravotnického personálu a získávat zkušenosti z práce s tímto personálem;
e)
zkušenosti z práce s příslušníky jiných profesí ve zdravotnictví.“;
g)
doplňuje se nový odstavec, který zní:
„7. Dosažená kvalifikace zdravotní sestry a ošetřovatele odpovědných za všeobecnou péči dokládá, že daný odborný pracovník je schopen uplatnit alespoň níže uvedené schopnosti bez ohledu na to, zda výuka proběhla na vysoké škole, ve vyšším vzdělávacím zařízení s uznanou vysokoškolskou úrovní nebo na školách či v rámci programů pro odborné vzdělávání zdravotních sester a ošetřovatelů:
a)
schopnost samostatně stanovit potřebnou ošetřovatelskou péči za využití současných teoretických a klinických poznatků a plánovat, organizovat a poskytovat ošetřovatelskou péči při léčbě pacientů na základě znalostí a dovedností získaných v souladu s odst. 6 písm. a), b) a c) v zájmu zlepšení odborné praxe;
b)
schopnost účinně spolupracovat s dalšími osobami ve zdravotnictví, včetně účasti na praktické odborné přípravě zdravotnických pracovníků, na základě znalostí a dovedností získaných v souladu s odst. 6 písm. d) a e);
c)
schopnost motivovat jednotlivce, rodiny a skupiny k přijetí zdravého životního stylu a k péči o sebe na základě znalostí a dovedností získaných v souladu s odst. 6 písm. a) a b);
d)
schopnost samostatně zahájit okamžitá opatření na záchranu života a provádět opatření v případě krizí či katastrof;
e)
schopnost samostatně radit, dávat pokyny a poskytovat podporu osobám, které potřebují péči, a jejich blízkým;
f)
schopnost samostatně zajistit kvalitu ošetřovatelské péče a její hodnocení;
g)
schopnost komplexně odborně komunikovat a spolupracovat s příslušníky jiných profesí ve zdravotnictví;
h)
schopnost analyzovat kvalitu péče s cílem zlepšit vlastní odbornou praxi jako zdravotní sestry či ošetřovatele odpovědných za všeobecnou péči.“
24)
Článek 33 se mění takto:
a)
odstavec 2 se zrušuje;
b)
odstavec 3 se nahrazuje tímto:
„3. Členské státy uznávají doklady o dosažené kvalifikaci, které:
a)
byly vydané v Polsku zdravotním sestrám a ošetřovatelům, jejichž odborná příprava skončila před 1. květnem 2004 a nesplňuje minimální požadavky na odbornou přípravu podle článku 31, a
b)
jsou doložené diplomem „bakalář“, které byly získány na základě speciálního programu pro kariérní postup podle:
i)
článku 11 zákona ze dne 20. dubna 2004 o změně zákona o povolání zdravotní sestry, ošetřovatele a porodní asistentky a některých jiných právních předpisů (Úřední věstník Polské republiky, ročník 2004, č. 92, pol. 885 a ročník 2007, č. 176, pol. 1237) a nařízení ministra zdravotnictví ze dne 11. května 2004 o podmínkách vzdělávání zdravotních sester, ošetřovatelů a porodních asistentek, kteří jsou držiteli dokladu o ukončeném středoškolském vzdělání (maturita - matura) a absolvovali střední zdravotnickou školu a další zdravotní odbornou přípravu pro povolání zdravotní sestry, ošetřovatele a porodní asistentky (Úřední věstník Polské republiky, ročník 2004, č. 110, pol. 1170 a ročník 2010, č. 65, pol. 420), nebo
ii)
čl. 52.3 odst. 2 zákona ze dne 15. července 2011 o povolání zdravotní sestry, ošetřovatele a porodní asistentky (Úřední věstník Polské republiky, ročník 2011, č. 174, pol. 1039) a nařízení ministra zdravotnictví ze dne 14. června 2012, kterým se stanoví podrobné podmínky pro poskytování vyššího vzdělávání zdravotním sestrám, ošetřovatelům a porodním asistentkám, kteří jsou držiteli dokladu o ukončeném středoškolském vzdělání (maturita - matura) a absolvovali střední zdravotnickou školu nebo další zdravotní odbornou přípravu pro povolání zdravotní sestry, ošetřovatele a porodní asistentky (Úřední věstník Polské republiky, ročník 2012, pol. 770),
za účelem ověření, zda dotyčná zdravotní sestra nebo ošetřovatel mají úroveň znalostí a dovedností srovnatelnou se zdravotními sestrami a ošetřovateli, kteří jsou držiteli kvalifikací uvedených pro Polsko v příloze V bodě 5.2.2.“
25)
Článek 33a se nahrazuje tímto:
„V případě rumunských dokladů o kvalifikaci zdravotních sester a ošetřovatelů odpovědných za všeobecnou péči se uplatňují pouze tato ustanovení o nabytých právech:
V případě státních příslušníků členských států, kteří v Rumunsku obdrželi odbornou přípravu jako zdravotní sestry a ošetřovatelé odpovědní za všeobecnou péči a jejichž vzdělání nesplňuje minimální požadavky na odbornou přípravu stanovené v článku 31, členské státy uznávají jako dostatečný důkaz doklad o dosažené kvalifikaci zdravotní sestry a ošetřovatele odpovědných za všeobecnou péči, je-li doplněn potvrzením osvědčujícím, že tito státní příslušníci členských států vykonávali skutečně a v souladu se zákonem činnosti zdravotní sestry či ošetřovatele odpovědných za všeobecnou péči v Rumunsku po dobu nejméně tří po sobě jdoucích let v průběhu pěti let před datem vydání potvrzení:
a)
„Certificat de competențe profesionale de asistent medical generalist“ s postsekundárním vzděláním získaným na škole typu „școală postliceală“ jako potvrzení o tom, že odborná příprava byla zahájena před 1. lednem 2007;
b)
„Diplomă de absolvire de asistent medical generalist“ s krátkodobým vyšším vzděláváním jako potvrzení, že odborná příprava byla zahájena před 1. říjnem 2003;
c)
„Diplomă de licență de asistent medical generalist“ s dlouhodobým vyšším vzděláváním jako potvrzení, že odborná příprava byla zahájena před 1. říjnem 2003.“
26)
V článku 34 se odstavec 2 nahrazuje tímto:
„2. Celková doba základní odborné přípravy v oboru zubního lékařství zahrnuje nejméně pět let výuky předmětů vyjmenovaných v příloze V bodě 5.3.1, spočívají v nejméně 5 000 hodinách řádné teoretické a praktické výuky, a to na vysoké škole, ve vyšším vzdělávacím zařízení s uznanou vysokoškolskou úrovní nebo pod dohledem vysoké školy, přičemž tuto výuku lze vyjádřit rovněž v odpovídajícím počtu kreditů ECTS.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 57c, pokud jde o úpravy seznamu uvedeného v příloze V bodě 5.3.1 za účelem jeho přizpůsobení vědeckému a technickému pokroku.
Změny uvedené v druhém pododstavci nesmí mít za důsledek změnu stávajících základních legislativních zásad členských států týkajících se struktury povolání, pokud jde o odbornou přípravu a podmínky pro přístup fyzických osob. Tyto změny musí respektovat odpovědnost členských států za organizaci svých vzdělávacích systémů podle čl. 165 odst. 1 Smlouvy o fungování EU.“
27)
Článek 35 se mění takto:
a)
odstavec 1 se nahrazuje tímto:
„1. Přijetí na specializovanou odbornou přípravu v oboru zubního lékařství je podmíněno dokončením a potvrzením základní lékařské odborné přípravy v oboru zubního lékařství uvedené v článku 34 nebo získáním dokladů uvedených v článcích 23 a 37.“;
b)
odstavec 2 se mění takto:
i)
druhý pododstavec se nahrazuje tímto:
„Jedná se o řádné denní studium po dobu alespoň tří let, na něž dohlíží příslušné orgány nebo subjekty. Zahrnuje osobní účast zubního lékaře uchazeče o odborné vzdělání na činnosti a povinnostech dotyčných zařízení.“,
ii)
třetí pododstavec se zrušuje;
c)
doplňují se nové odstavce, které znějí:
„4. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 57c, pokud jde o úpravu minimální délky odborné přípravy uvedené v odstavci 2 za účelem přizpůsobení vědeckému a technickému pokroku.
5. Za účelem zohlednění změn ve vnitrostátních právních předpisech a s cílem aktualizovat tuto směrnici je Komisi svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 57c, pokud jde o zařazení nových specializací zubního lékařství, jež jsou zastoupeny nejméně ve dvou pětinách členských států, do přílohy V bodu 5.3.3.“
28)
V článku 37 se doplňují nové odstavce, které znějí:
„3. Pokud jde o doklady o dosažené kvalifikaci zubních lékařů, členské státy uznávají tyto doklady podle článku 21, pokud žadatelé zahájili svou odbornou přípravu dne 18. ledna 2016 nebo dříve.
4. Každý členský stát uznává doklady o dosažené kvalifikaci lékaře vydané ve Španělsku osobám, které zahájily vysokoškolskou lékařskou odbornou přípravu po 1. lednu 1986 a nejpozději 31. prosince 1997, doplněné osvědčením vydaným španělskými příslušnými orgány.
Toto osvědčení potvrzuje, že byly splněny tyto podmínky:
a)
dotyčný odborník úspěšně dokončil nejméně tři roky studia, které jsou na základě potvrzení španělských příslušných orgánů rovnocenné odborné přípravě uvedené v článku 34;
b)
dotyčný odborník skutečně, v souladu se zákonem a převážně vykonával ve Španělsku činnosti podle článku 36 po dobu nejméně tří po sobě následujících let v průběhu pěti let předcházejících dni vydání tohoto osvědčení;
c)
dotyčný odborník je oprávněn k výkonu činností uvedených v článku 36 za stejných podmínek jako držitelé dokladu o dosažené kvalifikaci uvedených pro Španělsko v příloze V bodu 5.3.2 nebo je skutečně, v souladu se zákonem a převážně vykonává.“
29)
Článek 38 se mění takto:
a)
odstavec 1 se nahrazuje tímto:
„1. Délka odborné přípravy v oboru veterinárního lékařství celkem zahrnuje nejméně pět let řádné denní teoretické a praktické výuky předmětů, které jsou vyjmenovány v příloze V bodě 5.4.1, na vysoké škole, ve vyšším vzdělávacím zařízení s uznanou vysokoškolskou úrovní nebo pod dohledem vysoké školy, přičemž tato výuka může být dodatečně vyjádřena rovněž odpovídajícími kredity ECTS.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 57c, pokud jde o úpravy seznamu stanoveného v příloze V bodě 5.4.1 za účelem jeho přizpůsobení vědeckému a technickému pokroku.
Změny uvedené v druhém pododstavci nesmí mít za důsledek změnu stávajících základních legislativních zásad členských států týkajících se struktury povolání, pokud jde o odbornou přípravu a podmínky pro přístup fyzických osob. Tyto změny musí respektovat odpovědnost členských států za organizaci svých vzdělávacích systémů dle čl. 165 odst. 1 Smlouvy o fungování EU.“;
b)
odstavec 3 se nahrazuje tímto:
„3. Odborná příprava veterinárního lékaře zaručí, že dotyčný příslušník povolání získal tyto znalosti a dovednosti:
a)
přiměřené znalosti z věd, o které se opírá činnost veterinárního lékaře, a znalosti právních předpisů Unie vztahujících se na tyto činnosti;
b)
přiměřené znalosti o anatomii, fyziologii, chování a fyziologických potřebách zvířat, jakož i o obecné schopnosti a dovednosti pro jejich chov, krmení, dobré životní podmínky, reprodukci a hygieně;
c)
přiměřené klinické, epidemiologické a analytické dovednosti a schopnosti pro prevenci, diagnostiku a nemocí zvířat jednotlivě i skupinově, včetně anestezie, aseptické chirurgie a bezbolestné smrti, včetně zvláštních znalostí o nemocích přenosných na člověka;
d)
přiměřené znalosti, dovednosti a schopnosti pro preventivní medicínu, včetně schopností v oblasti vyšetřování a certifikace;
e)
přiměřené znalosti o hygieně a technologii získávání, výroby a uvádění do oběhu živočišných krmiv nebo potravin živočišného původu určených k lidské spotřebě, včetně dovedností a schopností potřebných pro pochopení a vysvětlení osvědčených postupů v tomto ohledu;
f)
znalosti, dovednosti a schopnosti potřebné pro odpovědné a rozumné používání veterinárních léčiv k léčbě zvířat a zajištění bezpečnosti potravinového řetězce a ochrany životního prostředí.“
30)
Článek 40 se mění takto:
a)
v odstavci 1 se třetí a čtvrtý pododstavec nahrazují tímto:
„Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 57c, pokud jde o úpravy seznamu stanoveného v příloze V bodě 5.5.1 za účelem jeho přizpůsobení vědeckému a technickému pokroku.
Změny uvedené ve třetím pododstavci nesmí mít za důsledek změnu stávajících základních legislativních zásad členských států týkajících se struktury povolání, pokud jde o odbornou přípravu a podmínky pro přístup fyzických osob. Tyto změny musí respektovat odpovědnost členských států za organizaci svých vzdělávacích systémů dle čl. 165 odst. 1 Smlouvy o fungování EU.“;
b)
odstavec 2 se nahrazuje tímto:
„2. Přijetí k odborné přípravě pro porodní asistentky je vázán na splnění jedné z těchto podmínek:
a)
dokončení nejméně 12 let povinné školní docházky nebo získání osvědčení o složení přijímací zkoušky na rovnocenné úrovni do školy pro vzdělávání porodních asistentek pro směr I;
b)
získání dokladu o dosažené kvalifikaci zdravotní sestry a ošetřovatele odpovědných za všeobecnou zdravotní péči uvedeného v příloze V bodě 5.2.2 pro směr II.“;
c)
odstavec 3 se nahrazuje tímto:
„3. Odborná příprava porodních asistentek zaručí, že dotyčný příslušník povolání získal tyto znalosti a dovednosti:
a)
podrobné znalosti z věd, o které se opírá činnost porodní asistentky, zejména z porodnictví a gynekologie;
b)
přiměřené znalosti profesní etiky a právní úpravy týkající se výkonu povolání;
c)
přiměřené znalosti z všeobecného lékařství (biologické funkce, anatomie a fyziologie), znalosti z farmakologie v oblasti porodnictví a znalosti o novorozencích a rovněž znalosti o vztahu mezi zdravotním stavem a fyzickým a sociálním prostředím člověka a znalosti o jeho chování;
d)
přiměřené klinické zkušenosti nabyté ve schválených institucích, díky nimž může porodní asistentka nezávisle a na vlastní zodpovědnost v nezbytném rozsahu, s vyloučením patologických situací, řídit předporodní péči, vést porod a jeho následky ve schválených institucích a dohlížet na první a druhou dobu porodní, poporodní péči a resuscitaci novorozenců před příchodem lékaře;
e)
přiměřené znalosti vzdělání zdravotníků a zkušenosti ze spolupráce s nimi.“
31)
V článku 41 se odstavec 1 nahrazuje tímto:
„1. Doklady o dosažené kvalifikaci porodní asistentky uvedené v příloze V bodě 5.5.2 jsou automaticky uznávány podle článku 21, pokud splňují jedno z těchto kritérií:
a)
řádná odborná příprava pro porodní asistentky po dobu nejméně tří let sestávající nejméně z 4 600 hodin teoretické a praktické výuky, z čehož nejméně jednu třetinu musí představovat klinický výcvik, přičemž tuto přípravu lze navíc vyjádřit rovněž v odpovídajících kreditech ECTS;
b)
řádná odborná příprava pro porodní asistentky po dobu nejméně dvou let sestávající z nejméně 3 600 hodin podmíněná získáním dokladů o dosažené kvalifikaci zdravotní sestry a ošetřovatele odpovědných za všeobecnou péči uvedených v příloze V bodě 5.2.2, přičemž tuto přípravu lze navíc popřípadě vyjádřit rovněž v odpovídajících kreditech ECTS;
c)
řádná odborná příprava pro porodní asistentky po dobu nejméně 18 měsíců sestávající z nejméně 3 000 hodin, kterou lze navíc vyjádřit rovněž v odpovídajících kreditech ECTS, podmíněná získáním dokladů o dosažené kvalifikaci zdravotní sestry a ošetřovatele odpovědných za všeobecnou péči uvedených v příloze V bodě 5.2.2, po níž následuje jednoletá odborná praxe, o níž bylo vydáno osvědčení v souladu s odstavcem 2.“
32)
Článek 43 se mění takto:
a)
vkládá se nový odstavec, který zní:
„1a. Pokud jde o doklady o dosažené kvalifikaci porodních asistentek, členské státy uznávají automaticky kvalifikace, pokud žadatelka zahájila odbornou přípravu před 18. lednem 2016 a požadavkem pro přijetí bylo 10 let všeobecného vzdělání nebo odpovídající úroveň pro směr I či ukončená odborná příprava pro zdravotní sestry a ošetřovatele odpovědné za všeobecnou péči doložená dokladem o dosažené kvalifikaci uvedeným v bodě 5.2.2 přílohy V před zahájením odborné přípravy pro porodní asistentky pro směr II.“;
b)
odstavec 3 se zrušuje;
c)
odstavec 4 se nahrazuje tímto:
„4. Členské státy uznávají doklady o dosažené kvalifikaci porodní asistentky, které:
a)
byly vydané v Polsku porodním asistentkám, jejichž odborná příprava skončila před 1. květnem 2004 a nesplňuje minimální požadavky na odbornou přípravu podle článku 40, a
b)
jsou doložené diplomem „bakalář“, které byly získány na základě speciálního programu pro kariérní postup podle:
i)
článku 11 zákona ze dne 20. dubna 2004 o změně zákona o povolání zdravotní sestry, ošetřovatele a porodní asistentky a některých jiných právních předpisů (Úřední věstník Polské republiky, ročník 2004, č. 92, pol. 885 a ročník 2007, č. 176, pol. 1237) a nařízení ministra zdravotnictví ze dne 11. května 2004 o podmínkách vzdělávání zdravotních sester, ošetřovatelů a porodních asistentek, kteří jsou držiteli dokladu o ukončeném středoškolském vzdělání (maturita - matura) a absolvovali střední zdravotnickou školu a další zdravotní odbornou přípravu pro povolání zdravotní sestry, ošetřovatele a porodní asistentky (Úřední věstník Polské republiky, ročník 2004, č. 110, pol. 1170 a ročník 2010, č. 65, pol. 420), nebo
ii)
čl. 53.3 odst. 3 zákona ze dne 15. července 2011 o povolání zdravotní sestry, ošetřovatele a porodní asistentky (Úřední věstník Polské republiky, ročník 2011, č. 174, pol. 1039) a nařízení ministra zdravotnictví ze dne 14. června 2012, kterým se stanoví podrobné podmínky pro poskytování vyššího vzdělávání zdravotním sestrám, ošetřovatelům a porodním asistentkám, kteří jsou držiteli dokladu o ukončeném středoškolském vzdělání (maturita - matura) a absolvovali střední zdravotnickou školu nebo další zdravotní odbornou přípravu pro povolání zdravotní sestry, ošetřovatele a porodní asistentky (Úřední věstník Polské republiky, ročník 2012, pol. 770),
za účelem ověření, zda dotyčná porodní asistentka má úroveň znalostí a dovedností srovnatelnou s porodními asistentkami, které jsou držiteli kvalifikací uvedených pro Polsko v příloze V bodě 5.5.2.“
33)
V článku 44 se odstavec 2 nahrazuje tímto:
„2. Doklad o dosažené kvalifikaci farmaceuta musí potvrzovat absolvování odborné přípravy v trvání nejméně pěti let, kterou lze navíc vyjádřit v odpovídajících kreditech ECTS a která zahrnuje:
a)
nejméně čtyři roky řádné denní teoretické a praktické výuky na vysoké škole, ve vyšším vzdělávacím zařízení s uznanou vysokoškolskou úrovní nebo pod dohledem vysoké školy;
b)
v průběhu nebo na konci teoretické a praktické výuky nejméně šest měsíců praktického výcviku v lékárně otevřené pro veřejnost nebo v nemocnici pod dohledem farmaceutického oddělení uvedené nemocnice.
Studium uvedené v tomto odstavci zahrnuje alespoň program uvedený v příloze V bodě 5.6.1. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 57c, pokud jde o změny seznamu stanoveného v příloze V bodě 5.6.1 za účelem jeho přizpůsobení vědeckému a technickému pokroku, včetně vývoje farmakologické praxe.
Úpravy uvedené v druhém pododstavci nesmí mít za důsledek změnu stávajících základních legislativních zásad členských států týkajících se struktury povolání, pokud jde o odbornou přípravu a podmínky pro přístup fyzických osob. Tyto změny musí respektovat odpovědnost členských států za organizaci svých vzdělávacích systémů dle čl. 165 odst. 1 Smlouvy o fungování EU.“
34)
V článku 45 se odstavec 2 nahrazuje tímto:
„2. Členské státy zajistí, aby držitelé dokladu o vysokoškolském vzdělání ve farmacii nebo vzdělání, které je uznáváno jako rovnocenné vysokoškolskému vzdělání ve farmacii, vyhovujícího podmínkám stanoveným v článku 44 měli právo na přístup alespoň k těmto činnostem a na výkon těchto činností, s výhradou případného uložení povinnosti doplnit si odborné zkušenosti:
a)
příprava farmaceutické formy léčiv;
b)
výroba a testování léčiv;
c)
testování léčiv v laboratoři pro zkoušení léčiv;
d)
skladování, uchovávání a distribuce léčiv na úrovni velkoobchodů;
e)
zásobování, příprava, testování, skladování, distribuce a výdej bezpečných a účinných léčiv požadované kvality v lékárnách pro veřejnost;
f)
příprava, testování, skladování, distribuce a výdej bezpečných a účinných léčiv požadované kvality v nemocnicích;
g)
poskytování informací a poradenství ohledně léčiv jako takových, včetně jejich vhodného užívání;
h)
ohlašování nežádoucích účinků farmaceutických výrobků příslušným orgánům;
i)
individuální podpora pacientů, kteří si sami podávají léky;
j)
podpora místních nebo celostátních kampaní v oblasti veřejného zdraví.“
35)
Článek 46 se nahrazuje tímto:
„Článek 46
Odborná příprava architektů
1. Odborná příprava architekta zahrnuje:
a)
celkem nejméně pět let řádného denního studia na vysoké škole nebo ve srovnatelném vzdělávacím zařízení s úspěšným složením závěrečné zkoušky vedoucí k získání titulu, nebo
b)
nejméně čtyři roky řádného denního studia na vysoké škole nebo ve srovnatelném vzdělávacím zařízení s úspěšným složením závěrečné zkoušky vedoucí k získání titulu a osvědčení o absolvování odborného výcviku v délce dvou let v souladu s odstavcem 4.
2. Architektura musí být hlavní složkou studia uvedeného v odstavci 1. Studium musí být vyvážené, pokud jde o teoretickou a praktickou stránku přípravy v architektuře, a musí zaručit získání nejméně těchto znalostí, dovedností a schopností:
a)
schopnost vytvářet architektonické projekty splňující jak estetické, tak technické požadavky;
b)
odpovídající znalost historie a teorie architektury a souvisejících umění, technologií a humanitních věd;
c)
znalost výtvarného umění jako jednoho z vlivů na kvalitu architektonického díla;
d)
odpovídající znalosti týkající se urbanistiky, územního plánování a dovedností spojených s procesem plánování;
e)
schopnost porozumět vztahu mezi lidmi a architektonickými díly a mezi architektonickými díly a jejich prostředím, potřebě propojit architektonická díla a prostory mezi nimi s lidskými potřebami a měřítky;
f)
schopnost chápat povolání architekta a jeho úlohu ve společnosti, zejména při přípravě návrhů, které zohledňují společenské faktory;
g)
znalost metod průzkumu a přípravy zadání pro návrh projektu;
h)
schopnost pochopit projektování stavby a konstrukční a stavebně technické problémy spojené s projektováním stavby;
i)
odpovídající znalost fyzikálních otázek a technologií a funkce staveb, aby poskytovaly vnitřní podmínky pro pohodlí a ochranu před vlivy počasí v rámci udržitelného rozvoje;
j)
nezbytné dovednosti pro projektování, aby byly uspokojeny požadavky uživatelů stavby v rámci omezení daných nákladovými faktory a stavebními předpisy;
k)
odpovídající znalost průmyslových odvětví, organizací, předpisů a postupů, které souvisejí s převáděním projektů do staveb a s integrací plánů do celkového plánování.
3. Počet let vysokoškolského studia uvedeného v odstavcích 1 a 2 může být navíc vyjádřen rovněž v odpovídajících kreditech ECTS.
4. Odborný výcvik uvedený v odst. 1 písm. b) se musí konat až po dokončení prvních tří let studia. Nejméně jeden rok odborného výcviku musí vycházet ze znalostí, dovedností a schopností nabytých v průběhu studia uvedeného v odstavci 2. Za tímto účelem se odborný výcvik provádí pod dohledem osob nebo orgánů oprávněných příslušným orgánem domovského členského státu. Tento výcvik s dohledem může proběhnout v kterékoli zemi. Odborný výcvik vyhodnotí příslušný orgán v domovském členském státě.“
36)
Článek 47 se nahrazuje tímto:
„Článek 47
Odchylky od požadavků na odbornou přípravu architektů
Odchylně od článku 46 se za vyhovující článku 21 uznává rovněž odborná příprava v rámci programů zvyšování odbornosti nebo v rámci rozvolněného vysokoškolského studia, která odpovídá požadavkům stanoveným v čl. 46 odst. 2 a kterou zakončil úspěšně složenou zkouškou z architektury odborník, jež již sedm nebo více let pracuje v oboru architektury pod dohledem architekta nebo architektonického ateliéru. Tato zkouška musí být na úrovni vysokoškolské zkoušky a musí být rovnocenná závěrečné zkoušce podle čl. 46 odst. 1 písm. b).“
37)
Článek 49 se mění takto:
a)
vkládá se nový odstavec, který zní:
„1a. Odstavec 1 se rovněž použije na doklady o dosažené kvalifikaci architektů uvedených na seznamu v příloze V, pokud byla odborná příprava zahájena před 18. lednem 2016.“;
b)
doplňuje se nový odstavec, který zní:
„3. Každý členský stát přiznává následujícím dokladům na svém území stejné účinky, jaké mají doklady o dosažené kvalifikaci, které sám vydává pro účely přístupu k odborným činnostem architekta a jejich výkonu: doklad o ukončené přípravě na „Fachhochschulen“ ve Spolkové republice Německo v délce tří let ve formě, která existovala k 5. srpnu 1985 a byla nejpozději zahájena do 17. ledna 2014, pokud odpovídá požadavkům stanoveným v čl. 46 odst. 2 a umožňuje přístup k činnostem uvedeným v článku 48 v dotyčném členském státu s profesním označením „architekt“, za předpokladu, že tato příprava byla doplněna čtyřletou dobou odborné praxe ve Spolkové republice Německo doložené osvědčením vydaným příslušným orgánem, na jehož seznamu je architekt, který chce využít této směrnice, zapsán.“
38)
V hlavě III se vkládá nová kapitola, která zní:
„Kapitola IIIA
Automatické uznávání na základě společných zásad odborné přípravy
Článek 49a
Společný rámec odborné přípravy
1. Pro účely tohoto článku se „společným rámcem odborné přípravy“ rozumí společný soubor minimálních znalostí, dovedností a schopností nutných pro výkon konkrétního povolání. Společný rámec odborné přípravy nenahrazuje vnitrostátní programy odborné přípravy, nerozhodne-li členský stát jinak podle vnitrostátních právních předpisů. Za účelem přístupu k tomuto povolání a jeho výkonu v členských státech, které toto povolání regulují, přiznává členský stát na svém území dokladu o odborné kvalifikaci získané na základě tohoto rámce stejné účinky jako dokladům o získané kvalifikaci, které sám vystavuje, za podmínky, že tento rámec splňuje podmínky stanovené v odstavci 2.
