NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 542/2014
ze dne 15. května 2014,
kterým se mění nařízení (EU) č. 1215/2012, pokud jde o pravidla použitelná pro Jednotný patentový soud a Soudní dvůr Beneluxu
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 81 odst. 2 písm. a), c) a e) této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
jednajíce v souladu s řádným legislativním postupem (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Dne 19. února 2013 Belgické království, Bulharská republika, Česká republika, Dánské království, Spolková republika Německo, Estonská republika, Irsko, Řecká republika, Francouzská republika, Italská republika, Kyperská republika, Lotyšská republika, Litevská republika, Lucemburské velkovévodství, Maďarsko, Republika Malta, Nizozemské království, Rakouská republika, Portugalská republika, Rumunsko, Republika Slovinsko, Slovenská republika, Finská republika, Švédské království a Spojené království Velké Británie a Severního Irska podepsaly Dohodu o Jednotném patentovém soudu (3). Dohoda o Jednotném patentovém soudu stanoví, že nevstoupí v platnost dříve než první den čtvrtého měsíce poté, co vstoupí v platnost změny nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1215/2012 (4), pokud jde o vztah uvedeného nařízení k Dohodě o Jednotném patentovém soudu.
(2)
Dne 15. října 2012 Belgické království, Lucemburské velkovévodství a Nizozemské království, strany Úmluvy ze dne 31. března 1965 o zřízení a statutu Soudního dvora Beneluxu (dále jen „Úmluva o Soudním dvoru Beneluxu“), podepsaly protokol, kterým se uvedená smlouva mění. Uvedený protokol umožňuje přenesení příslušnosti v konkrétních záležitostech spadajících do oblasti působnosti nařízení (EU) č. 1215/2012 na Soudní dvůr Beneluxu.
(3)
Je nezbytné upravit vztah nařízení (EU) č. 1215/2012 s Dohodou o Jednotném patentovém soudu a s Úmluvou o Soudním dvoru Beneluxu prostřednictvím změn uvedeného nařízení.
(4)
Aby byla zajištěna právní jistota a předvídatelnost pro žalované, kteří by mohli být žalováni u těchto dvou soudů v místě nacházejícím se v jiném členském státě, než který byl určen podle pravidel nařízení (EU) č. 1215/2012, měly by se Jednotný patentový soud a Soudní dvůr Beneluxu považovat za soudy ve smyslu nařízení (EU) č. 1215/2012.
(5)
Účelem změn nařízení (EU) č. 1215/2012 stanovených v tomto nařízení ohledně Jednotného patentového soudu je založit mezinárodní příslušnost tohoto soudu a tyto změny se netýkají vnitřního rozvrhu práce mezi komorami tohoto soudu ani ujednání stanovených v Dohodě o Jednotném patentovém soudu týkajících se výkonu pravomoci, včetně výlučné pravomoci, během přechodného období stanoveného v uvedené dohodě.
(6)
Jako soudy společné několika členským státům nemohou Jednotný patentový soud a Soudní dvůr Beneluxu, na rozdíl od soudu jednoho členského státu, vykonávat příslušnost vůči žalovaným, kteří nemají bydliště v některém členském státě, na základě vnitrostátního práva. Aby tyto dva soudy mohly příslušnost vůči těmto žalovaným vykonávat, měla by se tedy pravidla nařízení (EU) č. 1215/2012 pro záležitosti, které spadají do příslušnosti Jednotného patentového soudu a Soudního dvora Beneluxu, vztahovat i na žalované s bydlištěm ve třetích státech. Stávající pravidla příslušnosti stanovená v nařízení (EU) č. 1215/2012 zajišťují úzkou vazbu mezi řízeními, na která se uvedené nařízení vztahuje, a územím členských států. Je proto vhodné rozšířit tato pravidla i na řízení proti všem žalovaným bez ohledu na jejich bydliště. Při uplatňování pravidel příslušnosti stanovených v nařízení (EU) č. 1215/2012 by měly Jednotný patentový soud a Soudní dvůr Beneluxu (jednotlivě dále jen „společný soud“) uplatňovat pouze ta pravidla, jež jsou vhodná pro oblast sporů, ke které jim byla příslušnost svěřena.
(7)
Společný soud by měl být schopen projednávat spory proti žalovaným ze třetích států na základě pravidla podpůrné příslušnosti v řízeních týkajících se porušení evropského patentu, jež způsobuje škodu jak uvnitř Unie, tak mimo ni. Taková podpůrná příslušnost by měla být vykonávána v případě, že se majetek žalovaného nachází v kterémkoli členském státě, který je stranou nástroje o zřízení společného soudu, a že daný spor má dostatečnou vazbu na tento členský stát, například protože tam má žalobce bydliště nebo tam jsou k dispozici důkazní prostředky související se sporem. Při stanovení své příslušnosti by měl společný soud zohlednit hodnotu daného majetku, která by neměla být nevýznamná a měla by umožňovat alespoň částečný výkon rozhodnutí v členských státech, které jsou stranami nástroje o zřízení společného soudu.
