NAŘÍZENÍ EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY (EU) č. 1302/2013
ze dne 17. prosince 2013,
kterým se mění nařízení (ES) č. 1082/2006 o evropském seskupení pro územní spolupráci (ESÚS), pokud jde o vyjasnění, zjednodušení a zlepšení zřizování a fungování takovýchto seskupení
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 175 třetí pododstavec této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
s ohledem na stanovisko Výboru regionů (2),
v souladu s řádným legislativním postupem,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
V souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1082/2006 (3) (přijala Komise dne 29. července 2011 zprávu Evropskému parlamentu a Radě o uplatňování uvedeného nařízení. V uvedené zprávě Komise oznámila svůj záměr navrhnout v nařízení (ES) č. 1082/2006 omezený počet změn za účelem usnadnit zřizování a fungování ESÚS, jakož i vyjasnit některá stávající ustanovení. Mělo by tak dojít k odstranění překážek při zřizování nových ESÚS a současně by byla zachována kontinuita a usnadněno fungování stávajících ESÚS, což by umožnilo rozsáhlejší využívání ESÚS přispívající k větší soudržnosti politik a spolupráci mezi veřejnými subjekty, aniž by to znamenalo další zatížení pro vnitrostátní nebo unijní správní orgány.
(2)
O zřízení ESÚS rozhodují jeho členové a jejich vnitrostátní orgány a nevyplývají z něj automaticky žádné právní nebo finanční výhody na úrovni Unie.
(3)
Lisabonská smlouva doplnila politiku soudržnosti o územní rozměr a nahradila termín „Společenství“ termínem „Unie“. Nová terminologie by tudíž měla být zavedena do nařízení (ES) č. 1082/2006.
(4)
ESÚS mohou mít potenciál posílit prosazování a dosahování harmonického rozvoje Unie jako celku, a zejména hospodářské, sociální a územní soudržnosti jejích regionů, a přispět k plnění cílů strategie Evropa 2020 pro inteligentní a udržitelný růst podporující začlenění (dále jen „strategie Evropa 2020“). ESÚS mohou rovněž pozitivně přispět ke snižování překážek v územní spolupráci mezi regiony, které jsou závažně a trvale znevýhodněny přírodními nebo demografickými podmínkami, včetně specifické situace nejvzdálenějších regionů, a mohou napomoci při posilování spolupráce mezi třetími zeměmi, zámořskými zeměmi a územími (dále jen „ZZÚ“) a příhraničními regiony Unie, včetně využívání programů Unie pro vnější spolupráci.
(5)
Dosavadní zkušenosti s doposud zřízenými ESÚS dokládají, že jsou ESÚS coby nový právní nástroj využívány rovněž pro spolupráci v rámci jiných politik Unie, než je politika soudržnosti, a to také prostřednictvím provádění programů nebo částí programů, které využívají jinou finanční podporu Unie, než podpora v rámci politiky soudržnosti. Účinnost a účelnost ESÚS by měly být posíleny rozšířením povahy ESÚS, odstraněním přetrvávajících překážek a usnadněním zřizování a fungování ESÚS při zachování možnosti členských států omezovat opatření, které mohou ESÚS provádět bez finanční podpory Unie. Podle nařízení (EU) č. 1082/2006 mají ESÚS v každém členském státě nejširší právní způsobilost přiznávanou podle vnitrostátního práva daného členského státu právnickým osobám, včetně možnosti uzavírat dohody s dalšími ESÚS nebo jinými právními subjekty za účelem provádění projektů vzájemné spolupráce s cílem mimo jiné dosáhnout účinnějšího fungování makroregionálních strategií.
(6)
Z povahy ESÚS vyplývá, že působí ve více než jednom členském státě. V důsledku toho nařízení (ES) č. 1082/2006 umožňuje, aby úmluva a stanovy ESÚS určily v některých záležitostech rozhodné právo. Je třeba vyjasnit případy, kdy má takové určení upřednostnit v rámci hierarchie rozhodného práva stanovené v uvedeném nařízení vnitrostátní právo členského státu, v němž má ESÚS sídlo. Zároveň by měla být ustanovení nařízení (ES) č. 1082/2006 o rozhodném právu rozšířena na jednání a činnosti ESÚS, které případ od případu podléhají právnímu přezkumu ze strany členských států.
(7)
V důsledku rozdílného postavení místních a regionálních orgánů v členských státech mohou pravomoci, které jsou na jedné straně hranice na úrovni regionálních orgánů, být na druhé straně hranice pravomocemi na úrovni vnitrostátních orgánů, zejména v menších nebo centralizovaných členských států. Proto by se členy ESÚS měly mít možnost vedle členských států stát i vnitrostátní orgány.
(8)
Jelikož nařízení (ES) č. 1082/2006 umožňuje členství v ESÚS subjektům soukromého práva, pokud jsou považovány za „veřejnoprávní subjekty“ ve smyslu směrnice Evropského parlamentu a Rady 2004/18/ES (4), mělo by být možné ESÚS v budoucnu využívat ke společné správě veřejných služeb se zvláštním zaměřením na služby obecného hospodářského zájmu nebo na infrastrukturu. Další subjekty soukromého či veřejného práva by rovněž měly mít možnost stát se členy ESÚS. Proto by měly být zahrnuty taktéž „veřejné podniky“ ve smyslu směrnice Evropského parlamentu a Rady 2004/17/ES (5) a podniky pověřené poskytováním služeb obecného hospodářského zájmu v oblastech, jako je školství a odborné vzdělávání, lékařská péče, sociální potřeby týkající se zdravotní a dlouhodobé péče, péče o děti, přístup na trh práce a znovuzačlenění do něj, sociální bydlení a péče o zranitelné skupiny a jejich sociální začleňování.
(9)
Nařízení (ES) č. 1082/2006 nestanoví podrobná pravidla týkající se účasti subjektů ze třetích zemí v ESÚS zřízených v souladu s uvedeným nařízením, tedy mezi členy z nejméně dvou členských států. S ohledem na další harmonizaci pravidel, jimiž se řídí spolupráce mezi jedním či několika členskými státy a jednou nebo několika třetími zeměmi, především v souvislosti s přeshraniční spoluprací v rámci evropského nástroje sousedství (ENS) a nástroje předvstupní pomoci (NPP II), ale rovněž v souvislosti s doplňkovým financováním z Evropského rozvojového fondu (ERF) a s nadnárodní spoluprací v rámci cíle Evropské územní spolupráce, u níž mají být prostředky přidělené z ENS a NPP II převedeny s cílem spojit je s prostředky Evropského fondu pro regionální rozvoj (EFRR) v rámci programů spolupráce, by měla být výslovně stanovena účast členů ze třetích zemí sousedících s členským státem včetně jeho nejvzdálenějších regionů v ESÚS zřízených mezi nejméně dvěma členskými státy. To by mělo být možné, pokud to umožňují právní předpisy třetí země nebo dohody mezi alespoň jedním zúčastněným členským státem a třetí zemí.
(10)
S cílem posílit hospodářskou, sociální a územní soudržnost Unie, a tedy posílit zejména účinnost územní spolupráce, včetně jednoho nebo několika typů přeshraniční, nadnárodní a meziregionální spolupráce mezi členy ESÚS, by měla být v ESÚS umožněna účast třetích zemí sousedících s členským státem včetně jeho nejvzdálenějších regionů. Operace v rámci programů Evropské územní spolupráce, jsou-li spolufinancovány Unií, by proto měly i nadále sledovat cíle politiky soudržnosti Unie, i když jsou zčásti nebo zcela prováděny mimo území Unie, a činnosti ESÚS jsou v důsledku toho alespoň v určité míře prováděny rovněž mimo území Unie. V této souvislosti a v odpovídajících případech hraje příspěvek činností ESÚS, které má členy rovněž ze třetích zemí sousedících alespoň s jedním členským státem včetně jeho nejvzdálenějších regionů, pro účely dosahování cílů politik vnější činnosti Unie, např. cíle rozvojové spolupráce nebo hospodářské, finanční a technické spolupráce, pouze podružnou úlohu, neboť těžiště dotyčných programů spolupráce a následně uvedeného ESÚS by se mělo zaměřovat především na cíle politiky soudržnosti Unie. Proto jsou případné cíle rozvojové spolupráce nebo hospodářské, finanční a technické spolupráce mezi jen jedním členským státem včetně jeho nejvzdálenějších regionů a jednou nebo několika třetími zeměmi pouze doplňkové k cílům územní spolupráce mezi členskými státy včetně jejich nejvzdálenějších regionů, založené na politice soudržnosti. Ustanovení čl. 175 třetího pododstavce Smlouvy o fungování EU je tudíž pro přijetí tohoto nařízení dostatečným právním základem.
(11)
Na základě povolení účasti celostátních, regionálních, subregionálních a místních orgánů a organizací a případně dalších veřejných orgánů nebo institucí, včetně poskytovatelů veřejných služeb, ze ZZÚ v určitém ESÚS na základě rozhodnutí Rady 2013755/EU (6) a s ohledem na to, že v případě programového období 2014 - 2020 má zvláštní doplňkový finanční příděl z víceletého finančního rámce posílil spolupráci nejvzdálenějších regionů Unie se sousedními třetími zeměmi a některými ZZÚ uvedenými v příloze II Smlouvy o fungování EU a sousedícími s uvedenými nejvzdálenějšími regiony, by měl být ESÚS coby právní nástroj rovněž přístupný členům ze ZZÚ. Z důvodu právní jistoty a transparentnosti je třeba stanovit zvláštní postupy schvalování pro přistoupení členů ze ZZÚ k ESÚS, včetně nezbytných zvláštních pravidel týkajících se rozhodného práva pro příslušné ESÚS s členy pocházejícími rovněž ze ZZÚ.
(12)
Nařízení (ES) č. 1082/2006 rozlišuje mezi úmluvou, jíž se stanoví základní prvky budoucího ESÚS, a stanovami, jež stanoví prvky provádění. Avšak podle uvedeného nařízení mají v současné době stanovy obsahovat všechna ustanovení úmluvy. Ačkoliv mají být úmluva i stanovy zaslány členským státům, představují dva samostatné dokumenty a schvalování by se mělo omezit pouze na úmluvu. Některé prvky obsažené v současné době ve stanovách by navíc měly být namísto toho upravovány úmluvou.
(13)
Zkušenosti se zřizováním ESÚS ukazují, že tříměsíční období pro schválení členským státem je zřídkakdy respektováno. Tato lhůta by proto měla být prodloužena na šest měsíců. V zájmu zajištění právní jistoty by však po uplynutí této lhůty měla být úmluva považována za schválenou tichým souhlasem, případně v souladu s vnitrostátním právem dotčených členských států včetně jejich příslušných ústavních požadavků. Avšak členský stát, v němž se má nacházet plánované sídlo ESÚS, by měl úmluvu formálně schválit. Zatímco by členským státům mělo být umožněno uplatňovat na postup schvalování případné účasti člena v ESÚS vnitrostátní pravidla nebo vytvořit v rámci vnitrostátních pravidel pro provádění nařízení (ES) č. 1082/2006 zvláštní pravidla, měly by být jakékoli odchylky od ustanovení týkajícího se schválení úmluvy tichým souhlasem po uplynutí šestiměsíční lhůty vyloučeny, není-li v tomto nařízení stanoveno jinak.
(14)
Měly by být stanoveny důvody, na jejichž základě členské státy nemusí schválit účast případného člena nebo úmluvu. Při rozhodování o tomto schválení by se však nemělo přihlížet k takovým vnitrostátním právním předpisům, které vyžadují jiná pravidla a postupy než ty, které jsou stanovené v nařízení (ES) č. 1082/2006.
(15)
Jelikož nařízení (ES) č. 1082/2006 nelze uplatňovat ve třetích zemích, měl by se členský stát, v němž se má nacházet plánované sídlo ESÚS, při schvalování účasti případných budoucích členů ze třetích zemí, zřízených podle jejich práva, přesvědčit za konzultace s těmi členskými státy, podle jejichž práva byly zřízeni ostatní případní budoucí členové, že daná třetí země uplatňují podmínky a postupy rovnocenné podmínkám a postupům stanoveným v nařízení (ES) č. 1082/2006 nebo jedná v souladu s mezinárodními dvoustrannými či vícestrannými dohodami uzavřenými mezi členskými státy Rady Evropy, ať už jsou rovněž členskými státy Unie či nikoliv, vycházejícími z Evropské rámcové úmluvy o přeshraniční spolupráci mezi územními celky nebo orgány, podepsané v Madridu dne 21. května 1980, a doplňkových protokolů přijatých na jejím základě. V případě zapojení několika členských států Unie a jedné nebo více třetích zemí by mělo být dostačující, že taková dohoda byla uzavřena mezi příslušnou třetí zemí a jedním zúčastněným členským státem Unie.