2. Společný rámec odborné přípravy splňuje tyto podmínky:
a)
společný rámec odborné přípravy umožňuje pohybovat se po členských státech většímu počtu odborníků;
b)
povolání, na které se společný rámec odborné přípravy vztahuje, nebo vzdělávání a odborná příprava na toto povolání jsou regulovány nejméně v jedné třetině všech členských států;
c)
společný soubor znalostí, dovedností a schopností kombinuje znalosti, dovednosti a schopnosti požadované v systémech vzdělávání a odborné přípravy nejméně jedné třetiny členských států; nezáleží na tom, zda se tyto znalosti, dovednosti a schopnosti získávají v rámci všeobecného vzdělávání na vysoké škole nebo v zařízeních vyššího vzdělávání nebo v rámci odborné přípravy;
d)
společný rámec odborné přípravy vychází z úrovně evropského rámce kvalifikací stanoveného v příloze II doporučení Evropského parlamentu a Rady ze dne 23. dubna 2008 o zavedení evropského rámce kvalifikací pro celoživotní učení (18);
e)
dotyčné povolání není zahrnuto v žádném jiném společném rámci odborné přípravy ani nepodléhá automatickému uznávání podle hlavy III kapitoly III;
f)
společný rámec odborné přípravy je vypracován řádným transparentním postupem, včetně zapojení příslušných zúčastněných subjektů z členských států, v nichž povolání není regulováno;
g)
společný rámec odborné přípravy umožňuje státním příslušníkům každého členského státu, aby byli způsobilí k získání odborné kvalifikace podle tohoto rámce, aniž by napřed museli být členy jakékoliv profesní organizace nebo touto organizací zaregistrování.
3. Reprezentativní profesní organizace na úrovni Unie i vnitrostátní profesní organizace nebo příslušné orgány nejméně z jedné třetiny členských států mohou Komisi předkládat návrhy na společné rámce odborné přípravy, které splňují podmínky stanovené v odstavci 2.
4. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 57c za účelem stanovení společného rámce odborné přípravy zaměřené na výkon určitého povolání za podmínek stanovených v odstavci 2 tohoto článku.
5. Členskému státu nevzniká povinnost zavést na svém území společný rámec odborné přípravy uvedený v odstavci 4 ani povinnost automaticky uznávat odborné kvalifikace nabyté v daném společném rámci odborné přípravy, pokud je splněna jedna z těchto podmínek:
a)
na jeho území není k dispozici vzdělávací zařízení nebo zařízení odborné přípravy, které by poskytovalo takové vzdělávání pro dané povolání;
b)
zavedení společného rámce odborné přípravy by mohlo mít nepříznivý dopad na strukturu jeho systému vzdělávání a odborné přípravy;
c)
mezi společným rámcem odborné přípravy a vzděláváním vyžadovaným na území členského státu existují podstatné rozdíly, z nichž vyplývají závažná rizika pro veřejný pořádek, veřejnou bezpečnost, ochranu zdraví, bezpečnost příjemců služby nebo ochranu životního prostředí.
6. Do šesti měsíců od vstupu aktu v přenesené pravomoci uvedeného v odstavci 4 v platnost členské státy oznámí Komisi a ostatním členským státům:
a)
zda je vnitrostátní kvalifikace, případně vnitrostátní profesní označení, v souladu se společným rámcem odborné přípravy, nebo
b)
zda bude uplatněna výjimka uvedená v odstavci 5 spolu s odůvodněním, jaké podmínky podle tohoto odstavce byly splněny. Komise může do tří měsíců požádat o další vyjasnění, pokud se domnívá, že členský stát nepodal odůvodnění, že byla splněna jedna z těchto podmínek, nebo že toto odůvodnění nebylo dostatečné. Členský stát odpoví na tuto žádost do tří měsíců.
Komise může přijmout prováděcí akt obsahující seznam vnitrostátních odborných kvalifikací a profesních označení, které jsou v rámci společného rámce odborné přípravy přijatého v souladu s odstavcem 4 automaticky uznávány.
7. Tento článek se rovněž použije na obory u povolání, pokud se tyto obory týkají odborných činností, v jejichž případě je v členských státech přístup a výkon regulován, a to tehdy, vztahuje-li se na toto povolání, avšak nikoli na dotčený obor, automatické uznávání podle kapitoly III hlavy III.
Článek 49b
Společné závěrečné zkoušky odborné přípravy
1. Pro účely tohoto článku se „společnou závěrečnou zkouškou odborné přípravy“ rozumí standardizovaná zkouška způsobilosti dostupná ve všech zúčastněných členských státech a vyhrazená držitelům zvláštní odborné kvalifikace. Úspěšné vykonání této zkoušky v členském státě opravňuje držitele zvláštní odborné kvalifikace k výkonu povolání v jakémkoli hostitelském členském státě za stejných podmínek, jaké platí pro držitele odborných kvalifikací, kteří jich nabyli v tomto členském státě.
2. Společná závěrečná zkouška odborné přípravy splňuje tyto podmínky:
a)
společná závěrečná zkouška odborné přípravy umožňuje většímu počtu odborníků pohybovat se po členských státech;
b)
povolání, na něž se použije společná závěrečná zkouška, nebo vzdělávání a odborná příprava vedoucí k daným povoláním jsou regulovány nejméně v jedné třetině členských států;
c)
společná závěrečná zkouška odborné přípravy je vypracována řádným transparentním postupem včetně zapojení příslušných zúčastněných subjektů z členských států, v nichž povolání není regulováno;
d)
společná závěrečná zkouška odborné přípravy umožňuje státním příslušníkům každého členského státu, aby se této zkoušky účastnili a podíleli se na praktické organizaci těchto zkoušek v členských státech, aniž by museli nejprve být členy jakékoliv profesní organizace nebo touto organizací zaregistrováni.
3. Reprezentativní profesní organizace na úrovni Unie i vnitrostátní profesní organizace nebo příslušné orgány nejméně z jedné třetiny členských států mohou Komisi předkládat návrhy na společné závěrečné zkoušky odborné přípravy, které splňují podmínky stanovené v odstavci 2.
4. Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 57c za účelem stanovení obsahu společných závěrečných zkoušek odborné přípravy a podmínek pro připuštění ke zkoušce a její absolvování.
5. Členský stát nemá povinnost pořádat na svém území společné závěrečné zkoušky odborné přípravy uvedené v odstavci 4 ani povinnost automaticky uznávat odborné kvalifikace osob, které úspěšně složily společnou závěrečnou zkoušku odborné přípravy, pokud je splněna jedna z těchto podmínek:
a)
dané povolání není na jeho území regulováno;
b)
obsah společných závěrečných zkoušek odborné přípravy dostatečně nezmírňuje závažná rizika pro veřejné zdraví nebo bezpečnosti příjemců služby, které jsou relevantní na jeho území;
c)
obsah společných závěrečných zkoušek odborné přípravy ve srovnání s vnitrostátními požadavky podstatně sníží zájem o dané povolání.
6. Do šesti měsíců od vstupu aktu v přenesené pravomoci uvedeného v odstavci 4 v platnost členské státy oznámí Komisi a ostatním členským státům:
a)
dostupnou kapacitu pro pořádání těchto zkoušek, nebo
b)
zda bude uplatněna výjimka uvedená v odstavci 5 spolu s odůvodněním, jaké podmínky podle tohoto odstavce byly splněny. Komise může do tří měsíců požádat o další vyjasnění, pokud se domnívá, že členský stát nepodal odůvodnění, že byla splněna jedna z těchto podmínek, nebo že toto odůvodnění nebylo dostatečné. Členský stát odpoví na tuto žádost do tří měsíců.
Komise může přijmout prováděcí akt obsahující seznam členských států, v nichž mají být pořádány společné závěrečné zkoušky odborné přípravy přijaté v souladu s odstavcem 4, jejich četnost v průběhu kalendářního roku a ostatní ustanovení nezbytná pro pořádání společných závěrečných zkoušek odborné přípravy v různých členských státech.
39)
V článku 50 se vkládají nové odstavce, které znějí:
„3a. V případě důvodných pochybností může hostitelský členský stát požádat příslušné orgány členského státu o potvrzení, že žadateli nebyl pozastaven nebo zakázán výkon povolání následkem závažného nesprávného počínání nebo spáchání trestného činu v souvislosti s jeho výkonem.
3b. Výměna informací mezi příslušnými orgány různých členských států podle tohoto článku probíhá prostřednictvím systému IMI.“
40)
V článku 52 se doplňuje nový pododstavec, který zní:
„3. Členský stát nemůže vyhradit používání profesního označení držitelům odborné kvalifikace, pokud Komisi a ostatní členské státy o sdružení nebo organizaci v souladu s čl. 3 odst. 2 neuvědomí.“
41)
Článek 53 se nahrazuje tímto:
„Článek 53
Jazykové znalosti
1. Příslušníci povolání, kteří využijí uznávání odborných kvalifikací, musí mít jazykové znalosti nezbytné k výkonu povolání v hostitelském členském státě.
2. Členský stát zajistí, že veškeré kontroly prováděné orgánem příslušným pro kontrolu splnění povinností podle odstavce 1 nebo pod jeho dohledem se omezují na znalost jednoho úředního jazyka hostitelského členského státu nebo jednoho správního jazyka hostitelského členského státu, pokud je tento jazyk rovněž úředním jazykem Unie.
3. Kontroly prováděné v souladu s odstavcem 2 jsou uloženy tehdy, má-li vykonávané povolání důsledky pro bezpečnost pacientů. Kontroly mohou být uloženy i s ohledem na jiná povolání, pokud existují vážné a konkrétní pochybnosti o dostatečnosti jazykových znalostí daného příslušníka povolání ve vztahu k odborným činnostem, které tato osoba zamýšlí vykonávat.
Kontroly mohou být prováděny pouze po vydání evropského profesního průkazu v souladu s článkem 4d nebo případně po uznání odborné kvalifikace.
4. Každá kontrola jazykových znalostí je přiměřená činnosti, jež má být vykonávána. Dotyčný příslušník povolání má právo podat při těchto kontrolách odvolání podle vnitrostátního práva.“
42)
V hlavě IV se vkládá nový článek, který zní:
„Článek 55a
Uznávání odborných výcviků
1. Pokud je přístup k regulovanému povolání v domovském členském státě podmíněn dokončením odborného výcviku, uzná příslušný orgán domovského členského státu při posuzování žádosti o povolení výkonu tohoto regulovaného povolání odborný výcvik absolvovaný v jiném členském státě, pokud je tento výcvik v souladu se zveřejněnými pokyny uvedenými v odstavci 2, a zohlední odborný výcvik absolvovaný ve třetí zemi. Členské státy však mohou ve vnitrostátních právních předpisech stanovit přiměřené omezení délky části odborného výcviku, jež může být prováděna v zahraničí.
2. Uznání odborného výcviku nenahrazuje platné požadavky na absolvování zkoušky, kterou je podmíněn přístup k danému povolání. Příslušné orgány zveřejní pokyny k organizaci a uznávání odborných výcviků absolvovaných v jiném členském státě nebo ve třetí zemi, zejména úlohu osoby dohlížející na odborný výcvik.“
43)
Název hlavy V se nahrazuje tímto:
44)
Článek 56 se mění takto:
a)
v odstavci 2 se první pododstavec nahrazuje tímto:
„2. Příslušné orgány domovského a hostitelského členského státu si vyměňují informace o disciplinárním opatření nebo trestněprávních sankcích nebo jiných závažných zvláštních okolnostech, které by mohly mít důsledky na výkon činností podle této směrnice. Přitom musí dodržovat ustanovení o ochraně osobních údajů obsažených ve směrnicích 95/46/ES a 2002/58/ES.“;
b)
vkládá se nový odstavec, který zní:
„2a. Pro účely odstavců 1 a 2 používají příslušné orgány systém IMI.“;
c)
odstavec 4 se nahrazuje tímto:
„4. Každý členský stát jmenuje koordinátora pro činnosti příslušných orgánů uvedených v odstavci 1 a uvědomí o tom ostatní členské státy a Komisi.
Úkolem koordinátora je:
a)
podporovat jednotné uplatňování této směrnice;
b)
shromažďovat všechny informace podstatné pro její uplatňování v členských státech, např. o podmínkách pro přístup k regulovaným povoláním v členských státech;
c)
posuzovat návrhy společných rámců odborné přípravy a společných závěrečných zkoušek odborné přípravy;
d)
vyměňovat si informace a osvědčené postupy pro účely optimalizace nepřetržitého profesního rozvoje v členských státech;
e)
vyměňovat si informace a osvědčené postupy o uplatňování vyrovnávacích opatření uvedených v článku 14.
Za účelem splnění úkolu uvedeného v písmenu b) tohoto odstavce mohou koordinátoři požádat o pomoc centra pomoci uvedená v článku 57b.“
45)
Vkládá se nový článek, který zní:
„Článek 56a
Výstražný mechanismus
1. Příslušné orgány členského státu uvědomí příslušné orgány všech ostatních členských států o příslušníkovi povolání, kterému vnitrostátní orgány nebo soudy úplně nebo částečně omezily nebo zakázaly, byť dočasně, na území tohoto členského státu výkon těchto odborných činností:
a)
lékař a všeobecný lékař s dokladem o dosažené kvalifikaci uvedeným v příloze V bodech 5.1.1 a 5.1.4;
b)
specializovaný lékař s titulem uvedeným v příloze V bodě 5.1.3;
c)
zdravotní sestra a ošetřovatel odpovědní za všeobecnou péči s dokladem o dosažené kvalifikaci uvedeným v příloze V bodě 5.2.2;
d)
zubní lékař s dokladem o dosažené kvalifikaci uvedeným v příloze V bodě 5.3.2;
e)
specializovaný zubní lékař s dokladem o dosažené kvalifikaci uvedeným v příloze V bodě 5.3.3;
f)
veterinární lékař s dokladem o dosažené kvalifikaci uvedeným v příloze V bodě 5.4.2;
g)
porodní asistentka s dokladem o dosažené kvalifikaci uvedeným v příloze V bodě 5.5.2;
h)
farmaceut s dokladem o dosažené kvalifikaci uvedeným v příloze V bodě 5.6.2;
i)
držitelé osvědčení uvedených v příloze VII bodě 2, jež potvrzuje, že držitel úspěšně ukončil odbornou přípravu, která splňuje minimální požadavky uvedené v článcích 24, 25, 31, 34, 35, 38, 40 nebo 44, která však začala před referenčními dny kvalifikací uvedenými v příloze V bodech 5.1.3, 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2 a 5.6.2;
j)
držitelé osvědčení o nabytých právech podle článků 23, 27, 29, 33, 33a, 37, 43 a 43a;
k)
ostatní příslušníci povolání vykonávající činnosti, které mají důsledky pro bezpečnost pacientů, pokud vykonávají povolání, které je v tomto členském státě regulováno;
l)
příslušníci povolání vykonávající činnosti týkající se vzdělávání nezletilých, včetně péče o děti a předškolní výchovy, pokud vykonávají povolání, které je v daném členském státě regulováno.
2. Příslušné orgány zašlou informace uvedené v odstavci 1 prostřednictvím výstražného upozornění v systému IMI do tří dnů ode dne přijetí rozhodnutí, kterým se dotčenému příslušníkovi povolání úplně nebo částečně omezuje nebo zakazuje výkon odborné činnosti. Jsou poskytovány pouze tyto údaje:
a)
totožnost příslušníka povolání;
b)
dotyčné povolání;
c)
informace o vnitrostátním orgánu nebo soudu, který přijal rozhodnutí o omezení nebo zákazu;
d)
rozsah omezení nebo zákazu a
e)
doba platnosti omezení nebo zákazu.
3. Příslušné orgány daného členského státu do tří dnů ode dne přijetí rozhodnutí soudu sdělí příslušným orgánům všech ostatních členských států prostřednictvím výstražného upozornění v systému IMI totožnost příslušníků povolání, kteří požádali o uznání určité odborné kvalifikace podle této směrnice a kteří byli poté soudem usvědčeni z padělání dokladů o odborné kvalifikaci v této souvislosti.
4. Zpracování osobních údajů pro účely výměny informací uvedené v odstavcích 1 a 3 se provádí v souladu se směrnicemi 95/46/ES a 2002/58/ES. Komise zpracovává osobní údaje v souladu s nařízením (ES) č. 45/2001.
5. Příslušné orgány všech členských států jsou neprodleně informovány o ukončení zákazu nebo omezení uvedených v odstavci 1. Za tímto účelem je příslušný orgán členského státu, který poskytuje informace v souladu s odstavcem 1, rovněž povinen sdělit datum ukončení platnosti a informovat o jakýchkoli pozdějších změnách uvedeného data.
6. Členské státy zajistí, že příslušníci povolání, o nichž bylo zasláno ostatním členským státům výstražné upozornění, jsou o rozhodnutích o upozornění písemně informováni v okamžiku jeho odeslání, mohou podle vnitrostátního práva podat proti tomuto rozhodnutí odvolání nebo požádat o opravení těchto rozhodnutí, mají přístup k náhradám za škody utrpěné nepravdivým upozorněním zaslaným ostatním členským státům a v těchto případech rozhodnutí o upozornění uvádí, že je předmětem řízení ze strany příslušníka povolání.
7. Údaje týkající se upozornění mohou být v systému IMI zpracovávány pouze po dobu jejich platnosti. Upozornění jsou vymazána tři dny po dni přijetí zrušujícího rozhodnutí nebo po ukončení zákazu nebo omezení uvedených v odstavci 1.
8. Komise přijímá pro provádění výstražného mechanismu prováděcí akty. Tyto prováděcí akty zahrnují ustanovení o orgánech pověřených vysíláním nebo přijímáním výstražných upozornění a o odvolávání a uzavírání výstražných upozornění a opatření k zajištění bezpečnosti údajů během doby jejich zpracování. Tyto prováděcí akty se přijímají přezkumným postupem podle čl. 58 odst. 2.“
46)
Článek 57 se nahrazuje tímto:
„Článek 57
Centrální on-line přístup k informacím
1. Členské státy zajistí, aby byly prostřednictvím jednotných kontaktních míst, uvedených v článku 6 směrnice Evropského parlamentu a Rady 2006/123/ES ze dne 12. prosince 2006 o službách na vnitřním trhu (19), on-line přístupné a pravidelně aktualizované tyto informace:
a)
seznam všech regulovaných povolání v daném členském státě včetně kontaktních údajů orgánů příslušných pro každé regulované povolání a center pomoci uvedených v článku 57b;
b)
seznam povolání, pro která existuje evropský profesní průkaz, jeho fungování včetně veškerých souvisejících poplatků, které hradí daný odborník, a příslušné orgány, které ho vystavují;
c)
seznam všech povolání, u kterých členský stát používá ve svých vnitrostátních právních a správních předpisech čl. 7 odst. 4;
d)
seznam regulovaného vzdělávání a odborné přípravy se zvláštní strukturou podle čl. 11 písm. c) bodu ii);
e)
požadavky a postupy uvedené v článcích 7, 50, 51 a 53 pro každé povolání, které členský stát reguluje, včetně všech souvisejících poplatků, které občané musí uhradit, a dokladů, které musí předložit příslušným orgánům;
f)
způsob odvolání proti rozhodnutím příslušných orgánů přijatým podle této směrnice podle vnitrostátních právních a správních předpisů.
2. Členské státy zajistí, že se informace uvedené v odstavci 1 poskytují jasným a srozumitelným způsobem, že jsou snadno dálkově a elektronickými prostředky dostupné a že jsou aktuální.
3. Členské státy zajistí, aby každá žádost o informace zaslaná jednotnému kontaktnímu místu byla zodpovězena co nejdříve.
4. Členské státy a Komise přijímají doprovodná opatření s cílem vybídnout k tomu, aby jednotná kontaktní místa zpřístupnila informace stanovené v odstavci 1 v ostatních úředních jazycích Unie. Právní předpisy členských států o používání jazyků na jejich území tím nejsou dotčeny.
5. Členské státy spolupracují mezi sebou a s Komisí pro účely provádění odstavců 1, 2 a 4.
47)
Vkládají se nové články, které znějí:
„Článek 57a
Postupy s využitím elektronických prostředků
1. Členské státy zajistí, že všechny požadavky, postupy a formality spojené se záležitostmi spadajícími do působnosti této směrnice je možno snadno vyřídit přes příslušné jednotné kontaktní místo na dálku a pomocí elektronických prostředků nebo prostřednictvím příslušných odpovědných orgánů. To by nemělo odpovědným orgánům členského státu bránit, aby v pozdější fázi v případě odůvodněných pochybností a pokud je to nezbytně nutné, vyžadovaly potvrzené kopie.
2. Odstavec 1 se nevztahuje na adaptační období či na provedení zkoušky způsobilosti.
3. Je-li z hlediska členských států odůvodněné, aby pro vyřízení postupů uvedených v odstavci 1 tohoto článku vyžadovaly zaručené elektronické podpisy ve smyslu čl. 2 bodu 2 směrnice Evropského parlamentu a Rady 1999/93/ES ze dne 13. prosince 1999 o zásadách Společenství pro elektronické podpisy (20), přijímají členské státy elektronické podpisy v souladu s rozhodnutím Komise 2009/767/ES ze dne 16. října 2009, kterým se stanovují opatření pro usnadnění užití postupů s využitím elektronických prostředků prostřednictvím jednotných kontaktních míst podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2006/123/ES o službách na vnitřním trhu (21) a zajistí technické prostředky pro zpracování formátů zaručeného elektronického podpisu stanovené rozhodnutím Komise 2011/130/EU ze dne 25. února 2011, kterým se stanoví minimální požadavky na přeshraniční zpracování dokumentů elektronicky podepsaných příslušnými orgány podle směrnice Evropského parlamentu a Rady 2006/123/ES o službách na vnitřním trhu (22).
4. Všechny postupy se provádějí v souladu s článkem 8 směrnice 2006/123/ES o jednotném kontaktním místu. Procesní lhůty stanovené v čl. 7 odst. 4 a v článku 51 této směrnice začínají od okamžiku, kdy občan podá žádost nebo předloží kterýkoli chybějící doklad u jednotného kontaktního místa nebo přímo u příslušného orgánu. Vyžadování potvrzených kopií uvedené v odstavci 1 tohoto článku se nepovažuje za vyžadování chybějících dokladů.
Článek 57b
Centra pomoci
1. Každý členský stát určí nejpozději do 18. ledna 2016 centrum pomoci, jehož posláním je poskytovat občanům a také střediskům ostatních členských států pomoc při uznávání odborných kvalifikací uvedených v této směrnici, včetně informací o vnitrostátních právních předpisech, kterými se řídí povolání a jejich výkon, o právních předpisech v sociální oblasti a případně o etických pravidlech.
2. Centra pomoci v hostitelských členských státech pomáhají občanům při výkonu práv, které pro ně vyplývají z této směrnice, a to případně ve spolupráci s centrem pomoci v domovském členském státě a příslušnými orgány a jednotným kontaktním místem v hostitelském členském státě.
3. Každý příslušný orgán v domovském nebo hostitelském členském státě musí plně spolupracovat s centrem pomoci v hostitelském členském státě a případně v domovském členském státě a poskytovat všechny důležité informace o jednotlivých případech těmto centrům na jejich žádost a podle pravidel týkajících se ochrany údajů v souladu se směrnicemi 95/46/ES a 2002/58/ES.
4. Na žádost Komise ji centra pomoci ve lhůtě dvou měsíců od obdržení této žádosti informují o výsledcích žádostí, které právě řeší.
Článek 57c
Výkon přenesené pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci je svěřena Komisi za podmínek stanovených v tomto článku.
2. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedené v čl. 3 odst. 2 třetím pododstavci, článku 20, čl. 21 odst. 6 druhém pododstavci, čl. 21a odst. 4, čl. 25 odst. 5, čl. 26 odst. 2, čl. 31 odst. 2 druhém pododstavci, čl. 34 odst. 2 druhém pododstavci, čl. 35 odst. 4 a 5, čl. 38 odst. 1 druhém pododstavci, čl. 40 odst. 1 třetím pododstavci, čl. 44 odst. 2 druhém pododstavci, čl. 49a odst. 4 a čl. 49b odst. 4 je svěřena Komisi na dobu pěti let od 17. ledna 2014. Komise vypracuje zprávu o přenesené pravomoci nejpozději devět měsíců před koncem tohoto pětiletého období. Přenesení pravomoci se automaticky prodlužuje o stejně dlouhá období, pokud Evropský parlament nebo Rada nevysloví proti tomuto prodloužení námitku nejpozději tři měsíce před koncem každého z těchto období.
3. Evropský parlament nebo Rada mohou pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci uvedené v čl. 3 odst. 2 třetím pododstavci, článku 20, čl. 21 odst. 6 druhém pododstavci, čl. 21a odst. 4, čl. 25 odst. 5, čl. 26 odst. 2, čl. 31 odst. 2 druhém pododstavci, čl. 34 odst. 2 druhém pododstavci, čl. 35 odst. 4 a 5, čl. 38 odst. 1 druhém pododstavci, čl. 40 odst. 1 třetím pododstavci, čl. 44 odst. 2 druhém pododstavci, čl. 49a odst. 4 a čl. 49b odst. 4 kdykoli zrušit. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomoci v něm blíže určených. Rozhodnutí nabývá účinku prvním dnem po zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie, nebo k pozdějšímu dni, který je v něm upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci.
4. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu a Radě.
5. Akt v přenesené pravomoci přijatý podle čl. 3 odst. 2 třetího pododstavce, článku 20, čl. 21 odst. 6 druhého pododstavce, čl. 21a odst. 4, čl. 25 odst. 5, čl. 26 odst. 2, čl. 31 odst. 2 druhého pododstavce, čl. 34 odst. 2 druhého pododstavce, čl. 35 odst. 4 a 5, čl. 38 odst. 1 druhého pododstavce, čl. 40 odst. 1 třetího pododstavce, čl. 44 odst. 2 druhého pododstavce, čl. 49a odst. 4 a čl. 49b odst. 4 vstoupí v platnost, pouze pokud proti němu Evropský parlament nebo Rada nevysloví námitky ve lhůtě dvou měsíců ode dne, kdy jim byl tento akt oznámen, nebo pokud Evropský parlament i Rada před uplynutím této lhůty informují Komisi o tom, že námitky nevysloví. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o dva měsíce.
48)
Článek 58 se nahrazuje tímto:
„Článek 58
Postup projednávání ve výboru
1. Komisi je nápomocen Výbor pro uznávání odborných kvalifikací. Tento výbor je výborem ve smyslu nařízení (EU) č. 182/2011.