(8)
Pravidla nařízení (EU) č. 1215/2012 týkající se litispendence a souvisejících řízení, jejichž cílem je zabránit, aby byla vedena souběžná řízení a vydávána neslučitelná soudní rozhodnutí, by se měla použít, jsou-li zahájena řízení u společného soudu a u soudu členského státu, ve kterém Dohoda o Jednotném patentovém soudu nebo případně Úmluva o Soudním dvoru Beneluxu neplatí.
(9)
Pravidla nařízení (EU) č. 1215/2012 týkající se litispendence a souvisejících řízení by se měla rovněž použít, pokud jsou během přechodného období stanoveného v Dohodě o Jednotném patentovém soudu zahájena řízení o určitých druzích sporů jak u Jednotného patentového soudu, tak u vnitrostátního soudu členského státu, který je stranou Dohody o Jednotném patentovém soudu.
(10)
Rozhodnutí vydaná Jednotným patentovým soudem nebo Soudním dvorem Beneluxu by měla být v členském státě, který není stranou Dohody o Jednotném patentovém soudu nebo případně Úmluvy o Soudním dvoru Beneluxu, uznávána a vykonávána v souladu s nařízením (EU) č. 1215/2012.
(11)
Rozhodnutí vydaná soudy členských států, které nejsou stranami Dohody o Jednotném patentovém soudu nebo případně Úmluvy o Soudním dvoru Beneluxu, by měla být uznávána a vykonávána v jiném členském státě v souladu s nařízením (EU) č. 1215/2012.
(12)
Nařízení (EU) č. 1215/2012 by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno.
(13)
Jelikož cíle tohoto nařízení nemůže být dosaženo uspokojivě členskými státy, ale spíše jej, z důvodu jeho rozsahu a účinků, může být lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii (dále jen „Smlouva o EU“). V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje toto nařízení rámec toho, co je nezbytné pro dosažení tohoto cíle.
(14)
V souladu s článkem 3 a čl. 4a odst. 1 Protokolu (č. 21) o postavení Spojeného království a Irska s ohledem na prostor svobody, bezpečnosti a práva, připojeného ke Smlouvě o EU a ke Smlouvě o fungování Evropské unie, oznámily Spojené království a Irsko své přání účastnit se přijímání a používání tohoto nařízení.
(15)
V souladu s články 1 a 2 Protokolu (č. 22) o postavení Dánska, připojeného ke Smlouvě o EU a ke Smlouvě o fungování Evropské unie, se Dánsko neúčastní přijímání tohoto nařízení, a toto nařízení pro ně není závazné ani použitelné, aniž je dotčena možnost, aby Dánsko uplatňovalo změny nařízení (EU) č. 1215/2012 stanovené v tomto nařízení na základě článku 3 Dohody mezi Evropským společenstvím a Dánským královstvím o příslušnosti a uznávání a výkonu soudních rozhodnutí v občanských a obchodních věcech ze dne 19. října 2005 (5),
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
V kapitole VII nařízení (EU) č. 1215/2012 se vkládají nové články, které znějí:
„Článek 71a
1. Pro účely tohoto nařízení se soud společný několika členským státům ve smyslu odstavce 2 (dále jen „společný soud“) považuje za soud členského státu, pokud tento společný soud podle nástroje, kterým je zřízen, vykonává příslušnost ve věcech spadajících do oblasti působnosti tohoto nařízení.
2. Pro účely tohoto nařízení se za společné soudy považují tyto soudy:
a)
Jednotný patentový soud zřízený Dohodou o Jednotném patentovém soudu podepsanou dne 19. února 2013 (dále jen „Dohoda o Jednotném patentovém soudu“) a
b)
Soudní dvůr Beneluxu zřízený Úmluvou ze dne 31. března 1965 o zřízení a statutu Soudního dvora Beneluxu (dále jen „Úmluva o Soudním dvoru Beneluxu“).
Článek 71b
Příslušnost společného soudu se stanoví takto:
1)
společný soud je příslušný, pokud by podle tohoto nařízení byly ve věci, která se řídí nástrojem o zřízení tohoto společného soudu, příslušné soudy členského státu, jenž je stranou uvedeného nástroje;
2)
pokud žalovaný nemá bydliště v žádném členském státě a toto nařízení ve vztahu k němu jinak nezakládá příslušnost, použije se přiměřeně kapitola II bez ohledu na bydliště žalovaného.