(16)
V zájmu podpořit přistupování nových členů do stávajících ESÚS by měl být v takových případech postup pro změnu úmluv zjednodušen. Takovéto změny by neměly být v případě případného budoucího člena z členského státu, který již úmluvu schválil, oznamovány všem zúčastněným členským státům, ale pouze členskému státu, podle jehož práva je případný budoucí člen zřízen, a členskému státu, v němž má statutární sídlo ESÚS. Jakákoliv pozdější změna úmluvy by měla být oznámena všem dotčeným členským státům. Toto zjednodušení postupu pro změnu by se však neuplatňovalo u případných budoucích členů z členského státu, který úmluvu dosud neschválil, ze třetí země nebo zámořské země a území, aby mohly všechny zúčastněné členské státy ověřit, že je takové přistoupení v souladu s jejich veřejným zájmem nebo veřejnou politikou.
(17)
Vzhledem ke vztahu mezi členskými státy a ZZÚ by se na postupu schvalování účasti případných budoucích členů ze ZZÚ měly tyto členské státy podílet. V souladu se zvláštním vztahem v oblasti správy mezi členským státem a ZZÚ by členský stát měl buď schválit účast případného budoucího člena ze ZZÚ, nebo poskytnout písemné potvrzení členskému státu, v němž se má nacházet plánované sídlo ESÚS, že příslušné orgány v ZZÚ schválily účast případného budoucího člena podle podmínek a postupů rovnocenných těm, jež jsou stanoveny v nařízení (ES) č. 1082/2006. Stejný postup by se měl uplatnit v případě případného budoucího člena ze ZZÚ, který si přeje se připojit k již existujícímu ESÚS.
(18)
Jelikož nemají stanovy nadále obsahovat všechna ustanovení úmluvy, měly by být úmluva i stanovy zaregistrovány či zveřejněny, nebo obojí. Z důvodů transparentnosti by mimoto mělo být oznámení o rozhodnutí, kterým se zřizuje ESÚS, zveřejněno v řadě C Úředního věstníku Evropské unie. Z důvodů jednotnosti by toto oznámení mělo zahrnovat údaje stanovené v příloze k nařízení (ES) č. 1082/2006 ve znění tohoto nařízení.
(19)
Úloha ESÚS by měla být rozšířena o usnadňování a podporu územní spolupráce v obecném měřítku, včetně strategického plánování a správy regionálních a místních záležitostí v souladu s politikou soudržnosti a dalšími politikami Unie, čímž by se přispělo k provádění strategie Evropa 2020 nebo makroregionálních strategií. ESÚS by proto mělo být schopno fungovat na základě jiné finanční podpory než podpory poskytované v rámci unijní politiky soudržnosti. Kromě toho by se od každého člena v každém zastoupeném členském státě nebo třetí zemi mělo vyžadovat, aby měl veškeré pravomoci nezbytné pro účinné fungování ESÚS, ledaže členský stát či třetí země schválí účast člena založeného podle jejich vnitrostátního práva i v případě, že tento člen nemá pravomoci ke všem úkolům stanoveným úmluvou.
(20)
ESÚS nemají coby právní nástroj sloužit k obcházení rámce stanoveného prostřednictvím acquis Rady Evropy, jež nabízí různé možnosti a rámce pro přeshraniční spolupráci regionálních a místních orgánů včetně nedávných Euroregionálních sdružení pro spolupráci (7), ani vytvářet soubor zvláštních společných pravidel, podle kterých by se jednotně řídila všechna taková uspořádání v celé Unii.
(21)
Zvláštní úkoly ESÚS i možnost členských států omezit činnosti, které ESÚS může provádět bez finanční podpory ze strany Unie, by měly být v souladu s předpisy, kterými se řídí EFRR, Evropský sociální fond a Fond soudržnosti v programovém období 2014-2020.
(22)
Ačkoliv je v nařízení (ES) č. 1082/2006 stanoveno, že se úkoly ESÚS netýkají mimo jiné „regulačních pravomocí“, které mohou mít v různých členských státech různé právní následky, shromáždění ESÚS může, pokud tak výslovně stanoví úmluva o ESÚS a je-li to v souladu s právem Unie a vnitrostátním právem, stanovit podmínky používání určitého prvku infrastruktury, kterou ESÚS spravuje, či podmínky, podle nichž může být poskytována služba obecného hospodářského zájmu, a to včetně tarifů a poplatků, které budou uživatelé platit.
(23)
V důsledku otevření ESÚS členům ze třetích zemí nebo ZZÚ by úmluva měla obsahovat podrobnosti týkající se opatření pro jejich zapojení.
(24)
Úmluva by měla, kromě zařazení obecného odkazu na rozhodné právo uvedené v článku 2 nařízení (ES) č. 1082/2006, rovněž uvádět právo Unie a vnitrostátní právo použitelné pro ESÚS. Dále by mělo být umožněno, aby tímto vnitrostátním právem bylo právo členského státu, v němž orgány ESÚS vykonávají své pravomoci, zejména pokud zaměstnanci pracují pod vedením ředitele a nacházející se v jiném členském státě, než kde se nachází sídlo ESÚS. Úmluva by rovněž měla uvádět použitelné právo Unie a vnitrostátní právo, jež se přímo týkají činností ESÚS prováděných v rámci úkolů stanovených v úmluvě, a to včetně případů, kde ESÚS spravuje veřejné služby obecného zájmu nebo infrastrukturu.
(25)
Toto nařízení by nemělo upravovat problémy ESÚS spojené s přeshraničním zadáváním veřejných zakázek.
(26)
Vzhledem k důležitosti pravidel použitelných pro zaměstnance ESÚS, jakož i zásad pro opatření týkající se personálního řízení a způsobů náboru zaměstnanců, by tato pravidla a zásady měla stanovit úmluva, a nikoli stanovy. Mělo by být možné stanovit, že v úmluvě lze uvést různé varianty výběru pravidel použitelných pro zaměstnance ESÚS. Zvláštní opatření týkající se personálního řízení a způsobů náboru zaměstnanců by však měla být řešena ve stanovách.
(27)
Členské státy by měly dále využít možností, které stanovuje nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 883/2004 (8), v zájmu určitých osob nebo kategorií osob vzájemnou dohodou stanovit výjimky z určení použitelných právních předpisů podle tohoto nařízení a považovat zaměstnance ESÚS za takovouto kategorii osob.
(28)
Vzhledem k důležitosti opatření pro odpovědnost členů by tato opatření měla stanovit úmluva, a nikoli stanovy.
(29)
Pokud má ESÚS jako výhradní cíl řízení programu spolupráce podporovaného z EFRR nebo jeho části nebo pokud se ESÚS zabývá meziregionální spoluprací nebo sítěmi, informace o území, na kterém ESÚS může své úkoly provádět, by neměly být vyžadovány. V prvním případě by rozsah území měl být vymezen a případně měněn v příslušném programu spolupráce. V druhém případě by požadavek na tyto informace ohrozil přistoupení nových členů k meziregionální spolupráci nebo sítím, přestože se ve většině případů jedná o nemateriální činnosti.
(30)
Měla by být vyjasněna různá opatření týkající se kontroly řízení veřejných finančních prostředků na straně jedné a auditu účetních závěrek ESÚS na straně druhé.
(31)
ESÚS, jejichž členové mají omezenou odpovědnost, by měla být jasněji odlišena od těch, jejichž členové mají neomezenou odpovědnost. Dále, aby mohla ESÚS, jejichž členové mají omezenou odpovědnost, provádět činnosti, které by mohly potenciálně vytvářet dluh, měly by mít členské státy možnost požadovat, aby taková ESÚS uzavřela vhodné pojištění nebo aby se na tyto ESÚS vztahovala odpovídající finanční záruka za účelem krytí rizik, která jsou specifická pro činnosti daného ESÚS.
(32)
Členské státy by měly Komisi informovat o všech předpisech přijatých k provádění nařízení (ES) č. 1082/2006, jakož i veškeré jejich změny, předloží. Za účelem zlepšení výměny informací a koordinace mezi Komisí, členskými státy a Výborem regionů by Komise měla tyto předpisy předat členským státům a Výboru regionů. Výbor regionů připravil platformu o ESÚS, která umožňuje všem zúčastněným stranám sdílet zkušenosti a osvědčené postupy, zlepšovat komunikaci o příležitostech a výzvách, které s ESÚS souvisejí, usnadňuje výměnu zkušeností se zřizováním ESÚS na územní úrovni a zprostředkovává sdílení informací o osvědčených postupech v rámci územní spolupráce.
(33)
Měl by být stanoven nový termín pro příští zprávu o uplatňování nařízení (ES) č. 1082/2006. V souladu s posunem Komise k tvorbě politik podložené fakty by se měla tato zpráva zabývat hlavními otázkami hodnocení, včetně účelnosti, efektivnosti, významnosti, evropské přidané hodnoty, možnosti zjednodušení a udržitelnosti. Účelností by se měla rozumět mimo jiné snaha šířit v rámci různých útvarů Komise a mezi Komisí a jinými institucemi, například Evropskou službou pro vnější činnost, povědomí o nástroji ESÚS. Komise by měla tuto zprávu předat Evropskému parlamentu, Radě a podle článku 307 Smlouvy o fungování EU též Výboru regionů. Zpráva by měla být předána do 1. srpna 2018.
(34)
Za účelem stanovení seznamu indikátorů k využití při hodnocení a přípravě zprávy o uplatňování nařízení (ES) č. 1082/2006 by měla být na Komisi přenesena pravomoc přijímat akty v souladu s článkem 290 Smlouvy o fungování EU. Je zvláště důležité, aby Komise v rámci přípravné činnosti vedla odpovídající konzultace, a to i na odborné úrovni. Při přípravě a vypracovávání aktů v přenesené pravomoci by Komise měla zajistit, aby byly příslušné dokumenty předány současně, včas a vhodným způsobem Evropskému parlamentu a Radě.
(35)
Stávající ESÚS ne neměly být povinny sladit úmluvu a stanovy se změnami nařízení (ES) č. 1082/2006 zavedenými tímto nařízením.
(36)
Je rovněž nezbytné určit, podle jakých pravidel by měla být schválena ESÚS, u nichž postup schvalování začal ještě před datem použitelnosti tohoto nařízení.
(37)
Za účelem úpravy stávajících vnitrostátních pravidel tak, aby bylo toto nařízení provedeno dříve, než budou muset být Komisi předloženy programy v rámci cíle Evropská územní spolupráce, mělo by se toto nařízení začít používat šest měsíců ode dne jeho vstupu v platnost. Při úpravě svých stávajících vnitrostátních pravidel by členské státy měly zajistit, aby byly určeny příslušné orgány odpovědné za schvalování ESÚS a aby, v souladu s jejich právními a správními opatřeními, byly tyto orgány také orgány odpovědnými za přijímání oznámení v souladu s článkem 4 nařízení (ES) č. 1082/2006.
(38)
Jelikož cíle tohoto nařízení, totiž zlepšení právního nástroje ESÚS, nemůže být dosaženo uspokojivě členskými státy, ale spíše jej může být lépe dosaženo na úrovni Unie, může Unie přijmout opatření v souladu se zásadou subsidiarity stanovenou v článku 5 Smlouvy o Evropské unii. V souladu se zásadou proporcionality stanovenou v uvedeném článku nepřekračuje toto nařízení rámec toho, co je nezbytné pro dosažení uvedeného cíle, neboť využívání ESÚS je nepovinné, v souladu s ústavním systémem každého členského státu,
(39)
Nařízení (ES) č. 1082/2006 by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno,
PŘIJALY TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Změny nařízení (ES) č. 1082/2006
Nařízení (ES) č. 1082/2006 se mění takto:
1)
Článek 1 se mění takto:
a)
odstavce 1 a 2 se nahrazují tímto:
„1. Evropské seskupení pro územní spolupráci („ESÚS“) může být zřízeno na území Unie za podmínek a podle ujednání stanovených v tomto nařízení.