2. Odkazuje-li se na tento odstavec, použije se článek 5 nařízení (EU) č. 182/2011.“
49)
Článek 59 se nahrazuje tímto:
„Článek 59
Transparentnost
1. Členské státy Komisi do 18. ledna 2016 oznámí seznam povolání, která na svém území regulují, přičemž tento seznam uvádí činnosti, jež každé povolání pokrývá, a obsahuje seznam regulovaného vzdělávání a odborné přípravy a odborné přípravy se zvláštní strukturou uvedené v čl. 11 písm. c) bodě ii). Jakákoli změna těchto seznamů se bez zbytečného odkladu oznámí Komisi. Komise vytvoří a spravuje veřejně přístupnou databázi regulovaných povolání, která obsahuje i obecný popis činností zahrnutých v rámci každého povolání.
2. Členské státy do 18. ledna 2016 oznámí Komisi seznam povolání, u nichž je podle čl. 7 odst. 4 nutná předběžná kontrola kvalifikací. Členské státy předloží Komisi u každého z těchto povolání konkrétní odůvodnění, proč bylo na uvedený seznam zařazeno.
3. Členské státy přezkoumají, zda jsou požadavky v rámci jejich právního systému omezující přístup k určitému povolání nebo jeho výkonu pouze na držitele konkrétní odborné kvalifikace, a to včetně používání profesních označení a odborných činností povolených v rámci takového označení, - které tento článek označuje za „požadavky“ - slučitelné s těmito zásadami:
a)
požadavky nesmí být přímo ani nepřímo diskriminační na základě státní příslušnosti nebo bydliště;
b)
požadavky musejí být opodstatněné naléhavým důvodem obecného zájmu;
c)
požadavky musejí být vhodné pro bezpečné dosažení sledovaného cíle a nesmějí překračovat rámec toho, co je pro dosažení daného cíle nezbytné.
4. Odstavec 1 se rovněž použije na povolání regulovaná v členském státě sdružením nebo organizací ve smyslu čl. 3 odst. 2 a na každý požadavek týkající se členství v těchto sdruženích nebo organizacích.
5. Členské státy do 18. ledna 2016 informují Komisi o požadavcích, které mají v úmyslu zachovat, a o důvodech, proč se domnívají, že tyto požadavky jsou v souladu s odstavcem 3. Členské státy informují o požadavcích, které následně zavedly, a o důvodech se domnívat, že tyto požadavky jsou v souladu s odstavcem 3, ve lhůtě šesti měsíců od přijetí opatření.
6. Do 18. ledna 2016 a následně každé dva roky členské státy dále Komisi předloží zprávu o požadavcích, které byly zrušeny nebo zmírněny.
7. Komise postupuje zprávy uvedené v odstavci 6 ostatním členským státům, které k nim do šesti měsíců vyjádří své připomínky. V tomtéž šestiměsíčním období Komise tyto zprávy projedná se zúčastněnými stranami, a to včetně dotčených povolání.
8. Komise předá souhrnnou zprávu založenou na informacích poskytnutých členskými státy skupině koordinátorů zřízené rozhodnutím Komise 2007/172/ES ze dne 19. března 2007, kterým se zřizuje skupina koordinátorů pro uznávání odborných kvalifikací (23), která se ke zprávě vyjádří.
9. S ohledem na připomínky podle odstavců 7 a 8 předloží Komise do 18. ledna 2017 souhrnnou zprávu Evropskému parlamentu a Radě, případně doplněnou o návrhy na dodatečné iniciativy.
50)
Článek 60 se mění takto:
a)
v odstavci 1 se doplňuje pododstavec, který zní:
„Ke dni 18. ledna 2016 obsahuje statistické shrnutí přijatých rozhodnutí uvedených v prvním pododstavci podrobné informace o počtu a typech rozhodnutí, která byla přijata v souladu s touto směrnicí, včetně typů rozhodnutí o částečném přístupu, která přijaly příslušné orgány v souladu s článkem 4f, a popisu hlavních problémů, které vznikly na základě provádění této směrnice.“;
b)
odstavec 2 se nahrazuje tímto:
„2. Do 18. ledna 2019 a poté každých pět let zveřejní Komise zprávu o provádění této směrnice.
První zpráva se zaměří především na nové prvky, které zavedla tato směrnice, a vyhodnotí zejména tyto otázky:
a)
fungování evropského profesního průkazu;
b)
modernizace znalostí, dovedností a schopností u povolání, která spadají do působnosti hlavy III kapitoly III, včetně seznamu schopností uvedených v čl. 31 odst. 7;
c)
fungování společných rámců odborné přípravy a společných závěrečných zkoušek odborné přípravy;
d)
výsledky speciálního programu pro kariérní postup stanoveného rumunskými právními a správními předpisy platnými pro držitele dokladu o dosažené kvalifikaci na základě článku 33a a pro držitele dokladu o dosažené kvalifikaci na postsekundární úrovni s cílem vyhodnotit, zda je třeba revidovat platná ustanovení upravující režim nabytých, který se uplatňuje na rumunské doklady o dosažené kvalifikaci zdravotní sestry a ošetřovatele odpovědných za všeobecnou péči.
Členské státy poskytnou veškeré informace nezbytné pro vypracování této zprávy.“
51)
V článku 61 se druhý odstavec nahrazuje tímto:
„Komise případně přijme prováděcí akt, kterým dotyčnému členskému státu povolí, aby se po omezenou dobu odchýlil od příslušného ustanovení.“
52)
Přílohy II a III se zrušují.
53)
V příloze VII bodě 1 se doplňuje nové písmeno, které zní:
„g)
pokud to členský stát požaduje od svých státních příslušníků, potvrzení o tom, že žadateli nebyl výkon povolání dočasně ani zcela pozastaven ani že nebyl odsouzen za spáchání trestného činu.“
Článek 2
Změna nařízení (EU) č. 1024/2012
V příloze nařízení (EU) č. 1024/2012 se bod 2 nahrazuje tímto:
„2.
Směrnice Evropského parlamentu a Rady 2005/36/ES (24): články 4a až 4e, články 8, 21a, 50, 56 a 56a.
Článek 3
Provedení
1. Členské státy uvedou v účinnost právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí do 18. ledna 2016.
2. Členský stát, jenž dne 17. ledna 2014 podle čl. 40 odst. 2 směrnice 2005/36/ES poskytuje přístup k odborné přípravě porodních asistentek pro směr I po dokončení nejméně deseti let povinné školní docházky, uvede v účinnost právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s požadavky pro přijetí k odborné přípravě porodních asistentek podle čl. 40 odst. 2 písm. a) této směrnice do 18. ledna 2020.
3. Členské státy neprodleně oznámí Komisi znění předpisů uvedených v odstavci 1 a 2.
4. Předpisy uvedené v odstavcích 1 a 2, přijaté členskými státy, musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
5. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 4
Vstup v platnost
Tato směrnice vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 5
Určení
Tato směrnice je určena členským státům.
Ve Štrasburku dne 20. listopadu 2013.
DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY 2013/55/UE
z dnia 20 listopada 2013 r.
zmieniająca dyrektywę 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych i rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 46, art. 53 ust. 1 i art. 62,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W dyrektywie 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (3) skonsolidowano system wzajemnego uznawania, który początkowo opierał się na 15 dyrektywach. Przewidziano w nim automatyczne uznawanie dla ograniczonej liczby zawodów w oparciu o zharmonizowane minimalne wymogi w zakresie kształcenia (zawody sektorowe), ogólny system uznawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji i automatyczne uznawanie doświadczenia zawodowego. W dyrektywie 2005/36/WE ustanowiono również nowy system swobodnego świadczenia usług. Należy zauważyć, że pochodzący z państwa trzeciego członkowie rodziny obywateli Unii są objęci równym traktowaniem zgodnie z dyrektywą 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (4). Obywatele państw trzecich mogą być również objęci równym traktowaniem w odniesieniu do uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji zawodowych według odpowiednich procedur krajowych, zgodnie ze szczególnymi aktami prawnymi Unii, takimi jak akty dotyczące długoterminowego pobytu, uchodźców, posiadaczy niebieskiej karty i naukowców.
(2)
W swoim komunikacie z dnia 27 października 2010 r. zatytułowanym „Akt o jednolitym rynku: Dwanaście dźwigni na rzecz pobudzenia wzrostu gospodarczego i wzmocnienia zaufania - Wspólnie na rzecz nowego wzrostu gospodarczego” Komisja wskazała na konieczność unowocześnienia prawa Unii w tym obszarze. W dniu 23 października 2011 r. Rada Europejska w swoich konkluzjach poparła takie unowocześnienie i wezwała Parlament Europejski i Radę do osiągnięcia porozumienia politycznego w sprawie przeglądu dyrektywy 2005/36/WE do końca 2012 r. W swojej rezolucji z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (2005/36/WE) (5) Parlament Europejski również wezwał Komisję do przedstawienia odpowiedniego wniosku. W sprawozdaniu na temat obywatelstwa UE za rok 2010 z dnia 27 października 2010 r. zatytułowanym „Usuwanie przeszkód w zakresie praw obywatelskich UE” podkreślono konieczność zmniejszenia obciążenia administracyjnego wiążącego się z uznawaniem kwalifikacji zawodowych.
(3)
Notariusze powołani na mocy urzędowego aktu organów publicznych powinni być wyłączeni z zakresu stosowania dyrektywy 2005/36/WE ze względu na szczególne i różniące się od siebie systemy dotyczące dostępu do zawodu i jego wykonywania mające do nich zastosowanie w poszczególnych państwach członkowskich.
(4)
Europejska legitymacja zawodowa miałaby wartość dodaną, służąc wzmocnieniu rynku wewnętrznego oraz wspieraniu swobodnego przepływu specjalistów przy równoczesnym zapewnieniu bardziej efektywnego i przejrzystego uznawania kwalifikacji zawodowych. W szczególności legitymacja ta byłaby przydatna do ułatwienia czasowej mobilności i uznawania kwalifikacji w ramach systemu automatycznego uznawania kwalifikacji, a także do promowania uproszczonego procesu uznawania kwalifikacji w ramach systemu ogólnego. Celem europejskiej legitymacji zawodowej jest uproszczenie procesu uznawania kwalifikacji oraz zapewnienie efektywności w zakresie kosztów i funkcjonowania, co przyniesie korzyści specjalistom i właściwym organom. Wprowadzenie europejskiej legitymacji zawodowej powinno odbywać się z uwzględnieniem opinii danej grupy zawodowej i być poprzedzone oceną przydatności dla danego zawodu oraz oceną skutków dla państw członkowskich. W razie potrzeby ocena ta powinna być prowadzona wspólnie z państwami członkowskimi. Europejska legitymacja zawodowa powinna być wydawana na wniosek specjalisty oraz po przedstawieniu niezbędnych dokumentów i przeprowadzeniu związanych z nimi procedur w zakresie weryfikacji przez właściwe organy. W przypadku gdy europejska legitymacja zawodowa jest wydawana na użytek stałego prowadzenia działalności zawodowej, powinna stanowić decyzję w sprawie uznania kwalifikacji i być traktowana jak wszelkie inne decyzje w sprawie uznania kwalifikacji na mocy dyrektywy 2005/36/WE. Powinna ona raczej uzupełniać niż zastępować wszelkie wymogi rejestracyjne związane z dostępem do określonego zawodu. Nie ma potrzeby wprowadzenia europejskiej legitymacji zawodowej w zawodach prawniczych, w przypadku których legitymacje zawodowe są już stosowane w ramach systemu przewidzianego w dyrektywie Rady 77/249/EWG z dnia 22 marca 1977 r. mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług (6) i w dyrektywie 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych (7).
(5)
Funkcjonowanie europejskiej legitymacji zawodowej należy wesprzeć systemem wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI), ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1024/2012 (8). Legitymacja i system IMI powinny wzmocnić synergię i zaufanie wśród właściwych organów, jednocześnie eliminując powielanie pracy administracyjnej i procedur uznawania kwalifikacji prowadzonych przez właściwe organy oraz zapewniając specjalistom większą przejrzystość i pewność.
(6)
Procesowi ubiegania się o europejską legitymację zawodową i wydawania jej należy nadać przejrzystą strukturę i należy uwzględnić w nim gwarancje i związane z nimi prawa wnioskodawców do odwołania się. W aktach wykonawczych należy określić wymogi dotyczące tłumaczeń oraz metody uiszczania przez wnioskodawców wszelkich należnych opłat, tak aby nie dochodziło do zakłócenia lub zaburzenia schematów postępowania w systemie IMI i do opóźnień w rozpatrywaniu wniosków. Ustalenie wysokości opłat leży w gestii państw członkowskich. Państwa członkowskie powinny jednak powiadomić Komisję o wysokości ustalonych opłat. Europejska legitymacja zawodowa i związane z nią schematy postępowania w ramach systemu IMI powinny zapewnić integralność, autentyczność i poufność przechowywanych danych oraz uniemożliwiać bezprawny i niedozwolony dostęp do przechowywanych informacji.
(7)
Dyrektywa 2005/36/WE ma zastosowanie wyłącznie do specjalistów, którzy chcą wykonywać ten sam zawód w innym państwie członkowskim. W niektórych przypadkach w przyjmującym państwie członkowskim dane czynności stanowią część zawodu o większym zakresie czynności niż w rodzimym państwie członkowskim. Jeżeli różnice w obszarach czynności są na tyle duże, że konieczne byłoby odbycie przez specjalistę pełnego programu kształcenia i szkolenia w celu uzupełnienia braków, na żądanie specjalisty, przyjmujące państwo członkowskie, w tych szczególnych okolicznościach, powinno udzielić dostępu częściowego do zawodu. Jeżeli jednak występują nadrzędne względy interesu ogólnego, określone przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w jego orzecznictwie związanym z art. 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), potencjalnie podlegającym dalszej ewolucji, państwo członkowskie powinno mieć możliwość odmówienia udzielenia dostępu częściowego. Może to w szczególności dotyczyć zawodów medycznych, jeżeli mają one wpływ na zdrowie publiczne lub bezpieczeństwo pacjentów. Przyznanie częściowego dostępu powinno pozostawać bez uszczerbku dla prawa partnerów społecznych do samoorganizacji.
(8)
W interesie ochrony lokalnych konsumentów w przyjmującym państwie członkowskim tymczasowe i okazjonalne świadczenie usług w państwach członkowskich powinno podlegać zabezpieczeniom, w szczególności wymogowi posiadania co najmniej rocznego doświadczenia zawodowego w ciągu ostatnich dziesięciu lat poprzedzających świadczenie usług, jeżeli dany zawód nie jest regulowany w rodzimym państwie członkowskim. W przypadku działalności sezonowych państwa członkowskie powinny mieć możliwość prowadzenia kontroli w celu sprawdzenia tymczasowego i okazjonalnego charakteru usług świadczonych na ich terytorium. W tym celu przyjmujące państwo członkowskie powinno mieć możliwość zażądania, raz w roku, informacji o usługach faktycznie świadczonych na ich terytorium, w przypadkach gdy takie informacje nie zostały wcześniej dobrowolnie przekazane przez usługodawcę.
(9)
W dyrektywie 2005/36/WE umożliwia się państwom członkowskim sprawdzanie kwalifikacji zawodowych usługodawcy przed rozpoczęciem świadczenia przez niego usług w przypadku zawodów regulowanych mających wpływ na zdrowie lub bezpieczeństwo publiczne. Spowodowało to niepewność prawa, ponieważ właściwemu organowi pozostawiono swobodę decyzji w sprawie konieczności przeprowadzenia tego rodzaju kontroli wstępnej. W celu zapewnienia pewności prawa specjaliści powinni od początku wiedzieć, czy konieczne jest przeprowadzenie wstępnego sprawdzenia kwalifikacji zawodowych i kiedy mogą spodziewać się decyzji. W każdym przypadku warunki takiego wstępnego sprawdzenia kwalifikacji zawodowych w ramach swobody świadczenia usług nie powinny być bardziej rygorystyczne niż na podstawie przepisów dotyczących stałego prowadzenia działalności zawodowej. W przypadku zawodów regulowanych, które mają wpływ na zdrowie lub bezpieczeństwo publiczne, dyrektywa 2005/36/WE powinna pozostawać bez uszczerbku dla możliwości nałożenia przez państwa członkowskie obowiązku ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej zawodowej zgodnie z przepisami obowiązującymi na mocy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (9) oraz dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (10).
(10)
Systemy kształcenia zawodowego i szkoleń zawodowych okazały się przydatnym narzędziem zapewniającym zatrudnienie ludzi młodych i umożliwiającym płynne przechodzenia od etapu kształcenia do etapu pracy zawodowej. Przegląd dyrektywy 2005/36/WE powinien zatem w pełni uwzględniać ich specyfikę.
(11)
W celu stosowania mechanizmu uznawania w ramach systemu ogólnego konieczne jest zgrupowanie różnych krajowych programów kształcenia i szkolenia na różnych poziomach. Poziomy te są określone jedynie w związku z funkcjonowaniem systemu ogólnego i nie powinny mieć wpływu ani na krajowe struktury kształcenia i szkolenia, ani na uprawnienia państw członkowskich w tej dziedzinie, w tym na politykę krajową w zakresie wdrażania europejskich ram kwalifikacji. Europejskie ramy kwalifikacji są narzędziem mającym służyć propagowaniu przejrzystości i porównywalności kwalifikacji zawodowych oraz mogą stanowić przydatne dodatkowe źródło informacji dla właściwych organów oceniających kwalifikacje zawodowe wydane w innych państwach członkowskich. W wyniku procesu bolońskiego instytucje szkolnictwa wyższego dostosowały strukturę swych programów do dwustopniowego systemu studiów licencjackich i magisterskich. Aby zapewnić spójność pięciu poziomów określonych w dyrektywie 2005/36/WE z tą nową strukturą stopni, dyplom licencjacki powinien być sklasyfikowany na poziomie d, a dyplom magisterski - na poziomie e. Pięć poziomów ustalonych na potrzeby funkcjonowania systemu ogólnego co do zasady nie powinno być nadal stosowanych jako kryterium służące wyłączaniu obywateli Unii z zakresu stosowania dyrektywy 2005/36/WE, jeżeli byłoby to sprzeczne z zasadą uczenia się przez całe życie.
(12)
Wnioski o uznanie kwalifikacji składane przez specjalistów pochodzących z państw członkowskich, w których dany zawód nie jest regulowany, i posiadających roczne doświadczenie zawodowe powinny być traktowane w ten sam sposób jak wnioski składane przez specjalistów pochodzących z państw członkowskich, w których dany zawód jest zawodem regulowanym. Ich kwalifikacje zawodowe powinny być porównywane z kwalifikacjami zawodowymi wymaganymi w przyjmującym państwie członkowskim w oparciu o poziomy kwalifikacji zawodowych określone w dyrektywie 2005/36/WE. W razie istotnych różnic właściwy organ powinien mieć możliwość nałożenia środków wyrównawczych. Wszelkie mechanizmy sprawdzania wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych, które mogą być wymagane w celu uzyskania dostępu do danego zawodu jako środki wyrównawcze, powinny stanowić gwarancję zasad przejrzystości i bezstronności oraz być zgodne z tymi zasadami.
(13)
W przypadku braku harmonizacji minimalnych wymogów w zakresie kształcenia wymaganego do dostępu do zawodów objętych systemem ogólnym przyjmujące państwo członkowskie powinno nadal mieć możliwość wprowadzenia środka wyrównawczego. Wszelkie takie środki powinny być proporcjonalne i uwzględniać w szczególności wiedzę, umiejętności i kompetencje - oficjalnie poświadczone w tym celu przez właściwą instytucję - wynikające z zyskanego przez wnioskodawcę doświadczenia zawodowego lub uzyskane przez niego w ramach uczenia się przez całe życie. Decyzję o nałożeniu środka wyrównawczego należy odpowiednio uzasadnić, aby wnioskodawca miał lepszy obraz swojej sytuacji i aby mógł ubiegać się o przeprowadzenie przez sąd krajowy kontroli sądowej na podstawie dyrektywy 2005/36/WE.
(14)
Wyniki przeglądu dyrektywy 2005/36/WE wskazują na konieczność aktualizacji i doprecyzowania, z zapewnieniem większej elastyczności, wykazu rodzajów działalności przemysłowej, handlowej i rzemieślniczej zamieszczonego w załączniku IV, przy jednoczesnym utrzymaniu w odniesieniu do tych rodzajów działalności systemu automatycznego uznawania kwalifikacji na podstawie doświadczenia zawodowego. Obecnie podstawą załącznika IV jest Międzynarodowa Standardowa Klasyfikacja Rodzajów Działalności (ISIC) z 1958 r., która nie odzwierciedla już obecnej struktury rodzajów działalności. Od 1958 r. kilkakrotnie przeprowadzano przegląd klasyfikacji ISIC. W związku z tym Komisja powinna mieć możliwość dostosowania załącznika IV w celu zachowania systemu automatycznego uznawania kwalifikacji w nienaruszonym stanie.
(15)
Ustawiczny rozwój zawodowy przyczynia się do bezpiecznego i efektywnego wykonywania zawodu przez specjalistów, którzy korzystają z automatycznego uznawania kwalifikacji zawodowych. Ważne jest, aby zachęcać do dalszego wzmocnienia ustawicznego rozwoju zawodowego w przypadku tych zawodów. Państwa członkowskie powinny w szczególności wspierać ustawiczny rozwój zawodowy lekarzy, lekarzy specjalistów, lekarzy ogólnych, pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną, dentystów, wyspecjalizowanych dentystów, lekarzy weterynarii, położnych, farmaceutów i architektów. Środki przyjęte przez państwa członkowskie w celu wspierania ustawicznego rozwoju zawodowego w przypadku tych zawodów powinny być podawane do wiadomości Komisji, a państwa członkowskie powinny prowadzić wymianę najlepszych praktyk w tej dziedzinie. Ustawiczny rozwój zawodowy powinien obejmować zmiany techniczne, naukowe, regulacyjne i etyczne oraz stanowić dla specjalistów motywację do uczenia się przez całe życie w ich zawodzie.
(16)
System automatycznego uznawania kwalifikacji w oparciu o zharmonizowane minimalne wymogi w zakresie kształcenia zależy od terminowego powiadamiania przez państwa członkowskie o nowych lub zmienionych dokumentach potwierdzających posiadanie kwalifikacji i od ich publikacji przez Komisję. W przeciwnym razie osoby posiadające takie kwalifikacje nie mają żadnych gwarancji, że mogą korzystać z automatycznego uznawania kwalifikacji. W celu zwiększenia przejrzystości i ułatwienia badania nowo zgłoszonych tytułów państwa członkowskie powinny przekazywać informacje o czasie trwania i treści programów kształcenia, przy czym muszą one być zgodne z minimalnymi wymogami w zakresie kształcenia określonymi w dyrektywie 2005/36/WE.
(17)
Już teraz w znacznej większości instytucji szkolnictwa wyższego w Unii stosuje się punkty w ramach europejskiego systemu transferu i akumulacji punktów (ECTS); stosowanie tych punktów jest coraz powszechniejsze również w programach kształcenia prowadzących do uzyskania kwalifikacji wymaganych do wykonywania zawodu regulowanego. Konieczne jest zatem uwzględnienie możliwości wyrażenia czasu trwania danego programu również w ECTS. Ta możliwość nie powinna mieć wpływu na inne wymogi w zakresie automatycznego uznawania kwalifikacji. Jeden punkt ECTS odpowiada 25-30 godzinom nauki, przy czym aby ukończyć jeden rok akademicki, zazwyczaj konieczne jest uzyskanie 60 punktów.
(18)
Dla zapewnienia wysokiego poziomu zdrowia publicznego i bezpieczeństwa pacjentów w Unii oraz w celu aktualizacji dyrektywy 2005/36/WE konieczna jest modyfikacja kryteriów stosowanych przy określaniu podstawowego kształcenia medycznego, tak aby warunki dotyczące minimalnej liczby lat i godzin obowiązywały łącznie. Celem tej modyfikacji jest niedopuszczenie do obniżenia wymogów dotyczących kształcenia w przypadku podstawowego kształcenia medycznego.
(19)
W celu zwiększenia mobilności lekarzy specjalistów, którzy po uzyskaniu kwalifikacji lekarza specjalisty podjęli inne kształcenie specjalistyczne, należy zezwolić państwom członkowskim na udzielanie zwolnień z określonych elementów tego kształcenia specjalistycznego, jeżeli takie elementy kształcenia zostały już zaliczone w trakcie poprzedniego programu kształcenia lekarzy specjalistów w jednym z państw członkowskich. Należy zezwolić państwom członkowskim na udzielanie, w określonych granicach, takich zwolnień w przypadku specjalności medycznych objętych systemem automatycznego uznawania kwalifikacji.
(20)
W zawodzie pielęgniarki w ostatnich trzydziestu latach zaszły znaczne zmiany: podstawowa opieka zdrowotna, stosowanie bardziej złożonych terapii oraz nieustanny rozwój technologii skutkują większą odpowiedzialnością pielęgniarek/pielęgniarzy. Kształcenie pielęgniarskie, którego organizacja nadal różni się w zależności od tradycji krajowych, powinno dawać bardziej zdecydowaną i opartą na wynikach pewność, że dana osoba zdobyła w okresie kształcenia określoną wiedzę i umiejętności oraz jest w stanie wykorzystywać co najmniej określone kompetencje w celu prowadzenia działalności odpowiadającej danemu zawodowi.
(21)
Aby położne były dobrze przygotowane do wypełniania złożonych zadań w opiece zdrowotnej, należących do zakresu ich działalności, osoby uczące się położnictwa powinny przed podjęciem nauki zawodu zdobyć solidne wykształcenie ogólne. W związku z tym należy zaostrzyć warunki dopuszczenia do kształcenia w zakresie położnictwa, określając je jako ukończenie 12 lat kształcenia ogólnego lub zdanie egzaminu o równoważnym poziomie; nie dotyczy to osób, które już posiadają kwalifikacje do wykonywania zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną. Kształcenie w zakresie położnictwa powinno dawać większą pewność, że dana osoba zdobyła określoną wiedzę i umiejętności konieczne do wykonywania czynności położnej, o których mowa w dyrektywie 2005/36/WE.
(22)
W celu uproszczenia systemu automatycznego uznawania specjalności medycznych i lekarsko-dentystycznych specjalności te powinny zostać objęte zakresem stosowania dyrektywy 2005/36/WE, jeżeli występują one w przynajmniej dwóch piątych państw członkowskich.
(23)
Wiele państw członkowskich postanowiło zezwolić na dostęp do wszelkiego rodzaju działalności w dziedzinie farmacji i prowadzenie tej działalności na podstawie uznawania kwalifikacji do wykonywania zawodu farmaceuty nabytych w innym państwie członkowskim po wejściu w życie dyrektywy 2005/36/WE. Takie uznawanie kwalifikacji zawodowych nabytych w innym państwie członkowskim nie powinno jednak uniemożliwiać państwu członkowskiemu utrzymania w mocy niedyskryminujących przepisów regulujących geograficzne rozmieszczenie aptek na jego terytorium, ponieważ dyrektywa 2005/36/WE nie obejmuje koordynacji takich przepisów. Jednakże wszelkie odstępstwa od automatycznego uznawania kwalifikacji, nadal niezbędne dla państwa członkowskiego, nie powinny wykluczać farmaceutów, którzy już mają uznane kwalifikacje w państwie członkowskim stosującym takie odstępstwo oraz już legalnie i faktycznie wykonują zawód farmaceuty przez pewien okres na terytorium tego państwa członkowskiego.