U společného soudu může být podán návrh na předběžná opatření včetně zajišťovacích opatření i tehdy, pokud jsou ve věci samé příslušné soudy třetího státu;
3)
pokud je společný soud příslušný ve vztahu k žalovanému na základě bodu 2 ve sporu týkajícím se porušení evropského patentu, jež způsobuje škodu uvnitř Unie, může tento soud vykonávat příslušnost i ve vztahu ke škodě vzniklé tímto porušením mimo Unii.
Tato příslušnost může být stanovena pouze tehdy, pokud se majetek náležející žalovanému nachází ve kterémkoli členském státě, který je stranou nástroje o zřízení tohoto společného soudu, a spor má na tento členský stát dostatečnou vazbu.
Článek 71c
1. Články 29 až 32 se použijí, pokud jsou řízení zahájena u společného soudu a u soudu členského státu, který není stranou nástroje o zřízení tohoto společného soudu.
2. Články 29 až 32 se použijí, pokud jsou během přechodného období uvedeného v článku 83 Dohody o Jednotném patentovém soudu zahájena řízení před Jednotným patentovým soudem a soudem členského státu, který je stranou Dohody o Jednotném patentovém soudu.
Článek 71d
Toto nařízení se vztahuje na uznání a výkon:
a)
rozhodnutí vydaných společným soudem, která mají být uznána a vykonána v členském státě, který není stranou nástroje o zřízení tohoto společného soudu; a
b)
rozhodnutí soudů členského státu, který není stranou nástroje o zřízení společného soudu, jež mají být uznána a vykonána v členském státě, který je stranou uvedeného nástroje.
Pokud je však uznání a výkon rozhodnutí vydaného společným soudem navrhováno v členském státě, který je stranou nástroje o zřízení tohoto společného soudu, uplatní se veškerá pravidla uvedeného nástroje o uznávání a výkonu namísto pravidel stanovených v tomto nařízení.“
Článek 2
Toto nařízení vstupuje v platnost dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 10. ledna 2015.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné v členských státech v souladu se Smlouvami.
V Bruselu dne 15. května 2014.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 542/2014
z dnia 15 maja 2014 r.
zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 w zakresie zasad mających zastosowanie do Jednolitego Sądu Patentowego i Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 2 lit. a), c) oraz e),
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
W dniu 19 lutego 2013 r. Królestwo Belgii, Republika Bułgarii, Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Estońska, Irlandia, Republika Grecka, Republika Francuska, Republika Włoska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Węgry, Republika Malty, Królestwo Niderlandów, Republika Austrii, Republika Portugalska, Rumunia, Republika Słowenii, Republika Słowacka, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej podpisały Porozumienie w sprawie Jednolitego Sądu Patentowego (3) („porozumienie o JSP”). W porozumieniu o JSP przewidziano, że wchodzi ono w życie nie wcześniej niż w pierwszym dniu czwartego miesiąca po dacie wejścia w życie zmian do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (4) dotyczących związku tego rozporządzenia z porozumieniem o JSP.
(2)
W dniu 15 października 2012 r. Królestwo Belgii, Wielkie Księstwo Luksemburga oraz Królestwo Niderlandów, które są stronami Traktatu z dnia 31 marca 1965 r. dotyczącego ustanowienia Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu i jego statutu („traktat dotyczący Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu”), podpisały protokół zmieniający ten traktat. Protokół ten umożliwił przekazanie Trybunałowi Sprawiedliwości Beneluksu jurysdykcji w konkretnych sprawach objętych zakresem stosowania rozporządzenia (UE) nr 1215/2012.
(3)
Niezbędne jest uregulowanie stosunku między rozporządzeniem (UE) nr 1215/2012 a porozumieniem o JSP i traktatem dotyczącym Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu poprzez wprowadzenie zmian do tego rozporządzenia.
(4)
Jednolity Sąd Patentowy i Trybunał Sprawiedliwości Beneluksu należy uznawać za sądy w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 celem zagwarantowania pewności i przewidywalności prawa pozwanym, którzy mogą zostać pozwani przed te dwa sądy w miejscu znajdującym się w państwie członkowskim innym niż to wyznaczone na podstawie przepisów rozporządzenia (UE) nr 1215/2012.