2. Cílem ESÚS je usnadnit a podporovat především územní spolupráci, včetně jednoho nebo více typů přeshraniční, nadnárodní a meziregionální spolupráce, mezi jeho členy, jak je uvedeno v čl. 3 odst. 1, za účelem posílení hospodářské, sociální a územní soudržnosti Unie.“;
b)
doplňuje se nový odstavec, který zní:
„5. Sídlo ESÚS se nachází v členském státě, podle jehož práva je zřízen alespoň jeden z členů ESÚS.“;
2)
Článek 2 se mění takto:
a)
odstavec 1 se nahrazuje tímto:
„1. Jednání statutárních orgánů ESÚS se řídí:
a)
tímto nařízením;
b)
úmluvou uvedenou v článku 8, pokud to toto nařízení výslovně povoluje; a
c)
v případě záležitostí, které toto nařízení neupravuje nebo které upravuje jen částečně, vnitrostátním právem členského státu, v němž má ESÚS sídlo.
Pokud je to nezbytné pro určení rozhodného práva v rámci práva Unie či mezinárodního práva soukromého, považuje se ESÚS za subjekt toho členského státu, v němž má sídlo.“;
b)
vkládá se nový odstavec, který zní:
„1a. Činnosti ESÚS týkající se provádění úkolů uvedených v čl. 7 odst. 2 a 3 v rámci Unie se řídí použitelným právem Unie a vnitrostátním právem stanoveným úmluvou uvedenou v článku 8.
Činnosti ESÚS spolufinancované z rozpočtu Unie jsou v souladu s požadavky stanovenými v použitelném právu Unie a ve vnitrostátním právu týkajícím se uplatňování tohoto práva Unie.“;
3)
Článek 3 se mění takto:
a)
v odstavci 1 se první pododstavec nahrazuje tímto:
„1. Členy ESÚS se mohou stát tyto subjekty:
a)
členské státy nebo orgány na vnitrostátní úrovni;
b)
regionální orgány;
c)
místní orgány;
d)
veřejné podniky ve smyslu čl. 2 odst. 1 písm. b) směrnice Evropského parlamentu a Rady 2004/17/ES (9) nebo veřejnoprávní subjekty ve smyslu čl. 1 odst. 9 druhého pododstavce směrnice Evropského parlamentu a Rady 2004/18/ES (10);
e)
podniky pověřené poskytováním služeb obecného hospodářského zájmu v souladu s použitelným právem Unie a vnitrostátním právem;
f)
celostátní, regionální nebo místní orgány nebo subjekty nebo veřejné podniky, které jsou rovnocenné orgánům nebo subjektům nebo podnikům uvedeným v písmenu d), ze třetích zemí, s výhradou podmínek stanovených v článku 3a.
(9) Směrnice Evropského parlamentu a Rady 2004/17/ES ze dne 31. března 2004 o koordinaci postupů při zadávání zakázek subjekty působícími v odvětví vodního hospodářství, energetiky, dopravy a poštovních služeb (Úř. věst. L 134, 30.4.2004, s. 1)." 						
(10) Směrnice Evropského parlamentu a Rady 2004/18/ES ze dne 31. března 2004 o koordinaci postupů při zadávání veřejných zakázek na stavební práce, dodávky a služby (Úř. věst. L 134, 30.4.2004, s. 114).“" 						
b)
odstavec 2 se nahrazuje tímto:
„2. S výjimkou případu podle čl. 3a odst. 2 a 5 sdružuje ESÚS členy pocházející z území nejméně dvou členských států.“
4)
vkládá se nový článek, který zní:
„Článek 3a
Přistoupení členů ze třetích zemí nebo zámořských zemí a území (ZZÚ)
1. V souladu s čl. 4 odst. 3a může ESÚS sdružovat členy pocházející z území nejméně dvou členských států a jedné nebo více třetích zemí sousedících nejméně s jedním z těchto členských států včetně jeho nejvzdálenějších regionů, pokud tyto členské státy a třetí země společně vykonávají činnosti v rámci územní spolupráce nebo provádí programy podporované Unií.
Pro účely tohoto nařízení se třetí země nebo ZZÚ považuje za sousedící s členským státem včetně jeho nejvzdálenějších regionů, pokud tato třetí země nebo ZZÚ sdílí s členským státem společnou pozemní hranici nebo pokud jsou tato třetí země nebo ZZÚ i členský stát způsobilé podle společného námořního přeshraničního nebo nadnárodního programu v rámci cíle Evropská územní spolupráce nebo podle jiného programu přeshraniční spolupráce, spolupráce přes moře či spolupráce pobřežních oblastí, a to i tehdy, když je oddělují mezinárodní vody.
2. ESÚS může sdružovat členy pocházející z území pouze jednoho členského státu a jedné či více třetích zemí nebo sousedících s daným členským státem, včetně jeho nejvzdálenějších regionů, pokud se podle tohoto členského státu takovéto ESÚS slučuje s oblastí působnosti jeho územní spolupráce v rámci přeshraniční či nadnárodní spolupráce nebo dvoustranných vztahů s danými třetími zeměmi.
3. Pro účely odstavců 1 a 2 zahrnují třetí země sousedící s členským státem včetně jeho nejvzdálenějších regionů námořní hranice mezi dotčenými zeměmi.
4. V souladu s článkem 4a a s výhradou podmínek stanovených v odstavci 1 tohoto článku může ESÚS rovněž sdružovat členy pocházející z území alespoň dvou členských států včetně jejich nejvzdálenějších regionů a z jedné nebo více ZZÚ, ať má členy z jedné či více třetích zemí, či nikoli.
5. V souladu s článkem 4a a s výhradou podmínek stanovených v odstavci 2 tohoto článku může ESÚS rovněž sdružovat členy pocházející pouze z území jednoho členského státu včetně jeho nejvzdálenějších regionů a z jedné nebo více ZZÚ, ať má členy z jedné či více třetích zemí, nebo ne.
6. ESÚS nemůže být zřízeno pouze mezi členy z jednoho členského státu a jedné či více ZZÚ majících vazby k témuž členskému státu.“;
5)
Článek 4 se mění takto:
a)
odstavec 3 se nahrazuje tímto:
„3. Po oznámení případného budoucího člena podle odstavce 2 členský stát, který obdržel oznámení, s ohledem na svoji ústavní strukturu schválí účast případného budoucího člena v ESÚS a úmluvu, ledaže tento členský stát shledá, že:
a)
tato účast či úmluva není v souladu s kterýmkoliv u následujících:
i)
tímto nařízením;
ii)
jiným právním předpisem Unie týkajícím se jednání a činností ESÚS;
iii)
vnitrostátním právním předpisem týkajícím se působnosti a pravomocí případného budoucího člena;
b)
taková účast není opodstatněná z důvodů veřejného zájmu nebo veřejné politiky příslušného členského státu; nebo
c)
stanovy nejsou v souladu s úmluvou.
V případě neschválení vydá členský stát prohlášení, v němž uvede své důvody k odepření schválení a případně navrhne nezbytné změny úmluvy.
Pokud jde o schválení, dospěje členský stát k rozhodnutí ve lhůtě šesti měsíců ode dne doručení oznámení v souladu s odstavcem 2. Pokud v této lhůtě členský stát, který obdržel oznámení, nevznese žádné námitky, považují se účast případného budoucího člena a úmluva za schválené. Avšak členský stát, v němž se má nacházet plánované sídlo ESÚS, formálně schválí úmluvu dříve, než bude moci být ESÚS vytvořen.
Jakákoliv žádost o doplňující informace členského státu adresovaná případnému budoucímu členovi lhůtu uvedenou ve třetím pododstavci přeruší. Doba přerušení bude započata dnem následujícím po dni, kdy členský stát odeslal své připomínky případnému budoucímu členovi, a potrvá až do doby, kdy případný budoucí člen na připomínky odpoví.
K přerušení lhůty uvedené ve třetím pododstavci však nedojde, pokud případný budoucí člen předložil odpověď na připomínky členského státu do deseti pracovních dnů poté, co započala doba přerušení.
Při rozhodování o účasti případného budoucího člena v ESÚS mohou členské státy uplatňovat svá vnitrostátní pravidla.“
b)
vkládá se nový odstavec, který zní:
„3a. V případě ESÚS s případnými budoucími členy z jedné nebo více třetích zemí se členský stát, v němž se má nacházet plánované sídlo ESÚS, za konzultace s ostatními dotčenými členskými státy přesvědčí, že jsou splněny podmínky stanovené v článku 3a a že každá třetí země schválila účast případného budoucího člena v souladu s:
a)
podmínkami a postupy rovnocennými podmínkám a postupům stanoveným v tomto nařízení; nebo
b)
dohodou uzavřenou mezi alespoň jedním členským státem, podle jehož práva je případný budoucí člen zřízen, a takovou třetí zemí.“
c)
Odstavce 5 a 6 se nahrazují tímto:
„5. Členové schválí úmluvu uvedenou v článku 8, přičemž zajistí soulad se schválením podle odstavce 3 tohoto článku.
6. Každou změnu úmluvy nebo stanov oznámí ESÚS členským státům, podle jejichž práva jsou jeho členové ESÚS zřízeni. Každou změnu úmluvy, pouze s výjimkou přistoupení nového člena podle odst. 6a písm. a), schvalují tyto členské státy podle postupu stanoveného v tomto článku.“
d)
Doplňuje se nový odstavec, který zní:
„6a. Následující ustanovení se použijí v případě přistoupení nových členů k již existujícímu ESÚS:
a)
V případě přistoupení nového člena z členského státu, který již úmluvu schválil, toto přistoupení schvaluje pouze členský stát, podle jehož práva je nový člen zřízen, v souladu s postupem stanoveným v odstavci 3 a po oznámení členskému státu, v němž má ESÚS své sídlo.
b)
V případě přistoupení nového člena z členského státu, který úmluvu ještě neschválil, se použije postup stanovený v odstavci 6.
c)
V případě přistoupení nového člena ze třetí země k již existujícímu ESÚS provede členský stát, v němž se nachází sídlo ESÚS, postupem stanoveným v odstavci 3a přezkum takového přistoupení.“
6)
vkládá se nový článek, který zní:
„Článek 4a
Účast členů ze zámořských zemí a území
V případě ESÚS s případnými budoucími členy ze ZZÚ zajistí členský stát, s nímž je ZZÚ spojeno, že jsou splněny podmínky stanovené v článku 3a, a s ohledem na své vztahy s daným ZZÚ buď:
a)
schválí účast případných budoucích členů v souladu s čl. 4 odst. 3; nebo
b)
písemně potvrdí členskému státu, v němž se má nacházet plánované sídlo ESÚS, že příslušné orgány v ZZÚ schválily účast případných budoucích členů v souladu s podmínkami a postupy rovnocennými podmínkám a postupům stanoveným v tomto nařízení.“
7)
Článek 5 se nahrazuje tímto:
„Článek 5
Nabývání právní subjektivity a zveřejnění v Úředním věstníku
1. Úmluva, stanovy a veškeré jejich pozdější změny se registrují nebo zveřejňují v členském státě, v němž má dotyčné ESÚS své sídlo, v souladu s použitelným vnitrostátním právem tohoto členského státu. ESÚS nabývá právní subjektivitu dnem registrace úmluvy a stanov nebo dnem jejich zveřejnění, podle toho, co nastane dříve. Členové informují dotčené členské státy a Výbor regionů o registraci nebo zveřejnění úmluvy a stanov.
2. ESÚS do deseti pracovních dnů od registrace nebo zveřejnění úmluvy a stanov zajistí, aby byla Výboru regionů zaslána žádost podle vzoru stanoveného v příloze tohoto nařízení. Výbor regionů tuto žádost předá Úřadu pro publikace Evropské unie, který v řadě C Úředního věstníku Evropské unie zveřejní oznámení o zřízení ESÚS s podrobnostmi stanovenými v příloze tohoto nařízení.“
8)
V článku 6 se odstavec 4 nahrazuje tímto:
„4. Bez ohledu na odstavce 1, 2 a 3 tohoto článku, pokud úkoly ESÚS uvedené v čl. 7 odst. 3 zahrnují akce spolufinancované Unií, použijí se příslušné právní předpisy o kontrole finančních prostředků poskytnutých Unií.“
9)
Článek 7 se mění takto:
a)
odstavce 2 a 3 se nahrazují tímto:
„2. ESÚS jedná v mezích úkolů, jimiž bylo pověřeno, tedy usnadnění a podpora územní spolupráce za účelem posílení hospodářské, sociální a územní soudržnosti Unie a překonávání překážek na vnitřním trhu. Všechny úkoly stanoví jeho členové za spadající do pravomocí každého člena, ledaže členský stát nebo třetí země schválí účast člena zřízeného podle jeho vnitrostátního práva, i když tento člen nemá pravomoc ke všem úkolům stanoveným v úmluvě.