(24)
Funkcjonowanie systemu automatycznego uznawania kwalifikacji zależy od zaufania co do wymogów w zakresie kształcenia, które leżą u podstaw kwalifikacji specjalistów. Ważne jest zatem, aby minimalne wymogi w zakresie kształcenia architektów odzwierciedlały nowe zmiany w kształceniu architektów, w szczególności pod względem uznanej konieczności uzupełnienia kształcenia na poziomie wyższym doświadczeniem zawodowym pod nadzorem wykwalifikowanych architektów. Jednocześnie minimalne wymogi w zakresie kształcenia powinny być wystarczająco elastyczne, aby uniknąć nadmiernego ograniczania możliwości państw członkowskich w zakresie organizacji własnych systemów kształcenia.
(25)
W ramach dyrektywy 2005/36/WE należy wspierać, poprzez wprowadzenie wspólnych zasad kształcenia, nadanie bardziej automatycznego charakteru uznawaniu kwalifikacji zawodowych w odniesieniu do tych zawodów, które nie są obecnie nim objęte. Należy przy tym uwzględnić uprawnienia państw członkowskich do decydowania o kwalifikacjach zawodowych niezbędnych do wykonywania zawodów na ich terytorium, jak również o zakresie i organizacji ich systemów kształcenia i szkolenia. Wspólne zasady kształcenia powinny mieć postać wspólnych ram kształcenia opartych na wspólnym zasobie wiedzy, umiejętności i kompetencji lub wspólnych testów kształcenia. Należy umożliwić, aby wspólne ramy kształcenia obejmowały również specjalności, których obecnie nie dotyczy automatyczne uznawanie kwalifikacji na mocy dyrektywy 2005/36/WE, związane z zawodami, które są objęte tytułem III rozdział III i w których zakres wchodzą zarezerwowane dla nich, jasno określone konkretne czynności. Wspólne ramy kształcenia w przypadku takich specjalności, w szczególności specjalności medycznych, powinny zapewniać ochronę zdrowia publicznego i bezpieczeństwa pacjentów na wysokim poziomie. Państwa członkowskie powinny automatycznie uznawać kwalifikacje zawodowe uzyskane na podstawie wspólnych ram kształcenia. Organizacje zawodowe reprezentatywne na szczeblu Unii oraz, w pewnych okolicznościach, krajowe organizacje zawodowe lub właściwe organy powinny mieć możliwość przedstawiania Komisji sugestii co do wspólnych zasad kształcenia, aby umożliwić dokonywanie, wspólnie z krajowymi koordynatorami, oceny ewentualnego wpływu takich zasad na krajowe systemy kształcenia i szkolenia, a także na krajowe przepisy określające zasady dostępu do zawodów regulowanych.
(26)
Dyrektywa 2005/36/WE przewiduje już obowiązek posiadania przez specjalistów niezbędnych umiejętności językowych. W ramach przeglądu stosowania tego obowiązku wykazano, że istnieje konieczność wyjaśnienia roli właściwych organów i pracodawców, w szczególności w celu lepszego zapewnienia bezpieczeństwa pacjentów. Właściwe organy powinny mieć możliwość sprawdzenia znajomości języka po uznaniu kwalifikacji zawodowych. W przypadku zawodów, które mają wpływ na bezpieczeństwo pacjentów, ważne jest w szczególności, aby to sprawdzenie znajomości języka zgodnie z dyrektywą 2005/36/WE przeprowadzano, zanim specjalista rozpocznie wykonywanie zawodu w przyjmującym państwie członkowskim. Sprawdzenie znajomości języka powinno jednak być rozsądne i konieczne do wykonywania danego zawodu i nie powinno mieć na celu wykluczenia specjalistów pochodzących z innych państw członkowskich z rynku pracy w przyjmującym państwie członkowskim. Aby zapewnić przestrzeganie zasady proporcjonalności oraz z myślą o zwiększeniu mobilności specjalistów w Unii, sprawdzenie przeprowadzane przez właściwy organ lub pod jego nadzorem powinno ograniczać się do znajomości jednego języka urzędowego w przyjmującym państwie członkowskim lub jednego języka administracyjnego w przyjmującym państwie członkowskim, pod warunkiem że jest on również językiem urzędowym Unii. Nie powinno to uniemożliwiać państwu członkowskiemu zachęcania specjalistów do opanowania innego języka na późniejszym etapie, jeżeli jest to konieczne do wykonywania zawodu. Również pracodawcy powinni nadal odgrywać ważną rolę w zapewnianiu znajomości języków niezbędnej do wykonywania czynności zawodowych w podlegających im miejscach pracy.
(27)
Krajowe przepisy dotyczące dostępu do zawodów regulowanych nie powinny utrudniać mobilności młodych absolwentów. Dlatego jeżeli absolwent odbędzie praktyki zawodowe w innym państwie członkowskim, praktyki te powinny być uznawane, gdy absolwent ubiega się o dostęp do zawodu regulowanego w rodzimym państwie członkowskim. Uznawanie praktyk zawodowych odbytych w innym państwie członkowskim powinno opierać się na jasnym pisemnym opisie celów szkoleniowych i powierzonych zadań, które określa opiekun praktykanta w przyjmującym państwie członkowskim. Praktyki zawodowe odbyte w państwach trzecich powinny być uwzględniane przez państwa członkowskie przy rozpatrywaniu wniosku o dostęp do zawodu regulowanego.
(28)
W dyrektywie 2005/36/WE wprowadzono system krajowych ośrodków informacji. Ze względu na wejście w życie dyrektywy 2006/123/WE oraz ustanowienie w tej dyrektywie pojedynczych punktów kontaktowych istnieje ryzyko powielania działań. Krajowe ośrodki informacji ustanowione dyrektywą 2005/36/WE powinny zatem zostać przekształcone w ośrodki wsparcia, których działania powinny polegać na udzielaniu porad i wsparcia obywatelom, w tym porad bezpośrednich, w celu zapewnienia codziennego stosowania zasad rynku wewnętrznego na szczeblu krajowym w skomplikowanych indywidualnych sprawach dotyczących obywateli. W stosownych przypadkach ośrodki wsparcia pełniłyby funkcję łącznika z właściwymi organami i ośrodkami wsparcia innych państw członkowskich. Co się tyczy europejskiej legitymacji zawodowej, państwa członkowskie powinny mieć swobodę decydowania, czy ośrodki wsparcia mają działać w charakterze właściwego organu w rodzimym państwie członkowskim, czy też pomagać właściwemu organowi w obsłudze wniosków o europejską legitymacją zawodową i w rozpatrywaniu indywidualnej dokumentacji wnioskodawcy stworzonej w systemie IMI (dokumentacji w systemie IMI). W kontekście swobody świadczenia usług, jeżeli dany zawód nie jest regulowany w rodzimym państwie członkowskim, ośrodki wsparcia mogą też uczestniczyć w wymianie informacji przewidzianej na użytek współpracy administracyjnej.
(29)
Niniejsza dyrektywa przyczynia się do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia i ochrony konsumentów. W dyrektywie 2005/36/WE przewidziano już szczegółowe obowiązki państw członkowskich w zakresie wymiany informacji. Obowiązki te należy rozszerzyć. W przyszłości państwa członkowskie powinny nie tylko reagować na wnioski o udzielenie informacji, ale również ich właściwe organy powinny być uprawnione w granicach swoich kompetencji do tego, by z własnej inicjatywy ostrzegać właściwe organy innych państw członkowskich o specjalistach, którzy utracili prawo do wykonywania zawodu. Niezbędny jest szczególny mechanizm ostrzegania w odniesieniu do pracowników służby zdrowia na podstawie dyrektywy 2005/36/WE. Powinno mieć to zastosowanie również do lekarzy weterynarii, a także do specjalistów prowadzących działalność związaną z edukacją osób małoletnich, w tym do specjalistów pracujących w sektorze opieki nad dziećmi i wczesnej edukacji. Obowiązek wysyłania ostrzeżenia powinien obowiązywać wyłącznie państwa członkowskie, w których takie zawody są regulowane. Należy ostrzec wszystkie państwa członkowskie, jeżeli w wyniku postępowania dyscyplinarnego lub wyroku skazującego specjalista traci prawo do wykonywania, nawet tymczasowo, czynności zawodowych w jednym z państw członkowskich. Ostrzeżenie powinno zawierać wszelkie dostępne szczegółowe informacje dotyczące określonego lub nieokreślonego czasu, przez jaki obowiązuje ograniczenie lub zakaz. Ostrzeżenie to należy aktywować przy zastosowaniu systemu IMI niezależnie od tego, czy dany specjalista skorzystał z któregokolwiek prawa na podstawie dyrektywy 2005/36/WE lub od tego, czy złożył wniosek o uznanie jego kwalifikacji zawodowych poprzez wydanie europejskiej legitymacji zawodowej lub przy zastosowaniu którejkolwiek innej metody przewidzianej w tej dyrektywie. Procedura ostrzegania powinna być zgodna z prawem Unii w zakresie ochrony danych osobowych oraz praw podstawowych. Procedury ostrzegania nie powinny być tworzone w celu zastąpienia lub zmiany jakichkolwiek ustaleń między państwami członkowskimi w zakresie współpracy w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych. Od właściwych organów na mocy dyrektywy 2005/36/WE nie należy wymagać przyczyniania się do takiej współpracy w drodze ostrzeżeń przewidzianych w tej dyrektywie.
(30)
Jedną z głównych trudności, z jakimi musi się zmierzyć obywatel zainteresowany pracą w innym państwie członkowskim, jest złożoność i niepewność procedur administracyjnych, których musi przestrzegać. W dyrektywie 2006/123/WE zobowiązano już państwa członkowskie do zapewniania łatwego dostępu do informacji i umożliwienia dopełniania procedur za pośrednictwem pojedynczych punktów kontaktowych. Obywatele ubiegający się o uznanie kwalifikacji zawodowych na podstawie dyrektywy 2005/36/WE mogą już teraz korzystać z pojedynczych punktów kontaktowych, jeżeli są objęci zakresem stosowania dyrektywy 2006/123/WE. Zakresem stosowania dyrektywy 2006/123/WE nie są jednak objęte osoby poszukujące pracy i pracownicy służby zdrowia, a dostępne informacje mają ograniczony zakres. Konieczne jest zatem - z punktu widzenia użytkowników - sprecyzowanie tych informacji oraz zapewnienie, aby takie informacje były łatwo dostępne. Ważne jest również, aby państwa członkowskie nie tylko ponosiły odpowiedzialność na szczeblu krajowym, ale również współpracowały ze sobą i z Komisją w celu zapewnienia, aby specjaliści w całej Unii posiadali łatwy dostęp do przyjaznych dla użytkownika, wielojęzycznych informacji oraz mieli możliwość łatwego dopełnienia procedur za pośrednictwem pojedynczych punktów kontaktowych lub odpowiednich właściwych organów. Należy udostępniać odpowiednie łącza na innych stronach internetowych, takich jak portal Twoja Europa.
(31)
W celu uzupełnienia lub zmiany określonych elementów innych niż istotne dyrektywy 2005/36/WE należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do aktualizacji wiedzy i umiejętności, o których mowa w art. 21 ust. 6, aktualizacji załącznika I, aktualizacji i uściślenia rodzajów działalności wymienionych w załączniku IV, dostosowania pkt 5.1.1-5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2, 5.6.2 i 5.7.1 załącznika V, dostosowania minimalnych okresów kształcenia specjalistów w zakresie medycyny i stomatologii, włączenia do pkt 5.1.3 załącznika V nowych specjalności medycznych, zmian w wykazie zawartym w pkt 5.2.1, 5.3.1, 5.4.1, 5.5.1 i 5.6.1 załącznika V, włączenia do pkt 5.3.3 załącznika V nowych specjalności dentystycznych, określenia warunków stosowania wspólnych ram kształcenia oraz określenia warunków stosowania wspólnych testów kształcenia. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(32)
W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania dyrektywy 2005/36/WE należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiającym przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (11).
(33)
Ze względu na techniczny charakter tych aktów wykonawczych należy stosować procedurę sprawdzającą do przyjmowania aktów wykonawczych dotyczących wprowadzenia europejskiej legitymacji zawodowej dla określonych zawodów, formatu europejskiej legitymacji zawodowej, rozpatrywania wniosków pisemnych, tłumaczeń, które wnioskodawca musi dostarczyć w celu udokumentowania wniosku o europejską legitymację zawodową, szczegółowych informacji dotyczących dokumentów wymaganych na mocy dyrektywy 2005/36/WE w celu złożenia kompletnego wniosku, procedur dotyczących dokonywania i inkasowania opłat za tę legitymację, zasad określających w odniesieniu do danego zawodu jak, kiedy i w przypadku których dokumentów właściwe władze mogą wymagać poświadczonych kopii, specyfikacji technicznych i środków niezbędnych do zapewnienia integralności, poufności i dokładności informacji zapisanych na europejskiej legitymacji zawodowej i znajdujących się w dokumentacji w systemie IMI, warunków i procedur wydawania europejskiej legitymacji zawodowej, przepisów dotyczących warunków dostępu do dokumentacji w systemie IMI, środków technicznych i procedur w zakresie weryfikacji autentyczności i ważności europejskiej legitymacji zawodowej oraz stosowania mechanizmu ostrzegania.
(34)
Komisja powinna w drodze aktów wykonawczych oraz, z uwagi na ich specyfikę, nie stosując rozporządzenia (UE) nr 182/2011, podjąć decyzje o odrzuceniu proponowanej aktualizacji załącznika I, gdy warunki określone w dyrektywie 2005/36/WE nie są spełnione, zwrócić się do danego państwa członkowskiego o powstrzymanie się od stosowania odstępstwa dotyczącego wyboru między stażem adaptacyjnym a testem umiejętności, gdy odstępstwo jest niewłaściwe lub niezgodne z prawem Unii, odrzucić proponowane zmiany w pkt 5.1.1-5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2, 5.6.2 lub 5.7.1 załącznika V, gdy warunki określone w dyrektywie 2005/36/WE nie są spełnione, przedstawić wykaz krajowych kwalifikacji zawodowych i krajowych tytułów zawodowych objętych automatycznym uznawaniem we wspólnych ramach kształcenia, przedstawić wykaz państw członkowskich, w których organizuje się wspólne testy kształcenia, częstotliwość ich przeprowadzania w roku kalendarzowym i inne ustalenia niezbędne do organizacji wspólnych testów kształcenia oraz umożliwić danemu państwu członkowskiemu wprowadzenie odstępstwa od stosownych przepisów dyrektywy 2005/36/WE na czas określony.
(35)
W następstwie pozytywnego doświadczenia z wzajemnej oceny na podstawie dyrektywy 2006/123/WE należy zawrzeć w dyrektywie 2005/36/WE podobny system oceny. Państwa członkowskie powinny zgłosić zawody, które są w nich regulowane, i powody ich uregulowania, a także powinny wspólnie omawiać swoje spostrzeżenia. Taki system przyczyniłby się do uzyskania większej przejrzystości na rynku usług specjalistycznych.
(36)
Komisja powinna w odpowiednim terminie ocenić system uznawania kwalifikacji mający zastosowanie do dokumentów potwierdzających kwalifikacje do wykonywania zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną wydawanych w Rumunii. Taka ocena powinna opierać się na wynikach specjalnego programu podwyższania kwalifikacji, który Rumunia powinna wprowadzić zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi oraz w odniesieniu do którego powinna kontaktować się z innymi państwami członkowskimi i Komisją. Celem takiego specjalnego programu podwyższania kwalifikacji powinno być umożliwienie jego uczestnikom podwyższenia kwalifikacji zawodowych w celu spełnienia minimalnych wymogów w zakresie kształcenia określonych w dyrektywie 2005/36/WE.
(37)
Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie racjonalizacja, uproszczenie i usprawnienie zasad w zakresie uznawania kwalifikacji zawodowych, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, gdyż nieuchronnie spowodowałoby to stosowanie różnych wymogów i systemów proceduralnych, zwiększając złożoność przepisów regulacyjnych i powodując nieuzasadnione przeszkody dla mobilności specjalistów, oraz ponieważ, przez wzgląd na spójność, przejrzystość i zgodność, możliwe jest lepsze osiągnięcie tych celów na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.
(38)
Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających (12) państwa członkowskie zobowiązały się do złożenia, w uzasadnionych przypadkach, wraz z powiadomieniem o środkach transpozycji, jednego lub więcej dokumentów wyjaśniających związki miedzy elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów transpozycyjnych. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy ustawodawca uznaje, że przekazanie takich dokumentów jest uzasadnione.
(39)
Zgodnie z art. 28 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (13) skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, który w dniu 8 marca 2012 r. wydal opinię (14).
(40)
Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2005/36/WE i rozporządzenie (UE) nr 1024/2012,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
Zmiany w dyrektywie 2005/36/WE
W dyrektywie 2005/36/WE wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
„W niniejszej dyrektywie ustanawia się również zasady dotyczące częściowego dostępu do zawodu regulowanego oraz uznawania praktyk zawodowych odbywanych w innym państwie członkowskim.”;
2)
w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
„Niniejszą dyrektywę stosuje się również wobec wszystkich obywateli państw członkowskich, którzy odbyli praktyki zawodowe poza rodzimym państwem członkowskim.”;
b)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„4. Niniejszej dyrektywy nie stosuje się wobec notariuszy powoływanych na mocy urzędowego aktu organów publicznych.”;
3)
w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
(i)
lit. f) i h) otrzymują brzmienie:
„f) »doświadczenie zawodowe«: faktyczne i zgodne z prawem wykonywanie danego zawodu w państwie członkowskim w pełnym wymiarze czasu pracy lub w równoważnym niepełnym wymiarze czasu pracy;
h) »test umiejętności«: test sprawdzający wiedzę zawodową, umiejętności i kompetencje wnioskodawcy, przeprowadzony lub uznany przez właściwe władze przyjmującego państwa członkowskiego w celu oceny zdolności wnioskodawcy do wykonywania zawodu regulowanego w tym państwie członkowskim.
Aby umożliwić przeprowadzenie tego testu, właściwe organy sporządzają - na podstawie porównania kształcenia i szkoleń wymaganych w przyjmującym państwie członkowskim z kształceniem i szkoleniami odbytymi przez wnioskodawcę - listę zagadnień, których nie obejmuje posiadany przez wnioskodawcę dyplom lub inny dokument potwierdzający kwalifikacje.
Test umiejętności musi uwzględniać fakt, że wnioskodawca jest wykwalifikowanym specjalistą w rodzimym państwie członkowskim lub w państwie członkowskim, z którego przybywa. Test umiejętności obejmuje zagadnienia wybrane z listy, których znajomość jest niezbędna do wykonywania danego zawodu w przyjmującym państwie członkowskim. Test może sprawdzać również znajomość zasad dotyczących wykonywania danego zawodu obowiązujących w przyjmującym państwie członkowskim.
Szczegóły dotyczące przeprowadzania testu umiejętności oraz status przysługujący w przyjmującym państwie członkowskim wnioskodawcy, który pragnie przygotowywać się do testu umiejętności w tym państwie członkowskim, określane są przez właściwe organy tego państwa członkowskiego.”;
(ii)
dodaje się litery w brzmieniu:
„j) »praktyki zawodowe«: bez uszczerbku dla art. 46 ust. 4, okres praktyk zawodowych prowadzonych pod nadzorem, który może mieć miejsce albo podczas nauki prowadzącej do uzyskania dyplomu, albo po jej zakończeniu, o ile stanowi to warunek dostępu do zawodu regulowanego;
k) »europejska legitymacja zawodowa«: elektroniczny dokument wykazujący albo, że specjalista spełnił wszystkie niezbędne warunki w celu tymczasowego i okazjonalnego świadczenia usług w przyjmującym państwie członkowskim, albo uznanie kwalifikacji zawodowych na użytek stałego prowadzenia działalności zawodowej w przyjmującym państwie członkowskim;
l) »uczenie się przez całe życie«: całość odbytego w ciągu całego życia kształcenia ogólnego, kształcenia i szkolenia zawodowego, kształcenia pozaformalnego i nieformalnego uczenia się, których rezultatem jest poprawa wiedzy, umiejętności i kompetencji, co może obejmować etykę zawodową;
m) »nadrzędne względy interesu ogólnego«: względy uznane za takie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;
n) »Europejski system transferu i akumulacji punktów lub punkty ECTS«: system punktacji w szkolnictwie wyższym stosowany w europejskim obszarze szkolnictwa wyższego.”;
b)
ust. 2 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
„Za każdym razem, gdy państwo członkowskie uznaje stowarzyszenie lub organizację, o których mowa w akapicie pierwszym, powiadamia o tym Komisję. Komisja sprawdza, czy to stowarzyszenie lub ta organizacja spełniają warunki określone w akapicie drugim. Aby uwzględnić zmiany regulacyjne w państwach członkowskich, Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 57c w celu aktualizacji załącznika I, jeżeli spełnione są warunki określone w akapicie drugim.
Jeżeli warunki określone w akapicie drugim nie są spełnione, Komisja przyjmuje akt wykonawczy w celu odrzucenia proponowanej aktualizacji załącznika I.”;
4)
w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Uznanie kwalifikacji zawodowych przez przyjmujące państwo członkowskie pozwala beneficjentom na uzyskanie w tym państwie członkowskim dostępu do tego samego zawodu, w odniesieniu do którego posiadają kwalifikacje w rodzimym państwie członkowskim, oraz wykonywanie tego zawodu w przyjmującym państwie członkowskim na tych samych warunkach, jakie obowiązują obywateli przyjmującego państwa członkowskiego.”;
b)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3. W drodze odstępstwa od ust. 1 częściowy dostęp do zawodu w przyjmującym państwie członkowskim jest przyznawany na warunkach określonych w art. 4f.”;
5)
dodaje się artykuły w brzmieniu:
„Artykuł 4a
Europejska legitymacja zawodowa
1. Państwa członkowskie wydają osobom posiadającym kwalifikacje zawodowe europejską legitymację zawodową na wniosek tych osób i pod warunkiem przyjęcia przez Komisję odpowiednich aktów wykonawczych określonych w ust. 7.
2. Jeżeli europejska legitymacja zawodowa została wprowadzona dla określonego zawodu w drodze odpowiednich aktów wykonawczych przyjętych na podstawie ust. 7, osoba posiadająca dane kwalifikacje zawodowe może zdecydować się na wystąpienie o taką legitymację albo na skorzystanie z procedur przewidzianych w tytułach II i III.
3. Państwa członkowskie zapewniają posiadaczowi europejskiej legitymacji zawodowej korzystanie ze wszystkich praw przyznanych w art. 4b-4e.
4. Jeżeli osoba posiadająca kwalifikacje zawodowe zamierza świadczyć usługi, o których mowa w tytule II, inne niż usługi objęte art. 7 ust. 4, właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego wydaje europejską legitymację zawodową zgodnie z art. 4b i 4c. Europejska legitymacja zawodowa stanowi, w stosownych przypadkach, oświadczenie zgodnie z art. 7.
5. Jeżeli osoba posiadająca kwalifikacje zawodowe zamierza prowadzić stałą działalność zawodową w innym państwie członkowskim zgodnie z tytułem III rozdziały I-IIIa lub świadczyć usługi zgodnie z art. 7 ust. 4, właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego podejmuje wszelkie działania przygotowawcze w odniesieniu do indywidualnej dokumentacji wnioskodawcy utworzonej w systemie wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI) (dokumentacji w systemie IMI), zgodnie z art. 4b i 4d. Właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego wydaje europejską legitymację zawodową zgodnie z art. 4b i 4d.
Na użytek stałego prowadzenia działalności zawodowej wydanie europejskiej legitymacji zawodowej nie daje automatycznego prawa do wykonywania określonego zawodu, jeżeli w przyjmującym państwie członkowskim już obowiązują - przed wprowadzeniem europejskiej legitymacji zawodowej dla tego zawodu - wymogi rejestracyjne lub inne procedury kontrolne.
6. Państwa członkowskie wyznaczają organy właściwe do zajmowania się dokumentacją w systemie IMI i wydawania europejskich legitymacji zawodowych. Organy te zapewniają bezstronne, obiektywne i terminowe rozpatrywanie wniosków o wydanie europejskiej legitymacji zawodowej. Ośrodki wsparcia, o których mowa w art. 57b, również mogą pełnić funkcję właściwego organu. Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy i ośrodki wsparcia informowały obywateli, w tym potencjalnych wnioskodawców, o funkcjonowaniu i wartości dodanej europejskiej legitymacji zawodowej w odniesieniu do zawodów, dla których jest ona dostępna.
7. Komisja w drodze aktów wykonawczych przyjmuje środki konieczne do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów dotyczących europejskich legitymacji zawodowych dla tych zawodów, które spełniają warunki określone w akapicie drugim niniejszego ustępu, w tym środki dotyczące formatu europejskiej legitymacji zawodowej, rozpatrywania wniosków pisemnych, tłumaczeń, jakie wnioskodawca musi dostarczyć w celu udokumentowania wniosku o europejską legitymację zawodową, szczegółowych informacji dotyczących dokumentów wymaganych zgodnie z art. 7 ust. 2 lub załącznikiem VII w celu złożenia kompletnego wniosku oraz procedur dotyczących dokonywania i inkasowania opłat za europejską legitymację zawodową, z uwzględnieniem specyfiki danego zawodu. Komisja określa również w drodze aktów wykonawczych, jak, kiedy i w przypadku których dokumentów właściwe organy mogą wymagać poświadczonych kopii zgodnie z art. 4b ust. 3 akapit drugi, art. 4d ust. 2 i 3 w odniesieniu do danego zawodu.
Wprowadzenie europejskiej legitymacji zawodowej dla konkretnego zawodu w drodze przyjęcia odpowiednich aktów wykonawczych, o których mowa w akapicie pierwszym, podlega wszystkim następującym warunkom:
a)
w danym zawodzie istnieje znacząca mobilność lub potencjał znaczącej mobilności;
b)
odpowiednie zainteresowane strony wyraziły wystarczające zainteresowanie;
c)
zawód lub kształcenie i szkolenie prowadzące do wykonywania zawodu jest regulowane w znacznej liczbie państw członkowskich.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 58 ust. 2.
8. Wszystkie opłaty, które mogą zostać poniesione przez wnioskodawców w związku z procedurami administracyjnymi przeprowadzanymi w celu wydania europejskiej legitymacji zawodowej, muszą być racjonalne, proporcjonalne i współmierne do kosztów ponoszonych przez rodzime państwo członkowskie i przyjmujące państwo członkowskie, i nie mogą mieć charakteru zniechęcającego do ubiegania się o europejską legitymację zawodową.
Artykuł 4b
Wniosek o wydanie europejskiej legitymacji zawodowej i utworzenie dokumentacji w systemie IMI
1. Rodzime państwo członkowskie umożliwia osobom posiadającym kwalifikacje zawodowe złożenie wniosku o europejską legitymację zawodową za pomocą udostępnionego przez Komisję narzędzia internetowego, które automatycznie tworzy dokumentację w systemie IMI dla konkretnego wnioskodawcy. Jeśli rodzime państwo członkowskie zezwala również na składanie wniosków na piśmie, wprowadza ono wszelkie niezbędne ustalenia dotyczące utworzenia dokumentacji w systemie IMI, wszelkich informacji, jakie należy przesłać wnioskodawcy, oraz wydania europejskiej legitymacji zawodowej.