(5)
Zmiany do rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 przewidziane w niniejszym rozporządzeniu w odniesieniu do Jednolitego Sądu Patentowego mają na celu ustanowienie międzynarodowej jurysdykcji tego sądu i nie wpływają na wewnętrzny podział postępowań między oddziałami tego sądu ani na określone w porozumieniu o JSP ustalenia dotyczące wykonywania jurysdykcji, w tym jurysdykcji wyłącznej, w okresie przejściowym przewidzianym w tym porozumieniu.
(6)
Jako sądy wspólne dla kilku państw członkowskich Jednolity Sąd Patentowy i Trybunał Sprawiedliwości Beneluksu nie mogą - w przeciwieństwie do sądów poszczególnych państw członkowskich - wykonywać jurysdykcji na podstawie prawa krajowego w odniesieniu do pozwanych niemających miejsca zamieszkania w państwie członkowskim. Aby umożliwić tym dwóm sądom wykonywanie jurysdykcji w odniesieniu do takich pozwanych, przepisy rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 powinny zatem, w odniesieniu do spraw objętych jurysdykcją, odpowiednio, Jednolitego Sądu Patentowego i Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu, mieć również zastosowanie do pozwanych mających miejsce zamieszkania w państwach trzecich. Istniejące przepisy rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 dotyczące jurysdykcji zapewniają ścisły związek między postępowaniami, do których stosuje się to rozporządzenie, a terytorium państw członkowskich. Właściwe jest zatem objęcie tymi przepisami postępowań przeciwko wszystkim pozwanym, bez względu na ich miejsce zamieszkania. Przy stosowaniu przepisów rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 dotyczących jurysdykcji Jednolity Sąd Patentowy i Trybunał Sprawiedliwości Beneluksu (zwane dalej indywidualnie „wspólnym sądem”) powinny stosować tylko te przepisy, które są właściwe dla spraw, w których powierzono im jurysdykcję.
(7)
Wspólny sąd powinien móc rozstrzygać spory, w których uczestniczą pozwani z państw trzecich, na podstawie zasady jurysdykcji dodatkowej w postępowaniach dotyczących naruszenia patentu europejskiego, które powoduje szkodę zarówno wewnątrz Unii, jak i poza nią. Taka jurysdykcja dodatkowa powinna być wykonywana w przypadku, gdy majątek należący do pozwanego znajduje się w państwie członkowskim będącym stroną aktu prawnego ustanawiającego dany wspólny sąd, a dany spór jest w wystarczającym stopniu związany z takim państwem członkowskim, na przykład dlatego, że w państwie tym pozwany ma miejsce zamieszkania lub dostępne są tam dowody dotyczące sporu. Ustanawiając jurysdykcję wspólny sąd powinien brać pod uwagę wartość przedmiotowego majątku, która nie powinna być znikoma i powinna umożliwić wykonanie orzeczenia, co najmniej częściowo, w państwach członkowskich będących stronami aktu prawnego ustanawiającego dany wspólny sąd.
(8)
Przepisy rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 dotyczące zawisłości sprawy i spraw wiążących się ze sobą, których celem jest zapobieganie występowaniu równoległych postępowań i sprzecznych ze sobą orzeczeń, powinny mieć zastosowanie w przypadkach, gdy powództwo wniesiono do wspólnego sądu i do sądu państwa członkowskiego, w którym porozumienie o JSP lub, w zależności od przypadku, traktat dotyczący Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu, nie mają zastosowania.
(9)
Przepisy rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 dotyczące zawisłości sprawy i spraw wiążących się ze sobą powinny mieć również zastosowanie w okresie przejściowym, przewidzianym w porozumieniu o JSP, gdy powództwa dotyczące określonego rodzaju sporów są wnoszone do Jednolitego Sądu Patentowego z jednej strony i do sądu krajowego państwa członkowskiego będącego stroną porozumienia o JSP z drugiej strony.
(10)
Orzeczenia wydane przez Jednolity Sąd Patentowy lub przez Trybunał Sprawiedliwości Beneluksu powinny być uznawane i wykonywane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1215/2012 w państwie członkowskim, które nie jest stroną porozumienia o JSP lub traktatu dotyczącego Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu - w zależności od przypadku.
(11)
Orzeczenia wydane przez sądy państwa członkowskiego, które nie jest stroną porozumienia o JSP lub traktatu dotyczącego Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu - w zależności od przypadku, powinny być uznawane i wykonywane w innym państwie członkowskim zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1215/2012.
(12)
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 1215/2012.
(13)
Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast, z uwagi na jego rozmiary i skutki, możliwe jest jego lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE). Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(14)
Zgodnie z art. 3 i art. 4a ust. 1 Protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do TUE i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), te dwa państwa członkowskie powiadomiły o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia.