3. ESÚS může provádět zvláštní činnosti územní spolupráce mezi svými členy při sledování cíle uvedeného v čl. 1 odst. 2, ať již s finanční podporou ze strany Unie, nebo bez ní.
Úkoly ESÚS se mohou především týkat provádění programů spolupráce nebo jejich částí nebo prováděním činností podporovaných Unií prostřednictvím Evropského fondu pro regionální rozvoj, Evropského sociálního fondu nebo Fondu soudržnosti či jakoukoliv kombinací těchto fondů.
Členské státy mohou omezit úkoly, které mohou ESÚS provádět bez finanční podpory ze strany Unie. Aniž je dotčen článek 13, členské státy nicméně nevyloučí úkoly týkající se investičních priorit uvedených v článku 7 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č1299/2013 (11).
(11) Nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 1299/2013 ze dne 17. prosinec 2013 o zvláštních ustanoveních týkajících se podpory z Evropského fondu pro regionální rozvoj pro cíl Evropská územní spolupráce (Úř. věst. L 347, 20.12.2013, s. 259).“" 						
b)
v odstavci 4 se doplňuje nový pododstavec, který zní:
„Shromáždění ESÚS uvedené v čl. 10 odst. 1 písm. a) však v souladu s použitelným právem Unie a vnitrostátním právem může stanovit podmínky používání určitého prvku infrastruktury, kterou ESÚS spravuje, nebo podmínky, za nichž se poskytuje služba obecného hospodářského zájmu, a to včetně tarifů a poplatků, které budou uživatelé platit.“
10)
V článku 8 se odstavec 2 nahrazuje tímto:
„2. Úmluva stanoví:
a)
název ESÚS a jeho sídlo;
b)
rozsah území, na němž může ESÚS plnit své úkoly;
c)
cíl a úkoly ESÚS;
d)
dobu trvání ESÚS a podmínky, kterými se řídí jeho rozpuštění;
e)
seznam členů ESÚS;
f)
seznam orgánů ESÚS a jejich příslušných pravomocí;
g)
použitelné právo Unie a vnitrostátní právo členského státu, v němž má ESÚS statutární sídlo pro účely výkladu a prosazování úmluvy;
h)
použitelné právo Unie a vnitrostátní právo členského státu, v němž jednají statutární orgány ESÚS;
i)
případná opatření pro účast členů ze třetích zemí nebo zámořských zemí a území, včetně stanovení rozhodného práva, pokud ESÚS plní úkoly ve třetích zemích či v zámořských zemích či územích;
j)
použitelné právo Unie a vnitrostátní právo, jež se přímo týkají činností ESÚS prováděných v rámci úkolů stanovených v úmluvě;
k)
pravidla použitelná pro zaměstnance ESÚS, jakož i zásady pro opatření týkající se personálního řízení a způsobů náboru zaměstnanců;
l)
opatření pro odpovědnost ESÚS a jeho členů v souladu s článkem 12;
m)
vhodná ujednání o vzájemném uznávání, včetně pro účely finanční kontroly řízení veřejných finančních prostředků; a dále
n)
postupy pro přijetí stanov a změn úmluvy, které jsou v souladu s povinnostmi stanovenými v článcích 4 a 5.
3. Informace podle odst. 2 písm. b) však nejsou vyžadovány, pokud se úkoly ESÚS týkají pouze řízení programu spolupráce nebo jeho části v rámci nařízení (EU) č. 1299/2013 nebo pokud se ESÚS týká meziregionální spolupráce nebo sítí.“
11)
Článek 9 se nahrazuje tímto:
„Článek 9
Stanovy
1. Stanovy ESÚS přijímají na základě úmluvy a v souladu s ní jeho členové jednomyslně.
2. Stanovy ESÚS obsahují přinejmenším:
a)
provozní předpisy orgánů ESÚS a jejich pravomoci, jakož i počet zástupců členů v příslušných orgánech;
b)
jeho postupy při rozhodování;
c)
jeho pracovní jazyk nebo jazyky;
d)
ujednání o jeho fungování;
e)
jeho postupy týkající se personálního řízení a náboru zaměstnanců;
f)
ujednání o finančních příspěvcích jeho členů;
g)
použitelná účetní a rozpočtová pravidla pro jeho členy;
h)
určení nezávislého externího auditora jeho účetních závěrek; a
i)
postupy pro změny jeho stanov, které jsou v souladu s povinnostmi stanovenými v článcích 4 a 5.“
12)
V článku 11 se odstavec 2 nahrazuje tímto:
„2. Příprava účetních závěrek, v případě potřeby včetně doprovodné výroční zprávy, auditu a zveřejnění těchto účetních závěrek, se řídí vnitrostátním právem členského státu, v němž má ESÚS sídlo.“
13)
Článek 12 se mění takto:
a)
V odstavci 1 se doplňuje nový pododstavec, který zní:
„ESÚS odpovídá za veškeré své dluhy.“
b)
Odstavec 2 se nahrazuje tímto:
„2. Aniž je dotčen odstavec 3, pokud aktiva ESÚS nedostačují na pokrytí jeho závazků, odpovídají jeho členové za dluhy ESÚS jakékoli povahy, přičemž se podíl každého člena stanoví úměrně k jeho finančnímu příspěvku. Úprava finančních příspěvků musí být obsažena ve stanovách.
Členové ESÚS mohou ve stanovách určit, že po ukončení svého členství v daném ESÚS budou odpovídat za závazky vyplývající z jeho činnosti v průběhu svého členství.
2a. Pokud je odpovědnost alespoň jednoho člena ESÚS z členského státu omezena v důsledku vnitrostátního práva, podle něhož je zřízen, mohou ostatní členové v úmluvě rovněž omezit svou odpovědnost, pokud jim to vnitrostátní právo provádějící toto nařízení umožní.
Název ESÚS, jehož členové mají omezenou odpovědnost, musí obsahovat výraz „s ručením omezeným“.
Požadavky na zveřejnění úmluvy, stanov a účetních závěrek ESÚS, jehož členové mají omezenou odpovědnost, musí být přinejmenším rovnocenné požadavku, který se uplatňuje pro jiné právní subjekty s omezenou odpovědností podle práva členského státu, v němž má ESÚS sídlo.
V případě ESÚS, jehož členové mají omezenou odpovědnost, může kterýkoliv dotčený členský stát požadovat, aby takové ESÚS uzavřelo vhodné pojištění nebo aby se na něj vztahovala záruka poskytnutá bankou nebo jinou finanční institucí se sídlem v členském státě nebo aby se na něj vztahoval nástroj poskytnutý veřejným subjektem či členským státem jako záruka za účelem krytí rizik, která jsou specifická pro činnosti daného ESÚS.“
14)
V čl. 15 odst. 2 se první pododstavec nahrazuje tímto:
„2. Nestanoví-li toto nařízení jinak, vztahuje se na spory, jejichž stranou je ESÚS, právní předpisy Unie o soudní příslušnosti. Ve věci, která není upravena těmito právními předpisy Unie, jsou pro řešení sporů příslušné soudy členského státu, v němž má ESÚS sídlo.“
15)
Článek 16 se mění takto:
a)
odstavec 1 se nahrazuje tímto:
„1. Členské státy přijmou předpisy k zajištění účinného uplatňování tohoto nařízení, včetně určení příslušných orgánů odpovědných za schvalování, v souladu se svými právními a správními opatřeními.
Vyžaduje-li to vnitrostátní právo některého členského státu, může tento členský stát vypracovat souhrnný seznam úkolů, které členové ESÚS ve smyslu čl. 3 odst. 1 zřízení podle jeho práva již mají, pokud jde o územní spolupráci uvnitř tohoto členského státu.
Členský stát předloží Komisi veškeré předpisy přijaté na základě tohoto článku, jakož i jejich změny. Komise tyto předpisy následně předá ostatním členským státům a Výboru regionů.“
b)
vkládá se nový odstavec, který zní:
„1a. Týkají-li se předpisy uvedené v odstavci 1členského státu, k němuž má vazby ZZÚ, zajišťují při zohlednění vztahu členského státu s touto ZZÚ rovněž účinné uplatňování tohoto nařízení vůči této ZZÚ, sousedícím členským státům nebo nejvzdálenějším regionům těchto členských států.“
16)
Článek 17 se nahrazuje tímto:
„Článek 17
Zpráva
Do 1. srpna 2018 předloží Komise Evropskému parlamentu, Radě a Výboru regionů zprávu o uplatňování tohoto nařízení, která na základě ukazatelů zhodnotí jeho účelnost, efektivnost, významnost, evropskou přidanou hodnotu a prostor pro zjednodušení.
Komisi je svěřena pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci v souladu s článkem 17a, jimiž stanoví seznam ukazatelů uvedených v prvním pododstavci.“
17)
vkládá se nový článek 17a, který zní:
„Článek 17a
Výkon přenesení pravomoci
1. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomoci je svěřena Komisi za podmínek stanovených v tomto článku.
2. Pravomoc přijímat akty v přenesené pravomocí uvedená v čl. 17 druhém pododstavci je svěřena Komisi na dobu pěti let od 21. prosinec 2013.
3. Evropský parlament nebo Rada mohou přenesení pravomoci uvedené v čl. 17 druhém pododstavci kdykoli zrušit. Rozhodnutím o zrušení se ukončuje přenesení pravomocí v něm blíže určené. Rozhodnutí nabývá účinku prvním dnem po zveřejnění v Úředním věstníku Evropské unie nebo k pozdějšímu dni, který je v něm upřesněn. Nedotýká se platnosti již platných aktů v přenesené pravomoci.
4. Přijetí aktu v přenesené pravomoci Komise neprodleně oznámí současně Evropskému parlamentu i Radě.
5. Akt v přenesené pravomoci přijatý podle čl. 17 druhého pododstavce vstoupí v platnost, pouze pokud proti němu Evropský parlament nebo Rada nevysloví námitky ve lhůtě tří měsíců ode dne, kdy jim byl tento akt oznámen, nebo pokud Evropský parlament i Rada před uplynutím této lhůty informují Komisi o tom, že námitky nevysloví. Z podnětu Evropského parlamentu nebo Rady se tato lhůta prodlouží o tři měsíce.“
Článek 2
Přechodná ustanovení
1. ESÚS zřízená před 21. prosinec 2013 nemají povinnost sladit své úmluvy a stanovy s ustanoveními nařízení (ES) č. 1082/2006 ve znění tohoto nařízení.
2. V případě ESÚS, pro něž byl postup podle článku 4 nařízení (ES) č. 1082/2006 zahájen před 22. červen 2014 a kde zbývá pouze provést registraci nebo zveřejnění podle článku 5 nařízení (ES) č. 1082/2006, se jejich registrace nebo zveřejněné provede podle ustanovení nařízení (ES) č. 1082/2006 ve znění před jeho změnou tímto nařízením.
3. ESÚS, pro něž byl postup podle článku 4 nařízení (ES) č. 1082/2006 zahájen více než šest měsíců před 22. červen 2014 se schválí podle ustanovení nařízení (ES) č. 1082/2006ve znění před jeho změnou tímto nařízením.
4. Jiná ESÚS než ta, která jsou uvedena v odstavcích 2 a 3 tohoto článku, pro něž byl postup podle článku 4 nařízení (ES) č. 1082/2006 zahájen před 22. červen 2014 se schválí podle ustanovení nařízení (ES) č. 1082/2006 ve znění tohoto nařízení.
5. Členské státy předloží Komisi potřebné změny vnitrostátních předpisů přijaté v souladu s čl. 16 odst. 1 nařízení (ES) č. 1082/2006 ve znění tohoto nařízení nejpozději dne 22. červen 2014.
Článek 3
Vstup v platnost
Toto nařízení vstupuje v platnost prvním dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se od 22. červen 2014.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 17. prosince 2013.