2. Wraz z wnioskiem należy dostarczyć dokumenty wymagane w aktach wykonawczych, które mają zostać przyjęte zgodnie z art. 4a ust. 7.
3. W terminie jednego tygodnia od otrzymania wniosku właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego potwierdza otrzymanie wniosku i informuje wnioskodawcę o wszelkich brakujących dokumentach.
W stosownych przypadkach właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego wydaje wszelkie dodatkowe zaświadczenia wymagane na mocy niniejszej dyrektywy. Właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego sprawdza, czy wnioskodawca prowadzi zgodnie z prawem działalność w rodzimym państwie członkowskim oraz czy wszystkie niezbędne dokumenty wydane w rodzimym państwie członkowskim są ważne i autentyczne. W razie należycie uzasadnionych wątpliwości właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego konsultuje się z właściwą instytucją i może zwrócić się do wnioskodawcy o poświadczone kopie dokumentów. W przypadku złożenia przez tego samego wnioskodawcę kolejnych wniosków właściwe organy rodzimego państwa członkowskiego oraz przyjmującego państwa członkowskiego nie mogą żądać ponownego złożenia dokumentów, które znajdują się już w dokumentacji w systemie IMI i są nadal ważne.
4. Komisja może w drodze aktów wykonawczych przyjąć specyfikacje techniczne, środki niezbędne do zapewnienia integralności, poufności i dokładności informacji zapisanych na europejskiej legitymacji zawodowej i znajdujących się w dokumentacji w systemie IMI, oraz wymogi i procedury w zakresie wydawania europejskiej legitymacji zawodowej jej posiadaczowi, w tym możliwości jej pobierania lub dostarczania aktualizacji dokumentacji w systemie IMI. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 58 ust. 2.
Artykuł 4c
Europejska legitymacja zawodowa w zakresie tymczasowego i okazjonalnego świadczenia usług innych niż usługi objęte art. 7 ust. 4
1. Właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego weryfikuje wniosek i dołączone do wniosku dokumenty zawarte w dokumentacji w systemie IMI oraz wydaje europejską legitymację zawodową dla tymczasowego i okazjonalnego świadczenia usług innych niż usługi objęte art. 7 ust. 4 w terminie trzech tygodni. Termin ten zaczyna biec z chwilą otrzymania brakujących dokumentów, o których mowa w art. 4b ust. 3 akapit pierwszy, lub, jeśli nie zwrócono się o żadne inne dokumenty, po upływie jednotygodniowego okresu, o którym mowa w tym akapicie. Organ ten bezzwłocznie przekazuje europejską legitymację zawodową właściwemu organowi każdego zainteresowanego przyjmującego państwa członkowskiego i informuje o tym wnioskodawcę. W ciągu kolejnych 18 miesięcy przyjmujące państwo członkowskie nie może wymagać żadnego kolejnego oświadczenia na podstawie art. 7.
2. Decyzja właściwego organu rodzimego państwa członkowskiego lub brak decyzji w terminie trzech tygodni, o którym mowa w ust. 1, podlega środkom odwoławczym na mocy prawa krajowego.
3. Jeżeli posiadacz europejskiej legitymacji zawodowej zamierza świadczyć usługi w innych państwach członkowskich niż państwa początkowo wspomniane we wniosku, o którym mowa w ust. 1, może zwrócić się o takie rozszerzenie. Jeśli posiadacz zamierza nadal świadczyć usługi po upływie okresu 18 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, informuje o tym właściwy organ. W każdym przypadku posiadacz legitymacji przekazuje również wszystkie informacje dotyczące istotnych zmian sytuacji stwierdzonej w dokumentacji w systemie IMI, o które zwrócić się może właściwy organ w rodzimym państwie członkowskim zgodnie z aktami wykonawczymi, które mają zostać przyjęte na mocy art. 4a ust. 7. Właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego przekazuje zaktualizowaną europejską legitymację zawodową zainteresowanym przyjmującym państwom członkowskim.
4. Europejska legitymacja zawodowa zachowuje ważność na całym terytorium wszystkich zainteresowanych przyjmujących państw członkowskich, dopóki jej posiadacz posiada prawo do wykonywania zawodu na podstawie dokumentów i informacji zawartych w dokumentacji w systemie IMI.
Artykuł 4d
Europejska legitymacja zawodowa w zakresie stałego prowadzenia działalności zawodowej oraz tymczasowego i okazjonalnego świadczenia usług na podstawie art. 7 ust. 4
1. Właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego weryfikuje w terminie jednego miesiąca autentyczność i ważność dołączonych do wniosku dokumentów zawartych w dokumentacji w systemie IMI w celu wydania europejskiej legitymacji zawodowej w zakresie stałego prowadzenia działalności zawodowej lub tymczasowego i okazjonalnego świadczenia usług na podstawie art. 7 ust. 4. Termin ten zaczyna biec z chwilą otrzymania brakujących dokumentów, o których mowa w art. 4b ust. 3 akapit pierwszy, lub, jeśli nie zwrócono się o żadne inne dokumenty, po upływie jednotygodniowego okresu, o którym mowa w tym akapicie. Następnie organ ten bezzwłocznie przekazuje wniosek właściwemu organowi przyjmującego państwa członkowskiego. Rodzime państwo członkowskie informuje wnioskodawcę o statusie wniosku w momencie przekazania wniosku przyjmującemu państwu członkowskiemu.
2. W przypadkach, o których mowa w art. 16, 21, 49a i 49b, przyjmujące państwo członkowskie podejmuje decyzję o tym, czy wydać europejską legitymację zawodową na podstawie ust. 1 w terminie jednego miesiąca od otrzymania wniosku przekazanego przez rodzime państwo członkowskie. W przypadku wystąpienia należycie uzasadnionych wątpliwości przyjmujące państwo członkowskie może zwrócić się do rodzimego państwa członkowskiego z wnioskiem o dodatkowe informacje lub o poświadczoną kopię dokumentu, które rodzime państwo członkowskiego przekazuje nie później niż dwa tygodnie po przedłożeniu wniosku. Z zastrzeżeniem ust. 5 akapit drugi, niezależnie od takiego wniosku, zastosowanie ma termin jednego miesiąca.
3. W przypadkach, o których mowa w art. 7 ust. 4 i w art. 14, przyjmujące państwo członkowskie podejmuje decyzję o tym, czy wydać europejską legitymację zawodową, czy też zastosować wobec posiadacza kwalifikacji zawodowych środki wyrównawcze w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania wniosku przekazanego przez rodzime państwo członkowskie. W przypadku wystąpienia należycie uzasadnionych wątpliwości przyjmujące państwo członkowskie może zwrócić się do rodzimego państwa członkowskiego z wnioskiem o dodatkowe informacje lub o poświadczoną kopię dokumentu, które rodzime państwo członkowskiego przekazuje nie później niż w terminie dwóch tygodni po przedłożeniu wniosku. Z zastrzeżeniem ust. 5 akapit drugi, niezależnie od takiego wniosku, zastosowanie ma termin dwóch miesięcy.
4. W przypadku gdy przyjmujące państwo członkowskie nie otrzyma od rodzimego państwa członkowskiego lub od wnioskodawcy niezbędnych informacji, o które może wystąpić zgodnie z niniejszą dyrektywą w celu podjęcia decyzji o wydaniu europejskiej legitymacji zawodowej, może ono odmówić wydania legitymacji. Odmowę taką należycie się uzasadnia.
5. Jeżeli przyjmujące państwo członkowskie nie podejmie decyzji w terminach określonych w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu lub nie zorganizuje testu umiejętności zgodnie z art. 7 ust. 4, europejską legitymację zawodową uznaje się za wydaną i wysyła się ją automatycznie za pośrednictwem systemu IMI posiadaczowi kwalifikacji zawodowych.
Przyjmujące państwo członkowskie ma możliwość przedłużenia o dwa tygodnie określonych w ust. 2 i 3 terminów automatycznego wydania europejskiej legitymacji zawodowej. Wyjaśnia ono przyczyny ich przedłużenia i informuje wnioskodawcę. Takie przedłużenie terminu można powtórzyć raz i jedynie jeśli jest to absolutnie niezbędne, w szczególności z powodów związanych ze zdrowiem publicznym lub bezpieczeństwem usługobiorców.
6. Działania podjęte przez rodzime państwo członkowskie zgodnie z ust. 1 zastępują wszelkie wnioski o uznanie kwalifikacji zawodowych na mocy prawa krajowego przyjmującego państwa członkowskiego.
7. Decyzje rodzimego państwa członkowskiego i przyjmującego państwa członkowskiego przyjęte na podstawie ust. 1-5 lub brak decyzji rodzimego państwa członkowskiego podlegają środkom odwoławczym na mocy prawa krajowego danego państwa członkowskiego.
Artykuł 4e
Przetwarzanie danych związanych z europejską legitymacją zawodową i dostęp do tych danych
1. Bez uszczerbku dla zasady domniemania niewinności właściwe organy rodzimego państwa członkowskiego i przyjmującego państwa członkowskiego dokonują terminowej aktualizacji odpowiedniej dokumentacji w systemie IMI, uzupełniając ją o informacje na temat postępowań dyscyplinarnych lub sankcji karnych, które wiążą się z zakazem lub ograniczeniem i które wpływają na wykonywanie czynności przez posiadacza europejskiej legitymacji zawodowej na podstawie niniejszej dyrektywy. Czyniąc to, przestrzegają one zasad ochrony danych osobowych określonych w dyrektywie 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (15) oraz w dyrektywie 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (16). Do takich aktualizacji zalicza się usuwanie informacji, które nie są już wymagane. Posiadacza europejskiej legitymacji zawodowej i właściwe organy mające dostęp do właściwej dokumentacji w systemie IMI informuje się bezzwłocznie o wszystkich aktualizacjach. Obowiązek ten pozostaje bez uszczerbku dla spoczywających na państwach członkowskich obowiązków w zakresie ostrzegania na mocy art. 56a.
2. Treść aktualizowanych informacji, o których mowa w ust. 1, ogranicza się do następujących elementów:
a)
tożsamość specjalisty;
b)
zawód;
c)
dane organu lub sądu krajowego, który wydał decyzję o ograniczeniu lub zakazie;
d)
zakres ograniczenia lub zakazu; oraz
e)
okres, przez jaki obowiązuje ograniczenie lub zakaz.
3. Dostęp do informacji zawartych w dokumentacji w systemie IMI mają wyłącznie właściwe organy rodzimego państwa członkowskiego i przyjmującego państwa członkowskiego zgodnie z dyrektywą 95/46/WE. Na wniosek posiadacza europejskiej legitymacji zawodowej właściwe organy informują go o treści dokumentacji w systemie IMI.
4. Informacje zawarte w europejskiej legitymacji zawodowej ograniczają się do informacji niezbędnych do ustalenia prawa jej posiadacza do wykonywania zawodu, w odniesieniu do którego została wydana, a mianowicie imienia posiadacza, jego nazwiska, daty i miejsca urodzenia, zawodu, kwalifikacji, mającego zastosowanie systemu, odpowiednich właściwych organów, numeru legitymacji, elementów zabezpieczających i odniesienia do ważnego dokumentu tożsamości. Informacje dotyczące nabytego przez posiadacza europejskiej legitymacji zawodowej doświadczenia zawodowego lub zastosowanych wobec niego środków wyrównawczych zawarte są w dokumentacji w systemie IMI.
5. Dane osobowe zawarte w dokumentacji w systemie IMI mogą być przetwarzane tak długo, jak długo jest to potrzebne na użytek procedury uznania oraz jako dowód uznania lub przekazania oświadczenia wymaganego na mocy art. 7. Państwa członkowskie zapewniają, aby posiadacz europejskiej legitymacji zawodowej posiadał prawo do nieodpłatnego wystąpienia w dowolnym czasie o poprawienie nieprawidłowych lub niekompletnych danych lub o usunięcie bądź zablokowanie dotyczącej go dokumentacji w systemie IMI. Posiadacza legitymacji informuje się o tym prawie w momencie wydania europejskiej legitymacji zawodowej, a następnie przypomina mu się o tym prawie co dwa lata. Przypomnienie wysyłane jest automatycznie za pośrednictwem systemu IMI, jeśli pierwotny wniosek o wydanie europejskiej legitymacji zawodowej został przedłożony online.
W przypadku wniosku o usunięcie dokumentacji w systemie IMI związanej z europejską legitymacją zawodową wydaną do celów stałego prowadzenia działalności zawodowej lub tymczasowego i okazjonalnego świadczenia usług na podstawie art. 7 ust. 4 właściwe organy danego rodzimego państwa członkowskiego wydają posiadaczowi kwalifikacji zawodowych dokument poświadczający uznanie jego kwalifikacji zawodowych.
6. W związku z przetwarzaniem danych osobowych zapisanych na europejskiej legitymacji zawodowej i zawartych we wszystkich dokumentacjach w systemie IMI odpowiednie właściwe organy państw członkowskich uznaje się za administratorów danych w rozumieniu art. 2 lit. d) dyrektywy 95/46/WE. W związku z obowiązkami Komisji określonymi w ust. 1-4 niniejszego artykułu i związanym z nimi przetwarzaniem danych osobowych Komisję uznaje się za administratora danych w rozumieniu art. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (17).
7. Przyjmujące państwa członkowskie, nie naruszając przepisów ust. 3, umożliwiają pracodawcom, klientom, pacjentom, organom publicznym i innym zainteresowanym stronom weryfikację autentyczności i ważności europejskiej legitymacji zawodowej przedstawionej im przez posiadacza legitymacji.
Komisja w drodze aktów wykonawczych określa przepisy dotyczące dostępu do dokumentacji w systemie IMI, oraz środki techniczne i procedury w zakresie weryfikacji, o której mowa w akapicie pierwszym. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 58 ust. 2.
Artykuł 4f
Dostęp częściowy
1. Właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego po indywidualnym rozpatrzeniu każdego wniosku przyznaje dostęp częściowy do działalności zawodowej na terytorium tego państwa wyłącznie wtedy, gdy są spełnione wszystkie następujące warunki:
a)
specjalista jest w pełni uprawniony do wykonywania w rodzimym państwie członkowskim działalności zawodowej, w odniesieniu do której ma mieć przyznany dostęp częściowy w przyjmującym państwie członkowskim;
b)
różnice między daną działalnością zawodową legalnie wykonywaną w rodzimym państwie członkowskim i danym zawodem regulowanym w przyjmującym państwie członkowskim są na tyle znaczne, że zastosowanie środków wyrównawczych oznaczałoby konieczność ukończenia przez wnioskodawcę pełnego programu kształcenia i szkolenia wymaganego w przyjmującym państwie członkowskim do posiadania pełnego dostępu do zawodu regulowanego w przyjmującym państwie członkowskim;
c)
daną działalność zawodową można w sposób obiektywny oddzielić od innych rodzajów działalności objętych danym zawodem regulowanym w przyjmującym państwie członkowskim.
Na użytek lit. c) właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego bierze pod uwagę, czy działalność zawodowa może być wykonywana niezależnie w rodzimym państwie członkowskim.
2. Przyznania dostępu częściowego można odmówić, jeżeli taka odmowa jest uzasadniona nadrzędnymi względami interesu ogólnego, odpowiednio służy zapewnieniu osiągnięcia realizowanego celu i nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia tego celu.
3. Wnioski dotyczące stałego prowadzenia działalności zawodowej w przyjmującym państwie członkowskim są analizowane zgodnie z tytułem III rozdziały I i IV.
4. Wnioski dotyczące tymczasowego i okazjonalnego świadczenie usług w przyjmującym państwie członkowskim odnoszące się rodzajów działalności zawodowej mających wpływ na zdrowie lub bezpieczeństwo publiczne są analizowane zgodnie z tytułem II.
5. Na zasadzie odstępstwa od art. 7 ust. 4 akapit szósty i art. 52 ust. 1 po przyznaniu dostępu częściowego działalność zawodowa jest wykonywana w ramach tytułu zawodowego obowiązującego w rodzimym państwie członkowskim. Przyjmujące państwo członkowskie może wymagać używania tego tytułu zawodowego w językach przyjmującego państwa członkowskiego. Specjaliści mający dostęp częściowy wyraźnie wskazują usługobiorcom zakres swojej działalności zawodowej.
6. Niniejszy artykuł nie ma zastosowania do specjalistów korzystających z automatycznego uznania kwalifikacji zawodowych na mocy tytułu III rozdziały II, III i IIIa.
6)
art. 5 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:
„b)
w przypadku przeniesienia się usługodawcy, jeżeli wykonywał zawód w co najmniej jednym państwie członkowskim przez co najmniej jeden rok w okresie dziesięciu lat poprzedzających świadczenie usług, jeżeli dany zawód nie jest regulowany w państwie członkowskim siedziby. Wymóg wykonywania zawodu przez co najmniej jeden rok nie ma zastosowania, jeżeli zawód lub kształcenie i szkolenie prowadzące do wykonywania danego zawodu są regulowane.”;
7)
w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
(i)
lit. d) i e) otrzymują brzmienie:
„d)
w przypadkach, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. b), dowolnego dowodu potwierdzającego wykonywanie przez usługodawcę danej działalności przez co najmniej rok w okresie ostatnich dziesięciu lat,
e)
zaświadczenia potwierdzającego brak tymczasowego lub stałego zawieszenia prawa wykonywania danego zawodu lub o niekaralności, jeśli państwo członkowskie wymaga tego od własnych obywateli, przy prowadzeniu działalności w sektorze bezpieczeństwa, w służbie zdrowia i w zawodach związanych z edukacją osób małoletnich, w tym z opieką nad dziećmi i wczesną edukacją,”;
(ii)
dodaje się litery w brzmieniu:
„f)
w przypadku zawodów mających wpływ na bezpieczeństwo pacjentów, oświadczenia wnioskodawcy o znajomości języka niezbędnej do wykonywania zawodu w przyjmującym państwie członkowskim,
g)
w przypadku zawodów obejmujących działalność, o której mowa w art. 16, zgłoszonych przez państwo członkowskie zgodnie z art. 59 ust. 2, zaświadczenia dotyczącego charakteru i okresu wykonywania działalności wydanego przez właściwy organ lub instytucję państwa członkowskiego, w którym usługodawca ma siedzibę.”;
b)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„2a. Przedstawienie wymaganego oświadczenia przez usługodawcę zgodnie z ust. 1 uprawnia tego usługodawcę do dostępu do działalności usługowej lub do wykonywania tej działalności na całym terytorium danego państwa członkowskiego. Państwo członkowskie może wystąpić o dodatkowe informacje wymienione w ust. 2 dotyczące kwalifikacji zawodowych usługodawcy, jeśli:
a)
zawód jest regulowany odmiennie w różnych częściach terytorium tego państwa członkowskiego;
b)
takie regulacje mają zastosowanie również do wszystkich obywateli tego państwa członkowskiego;
c)
różnice w tych regulacjach uzasadnione są nadrzędnymi względami interesu ogólnego związanymi ze zdrowiem publicznym lub bezpieczeństwem usługobiorców; oraz
d)
państwo członkowskie nie dysponuje innymi środkami uzyskania takich informacji.”;
c)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. W przypadku świadczenia po raz pierwszy usług w ramach zawodów regulowanych mających wpływ na zdrowie lub bezpieczeństwo publiczne, co do których nie obowiązuje automatyczne uznawanie kwalifikacji na podstawie przepisów tytułu III rozdział II, III lub IIIa, właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego może sprawdzić kwalifikacje zawodowe usługodawcy przed rozpoczęciem świadczenia przez niego usług po raz pierwszy. Takie wstępne sprawdzenie możliwe jest jedynie wtedy, gdy jej celem jest zapobieżenie poważnym szkodom dla zdrowia lub bezpieczeństwa usługobiorcy, które mogłyby powstać wskutek braku kwalifikacji zawodowych usługodawcy, i gdy nie wykracza poza zakres niezbędny dla osiągnięcia tego celu.
Najpóźniej w terminie jednego miesiąca od otrzymania oświadczenia wraz z dokumentami uzupełniającymi, o których mowa w ust. 1 i 2, właściwy organ informuje usługodawcę o swojej decyzji:
a)
o odstąpieniu od sprawdzenia jego kwalifikacji zawodowych;
b)
po sprawdzeniu jego kwalifikacji zawodowych:
(i)
wymagającej od usługodawcy przystąpienia do testu umiejętności; lub
(ii)
zezwalającej na świadczenie usług.
W przypadku zaistnienia trudności mogących skutkować opóźnieniem w podjęciu decyzji na podstawie akapitu drugiego właściwy organ powiadamia usługodawcę w tym samym terminie o przyczynie opóźnienia. Trudności te rozwiązuje się w terminie jednego miesiąca od tego powiadomienia, natomiast decyzję wydaje się w terminie dwóch miesięcy od rozwiązania tych trudności.
Jeżeli pomiędzy kwalifikacjami zawodowymi usługodawcy i wykształceniem wymaganym w przyjmującym państwie członkowskim występują różnice na tyle istotne, że mogą być szkodliwe dla zdrowia lub bezpieczeństwa publicznego i nie jest możliwe ich zrównoważenie doświadczeniem zawodowym usługodawcy lub wiedzą, umiejętnościami i kompetencjami nabytymi poprzez uczenie się przez całe życie, formalnie potwierdzonymi w tym celu przez właściwą instytucję, przyjmujące państwo członkowskie umożliwia temu usługodawcy wykazanie, poprzez poddanie się testowi umiejętności, o którym mowa w akapicie drugim lit. b), że uzyskał on brakującą wiedzę, umiejętności lub kompetencje. Przyjmujące państwo członkowskie podejmuje na tej podstawie decyzję w sprawie zezwolenia na świadczenie usług. W każdym przypadku musi istnieć możliwość świadczenia usługi w terminie jednego miesiąca od podjęcia decyzji zgodnie z akapitem drugim.
Jeżeli właściwy organ nie podejmie działań w terminach określonych w akapitach drugim i trzecim, usługi mogą być świadczone.
W przypadkach gdy kwalifikacje zawodowe zostały sprawdzone zgodnie z niniejszym akapitem, usługi są świadczone przy użyciu tytułu zawodowego używanego w przyjmującym państwie członkowskim.”;
8)
art. 8 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego w razie uzasadnionych wątpliwości mogą zwrócić się do właściwych organów państwa członkowskiego siedziby o przedstawienie informacji dotyczących spełnienia warunków zgodnego z prawem prowadzenia działalności przez usługodawcę i jego należytego postępowania, jak również braku kar dyscyplinarnych lub sankcji karnych związanych z wykonywaniem przez niego działalności zawodowej. W przypadku gdy właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego podejmą decyzję o sprawdzeniu kwalifikacji zawodowych usługodawcy, mogą zwrócić się do właściwych organów państwa członkowskiego siedziby o informacje dotyczące odbytych przez usługodawcę kursów kształcenia, w stopniu niezbędnym do dokonania oceny istotnych różnic, które mogą być szkodliwe dla zdrowia lub bezpieczeństwa publicznego. Właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przekazują te informacje zgodnie z art. 56. W przypadku zawodów nieregulowanych w rodzimym państwie członkowskim również ośrodki wsparcia, o których mowa w art. 57b, mogą przekazywać takie informacje.”;
9)
w art. 11 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w akapicie pierwszym wprowadza się następujące zmiany:
(i)
zdanie wprowadzające otrzymuje następujące brzmienie
„Do celów art. 13 i art. 14 ust. 6 kwalifikacje zawodowe są pogrupowane według następujących poziomów:”;
(ii)
lit. c) ppkt (ii) otrzymuje brzmienie:
„(ii)
kształcenia i szkolenia regulowanego lub, w przypadku zawodów regulowanych, kształcenia zawodowego o specjalnym programie, z kompetencjami wykraczającymi poza kompetencje przewidziane na poziomie b, równoważnego z poziomem kształcenia, o którym mowa w ppkt (i), jeżeli zapewnia ono porównywalny poziom przygotowania zawodowego i przygotowuje do pełnienia porównywalnych obowiązków i funkcji, pod warunkiem że do tego dyplomu dołączone jest zaświadczenie z rodzimego państwa członkowskiego;”;
(iii)
lit. d) i e) otrzymują brzmienie:
„d)
dyplom poświadczający ukończenie przez jego posiadacza szkolenia na poziomie ponadśrednim, trwającego od trzech do czterech lat lub przez równoważny okres w niepełnym wymiarze, co może być dodatkowo wyrażone odpowiednią liczbą punktów ECTS, w ramach kształcenia uniwersyteckiego lub kształcenia w instytucji szkolnictwa wyższego lub w innej placówce na równorzędnym poziomie, jak również w odpowiednich przypadkach poświadczający ukończenie kształcenia zawodowego wymaganego jako uzupełnienie tego kształcenia ponadśredniego;
e)
dyplom poświadczający ukończenie przez jego posiadacza kształcenia na poziomie ponadśrednim, trwającego co najmniej cztery lata lub przez równoważny okres w niepełnym wymiarze, co może być dodatkowo wyrażone odpowiednią liczbą punktów ECTS, w ramach kształcenia uniwersyteckiego lub kształcenia w instytucji szkolnictwa wyższego lub w innej placówce na równorzędnym poziomie, jak również w odpowiednich przypadkach poświadczający ukończenie kształcenia zawodowego wymaganego jako uzupełnienie tego kształcenia ponadśredniego.”;
b)
skreśla się akapit drugi;
10)
art. 12 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„Każdy dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji lub zestaw dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji wydany przez właściwy organ państwa członkowskiego, poświadczający ukończenie kształcenia w Unii, w pełnym lub niepełnym wymiarze, w ramach programów formalnych lub poza nimi, którego poziom został uznany przez to państwo członkowskie za równorzędny i który przyznaje jego posiadaczowi te same prawa w zakresie dostępu do zawodu lub jego wykonywania lub przygotowuje do wykonywania tego zawodu, jest traktowany jako dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, o których mowa w art. 11, co dotyczy także odpowiedniego poziomu.”;
11)
art. 13 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 13
Warunki uznania
1. W przypadku gdy w przyjmującym państwie członkowskim dostęp do zawodu regulowanego lub jego wykonywanie uzależnione są od posiadania określonych kwalifikacji zawodowych, właściwy organ tego państwa członkowskiego zezwala wnioskodawcom na dostęp do tego zawodu i jego wykonywanie na tych samych warunkach, które stosuje się wobec własnych obywateli, jeśli posiadają oni poświadczenie kompetencji lub dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, o których mowa w art. 11, wymagany przez inne państwo członkowskie do celów dostępu do danego zawodu i jego wykonywania na terytorium tego państwa.
Poświadczenie kompetencji lub dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji wydaje właściwy organ państwa członkowskiego wyznaczony zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi tego państwa członkowskiego.
2. Dostęp do zawodu i umożliwienie jego wykonywania, określone w ust. 1, przyznaje się także wnioskodawcom, którzy wykonywali dany zawód w pełnym wymiarze czasu pracy przez jeden rok lub przez równoważny okres w niepełnym wymiarze czasu pracy w okresie ostatnich dziesięciu lat w innym państwie członkowskim, które nie reguluje tego zawodu, oraz posiadają przynajmniej jedno poświadczenie kompetencji lub dowód posiadania kwalifikacji wydane przez inne państwo członkowskie, które nie reguluje tego zawodu.