(15)
Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu (nr 22) w sprawie stanowiska Danii, załączonego do TUE i do TFUE, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje, bez uszczerbku dla możliwości stosowania przez Danię zmian do rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 określonych w niniejszym rozporządzeniu zgodnie z art. 3 Umowy z dnia 19 października 2005 r. pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Danii w sprawie właściwości sądów oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych (5),
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozdziale VII rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 dodaje się artykuły w brzmieniu:
„Artykuł 71a
1. Do celów niniejszego rozporządzenia sąd wspólny dla kilku państw członkowskich określony w ust. 2 (zwany dalej „wspólnym sądem”) uznaje się za sąd państwa członkowskiego w sytuacji, gdy zgodnie z ustanawiającym go aktem prawnym taki wspólny sąd wykonuje jurysdykcję w sprawach objętych zakresem stosowania niniejszego rozporządzenia.
2. Do celów niniejszego rozporządzenia wspólnymi sądami są następujące sądy:
a)
Jednolity Sąd Patentowy ustanowiony na mocy Porozumienia w sprawie Jednolitego Sądu Patentowego, podpisanego w dniu 19 lutego 2013 r. (zwanego dalej „porozumieniem o JSP”); oraz
b)
Trybunał Sprawiedliwości Beneluksu ustanowiony na mocy Traktatu z dnia 31 marca 1965 r. dotyczącego ustanowienia Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu i jego statutu (zwanego dalej „traktatem dotyczącym Trybunału Sprawiedliwości Beneluksu”).
Artykuł 71b
Jurysdykcję wspólnego sądu określa się w następujący sposób:
1)
wspólny sąd ma jurysdykcję w przypadku gdy na mocy niniejszego rozporządzenia sądy państwa członkowskiego, które jest stroną aktu prawnego ustanawiającego dany wspólny sąd, miałyby jurysdykcję w sprawie wchodzącej w zakres tego aktu prawnego;
2)
w przypadku gdy pozwany nie ma miejsca zamieszkania w jednym z państw członkowskich, a niniejsze rozporządzenie w inny sposób nie obejmuje go jurysdykcją, przepisy rozdziału II stosuje się odpowiednio, bez względu na miejsce zamieszkania pozwanego.
Do wspólnego sądu można kierować wnioski w sprawie środków tymczasowych, w tym środków zabezpieczających, nawet jeśli jurysdykcję do orzekania co do istoty sprawy mają sądy państwa trzeciego;
3)
w przypadku gdy wspólny sąd ma jurysdykcję w odniesieniu do danego pozwanego na mocy pkt 2 w sporze dotyczącym naruszenia patentu europejskiego, które powoduje szkodę wewnątrz Unii, sąd ten może także wykonywać jurysdykcję w stosunku do szkody powstałej poza Unią na skutek takiego naruszenia.
Taka jurysdykcja może zostać stwierdzona jedynie wówczas, gdy majątek należący do pozwanego znajduje się w jednym z państw członkowskich będących stroną aktu prawnego ustanawiającego dany wspólny sąd, a spór ma wystarczający związek z jednym z państw członkowskich będących stroną aktu prawnego ustanawiającego dany wspólny sąd.
Artykuł 71c
1. Art. 29-32 stosuje się w przypadku, gdy postępowanie wszczęto we wspólnym sądzie oraz w sądzie państwa członkowskiego, które nie jest stroną aktu prawnego ustanawiającego dany wspólny sąd.
2. Art. 29-32 stosuje się w przypadku, gdy w okresie przejściowym, o którym mowa w art. 83 porozumienia o JSP, postępowanie wszczęto w Jednolitym Sądzie Patentowym oraz w sądzie państwa członkowskiego, które jest stroną porozumienia o JSP.
Artykuł 71d
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do uznawania i wykonywania:
a)
orzeczeń wydawanych przez wspólny sąd, które mają zostać uznane i wykonane w państwie członkowskim niebędącym stroną aktu prawnego ustanawiającego dany wspólny sąd; oraz
b)
orzeczeń wydawanych przez sądy państwa członkowskiego niebędącego stroną aktu prawnego ustanawiającego dany wspólny sąd, które to orzeczenia mają zostać uznane i wykonane w państwie członkowskim będącym stroną tego aktu prawnego.
Jednak w przypadku gdy uznania i wykonania orzeczenia wydanego przez wspólny sąd dochodzi się w państwie członkowskim, które jest stroną aktu prawnego ustanawiającego dany wspólny sąd, mają zastosowanie przepisy tego aktu prawnego dotyczące uznawania i wykonywania, nie zaś przepisy niniejszego rozporządzenia.”.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 10 stycznia 2015 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Brukseli 15 maja 2014 r.