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 1302/2013
z dnia 17 grudnia 2013 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1082/2006 w sprawie europejskiego ugrupowania współpracy terytorialnej (EUWT) w celu doprecyzowania, uproszczenia i usprawnienia procesu tworzenia takich ugrupowań oraz ich funkcjonowania
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a w szczególności art. 175 akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1082/2006 (3), Komisja przyjęła w dniu 29 lipca 2011 r. sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące stosowania tego rozporządzenia. W sprawozdaniu tym Komisja zapowiedziała, że ma zamiar zaproponować ograniczoną liczbę zmian do rozporządzenia (WE) nr 1082/2006, aby ułatwić tworzenie i funkcjonowanie EUWT, oraz doprecyzować niektóre obowiązujące przepisy. Należy usunąć bariery w tworzeniu nowych EUWT, przy jednoczesnym zachowaniu ciągłości i ułatwieniu funkcjonowania istniejących ugrupowań, dzięki czemu można będzie szerzej wykorzystać EUWT, aby przyczynić się do zwiększenia spójności polityki władz publicznych i lepszej współpracy między nimi bez tworzenia dodatkowych obciążeń dla krajowej lub unijnej administracji.
(2)
Kwestia utworzenia EUWT jest przedmiotem decyzji jego członków i ich władz krajowych, i nie jest automatycznie związana z żadnymi korzyściami natury prawnej lub finansowej na poziomie Unii.
(3)
Traktat z Lizbony dodał do polityki spójności wymiar terytorialny i zastąpił „Wspólnotę” terminem „Unia”. Należy zatem wprowadzić nową terminologię do rozporządzenia (WE) nr 1082/2006.
(4)
EUWT mogą szerzej promować i pomagać skuteczniej osiągnąć harmonijny rozwój całej Unii, a w szczególności gospodarczą, społeczną i terytorialną spójność jej regionów, a także przyczyniać się do realizacji celów strategii „Europa 2020” na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu („strategia Europa 2020”). EUWT mogą również korzystnie wpływać na zmniejszenie przeszkód we współpracy terytorialnej między regionami, które cierpią na skutek poważnych i trwałych niekorzystnych warunków przyrodniczych lub demograficznych, co dotyczy również szczególnej sytuacji regionów najbardziej oddalonych, i mogą odegrać ważną rolę w zacieśnianiu współpracy między państwami trzecimi, krajami i terytoriami zamorskimi („KTZ”) oraz przygranicznymi regionami Unii, w tym poprzez wykorzystanie unijnych programów współpracy zewnętrznej.
(5)
Doświadczenia związane z utworzonymi do tej pory EUWT pokazują, że jako instrument prawny EUWT są wykorzystywane także do współpracy w kontekście polityk Unii innych niż polityka spójności, w tym w drodze realizacji programów lub części programów z wykorzystaniem wsparcia finansowego Unii innego niż wsparcie w ramach polityki spójności. Należy wzmocnić efektywność i skuteczność EUWT poprzez rozszerzenie ich charakteru, zniesienie utrzymujących się przeszkód i ułatwienie tworzenia i funkcjonowania EUWT, zachowując jednocześnie możliwość ograniczenia przez państwa członkowskie działań, które EUWT mogą wykonywać bez wsparcia finansowego Unii. Na mocy rozporządzenia (UE) nr 1082/2006EUWT posiadają w każdym państwie członkowskim zdolność posiada zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych o najszerszym zakresie przyznawanym osobom prawnym na mocy prawa krajowego tego państwa członkowskiego, jak również możliwość zawierania porozumień z innymi EUWT lub innymi podmiotami prawnymi do celów realizowania wspólnych projektów współpracy, aby między innymi zapewnić skuteczniejsze działanie strategii makroregionalnych.
(6)
EUWT działają z definicji w co najmniej dwóch państwach członkowskich. W związku z tym rozporządzenie (WE) nr 1082/2006 przewiduje możliwość, by w konwencji i statucie EUWT wskazać prawo właściwe dla pewnych kwestii. Należy doprecyzować, w których kwestiach priorytet przyznany jest - w ramach określonej w tym rozporządzeniu hierarchii prawa właściwego - prawu krajowemu państwa członkowskiego, w którym EUWT ma swoją siedzibę statutową. Jednocześnie przepisy rozporządzenia (WE) nr 1082/2006 dotyczące prawa właściwego należy rozszerzyć na działania EUWT, które podlegają kontroli zgodności z prawem dokonywanej w każdym przypadku przez państwa członkowskie.
(7)
Różnice w statusie organów lokalnych i regionalnych w państwach członkowskich prowadzą do tego, że pewne kompetencje mogą po jednej stronie granicy należeć do regionów, podczas gdy po drugiej stronie mogą one pozostawać na szczeblu krajowym, zwłaszcza w mniejszych lub scentralizowanych państwach członkowskich. W związku z tym władze krajowe powinny mieć możliwość stania się członkami EUWT obok państwa członkowskiego.
(8)
W związku z tym, że zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1082/2006 podmioty ustanowione na podstawie prawa prywatnego mogą stać się członkami EUWT, pod warunkiem że są uznawane za „podmioty prawa publicznego” w rozumieniu dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (4), powinno być możliwe wykorzystywanie EUWT w przyszłości do wspólnego zarządzania usługami publicznymi, ze szczególnym uwzględnieniem usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, lub infrastruktury. Członkami EUWT powinny móc zatem zostać także inne podmioty prawa prywatnego lub publicznego. W związku z tym należy objąć zakresem niniejszego rozporządzenia także „przedsiębiorstwa publiczne” w rozumieniu dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5), jak również przedsiębiorstwa, którym powierzono zarządzanie usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym w dziedzinach takich jak edukacja i szkolenia, opieka medyczna, potrzeby socjalne w zakresie opieki zdrowotnej i opieki długoterminowej, opieki nad dziećmi, dostępu do rynku pracy i reintegracji z tym rynkiem, mieszkalnictwa socjalnego i opieki nad słabszymi grupami społecznymi oraz włączenia społecznego tych grup.
(9)
Rozporządzenie (WE) nr 1082/2006 nie zawiera szczegółowych zasad dotyczących uczestnictwa podmiotów z państw trzecich w EUWT utworzonym zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, czyli między członkami pochodzącymi z przynajmniej dwóch państw członkowskich. Ze względu na dalsze dostosowywanie zasad dotyczących współpracy między co najmniej jednym państwem członkowskim i co najmniej jednym państwem trzecim - przede wszystkim w kontekście współpracy transgranicznej w ramach Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa (ENI) i Instrumentu Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II), lecz także w kontekście finansowania uzupełniającego z Europejskiego Funduszu Rozwoju, a także współpracy transnarodowej w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna”, jeżeli środki przydzielone z ENI i IPA II mają być przesunięte, aby połączyć je z przydziałami z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) w ramach wspólnych programów współpracy - należy wyraźnie przewidzieć uczestnictwo członków z państw trzecich sąsiadujących z państwem członkowskim, w tym z jego regionami najbardziej oddalonymi, w EUWT ustanowionym między przynajmniej dwoma państwami członkowskimi. Powinno to być możliwe w przypadku, gdy pozwalają na to ustawodawstwo państwa trzeciego lub umowy zawarte między co najmniej jednym uczestniczącym państwem członkowskim a państwem trzecim.
(10)
Aby zwiększyć gospodarczą, społeczną i terytorialną spójność Unii oraz wzmocnić tym samym w szczególności efektywność współpracy terytorialnej, w tym współpracy transgranicznej, transnarodowej i międzyregionalnej w ramach jednego EUWT, należy dopuścić do uczestnictwa w EUWT państwa trzecie sąsiadujące z państwami członkowskimi, w tym z ich regionami najbardziej oddalonymi. W związku z tym działania realizowane w ramach europejskich programów współpracy terytorialnej, jeżeli są współfinansowane przez Unię, powinny nadal zmierzać do osiągnięcia celów unijnej polityki spójności, nawet jeżeli są realizowane częściowo lub w całości poza terytorium Unii, a zatem jeżeli działania w ramach EUWT są prowadzone także, przynajmniej w pewnym zakresie, poza terytorium Unii. W tym kontekście i w stosownych przypadkach wkład działań w ramach EUWT obejmujących również członków z państw trzecich sąsiadujących z co najmniej jednym państwem członkowskim, w tym z jego regionami najbardziej oddalonymi, w realizację celów polityki działań zewnętrznych Unii, takich jak współpraca na rzecz rozwoju lub współpraca gospodarcza, finansowa i techniczna, pozostaje jedynie marginalny, ponieważ środek ciężkości danych programów współpracy, a co za tym idzie działań w ramach tego EUWT powinien koncentrować się na celach unijnej polityki spójności. W związku z tym wszelkie cele współpracy na rzecz rozwoju lub cele współpracy gospodarczej, finansowej i technicznej między tylko jednym państwem członkowskim, tym jego regionami najbardziej oddalonymi, a co najmniej jednym państwem trzecim są tylko podrzędne w stosunku do celów współpracy terytorialnej między państwami członkowskimi, w tym ich regionami najbardziej oddalonymi, która jest oparta na polityce spójności. Z tego względu art. 175 akapit trzeci Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) jest wystarczającą podstawą prawną do przyjęcia rozporządzenia.
(11)
W wyniku pozwolenia na udział w EUWT władz i organizacji krajowych, regionalnych, subregionalnych i lokalnych, a także - w stosownych przypadkach - innych organów lub instytucji publicznych, w tym dostawców usług publicznych, z KTZ, na mocy decyzji Rady nr 2013/755/UE (6) i biorąc pod uwagę, że w przypadku okresu programowania 2014-2020, specjalna dodatkowa alokacja finansowa na podstawie wieloletnich ram finansowych ma wzmocnić współpracę regionów najbardziej oddalonych Unii z sąsiadującymi państwami trzecimi i niektórymi KTZ, wymienionymi w załączniku II do Traktatu, oraz sąsiadującymi z tymi najbardziej oddalonymi regionami, EUWT jako instrument prawny powinien być również otwarty dla członków z KTZ. Z uwagi na potrzebę zagwarantowania pewności prawa i przejrzystości należy ustanowić specjalne procedury zatwierdzania na potrzeby przystępowania do EUWT członków z KTZ, w tym - w razie konieczności - specjalne zasady dotyczące prawa właściwego dla EUWT obejmujących członków z KTZ.
(12)
W rozporządzeniu (WE) nr 1082/2006 wprowadzono rozróżnienie między konwencją określającą konstytutywne elementy przyszłego EUWT a statutem zawierającym przepisy wykonawcze. Zgodnie z tym rozporządzeniem statuty muszą jednak obecnie zawierać wszystkie postanowienia konwencji. Konwencja i statut są odrębnymi dokumentami, a procedura zatwierdzania powinna być ograniczona do konwencji, pomimo że do państw członkowskich przesyłane mają być oba dokumenty. Ponadto niektóre elementy objęte obecnie statutem powinny zostać przeniesione do konwencji.
(13)
Doświadczenia nabyte przy tworzeniu EUWT wskazują, że rzadko dotrzymywano terminu trzech miesięcy na zakończenie procedury zatwierdzania przez państwa członkowskie. Należy zatem przedłużyć ten termin do sześciu miesięcy. Z drugiej strony, w celu zapewnienia pewności prawa po tym okresie, konwencja powinna zostać uznana za zatwierdzoną w drodze milczącej zgody, w stosownych przypadkach zgodnie z prawem krajowym danych państw członkowskich, w tym zgodnie z ich odpowiednimi wymogami konstytucyjnymi. Jednak państwo członkowskie, w którym ma się znajdować proponowana siedziba statutowa EUWT, powinno formalnie zatwierdzić konwencję. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania krajowych przepisów dotyczących procedury zatwierdzenia uczestnictwa przyszłego członka w EUWT lub ustanowienia przepisów szczególnych w ramach przepisów krajowych wdrażających rozporządzenie (WE) nr 1082/2006, to jednak należy wykluczyć odstępstwa od przepisu dotyczącego milczącej zgody po upływie sześciu miesięcy, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu.
(14)
Należy określić podstawy, na których państwo członkowskie może odmówić zatwierdzenia uczestnictwa przyszłego członka lub zatwierdzenia konwencji, Jednakże, przy podejmowaniu decyzji o tym zatwierdzeniu, nie należy brać pod uwagę żadnych przepisów krajowych wymagających innych lub bardziej rygorystycznych zasad lub procedur niż te przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 1082/2006.