Poświadczenie kompetencji i dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji muszą spełniać następujące warunki:
a)
są wydane przez właściwy organ państwa członkowskiego wyznaczony zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi tego państwa członkowskiego;
b)
poświadczają, że ich posiadacz jest przygotowany do wykonywania danego zawodu.
Jednakże nie można wymagać posiadania rocznego doświadczenia zawodowego, o którym mowa w akapicie pierwszym, jeżeli dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji wnioskodawcy poświadcza ukończenie regulowanego kształcenia lub szkolenia.
3. Przyjmujące państwo członkowskie akceptuje poziom potwierdzony na podstawie art. 11 przez rodzime państwo członkowskie, jak również zaświadczenie, w którym rodzime państwo członkowskie zaświadcza, że kształcenie i szkolenie regulowane lub kształcenie zawodowe o specjalnym programie, o których mowa w art. 11 lit. c) ppkt (ii) jest równoważne poziomowi określonemu w art. 11 lit. c) ppkt (i).
4. Na zasadzie odstępstwa ust. 1 i 2 niniejszego artykułu i od art. 14 właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego może odmówić dostępu do zawodu i jego wykonywania posiadaczom poświadczenia kompetencji sklasyfikowanego w art. 11 lit. a), jeżeli krajowe kwalifikacje zawodowe wymagane do wykonywania zawodu na terytorium tego państwa sklasyfikowano w art. 11 lit. e).”;
12)
w art. 14 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Przepisy art. 13 nie stanowią przeszkody dla wymagania przez państwo członkowskie od wnioskodawcy odbycia stażu adaptacyjnego trwającego nie dłużej niż trzy lata lub przystąpienia do testu umiejętności, jeżeli:
a)
kształcenie, które wnioskodawca otrzymał, obejmuje materiał istotnie różniący się od tego, którego opanowanie jest podstawą uzyskania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji w przyjmującym państwie członkowskim;
b)
na zawód regulowany w przyjmującym państwie członkowskim składa się przynajmniej jedna regulowana działalność zawodowa, która nie wchodzi w zakres odpowiadającego mu zawodu w rodzimym państwie członkowskim wnioskodawcy, a szkolenie wymagane w przyjmującym państwie członkowskim obejmuje materiał istotnie różniący się od objętego kształceniem, którego ukończenie potwierdza poświadczenie kompetencji lub dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji wnioskodawcy.”;
b)
ust. 2 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
„Jeżeli Komisja uzna odstępstwo, o którym mowa w akapicie drugim, za niewłaściwe lub niezgodne z prawem Unii, przyjmuje w terminie trzech miesięcy od otrzymania wszystkich niezbędnych informacji akt wykonawczy w sprawie wezwania państwa członkowskiego do zaniechania wprowadzenia planowanego środka. W przypadku braku odpowiedzi ze strony Komisji we wspomnianym terminie odstępstwo takie może zostać zastosowane.”;
c)
w ust. 3 dodaje się akapity w brzmieniu:
„W drodze odstępstwa od określonej w ust. 2 zasady umożliwienia wnioskodawcy wyboru, przyjmujące państwo członkowskie może przewidzieć staż adaptacyjny albo test umiejętności w przypadku:
a)
posiadacza kwalifikacji zawodowych, o których mowa w art. 11 lit. a), który stara się o uznanie swoich kwalifikacji zawodowych, jeżeli wymagane krajowe kwalifikacje zawodowe są sklasyfikowane na poziomie określonym w art. 11 lit. c); lub
b)
posiadacza kwalifikacji zawodowych, o których mowa w art. 11 lit. b), który stara się o uznanie swoich kwalifikacji zawodowych, jeżeli wymagane krajowe kwalifikacje zawodowe są sklasyfikowane na poziomie określonym w art. 11 lit. d) lub e).
W przypadku posiadacza kwalifikacji zawodowych, o których mowa w art. 11 lit. a), który ubiega się o uznanie swoich kwalifikacji zawodowych, jeżeli wymagane krajowe kwalifikacje zawodowe są sklasyfikowane na poziomie określonym w art. 11 lit. d), przyjmujące państwo członkowskie może nałożyć oba środki - staż adaptacyjny i test umiejętności.”;
d)
ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:
„4. Na użytek ust. 1 i 5 »istotnie różniący się materiał« oznacza materiał obejmujący nabytą wiedzę, umiejętności i kompetencje, które mają zasadnicze znaczenie dla wykonywania zawodu i w odniesieniu do którego kształcenie odbyte przez migranta wykazuje istotne różnice pod względem treści w porównaniu z kształceniem wymaganym przez przyjmujące państwo członkowskie.
5. Przepisy ust. 1 stosuje się z należytym uwzględnieniem zasady proporcjonalności. W szczególności jeżeli przyjmujące państwo członkowskie zamierza wymagać od wnioskodawcy odbycia stażu adaptacyjnego lub przystąpienia do testu umiejętności, musi najpierw upewnić się, czy wiedza, umiejętności i kompetencje nabyte przez wnioskodawcę w trakcie jego doświadczenia zawodowego lub poprzez uczenie się przez całe życie, i oficjalnie poświadczone w tym celu przez właściwą instytucję, w którymkolwiek państwie członkowskim lub państwie trzecim mogą obejmować w całości lub częściowo istotnie różniący się materiał, o którym mowa w ust. 4.”;
e)
dodaje się ustępy w brzmieniu:
„6. Decyzja nakładająca obowiązek odbycia stażu adaptacyjnego lub przystąpienia do testu umiejętności musi być należycie uzasadniona. Wnioskodawcy przedstawia się w szczególności następujące informacje:
a)
poziom kwalifikacji zawodowych wymagany w przyjmującym państwie członkowskim i poziom kwalifikacji zawodowych posiadanych przez wnioskodawcę zgodnie z klasyfikacją określoną w art. 11; oraz
b)
istotne różnice, o których mowa w ust. 4, oraz powody, dla których tych różnic nie można zrównoważyć wiedzą, umiejętnościami i kompetencjami nabytymi w trakcie doświadczenia zawodowego i poprzez uczenie się przez całe życie, oficjalnie poświadczonymi w tym celu przez właściwa instytucję.
7. Państwa członkowskie zapewniają wnioskodawcy możliwość przystąpienia do testu umiejętności, o którym mowa w ust. 1, nie później niż sześć miesięcy po przyjęciu pierwotnej decyzji o nałożeniu na wnioskodawcę obowiązku przystąpienia do testu umiejętności.”;
13)
skreśla się art. 15;
14)
art. 20 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 20
Dostosowanie wykazów działalności zawartych w załączniku IV
Zgodnie z art. 57c Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych dotyczących dostosowania wykazów działalności zawartych w załączniku IV, które podlegają systemowi uznawania doświadczenia zawodowego zgodnie z art. 16, w celu aktualizacji lub wyjaśnienia rodzajów działalności wymienionych w załączniku IV, w szczególności aby doprecyzować ich zakres oraz odpowiednio uwzględnić najnowsze zmiany w obszarze nazewnictwa stosowanego w ramach danego rodzaju działalności, o ile nie spowoduje to zawężenia zakresu rodzajów działalności związanych z poszczególnymi kategoriami i o ile nie będzie miało miejsca przenoszenie rodzajów działalności między istniejącymi wykazami I, II i III w załączniku IV.”;
15)
w art. 21 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. W odniesieniu do prowadzenia aptek, które nie podlegają jakimkolwiek ograniczeniom terytorialnym, państwo członkowskie może w drodze odstępstwa postanowić o nieuznawaniu dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, o których mowa w pkt 5.6.2 załącznika V, za uprawniające do otwierania nowych, ogólnodostępnych aptek. Do celów niniejszego ustępu za nowe uważane są także apteki działające krócej niż trzy lata.
Odstępstwa tego nie można zastosować do farmaceutów, których kwalifikacje zostały już uznane przez właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego do innych celów i którzy faktycznie i zgodnie z prawem prowadzili działalność zawodową farmaceuty przez co najmniej trzy kolejne lata w tym państwie członkowskim.”;
b)
ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„6. Każde państwo członkowskie uzależnia dostęp do zawodów lekarza, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej i farmaceuty, oraz wykonywanie tych zawodów, od posiadania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, o którym mowa, odpowiednio, w załączniku V pkt 5.1.1, 5.1.2, 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2 i 5.6.2, poświadczającego, że dana osoba uzyskała w trakcie kształcenia odpowiednio wiedzę, umiejętności i kompetencje, o których mowa w art. 24 ust. 3, art. 31 ust. 6, art. 31 ust. 7, art. 34 ust. 3, art. 38 ust. 3, art. 40 ust. 3 oraz art. 44 ust. 3.
Aby uwzględnić ogólnie uznany postęp naukowy i techniczny, Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 57c w celu aktualizacji wiedzy i umiejętności, o których mowa w art. 24 ust. 3, art. 31 ust. 6, art. 34 ust. 3, art. 38 ust. 3, art. 40 ust. 3, art. 44 ust. 3 i art. 46 ust. 4, z myślą o odzwierciedleniu ewolucji prawa Unii mającego bezpośredni wpływ na danych specjalistów.
Takie aktualizacje nie mogą w żadnym państwie członkowskim wymagać zmiany istniejących podstawowych zasad ustawodawczych dotyczących struktury zawodów w odniesieniu do kształcenia osób fizycznych i warunków ich dostępu do zawodu. Przy dokonywaniu takich aktualizacji należy uwzględniać odpowiedzialność państw członkowskich za organizację systemów edukacyjnych, zgodnie z art. 165 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).”;
c)
skreśla się ust. 7;
16)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 21a
Procedura powiadamiania
1. Każde państwo członkowskie powiadamia Komisję o wszelkich przyjmowanych przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących wydawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zawodach objętych przepisami niniejszego rozdziału.
W przypadku dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, o których mowa w sekcji 8, powiadomienie zgodnie z akapitem pierwszym skierowane jest także do pozostałych państw członkowskich.
2. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, obejmuje informacje na temat czasu trwania i treści programów kształcenia.
3. Powiadomienie, o którym mowa w ust. 1, przekazuje się za pośrednictwem systemu IMI.
4. Aby należycie uwzględnić zmiany ustawodawcze i administracyjne w państwach członkowskich - i pod warunkiem że przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne będące przedmiotem powiadomienia, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, spełniają warunki określone w niniejszym rozdziale - Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 57c w celu zmiany załącznika V pkt 5.1.1-5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2, 5.6.2 i 5.7.1 poprzez aktualizację tytułów przyjętych przez państwa członkowskie w odniesieniu do dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji oraz - w stosownych przypadkach - instytucji wydającej dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, zaświadczenia, które mu towarzyszy, oraz odpowiedniego tytułu zawodowego.
5. Jeżeli przepisy ustawodawcze, regulacyjne i administracyjne będące przedmiotem powiadomienia zgodnie z ust. 1 nie spełniają warunków określonych w niniejszym rozdziale, Komisja przyjmuje akt wykonawczy w celu odrzucenia proponowanej zmiany w załączniku V pkt 5.1.1-5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2, 5.6.2 lub 5.7.1.”;
17)
w art. 22 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w akapicie pierwszym lit. b) otrzymuje brzmienie:
„b)
państwa członkowskie - zgodnie z procedurami właściwymi dla każdego państwa członkowskiego - poprzez wspieranie ustawicznego rozwoju zawodowego zapewniają, aby specjaliści, których kwalifikacje zawodowe objęte są rozdziałem III niniejszego tytułu, mogli aktualizować swoją wiedzę, umiejętności i kompetencje, aby prowadzić bezpieczną i skuteczną praktykę oraz być na bieżąco ze zmianami w dziedzinie, w której się specjalizują.”;
b)
dodaje się akapit w brzmieniu:
„Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje o środkach podjętych na podstawie akapitu pierwszego lit. b) do dnia 18 stycznia 2016 r.”;
18)
art. 24 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Kształcenie medyczne na podstawowym poziomie obejmuje co najmniej pięcioletni okres studiów, co można dodatkowo wyrazić przy pomocy równoważnych punktów ECTS; okres ten obejmuje co najmniej 5 500 godzin kształcenia teoretycznego i praktycznego prowadzonego na uniwersytecie lub pod jego nadzorem.
W przypadku specjalistów, którzy podjęli kształcenie przed dniem 1 stycznia 1972 r., kurs kształcenia, o którym mowa w akapicie pierwszym, może obejmować sześciomiesięczne kształcenie praktyczne odbywane w pełnym wymiarze godzin na poziomie uniwersyteckim pod nadzorem właściwych organów.”;
19)
w art. 25 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Warunkiem podjęcia specjalistycznego kształcenia medycznego jest potwierdzone ukończenie programu kształcenia medycznego na podstawowym poziomie, o którym mowa w art. 24 ust. 2, w trakcie którego dana osoba uzyskała właściwą wiedzę w zakresie medycyny podstawowej.”;
b)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3a. Państwa członkowskie mogą określić w swoim ustawodawstwie krajowym częściowe zwolnienia z części kursów prowadzonych w ramach programu specjalistycznego kształcenia medycznego wymienionego w załączniku V pkt 5.1.3, stosując te zwolnienia na zasadzie indywidualnych przypadków, pod warunkiem że ta część kształcenia odbyła się już w trakcie innego programu kształcenia specjalistycznego wymienionego w załączniku V pkt 5.1.3, a dana osoba uzyskała już kwalifikacje zawodowe w tym zakresie w jednym z państw członkowskich. Państwa członkowskie zapewniają, aby przyznane zwolnienie nie przekraczało połowy minimalnego czasu trwania danego programu specjalistycznego kształcenia medycznego.
Każde państwo członkowskie powiadamia Komisję i inne państwa członkowskie o swoim odpowiednim ustawodawstwie krajowym dotyczącym takich częściowych zwolnień.”;
c)
ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„5. Komisja jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 57c aktów delegowanych dotyczących dostosowania minimalnych okresów kształcenia, o których mowa w załączniku V pkt 5.1.3, do postępu naukowego i technicznego.”;
20)
w art. 26 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
„W celu należytego uwzględnienia zmian w ustawodawstwie krajowym i aktualizacji niniejszej dyrektywy Komisja jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 57c aktów delegowanych dotyczących poszerzenia wykazu w załączniku V pkt 5.1.3 o nowe specjalności medyczne występujące w co najmniej dwóch piątych państw członkowskich.”;
21)
w art. 27 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„2a. Państwa członkowskie uznają kwalifikacje lekarzy specjalistów nabyte we Włoszech i wymienione w załączniku V pkt 5.1.2 i 5.1.3 w przypadku lekarzy, którzy rozpoczęli kształcenie specjalistyczne po dniu 31 grudnia 1983 r. i przed dniem 1 stycznia 1991 r., mimo że kształcenie to nie spełnia wszystkich wymogów określonych w art. 25, jeżeli do dokumentów dołączone jest zaświadczenie wydane przez właściwy włoski organ stwierdzające, że dany lekarz faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał we Włoszech działalność lekarza danej specjalizacji przez co najmniej siedem kolejnych lat w okresie dziesięciu lat poprzedzających wydanie tego zaświadczenia.”;
22)
art. 28 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Warunkiem podjęcia kształcenia specjalistycznego w zakresie ogólnej praktyki medycznej jest potwierdzone ukończenie programu kształcenia medycznego na podstawowym poziomie, o którym mowa w art. 24 ust. 2, w trakcie którego dana osoba uzyskała właściwą wiedzę w zakresie medycyny podstawowej.”;
23)
w art. 31 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Warunkiem podjęcia kształcenia pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną jest:
a)
ukończenie kształcenia ogólnego trwającego 12 lat, potwierdzonego dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem wydanym przez właściwe organy lub instytucje państwa członkowskiego lub świadectwem potwierdzającym zdanie egzaminu na równorzędnym poziomie, dającego dostęp do uniwersytetów lub instytucji szkolnictwa wyższego o statusie uznanym za równorzędny; albo
b)
ukończenie kształcenia ogólnego trwającego co najmniej 10 lat, potwierdzonego dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem wydanym przez właściwe organy lub instytucje państwa członkowskiego lub świadectwem potwierdzającym zdanie egzaminu na równorzędnym poziomie, dającego dostęp do zawodowej szkoły pielęgniarskiej lub programu kształcenia zawodowego pielęgniarek.”;
b)
w ust. 2 akapity drugi i trzeci otrzymują brzmienie:
„Komisja jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 57c aktów delegowanych dotyczących zmian wykazu określonego w załączniku V pkt 5.2.1, w celu dostosowania go do postępu naukowego i technicznego.
Zmiany, o których mowa w akapicie drugim, nie mogą w żadnym państwie członkowskim wymagać zmiany istniejących podstawowych zasad ustawodawczych dotyczących struktury zawodów w odniesieniu do kształcenia osób fizycznych i warunków ich dostępu do zawodu. Przy wprowadzaniu takich zmian należy uwzględniać odpowiedzialność państw członkowskich za organizację systemów edukacyjnych, zgodnie z art. 165 ust. 1 TFUE.”;
c)
ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„Kształcenie pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną obejmuje co najmniej trzy lata studiów, co można dodatkowo wyrazić przy pomocy równoważnych punktów ECTS, na które składa się co najmniej 4 600 godzin kształcenia teoretycznego i klinicznego, przy czym kształcenie teoretyczne obejmuje co najmniej jedną trzecią, a kształcenie kliniczne co najmniej połowę minimalnego okresu kształcenia. Państwa członkowskie mogą przyznać częściowe zwolnienie osobom, które odbyły część kształcenia na kursach o co najmniej równorzędnym poziomie.”;
d)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Kształcenie teoretyczne stanowi tę część kształcenia pielęgniarek, w trakcie której kandydaci nabywają wiedzę zawodową, umiejętności i kompetencje wymagane na mocy ust. 6 i 7. Kształcenie musi być prowadzone przez wykładowców pielęgniarstwa i inne wykwalifikowane osoby na uniwersytetach, w instytucjach szkolnictwa wyższego o statusie uznanym za równorzędny, w zawodowych szkołach pielęgniarskich lub w ramach programów kształcenia zawodowego pielęgniarek.”;
e)
ust. 5 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„5. Kształcenie kliniczne stanowi tę część kształcenia pielęgniarek, w trakcie której kandydat - jako członek zespołu i w bezpośrednim kontakcie ze zdrowymi lub chorymi osobami lub społecznościami osób zdrowych lub chorych - uczy się, jak w oparciu o nabytą wiedzę, umiejętności i kompetencje organizować wymaganą kompleksową opiekę pielęgniarską, sprawować taką opiekę i dokonywać jej oceny. Kandydat uczy się nie tylko pracy zespołowej, ale także umiejętności kierowania zespołem i organizowania ogólnej opieki pielęgniarskiej, w tym prowadzenia edukacji zdrowotnej na rzecz osób i małych grup w placówkach opieki zdrowotnej lub w danej społeczności.”;
f)
ust. 6 otrzymuje brzmienie:
„6. Kształcenie pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną gwarantuje, iż osoba, która je odbyła uzyskała następującą wiedzę i umiejętności:
a)
kompleksową wiedzę w zakresie nauk, na których opiera się pielęgniarstwo ogólne, łącznie z wystarczającym zrozumieniem budowy, funkcji fizjologicznych i zachowania osób zdrowych i chorych oraz zależności między stanem zdrowia a fizycznym i społecznym środowiskiem człowieka;
b)
wiedzę o charakterze i etyce zawodu oraz ogólnych zasadach opieki zdrowotnej i pielęgniarstwa;
c)
odpowiednie doświadczenie kliniczne; doświadczenie to, dobrane ze względu na jego wartości szkoleniowe, powinno zostać nabyte pod nadzorem wykwalifikowanego personelu pielęgniarskiego w miejscu, w którym dzięki odpowiedniej liczbie wykwalifikowanego personelu i wyposażeniu istnieją odpowiednie warunki do świadczenia opieki pielęgniarskiej;
d)
zdolność do uczestnictwa w praktycznym szkoleniu personelu służby zdrowia oraz doświadczenie w pracy z tym personelem;
e)
doświadczenie we współpracy z przedstawicielami innych zawodów związanych ze służbą zdrowia.”;
g)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„7. Kwalifikacje pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną potwierdzają, że dana osoba - niezależnie od tego, czy kształcenie odbywało się na uniwersytetach, w instytucjach szkolnictwa wyższego o statusie uznanym za równorzędny, w zawodowych szkołach pielęgniarskich, lub w ramach programu kształcenia zawodowego pielęgniarek - posiada co najmniej następujące kompetencje:
a)
samodzielne postawienie diagnozy odnośnie do wymaganej opieki pielęgniarskiej na podstawie aktualnej wiedzy teoretycznej i klinicznej oraz planowanie, organizowanie i sprawowanie opieki pielęgniarskiej w procesie leczenia pacjentów na podstawie wiedzy i umiejętności nabytych zgodnie z ust. 6 lit. a), b) i c) w celu doskonalenia w wykonywaniu zawodu;
b)
efektywna współpraca z innymi podmiotami z sektora zdrowia, w tym uczestnictwo w szkoleniach praktycznych personelu służby zdrowia na podstawie wiedzy i umiejętności zdobytych zgodnie z ust. 6 lit. d) i e);
c)
wspomaganie osób, rodzin i grup w prowadzeniu zdrowego trybu życia i dbaniu o własne zdrowie na podstawie wiedzy i umiejętności nabytych zgodnie z ust. 6 lit. a) i b);
d)
samodzielne podejmowanie interwencji ratujących życie oraz podejmowanie działań w przypadku kryzysów i katastrof;
e)
niezależne udzielanie porad, instruowanie i wspieranie osób wymagających opieki i ich bliskich;
f)
samodzielne zapewnianie dobrej jakości opieki pielęgniarskiej i jej ocena;
g)
porozumiewanie się w sposób zrozumiały na temat kwestii zawodowych oraz współpraca z przedstawicielami innych zawodów z sektora zdrowia;
h)
dokonywanie analizy jakości opieki z myślą o doskonaleniu się w wykonywaniu zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną.”;
24)
w art. 33 wprowadza się następujące zmiany:
a)
skreśla się ust. 2;
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Państwa członkowskie uznają dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji pielęgniarki, które:
a)
zostały wydane w Polsce pielęgniarkom, które przed dniem 1 maja 2004 r. ukończyły kształcenie niespełniające minimalnych wymogów w zakresie kształcenia określonych w art. 31; oraz
b)
są potwierdzone dyplomem licencjackim uzyskanym na podstawie specjalnego programu kształcenia określonego w:
(i)
art. 11 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej oraz niektórych innych ustaw (Dziennik Ustaw z 2004 r. Nr 92, poz. 885 i z 2007 r. Nr 176, poz. 1237) i w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia studiów zawodowych na kierunku pielęgniarstwo lub położnictwo przeznaczonych dla pielęgniarek i położnych posiadających świadectwo dojrzałości i będących absolwentkami liceów medycznych oraz medycznych szkół zawodowych kształcących w zawodzie pielęgniarki i położnej (Dziennik Ustaw z 2004 r. Nr 110, poz. 1170 i z 2010 r. Nr 65, poz. 420); albo
(ii)
art. 52 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dziennik Ustaw z 2011 r. Nr 174, poz. 1039) i w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia studiów dla pielęgniarek i położnych, które posiadają świadectwo dojrzałości i ukończyły liceum medyczne lub szkołę policealną albo szkołę pomaturalną, kształcącą w zawodzie pielęgniarki i położnej (Dziennik Ustaw z 2012 r., poz. 770),
w celu potwierdzenia, że dana pielęgniarka posiada wiedzę i umiejętności porównywalne z tymi, jakie mają pielęgniarki posiadające kwalifikacje, które w przypadku Polski określono w załączniku V pkt 5.2.2.”;
25)
art. 33a otrzymuje brzmienie:
„W odniesieniu do rumuńskich kwalifikacji pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną zastosowanie mają jedynie następujące przepisy dotyczące praw nabytych:
W przypadku obywateli państw członkowskich, którzy ukończyli kształcenie pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną w Rumunii, a program kształcenia nie spełniał minimalnych wymogów w zakresie kształcenia określonych w art. 31, państwa członkowskie uznają za wystarczający dowód poniższe dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, pod warunkiem że dokumentowi takiemu towarzyszy zaświadczenie poświadczające, że ci obywatele państwa członkowskiego faktycznie i zgodnie z prawem wykonywali zawód pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną w Rumunii, w tym ponosili pełną odpowiedzialność za planowanie, organizację i sprawowanie opieki pielęgniarskiej nad pacjentami, przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie tego zaświadczenia:
a)
Certificat de competențe profesionale de asistent medical generalist uzyskany w wyniku kształcenia ponadśredniego w școală postliceală, poświadczający kształcenie rozpoczęte przed dniem 1 stycznia 2007 r.;
b)
Diplomã de absolvire de asistent medical generalist uzyskany w wyniku krótkiego cyklu studiów wyższych, poświadczający kształcenie rozpoczęte przed dniem 1 października 2003 r.;
c)
Diplomã de licență de asistent medical generalist uzyskany w wyniku długiego cyklu studiów wyższych, poświadczający kształcenie rozpoczęte przed dniem 1 października 2003 r.”;
26)
art. 34 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Podstawowe kształcenie lekarsko-dentystyczne obejmuje łącznie co najmniej pięć lat studiów, co można dodatkowo wyrazić przy pomocy równoważnych punktów ECTS, na które składa się co najmniej 5 000 godzin zajęć teoretycznych i praktycznych prowadzonych w pełnym wymiarze godzin, obejmujących co najmniej program określony w załączniku V pkt 5.3.1, odbywanych na uniwersytecie lub w instytucji szkolnictwa wyższego prowadzącej kształcenie na poziomie uznanym za równorzędny lub pod nadzorem uniwersytetu.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 57c aktów delegowanych dotyczących zmiany wykazu określonego w załączniku V pkt 5.3.1 w celu dostosowania go do postępu naukowego i technicznego.
Zmiany, o których mowa w akapicie drugim, nie mogą w żadnym państwie członkowskim wymagać zmiany istniejących podstawowych zasad ustawodawczych dotyczących struktury zawodów w odniesieniu do kształcenia osób fizycznych i warunków ich dostępu do zawodu. Przy wprowadzaniu takich zmian należy uwzględniać odpowiedzialność państw członkowskich za organizację systemów edukacyjnych, zgodnie z art. 165 ust. 1 TFUE.”;
27)
w art. 35 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Warunkiem podjęcia specjalistycznego kształcenia lekarsko-dentystycznego jest potwierdzone ukończenie podstawowego kształcenia lekarsko-dentystycznego, o którym mowa w art. 34, lub posiadanie dokumentów, o których mowa w art. 23 i 37.”;
b)
w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:
(i)
akapit drugi otrzymuje brzmienie:
„Specjalistyczne kursy lekarsko-dentystyczne w pełnym wymiarze godzin trwają co najmniej trzy lata i są prowadzone pod nadzorem właściwych organów lub instytucji. Obejmują one osobisty udział lekarza dentysty odbywającego specjalistyczne kształcenie w działalności i wypełnianiu obowiązków danej placówki zdrowotnej.”;
(ii)
uchyla się akapit trzeci;
c)
dodaje się ustępy w brzmieniu:
„4. Komisja jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 57c aktów delegowanych dotyczących dostosowania minimalnego okresu kształcenia, o którym mowa w ust. 2, do postępu naukowego i technicznego.
5. W celu należytego uwzględnienia zmian w ustawodawstwie krajowym i aktualizacji niniejszej dyrektywy Komisja jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 57c aktów delegowanych dotyczących poszerzenia wykazu w załączniku V pkt 5.3.3 o nowe specjalności stomatologiczne istniejące w co najmniej dwóch piątych państw członkowskich”;
28)
w art. 37 dodaje się ustępy w brzmieniu:
„3. Jeżeli chodzi o dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarzy dentystów, państwa członkowskie uznają takie dokumenty zgodnie z art. 21, gdy wnioskodawcy rozpoczęli swoje kształcenie najpóźniej w dniu 18 stycznia 2016 r.
4. Każde państwo członkowskie uznaje dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarza wydane w Hiszpanii osobom, które rozpoczęły uniwersyteckie kształcenie medyczne między dniem 1 stycznia 1986 r. i dniem 31 grudnia 1997 r., jeżeli dokumentom tym towarzyszy zaświadczenie wydane przez właściwe organy hiszpańskie.
Zaświadczenie to musi potwierdzać spełnienie następujących warunków:
a)
dana osoba ukończyła co najmniej trzy lata studiów uznawanych przez właściwe organy hiszpańskie za równoważne kształceniu, o którym mowa w art. 34;
b)
dana osoba faktycznie wykonywała w Hiszpanii zgodnie z prawem i jako swoje główne zajęcie zadania, o których mowa w art. 36, przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia;
c)
dana osoba jest upoważniona do wykonywania lub faktycznie, zgodnie z prawem i jako swoje główne zajęcie wykonuje zadania, o których mowa w art. 36, na tych samych warunkach co posiadacze dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, wymienionych dla Hiszpanii w załączniku V pkt 5.3.2.”;
29)
w art. 38 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Kształcenie lekarzy weterynarii obejmuje co najmniej pięcioletni okres studiów teoretycznych i praktycznych prowadzonych w pełnym wymiarze godzin, co można dodatkowo wyrazić przy pomocy równoważnych punktów ECTS, w trakcie których realizowany jest co najmniej program określony w załączniku V pkt 5.4.1, odbywanych na uniwersytecie lub w instytucji szkolnictwa wyższego prowadzącej kształcenie na poziomie uznanym za równorzędny lub pod nadzorem uniwersytetu.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 57c aktów delegowanych dotyczących zmiany wykazu zamieszczonego w załączniku V pkt 5.4.1, w celu dostosowania go do postępu naukowego i technicznego.
Zmiany, o których mowa w akapicie drugim, nie mogą w żadnym państwie członkowskim wymagać zmiany istniejących podstawowych zasad ustawodawczych dotyczących struktury zawodów w odniesieniu do kształcenia osób fizycznych i warunków ich dostępu do zawodu. Przy wprowadzaniu takich zmian należy uwzględniać odpowiedzialność państw członkowskich za organizację systemów edukacyjnych, zgodnie z art. 165 ust. 1 TFUE.”;
b)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Odbycie przez daną osobę kształcenia weterynaryjnego gwarantuje, że uzyskała ona następującą wiedzę i umiejętności:
a)
odpowiednią wiedzę w zakresie nauk, na których opiera się działalność lekarza weterynarii, oraz wiedzę na temat prawa Unii dotyczącego tej działalności;
b)
odpowiednią wiedzę na temat budowy, funkcjonowania, zachowania i potrzeb fizjologicznych zwierząt, a także umiejętności i kompetencje potrzebne do ich chowu i hodowli, żywienia, zapewnienia dobrostanu, rozmnażania i higieny ogólnej;
c)
umiejętności i kompetencje kliniczne, epidemiologiczne i analityczne wymagane w celu zapobiegania chorobom zwierząt, ich diagnozowania i leczenia - co obejmuje znieczulenie, aseptyczne operacje chirurgiczne i eutanazję - w odniesieniu do pojedynczych zwierząt jak i do stad, w tym szczegółową wiedzę na temat chorób, które mogą być przenoszone na człowieka;
d)
odpowiednią wiedzę, umiejętności i kompetencje w zakresie prewencji weterynaryjnej, w tym kompetencje związane z zapytaniami i certyfikacją;
e)
odpowiednią znajomość higieny i procesów technologicznych stosowanych przy produkcji, wytwarzaniu oraz wprowadzaniu na rynek pasz dla zwierząt lub produktów spożywczych pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, w tym umiejętności i kompetencje niezbędne do zrozumienia i wyjaśniania dobrych praktyk w tym zakresie;
f)
wiedzę, umiejętności i kompetencje wymagane do odpowiedzialnego i rozsądnego wykorzystywania weterynaryjnych produktów leczniczych w celu leczenia zwierząt, a także w celu zagwarantowania bezpieczeństwa łańcucha żywnościowego i ochrony środowiska.”;
30)
w art. 40 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 1 akapity trzeci i czwarty otrzymują brzmienie:
„Komisja jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 57c aktów delegowanych dotyczących zmiany wykazu zamieszczonego w załączniku V pkt 5.5.1, w celu dostosowania go do postępu naukowego i technicznego.
Zmiany, o których mowa w akapicie trzecim, nie mogą w żadnym państwie członkowskim wymagać zmiany istniejących podstawowych zasad ustawodawczych dotyczących struktury zawodów w odniesieniu do kształcenia osób fizycznych i warunków ich dostępu do zawodu. Przy wprowadzaniu takich zmian należy uwzględniać odpowiedzialność państw członkowskich za organizację systemów edukacyjnych, zgodnie z art. 165 ust. 1 TFUE.”;
b)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Podjęcie kształcenia w zakresie położnictwa uzależnione jest od spełnienia jednego z następujących warunków:
a)
w przypadku ścieżki I - ukończenie co najmniej 12 lat kształcenia ogólnego lub posiadanie świadectwa potwierdzającego zdanie egzaminu na równoważnym poziomie uprawniającego do rozpoczęcia nauki w szkole dla położnych;
b)
w przypadku ścieżki II - posiadanie dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, o którym mowa w załączniku V pkt 5.2.2.”;
c)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Odbycie przez daną osobę kształcenia położniczego gwarantuje, że uzyskała ona następującą wiedzę i umiejętności:
a)
szczegółową wiedzę w zakresie nauk, na których opiera się działalność położnych, szczególnie położnictwa, opieki położniczej i ginekologii;
b)
odpowiednią znajomość etyki zawodowej i prawa mającego zastosowanie do wykonywania tego zawodu;
c)
odpowiednią ogólną wiedzę medyczną (funkcje biologiczne, anatomia i fizjologia) oraz farmakologiczną w dziedzinie położnictwa i neonatologii, jak również wiedzę o związku zachodzącym pomiędzy stanem zdrowia a fizycznym i społecznym środowiskiem człowieka, a także o jego zachowaniu;
d)
odpowiednie doświadczenie kliniczne zdobyte w zatwierdzonych instytucjach, pozwalające położnej, w sposób niezależny i na własną odpowiedzialność, w niezbędnym zakresie i z wyłączeniem sytuacji patologicznych, zapewnić opiekę przedporodową, poprowadzić poród i podejmować działania w jego następstwie w zatwierdzonych instytucjach, nadzorować poród i narodziny, prowadzić opiekę postnatalną i wykonać reanimację noworodka w oczekiwaniu na lekarza;
e)
odpowiednią znajomość procesu kształcenia personelu służby zdrowia i doświadczenie we współpracy z takim personelem.”;
31)
art. 41 ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji położnej, o którym mowa w załączniku V pkt 5.5.2, podlega automatycznemu uznaniu zgodnie z art. 21, o ile potwierdza spełnienie jednego z następujących warunków:
a)
ukończenie kształcenia w zakresie położnictwa prowadzonego w pełnym wymiarze godzin przez co najmniej trzy lata, co można dodatkowo wyrazić przy pomocy równoważnych punktów ECTS, obejmującego co najmniej 4 600 godzin kształcenia teoretycznego i praktycznego, z czego przynajmniej jedną trzecią stanowi praktyka kliniczna;
b)
ukończenie kształcenia w zakresie położnictwa prowadzonego w pełnym wymiarze godzin przez co najmniej dwa lata, co można dodatkowo wyrazić przy pomocy równoważnych punktów ECTS, obejmującego co najmniej 3 600 godzin, pod warunkiem posiadania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, o którym mowa w załączniku V pkt 5.2.2;
c)
ukończenie kształcenia w zakresie położnictwa prowadzonego w pełnym wymiarze godzin przez co najmniej 18 miesięcy, co można dodatkowo wyrazić przy pomocy równoważnych punktów ECTS, obejmującego co najmniej 3 000 godzin, pod warunkiem posiadania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, o którym mowa w załączniku V pkt 5.2.2, po którym nastąpiła roczna praktyka zawodowa potwierdzona zaświadczeniem wydanym zgodnie z ust. 2.”;
32)
w art. 43 wprowadza się następujące zmiany:
a)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„1a. W odniesieniu do dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji położnej państwa członkowskie automatycznie uznają te kwalifikacje, jeżeli wnioskodawca rozpoczął kształcenie przed dniem 18 stycznia 2016 r., a wymogi związane z dopuszczeniem do takiego kształcenia obejmowały 10 lat kształcenia ogólnego lub równorzędny poziom w przypadku ścieżki I, lub ukończone kształcenie pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną poświadczone dokumentem potwierdzającym kwalifikacje, o którym mowa w załączniku V pkt 5.2.2, przed rozpoczęciem kształcenia w zakresie położnictwa w ramach ścieżki II.”;
b)
skreśla się ust. 3;
c)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Państwa członkowskie uznają dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji położnych, które:
a)
zostały wydane w Polsce położnym, które przed dniem 1 maja 2004 r. ukończyły kształcenie niespełniające minimalnych wymogów w zakresie kształcenia określonych w art. 40; oraz
b)
są potwierdzone dyplomem licencjackim uzyskanym na podstawie specjalnego programu kształcenia określonego w:
(i)
art. 11 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej oraz niektórych innych ustaw (Dziennik Ustaw z 2004 r. Nr 92, poz. 885 i z 2007 r. Nr 176, poz. 1237 i w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia studiów zawodowych na kierunku pielęgniarstwo lub położnictwo przeznaczonych dla pielęgniarek i położnych posiadających świadectwo dojrzałości i będących absolwentkami liceów medycznych oraz medycznych szkół zawodowych kształcących w zawodzie pielęgniarki i położnej (Dziennik Ustaw z 2004 r. Nr 110, poz. 1170 i z 2010 r. Nr 65, poz. 420); albo
(ii)
art. 53 ust. 3 point 3 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dziennik Ustaw z 2011 r. Nr 174, poz. 1039) i w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia studiów dla pielęgniarek i położnych, które posiadają świadectwo dojrzałości i ukończyły liceum medyczne lub szkołę policealną albo szkołę pomaturalną, kształcącą w zawodzie pielęgniarki i położnej (Dziennik Ustaw z 2012 r., poz. 770),
w celu potwierdzenia, że dana położna posiada wiedzę i umiejętności porównywalne z tymi, jakie mają położne posiadające kwalifikacje, które w przypadku Polski określono w załączniku V pkt 5.5.2.”;
33)
art. 44 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji farmaceuty potwierdza odbycie kształcenia trwającego co najmniej pięć lat, co można dodatkowo wyrazić przy pomocy równoważnych punktów ECTS, i obejmującego przynajmniej:
a)
cztery lata kształcenia teoretycznego i praktycznego w pełnym wymiarze godzin na uniwersytecie, w instytucji szkolnictwa wyższego o statusie uznanym za równorzędny lub pod nadzorem uniwersytetu;
b)
na koniec lub w trakcie kształcenia teoretycznego i praktycznego, sześciomiesięczną praktykę w ogólnodostępnej aptece lub w szpitalu, pod nadzorem oddziału farmaceutycznego tego szpitala.
Cykl kształcenia, o którym mowa w niniejszym ustępie, obejmuje co najmniej program określony w załączniku V pkt 5.6.1. Komisja jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 57c aktów delegowanych dotyczących zmiany wykazu zamieszczonego w załączniku V pkt 5.6.1, w celu dostosowania go do postępu naukowego i technicznego, w tym zmian w praktyce farmakologicznej.
Zmiany, o których mowa w akapicie drugim, nie mogą w żadnym państwie członkowskim wymagać zmiany istniejących podstawowych zasad ustawodawczych dotyczących struktury zawodów w odniesieniu do kształcenia osób fizycznych i warunków ich dostępu do zawodu. Przy wprowadzaniu takich zmian należy uwzględniać odpowiedzialność państw członkowskich za organizację systemów edukacyjnych, zgodnie z art. 165 ust. 1 TFUE.”;
34)
art. 45 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Państwa członkowskie gwarantują osobom posiadającym dokument potwierdzający posiadanie wykształcenia z zakresu farmacji na poziomie uniwersyteckim lub poziomie uznawanym za równorzędny, spełniający warunki określone w art. 44, możliwość podejmowania i wykonywania - w stosownych przypadkach pod warunkiem posiadania dodatkowego stażu zawodowego - co najmniej następujących czynności:
a)
sporządzanie formy farmaceutycznej produktów leczniczych;
b)
wytwarzanie i testowanie produktów leczniczych;
c)
testowanie produktów leczniczych w laboratorium przeznaczonym do tego celu;
d)
składowanie, przechowywanie i dystrybucja produktów leczniczych w obrocie hurtowym;
e)
dostarczanie, sporządzanie, testowanie, składowanie, dystrybucja i wydawanie bezpiecznych i skutecznych produktów leczniczych o wymaganej jakości w ogólnodostępnych aptekach;
f)
sporządzanie, testowanie, składowanie i wydawanie bezpiecznych i skutecznych produktów leczniczych o wymaganej jakości w szpitalach;
g)
udzielanie informacji i porad na temat produktów leczniczych, w tym na temat ich prawidłowego stosowania;
h)
zgłaszanie właściwym organom niepożądanych reakcji na produkty lecznicze;
i)
zindywidualizowane wsparcie dla pacjentów samodzielnie stosujących leki;
j)
zaangażowanie w lokalne lub krajowe kampanie na rzecz promocji zdrowia.”;
35)
art. 46 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 46
Kształcenie architektów
1. Kształcenie architekta obejmuje:
a)
co najmniej pięcioletnie studia w pełnym wymiarze godzin na uniwersytecie lub w porównywalnej instytucji edukacyjnej zakończone zdaniem egzaminu na poziomie uniwersyteckim; lub
b)
co najmniej czteroletnie studia w pełnym wymiarze godzin na uniwersytecie lub w porównywalnej instytucji edukacyjnej zakończone zdaniem egzaminu na poziomie uniwersyteckim wraz z zaświadczeniem potwierdzającym pomyślne ukończenie dwuletnich praktyk zawodowych zgodnie z ust. 4.
2. Architektura musi być głównym przedmiotem studiów, o których mowa w ust. 1. Studia w równoważnym stopniu obejmują teoretyczne i praktyczne aspekty kształcenia architekta oraz gwarantują przynajmniej uzyskanie następującej wiedzy, umiejętności i kompetencji:
a)
umiejętności tworzenia projektów architektonicznych spełniających wymogi zarówno estetyczne, jak i techniczne;
b)
odpowiedniej znajomości historii i teorii architektury oraz sztuk pokrewnych, technologii i nauk humanistycznych;
c)
wiedzy na temat sztuk pięknych w zakresie, w jakim wpływają one na jakość projektu architektonicznego;
d)
odpowiedniej znajomości urbanistyki, planowania oraz umiejętności niezbędnych w procesie planowania;
e)
rozumienia związków zachodzących pomiędzy ludźmi a budynkami oraz pomiędzy budynkami a środowiskiem je otaczającym, oraz rozumienia potrzeby dostosowania budynków oraz przestrzeni między nimi do ludzkich potrzeb i skali;
f)
rozumienia charakteru zawodu architekta oraz jego roli w społeczeństwie, w szczególności w przygotowywaniu koncepcji projektów uwzględniających czynniki społeczne;
g)
rozumienia metod gromadzenia informacji i przygotowywania koncepcji projektu;
h)
rozumienia projektowania konstrukcji oraz problemów budowlanych i inżynierskich związanych z projektowaniem budynków;
i)
odpowiedniej wiedzy w zakresie problemów fizycznych i technologii oraz funkcji budynków, umożliwiającej zapewnienie wygodnych wnętrz oraz zabezpieczenia przed niekorzystnym działaniem czynników atmosferycznych, zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju;
j)
umiejętności koniecznych do projektowania budynków spełniających wymogi użytkowników w zakresie, w jakim umożliwiają to dostępne środki finansowe i przepisy budowlane;
k)
odpowiedniej znajomości gałęzi przemysłu, organizacji, przepisów i procedur niezbędnych dla realizacji projektów budynków oraz integracji planów z ogólnym projektem planistycznym.
3. Liczbę lat studiów wyższych, o których mowa w ust. 1 i 2, można dodatkowo wyrazić przy pomocy równoważnych punktów ECTS.
4. Praktyki zawodowe, o których mowa w ust. 1 lit. b), można odbyć dopiero po ukończeniu pierwszych trzech lat studiów. Co najmniej rok tych praktyk zawodowych musi opierać się na wiedzy, umiejętnościach i kompetencjach zdobytych w trakcie studiów, o których mowa w ust. 2. W tym celu praktyki zawodowe muszą odbywać się pod nadzorem osoby lub instytucji upoważnionej przez właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego. Takie nadzorowane praktyki mogą mieć miejsce w dowolnym państwie. Praktyki zawodowe oceniane są przez właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego.”;
36)
art. 47 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 47
Odstępstwa od warunków kształcenia architektów
W drodze odstępstwa od art. 46 za spełniające wymogi określone w art. 21 uznaje się także kształcenie: odbywane w ramach programu rozwoju społecznego lub w formie studiów wyższych w niepełnym wymiarze godzin, spełniające wymogi określone w art. 46 ust. 2 i potwierdzone zdaniem egzaminu z architektury przez osobę, która pracowała w dziedzinie architektury przez co najmniej siedem lat pod nadzorem architekta albo biura architektonicznego. Egzamin musi być zdany na poziomie uniwersyteckim i odpowiadać egzaminowi końcowemu, o którym mowa w art. 46 ust. 1 lit. b).”;
37)
w art. 49 wprowadza się następujące zmiany:
a)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„1a. ust. 1 stosuje się również do dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji architekta, które wymieniono w załączniku V, jeżeli kształcenie rozpoczęło się przed dniem 18 stycznia 2016 r.”;
b)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3. Każde państwo członkowskie przyznaje wymienionemu poniżej dokumentowi taki sam skutek na swoim terytorium jak dokumentowi potwierdzającemu posiadanie kwalifikacji, który samo wydaje do celów dostępu do zawodu architekta i jego wykonywania: zaświadczenie o ukończeniu programu kształcenia istniejącego od dnia 5 sierpnia 1985 r. i rozpoczętego nie później niż dnia 17 stycznia 2014 r., prowadzonego przez »Fachhochschulen« w Republice Federalnej Niemiec przez okres trzech lat, spełniającego wymogi określone w art. 46 ust. 2 i dającego możliwość wykonywania działalności, o której mowa w art. 48 w tym państwie członkowskim, na podstawie tytułu zawodowego architekta, jeżeli po zakończeniu tego programu kształcenia dana osoba uzyskała cztery lata doświadczenia zawodowego w Republice Federalnej Niemiec, poświadczonego zaświadczeniem wydanym przez właściwy organ, w którego rejestrze widnieje nazwisko architekta pragnącego skorzystać z przepisów niniejszej dyrektywy.”;
38)
w tytule III dodaje się rozdział w brzmieniu:
„Rozdział IIIA
Automatyczne uznawanie na podstawie wspólnych zasad kształcenia
Artykuł 49a
Wspólne ramy kształcenia
1. Na użytek niniejszego artykułu »wspólne ramy kształcenia« oznaczają wspólny minimalny zasób wiedzy, umiejętności i kompetencji niezbędnych do wykonywania określonego zawodu. Wspólne ramy kształcenia nie zastępują krajowych programów kształcenia, chyba że dane państwo członkowskie postanowi inaczej na mocy prawa krajowego. Do celów dostępu do tego zawodu i jego wykonywania w państwach członkowskich, które regulują ten zawód, państwo członkowskie przyznaje dokumentowi potwierdzającemu posiadanie kwalifikacji nabytych w oparciu o takie ramy taki sam skutek na swoim terytorium jak dokumentowi potwierdzającemu posiadanie kwalifikacji, który samo wydaje, pod warunkiem że takie ramy spełniają warunki określone w ust. 2.
2. Wspólne ramy kształcenia muszą spełniać następujące warunki:
a)
wspólne ramy kształcenia umożliwiają większej liczbie specjalistów przemieszczanie się między państwami członkowskimi;
b)
zawód, do którego mają zastosowanie wspólne ramy kształcenia, jest regulowany lub kształcenie i szkolenie prowadzące do tego zawodu jest regulowane w co najmniej jednej trzeciej państw członkowskich;
c)
wspólny zasób wiedzy, umiejętności i kompetencji obejmuje wiedzę, umiejętności i kompetencje wymagane w systemach kształcenia i szkolenia mających zastosowanie w co najmniej jednej trzeciej państw członkowskich; nie ma znaczenia, czy ta wiedza, umiejętności i kompetencje zostały nabyte w ramach kształcenia ogólnego na uniwersytecie lub w instytucji szkolnictwa wyższego, czy w ramach kształcenia zawodowego;
d)
wspólne ramy kształcenia muszą opierać się na poziomach przewidzianych w europejskich ramach kwalifikacji określonych w załączniku II do zalecenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie ustanowienia europejskich ram kwalifikacji dla uczenia się przez całe życie (18);
e)
dany zawód nie jest objęty innymi wspólnymi ramami kształcenia ani nie podlega automatycznemu uznaniu na podstawie tytułu III rozdział III;
f)
wspólne ramy kształcenia przygotowano w następstwie przejrzystego, należytego procesu obejmującego współpracę z odpowiednimi zainteresowanymi stronami pochodzącymi z państw członkowskich, w których dany zawód nie jest regulowany;
g)
wspólne ramy kształcenia zapewniają obywatelom każdego państwa członkowskiego dostęp do uzyskania kwalifikacji zawodowych na podstawie tych ram bez uprzedniej konieczności członkostwa ani rejestracji w jakiejkolwiek organizacji zawodowej.
3. Reprezentatywne organizacje zawodowe na szczeblu Unii, jak również krajowe organizacje zawodowe lub właściwe organy z co najmniej jednej trzeciej państw członkowskich mogą przedstawić Komisji sugestie dotyczące wspólnych ram kształcenia, które spełniają warunki określone w ust. 2.
4. Komisja jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 57c aktów delegowanych określających wspólne ramy kształcenia dla danego zawodu w oparciu o warunki określone w ust. 2 niniejszego artykułu.
5. Państwo członkowskie jest zwolnione z obowiązku wprowadzenia na swoim terytorium wspólnych ram kształcenia, o których mowa w ust. 4, oraz z obowiązku automatycznego uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w oparciu to te wspólne ramy kształcenia, jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:
a)
na terytorium tego państwa nie ma instytucji edukacyjnych lub ośrodków kształcenia, które oferowałyby tego typu kształcenie w danym zawodzie;
b)
wprowadzenie wspólnych ram kształcenia wpłynęłoby negatywnie na organizację systemu edukacji i kształcenia zawodowego tego państwa;
c)
istnieją znaczne różnice między wspólnymi ramami kształcenia a kształceniem wymaganym na terytorium tego państwa, co oznacza poważne ryzyko dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego lub bezpieczeństwa usługobiorców lub ochrony środowiska.
6. W terminie sześciu miesięcy od wejścia w życie aktu delegowanego, o którym mowa w ust. 4, państwa członkowskie informują Komisję i pozostałe państwa członkowskie o:
a)
krajowych kwalifikacjach oraz, w stosownych przypadkach, krajowych tytułach zawodowych zgodnych ze wspólnymi ramami kształcenia; lub
b)
każdym przypadku skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w ust. 5, podając uzasadnienie, które z warunków, o których mowa w tym ustępie, zostały spełnione. Komisja może w terminie trzech miesięcy zażądać dodatkowych wyjaśnień, jeżeli uzna, że państwo członkowskie nie przedstawiło dowodów, że jeden z tych warunków został spełniony, lub dowody te są niewystarczające. Państwo członkowskie odpowiada na każde takie żądanie w terminie trzech miesięcy.
Komisja może przyjąć akt wykonawczy zawierający listę krajowych kwalifikacji zawodowych i krajowych tytułów zawodowych podlegających automatycznemu uznawaniu na podstawie wspólnych ram kształcenia przyjętych zgodnie z ust. 4.
7. Niniejszy artykuł ma również zastosowanie do specjalizacji zawodowych, pod warunkiem że takie specjalizacje dotyczą działalności zawodowej, do której dostęp lub której prowadzenie jest regulowane w państwach członkowskich, jeżeli zawód ten już podlega automatycznemu uznawaniu zgodnie z tytułem III rozdział III, a dana specjalizacja nie.
Artykuł 49b
Wspólne testy kształcenia
1. Do celów niniejszego artykułu »wspólny test kształcenia« oznacza ustandaryzowany test umiejętności dostępny we wszystkich uczestniczących państwach członkowskich i zarezerwowany dla posiadaczy określonych kwalifikacji zawodowych. Zdanie takiego testu w danym państwie członkowskim uprawnia posiadacza określonych kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu w każdym przyjmującym państwie członkowskim na takich samych warunkach, jakie obowiązują posiadaczy kwalifikacji zawodowych zdobytych w tym państwie członkowskim.
2. Wspólny test kształcenia musi być zgodny z następującymi warunkami:
a)
wspólny test kształcenia umożliwia większej liczbie specjalistów przemieszczanie się między państwami członkowskimi;
b)
zawód, do którego ma zastosowanie wspólny test kształcenia, lub kształcenie prowadzące do tego zawodu są regulowane w co najmniej jednej trzeciej państw członkowskich;
c)
wspólny test kształcenia przygotowano w następstwie przejrzystego, należytego procesu obejmującego współpracę z odpowiednimi zainteresowanymi stronami pochodzącymi z państw członkowskich, w których dany zawód nie jest regulowany;
d)
wspólny test kształcenia umożliwia obywatelom każdego państwa członkowskiego uczestnictwo w tym teście i w praktycznej organizacji takich testów w państwach członkowskich bez uprzedniej konieczności członkostwa ani rejestracji w jakiejkolwiek organizacji zawodowej.
3. Reprezentatywne organizacje zawodowe na szczeblu Unii, jak również krajowe organizacje zawodowe lub właściwe organy z co najmniej jednej trzeciej państw członkowskich mogą przedstawić Komisji sugestie dotyczące wspólnych testów kształcenia, które spełniają warunki określone w ust. 2.
4. Komisja jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 57c aktów delegowanych określających zakres przedmiotowy wspólnego testu kształcenia oraz warunki wymagane do wzięcia udziału w tym teście i do zdania go.
5. Państwo członkowskie jest zwolnione z obowiązku organizacji na swoim terytorium wspólnego testu kształcenia, o którym mowa w ust. 4, oraz z obowiązku automatycznego uznawania kwalifikacji specjalistów, którzy zdali wspólny test kształcenia, jeżeli spełniony jest jeden z poniższych warunków:
a)
dany zawód nie jest regulowany na terytorium tego państwa;
b)
zakres przedmiotowy wspólnego testu kształcenia nie ograniczy w wystarczającym stopniu poważnych zagrożeń dla zdrowia publicznego lub bezpieczeństwa usługobiorców, które występują szczególnie na terytorium tego państwa;
c)
zakres przedmiotowy wspólnego testu kształcenia sprawiłby, że dostęp do danego zawodu stałby się o wiele mniej atrakcyjny w porównaniu z wymogami krajowymi.