(15)
Ponieważ rozporządzenie (WE) nr 1082/2006 nie może mieć zastosowania w państwach trzecich, państwo członkowskie, w którym ma się znajdować proponowana siedziba statutowa EUWT, powinno - przy zatwierdzaniu uczestnictwa przyszłych członków z państw trzecich, podlegających prawu tych państw trzecich- upewnić się w porozumieniu z tymi państwami członkowskimi, na mocy prawa których zostali utworzeni inni przyszli członkowie EUWT - że państwa trzecie stosują warunki i procedury równoważne z tymi określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1082/2006 lub działają zgodne z dwustronnymi lub wielostronnymi umowami międzynarodowymi zawartymi między państwami członkowskimi Rady Europy na podstawie Europejskiej Konwencji Ramowej o współpracy transgranicznej między wspólnotami i władzami terytorialnymi dotyczący ugrupowań współpracy euroregionalnej podpisanej w Madrycie w dniu 21 maja 1980 r. i dodatkowych protokołów zgodnie z nią przyjętych, niezależnie od tego, czy państwa te są także państwami członkowskimi Unii. W przypadku zaangażowania kilku państw członkowskich Unii i co najmniej jednego państwa trzeciego, wystarczy zawarcie porozumienia między danym państwem trzecim oraz jednym uczestniczącym państwem członkowskim Unii.
(16)
Aby zachęcać nowych członków do przystąpienia do istniejących EUWT, należy uprościć procedurę zmiany konwencji w takich przypadkach. W związku z tym, w przypadku nowego członka z państwa członkowskiego, które już zatwierdziło konwencję, nie będzie konieczne zgłaszanie tych zmian wszystkim uczestniczącym państwom członkowskim, lecz jedynie temu państwu członkowskiemu, którego prawu podlega nowy przyszły członek i państwu członkowskiemu, w którym dane EUWT ma siedzibę statutową. Każdą późniejszą zmianę konwencji należy zgłosić wszystkim zainteresowanym państwom członkowskim. Takie uproszczenie procedury zmiany nie powinno jednak mieć zastosowania do nowych przyszłych członków z państwa członkowskiego, które jeszcze nie zatwierdziło konwencji, z państwa trzeciego lub KTZ, ponieważ niezbędne jest umożliwienie wszystkim uczestniczącym państwom członkowskim zbadanie, czy przystąpienie takich członków jest zgodne z ich interesem publicznym lub porządkiem publicznym.
(17)
Biorąc pod uwagę powiązania między państwami członkowskimi a KTZ, procedury zatwierdzenia udziału przyszłych członków z KTZ powinny obejmować te państwa członkowskie. Zgodnie ze szczególnymi stosunkami w zakresie sprawowania władzy między danym państwem członkowskim a danym KTZ państwo członkowskie powinno albo zatwierdzić udział przyszłego członka z KZT, albo przedstawić państwu członkowskiemu, w którym znajduje się proponowana siedziba statutowa EUWT, pisemne potwierdzenie, zgodnie z którym właściwe organy KTZ zatwierdziły udział przyszłego członka zgodnie z warunkami i procedurami równoważnymi tym, które ustanowiono w rozporządzeniu (WE) nr 1082/2006. Taka sama procedura powinna mieć zastosowanie w przypadku przyszłego członka z KTZ, który chciałby przyłączyć się do istniejącego EUWT.
(18)
W związku z tym, że statuty nie mają już zawierać wszystkich postanowień konwencji, zarówno konwencja, jak i statuty powinny zostać zarejestrowane lub opublikowane. Ponadto, w celu zapewnienia przejrzystości, zawiadomienie o decyzji w sprawie utworzenia EUWT powinno zostać opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C. W interesie spójności zawiadomienie to powinno zawierać elementy określone w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 1082/2006 zmienionego niniejszym rozporządzeniem.
(19)
Cele EUWT powinny zostać rozszerzone, tak by obejmowały również ułatwianie i wspieranie ogólnej współpracy terytorialnej, w tym planowania strategicznego oraz zarządzania sprawami regionalnymi i lokalnymi zgodnie z polityką spójności i polityką Unii w innych obszarach, co przyczyni się do realizacji strategii Europa 2020 lub do realizacji strategii makroregionalnych. W związku z tym EUWT powinno móc realizować operacje przy wsparciu finansowym innym niż wsparcie udzielane w ramach unijnej polityki spójności. Ponadto należy wymagać, by każdy członek EUWT z każdego reprezentowanego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego posiadać wszelkie kompetencje potrzebne do skutecznego funkcjonowania EUWT., chyba że dane państwo członkowskie lub państwo trzecie zatwierdza udział członka utworzonego na mocy jego prawa krajowego, nawet jeżeli członek ten nie posiada kompetencji w odniesieniu do wszystkich zadań określonych w konwencji
(20)
EUWT jako instrument prawny nie ma na celu obejścia ram prawnych przewidzianych w dorobku prawnym Rady Europy, oferujących różne możliwości i instrumenty transgranicznej współpracy władz lokalnych i regionalnych, w tym niedawno wprowadzonych ugrupowań współpracy euroregionalnej (7), ani też nie ma na celu stworzenia zestawu przepisów szczególnych, które miałyby jednolicie uregulować wszystkie tego typu formy współpracy w całej Unii.
(21)
Zarówno szczególne zadania EUWT, jak i możliwość ograniczenia przez państwa członkowskie działań, które EUWT może wykonywać bez wsparcia finansowego z Unii, należy dostosować do przepisów regulujących EFRR, Europejski Fundusz Społeczny oraz Europejski Fundusz Spójności w okresie programowania na lata 2014-2020.
(22)
Mimo, że w rozporządzeniu (WE) nr 1082/2006 zostało przewidziane, że zadania EUWT nie dotyczą, między innymi, „uprawnień regulacyjnych”, które mogą mieć różne skutki prawne w różnych państwach członkowskich; jednakże zgromadzenie EUWT powinno mieć możliwość określenia - o ile konwencja to wyraźnie przewiduje, a także zgodnie z prawem unijnym i krajowym - zasad i warunków korzystania z danego elementu infrastruktury zarządzanego przez EUWT lub też zasad i warunków świadczenia usługi w ogólnym interesie gospodarczym, w tym opłaty wnoszone przez użytkowników.
(23)
W wyniku otwarcia EUWT na członków z państw trzecich lub KTZ konwencja powinna określać uregulowania dotyczące ich uczestnictwa.
(24)
Konwencja powinna zawierać nie tylko ogólne odniesienie do prawa właściwego, określone w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1082/2006, lecz również wykaz przepisów prawa unijnego i krajowego mających zastosowanie do EUWT. Ponadto powinna istnieć możliwość, że będą to przepisy krajowe państwa członkowskiego, w którym organy EUWT wykonują swoje uprawnienia, w szczególności w przypadku gdy personel pracujący pod nadzorem dyrektora znajduje się w innym państwie członkowskim niż to, w którym znajduje się siedziba statutowa EUWT. Konwencja powinna również zawierać wykaz właściwych unijnych i krajowych przepisów dotyczących bezpośrednio działalności EUWT prowadzonej w ramach zadań wyszczególnionych w konwencji, w tym kiedy EUWT zarządza usługami publicznymi świadczonymi w ogólnym interesie lub zarządza infrastrukturą.
(25)
Niniejsze rozporządzenie nie powinno obejmować problemów, jakie napotyka EUWT w związku z transgranicznym udzielaniem zamówień.
(26)
Z uwagi na znaczenie zasad mających zastosowanie do personelu EUWT, jak również zasad, którym podlegają uregulowania w zakresie zarządzania personelem i procedur rekrutacji, powinny być one określone w konwencji, nie zaś w statucie. Powinna istnieć możliwość postanowienia, że konwencja określa różne opcje w odniesieniu do wyboru zasad mających zastosowanie do personelu EUWT. Szczegółowe uregulowania dotyczące zarządzania personelem i procedur rekrutacji należy zawrzeć w statucie.
(27)
Państwa członkowskie powinny lepiej wykorzystywać możliwości przewidziane w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (8), aby w drodze wspólnego porozumienia wprowadzić odstępstwa dotyczące określania właściwego ustawodawstwa zgodnie z tym rozporządzeniem w interesie niektórych osób lub kategorii osób, a także aby uznać personel EUWT za należący do takiej kategorii osób.
(28)
Ze względu na znaczenie uregulowań dotyczących odpowiedzialności członków powinny być one określone w konwencji, nie zaś w statucie.
(29)
W przypadku EUWT, których wyłącznym celem jest zarządzanie wspieranym z EFRR programem współpracy lub jego częścią, oraz w przypadku EUWT zajmujących się współpracą międzyregionalną lub sieciami międzyregionalnymi, nie powinny być wymagane informacje dotyczące terytorium, na którym EUWT może wykonywać swoje zadania. W pierwszym przypadku ten zakres terytorialny powinien być określony, a w odpowiednich przypadkach - zmieniony w danym programie współpracy. W drugim przypadku, przeważnie dotyczącym nieistotnej działalności, wymóg zamieszczenia takich informacji zagrażałby przystąpieniu nowych członków do współpracy międzyregionalnej lub sieci międzyregionalnych.
(30)
Należy doprecyzować różne przepisy dotyczące kontroli zarządzania środkami publicznymi oraz kontroli sprawozdań finansowych EUWT.
(31)
Należy w bardziej wyraźny sposób odróżnić EUWT, których członkowie ponoszą ograniczoną odpowiedzialność, od tych EUWT, których członkowie mają nieograniczoną odpowiedzialność. Ponadto - aby umożliwić EUWT, których członkowie ponoszą ograniczoną odpowiedzialność, realizację działań mogących potencjalnie powodować zadłużenie - należy zezwolić państwom członkowskim na wymaganie od EUWT, by zawarły odpowiednią umowę ubezpieczenia lub by były objęte odpowiednią gwarancją finansową, w celu objęcia ryzyka właściwego dla ich działalności.
(32)
Państwa członkowskie powinny przekazywać Komisji tekst wszelkich przepisów przyjętych w celu wdrożenia rozporządzenia (WE) nr 1082/2006, jak również wszelkich zmian tych przepisów. W celu poprawy wymiany informacji i koordynacji między państwami członkowskimi, Komisją i Komitetem Regionów, Komisja powinna przekazywać tekst tych przepisów państwom członkowskim i Komitetowi Regionów. Komitet Regionów utworzył platformę dotyczącą EUWT, która umożliwia wszystkim zainteresowanym stronom wymianę doświadczeń i dobrych praktyk oraz lepsze wzajemne informowanie się o możliwościach i problemach związanych z EUWT poprzez ułatwienie wymiany doświadczeń związanych z tworzeniem EUWT na szczeblu terytorialnym i wiedzy dotyczącej najlepszych praktyk w dziedzinie współpracy terytorialnej.
(33)
Należy ustalić nowy termin sprawozdania dotyczącego stosowania rozporządzenia (WE) nr 1082/2006. Zgodnie z dążeniem Komisji do oparcia swojej polityki w większym stopniu na faktach w sprawozdaniu tym należy poruszyć główne kwestie rozpatrywane w procesie oceny, w tym skuteczność, wydajność, adekwatność, europejską wartość dodaną, zakres jego uproszczenia i trwałość. Skuteczność należy rozumieć między innymi jako odnoszącą się do charakteru prób rozpowszechniania wiedzy na temat instrumentu EUWT podejmowanych w różnych służbach Komisji, a także między Komisją a innymi organami, takimi jak Europejska Służba Działań Zewnętrznych. Komisja powinna przekazać to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i - zgodnie z art. 307 akapit pierwszy TFUE - Komitetowi Regionów. Sprawozdanie to powinno być przekazane do dnia 1 sierpnia 2018 r.
(34)
W celu określenia wykazu wskaźników do wykorzystania przy ocenie i przygotowaniu sprawozdania dotyczące stosowania rozporządzenia (WE) nr 1082/2006 należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(35)
Istniejące EUWT nie powinny mieć obowiązku dostosowywania swoich konwencji i statutów do zmian rozporządzenia (WE) nr 1082/2006 wynikających z niniejszego rozporządzenia.
(36)
Należy wskazać przepisy, na podstawie których należy zatwierdzić EUWT, w przypadku których procedura zatwierdzenia rozpoczęła się przed dniem rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia.
(37)
W celu dostosowania obowiązujących przepisów krajowych wdrażających niniejsze rozporządzenie przed terminem przedłożenia Komisji programów w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna”, niniejsze rozporządzenie powinno stosować się po upływie sześciu miesięcy od dnia jego wejścia w życie. Dostosowując istniejące przepisy krajowe, państwa członkowskie powinny zapewnić, aby wyznaczone zostały właściwe organy odpowiedzialne za zatwierdzenie EUWT oraz aby - zgodnie z postanowieniami prawnymi i administracyjnymi - były to te same organy co organy właściwe do otrzymywania powiadomień, o których mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1082/2006.