6. W terminie sześciu miesięcy od wejścia w życie aktu delegowanego, o którym mowa w ust. 4, państwa członkowskie informują Komisję i pozostałe państwa członkowskie o:
a)
dostępnych możliwościach organizacji takich testów; lub
b)
każdym przypadku skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w ust. 5, podając uzasadnienie, które z warunków, o których mowa w tym ustępie zostały spełnione. Komisja może w terminie trzech miesięcy zażądać dodatkowych wyjaśnień, jeżeli uzna, że dane państwo członkowskie nie przedstawiło dowodów, że jeden z tych warunków został spełniony, lub dowody te są niewystarczające. Państwo członkowskie odpowiada na każde takie żądanie w terminie trzech miesięcy.
Komisja może przyjąć akt wykonawczy zawierający listę państw członkowskich, w których organizuje się wspólne testy kształcenia, przyjęte zgodnie z ust. 4, i określający częstotliwość organizowania takich testów w ciągu roku kalendarzowego oraz przedstawiający inne ustalenia niezbędne do organizacji wspólnych testów kształcenia w państwach członkowskich.
39)
w art. 50 dodaje się ustępy w brzmieniu:
„3a. W przypadku uzasadnionych wątpliwości przyjmujące państwo członkowskie może wystąpić do właściwych organów państwa członkowskiego o potwierdzenie faktu, że wnioskodawca nie jest objęty zawieszeniem prawa do wykonywania zawodu lub zakazem wykonywania zawodu w wyniku poważnego wykroczenia zawodowego lub wyroku skazującego za przestępstwa związane z prowadzeniem przez niego działalności zawodowej.
3b. Wymiana informacji między właściwymi organami różnych państw członkowskich zgodnie z niniejszym artykułem odbywa się za pomocą systemu IMI.”,
40)
w art. 52 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3. Państwo członkowskie nie może zastrzec używania tytułu zawodowego dla posiadaczy kwalifikacji zawodowych, jeżeli nie powiadomiło Komisji i pozostałych państw członkowskich o stowarzyszeniu lub organizacji zgodnie z art. 3 ust. 2.”;
41)
art. 53 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 53
Znajomość języków
1. Specjaliści, których kwalifikacje podlegają uznaniu, muszą posiadać znajomość języków niezbędną do wykonywania danego zawodu w przyjmującym państwie członkowskim.
2. Państwo członkowskie zapewnia, aby wszelkie sprawdzanie znajomości języka przeprowadzane przez właściwy organ lub pod jego nadzorem, dotyczące zgodności z obowiązkiem określonym w ust. 1, było ograniczone do znajomości jednego języka urzędowego przyjmującego państwa członkowskiego lub jednego języka administracyjnego przyjmującego państwa członkowskiego, pod warunkiem że jest on również językiem urzędowym Unii.
3. Sprawdzenie znajomości języka przeprowadzane zgodnie z ust. 2 może być zastosowane, jeżeli dany zawód ma wpływ na bezpieczeństwo pacjentów. Sprawdzenie znajomości języka może być zastosowane w przypadku innych zawodów wówczas, gdy istnieje poważna i konkretna wątpliwość, czy specjalista posiada wystarczającą znajomość języka, by zgodnie z zamierzeniami mógł wykonywać daną działalność zawodową.
Sprawdzenie znajomości języka można przeprowadzać tylko po wydaniu europejskiej legitymacji zawodowej zgodnie z art. 4d lub po uznaniu kwalifikacji zawodowych, w zależności od przypadku.
4. Każde sprawdzenie znajomości języka musi być proporcjonalne do działalności, która ma być prowadzona. Zainteresowany specjalista może się odwołać od takiego sprawdzenia zgodnie z prawem krajowym.”;
42)
w tytule IV dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 55a
Uznawanie praktyk zawodowych
1. Jeżeli warunkiem dostępu do zawodu regulowanego w rodzimym państwie członkowskim jest odbycie praktyk zawodowych, właściwy organ rodzimego państwa członkowskiego, rozpatrując wniosek o zezwolenie na wykonywanie zawodu regulowanego, uznaje praktyki zawodowe odbyte w innym państwie członkowskim, jeżeli praktyki te są zgodne z opublikowanymi wytycznymi, o których mowa w ust. 2, a także bierze pod uwagę praktyki zawodowe odbyte w państwie trzecim. Państwa członkowskie mogą jednak w swoim prawodawstwie krajowym ustanowić rozsądny pułap w odniesieniu do okresu trwania części praktyk zawodowych, którą można odbyć za granicą.
2. Uznanie praktyk zawodowych nie zastępuje obowiązujących wymogów dotyczących zdania egzaminu w celu uzyskania dostępu do danego zawodu. Właściwe organy publikują wytyczne dotyczące organizacji i uznawania praktyk zawodowych odbytych w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim, szczególnie w odniesieniu do roli podmiotu nadzorującego praktyki zawodowe.”;
43)
tytuł tytułu V otrzymuje brzmienie:
44)
w art. 56 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„Właściwe organy rodzimego państwa członkowskiego i przyjmującego państwa członkowskiego wymieniają między sobą informacje dotyczące postępowań dyscyplinarnych lub nałożonych sankcji karnych lub innych poważnych, szczególnych okoliczności, które mogą mieć wpływ na wykonywanie działalności zgodnie z niniejszą dyrektywą. Przestrzegają one przy tym przepisów dotyczących ochrony danych osobowych przewidzianych w dyrektywach 95/46/WE i 2002/58/WE.”;
b)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„2a. Do celów ust. 1 i 2 właściwe organy stosują system IMI.”;
c)
ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Każde państwo członkowskie wyznacza koordynatora działań właściwych organów, o których mowa w ust. 1, o czym zawiadamia pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję.
Do zadań tych koordynatorów należy:
a)
wspieranie jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy;
b)
gromadzenie wszystkich informacji istotnych dla stosowania niniejszej dyrektywy, takich jak informacje dotyczące warunków dostępu do zawodów regulowanych w państwach członkowskich;
c)
rozpatrywanie sugestii dotyczących wspólnych ram kształcenia oraz wspólnych testów kształcenia;
d)
wymiana informacji i najlepszych praktyk na potrzeby optymalizacji ustawicznego rozwoju zawodowego w państwach członkowskich;
e)
wymiana informacji i najlepszych praktyk dotyczących stosowania środków wyrównawczych, o których mowa w art. 14.
W celu wywiązania się z zadania określonego w lit. b) niniejszego ustępu koordynatorzy mogą zwracać się o pomoc do ośrodków wsparcia, o których mowa w art. 57b.”;
45)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 56a
Mechanizm ostrzegania
1. Właściwe organy państwa członkowskiego informują właściwe organy wszystkich pozostałych państw członkowskich o specjaliście, wobec którego organy lub sądy krajowe wydały zakaz lub ograniczenie, nawet tymczasowo, prowadzenia na terytorium tego państwa członkowskiego następujących rodzajów działalności zawodowej w jej pełnym lub częściowym zakresie:
a)
lekarza i lekarza ogólnego posiadającego dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V pkt 5.1.1 i 5.1.4;
b)
lekarza specjalisty posiadającego tytuł, o którym mowa w załączniku V pkt 5.1.3;
c)
pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną posiadającej dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V pkt 5.2.2;
d)
lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V pkt 5.3.2;
e)
wyspecjalizowanego lekarza dentysty posiadającego dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V pkt 5.3.3;
f)
lekarza weterynarii posiadającego dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V pkt 5.4.2;
g)
położnej posiadającej dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V pkt 5.5.2;
h)
farmaceuty posiadającego dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, wymieniony w załączniku V pkt 5.6.2;
(i)
posiadaczy zaświadczeń wymienionych w załączniku VII pkt 2, poświadczających, że posiadacz dokumentu ukończył kształcenie, które spełnia wymogi minimalne wymienione odpowiednio w art. 24, 25, 31, 34, 35, 38, 40 lub 44, ale które rozpoczęło się przed datami odniesienia dla kwalifikacji wymienionymi w załączniku V pkt 5.1.3, 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2 i 5.6.2;
j)
posiadaczy zaświadczeń o prawach nabytych, o których mowa w art. 23, 27, 29, 33, 33a, 37, 43 i 43a;
k)
innych specjalistów prowadzących działalność, która ma wpływ na bezpieczeństwo pacjentów, w przypadku gdy specjalista wykonuje zawód regulowany w danym państwie członkowskim;
l)
specjalistów prowadzących działalność związaną z edukacją osób małoletnich, w tym z opieką na dziećmi i wczesną edukacją, w przypadku gdy specjalista wykonuje zawód regulowany w danym państwie członkowskim.
2. Właściwe organy przesyłają poprzez ostrzeżenie w systemie IMI informacje, o których mowa w ust. 1, najpóźniej w terminie trzech dni od daty przyjęcia decyzji o zakazie lub ograniczeniu wykonywania działalności zawodowej w jej pełnym lub częściowym zakresie przez danego specjalistę. Informacje te ograniczają się do następujących danych:
a)
tożsamość specjalisty;
b)
zawód;
c)
informacje o organie lub sądzie krajowym wydającym decyzję o ograniczeniu lub zakazie;
d)
zakres ograniczenia lub zakazu; oraz
e)
okres, przez jaki obowiązuje ograniczenie lub zakaz.
3. Właściwe organy państwa członkowskiego informują właściwe organy wszystkich pozostałych państw członkowskich poprzez ostrzeżenie w systemie IMI najpóźniej w terminie trzech dni od daty wydania decyzji sądowej o tożsamości specjalistów, którzy zwrócili się z wnioskiem o uznanie kwalifikacji na mocy niniejszej dyrektywy i którzy, jak później ustalił to sąd, posłużyli się w tym kontekście fałszywymi dokumentami potwierdzającymi posiadanie kwalifikacji.
4. Na użytek wymiany informacji, o których mowa w ust. 1 i 3, dane osobowe przetwarza się zgodnie z dyrektywami 95/46/WE i 2002/58/WE. Komisja przetwarza dane osobowe zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001.
5. Właściwe organy wszystkich państw członkowskich są bezzwłocznie informowane o tym, że wygasł zakaz lub ograniczenie, o których mowa w ust. 1. W tym celu od właściwego organu państwa członkowskiego, który dostarcza informacje zgodnie z ust. 1, wymaga się również informacji o terminie wygaśnięcia ograniczenia lub zakazu oraz o wszelkich późniejszych zmianach tego terminu.
6. Państwa członkowskie zapewniają, aby specjaliści, których dotyczą ostrzeżenia wysłane do innych państw członkowskich, byli informowani na piśmie o decyzjach w sprawie ostrzeżeń w momencie wysłania tych ostrzeżeń, aby mogli odwoływać się na mocy prawa krajowego od decyzji lub wnioskować o jej sprostowanie oraz aby mieli dostęp do środków prawnych w odniesieniu do wszelkich szkód wyrządzonych na skutek fałszywych ostrzeżeń wysłanych do innych państw członkowskich, przy czym w takich przypadkach w decyzji w sprawie ostrzeżenia zastrzega się, że jest ona przedmiotem postępowania wszczętego przez specjalistę.
7. Dane dotyczące ostrzeżeń mogą być przetwarzane w systemie IMI wyłącznie przez okres ich ważności. Ostrzeżenia usuwa się w ciągu trzech dni od dnia wydania decyzji o odwołaniu lub od dnia wygaśnięcia ograniczenia lub zakazu, o których mowa w ust. 1.
8. Komisja przyjmuje akty wykonawcze w celu stosowania mechanizmu ostrzegania. Te akty wykonawcze zawierają przepisy dotyczące organów uprawnionych do wysyłania lub przyjmowania ostrzeżeń oraz wycofywania i zamykania ostrzeżeń oraz środków mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa przetwarzania danych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 58 ust. 2.”;
46)
art. 57 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 57
Centralny internetowy dostęp do informacji
1. Państwa członkowskie zapewniają dostępność w internecie za pośrednictwem pojedynczych punktów kontaktowych, o których mowa w art. 6 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (19), i regularną aktualizację:
a)
wykazu zawodów regulowanych w państwie członkowskim, w tym danych kontaktowych właściwych organów ds. poszczególnych zawodów regulowanych i danych kontaktowych ośrodków wsparcia, o których mowa w art. 57b;
b)
wykazu zawodów, dla których dostępna jest europejska legitymacja zawodowa, informacji na temat funkcjonowania takiej legitymacji, w tym wszystkich powiązanych opłat należnych od osób wykonujących dany zawód, oraz właściwych organów zajmujących się jej wydawaniem;
c)
wykazu wszystkich zawodów, do których państwo członkowskie stosuje art. 7 ust. 4, w ramach krajowych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych;
d)
wykazu rodzajów kształcenia i szkolenia regulowanego oraz rodzajów kształcenia o specjalnym programie, o których mowa w art. 11 lit. c) ppkt (ii);
e)
informacji o wymogach i procedurach, o których mowa w art. 7, 50, 51 i 53 w odniesieniu do zawodów regulowanych w danym państwie członkowskim, w tym wszystkich powiązanych opłat należnych od obywateli oraz dokumentów, które muszą oni przedłożyć właściwym organom;
f)
informacji na temat sposobu odwoływania się zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi od decyzji właściwych organów przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy.
2. Państwa członkowskie zapewniają, aby informacje, o których mowa w ust. 1, były udzielane w sposób jasny i zrozumiały dla użytkowników, były łatwo dostępne na odległość i drogą elektroniczną oraz aby były aktualizowane.
3. Państwa członkowskie zapewniają, aby na wszelkie wnioski o udzielenie informacji kierowane do pojedynczych punktów kontaktowych odpowiadano jak najszybciej.
4. Państwa członkowskie i Komisja podejmują środki wspierające, aby zachęcić pojedyncze punkty kontaktowe do udostępniania informacji wymienionych w ust. 1 w innych językach urzędowych Unii. Nie ma to wpływu na ustawodawstwo państw członkowskich dotyczące stosowania języków na ich terytoriach.
5. Na użytek wdrażania przepisów ust. 1, 2 i 4 państwa członkowskie współpracują ze sobą oraz z Komisją.
47)
dodaje się artykuły w brzmieniu:
„Artykuł 57a
Procedury przeprowadzane drogą elektroniczną
1. Państwa członkowskie zapewniają możliwość łatwego spełnienia wszystkich wymogów, przeprowadzenia procedur i dopełnienia formalności związanych z kwestiami objętymi zakresem stosowania niniejszej dyrektywy, na odległość i drogą elektroniczną, za pośrednictwem odpowiedniego pojedynczego punktu kontaktowego lub odpowiednich właściwych organów. Nie stanowi to przeszkody dla właściwych organów państw członkowskich w zwróceniu się z wnioskiem o poświadczone kopie na późniejszym etapie w razie uzasadnionych wątpliwości i gdy jest to absolutnie niezbędne.
2. Ust. 1 nie ma zastosowania do przeprowadzania stażu adaptacyjnego lub testu umiejętności.
3. Jeżeli uzasadnione jest wymaganie przez państwa członkowskie zaawansowanego podpisu elektronicznego, zgodnie z definicją w art. 2 pkt 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/93/WE z dnia 13 grudnia 1999 r. w sprawie wspólnotowych ram w zakresie podpisów elektronicznych (20), w celu przeprowadzenia procedur, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, państwa członkowskie akceptują podpisy elektroniczne zgodnie z decyzją Komisji 2009/767/WE z dnia 16 października 2009 r. ustanawiającą środki ułatwiające korzystanie z procedur realizowanych drogą elektroniczną poprzez pojedyncze punkty kontaktowe zgodnie z dyrektywą 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącą usług na rynku wewnętrznym (21) oraz zapewniają środki techniczne do przetwarzania dokumentów z zaawansowanym podpisem elektronicznym w formatach określonych w decyzji Komisji 2011/130/UE z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie ustalenia minimalnych wymagań dotyczących transgranicznego przetwarzania dokumentów podpisanych elektronicznie przez właściwe organy zgodnie z dyrektywą 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącą usług na rynku wewnętrznym (22).
4. Wszystkie procedury przeprowadza się zgodnie z art. 8 dyrektywy 2006/123/WE dotyczącym pojedynczych punktów kontaktowych. Bieg terminów proceduralnych, określonych w art. 7 ust. 4 i art. 51 niniejszej dyrektywy, rozpoczyna się w momencie złożenia przez obywatela wniosku lub brakującego dokumentu w pojedynczym punkcie kontaktowym lub bezpośrednio odpowiedniemu właściwemu organowi. Wniosku o poświadczone kopie, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, nie uznaje się za wniosek o brakujące dokumenty.
Artykuł 57b
Ośrodki wsparcia
1. Każde państwo członkowskie wyznacza nie później niż do dnia 18 stycznia 2016 r. ośrodek wsparcia, którego zadaniem jest udzielanie obywatelom, jak i ośrodkom wsparcia w innych państwach członkowskich, pomocy w zakresie uznawania kwalifikacji zawodowych przewidzianego w niniejszej dyrektywie, w tym informacji na temat przepisów krajowych regulujących zawody oraz ich wykonywanie, na temat ustawodawstwa socjalnego i w stosownych przypadkach zasad etyki zawodowej.
2. Ośrodki wsparcia w przyjmujących państwach członkowskich pomagają obywatelom w korzystaniu z praw przyznanych im na podstawie niniejszej dyrektywy, w stosownych przypadkach we współpracy z ośrodkiem wsparcia w rodzimym państwie członkowskim oraz właściwymi organami i pojedynczymi punktami kontaktowymi w przyjmującym państwie członkowskim.
3. Każdy właściwy organ w rodzimym lub przyjmującym państwie członkowskim jest zobowiązany do pełnej współpracy z ośrodkiem wsparcia w przyjmującym państwie członkowskim i, w stosownych przypadkach, w rodzimym państwie członkowskim oraz do udzielania takim ośrodkom na ich wniosek wszystkich istotnych informacji na temat indywidualnych przypadków, z zastrzeżeniem przepisów o ochronie danych zgodnie z dyrektywami 95/46/WE i 2002/58/WE.
4. Ośrodki wsparcia udzielają Komisji na jej wniosek informacji na temat rozwiązania spraw, którymi się zajmują, w terminie dwóch miesięcy od otrzymania takiego wniosku.
Artykuł 57c
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 3 ust. 2 akapit trzeci, art. 20, art. 21 ust. 6 akapit drugi, art. 21a ust. 4, art. 25 ust. 5, art. 26 akapit drugi, art. 31 ust. 2 akapit drugi, art. 34 ust. 2 akapit drugi, art. 35 ust. 4 i 5, art. 38 ust. 1 akapit drugi, art. 40 ust. 1 akapit trzeci, art. 44 ust. 2 akapit drugi, art. 49a ust. 4 i art. 49b ust. 4, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 17 stycznia 2014 r.. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 3 ust. 2 akapit trzeci, art. 20, art. 21 ust. 6 akapit drugi, art. 21a ust. 4, art. 25 ust. 5, art. 26 akapit drugi, art. 31 ust. 2 akapit drugi, art. 34 ust. 2 akapit drugi, art. 35 ust. 4 i 5, art. 38 ust. 1 akapit drugi, art. 40 ust. 1 akapit trzeci, art. 44 ust. 2 akapit drugi, art. 49a ust. 4 i art. 49b ust. 4, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 3 ust. 2 akapit trzeci, art. 20, art. 21 ust. 6 akapit drugi, art. 21a ust. 4, art. 25 ust. 5, art. 26 akapit drugi, art. 31 ust. 2 akapit drugi, art. 34 ust. 2 akapit drugi, art. 35 ust. 4 i 5, art. 38 ust. 1 akapit drugi, art. 40 ust. 1 akapit trzeci, art. 44 ust. 2 akapit drugi, art. 49a ust. 4 i art. 49b ust. 4 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
48)
art. 58 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 58
Procedura komitetowa
1. Komisję wspomaga Komitet ds. Uznawania Kwalifikacji Zawodowych. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.”;
49)
art. 59 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 59
Przejrzystość
1. Do dnia 18 stycznia 2016 r. państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz występujących na ich terytorium zawodów regulowanych, wyszczególniający rodzaje działalności składające się na dany zawód, oraz wykaz rodzajów kształcenia i szkolenia regulowanego i rodzajów kształcenia o specjalnym programie, o których mowa w art. 11 lit. c) ppkt (ii). Każda zmiana wprowadzona w tych wykazach jest również bez zbędnej zwłoki zgłaszana Komisji. Komisja ustanawia i prowadzi ogólnodostępną bazę danych dotyczących zawodów regulowanych, zawierającą ogólny opis rodzajów działalności składających się na dany zawód.
2. Do dnia 18 stycznia 2016 r. państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz zawodów, w odniesieniu do których przeprowadzenie wstępnego sprawdzenia kwalifikacji jest niezbędne na mocy art. 7 ust. 4. Państwa członkowskie przedstawiają Komisji szczegółowe uzasadnienie umieszczenia w tym wykazie każdego z tych zawodów.
3. Państwa członkowskie sprawdzają, czy wymogi, zgodnie z którymi w ramach ich systemu prawnego dostęp do zawodu lub jego wykonywanie, w tym korzystanie z tytułów zawodowych oraz działalność zawodowa dozwolona na podstawie takich tytułów, i o których mowa w niniejszym artykule jako o „wymogach”, są możliwe tylko dla osób posiadających określone kwalifikacje zawodowe, są zgodne z następującymi zasadami:
a)
wymogi nie mogą prowadzić do bezpośredniej ani pośredniej dyskryminacji ze względu na obywatelstwo lub miejsce zamieszkania;
b)
wymogi muszą być uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego;
c)
wymogi muszą być odpowiednie dla zapewnienia osiągnięcia wyznaczonego celu i nie mogą wykraczać poza to, co niezbędne do osiągnięcia tego celu.
4. Ust. 1 ma również zastosowanie do zawodów regulowanych w danym państwie członkowskim przez stowarzyszenie lub organizację w rozumieniu art. 3 ust. 2 oraz wszelkich wymogów związanych z członkostwem w tych stowarzyszeniach lub organizacjach.
5. Do dnia 18 stycznia 2016 r. państwa członkowskie przedstawiają Komisji informacje na temat wymogów, które zamierzają utrzymać, oraz powody uznania tych wymogów za zgodne z ust. 3. Państwa członkowskie przedstawiają informacje na temat wymogów, które wprowadziły w późniejszym terminie, i powody uznania tych wymogów za zgodne z ust. 3, w terminie sześciu miesięcy od przyjęcia środka.
6. Do dnia 18 stycznia 2016 r., a następnie co dwa lata, państwa członkowskie przekazują również Komisji sprawozdanie dotyczące wymogów, które zostały zniesione lub złagodzone.
7. Komisja przekazuje sprawozdania, o których mowa w ust. 6, pozostałym państwom członkowskich, które przedstawiają swoje uwagi w terminie sześciu miesięcy. W tym samym okresie sześciu miesięcy Komisja przeprowadza konsultacje z zainteresowanymi stronami, w tym z przedstawicielami zainteresowanych grup zawodowych.
8. Komisja przedkłada sprawozdanie zbiorcze sporządzone na podstawie informacji przekazanych przez państwa członkowskie grupie koordynatorów ustanowionej na podstawie decyzji Komisji 2007/172/WE z dnia 19 marca 2007 r. ustanawiającej grupę koordynatorów ds. uznawania kwalifikacji zawodowych (23), która może przedstawić uwagi.
9. W świetle uwag przewidzianych w ust. 7 i 8 Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 18 stycznia 2016 r. swoje ustalenia końcowe, którym towarzyszą w stosownych przypadkach wnioski dotyczące przyszłych inicjatyw.
50)
w art. 60 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
„Od dnia 18 stycznia 2016 r. statystyczne podsumowanie podjętych decyzji, o którym mowa w akapicie pierwszym, zawiera szczegółowe informacje o liczbie i rodzajach decyzji przyjętych zgodnie z niniejszą dyrektywą, w tym o rodzajach decyzji o przyznaniu dostępu częściowego przyjętych przez właściwe organy zgodnie z art. 4f, oraz opis podstawowych problemów wynikających ze stosowania niniejszej dyrektywy.”;
b)
ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Komisja opublikuje sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 18 stycznia 2019 r., a następnie co pięć lat.
W pierwszym z tych sprawozdań szczególna uwaga zostanie zwrócona na nowe elementy wprowadzone w niniejszej dyrektywie, a zwłaszcza zostaną rozważone następujące kwestie:
a)
funkcjonowanie europejskiej legitymacji zawodowej;
b)
aktualizacja wiedzy, umiejętności i kompetencji w przypadku zawodów objętych przepisami tytułu III rozdział III, w tym wykazu kompetencji, o których mowa w art. 31 ust. 7;
c)
funkcjonowanie wspólnych ram kształcenia oraz wspólnych testów kształcenia;
d)
wyniki specjalnego programu podwyższania kwalifikacji na mocy rumuńskich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących osób posiadających dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, o których mowa w art. 33a, a także osób posiadających dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji na poziomie pomaturalnym, w celu zbadania konieczności przeglądu obowiązujących przepisów regulujących system praw nabytych mający zastosowanie do rumuńskich dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji do wykonywania zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną.
Państwa członkowskie przekazują wszystkie informacje niezbędne do opracowania sprawozdania.”;
51)
art. 61 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
„W stosownych przypadkach Komisja przyjmuje akt wykonawczy, aby zezwolić zainteresowanemu państwu członkowskiemu na odstępstwo od odpowiednich przepisów przez określony czas.”;
52)
skreśla się załączniki II i III;
53)
w załączniku VII pkt 1 dodaje się literę w brzmieniu:
„g)
Jeżeli państwo członkowskie stosuje taki wymóg wobec swoich obywateli, zaświadczenie potwierdzające, że dana osoba nie została tymczasowo lub ostatecznie zawieszona w wykonywaniu zawodu lub o niekaralności.”.
Artykuł 2
Zmiana w rozporządzeniu (UE) nr 1024/2012
Punkt 2 załącznika do rozporządzenia (UE) nr 1024/2012 otrzymuje brzmienie:
„2.
Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (24): art. 4a-4e, art. 8, art. 21a, art. 50, art. 56 i art. 56a.
Artykuł 3
Transpozycja
1. Państwa członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy do dnia 18 stycznia 2016 r..
2. Każde państwo członkowskie, które dnia 17 stycznia 2014 r. umożliwia podjęcie kształcenia w zawodzie położnej w przypadku ścieżki I na mocy art. 40 ust. 2 dyrektywy 2005/36/WE po ukończeniu co najmniej pierwszych 10 lat kształcenia ogólnego, wprowadza w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do spełnienia wymogów związanych z dopuszczeniem do kształcenia w zawodzie położnej na mocy art. 40 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy do dnia 18 stycznia 2020 r.
3. Państwa członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji tekst środków, o których mowa w ust. 1 i 2.
4. Przyjęte przez państwa członkowskie środki, o których mowa w ust. 1 i 2, zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określają państwa członkowskie.
5. Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych środków prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Artykuł 4
Wejście w życie
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 5
Adresaci
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 20 listopada 2013 r.