(38)
Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie udoskonalenie instrumentu prawnego, jakim jest EUWT, nie może być w wystarczającym stopniu osiągnięty przez państwa członkowskie i tym samym może być lepiej osiągnięty na poziomie Unii, Unia Europejska może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia jego celów, biorąc pod uwagę dobrowolność tworzenia EUWT, zgodnie z porządkiem konstytucyjnym każdego z państw członkowskich,
(39)
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1082/2006.
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Zmiany w rozporządzeniu (WE) nr 1082/2006
W rozporządzeniu (WE) nr 1082/2006 wprowadza się następujące zmiany:
1)
w art. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ustępy 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„1. Europejskie ugrupowanie współpracy terytorialnej (zwane dalej „EUWT”) może zostać utworzone na terytorium Unii na warunkach przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu i z zastrzeżeniem określonych w nim przepisów.
2. Celem EUWT jest ułatwianie i wspieranie w szczególności współpracy terytorialnej, w tym co najmniej jednego z jej komponentów: współpracy transgranicznej, transnarodowej lub międzyregionalnej, między jego członkami określonymi w art. 3 ust. 1, z myślą o wzmocnieniu spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej Unii.”;
b)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„5. Siedziba statutowa EUWT znajduje się w państwie członkowskim, którego prawu podlega przynajmniej jeden z jego członków.”;
2)
art. 2 otrzymuje brzmienie:
a)
ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Działania organów EUWT podlegają następującym przepisom:
a)
niniejszemu rozporządzeniu;
b)
konwencji, o której mowa w art. 8, jeżeli jest to wyraźnie dopuszczone na mocy niniejszego rozporządzenia; oraz
c)
w sprawach nieuregulowanych niniejszym rozporządzeniem lub uregulowanych nim tylko częściowo - prawu krajowemu państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba statutowa EUWT.
Jeżeli konieczne jest określenie prawa właściwego na podstawie prawa Unii lub międzynarodowego prawa prywatnego, EUWT uznawane jest za podmiot państwa członkowskiego, w którym znajduje się jego siedziba statutowa.”
b)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„1a. Działania EUWT dotyczące wykonywania zadań, o których mowa w art. 7 ust. 2 i 3, w obrębie Unii podlegają właściwemu prawu Unii i prawu krajowemu określonemu w konwencji, o której mowa w art. 8.
Działania EUWT współfinansowane z budżetu Unii są zgodne z wymogami określonymi we właściwym prawie Unii i prawie krajowym związanym ze stosowaniem prawa Unii.”;
3)
art. 3 otrzymuje brzmienie:
a)
ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„1. Członkami EUWT mogą być następujące podmioty:
a)
państwa członkowskie lub władze na szczeblu krajowym;
b)
władze regionalne;
c)
władze lokalne;
d)
przedsiębiorstwa publiczne w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (9) lub podmioty prawa publicznego w rozumieniu art. 1 ust. 9 akapit drugi dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (10);
e)
przedsiębiorstwa, którym powierzono realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym zgodnie z krajowym oraz unijnym prawem właściwym.
f)
krajowe, regionalne lub lokalne władze albo podmioty lub przedsiębiorstwa publiczne równoważne z tymi, o których mowa w lit. d), z państw trzecich, z zastrzeżeniem warunków określonych w art. 3a.;
(9) Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 1)." 						
(10) Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134 z 30.4.2004, s. 114).”;" 						
b)
ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
„2. EUWT składa się z członków znajdujących się na terytorium przynajmniej dwóch państw członkowskich, z zastrzeżeniem wyjątku określonego w art. 3a ust. 2 i 5.”;
(4)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 3a
Przystąpienie członków z państw trzecich albo krajów lub terytoriów zamorskich (KTZ)
1. Zgodnie z art. 4 ust. 3a w skład EUWT mogą wchodzić członkowie znajdujący się na terytorium co najmniej dwóch państw członkowskich oraz z co najmniej jednego państwa trzeciego sąsiadującego z co najmniej jednym z tych państw członkowskich, w tym z ich regionami najbardziej oddalonymi, jeżeli te państwa członkowskie i państwa trzecie wspólnie prowadzą działania w ramach współpracy terytorialnej lub realizują programy wspierane przez Unię.
Do celów niniejszego rozporządzenia państwo trzecie lub KZT uważa się za sąsiadujące z państwem członkowskim, w tym z jego regionami najbardziej oddalonymi, jeżeli to państwo trzecie lub KZT oraz państwo członkowskie posiadają wspólną granicę lądową lub jeżeli zarówno państwa trzecie lub KZT i dane państwo członkowskie kwalifikują się do wspólnego transgranicznego lub transnarodowego programu europejskiej współpracy terytorialnej lub innego programu współpracy transgranicznej, transmorskiej lub w ramach basenu jednego morza, w tym również jeżeli są one rozdzielone wodami międzynarodowymi.
2. W skład EUWT mogą wchodzić członkowie znajdujący się na terytorium tylko jednego państwa członkowskiego oraz z co najmniej jednego państwa trzeciego sąsiadującego z państwem członkowskim, w tym z jego regionami najbardziej oddalonymi, jeżeli to państwo członkowskie uzna takie EUWT za zgodne z zakresem swej współpracy terytorialnej w kontekście współpracy transgranicznej lub transnarodowej lub stosunków dwustronnych z danym państwem trzecim.
3. Do celów ust. 1 i 2 państwa trzecie sąsiadujące z państwem członkowskim, w tym z jego regionami najbardziej oddalonymi, obejmują granice morskie między danymi państwami.
4. Zgodnie z art. 4a i z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 1 niniejszego artykułu w skład EUWT mogą także wchodzić członkowie znajdujący się na terytorium co najmniej dwóch państw członkowskich, w tym z ich regionów najbardziej oddalonych, i z co najmniej jednego KTZ, z udziałem lub bez udziału członków z co najmniej jednego państwa trzeciego.
5. Zgodnie z art. 4a i z zastrzeżeniem warunków określonych w ust. 2 niniejszego artykułu w skład EUWT mogą także wchodzić członkowie znajdujący się na terytorium tylko jednego państwa członkowskiego, w tym z jego regionów najbardziej oddalonych, i z co najmniej jednego KTZ, z udziałem lub bez udziału członków z co najmniej jednego państwa trzeciego.
6. EUWT nie może być utworzone tylko przez członków z państwa członkowskiego i co najmniej jednego KTZ powiązanego z tym samym państwem członkowskim.”;
5)
art. 4 otrzymuje brzmienie:
a)
ustęp 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Po powiadomieniu przez przyszłego członka zgodnie z ust. 2 państwo członkowskie, które otrzymało powiadomienie, zatwierdza - z uwzględnieniem swojej struktury określonej konstytucją - uczestnictwo przyszłego członka w EUWT i konwencję, chyba że uzna ono, że:
a)
takie uczestnictwo lub konwencja nie są zgodne z:
(i)
niniejszym rozporządzeniem;
(ii)
innymi unijnymi przepisami dotyczącymi działań i działalności EUWT;
(iii)
przepisami krajowymi dotyczącymi uprawnień i kompetencji przyszłego członka;
b)
takie uczestnictwo nie jest uzasadnione ze względu na interes publiczny lub porządek publiczny tego państwa członkowskiego; lub
c)
statut nie jest zgodny z konwencją.
W przypadku braku zatwierdzenia państwo członkowskie przedstawia uzasadnienie odmowy zatwierdzenia i, w stosownych przypadkach, proponuje konieczne zmiany do konwencji.
Państwo członkowskie podejmuje decyzję w sprawie zatwierdzenia w terminie sześciu miesięcy od daty otrzymania powiadomienia zgodnie z ust. 2. Jeżeli państwo członkowskie, które otrzymało powiadomienie, nie zgłosi sprzeciwu w tym terminie, uczestnictwo przyszłego członka oraz konwencję uważa się za zatwierdzone. Jednakże państwo członkowskie, w którym ma się znajdować proponowana siedziba statutowa EUWT, musi formalnie zatwierdzić konwencję, w celu umożliwienia utworzenia EUWT.
Jakikolwiek wniosek od państwa członkowskiego do przyszłego członka o dodatkowe informacje przerywa bieg terminu, o którym mowa w akapicie trzecim. Okres przerwania terminu rozpoczyna się od dnia następującego po dniu, w którym państwo członkowskie wysłało swoje uwagi przyszłemu członkowi, i trwa do dnia, w którym przyszły członek udzieli na nie odpowiedzi.
Bieg terminu, o którym mowa akapicie trzecim nie zostaje jednak przerwany, jeżeli przyszły członek udzieli odpowiedzi na uwagi państwa członkowskiego w ciągu dziesięciu dni roboczych po rozpoczęciu okresu przerwania.
Przy podejmowaniu decyzji o uczestnictwie przyszłego członka w EUWT państwa członkowskie mogą stosować przepisy krajowe.”;
b)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„3a. W przypadku EUWT z przyszłymi członkami z co najmniej jednego państwa trzeciego, państwo członkowskie, w którym ma się znajdować proponowana siedziba statutowa EUWT, upewnia się, w porozumieniu z pozostałymi zainteresowanymi państwami członkowskimi, że zostały spełnione warunki określone w art. 3a i że każde państwo trzecie zatwierdziło udział przyszłego członka zgodnie z:
a)
warunkami i procedurami równoważnymi warunkom i procedurom ustanowionym w rozporządzeniu; albo
b)
zgodnie z porozumieniem zawartym między co najmniej jednym państwem członkowskim, którego prawu podlega przyszły członek, oraz tym państwem trzecim.”;
c)
ustępy 5 i 6 otrzymują brzmienie:
„5. Członkowie uzgadniają treść konwencji, o której mowa w art. 8, zapewniając jej spójność z zatwierdzeniem zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu.
6. EUWT zgłasza wszelkie zmiany konwencji lub statutu państwom członkowskim, których prawu podlegają jego członkowie. Wszelkie zmiany konwencji, z wyłączeniem jedynie przypadku przystąpienia nowego członka, na mocy ust. 6a lit. a), są zatwierdzane przez te państwa członkowskie zgodnie z procedurą określoną w niniejszym artykule.”;
d)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„6a. W przypadku przystąpienia nowych członków do istniejącego EUWT zastosowanie mają następujące przepisy:
a)
w przypadku przystąpienia nowego członka z państwa członkowskiego, które już zatwierdziło konwencję, takie przystąpienie jest zatwierdzane jedynie przez to państwo członkowskie, którego prawu podlega nowy członek, zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 3, a państwo członkowskie, w którym EUWT ma siedzibę statutową, jest powiadamiane o takim udziale;
b)
w przypadku przystąpienia nowego członka z państwa członkowskiego, które jeszcze nie zatwierdziło konwencji, zastosowanie ma procedura przewidziana w ust. 6;
c)
przystąpienie nowego członka z państwa trzeciego do istniejącego EUWT podlega analizie przez państwo członkowskie, w którym EUWT ma siedzibę statutową, zgodnie z procedurą przewidzianą w ust. 3a.”;
6)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 4a
Udział członków z KTZ
W przypadku EUWT, którego jeden z przyszłych członków pochodzi z KTZ, państwo członkowskie, z którym dane KTZ jest powiązane, upewnia się, że warunki określone w art. 3a są spełnione i - uwzględniając swoje stosunki z KTZ:
a)
zatwierdza udział przyszłego członka zgodnie z art. 4 ust. 3; albo
b)
potwierdza na piśmie państwu członkowskiemu, w którym ma się znajdować proponowana siedziba statutowa EUWT, że właściwe organy KTZ zatwierdziły udział przyszłego członka zgodnie z warunkami i procedurami równoważnym warunkom i procedurom ustanowionym w niniejszym rozporządzeniu.”;
7)
Artykuł 5 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 5
Uzyskanie osobowości prawnej oraz publikacja w Dzienniku Urzędowym
1. Konwencja, statut i wszelkie ich późniejsze zmiany podlegają rejestracji lub publikacji w państwie członkowskim, w którym dane EUWT ma siedzibę statutową, zgodnie z właściwym prawem krajowym tego państwa członkowskiego. EUWT uzyskuje osobowość prawną w dniu rejestracji lub publikacji konwencji i statutu, zależnie od tego, która z nich nastąpi wcześniej. Członkowie informują państwa członkowskie, których to dotyczy, i Komitet Regionów o rejestracji lub publikacji konwencji i statutu.
2. EUWT zapewnia przesłanie do Komitetu Regionów, w terminie dziesięciu dni roboczych od rejestracji lub publikacji konwencji oraz statutów, wniosku zgodnego z wzorem znajdującym się w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Komitet Regionów przekazuje ten wniosek do Urzędu Publikacji Unii Europejskiej w celu opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, seria C, ogłoszenia o utworzeniu EUWT wraz ze szczegółowymi informacjami określonymi w załączniku do niniejszego rozporządzenia.”;
8)
art. 6 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Nie naruszając ust. 1, 2 i 3 niniejszego artykułu, w jeżeli zadania EUWT, o których mowa w art. 7 ust. 3, obejmują działania współfinansowane przez Unię, stosuje się odpowiednie przepisy dotyczące kontroli funduszy pochodzących z Unii.”;
9)
art. 7 otrzymuje brzmienie:
a)
ustępy 2 i 3 otrzymują brzmienie:
„2. EUWT działa w ramach powierzonych mu zadań, polegających na ułatwianiu i wspieraniu współpracy terytorialnej w celu zwiększenia spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej oraz przezwyciężanie barier na rynku wewnętrznym. Każde zadanie określane jest przez jego członków jako mieszczące się w zakresie kompetencji każdego z członków, chyba że państwo członkowskie lub państwo trzecie zatwierdzą udział członka utworzonego na mocy ich prawa krajowego, nawet jeżeli członek ten nie posiada kompetencji w odniesieniu do wszystkich zadań określonych w konwencji.
3. EUWT może prowadzić określone działania związane ze współpracą terytorialną między swoimi członkami w ramach realizacji celu, o którym mowa w art. 1 ust. 2, niezależnie od tego, czy Unia udziela tym działaniom wsparcia finansowego.
Zadania EUWT mogą dotyczyć przede wszystkim realizacji programów współpracy lub ich części, lub też realizacji operacji wspieranych przez Unię za pośrednictwem Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, lub Funduszu Spójności
Państwa członkowskie mogą ograniczyć zakres zadań, które EUWT mogą wykonywać bez wsparcia finansowego Unii. Nie naruszając art. 13, państwa członkowskie nie mogą jednak wyłączyć zadań, które dotyczą priorytetów inwestycyjnych, o których mowa w art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1299/2013 (11).
(11) Rozporządzenie(EU) nr 1299/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie przepisów szczegółowych dotyczących wsparcia z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna” (Dz.U 347 z 20.12.2013, s. 259).”" 						
b)
w ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:
„Zgodnie z właściwym prawem unijnym i krajowym zgromadzenie EUWT, o którym mowa w art. 10 ust. 1 lit. a), może jednak określić zasady i warunki korzystania z danego elementu infrastruktury zarządzanego przez EUWT lub zasady i warunki świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, w tym także opłaty wnoszone przez użytkowników.”;
10)
art. 8 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Konwencja określa:
a)
nazwę EUWT i jego siedzibę statutową;
b)
zasięg terytorium, na którym EUWT może wykonywać swoje zadania;
c)
cel i zadania EUWT;
d)
okres funkcjonowania EUWT i warunki jego rozwiązania;
e)
wykaz członków EUWT;
f)
wykaz organów EUWT i ich odnośnych kompetencji;
g)
unijne prawo właściwe i krajowe prawo państwa członkowskiego, w którym EUWT ma siedzibę statutową, do celów wykładni i egzekwowania konwencji;
h)
właściwe prawo unijne i prawo krajowe państwa członkowskiego, w którym działają organy EUWT;
i)
uzgodnienia dotyczące zaangażowania członków z państw trzecich lub z KTZ, w stosownych przypadkach łącznie z określeniem mającego zastosowanie prawa, jeżeli EUWT realizuje zadania w państwach trzecich lub KTZ;
j)
właściwe prawo unijne i prawo krajowe bezpośrednio dotyczące działalności EUWT prowadzonej w ramach zadań wyszczególnionych w konwencji;
k)
przepisy mające zastosowanie do personelu EUWT, jak również zasady, którym podlegają uregulowania w zakresie zarządzania personelem i procedur rekrutacji;
l)
uregulowania dotyczące odpowiedzialności EUWT i jego członków zgodnie z art. 12;
m)
odpowiednie ustalenia dotyczące wzajemnego uznawania, w tym w odniesieniu do kontroli finansowej zarządzania środkami publicznymi; oraz
n)
procedury przyjmowania statutów i wprowadzania zmian do konwencji, zgodne z obowiązkami określonymi w art. 4 i 5.
3. Informacje, o których mowa w ust. 2 lit. b), nie są jednak wymagane, jeżeli zadania EUWT dotyczą jedynie zarządzania programem współpracy lub jego częścią na mocy rozporządzenia (UE) nr 1299/2013 lub jeżeli EUWT zajmuje się współpracą międzyregionalną lub sieciami międzyregionalnymi.”
11)
Art. 9 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 9
Statut
1. Statut EUWT przyjmowany jest na podstawie konwencji - i zgodnie z nią - przez członków EUWT stanowiących jednomyślnie.
2. Statut EUWT określa co najmniej:
a)
postanowienia dotyczące sposobu działania jego organów i ich kompetencji, jak również liczby przedstawicieli członków w odpowiednich organach;
b)
procedury podejmowania decyzji;
c)
jego język lub języki robocze;
d)
ustalenia dotyczące jego funkcjonowania;
e)
procedury w zakresie zarządzania personelem i rekrutacji;
f)
uregulowania dotyczące wkładów finansowych członków;
g)
mające zastosowanie przepisy dotyczące rachunkowości i budżetu jego członków;
h)
wyznaczenie niezależnego zewnętrznego audytora sprawozdania finansowego EUWT; oraz
i)
procedury wprowadzania zmian do statutu, zgodne z obowiązkami określonymi w art. 4 i 5.”;
12)
art. 11 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Sporządzanie sprawozdania finansowego, w tym towarzyszącego mu sprawozdania rocznego, jeżeli będzie ono wymagane, oraz przeprowadzenie audytu i publikacja tego sprawozdania jest regulowane prawem krajowym państwa członkowskiego, w którym EUWT ma siedzibę statutową.”;
13)
art. 12 otrzymuje brzmienie:
a)
w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:
„EUWT odpowiada za wszystkie swoje zobowiązania.”;
b)
ustęp 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Nie naruszając przepisów ust. 3, w zakresie, w jakim aktywa EUWT nie wystarczają na pokrycie jego zobowiązań, jego członkowie odpowiadają za zobowiązania EUWT niezależnie od charakteru tych zobowiązań, a udział każdego z członków zostaje ustalony proporcjonalnie do jego wkładu finansowego. W statucie zamieszcza się uregulowania dotyczące wkładów finansowych.
Członkowie EUWT mogą przewidzieć w statucie, że po ustaniu ich członkostwa w EUWT będą ponosić odpowiedzialność za zobowiązania powstałe w związku z działaniami EUWT podejmowanymi w okresie ich członkostwa.
2a. Jeżeli odpowiedzialność przynajmniej jednego członka EUWT z państwa członkowskiego jest ograniczona na mocy prawa krajowego, któremu podlega, pozostali członkowie mogą także ograniczyć swoją odpowiedzialność w konwencji, jeżeli pozwala im na to prawo krajowe wdrażające niniejsze rozporządzenie.
Nazwa EUWT, którego członkowie ponoszą ograniczoną odpowiedzialność, zawiera słowa „z ograniczoną odpowiedzialnością”.
Wymogi opublikowania konwencji, statutu oraz sprawozdania finansowego EUWT, którego członkowie mają ograniczoną odpowiedzialność, są co najmniej równe wymogom obowiązującym inne podmioty prawne z ograniczoną odpowiedzialnością, które podlegają prawu państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba statutowa tego EUWT.
W przypadku EUWT, którego członkowie ponoszą ograniczoną odpowiedzialność, każde zainteresowane państwo członkowskie może wymagać, aby EUWT zawarło odpowiednią umowę ubezpieczenia lub aby objęte było gwarancją udzieloną przez bank lub inną instytucję finansową z siedzibą w państwie członkowskim, lub aby było objęte instrumentem udzielonym jako gwarancja przez podmiot publiczny lub państwo członkowskie, w celu ubezpieczenia się od ryzyka właściwego działalności danego EUWT.”;
14)
w art. 15 ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:
„2. O ile niniejsze rozporządzenie nie stanowi inaczej, do sporów z udziałem EUWT stosuje się unijne prawo dotyczące jurysdykcji. W przypadkach nieprzewidzianych prawem unijnym, sądami właściwymi do rozwiązywania sporów są sądy państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba statutowa EUWT.”;
15)
art. 16 otrzymuje brzmienie:
a)
ustęp 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Państwa członkowskie ustanawiają przepisy mające na celu zapewnienie skuteczne stosowanie niniejszego rozporządzenia, w tym dotyczące określenia właściwych organów odpowiedzialnych za procedurę zatwierdzania zgodnie z ich ustaleniami prawnymi i administracyjnymi.
W przypadku gdy wymaga tego prawo krajowe państwa członkowskiego, to państwo członkowskie może ustanowić kompleksowy wykaz zadań, które członkowie EUWT w rozumieniu art. 3 ust. 1, podlegający prawu tego państwa, posiadają już w tym państwie członkowskim w zakresie współpracy terytorialnej.
Państwo członkowskie przedkłada Komisji tekst przepisów przyjętych na podstawie niniejszego artykułu oraz zmian tych przepisów. Następnie Komisja przekazuje tekst tych przepisów pozostałym państwom członkowskim oraz Komitetowi Regionów.”
b)
dodaje się ustęp w brzmieniu:
„1a. Przepisy, o których mowa w ust. 1, o ile dotyczą państwa członkowskiego, z którym powiązane jest KTZ, zapewniają również - z uwzględnieniem stosunków pomiędzy państwem członkowskim i tym KTZ - skuteczne stosowanie niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do tego KZT, sąsiadującego z innymi państwami członkowskimi lub ich regionami najbardziej oddalonymi.”;
16)
Artykuł 17 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 17
Sprawozdanie
Do dnia 1 sierpnia 2018 r. Komisja przekaże Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Regionów sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, oceniając, w oparciu o wskaźniki, jego skuteczność, wydajność, przydatność i europejską wartość dodaną oraz możliwości jego uproszczenia.
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 17a, zawierających wykaz wskaźników, o których mowa w ustępie pierwszym.”
17)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 17a
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych powierzone Komisji podlegają warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 17akapit drugi, są powierzone Komisji na okres pięciu lat od dnia 21 grudnia 2013
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 17 akapit drugi, może zostać odwołane w dowolnym momencie przez Parlament Europejski lub Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Staje się ona skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w terminie późniejszym wskazanym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność aktów delegowanych już obowiązujących.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę.
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 17 akapit drugi wchodzi w życie tylko wtedy, kiedy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub jeżeli przed upływem tego terminu zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten może zostać przedłużony o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”.
Artykuł 2
Przepisy przejściowe
1. EUWT utworzone przed 21 grudnia 2013 nie są zobowiązane do dostosowania swoich konwencji i statutów do przepisów rozporządzenia (WE) nr 1082/2006 w brzmieniu zmienionym niniejszym rozporządzeniem.
2. W przypadku EUWT, dla których procedura z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1082/2006 rozpoczęła się przed 22 czerwca 2014 i w przypadku których brakuje tylko rejestracji lub publikacji zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 1082/2006, konwencja i statut są rejestrowane lub publikowane, zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1082/2006 w brzmieniu sprzed zmian dokonanych niniejszym rozporządzeniem.
3. EUWT, w przypadku których procedura z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1082/2006 rozpoczęła się wcześniej niż sześć miesięcy przed 22 czerwca 2014 są zatwierdzane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1082/2006 w brzmieniu sprzed zmian dokonanych niniejszym rozporządzeniem.
4. Inne EUWT niż te, o których mowa w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu, w przypadku których procedura z w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1082/2006, rozpoczęła się przed 22 czerwca 2014, są zatwierdzane zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1082/2006 w brzmieniu zmienionym niniejszym rozporządzeniem.
5. Państwa członkowskie przedstawiają Komisji niezbędne zmiany do przepisów krajowych przyjętych zgodnie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1082/2006 zmienionego niniejszym rozporządzeniem nie później niż 22 czerwca 2014.
Artykuł 3
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie jest stosowane od 22 czerwca 2014
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 17 grudnia 2013 r.